Emmanuel Petit, (d. 22 Eylül 1970, Dieppe, Fransa) Stoper, sağ açık, sağ bek ve ön libero oynayabilen Fransız futbolcu profesyonel futbol hayatına 1988 yılında Monaco'da başladı. 9 yıl bu takıma hizmet etti ve 222 karşılaşmada 4 gol ile elinden geleni yaptı. 1997'de ise İngiltere'nin güçlü takımlarından Arsenal'e transfer oldu. 2000 yılına kadar bu takımda 85 maçta attığı 11 gol ile takımın ilerlemesinde yararı çok oldu. 2000-2001 sezonunu Katalan İspanyolların takımı Barcelona'da geçirdi. 23 maçta sadece 1 gol atabilen yıldız futbolcu, 2001 yılında ise tekrar İngiltere'ye dönüp futbolu Chelsea'de bitirmeye karar verdi. 55 maçta 6 gol atan ve takımın kaptanlığını da yaptıktan sonra 2004 yılında Chelsea'de futbolu bıraktı.34 yaşında futbolu bırakan yıldız oyuncu antrenörlük yapacağını geçen yıllarda açıklamıştı.

Millî takım

İlk millî formayı 1990 yılında Kolombiya maçı ile giyen Petit, 2003'te Fransa millî futbol takımını bırakma kararı aldı. Tam 63 karşılaşmada yer alan ve 6 tane gol atan Emmanuel Petit, 4 Dünya Kupası ve 3 Euro Cup turnuvalarına katıldı.

1970 doğumlular
Seine-Maritime doğumlu sporcular
Fransız futbolcular
İngiltere'deki Fransız gurbetçiler
İspanya'daki Fransız gurbetçiler
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
Légion d'honneur şövalyeleri
Arsenal FC futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Orta saha futbolcuları
Defans futbolcuları
Kanat futbolcuları
Premier League futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
FC Barcelona futbolcuları
Fransa genç millî takım futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
La Liga futbolcuları
1992 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
Yaşayan insanlar

Emmanuel Petit


El nombre Barbara Harris puede referirse a:
 Barbara Harris, actriz estadounidense.
 Barbara Harris, cantante estadounidense del grupo The Toys.
 Barbara Clementine Harris, obispa anglicana estadounidense.
 Barbara Harris, quinta esposa de Cary Grant.
 Barbara Harris, Miss California en 1955.

Barbara Harris


Ann-Louise Slee (* 14. August 1988) ist eine australische Badmintonspielerin.

Karriere
Ann-Louise Slee wurde 2006 und 2007 Vizemeisterin bei den nationalen Titelkämpfen in Australien. Zu Platz zwei reichte es auch im Damendoppel bei den Ozeanienmeisterschaften 2010 und 2012. Zwischen beiden Kontinentalkämpfen wurde sie 2011 erstmals Meisterin in ihrer Heimat.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Australien)
Australischer Meister (Badminton)
Australier
Geboren 1988
Frau

Ann-Louise Slee


Doris Shadbolt OC (* 28. November 1918 in Preston, Ontario, Kanada; † 22. Dezember 2003 in Vancouver, British Columbia) war eine kanadische Kuratorin, Schriftstellerin und Koordinatorin von Kunstausstellungen.

Leben

Doris Shadbolt wurde als Doris Meisel 1918 in Preston, Ontario geboren. Sie studierte Kunst an der Simon Fraser University und der University of Toronto, wo sie ihren Bachelor 1941 machte. Daraufhin arbeitete sie für die Art Gallery of Ontario (1942–1943) und die National Gallery of Canada (1943–1945). 1945 heiratete sie den Künstler Jack Shadbolt. Für das  Metropolitan Museum of Art arbeitete sie 1948 bis 1949. Danach wechselte sie nach Vancouver, British Columbia, an die Vancouver Art Gallery, wo sie zunächst für die Museumspädagogik, später als Kuratorin und schließlich als stellvertretende Direktorin arbeitete. 1973 ernannte man sie zum Officer of the Order of Canada. Doris Shadbolt hatte eine einflussreiche Rolle bei der Entwicklung dieses größten Kunstmuseums der Stadt und organisierte viele Zusammenkünfte der künstlerischen Avantgarde aller Stilrichtungen der Künste während der 1960er und 1970er Jahre. Ihr lebenslanges Interesse an der kanadischen Kunst, speziell jener der Nordwestküste Kanadas, manifestierte sich in verschiedenen bahnbrechenden Ausstellungen, wie z. B. Arts of the Rave, der ersten großen Kunstausstellung von Künstlern der First Nation über einen bloß anthropologischen Aspekt hinaus, oder die Ausstellungen zum Werk von Emily Carr und jener von Bill Reid. Stets neuen Dingen gegenüber aufgeschlossen, fungierte sie als Kuratorin bei wichtigen Kunstausstellungen der Moderne, inklusive der New York 13 und der Los Angeles 6.

Für ihr Werk über Bill Reid wurde sie 1987 für Bill Reid mit dem Hubert Evans Non-Fiction Prize und dem Bill Duthie Booksellers' Choice Award ausgezeichnet. Bisher ist es das einzige Mal, dass ein Buch gleich in zwei Kategorien der BC Book Prizes erfolgreich war.

Nachdem ihr Mann 1998 gestorben war, starb Doris Shadbolt 2003 im Alter von 85 Jahren. Beiden zu Ehren wurde eine Stiftung begründet.

Werk
 Images for a Canadian heritage; a picture book prepared for the exhibition presented to honour the one-hundredth anniversary of the incorporation of the Colony of Vancouver Island into the Colony of British Columbia, November 19, 1866; dedicated to the citizens of the great Province of British Columbia by the Vancouver Art Gallery Association. Vancouver Art Gallery, Vancouver 1966.
 The Art of Emily Carr. Clarke, Irwin u. a., Vancouver 1979.
 Bill Reid. Douglas & McIntyre, Vancouver / University of Washington Press, Seattle 1986.
 The Emily Carr omnibus. Douglas & McIntyre, Vancouver 1993.
 Seven journeys. The sketchbooks of Emily Carr. Douglas & McIntyre, Vancouver 2002.

Weblinks
 http://www.shadboltfoundation.org/founders.html

Autor
Kunsthistoriker
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Kanadische Literatur
Bildung und Forschung in Vancouver
Kultur (Vancouver)
Officer of the Order of Canada
Kanadier
Geboren 1918
Gestorben 2003
Frau

Doris Shadbolt


Need for Speed Unbound (estilizado como NFS Unbound) é um jogo eletrônico de 2022 de corrida desenvolvido pela Criterion Games e Codemasters, e publicado pela Electronic Arts para Microsoft Windows, PlayStation 5 e Xbox Series X e Series S. É o vigésimo quinto jogo da franquia Need for Speed e o primeiro jogo desenvolvido pela Criterion desde o jogo Need for Speed: Rivals de 2013 com a EA Gothenburg.

Jogabilidade
Need for Speed Unbound é um jogo eletrônico de simulação de direção de mundo aberto ambientado na cidade fictícia Lakeshore, inspirada em Chicago. Os jogadores controlam um corredor de rua cuja aparência pode ser personalizada e participa de uma variedade de corridas em carros tunados. Algumas corridas têm sua própria taxa de inscrição e, para vencer, os jogadores recebem a moeda do jogo. Assim como nas edições anteriores da série Need for Speed, o jogo envolve a presença da polícia, que usa veículos e táticas para parar o carro do jogador e prendê-lo; os jogadores podem evitar a polícia usando um scanner.

Além do modo offline para um jogador, o jogo apresentará um modo multiplayer onde os jogadores têm a opção de criar seu próprio evento de corrida ou participar de eventos de outros jogadores. Além disso, os jogadores têm acesso ao modo "Capture", cujo objetivo é capturar conjuntamente partes de Lakeshore.

Desenvolvimento
Em fevereiro de 2020, a Electronic Arts anunciou que o desenvolvimento da próxima edição de Need for Speed seria feito por sua subsidiária britânica Criterion Games, que substituiu a EA Gothenburg. A Criterion começou a trabalhar no projeto com o diretor criativo Kieran Crimmins por volta do mesmo ano; Unbound é o primeiro jogo em quase uma década em que o estúdio está trabalhando como desenvolvedor líder.

Os desenvolvedores expandiram e reformularam muitos aspectos da jogabilidade das versões anteriores da série, incluindo o sistema policial e a mecânica de direção, que são baseados em um novo sistema de física que foi descrito como "simulação de física altamente complexa". A equipe construiu uma estrutura de "narrativa imersiva" para a campanha da história e procurou criar personagens totalmente desenvolvidos com suas próprias histórias e personalidades. A Criterion também se concentrou na criação de um estilo visual de "rua [e] urbano" que emergiu das discussões sobre tendências e rebeldia — os dois principais temas de Need for Speed, de acordo com os desenvolvedores. Crimmins disse que eles tentaram criar um estilo de tal forma que "transmita a habilidade [...] das ações [do jogador...] não apenas de forma bonita, mas também intuitiva e emocionante". O rapper A$AP Rocky foi convidado a retratar a versão de si mesmo do jogo, onde ele é o líder no modo Capture; além disso, participou da gravação da trilha sonora.

Unbound é feito no motor gráfico Frostbite e possui suporte para HDR e tecnologia de dimensionamento de imagem DLSS da Nvidia.

Ligações externas

Jogos eletrônicos de corrida
Need for Speed
Jogos eletrônicos de 2022
Jogos para Windows
Jogos para PlayStation 5
Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos eletrônicos da Electronic Arts
Jogos eletrônicos ambientados nos Estados Unidos
Jogos eletrônicos de mundo aberto
Jogos eletrônicos para múltiplos jogadores

Need for Speed: Unbound


La Coupe du Kazakhstan 2002 est la  édition de la Coupe du Kazakhstan depuis l'indépendance du pays. Elle prend place du  au .

Dix-neuf équipes prennent part à cette édition. Cela inclut les douze participants à la première division 2002 à qui s'ajoutent sept clubs de la deuxième division.

La compétition est remportée par le Jenis Astana qui l'emporte face à l'Irtych Pavlodar à l'issue de la finale et gagne sa deuxième coupe nationale. Ce succès permet au club de se qualifier pour le premier tour de qualification de la Coupe UEFA 2003-2004.

Tour préliminaire
Le tour préliminaire concerne uniquement les équipes de la deuxième division, à l'exception du CSKA-Jiger Almaty qui se qualifie directement pour le tour suivant. Les matchs aller sont joués le  mars 2002 et les matchs retour le 9 mars suivant.

Huitièmes de finale
Les matchs aller sont joués le 15 juin 2002 et les matchs retour le 28 juin suivant.

Quarts de finale
Les matchs aller sont joués le 27 octobre 2002 et les matchs retour le 4 novembre suivant.

Demi-finales
Les matchs aller sont joués le 8 novembre 2002 et les matchs retour le 12 novembre suivant.

Finale
La finale de cette édition oppose le Jenis Astana à l'Irtych Pavlodar. Le Jenis dispute à cette occasion sa troisième finale, ayant déjà pris part à celles des deux dernière éditions pour un succès lors de la saison 2000-2001 et une défaite lors de l'exercice précédent. L'Irtych atteint lui aussi sa troisième finale, s'étant imposé lors de l'édition 1998 avant de s'incliner en 2000-2001 contre le Jenis.

La rencontre est disputée le 17 novembre 2002 au stade central d'Almaty. Le seul but du match est inscrit à l'heure de jeu par Arsen Tlekhugov qui donne la victoire au Jenis et permet au club de décrocher son deuxième titre dans la compétition. La fin de match est par ailleurs marquée par les exclusions de Goran Dragičević côté Jenis et de Didarklych Urazov côté Irtych.

Notes et références

Liens externes
  Site officiel
  Coupe du Kazakhstan 2002 sur le site de la RSSSF

2002
Sport au Kazakhstan en 2002
Kazakhstan

Coupe du Kazakhstan de football 2002


The  abbreviated JNR or , was the business entity that operated Japan's national railway network from 1949 to 1987.

Network

Railways
As of June 1, 1949, the date of establishment of JNR, it operated  of narrow gauge () railways in all 46 prefectures of Japan. This figure expanded to  in 1981 (excluding Shinkansen), but later reduced to  as of March 31, 1987, the last day of JNR.

JNR operated both passenger and freight services.

Shinkansen

Shinkansen, the world's first high-speed railway was debuted by JNR in 1964. By the end of JNR in 1987, four lines were constructed:
 Tōkaidō Shinkansen , completed in 1964
 Sanyō Shinkansen , completed in 1975
 Tōhoku Shinkansen , as of 1987
 Jōetsu Shinkansen , completed in 1982

Buses

JNR operated bus lines as feeders, supplements or substitutions of railways. Unlike railway operation, JNR Bus was not superior to other local bus operators. The JR Bus companies are the successors of the bus operation of JNR.

Ships
JNR operated ferries to connect railway networks separated by sea or to meet other local demands:
Kanmon Ferry (discontinued in 1964) Shimonoseki Station (Shimonoseki, Yamaguchi) – Mojikō Station (Kitakyūshū, Fukuoka)
Miyajima Ferry Miyajimaguchi Station (Ōno, Hiroshima) – Miyajima Station (Miyajima, Hiroshima)
Nihori Ferry (discontinued in 1982) Nigata Station (Kure, Hiroshima) – Horie Station (Matsuyama, Ehime)

Ōshima Ferry (discontinued in 1976) Ōbatake Station (Yanai, Yamaguchi) – Komatsukō Station (Suō-Ōshima, Yamaguchi)
Seikan Ferry Aomori Station (Aomori, Aomori) – Hakodate Station (Hakodate, Hokkaidō)
Ukō Ferry Uno Station (Tamano, Okayama) – Takamatsu Station (Takamatsu, Kagawa)

Out of three routes assigned to JR companies in 1987, only the Miyajima Ferry remains active as of 2023.

Unions
A number of unions represented workers at JNR, including the National Railway Workers' Union (Kokuro), the National Railway Locomotive Engineers' Union (Doro), and Doro-Chiba, a break-away group from Doro.

