Les jours fériés du Turkménistan sont définis dans la constitution du Turkménistan.

Principaux jours fériés

 Jour de l'An (1 janvier)
 Journée internationale des femmes (8 mars)
 Norouz (21-22 mars)
 Jour de la Constitution (18 mai)
 Jour de l'indépendance (27 septembre)
 Jour du souvenir (6 octobre)
 Jour de neutralité Bitarap (12 décembre)
 Eid al-Fitr
 Aïd al-Adha

Jours fériés pour certains professionnels

 Jour du mémorial (12 janvier)
 Jour de la Patrie (28 janvier)
 Jour de la Victoire (9 mai)
 Jour de l'unité et de la poésie de Magtymguly (18-19 mai)
 Jour du tapis (dernier dimanche de mai)
 Jour des travailleurs turkmènes de la culture et de l'art (27 juin)
 Jour de la récolte du blé Galla Bayramy (troisième dimanche de juillet)
 Jour du ministère de l'intérieur (29 mai)
 Jour des gardes-frontières (11 août)
 Jour des travailleurs de l'industrie pétrolière, gazière, électrique et géologique (deuxième samedi de septembre)
 Jour de Turkmen Bakhshi (deuxième dimanche de septembre)
 Jour des travailleurs de la sécurité nationale (30 septembre)
 Jour des forces marines (9 octobre)
 Jour de la santé (premier samedi de novembre)

Autres jours fériés

 Jour du melon turkmène (deuxième dimanche d'août)
 Jour de bon voisinage (premier dimanche de décembre)
 Jour de souvenir pour Saparmurat Niyazov

Notes et références

 Turkménistan neutre indépendant : 10 années glorieuses de l'époque de Turkmenbachi le Grand, Achgabat, 2001, pp. 49–51 (en Russe).
 Du Turkménistan aux sommets de l'âge d'or, Achgabat, 2005, p. 44.
 Annuaire statistique du Turkménistan 2000-2004, Institut national des statistiques et de l'information d'État du Turkménistan, Ashgabat, 2005, pp. 6–7.

Autres ouvrages

Liens externes

 Jours fériés au Turkménistan

Turkménistan
Culture au Turkménistan

Jours fériés au Turkménistan


Brunsmark er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lauenburgische Seen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Brunsmark ligger ved østbredden af Schmalsee og Lüttauer See, få kilometer øst for byen Mölln.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Brunsmark


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1961 war die 20. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden. Sie fand bereits im Dezember 1960 in Eindhoven statt.

Sieger und Finalisten

Weblinks
badminton.nl

1961
Badminton 1960
Badmintonwettbewerb in Eindhoven


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q16742338", "properties": { "stroke": "#008000", "stroke-width": 2 } }
Der Lac Le Jeune Provincial Park ist ein 213 Hektar großer Provincial Park in der kanadischen Provinz British Columbia. Er liegt etwa 37 Kilometer südlich von Kamloops und etwa 47 Kilometer nördlich von Merritt. Der Park ist über den Highway 5 zu erreichen und liegt im Thompson-Nicola Regional District.

In der unmittelbaren Nachbarschaft des Parks befindet sich mit dem Walloper Lake Provincial Park und dem Mcconnell Lake Provincial Park weitere, wenn auch kleiner, der Provincial Parks in British Columbia.

Anlage
Der Park liegt im südlichen British Columbia, dem Interior Plateau, auf etwa 1280 Meter über dem Meer. Er besteht aus zwei, nicht direkt miteinander verbundenen, Teilen. Das Gelände am nördlichen Seeufer beherbergt den Camping- und den Picknickbereich, während der am südlichen und südwestlichen Ufer liegenden Bereich nicht direkt erreicht werden kann. Der nördliche Bereich des Parks durch Bewaldung und Grasland beherrscht. Der südlich und südwestlich gelegene Teil wird von Marschland beherrscht und sollte nicht betreten werden. Ein Wanderweg führt weitgehend an seinem Rand entlang.Bei dem Park handelt es sich um ein Schutzgebiet der Kategorie II (Nationalpark).

Geschichte
Der Park wurde im Jahr 1956 eingerichtet. Seinen Namen erhielt der Park vom See, an dem er liegt. Ursprünglich einmal 47 Hektar groß, wurde der Park im Laufe seiner Geschichte mehrfach vergrößert.

Wie bei fast allen Provinzparks in British Columbia gilt aber auch für diesen, dass er lange bevor die Gegend von Einwanderern besiedelt oder sie Teil eines Parks wurde, Jagd- und Fischereigebiet verschiedener Stämme der First Nations war.

Flora und Fauna
Der Park liegt im zentralen Hochland zwischen den Coast Mountains und den Rocky Mountains. Innerhalb des Ökosystems von British Columbia wird die Gegend der Dry Mild Subzone der Interior Douglas-fir zone zugeordnet. Biogeoklimatische Zonen zeichnen sich durch ein grundsätzlich identisches oder sehr ähnliches Klima sowie gleiche oder sehr ähnliche biologische und geologische Voraussetzungen aus. Daraus resultiert in den jeweiligen Zonen dann auch ein sehr ähnlicher Bestand an Pflanzen und Tieren.

Hier wachsen hauptsächlich Fichten und Küsten-Kiefern. Allerdings finden sich hier auch Wasser-Birken (Betula occidentalis). Der Wald hat hier einen Unterwuchs aus Farnen, Gräsern, Nadel-Rosen  und Elfenglöckchen (engl. Fairybells), einer Unterart der Zeitlosengewächse. Im Unterholz finden sich ebenfalls Nuttalls Blüten-Hartriegel auch Pazifischer Blüten-Hartriegel genannt (engl. Pacific dogwood), die Wappenpflanze von British Columbia.