History

The term Kokuyū Tetsudō "state-owned railway" originally referred to a network of railway lines operated by 17 private companies that were  nationalized following the Railway Nationalization Act of 1906 and placed under the control of the Railway Institute.  Later, the Ministry of Railways and the Ministry of Transportation and Communications took over control of the network. The ministries used the name Japanese Government Railways (JGR) to refer their network in English. During World War II, many JGR lines were dismantled to supply steel for the war effort.

On June 1, 1949, by a directive of the U.S. General HQ in Tokyo, JGR was reorganized into Japanese National Railways, a state-owned public corporation. JNR enjoyed many successes, including the inauguration of high-speed Shinkansen service along the Tōkaidō Shinkansen line on October 1, 1964. However, JNR was not a state-run corporation; its accounting was independent from the national budget. Rural sections without enough passengers began to press its management, pulling it further and further into debt. In 1983, JNR started to close its unprofitable 83 local lines (the closure continued three years after the privatization).

By 1987, JNR's debt was over ¥27 trillion ($442 billion at 2021 exchange rates) and the company was spending ¥147 ($2.40 in 2021 dollars) for every ¥100 ($1.63 in 2021 dollars) earned.  By an act of the Diet of Japan, on April 1, 1987, JNR was privatized and divided into seven  railway companies, six passenger and one freight, collectively called the Japan Railways Group or JR Group. Long-term liabilities of JNR were taken over by the Japanese National Railway Settlement Corporation. That corporation was subsequently disbanded on October 22, 1998, and its remaining debts were transferred to the national budget's general accounting.  By this time the debt has risen to ¥30 trillion ($491 billion in 2021 dollars).

JNR dismissal lawsuit

Many lawsuits and labor commission cases were filed over the decades from the privatization in 1987.   Kokuro and the National Railway Locomotive Engineers' Union (Zendoro), both prominent Japanese railway unions, represented a number of the JNR workers.

Lists of workers to be employed by the new organizations were drawn up by JNR and given to the JR companies. There was substantial pressure on union members to leave their unions, and within a year, the membership of the National Railway Workers' Union (Kokuro) fell from 200,000 to 44,000. Workers who had supported the privatization, or those who left Kokuro, were hired at substantially higher rates than Kokuro members.

There was a government pledge that no one would be "thrown out onto the street", and so unhired workers were classified as "needing to be employed" and were transferred to the JNR Settlement Corporation, where they could be assigned for up to three years.  Around 7,600 workers were transferred in this way, and around 2,000 of them were hired by JR firms, and 3,000 found work elsewhere. Mitomu Yamaguchi, a former JNR employee from Tosu in Saga prefecture who had been transferred to the JNR Settlement Corporation, later stated that their help in finding work consisted of giving him photocopies of recruitment ads from newspapers.  This period ended in April 1990, and 1,047 were dismissed. This included 64 Zendoro members and 966 Kokuro members.

Twenty-three years after the original privatization, on June 28, 2010, the Supreme Court settled the dispute between the workers and the Japan Railway Construction, Transport and Technology Agency, the successor body to the JNR Settlement Corporation. The agency said it would pay 20 billion yen, approximately 22 million yen per worker, to 904 plaintiffs. However, as the workers were not reinstated, it was not a full settlement.

Baseball team
Between 1950 and 1965, JNR indirectly owned a professional baseball team named . Swallow was a symbol of JNR as it is the English equivalent of the Japanese Tsubame, the name of a deluxe train operated by JNR in the 1950s. JNR sold the team to the Sankei Shinbun in 1965, and called the Atoms from 1966 to 1973; the team is now the Tokyo Yakult Swallows and has been owned by the Yakult company since 1970.

Accidents and criminal incidents

Accidents
JNR as a public corporation (from 1949 to 1987) experienced five major accidents (including two shipwrecks of railway ferries) with casualties more than 100:
 Sakuragichō train fire A train fire at Sakuragichō Station in Yokohama on April 24, 1951, killed 106.
 Tōya Maru disaster A Seikan ferryboat sank off Hakodate killing 1,155 in a typhoon storm on September 26, 1954.
 Shiun Maru disaster An Ukō ferryboat collided with a fellow boat in a dense fog and sank killing 168 on May 11, 1955.
 Mikawashima train crash A three-train collision near Mikawashima Station in Tokyo on May 3, 1962, killed 160.
 Tsurumi rail accident A three-train collision near Tsurumi Station in Yokohama on November 9, 1963, killed 161.

Criminal incidents
In its very early days as a public corporation, JNR experienced a series of mysterious incidents as follows. Although the police at that time treated them as terrorism by the communists, doubts have been raised as to the validity of this conclusion.

 Shimoyama incident  The dismembered body of JNR President Sadanori Shimoyama was found on a railway track on July 5, 1949. The possibility of non-criminal suicide has not been ruled out.
 Mitaka incident  A train running without crew crashed into passengers and killed six people on July 15, 1949.
 Matsukawa derailment  A train was derailed because of destroyed track and three crew were killed on August 17, 1949.

In later years, JNR was a target of radical leftists. On October 21, 1968, groups of extremist students celebrating "International Antiwar Day" occupied and vandalized Shinjuku Station in Tokyo. They criticized JNR's collaboration in the Vietnam War by operating freight trains carrying jet fuel for U.S. military use. On November 29, 1985, militants supporting a radical sect of JNR's labor union objecting to the privatization of JNR damaged signal cables at 33 points around Tokyo and Osaka to halt thousands of commuter trains and then set fire to Asakusabashi Station in Tokyo.

As such, relationships with labor unions were always a difficult problem for JNR. Since public workers were prohibited to strike, they carried out "work-to-rule protests" that caused trains to be delayed. On March 13, 1973, train delays caused by such protests resulted in a riot of angered passengers at Ageo Station in Saitama Prefecture. From November 26, 1975, to December 3, 1975, major labor unions of JNR conducted an eight-day-long illegal "strike for the right to strike", which resulted in a total defeat of the unions.

See also
 Japan Railways locomotive numbering and classification
 SoftBank Telecom – former Japan Telecom, an affiliated company of JNR established in 1984

Notes

References

External links

 Japan Railways Technical Research Institute: Brief history of Japanese railways

Defunct railway companies of Japan
Government-owned railway companies
Railway companies established in 1949
Railway companies disestablished in 1987
Privatized companies of Japan

Japanese National Railways


Rat u Abhaziji od 1992. do 1993. (gruz. აფხაზეთის ომი) bio je vojni sukob koji je uključivao gruzijske vladine snage s jedne strane i abhazijske separatističke snage koje su se borile za neovisnost Abhazije od Gruzije, ruskih oružanih snaga i boraca sa Sjevernog Kavkazu. Etnički Gruzijci koji žive u Abhaziji su se borili u velikoj mjeri na strani gruzijskih vladinih snaga. Etnički Armenci i Rusi u Abhaziji uglavnom su podržavali abhaške separatiste. Separatisti su dobili podršku od tisuću sjevernokavkaskih boraca i kozačkih militanata, kao i od Ruske Federacije i njezinih snaga smještenih u Abhaziji.

Veći dio sukoba bio je narušen gruzijskim građanskim nemirima (između pristaša svrgnutog gruzijskog predsjednika Zvijada Gamsahurdije (1991. – 1992.) i pučističkom vladom koju je vodio Eduard Ševardnadze), kao i gruzijsko-osetijskim sukobom od 1989. godine nadalje.

Došlo je do značajnih kršenja ljudskih prava i zločina sa svih strana, što je kulminiralo u razdoblju nakon što je Abhazija zauzela Suhumi 27. rujna 1993. godine, koja je (prema Organizaciji za europsku sigurnost i suradnju) praćena velikom kampanjom etničkog čišćenja protiv etničkog gruzijskog stanovništva. Misiju za utvrđivanje činjenica poslao je glavni tajnik UN-a u listopadu 1993., koji je izvijestio o velikom broju ozbiljnih kršenja ljudskih prava od strane Abhazije i Gruzije. Između 13 000 i 20 000 etničkih Gruzina i oko 3000 Abhaza ubijeno je, više od 250 000 Gruzna postalo je interno raseljeno ili izbjeglo, a 2000 se vodi kao nestalo.

Rat je teško pogodio postsovjetsku Gruziju, koja je pretrpjela značajnu financijsku, ljudsku i psihološku štetu. Borbe i kasniji sporadični sukobi uništili su Abhaziju.

Pozadina
Situacija u Autonomnoj sovjetskoj socijalističkoj republici Abhaziji napeta je od kasnih 1980-ih, kada je antisovjetska, gruzijska oporba počela tražiti neovisnost od Sovjetskog Saveza. U ožujku 1989. godine abhaški nacionalisti zatražili su u Deklaraciji Lihni službeno uspostavljanje posebne Sovjetske socijalističke republike (koja se temelji na presedanu postojanja posebne Abhazijske SSR tijekom 1925. – 1931. Deklaraciju je potpisao rektor Sveučilišta u Suhumiju. Studenti etničkih gruzijskih sveučilišta najavili su prosvjede, ali ih je gruzijska vlada zabranila. Međutim, studenti su se okupili i napali su ih etnički Abhazi. Gruzijski antisovjetski pokret bio je ogorčen događajem i uključio je izjave studenata protiv abhazijske secesije na svoj popis slogana, koje je nosilo nekoliko tisuća gruzijskih demonstranata u Tbilisiju. Kao odgovor na proteste, sovjetske trupe upućene su u Tbilisi, što je rezultiralo Devetotravanjskom tragedijom.

Rat

Predratni incidenti
Posljedično, prvi oružani sukobi između predstavnika abhaškog i gruzijskog stanovništva dogodili su se 16. – 17. srpnja 1989. u Skhumiju. Sukob je izazvala odluka gruzijske vlade da pretvori gruzijski sektor Državnog sveučilišta Suhumi u ogranak Tbiliskog državnog sveučilišta. Abhazi su se žestoko protivili novom sveučilištu i vidjeli su ga kao instrument za proširenje gruzijske dominacije. Iako je Vrhovni sovjet SSSR-a zaključio da gruzijska vlada nema zakonsko pravo odobriti novo sveučilište, jedan je prijemni ispit zakazan za 15. srpnja. Nastali građanski nemiri brzo su se pretvorili u militarizirane sukobe koji su, prema službenim izvještajima, rezultirali s 18 smrtnih slučajeva i najmanje 448 ranjenih, od kojih su 302 bili Gruzijci. Kao odgovor, postrojbe Ministarstva unutarnjih poslova raspoređene su kako bi ugušile nemire.

Do srpnja 1990., budući da se niti jedna strana nije osjećala dovoljno jakom dato pitanje riješi vojnim putem, gruzijsko-abhaški antagonizmi uglavnom su prebačeni u zakonodavna tijela, pa je isprve u Abhaziji bili više pravnih sukoba, odnosno, "ratova zakona", sve dok u kolovozu 1992. nisu izbila oružana neprijateljstva. Za to je vrijeme vlada Sovjetskog Saveza imala vrlo malo mogućnosti da spriječi međunacionalne sukobe, budući da je i sama bila na rubu propasti. Etnička raspodjela ili kvote uvedena prije izbora za Vrhovni sovjet Abhazije 1991. godine, imalo je za rezultat sastav koji nije točno odražavao etničku pripadnost konstitutivnog stanovništva. Dakle, od 65 mjesta Abhazi (17% stanovništva) dobili su 28; Gruzijci (45%), 26; a preostalih 11 podijeljeno je među ostalim skupinama (Armenci, Rusi; potonji čine 33% stanovništva).

Gruzijska ofanziva

U lipnju 1992. napetosti oko autonomije dostigle su kritičnu fazu, kada su abhaški militanti napali vladine zgrade u Suhumiju. 23. srpnja 1992. godine vlada Abhazije proglasila je neovisnost regije, iako nije bila međunarodno priznata. 14. kolovoza 1992., gruzijske policijske snage i Nacionalna garda poslane su ponovno uspostaviti vladinu kontrolu nad Abhazijom. Redovi gruzijskih trupa djelomično su popunjeni pražnjenjem zatvora jer su neki od zatvorenika pušteni pod uvjetom da se bore u Abhaziji. Borbe su izbile istog dana. Dana 18. kolovoza 1992., separatistička vlada pobjegla je iz Suhumija u Gudautu. Gruzijske su snage tada okupirale veći dio Abhazije.

22. kolovoza 1992., Konfederacija gorskih naroda Kavkaza izdala je "dekret" svog predsjedniku Muse Šanibova i predsjednika skupštine Jusufa Soslanbekova:

"Kako ne postoji drugi način za povlačenje gruzijske vojske okupatora s teritorija suverene Abhazije, a u svrhu provedbe rezolucije 10. zasjedanja CMPC-a, naređujemo:

 Sva sjedišta Konfederacije moraju poslati dobrovoljce na teritorij Abhazije kako bi vojno slomili agresora.
 Sve vojne formacije Konfederacije moraju provoditi vojne akcije protiv bilo kojih snaga koje im se suprotstave i pokušati doći do teritorija Abhazije bilo kojom metodom.
 Proglasiti Tbilisi zonom katastrofe. Pri tome se koriste sve metode, uključujući teroristička djela.
 Proglasiti sve ljude gruzijske nacionalnosti na teritoriju Konfederacije taocima.
 Zadržat će se sve vrste tereta usmjerene prema Gruziji.

25. kolovoza, Giorgi Karkarašvili, gruzijski vojni zapovjednik, putem televizije je objavio da gruzijske snage neće uzimati zarobljenike. Obećao je da neće biti nanesena šteta mirnim stanovnicima Abhazije i da će se voditi mirovni pregovori. Upozorio je separatiste da će, ako mirovni pregovori ne uspiju i ako bude ubijeno 100 000 Gruzijaca, preostalih 97 000 etničkih Abhaza, koji su podržavali Ardzinbu, poginuti. Karkarašvili je kasnije navodno prijetio abhaškom političaru Vladislavu Ardzinbi da ne poduzima nikakve akcije kojima bi abhaška nacija ostala bez potomaka i na taj način odgovornost za buduće smrtne slučajeve stavio na Ardzinbu osobno.  Kasnije su njegov govor separatisti koristili kao propagandu i kako bi opravdali vlastite postupke.

Na objema stranama došlo je do velikih etničkog čišćenja popraćenog zvjerstvima, a Abhazi su raseljeni s teritorija pod nadzorom Gruzije i obrnuto. Bilo je mnogih zlouporaba ljudskih prava, uglavnom pljački, odmetničkih djela, uz uzimanje talaca i druga kršenja humanitarnog zakona. Činile su to obje strane diljem Abhazije.

Nakon zauzimanja Suhumija, gruzijske snage (uključujući paravojne formacije Mhedrioni) bavile su se "opakim, etnički utemeljenim pljačkama, napadima i ubojstvima". Uz pljačku, abhaški spomenici kulture uništeni su na način koji, prema nekim izvješćima, sugerira namjerno ciljanje. Otpuštene su sveučilišne zgrade, a muzeji i druge kulturne zbirke razbijeni. Gruzijske trupe spalile su abhaške nacionalne arhive. Navodno lokalni vatrogasci nisu pokušali ugušiti požar. Jedna obitelj abhaških izbjeglica iz Suhumija tvrdila je da su pijane gruzijske trupe provalile u njihov stan pucajući iz automatskog oružja, rekavši im "da zauvijek napuste Skhumi, jer je Suhumi gruzijski". Prema njihovim navodima, ukrali su im nakit, napali supruga i potom ih sve izbacili na ulicu. Isti svjedoci izvijestili su kako su mrtve abhaške civile, uključujući žene i starije ljude, razbacali po ulicama, iako su borbe završene danima prije.

Na kraju ove faze sukoba, gruzijska vojska zauzela je veći dio Abhazije. Džepovi abhaških snaga opkoljeni su u dijelovima okruga Očamčire i Tkvarčeli, dok su u Gudauti našli stisnuti između gruzijskih trupa u Gagri i Suhumiju.

Prekid vatre i pad Gagre

3. rujna 1992. u Moskvi je pregovarano o prekidu vatre. Prema sporazumu, gruzijske snage trebale su se povući iz okruga Gagra. Gruzijska strana je provela dogovoreno i napustila svoje položaje. Kao rezultat toga, lokalno gruzijsko stanovništvo Gagre ostalo je bez obrane. Prekid vatre ubrzo je prekršila abhaška strana. Tisuće dobrovoljačkih paravojnih formacija, uglavnom Čečena i Kozaka iz militarizirane Konfederacije gorskih naroda Kavkaza (KGNK) i abhaške vojske, opremljeni tenkovima T-72, raketnim bacačima BM-21 Grad, jurišnim avionima Suhoj Su-25 i helikopterima. Gruzija je optužila Rusiju za isporuku ove opreme, jer je Abhazi ranije nisu koristili. Abhške i snage KGNK-a napale su grad Gagra 1. listopada. Male gruzijske snage koje su ostale u gradu kratko su obranila Gagru prije povlačenja, a zatim se ponovno okupili i zauzeli grad. No, sutradan, protivnici su se ponovo konsolidirali, izvršili još jedan napad i zauzele Gagru. Ruska mornarica započela je blokadu luke u blizini Gagre. Ruski tanker "Don" isporučio je 420 tona goriva Gudauti pod nadzorom separatista.

Tisuće gruzijskih vojnika i civila pobjeglo je na sjever, ušavši u Rusiju prije nego što su prevezeni nazad u Gruziju. Abhaškim osvajanjem Gagre oni koji su ostali, prisilno su protjerani, a ukupno je ubijeno 429. Jedna se Gruzijka prisjetila kako je gledala kako muža muče i sahranjuju živog:

Čečeni i drugi sjeverni Kavkažani okupili su zarobljene vojnike i civile na lokalnom stadionu i pogubili ih. Nekima su odrubljene glave, a glave su im korištene za igranje nogometa. To je 2001. godine spomenuo Vladimir Putin govoreći o nedostatku suradnje Gruzije u borbi protiv čečenskih militanata: "Čini se da su gruzijske vlasti zaboravile kako su čečenski teroristi koristili glave Gruzijaca kao nogometne lopte za vrijeme abhazijske krize. Da, nažalost, to je činjenica. "

Abhaške snage, uglavnom podržane ruskom vojnom prisutnošću u regiji, sada su imale kontrolu nad Gagrom, Gudautom (gdje ostaje bivše ruska vojna baza) i Tkvarčelijem i brzo se približavale Suhumiju. Protjerani Gruzijci pobjegli su u Rusiju kopnenom granicom ili ih je evakuirala ruska mornarica.

Bombardiranje i opsada Suhumija
U prosincu 1992., abhaške trupe započele su granatiranje Suhumija, kojeg još drže Gruzijci. Dana 4. ožujka 1993., Eduard Ševardnadze, šef Državnog vijeća Gruzije, stiže u glavni grad regije kako bi preuzeo kontrolu nad obrambenim operacijama u gradu. Ministar gospodarstva Beslan Kobahia stigao je u Suhumi tijekom pregovora s Gogom Haindravom. Prema Kobahiji, separatistički čelnik Ardzinba dao bi ostavku ako bi Ševardnadze učinio isto. Nije odobravao vandalizam u Gagri i napomenuo je da Abhazija službeno nikada nije izjavila da se namjerava odcijepiti od Gruzije. Kao vrhovni zapovjednik gruzijskih vojnih snaga, Eduard Ševardnadze izdao je naredbu "mjere obrane regije Očamčire i Suhumija" u kojoj je stajalo: "Vojne formacije različitih zemalja skupljaju se na području Gudaute i Gumiste. Raspolažemo podacima da imaju ozbiljan cilj zauzeti Suhumi i unijeti kaos i previranja u cijelu Gruziju." 10. veljače Ševardnadze je imenovao Gurama Gabiskiriju za gradonačelnika Suhumija. U međuvremenu, gruzijski parlament donio je službenu deklaraciju u kojoj Rusiju optužuje za agresiju na Gruziju i zahtijeva povlačenje svih ruskih vojnih snaga s teritorija Abhazije.

Dana 16. ožujka 1993., u 6 i u 9 sati, snage Abhaza i KGNK-a pokrenule su opsežni napad na Suhumi što je rezultiralo masovnim razaranjem i velikim žrtvama među civilima. U 2 sata ujutro abhaška strana započela je topničko bombardiranje gruzijskih položaja na rijeci Gumisti i Suhumiju. Kasnije tijekom dana nekoliko ruskih aviona Su-25 napalo je Suhumi, i ti napadi trajali su do jutra sljedećeg dana. Ruski specijalni odred vodio je operaciju koju su pratili abhaški borci i pripadnici KGNK-a. Prešli su rijeku Gumistu i zauzeli dio Ahadare, ali gruzijske snage uspješno su zaustavile njihovo napredovanje.

14. svibnja potpisan je kratkotrajni prekid vatre. Prema gruzijskim izvorima, 2. srpnja brod ruske mornarice iskrcao je do 600 ruskih zračnih trupa blizu sela Tamiši i sudjelovao u žestokoj borbi s gruzijskim trupama. Ta bitka bila je jedna od najkrvavijih u ratu, s nekoliko stotina ubijenih i ranjenih s obje strane. Unatoč početnim neuspjesima, gruzijske snage su uspjele ponovno zauzeti svoje položaje. U srpnju su ruski odredi, abhaška vojska i volonteri KGNK-a zauzeli sela Ahalšeni, Guma i Šroma u regiji Suhumi.

Abhaška ofenziva na Ešeru, Gulripši, Kamani i Šromu
Sela uz rijeku Gumistu (sjeverno i istočno od Suhumija) kao što su Ahadara, Kamani i Šroma, koja su bila jako naseljena etničkim Gruzijima, postala su strateški važno područje, što je motoriziranim jedinicama omogućilo da dođu do Suhumija, glavnog grada Abhazije. Nakon neuspjelog pokušaja juriša na Suhumi sa zapada, abhaške formacije i njihovi saveznici preusmjerili su svoju ofenzivu na sjevernu i istočnu stranu Suhumija. Dana 2. srpnja 1993. godine, pod ruskim vojnim direktivama i pomorskom potporom, Abhazi i njihovi saveznici (Konfederacija gorskih naroda Kavkaza) napali su sela na rijeci Gumisti. Gruzijska strana nije očekivala napade sa sjeverne ili istočne strane okruga Suhumi, pa su pretrpjele velike gubitke (čak 500 mrtvih u roku od sat vremena od napada), a obrambenu liniju oko Suhumija probila je abhaška ofenziva. Dana 5. srpnja 1993., abhaški, armenski, ruski i sjevernokavkaski odredi upali su u sela Ahalšeni, Guma i Šroma. Posljednja ofanziva dogodila se 9. srpnja u selu Kamani. Kamani je bilo selo Svana (sub-etničke grupa Gruzijskog naroda), u kojem se nalazila crkva sv. Jurja i samostan. Nakon pada sela, većinu njegovih stanovnika (uključujući časne sestre i svećenike) ubile su abhaške formacije i njihovi saveznici (vidi pokolj u Kamaniju).

U to su vrijeme abhaški separatisti zauzeli gotovo sve strateške položaje i počeli su opsjedati Suhumi. Ubrzo nakon toga, predsjednik gruzijskog Vijeća obrane Abhazije Tamaz Nadareišvili dao je ostavku zbog lošeg zdravlja, a naslijedio ga je član gruzijskog parlamenta Žiuli Šartava.

15. kolovoza 1993. godine, Grčka je izvela humanitarnu operaciju, operaciju "Zlatno runo", evakuirajući 1 015 Grka koji su odlučili pobjeći iz ratom zahvaćene Abhazije. Slično tome, Republika Estonija je s tri leta evakuirala 170 Estonaca iz Abhazije (prema drugom izvoru, oko 400 Estonaca je tijekom rata pobjeglo u Estoniju).

Pad Suhumija

Još jedan prekid vatre uz posredovanje Rusije dogovoren je u Sočiju 27. srpnja i trajao je do 16. rujna, kada su abhaški separatisti prekršili sporazum (navodeći da se Gruzija ne pridržava uvjeta sporazuma) i pokrenuli veliku ofenzivu protiv Suhumija. Tijekom opsade, ruski avioni bacali su termobarične bombe na gruzijske stambene četvrti u Suhumiju i gruzijska sela uz rijeku Gumistu. Ruski novinar Dmitrij Holodov boravio je u Suhumiju prije nego što je pao i izvijestio da su ruske snage u više navrata granatirale grad, uzrokujući velike civilne žrtve.

Nakon žestoke bitke, Suhumi je pao 27. rujna. Ševardnadze je na radiju pozivao stanovništvo Suhumija:

Dragi prijatelji, građani Suhumija i Gruzije! Gruzija se suočava s najtežim danima, posebno Suhumi. U grad su ušli separatisti i strani osvajači. Ponosan sam na vašu hrabrost ... Separatistima i oportunistima sudit će povijest ... Oni ne žele da Gruzijci žive u ovom gruzijskom gradu. Mnogi od njih sanjaju da ponove tragediju Gagre ovdje ... Znam da razumijete izazov s kojim se suočavamo. Znam koliko je teška situacija. Mnogi su ljudi napustili grad, ali vi ostajete ovdje zbog Suhumija i zbog Gruzije .... Pozivam vas, građani Suhumija, borci, časnici i generali: Razumijem poteškoće sada na vašem položaju, ali nemamo pravo odstupiti, moramo biti čvrsto na tlu. Moramo utvrditi grad i spasiti Suhumi. Želio bih vam reći da smo svi - vlada Abhazije, Kabinet ministara, gospodin Žiuli Šartava, njegovi kolege, gradska i regionalna vlada Suhumija, spremni za akciju. Neprijatelj je svjestan naše spremnosti, zato se bori na najbrutalniji način da uništi naš voljeni Suhumi. Pozivam vas da sačuvate mir, upornost i samokontrolu. Moramo se suočiti s neprijateljem na našim ulicama onako kako zaslužuju.

Nakon zauzimanja grada od strane Abhaza, počinjen je jedan od najvećih pokolja u ratu nad preostalim i zarobljenim gruzijskim civilima u gradu. Ubijeni su gotovo svi članovi abhaške vlade koju je podržavala Gruzija, a koja je odbila napustiti grad, uključujući Gurama Gabiskiriju, Raula Eshbu i Žiulia Šartavu.

Izvještaji američkog State Departmenta iz 1994. godine također opisuju scene masovnog kršenja ljudskih prava:

Abhaske separatističke snage počinile široku lepezu zlodjela nad gruzijskim civilnim stanovništvom, ubivši mnoge žene, djecu i starce, hvatajući neke kao taoce, a druge mučeći .... Također su ubili velik broj gruzijskih civila, koji su ostali iza na teritoriju koji su zauzeli Abhazi. ...
Separatisti su provodili vladavinu terora nad većinskim gruzijskim stanovništvom, iako su i druge nacionalnosti patile. Čečeni i drugi sjeverni Kavkažani iz Ruske Federacije navodno su se pridružili lokalnim abhaškim trupama u počinjenju zločina .... Oni koji su bježali iz Abhazije iznosili su vrlo vjerodostojne tvrdnje o zločinima, uključujući ubijanje civila bez obzira na dob i spol. Leševi otkriveni na područjima koji su pod nadzorom Abhaza pokazivali su znakove opsežnog mučenja (dokazi dostupni Human Rights Watchu podupiru nalaze američkog State Departmenta).

Eduard Ševardnadze napustio je grad za dlaku izbjegavši smrt. Ubrzo su abhaške snage i snage KGNK-a pregazili cijelo područje Abhazije, ali gornja dolina Kodori ostala je u gruzijskim rukama. Totalni poraz gruzijskih snaga popraćen je etničkim čišćenjem gruzijskog stanovništva.

Kad su Abhazi ušli u moju kuću, izveli su mene i mog sedmogodišnjeg sina van. Nakon što su nas prisilili da kleknemo, uzeli su mog sina i upucali ga točno ispred mene. Nakon toga su me uhvatili za kosu i odveli do obližnjeg zdenca. Abhazijski vojnik prisilio me je da pogledam taj zdenac. Tamo sam ugledao trojicu mlađih muškaraca i nekoliko starijih žena, koji su goli stajali namakani u vodi. Vrištali su i plakali, dok su Abhazi na njih bacali leševe. Zatim su tamo bacili bombu i unutra ubacili još ljudi. Opet sam bio prisiljen klečati pred leševima. Jedan od vojnika uzeo je nož i izvadio oko jednom od mrtvih u mojoj blizini. Potom mi je tim izvađenim okom počeo trljati usne i lice. Nisam više mogao izdržati i onesvijestio sam se. Ostavili su me tamo na hrpi leševa.

U završnoj fazi bitke kod Suhumija, abhaške snage su oborile tri gruzijska civilna zrakoplovna vozila koja pripadaju Transair Georgiji, ubivši 136 ljudi (od kojih su neki bili gruzijski vojnici). Veliki broj (oko 5 000) gruzijskih civila i vojnika evakuiran je ruskim brodovima tijekom posljednjih sati bitke.

Rezultat

Gruzija je u konačnici izgubila kontrolu nad Abhazijom, a ona se uspostavila kao de facto neovisan teritorij. Odnosi između Rusije i Abhazije poboljšali su se krajem 1990-ih i ukinuta je ekonomska blokada Abhazije. Gruzija je tvrdila da su ruska vojska i obavještajne službe presudno pridonijele porazu Gruzije u abhazijskom ratu i smatrala je ovaj sukob (zajedno s gruzijskim građanskim ratom i gruzijsko-osetijskim ratom) jednim od pokušaja Rusije da obnovi svoj utjecaj na post-sovjetskom području.

Izvori

Povijest neovisne Gruzije
Povijest Abhazije
Građanski ratovi

Rat u Abhaziji (1992. – 1993.)


الإمبراطور تيمو  ( 631 - 1 أكتوبر 686) كان الإمبراطور الأربعون في اليابان. وفقا للتواريخ التقليدية فإن فترة حكمه امتدت بين عامي 673 وحتى وفاته في عام 686.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

الإمبراطور تيمو
أباطرة اليابان
ملكيون في آسيا في القرن 7
ملكيون يابانيون في القرن 7
مواليد 631
وفيات 686

الإمبراطور تيمو


Çaybükü, Muğla ilinin Menteşe ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1890 yılı kayıtlarında Gevenes olarak geçmektedir. Daha önceleri Yatağan ilçesine bağlıyken, 14 Mayıs 1963'te Muğla merkez ilçeye bağlandı. Menteşe'nin ilçe olmasının ardından ise buraya bağlandı. Ormancı türküsünün geçtiği olayın yaşandığı yerleşimdir.

Coğrafya
Muğla il merkezine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Menteşe'nin mahalleleri

Çaybükü, Menteşe


Önyargı ya da ön yargı, bir kimse veya bir şeyle ilgili olarak belirli şart, olay ve görüntülere dayanarak önceden edinilmiş olumlu veya olumsuz yargı, peşin yargı, peşin hüküm, peşin fikir.

Önyargı, genel ve özel kullanımlarında bir taraf tutma biçimidir. Bir ideolojik fikri veya bakış açısını koşulsuz desteklemek anlamında kullanılır. Önyargı, halk arasında genellikle bir kişinin kararlarının ağırlıklı bir şekilde tek taraflı olarak ortaya çıkmasında kullanılmaktadır. Gene halk arasında önyargı, bir kişinin kararlarının nesnel olmayıp öznel olduğunu ifade etmek için kullanılmaktadır.

Önyargı bir kişinin kararlarını alırken nesnel değerleri kullanmadığını iddia etmez. Kısaca kişinin yargılarını oluşturan değerler bütünlüğüne karşı bir söylem getirmektedir. Önyargılı kişinin kullandığı (sayısından bağımsız) olguların diğer olgularla (kişinin kullanmadığı veya kabul etmediği) karşılaştırıldığında kişi tarafından atanan değerlerin doğru (kapsamı, içeriği anlamında) olmaması sonucunda ortaya çıkmaktadır.

Einstein'ın önyargıya ilişkin bir sözü bulunmaktadır: "İnsanların önyargılarını parçalamak, bir atomu parçalamaktan daha zordur."

Kaynakça

İstismar
Eleştirel düşünme karşı bariyerler
Önyargı ve ayrımcılık

Önyargı


O Quarto Cerco de Gibraltar, ocorrido de junho a agosto de 1333, colocou o exército cristão sob o comando do rei  de Castela contra um grande exército mouro liderado por  de Granada e Abu Maleque de Fez. Seguiu-se imediatamente ao Terceiro Cerco de Gibraltar, travado no início do ano. Começou de forma desfavorável com um desembarque desastroso das forças castelhanas no lado oeste de Gibraltar, antes de evoluir para um impasse em que nenhum dos lados tinha força para capturar Gibraltar, nem para romper ou levantar o cerco.

Ambos os lados enfrentaram escassez aguda de alimentos — a guarnição de Gibraltar foi cortada de reabastecimento, enquanto os castelhanos, nas profundezas do território inimigo, só podiam ser reabastecidos por uma rota marítima não confiável. Após dois meses de guerra de cerco inconclusiva, os castelhanos e mouros chegaram a um acordo de trégua que permitiu a ambos os lados uma saída honrosa do cerco. Embora os mouros tenham conseguido manter Gibraltar, a trégua custou a Maomé IV sua vida quando foi assassinado por nobres descontentes no dia seguinte a sua assinatura.

Começo do cerco

Gibraltar foi governado pela Coroa de Castela entre 1309 e 1333, após ter estado em mãos muçulmanas por quase 600 anos. O sultão merínida Alboácem Ali ibne Otomão aliou-se a seu homólogo granadino, , para montar um cerco à cidade fortificada entre fevereiro e junho de 1333. A guarnição castelhana resistiu por mais de quatro meses, mas a fome a forçou a capitular apenas uns poucos dias antes que uma força de socorro comandada pelo rei castelhano, , chegasse.

Afonso já tinha uma frota na baía de Gibraltar sob o comando do almirante Afonso Godofredo Tenório. A marcha de seu exército por terra a partir de Xerez da Fronteira foi interrompida por disputas com seus nobres, que teve de persuadir a continuar após a notícia da queda de Gibraltar em 20 de junho. Salientou que os mouros ainda não teriam assegurado a sua posição na fortaleza; ainda estariam fazendo um balanço, reparando os danos que haviam causado às fortificações e reprovisionando a nova guarnição. Não havia tempo a perder pressionando um contra-ataque.

Os castelhanos deixaram o acampamento junto ao rio Guadalete, perto de Xerez, e marcharam primeiro para Alcalá de los Gazules, tomando a rota direta mas montanhosa para Gibraltar. Em 26 de junho, alcançaram Castellar de la Frontera na parte superior do  e marcharam pela margem esquerda do rio em direção à antiga cidade romana de Carteia, na cabeceira da baía de Gibraltar. Uma força moura de  homens da vizinha Algeciras sob o comando de Abu Maleque os seguiu em terreno mais baixo perto da costa. Afonso se manteve no terreno elevado da Serra Carbonera, de onde os mouros tentaram atraí-lo para uma emboscada enquanto seu exército descia a encosta em direção a Gibraltar. O rei castelhano percebeu as intenções dos mouros e preparou uma armadilha para eles. Enviou sua retaguarda diretamente encosta abaixo enquanto sua cavalaria, arqueiros e lanceiros flanqueavam os mouros abrindo caminho através da floresta nas encostas da montanha. Previu que os mouros buscariam ganhar a crista, de onde desceriam para atacar a retaguarda. Seus flanqueadores, por sua vez, ocupariam a crista recém-desocupada, imprensando os mouros entre duas forças castelhanas. A previsão do rei sobre a estratégia dos mouros provou ser precisa e foram derrotados, perdendo 500 homens.

Apesar das ordens de Afonso de que seus homens não perseguissem os mouros em retirada para além do Guadarranque, um grande contingente desobedeceu e avançou para o rio seguinte, o Palmones. Os castelhanos quase caíram no desastre quando uma nova força moura emergiu de Algeciras, mas foi salva pela força naval de Afonso, que remou até o Palmones para bloquear os mouros. Ao cair da noite, os dois lados se separaram, com os mouros retornando a Algeciras e os castelhanos acampando no lado leste do Guadarranque.

Tentativa de atracar em Gibraltar

A indisciplina também condenou a primeira tentativa de Afonso de assaltar Gibraltar. Suas tropas foram transportadas pelas galés do almirante Godofredo às areias vermelhas, no lado sul mal fortificado de Gibraltar. No entanto, os comandantes de campo de Afonso — Rui Lopes e Fernando Yañez de Meira — não conseguiram controlar suas tropas ou coordenar seus desembarques. A primeira onda de castelhanos deveria cobrir o desembarque da segunda onda, após o que toda a força tomaria posições de cerco em ambos os lados da cidade. Em vez disso, a primeira onda ignorou suas ordens e avançou pela encosta do rochedo de Gibraltar na tentativa de chegar ao . Como a segunda onda atracou sem cobertura, a guarnição mourisca lançou uma investida e apanhou os castelhanos a aterrar na praia. Muitos foram mortos lá, forçando o restante a recuar e isolando cerca de  homens ainda nas encostas superiores. Os mouros posicionaram-se para bloquear qualquer desembarque posterior, lançando flechas nos barcos que se aproximavam e na cavalaria alinhada para lidar com qualquer castelhano que chegasse à costa. Lopes e de Meira foram mortos.

Afonso agora enfrentava um sério dilema. Um vento persistente de  impediu que seus navios de reabastecimento entrassem na baía e seu exército agora tinha apenas um dia de rações sobrando. Relutantemente concordou com a insistência de seus nobres de que deveriam se retirar para o território castelhano, abandonando os homens deixados na rocha, que deveriam "tomar sua posição em tudo o que Deus desejasse dar a eles". No entanto, a situação mudou novamente apenas alguns quilômetros após a retirada de sua base em Carteia. Os relatos diferem quanto ao que aconteceu; alguns dizem que Afonso persuadiu seus nobres de que seria desonroso abandonar os homens presos, enquanto outros dizem que os ventos mudaram no último minuto e permitiram que os navios de reabastecimento afinal entrassem na baía. O que quer que tenha acontecido, é evidente que os castelhanos marcharam de volta à sua posição original para retomar o ataque a Gibraltar.

Foi decidido que o mesmo plano de ataque seria usado novamente, mas executado com mais competência desta vez. Comandantes mais experientes — Dom Jaime de Xérica e os irmãos Laso e Sancho de Roxas — foram encarregados de um novo ataque às Areias Vermelhas. Os castelhanos procuraram subjugar os mouros apressando-os em massa, utilizando todos os pequenos barcos à sua disposição para transportar soldados, besteiros e até cavalaria com os seus cavalos. Enquanto os besteiros davam cobertura, os cavaleiros selaram e conduziram as forças mouriscas na praia de volta ao interior das muralhas da cidade. Ao mesmo tempo, o almirante Godofredo tentou destruir as galeras mouriscas ancoradas no estaleiro de Gibraltar. Seu movimento falhou, pois os mouros haviam construído um telhado pesado sobre o estaleiro para proteger os navios de bombardeios e colocaram enormes barreiras de madeira na entrada para evitar que os inimigos tivessem acesso. O ataque naval foi rechaçado com grande perda de vidas, mas Godofredo conseguiu estabelecer um bloqueio efetivo das rotas marítimas de Gibraltar.

Bombardeiro e impasse

Os castelhanos cavaram em torno de Gibraltar para sitiar do sul, do terreno elevado do Rochedo Superior e do istmo ao norte, onde Afonso permaneceu com sua força principal. O rei esperava retomar a cidade em um contra-ataque rápido, mas agora enfrentava um cerco prolongado. Consequentemente, começou a demolir as fortificações da cidade com seis catapultas que trouxera de Sevilha, três das quais foram içadas por cordas do istmo até o Rochedo Superior, de onde podiam contemplar toda a cidade. O Castelo Mourisco foi fortemente bombardeado e seriamente danificado, enquanto os almogávares castelhanos procuraram minar a sua estrutura por baixo. Os defensores infligiram baixas atirando pedras sobre os parapeitos e queimando piche nos atacantes, destruindo algumas das máquinas de cerco.

Ambos os lados enfrentaram duras condições no cerco. Os mouros estavam morrendo de fome progressivamente, mas os castelhanos também tinham problemas de abastecimento. Estavam dentro do território inimigo e dependiam inteiramente do reabastecimento do mar, que dependia dos ventos e das marés estarem corretas. A comida era escassa para os dois lados. Alguns castelhanos tentaram desertar para o lado mouro, mas foram escravizados e vendidos em Algeciras por um preço equivalente a um oitavo do valor de uma vaca. As coisas pioraram para os castelhanos quando o exército de Maomé IV marchou em direção a Gibraltar com a aparente intenção de socorrer a guarnição sitiada. Afonso retirou seu próprio exército para o istmo imediatamente ao norte de Gibraltar e fez uma vala defensiva cavada bem em frente a ele. Isso dissuadiu com sucesso Maomé IV de atacar, mas interrompeu o fornecimento de lenha aos castelhanos nas colinas da Serra Carbonera; daí em diante, tinham que comer seus alimentos crus.

O cerco agora se transformou em um impasse. Os mouros não foram fortes o suficiente para fugir de Gibraltar, nem para atacar os castelhanos do norte através de sua vala. Também não tinham o poder naval necessário para flanquear os castelhanos por mar ou para quebrar o bloqueio naval de Gibraltar, que estava deixando a guarnição à beira da fome. Os castelhanos não tiveram forças nem para atacar Gibraltar nem para expulsar as tropas de Maomé IV na Serra Carbonera. Afonso também recebeu a notícia de que três nobres poderosos — ,  e João Manuel, Príncipe de Vilhena — se revoltaram contra ele e estavam devastando as terras do próprio rei. Ambos os lados descobriram que tinham razões urgentes para chegar a um acordo de paz.

O acordo que acabou sendo assinado em 24 de agosto de 1333 foi baseado em uma proposta mourisca de uma trégua de quatro anos e um tributo anual de  dobrões a serem pagos a Castela. Em troca, os mouros deveriam ter permissão para comprar óleo e gado do território castelhano, e Afonso e seu exército recebiam salvo-conduto através do território mouro a caminho de casa. O rei castelhano aceitou e selou o acordo pessoalmente com Maomé IV em um jantar suntuoso no qual trocou presentes com seu homólogo mouro. Diz-se que Maomé deu a Afonso uma espada com bainha de ouro cravejada de esmeraldas, rubirubis e safiras e um capacete com dois rubis "do tamanho de castanhas", enquanto Afonso deu a Maomé um tipo de . Enquanto os castelhanos se preparavam para a retirada, as forças de Abu Maleque voltaram a Algeciras e Maomé IV fez os preparativos para voltar a Granada. Na noite após a assinatura do acordo de paz, Maomé IV foi assassinado por dois de seus nobres que estavam zangados porque o sultão havia comido com um cristão e temiam que tivesse se convertido ao cristianismo. O assassinato não impediu os castelhanos de se retirarem com segurança, mas resultou em novas hostilidades por um tempo, enquanto o novo sultão granadino, , tentava estabelecer sua autoridade.

Bibliografia

 04
Gibraltar 04
Gibraltar 04
Gibraltar 04
Batalhas da Reconquista
Batalhas do século XIV
1333

Quarto Cerco de Gibraltar


Navnet Gyllenhielm (Gyldenhielm) blev givet til udenomsægteskabelige børn af Gustav Vasas efterkommere. Otte frillebørn blev anerkendt og fik navnet Gyllenhielm. På den tid var det ikke usædvanligt at anerkende børn som var født udenfor ægteskabet af en frille, hverken blandt kongelige eller i almuen i middelalderens Sverige. Magnus Erikssons landslov fra 1350 beskrev hvordan frillebørn skulle opdrages og gav dem en vis arveret.

Familierne Gyllenhielms oprindelse

Johan III's børn med Karin Hansdotter
Karin Hansdotter førte som våben en sparre og tre stjerner. Om hendes person ved vi kun lidt.
 Sofia Johansdotter (Gyllenhielm), 1556 (1559) - 1583. Hun fik ret at bære samme våben som broderen. Gift 1580 med friherren Pontus De la Gardie og blev anmoder til flere svenske högadliga ätter.
 Julius Gyllenhielm, 1559-nytåret 1580-81. 1580 udnævnt til kommandant på Åbo slott. Ugift, men anføres som trolovet med grev Per Brahe d.æ.s datter Karin.
 Lucretia Johansdotter (Gyllenhielm), født 1561, død 1585. Ugift. Var trolovet med friherre Carl Gustafsson Stenbock. Hun fik ret at bære samme våben som broderen.

Hertug Magnus

Magnus Gustafsson Vasa (1542-1595)

frille: Valborg Eriksdotter
 Virginia 1560 - ca. 1572.
 Lucretia Magnusdotter Gyllenhielm 1562-1624, gifttmed Christoffer von Wernstedt.
frille: Anna von Haubitz
 Helena Magnusdotter Gyllenhielm 1572-1630, gift med Volmar Yxkull og blev stammoder til slægten Meijendorff von Yxkull nr. 74.

Hertug Karls (Karl IX's) barn med Karin Nilsdotter
Karin Nilsdotter var datter af præsten Nicolaus Andreae fra Husaby i Östergötland.
 Carl Carlsson Gyllenhielm 1574-1650

Hertug Karl Filips barn med Elisabet Ribbing
Karl Filip 1601-1622, var søn af Karl IX og Kristina af Holstein-Gottorp (som havde været forlovet med Karls brorsøn Sigismund). Karl Filip havde indgået et hemmeligt ægteskab med Elisabet Ribbing (som var søster til Carl Carlsson Gyllenhielms kone Kristina).
 Elisabet Carlsdotter (Gyllenhielm) 1622-1685, gifta med 1) Axel Turesson (Nat och Dag), søn: Karl Axelsson (Nat ocg Dag) 2) Balthasar Marschalck. Begravet i Strängnäs domkyrka.

Kilder
 Adelsvapen-Wiki. Kungliga ätten Vasa. 2007-07-12

Adelsslægter fra Sverige
Huset Vasa

Gyllenhielm


The San Miguel River is a tributary of the Dolores River, approximately  long, in southwestern Colorado in the United States. It rises in the San Juan Mountains southeast of Telluride and flows northwest, along the southern slope of the Uncompahgre Plateau, past the towns of Placerville and Nucla and joins the Dolores in western Montrose County approximately 15 miles (24 km) east of the state line with Utah.

Geography and protected areas
The San Miguel is more or less free-flowing; however, diversion dams dot the river and alter flows. In some parts it is however one of the few remaining naturally functioning rivers of the West.

The San Miguel varies in gradient, from extremely steep in its upper reaches (forming a shallow, rocky, unnavigable stream) to more mellow in the lower sections ( of drop, which offers the whitewater boater a variety of runs all within the class II+--III range). All told, the San Miguel drops over  from an alpine ecosystem to the desert. The average flow is about .

More than 30 miles of the San Miguel are a protected area, as pats of the area were purchased by the ″Nature Conservancy Association″ in 1989.

The preserved zone hosts a riparian habitat, featuring the typical vegetation such as grey alders and narrowleaf cottonwood. The native fish include rather rare species such as cutthroat trout and the mottled sculpin. The River also features a 2,000 feet high, narrow canyon with walls of red-rock sandstone. American dippers have built their  nests.

Bridal Veil Creek of Bridal Veil Falls and other creeks above Telluride join to form the river, which first flows to the west through Telluride.  Other tributaries include the South Fork of the San Miguel River, which joins from the south and itself has various creeks and the Lake Fork of the San Miguel River as tributaries.

Tourism
Whitewater kayakers and boaters enjoy many sections on the San Miguel. Minimum suggested flows for small vessels is 250 cfs, with the river near Placerville usually becoming navigable in late April or early May. Several runs of varying length are commonly undertaken from there to the confluence with the Dolores, near the site of Uravan. The San Miguel is considered a continuous class 2 run with several class three rapids which become more challenging at higher flows, where the river's speed can make it difficult to stop and scout. Additional River hazards are three diversion dams that exist between Naturita and the Hwy 145 bridge East of Norwood. All of them are relatively easy to scout and portage, however. As the river meanders through an agricultural valley just east of Naturita, several cattle fences cross the river.

Other popular outdoor activities at San Miguel River include walking, hiking and fly fishing, for which the conditions are best from July to September.

See also
List of rivers of Colorado
List of tributaries of the Colorado River

References

Rivers of Colorado
Rivers of Montrose County, Colorado
Rivers of San Miguel County, Colorado
Tributaries of the Colorado River in Colorado

San Miguel River (Colorado)


Como reação ao conflito em curso e à deterioração da situação humanitária na Somália, o Conselho de Segurança das Nações Unidas impôs um embargo de armas à Somália em janeiro de 1992.

O embargo foi alterado para permitir o fornecimento de armas às forças governamentais somalis em fevereiro de 2007.

Em 15 de novembro de 2019, o Conselho de Segurança renovou o mandato até 15 de dezembro de 2020, ao mesmo tempo em que estendeu isenções para o embargo de armas e autorizações de execução para a proibição do comércio ilícito.

Regimes de sanções do Conselho de Segurança das Nações Unidas
Somalia

Embargo de armas das Nações Unidas à Somália


Cherry Pop er en amerikansk film og den er instrueret af Assaad Yacoub.

Medvirkende
 Lars Berge som The Cherry
 Toccara Jones som Terrys kone
 Jared Carlson som The Bouncer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2017
LGBT-relaterede film fra USA

Cherry Pop (film fra 2017)


An Jumellea gracilipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Jumellea gracilipes in nahilalakip ha genus nga Jumellea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Jumellea

Jumellea gracilipes


Le lycée autrichien de Prague (, OEGP ; ) est un lycée privé de six ans de , conforme au programme scolaire autrichien, situé dans le quartier de Modřany à Prague, la capitale tchèque. Le lycée a été fondé en 1991 et était alors la quatrième .

Histoire
En avril 1991, la ministre autrichienne de l'éducation de l'époque, Hilde Hawlicek, demanda la création d'une école à Prague sur le modèle de l'école autrichienne de Budapest. Des enseignants autrichiens subventionnés furent envoyés et rémunérés par la République d'Autriche.

Créé en 1991 dans le cadre d'un accord culturel entre la République d'Autriche et la Tchécoslovaquie, puis en 1993, la Tchéquie, il a ensuite été intégré au réseau des écoles tchèques.

Les cours ont commencé le 3 septembre 1991 avec 48 élèves dans un bâtiment situé à Drtinova 3, près de l'ambassade d'Autriche dans le quartier de Smíchov, qui abritait auparavant un lycée tchèque. Le premier directeur était Ludwig Sommer.

Comme seuls les écoles ayant leur siège en République tchèque pouvaient recevoir des subventions du budget tchèque, l'association de l'école en République tchèque fut créé en novembre 1999 une  (o.p.s. = Obecně prospěšná společnost). En conséquence, l'école privée s'appelle officiellement Rakouské gymnázium v Praze, o.p.s. en tchèque.

En 2004, faute de place, l'école a dû déménager dans le quartier de Holešovice, au 1576/14 U Uranie, et en 2013 a eu lieu le premier coup de pioche pour la construction d'un nouveau bâtiment dans le quartier de Modřany, au 2166/2b Na Cikorce. Depuis l'année scolaire 2015/16, les cours sont dispensés dans le nouveau bâtiment scolaire.

Enseignement
Les deux premières années - qui sont des classes préparatoires pour l'ORG de quatre ans - correspondent aux huitième et neuvième années de l'école primaire tchèque, où les élèves apprennent l'allemand de manière intensive.

L'enseignement se fait principalement en allemand. Les matières telles que le tchèque, la littérature tchèque, l'histoire et l'éducation civique sont enseignées en tchèque et les langues étrangères au programme sont l'anglais, l'espagnol et le français. Après avoir terminé l'école avec succès, les diplômés reçoivent un certificat de maturité autrichien et tchèque.

Tarif
Les frais de scolarité par élève s'élèvent à 29.000 couronnes tchèques (1.192 euros) par an (situation en 2021).

Articles connexes
 École autrichienne du Guatemala
 École autrichienne mexicaine
 Lycée autrichien Saint-Georges
 École autrichienne de Budapest
 École européenne austro-hongroise de Budapest

Références

Liens externes

Établissement scolaire autrichien à l'étranger
Enseignement à Prague
Relations entre l'Autriche et la Tchéquie

Lycée autrichien de Prague


දේශමාන්‍ය (ජාතියෙහි අභිමානය) යනු,  ශ්‍රී ලංකා රජය විසින්  සිවිල් සම්මානයක් ලෙසින් පිරිනැමෙන දෙවන ඉහළතම ශ්‍රී ලාංකික ජාතික සම්මානය ( ශ්‍රී ලංකාභිමාන්‍ය ට පසුපසින්) වේ. එය සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් ලාභියාගේ නමට  අභිධානයක් හෝ උපසර්ගයක් හෝ ලෙසින් භාවිතා වේ.

ලාභීන්
දේශමාන්‍ය ලාභීන් අතර පහතවුන් සිටින මුත් ඔවුන් සියල්ල පහත නොදැක්වේ:

ශාස්ත්‍රඥයන්
රාධිකා කුමාරස්වාමි – විද්වත්, මානව අයිතිවාසිකම් ක්‍රියාකරු, UNHR රාජ්‍යතාන්ත්‍රික

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
 ජෙෆ්රි බාවා - ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී

කලාව
 ඩබ්ලිව්. ඩී. අමරදේව – සංගීත අධ්‍යක්ෂක

සිවිල් සේවය, දේශපාලකයන්, රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයන්
 වර්නන් මෙන්ඩිස් – රාජ්‍යතාන්ත්‍රික
 නිශ්ශංක විජයරත්න – දේශපාලනඥ
 ජේම්ස් පීටර් ඔබේසේකර III – දේශපාලනඥ
 බ්‍රැඩ්මන් වීරකෝන් – සිවිල් සේවක
 නෙවිල් කනකරත්න – රාජ්‍යතාන්ත්‍රික
 මොහාමඩ් අබ්දුල් බකීර් මාකර් – දේශපාලනඥ
 ඩොරීන් යං වික්‍රමසිංහ – දේශපාලනඥ
 එච්. ඇල් ද සිල්වා – රාජ්‍යතාන්ත්‍රික, ජනාධිපති නීතිඥ

කර්මාන්ත
 හැරී ජයවර්ධන – ව්‍යාපාරික, විවිධාංග
 කෙන් බාලේන්ද්‍ර – ව්‍යාපාරික, විවිධාංග
 ලලිත් කොතලාවල – ව්‍යාපාරික, සෙලින්කෝ

අධිකරණය
 වී. මාණික්කවාසගර් – මහාධිකරණ විනිශ්චයකාර

හමුදාව
 ඩී. එස්. ආටිගල – ජනරාල්
 ඩෙනිස් පෙරේරා - ලුතිනන් ජනරාල්
 පැඩී මෙන්ඩිස් - එයාර් චයිෂ් මාර්ෂල්

අනිර්දිෂට
නිශ්ශංක විජේවර්ධන
ආචාර්ය නන්දදේව විජේසේකර
මහාචාර්යය නන්දදාස කෝදාගොඩ
ඊ. එල්. බී. හුරුල්ලේ
මහාචාර්යය ඒ. එච්. ෂෙරිෆ්ඩීන්
මහේෂ් අමලීන්
සෝලි කැප්ටන්

ආශ්‍රිත

මෙයද බලන්න
ශ්‍රී ලාංකික සම්මාන ක්‍රම විධිය
ශ්‍රී ලංකාභිමාන්‍ය
දේශබන්ධු

ශ්‍රී ලංකා‍වේ නම්බුනාම, භූෂණ, හා පදක්කම්
ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් ප්‍රදාන හා භූෂණ
ශ්‍රී ලංකාවෙහි අභිධානයන්

දේශමාන්‍ය


{{Album ratings
| rev1      = Allmusic
| rev1Score =
| rev2 = The Encyclopedia of Popular Music| rev2Score =
| rev3      = Rolling Stone| rev3Score = (favorable)
}}The Jethro Tull Christmas Album is the 21st studio album released by Jethro Tull, on 30 September 2003. This was the band's last studio album for 19 years (until the release of The Zealot Gene in 2022), as well as the last album to feature the lineup of Ian Anderson, guitarist Martin Barre (and his last album with the group), bassist Jonathan Noyce, keyboardist Andrew Giddings, and drummer Doane Perry.

ContentThe Jethro Tull Christmas Album is a mix of new material, re-recordings of Tull's own suitably themed material and arrangements of traditional Christmas music. In 2009, the live album Christmas at St Bride's 2008 was included with the original album on CD.

Of the opening song, Birthday Card at Christmas, Ian Anderson has said:

 "My daughter Gael, like millions of other unfortunates, celebrates her birthday within a gnat's whisker of Christmas. Overshadowed by the Great Occasion, such birthdays can be flat, perfunctory and fleetingly token in their uneventful passing. The daunting party and festive celebration of the Christian calendar overshadows too, some might argue, the humble birthday of one Mr. J. Christ. Funny old 25ths, Decembers…"

Track listing
"Birthday Card at Christmas" (Ian Anderson) – 3:37
"Holly Herald" ("The Holly and the Ivy" (Trad.) / "Hark! The Herald Angels Sing" (F. Mendelssohn); instrumental medley arranged by Anderson) – 4:16
"A Christmas Song" (Anderson) – 2:47
"Another Christmas Song" (Anderson) – 3:31
"God Rest Ye Merry, Gentlemen" (Trad. instrumental arranged by Anderson) – 4:35
"Jack Frost and the Hooded Crow"  (Anderson) – 3:37
"Last Man at the Party" (Anderson) – 4:48
"Weathercock" (Anderson) – 4:17
"Pavane" (Instrumental, Gabriel Fauré, arranged by Anderson) – 4:19
"First Snow on Brooklyn" (Anderson) – 4:57
"Greensleeved" (Trad. instrumental based on "Greensleeves". Arranged by Anderson) – 2:39
"Fire at Midnight" (Anderson) – 2:26
"We Five Kings" (Instrumental "We Three Kings", Rev. J. Hopkins, arranged by Anderson) – 3:16
"Ring Out Solstice Bells" (Anderson) – 4:04
"Bourée" (Instrumental J. S. Bach, arranged by Anderson) – 4:25
"A Winter Snowscape" (Instrumental, Martin Barre) – 4:57

Tracks 3, 4, 6, 8, 12, 14, and 15 are all re-recordings of previously released pieces. 'Bourée', however, has significant alterations to the musical arrangement.

'God Rest Ye Merry, Gentlemen' (Track 5) has been played in concert many times over the years: this is the first studio version.

Christmas at St Bride's 2008Recorded Live at St Bride's Church''
"Weathercock" (Ian Anderson) – 4:41
"Introduction: Rev. George Pitcher / Choir: What Cheer" (William Walton) – 3:32
"A Christmas Song" (Anderson) – 3:19
"Living in These Hard Times" (Anderson) – 3:44
"Choir: Silent Night" (Traditional) – 3:06
"Reading: Ian Anderson, Marmion" (Sir Walter Scott) – 2:17
"Jack in the Green" (Anderson) – 2:33
"Another Christmas Song" (Anderson) – 3:56
"Reading: Gavin Esler, God's Grandeur" (Gerard Manley Hopkins) – 1:50
"Choir: Oh, Come All Ye Faithful" (Traditional) – 3:50
"Reading: Mark Billingham, The Ballad of The Breadman" (Charles Causley) – 3:33
"A Winter Snowscape" (Martin Barre) – 3:39
"Reading: Andrew Lincoln, Christmas" (Sir John Betjeman) – 3:12
"Fires at Midnight" (Anderson) – 3:38
"We Five Kings" (Instrumental "We Three Kings", Rev. J. Hopkins, arranged by Anderson) – 3:19
"Choir: Gaudete" (Trad. arranged by Anderson) – 3:39
"God Rest Ye Merry, Gentlemen / Thick as a Brick" (Trad. arranged by Anderson / Anderson) – 10:25

Personnel
Jethro Tull
 Ian Anderson – vocals, flute, acoustic guitar, mandolin, piccolo, percussion
 Martin Barre – acoustic guitar, electric guitar
 Jonathan Noyce – bass guitar
 Andrew Giddings – keyboards, accordion
 Doane Perry – drums, percussion

Additional personnel
 James Duncan – additional drums and percussion
 Dave Pegg – additional bass guitar and mandolin
 The Sturcz String Quartet:
 Gábor Csonka – 1st violin
 Péter Szilágyi – 2nd violin
 Gyula Benkő – viola
 András Sturcz – cello (leader)

Charts

References

External links

  (bonus DVD)
 Official Website
 Progressive Archives
 Rolling Stone Review

Jethro Tull (band) albums
2003 Christmas albums
2003 albums
2009 Christmas albums
2009 live albums
Live Christmas albums
Albums produced by Ian Anderson
Christmas albums by English artists
Folk rock Christmas albums
Fuel 2000 albums

The Jethro Tull Christmas Album


Puha ou Puhatikotiko est une localité située dans le district de Gisborne de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée tout près de la confluence de : entre la rivière Waipaoa et la rivière Waikohu, sur le trajet de la route , tout près de la ville de Te Karaka, à l'intérieur de la région de Gisborne.

Résident notable
Un de ses résidents notables était  , un chef et leader Maori reconnu et père adoptif de , un homme de radio très connu.

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Région de Gisborne

Puha


Brđani i donjani, hrvatski dokumentarni film iz 1969. godine o životu ljudi u delti Neretve. Film prikazije depopulaciju mjesta Vidonje, iseljavanje njegova stanovništva u dolinu Neretve u potrazi za boljim životom.

Izvori

Hrvatski filmovi 1960-ih

Brđani i donjani


Hnúðglómur (fræðiheiti Glomus macrocarpum) er sveppategund sem myndar samlífi við sumar tegundir plantna og mynda innræna svepprót hjá þeim og er sníkill á öðrum.

Hnúðglómur fjölgar sér að mestu kynlaust með svonefndum brotagróum.
Hann finnst víða um heim, einnig á Íslandi.

Tilvísanir

Glómsbálkur

Hnúðglómur


Guzal Ramazanovna Sitdîkova (în , în ; ) este o scriitoare, poetă, publicistă și traducătoare bașchiră. În 2002 a fost distinsă cu Diploma de Onoare a Republicii Bașkortostan. Este membră a Comisiei scriitorilor bașchiri și ruși. A fost liderul Femeilor bașchire din Republica Bașkortostan din 2004 până în 2011. Începând din 2012 participă la programul internațional de voluntariat mișcarea Wikimedia.

Biografie
Guzal Ramazanovna Sitdîkova s-a născut pe 10 iunie 1952 în Inzer, un sat în  din . În 1967, după ce a absolvit școala de opt ani, a intrat la Liceul Pedagogic Belorețk. Din 1971 a lucrat ca profesoară la școala-internat nr. 1, apoi în diverse instituții de învățământ din orașul de Belorețk.

În 1980 a absolvit departamentul de bibliotecari de la Institutul de Cultură de Stat Celeabinsk. Începând cu anul 1983 a lucrat la ziarul regional "Ural", din 1986 - șefă de departament și din 1987 - redactor-șef adjunct al ziarului regional "Ural" Belorețk.

Din 1989 până în 1995, a fost redactor-șef al ziarului regional "Ural" a raionului Belorețki. În același timp a fost aleasă deputat al poporului în Consiliul Suprem al RSSA Bașchiria în cea de-a XII-a legislatură (1991-1995).

În 1995-2008 a fost aleasă deputat în Adunarea de Stat a Republicii Bașkortostan în legislaturile I-III, membră a Camerei Publice din Republica Bașkortostan în prima legislatură (2011-2012). În 2004-2011 a fost aleasă președinte a Societății Femeilor Bașchire din Republica Bașkortostan. A luat parte la lucrările Comitetului Executiv al .

Activitate creativă
A început să publice încă din anul 1976. În timp ce lucra la ziarul regional "Ural", lucrările ei au fost publicate în presa republicană. Prima ei colecție de poezii a fost publicată în almanahul "Йәш көстәр" (Forțe tinere) în 1984. Este autoare a unsprezece cărți și aproximativ douăzeci de publicații științifice.

Participă la mișcarea Wikimedia ca unul dintre redactorii voluntari, creând și editând în mod regulat articole în Wikipedia bașchiră, precum și pagini în proiectele bașchire Wikimedia, Wikisursă, Wikționar etc.

Guzal Sitdîkova este pasionată de poezie și traduceri din limbi străine în limba bașchiră. Lucrările sale au fost traduse în limba rusă.

Din 1995 este membră a Uniunii Scriitorilor din Republica Bașkortostan și abordează diferite genuri literare - poezie, proză, eseu, literatură pentru copii.

Note

Legături externe

  Газета Аскинская новь. Статья «Советы популярной поэтессы Вдохновили, добавили душевный подъем, силы»
  https://www.youtube.com/watch?v=EYenkQ9nj4w
  Авторы издательства «Китап»
  Газета Республика Башкортостан. Ст. Всё начинается с маминой колыбельной
  Литературная карта Республики Башкортостан
  РАСПОРЯЖЕНИЕ Кабинета Министров РБ от 03.10.2002 N 915-р «О МЕРАХ ПО ПОДГОТОВКЕ И ПРОВЕДЕНИЮ ЮБИЛЕЙНЫХ МЕРОПРИЯТИЙ, ПОСВЯЩЕННЫХ 50-ЛЕТИЮ ПОЭТЕССЫ СИТДИКОВОЙ ГУЗЕЛЬ РАМАЗАНОВНЫ»

Nașteri în 1952
Bașchiri
Oameni în viață
Scriitori sovietici
Scriitori ruși din secolul al XX-lea
Scriitori ruși din secolul al XXI-lea
Scriitoare din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XXI-lea
Jurnaliste

Guzal Sitdîkova


Isla del Tesoro (también escrito simplemente como Isla Tesoro) es una de las islas que forman parte del Archipiélago de Corales del Rosario, en la costa norte (Mar Caribe) del país suramericano de Colombia, que administrativamente hace parte del Departamento de Bolívar y se localiza en las coordenadas geográficas  al oeste de la Punta Gigantes (en el continente), al norte de la isla Grande y al noreste de la Isla Rosario, a unos 653 kilómetros al norte de la ciudad capital del país, Bogotá.

Véase también
 Anexo:Islas de Colombia
 Geografía de Colombia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas Corales del Rosario

Isla del Tesoro


NGC 7319 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.
Dio je Stephanova kvinteta.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7319
  Auke Slotegraaf: NGC 7319 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7319 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7300 - 7349

7319
Stephanov kvintet

NGC 7319


القلعة هي إحدى مدن ولاية قبلي بالجنوب التونسي. تتبع إداريًا معتمدية دوز الشمالية. تضم حوالي 12 ألف ساكن. يتوقف اقتصادها على التمور والعملة الصعبة. كما أنها تعتبر من أقدم المدن في المنطقة حتى أقدم من مدينة دوز وأكثر من ثلث سكانها يقطنون في أوروبا تحديدا بفرنسا.
هي قلعه من القلاع القديمة يرجع تاريخها إلى القرن الخامس قبل الميلاد. ذكرت في خط الليماس القرن الثاني ميلادي. فهي من اقدم مدن نفزاوة على الإطلاق بعد تلمين عرفت ببلاد الفخار كما ورث اهلها عن اجدادهم الفلاحة وغراسة النخيل والتشبث بالارض رفعت هذه الخابية كرمز للمخزون الثقافي للاستفادة منه حاضرا ومستقبلا

جذور مدينة القلعــة ضاربة في التاريخ إذ سجلت تواجدها في منطقة نفزاوة قبل مجيء الرومان إلى هذه الربوع بحثا عن منابع الياه والمناطق الخضراء ويشهد على ذلك بعض البناءات القديمة المشيدة حول منابع المياه لحمايتها والموجودة آثارها إلى اليوم. و ينحدر أصل سكان مدينة القلعة من البرابرة الذين استقروا في هذه المناطق طويلا قبل مقدم الرومان. و هم مرتبطون بصلات دموية وثيقة بسكان مطماطة القديمة وهداج و جمنة الآن... ذوي الأصول البربرية

أما كلمة القلعة فهي تسمية على القرية الحديثة التي بنيت على أنقاض قرية أقدم بكثير مما تسبب في القضاء على معالمها بسبب البحث عن مواد البناء. و التسمية كما هو واضح يعود تفسيرها إلى كونها شيدت فوق مرتفع من الأرض حيث كانت في فترة ما محطة مراقبة لإنذار المتساكنين عند قدوم الغزاة

القلعــة إذا قديمة جدا في التاريخ، وقد استقر فيها المتساكنون القدامى لكثرة المنابع فيها وقوة تدفق مياهها حتى أنها عرفت في كامل جهة نفزاوة باخضرارها الدائم والقائم أساسا على النخيل. و في هذا المجال تندرج القولة المأثورة عنها «إذا تمشي من القلعة لتلمين ما تمشي كان في ضل النخيل» . و على ذكر النخيل فالقلعــاوي عرف عنه تميزه في المجال الفلاحي مما جعل المنطقة قبلة للوافدين عليها من الرحل منذ القدم للعمل بالميدان الفلاحي. و القلعاوي معروف أيضا بصعوبة طباعه، صفة ولاشك موروثة عن البرابرة أجداده القدامى. لكنه كان في المقابل أكثر تحررا في علاقته بالمرأة إذ كان أكثر مرونة وتحضرا

القلاوعة هم مزيج من الاصول لكن تعتبرهم القرى المجاورة قدوة في الوحدة والتالف
ابدوء باقدم سكان القلعة طبعا هذا حسب مصادرنا: البكاكرة هم اقدم سكان القلعة وهم من اصول بربرية
القنانة وهم الأكثر عددا وهم من اصول عربية وبالتحديد هم اولاد المقداد ابن الأسود الكندي وهو صحابي جليل من قبيلة كندة من اليمن
الروابح هم أيضا من اصول عربية وهم من اولاد اديس أول مؤسس دولة إسلامية في المغرب وهذا الاخير هو ادريس ابن عبد الله الكامل ابن الحسن السبط وهو هاشمي قرشي
الدبابكة للاسف الشديد انه لا معلومات عندنا تعيننا على معرفة اصولهم مع ان هنالك من يقول انهم من القنانة لكن يبقى هذا الخبر ضعيف لانهم عرش وحدهم

تتميز مدينة القلعة بطقسها الحار حيث ان درجات الحرارة في فصل الصيف تصل إلى 45 درجة كما انها تعاني من قلة هذا الأمطار التي تنزل بمعدلات شحيحة.

مراجع

أماكن مأهولة في ولاية قبلي
بلديات تونس

القلعة (تونس)


Luigi Ferdinando Marsigli (d. 10 Temmuz 1658 - ö. Bologna, 1730), İtalyan asker ve araştırmacı.

Viyana'da kısa süre Tatarlara esir düşmüş, Habsburg ordusunda, Tua'da subaylık yapmış ve daha sonra Avrupa'nın ilk oşinografi araştırma merkezini Fransa'nın güneyinde Cassis'de kurmuştu. Ama daha sonra yaptığı hiçbir iş Boğaz'ın alttan geçen akıntısını keşfetmesi kadar önemli değildi. Ayrıca Karadeniz araştırmalarının da ilk adımıydı.

Alttan geçen akıntı (Marsigli'nin verdiği adla Corrento Sottano), Marsigli'nin de mertçe itiraf ettiği gibi, boğazın sularında çalışıp yaşamını kazanan insanlar tarafından biliniyordu. Buluşuyla ilgili ilk açıklamasında "Bu tasavvurum yalnızca kendi kafamdan doğan düşüncelerin biçimlendirilişiyle canlanmadı, ama birçok Türk balıkçının anlattıklarıyla, hepsinden önemlisi Majesteleri İngiltere Kralı'nın Bâb-ı Âli elçisi ve doğa incelemeleri konusunda büyük bir alim olan Signor Cavalier Finch'in Sir John Finch teşvikleriyle de yönlendirildi diye yazar, "bu düşünce ona ilk kez gemilerinden birinin kaptanı tarafından, belki de zamansızlık nedeniyle deney yapamadığı için kesin bir sonuca varamadan dile getirilmişti..."

Derinliği ölçtükten sonra farklı derinliklerden örnekler aldı ve alttan geçen akıntının suyunun, Karadeniz'den gelen akıntıdan daha yoğun ve tuzlu olduğunu kanıtlamayı da başardı. Sonra bunu gösterecek bir düzenek inşa etti: Dikey olarak derecelendirilmiş bir su tankının bir yarısını tuzlu ve boyalı deniz suyuyla, öteki yarısını tuzu daha az suyla doldurdu. Tankı ayıran bölmede bir kapak açarak, iki suyun karışmasını gözlemledi; boyalı deniz suyu, gözle görünür biçimde tankın dibine akarak burada tabaka oluşturdu. Marsigli, gerçekten ne yaptığının tam farkında olmadan, oşinografinin temel olgularından birini de keşfetmişti: Akıntılar, ırmakların akması gibi, akışkanlar mekaniğinin ilkelerince belirlenen başka kuvvetlerle, bu durumda basınç etkisiyle hareket ederler, yerçekimiyle değil. Daha ağır Akdeniz suyunun Karadeniz'e doğru akması, daha hafif suyu ters yönde hareket etmeye zorluyordu.

Kaynakça
 Neal Ascherson. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları. s. 14-15
C MARSILLI, L. F. 1681. Osservazioni inferno al Bosforo Traio overo Canale di Constantinopoli ROMA. 3 (Alıntı: Bilimsel Açıdan Marmara Denizi

1658 doğumlular
Bologna doğumlular
1730 yılında ölenler
17. yüzyılda İtalyanlar
18. yüzyılda İtalyanlar
18. yüzyıl yazarları
18. yüzyıl bilim insanları
Kutsal Roma İmparatorluğu'nda soylular
İtalyan kontlar
Papalık Devleti'nde kişiler
İtalyan soylular
İtalyan diplomatlar
İtalyan askerler
İtalyan coğrafyacılar
İtalyan doğa tarihçileri
İtalyan jeologlar
İtalyan botanikçiler
Bologna Üniversitesi
Royal Society üyeleri
Okyanus bilimciler
Aydınlanma Çağı'nda bilim insanları

Luigi Ferdinando Marsigli


Lars Nørholt (født 15. juli 1971) stiftede lampevirksomheden Hesalight, der efter Dagbladet Børsens afsløringer tidligt i 2016 viste sig at være centrum i en af de værste erhvervsskandaler i nyere tid, hvor Danske Bank, PenSam, PensionDanmark og IKEA tilsammen havde tabt op til 750 millioner kroner på et obligationslån. Højesteret stadfæstede  den 21. december 2020 Landsrettens tidligere dom på 7 års fængsel til Lars Nørholt for at have gjort sig skyldig i straffelovens bestemmelser om bedrageri, mandatsvig, momssvig, skyldnersvig og dokumentfalsk. Fængselsdommen matcher den som IT Factory-direktøren Stein Bagger modtog i 2009, og dommen blev stadfæstet i 2023.

Sagens begyndelse
Skandalen i Hesalight begyndte i februar-marts 2016 med en serie artikler i Dagbladet Børsen som Hesalights advokat straks klagede over til Pressenævnet, der efterfølgende kritiserede artikelserien og pålagde Børsen at bringe et genmæle, hvilket avisen afslog. Et centralt forhold var at koncerner som A.P. Møller-Mærsk, Novo Nordisk og Arla afviste at have handlet med selskabet. De fremgik ellers som Hesalights nøglekunder, da selskabet udstedte obligationslån for 750 mio. kr. til Pensam, PensionDanmark, Danske Capital og Ikea.

Siden kom det frem, at direktør Lars Nørholt havde pyntet på sit CV, Erhvervsstyrelsen rejste tvivl om forretningsmodellen, og regnskaberne viste sig forkerte. Investorerne har i månedsvis forsøgt at komme ud af Hesalight, men uden held.Undervejs kom det frem at Nørholt tidligere har stået bag adskillige konkurser og han havde købt luksusboliger på Mallorca for over 100 millioner kroner. Sagen endte med at Erhvervsstyrelsen forkastede regnskaberne, Hesalight blev erklæret konkurs og Lars Nørholt blev sigtet af Bagmandspolitiet. Lars Nørholt blev den 10. februar 2017 erklæret personlig konkurs ved skifteretten i Roskilde, hvilket blev anket til Østre Landsret, der den 16. maj 2017 stadfæstede afgørelsen fra skifteretten. Den 7. juli 2017 blev hustruen Sanne Nørholt også taget under konkursbehandling efter en begæring indgivet den 12. juni 2017 af Henrik Selchau Poulsen.

I forbindelse med Hesalights konkurs oplyste kurator at de samlede tab blev opgjort til 807 millioner kroner og at årsagen til konkursen bl.a. skyldtes uretmæssige dispositioner foretaget af Lars Nørholt til egen fordel, herunder overførsler af betydelige millionbeløb fra selskabet til Lars Nørholt og hustruen Sanne Nørholt. Efter Hesalights konkurs blev det afdækket af Børsen, at Lars og Sanne Nørholt havde købt ejendomme på Mallorca for over 100 millioner kroner ved hjælp af lån hos det danske realkreditinstitut Nykredit. Derudover kom det frem at Lars Nørholt ulovligt havde brugt selskabets midler til bl.a. at betale en fest på Sørup Herregaard i Ringsted, en Mercedes A250 samt en Louis Vuitton-kjole til Sanne Nørholt.

Af redegørelsen i forbindelse med konkursen blev det oplyst, at Lars Nørholt i væsentligt omfang vurderedes at have overtrådt selskabsloven, bogføringsloven, årsregnskabsloven, momsloven mv., hvilket var baggrunden for at der blev anlagt en erstatningsansvarssag. Som følge af de mulige straffelovsovertrædelser og grove overtrædelser af speciallovgivningen, herunder bogføringsloven og skatte- og afgiftslovgivningen, blev der indledt sag om konkurskarantæne mod Lars Nørholt.

Ved konkursen blev sosu-assistenternes og politibetjentenes pensionskasse, PenSam, påført et tab på omkring 200 millioner kroner og i en artikel fra Berlingske udtalte bestyrelsesformand for PenSam og FOAs formand, Dennis Kristensen, at "på almindeligt portørdansk hedder det rent svindel" omkring det forhold at Lars Nørholt havde forsøgt at ændre sin direktørkontrakt med nye rettigheder og derefter tilbagedateret den.

Retssagen vedrørende økonomisk kriminalitet
Statsadvokaten for Særlig Økonomisk og International Kriminalitet (SØIK) rejste den 10. april 2018 tiltale mod Lars Nørholt for, som den daværende direktør i Hesalight, at have begået omfattende økonomisk kriminalitet for 562 millioner kroner. Tiltalen omfattede bedrageri, dokumentfalsk, mandatsvig, skyldnersvig og momssvig af særlig grov beskaffenhed. Med denne tiltale mente Per Nikolaj Bukh, professor i økonomi og ledelse på Aarhus Universitet, at Hesalight-sagen ville skrive sig ind blandt de helt store danske erhvervsskandaler som PFA-sagen, Nordisk Fjer og IT Factory.

Lars Nørholt nægtede sig skyldig, men blev i Østre Landsret idømt syv års ubetinget fængsel, samt frakendt retten til at deltage i ledelsen af erhvervsvirksomheder. Strafudmålingen, men ikke skyldsspørgsmålet, blev anket til højesteret, der endte med at stadfæste dommen.

Øvrigt
I 2020 udkom bogen Bag lyset – Hesalight og Lars Nørholt. Afsløringen af en erhvervsskandale af journalist Nicolaj Vorre, der beskriver historien om Lars Nørholt og Hesalight, som udviklede sig til en af danmarkshistoriens største svindelsager.

Kilder

Erhvervsfolk fra Danmark
Personer fra Roskilde

Lars Nørholt


Tympanophorinae es una subfamilia de insectos ortópteros de la familia Tettigoniidae. Se encuentra en Oceanía y Brasil.

Géneros

Según Orthoptera Species File (28 mars 2010):
 Tympanophora White, 1841
 Tympanotriba Piza, 1971

Referencias

 Brunner von Wattenwyl , 1893 : Révision du système des orthoptères et description des espèces rapportées par M. Leonardo Fea de Birmanie.  Annali del Museo Civico di Storia Naturale 'Giacomo Doria', Genova, vol. 33, 1–230.

Enlaces externos

 http://tolweb.org/Tympanophorinae
 Tympanophorinae en Biolib

Tettigoniidae

Tympanophorinae


Todo por nada es una película mexicana rodada en 1968, perteneciente al género western y protagonizada por Mario Almada y Fernando Almada. Esta película le valió a Mario Almada el premio de Revelación del Año en los premios Diosa de Plata. Y este film, en el que los hermanos Almada también se desempeñaron como productores, ganó en total ocho Diosas de Plata.

Referencias

Todo por nada (película de 1968)


Afrotrilepis, biljni rod iz porodice šiljovki raširen po zapadnoj tropskoj Africi. Priznate su dvije vrste, od kojih je tipična A. pilosa, koja je kao Trilepis pilosa opisana još 1875.

Vrste
 Afrotrilepis jaegeri J.Raynal
 Afrotrilepis pilosa (Boeckeler) J.Raynal

Sinonimi
 Trilepis subg. Afrotrilepis Gilly, bazionim
 Catagyna Hutch. & Dalziel

Izvori

Šiljovke

Afrotrilepis


Jonas Myrin (* 1982 in Örebro, Schweden) ist ein Grammy-nominierter Musiker aus Schweden, der insbesondere durch die Single Day of the Battle bekannt wurde.

Biografie

Leben
Als Sohn von Missionaren lebte Jonas u. a. in Russland, Südafrika, Island und Skandinavien. Er besuchte die Risbergska Skolan Highschool, wo er sein Studium ein Jahr früher diplomierte. Er zog dann im Alter von 17 Jahren nach London, wo er Schauspielerei und Musik an der Hochschule in London studierte. In jungen Jahren trat Jonas insbesondere als schwedische Synchronstimme unterschiedlicher Cartoonfiguren in Erscheinung.

Musikalische Karriere
Seine musikalische Karriere startete er als Frontmann der schwedischen Musikgruppe A Jam, deren Stil vor allem von den Beatles und David Bowie beeinflusst war. Mit 17 Jahren zog Jonas Myrin schließlich nach London und studierte Musik und Theaterwissenschaften. Schon kurze Zeit später hatte er sich einen Namen als Songwriter für andere (internationale) Künstler gemacht und lebte zeitweise in London, Nashville, Los Angeles und Stockholm.

Bereits 2012 erschien der Song Day Of The Battle als Vorab-Single aus dem Album Dreams Plans Everything. Diese verhalf ihm insbesondere in Deutschland zu großer Bekanntheit, wo der Track sogar bis in die obere Charthälfte stieg und dort 13 Wochen verweilte. Das offizielle Musikvideo wurde am 27. Juni 2012 gedreht. Es soll das erste Musikvideo sein in dem echtes Feuer verwendet wurde.

In Schweden erschien am 31. Mai 2013 seine zweite Single Dead Alive, aus dem Album Dreams Plans Everything, welches am 28. Juni 2013 weltweit veröffentlicht werden soll. In vielen weiteren Ländern erschien Dead Alive erst am 14. Juni 2013. Diese konnte bisher keinen Charteintritt feiern.
Auf dem am 6. März 2020 erschienenen Album "One more year" der Künstlerin Patricia Kelly (Kelly Family) war er als Songschreiber und Sänger beteiligt (Don't lose hope).

Songwriting
Jonas Myrin hat Songs für und mit internationalen Künstlern wie Natasha Bedingfield, John Hill (Shakira, Christina Aguilera, MIA), Scratch (The Roots), Bjorn Yttling (Peter Bjorn and John), Kleerup (Robyn), Iain Archer (Snowpatrol, Tired Pony), Joel Pott (Athlete), Justin Hawkins (The Darkness) und Guy Sigsworth (Madonna, Bjork, Imogen Heap) geschrieben und war 2011 für einen seiner Songs für den amerikanischen Grammy nominiert.

Diskografie

Alben
 2013: Dreams Plans Everything

Singles
 2012: Day of the Battle
 2013: Dead Alive

Nominierungen
 US Grammy Award 2011

Quellen

Weblinks

 Offizielle Website
 Interview mit Jonas Myrin

Musiker (Schweden)
Schwede
Geboren 1982
Mann

Jonas Myrin


Allium altaicum es una especie de planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Se distribuye por Asia.

Descripción
Allium altaicum tiene un bulbo solitario, ovoide-cilíndrico, de 2 - 4 cm de diámetro, de color marrón rojizo, duro y correoso. Las hojas 1/3--1/2 de 0,5 a 2 cm de ancho, cilíndricas. Escapo de 40 a 100 cm, cilíndrico,  cubierto con las vainas de las hojas en 1/4 o 1/2 de su longitud. Tiene un número cromosómico de 2 n = 16.

Distribución y hábitat
Se encuentra en las pendientes y llanos de Heilongjiang, Mongolia Interior, Xinjiang, Kazajistán, Mongolia y Rusia.

Taxonomía

Allium altaicum fue descrita por  Peter Simon Pallas y publicado en Reise durch verschiedene Provinzen des russischen Reichs 2: 737, pl. R, en el año 1773.
Etimología
Allium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).

altaicum: epíteto geográfico que alude a su localización en Altái.
Sinonimia

 Allium ceratophyllum Besser ex Schult. & Schult.f., Syst. Veg. (J.J.Roemer & J.A.Schultes) 7: 1029. 1830.
 Allium microbulbum Prokh., Trudy Prikl. Bot. 24(2): 180. 1929-1930 publ. 1930.
 Allium sapidissimum R.Hedw., Collecteana (J.J.Roemer) 76. 1806.

Referencias

Enlaces externos

  & al. 2006. World Checklist of selected plant families. The Board of Trustees of the Royal Botanic Gardens. 2010 June 07
  1773. Reise Russ. Reich 2: 737.

altaicum
Flora de Asia
Plantas descritas en 1773
Plantas descritas por Pallas

Allium altaicum


Ayşe Hande Ataizi (d. 2 Eylül 1973, Bursa), Türk oyuncu ve sunucu.

Hayatı
2 Eylül 1973 tarihinde Bursa'da doğdu. Babası mimar Mehmet Ali, annesi ise psikoloji profesörü Nermin Çelen'dir. İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'nden mezun oldu. 1996 yılında Mum Kokulu Kadınlar filmiyle ünlendi ve daha ilk filminde gösterdiği oyunculuk performansıyla Altın Portakal En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü aldı. 1998 yılında yayımlanmaya başlayan Ruhsar dizisiyle ülke çapında tanınırlığını arttırdı.

Türkiye'nin 7. Cumhurbaşkanı Kenan Evren, yaptığı nü çalışmalarından birinde Ataizi'ni model almıştı. 2002 yılında 5. Kişisel Resim Sergisi'ni açan Evren, Ataizi'ni model alarak yaptığı tabloyu satışa çıkarmış, Ataizi de sergiye katılmıştı.

Hande Ataizi, Cem Davran'la birlikte pek çok dizi, film ve şov programı projesinde yer aldı ve sanat dünyasının önemli ikililerinden oldular. Ataizi, 2002'de Cem Davran'la birlikte sunduğu İki Kere Kiki programında, manken Sevda Demirel'in kendisine tokat atmasıyla yine çok uzun süre magazin gündeminde baş sırada yer almıştı.

Burnuna yaptırdığı estetik operasyonu gazetecilere göstermemek için bulunduğu mekânın tuvalet penceresinden kaçmaya çalışırken paparazziler tarafından görüntülenmesi ve kendisinden zorla görüntü almaya çalışan bir magazin muhabirine şemsiyesiyle saldırması gibi Türk magazininin unutulmaz skandallarına da imza atmıştır.

Sinema ve dizilerdeki başarılı oyunculuk performanslarının yanı sıra pek çok televizyon programının da sunuculuğunu yapmıştır.
Ataizi, aynı zamanda başarılı bir tiyatrocudur. Özel Hayatlar adlı tiyatro oyununda Cihan Ünal ile oynamıştır.

2011 yılında, TNT'de yayımlanan Dest-i İzdivaçı sunmuştur.

2012 yılında Star TV'de yayımlanan Benzemez Kimse Sana adlı yarışmada da Seyfi Dursunoğlu ve Erol Evgin'le beraber jüri üyeliği yapmıştır. Bu programın ardından Amerikalı televizyoncu Benjamin Harvey ile dünya evine girmiş, bu evlilikten 2014 yılında oğlu Aslan Leon dünyaya gelmiştir.
Çift, 2018 yılında boşanmıştır.

2015 yılında Jane The Virgin dizisinin uyarlaması olan Hayat Mucizelere Gebe adlı televizyon dizisinde başrol oynamıştır.

2017'de ise iki adet gündüz kuşağı televizyon programının sunuculuğunu üstlenmiştir.

2018'de, Kutluğ Ataman'ın yönettiği Hilal Feza ve Diğer Gezegenler adlı sinema filminde bir trans bireye hayat vermiştir. Film, henüz yayınlanmamıştır.
Bunun hemen ardından Edis Görgülü'nin başrolde olduğu Alya adlı dizide bir ajanı canlandırmıştır ancak dizi halen dijital platformlarda yayına geçmemiştir.

Son olarak ise, Kanal D'de yayımlanan Camdaki Kız adlı dizide Cana Yalçın karakterini canlandırdı. Yılların ardından televizyona geri dönen Ataizi, bu dizideki oyunculuk performansı sayesinde olumlu tepkiler almakta ve sık sık gündeme gelmektedir.

Filmografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sinematurk.com profili

1973 doğumlular
Bursa doğumlu oyuncular
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk televizyon sunucuları
Yaşayan insanlar

Hande Ataizi


Abundența unui element chimic este o mărime ce arată proporția acelui element într-un mediu dat.
Astfel, în cazul mediului terestru, indicatorul se numește abundență naturală.
În cazul întregului Univers, proporția elementelor chimice în materia cosmică se deduce prin stabilirea mediei proporțiilor acestora în Soare, meteoriți, Pământ, Lună, stele, nebuloase, raze cosmice etc. și se obține abundența cosmică relativă adică numărul de atomi ai unui element ce revin la un anumit număr de atomi ai elementului de referință (de obicei, la 106 atomi de siliciu).

În general, cu toate că unele corpuri cerești pot avea o compoziție chimică ieșită din comun, deviația compoziției chimice a acestora de la această medie poate fi explicată.

Hidrogenul este elementul cel mai abundent în Cosmos, fiind secondat de heliu; apoi urmează elementele mai grele, abundența acestora scăzând exponențial cu greutatea atomică (masa lor nu reprezintă însă decât câteva sutimi din masa totală).
Curba ce exprimă abundența relativă a elementelor în funcție de numărul atomic Z prezintă maxime secundare.
Abundența elementelor este explicată prin condițiile de formare a elementelor în reacțiile termonucleare din stele.

Deficitul de elemente ușoare (hidrogen, heliu) în cazul Pământului și meteoriților se poate explica prin masa mică a acestor aștri, care nu pot reține gazele ușoare.
Deficitul de metale în stelele din populația a II-a se poate explica prin formarea timpurie a acestor stele, când mediul interstelar era sărac în elemente grele, acestea sintetizăndu-se ulterior în interiorul stelelor.

Abundența observată pentru diferitele elemente constituie o probă de bază pentru verificarea teoriilor privind formarea elementelor chimice, ca și pentru aceea a teoriilor cosmologice.

Vezi și
 Abundență naturală
 Abundență izotopică

Note

Astrochimie
Elemente chimice

Abundența elementelor chimice


HDR (High Dynamic Range) ya da yüksek dinamik aralık, fotoğraf sanatında çekilmiş fotoğrafa uygulanan bir tekniktir.

Ne işe yarar?
En az üç adet çekilmiş aynı kadraja ait farklı pozlanmış fotoğraflar yazılım sayesinde karanlık ve aydınlık yerleri belli bir mantık dahilinde yeniden değerlendirilerek dördüncü ve göze hitap eden bir fotoğraf oluşturulur. 0 poz değerinde; karanlık çıkan yerler + pozlanmış kareden, aydınlık çıkan yerler - pozlanmış kareden alınır. Böylece ışık dengesizliklerinin olduğu ve detayların kaybolduğu fotoğraflardan tüm detayların barındıran HDR uygulanmış kare elde edilir.

Uygulanması
Üç kareden HDR uygulanacaksa fotoğraf örneğin 0 +2, -2 pozlama değerleri ile üç kare çekilir.  Makinenin düşük gürültü oluşturduğu ASA değerlerinde çekilmesi oluşacak fotoğrafın kalitesini etkileyecektir. İyi bir sonuç için doğru çekilmiş fotoğraflara, doğru şekilde bu teknik uygulanmalıdır. Çekilen fotoğraflar bilgisayarda HDR hazırlamakta kullanılan yazılımlara aktarılarak HDR görüntü oluşturulabilir.

RAW'dan yapılan HDR
Fotoğrafta hareketli alanların olduğu durumlarda, tripod gibi sabitleyici olmadığı gibi durumlarda HDR uygulanacak kompozisyon tek bir fotoğraftan oluşabilir. Tek bir fotoğrafa HDR uygulanmasına RAW'dan yapılan HDR denir. RAW formatında çekilen fotoğraflarda tek kareden HDR yapmak mümkündür. Bu uygulamada karlanma problemi ortaya çıkabilir.

HDR uygulama alanı
HDR her fotoğrafa uygulanmaz. Özellikle bulutlu havalarda veya iç mekanda çekilen fotoğraflarda iyi sonuç verecektir.

İyi bir HDR için uzun pozlama ile çalışılıyorsa üç ayak, düşük asalı ve üç tane (0, +Poz, -Poz) çekilmiş fotoğraf ve bunlardan HDR'yi oluşturmak için yazılım gerekmektedir. Günümüzde gelişmiş bazı DSLR'lerde ve kimi akıllı cep telefonlarında (Örn: Oppo Find 5) makine içinden fotoğraf çekilirken veya çekim sonrasında(Pentax K20D) yazılımla HDR yapılabilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Luminance HDR

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Luminance HDR (Özgür yazılım)
 SilverFast HDR
 Photomatix
 Dynamic Photo HDR

Bilgisayar grafikleri
Fotoğrafçılık teknikleri
Grafik dosya biçimleri

HDR


Ч هو حرف من حروف الأبجدية السيريلية. يقابل هذا الحرف بالعربية الحرف چ أو تش مثل كلمة تشمل.في الروسية هنالك بضعة كلمات قد يظهر فيها الحرف بصورة ش.

عند استخدام النظام الروماني لهذا الحرف يظهر بالشكل <Ch> بالإنجليزية، <Tch> بالفرنسية. أما في الأبجدية الصوتية فهو يظر بالشكل <č>.

انظر أيضا
 چ
 ش

مراجع

حروف سيريلية

Ч


John Gardiner ist der Name folgender Personen:

* John Gardiner (Fußballspieler) (1911– unbekannt), britischer Fußballspieler
 John Gardiner, Baron Gardiner of Kimble (* 1956), britischer Politiker (Conservative Party)
 John Eliot Gardiner (* 1943), britischer Dirigent und Chorleiter
 John Reynolds Gardiner (1944–2006), US-amerikanischer Schriftsteller
 John Stanley Gardiner (1872–1946), britischer Zoologe

John Gardiner


Jacob Gade er en dansk portrætfilm fra 1996 instrueret af João Penaguião og efter manuskript af Elsebeth Lohfert.

Handling
Videobåndet rummer to film. Først Jannik Hastrups tegnefilm: En elegant visuel fortolkning af Jacob Gades »Tango Jalousie« fra 1925, der med lidenskab og patos udtrykker jalousiens drama. En ældre violinist slår tonerne an, og over lærredet danser han selv som ung; mennesker mødes, hjerter i brand, forsmåelse og nederlag, modenhed og ro. Herefter en dokumentarfilm om Gades liv og musik, fra han fødes i Vejle i 1879 ud af en slægt af gademusikanter over ophold hos New York Philharmonic Orchestra til hans arbejde som kapelmester i Paladsteatret i København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Jacob Gade (dokumentarfilm)


Bridget Jones' dagbog er en romantisk komediefilm instrueret af Sharon Maguire fra 2001, baseret på Helen Fielding' roman af samme navn. Den har Renée Zellweger i hovedrollen som Bridget Jones.

Medvirkende
 Renée Zellweger som Bridget Jones
 Colin Firth som Mark Darcy
 Hugh Grant som Daniel Cleaver
 Jim Broadbent som Bridgets far
 Gemma Jones som Bridgets mor
 Sally Phillips som Sharon 'Shazza'
 Shirley Henderson som Jude
 James Callis som Tom
 Embeth Davidtz som Natasha
 Celia Imrie som Una Alconbury

Eksterne henvisninger

Britiske film fra 2001
Film baseret på bøger

Bridget Jones' dagbog (film)


أييوس إوانيس رينتيس (Άγιος Ιωάννης Ρέντης) هي مدينة و ضاحية في الجزء الشمالى من مقاطعة بيرايوس في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 16347   نسمة.

مراجع

مدن اليونان
مقاطعة بيرايوس
أماكن مأهولة في بيرايوس (إقليم)

أييوس إوانيس رينتيس