Im Park lässt sich der Diademhäher (engl. Stellar's Jay), der Wappenvogel British Columbias, beobachten. Am See brüten  Seetaucher. Im See finden sich sehr viele Regenbogenforellen und locken damit auch Weißkopfseeadler an. Zahlreich vertreten sind die verschiedensten Kleinsäugetiere und -nagetiere, wie der Bisamratte. Aber auch Biber und Luchse finden sich hier.

Aktivitäten
Die touristischen Attraktionen des Parks ergibt sich aus der besonderen Beliebtheit des Sees bei Anglern. Der Park ist besonders bei Familien mit Kindern sehr beliebt. Im Winter ist das Gebiet sehr bei Skilangläufern beliebt. Wanderern dient er als Ausgangsbasis für das nahegelegene Stake Lake Trail Netz.

Der Park verfügt über einen, mit Sanitäranlagen, ausgestatteten Campingbereich. Dieser bietet insgesamt 144, zum großen Teil reservierbare, Stellplätze für Wohnmobile und Zelte.

Weblinks

 Lac Le Jeune Provincial Park. In: Englischsprachige Internetpräsenz des Parks bei BC Parks
 Englischsprachige Information über die Interior Douglas-fir zone (PDF; 1,2 MB)

Einzelnachweise

Gegründet 1956
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Nordamerika
Provincial Park in British Columbia
Thompson-Nicola Regional District

Lac Le Jeune Provincial Park


Kingdom Hearts: Chain of Memories (japanisch  Kingudamu Hātsu Chein Obu Memorīzu; Akronym: KH: COM) ist ein im Jahr 2004 für die Handheld-Konsole Game Boy Advance veröffentlichtes Action-Rollenspiel. Es entstand aus einer Zusammenarbeit der japanischen Spieleentwickler Square Enix und Jupiter. Das Spiel stellt ein Bindeglied zwischen den beiden umfangreicheren PlayStation-2-Spielen in der Kingdom-Hearts-Videospielserie dar. Es war eines der ersten GBA-Spiele, bei dem Full Motion Video (FMV) verwendet wurde. Darüber hinaus ist es wie sein Vorgänger eine Abweichung von Squares sonstigen Rollenspielen, mit der Einführung von umfangreichen Action-Adventure-Elementen für das Gameplay. Im März 2007 erschien in Japan das Remake Kingdom Hearts Re: Chain of Memories zusammen mit Kingdom Hearts II Final Mix für die PlayStation 2, welches im Dezember 2008 auch in den USA veröffentlicht wurde.

Kingdom Hearts: Chain of Memories ist das zweite Spiel in der Kingdom-Hearts-Videospielserie. Es ist eine direkte Fortsetzung zu Kingdom Hearts und endet ein Jahr vor dem Beginn von Kingdom Hearts II. Die Geschichte dreht sich wie beim ersten Spiel um den Protagonisten Sora, bei der Erkundung eines geheimnisvollen Schlosses auf der Suche nach seinen Freunden. Als Sora ganz oben ankommt, beginnt sein Freund und Rivale, Riku, die Untergeschosse zu erforschen und bekämpft dabei seine innere Dunkelheit. Das Spiel führt neue Figuren und Handlungsstränge ein, die die weitere Handlung im Kingdom-Hearts-Universum fortführen und begründet so die Voraussetzung für Kingdom Hearts II.

Obwohl nicht so erfolgreich wie die anderen Kingdom-Hearts-Spiele, erhielt es positive Bewertungen und Verkaufszahlen (1,85 Mio. für GBA, 0,87 Mio. für PS2). Er wurde für seine Geschichte, Grafiken und FMVs gelobt. Das Spiel bietet ein neues Karten-basiertes-Kampfsystem, das eine Abkehr von seinem Vorgänger ist.

Gameplay
Kingdom Hearts: Chain of Memories ist eine Verbindung zwischen einem Computer-Rollenspiel und einem Sammelkartenspiel. Der Hauptrollenspielaspekt ist ein Erfahrungspunktesystem, das verwendet wird, um bei der Figur die maximale Gesundheit oder Kartenpunkte (KP) zu erreichen oder um eine neue Fertigkeit zu erlernen. Die Karten werden im Verlauf der Geschichte als auch im Kampf eingesetzt. Das Spiel bietet neben einer Feldkarte noch einen extra Kampfbildschirm. Die Feldkarte ist ein isometrischer Bereich, in dem der Spieler zwischen den Räumen wechseln kann. Die Gegner bewohnen diese Karte und verfolgen den Spieler im Kampf, der durch den Kontakt zwischen dem Spieler und einem Feind eingeleitet werden kann. Sobald der Kampf beginnt, wechselt das Spiel in den Kampfbildschirm, der ein Karten-basiertes Kampfsystem nutzt. Statt eine Taste für einen Angriff zu betätigen, wählt der Spieler im laufenden Kampf eine Karte aus seinem Vorrat, die je nach Typ in einem simplen Schwertangriff, einer besonderen, starken Attacke oder dem Beschwören eines Zaubers resultiert. Die Stärke eines Angriffs resultiert dabei aus dem der jeweiligen Karte zugeordneten Zahlenwert, der von null bis neun reicht. Eine Karte kann auch erfolgreich zum Abwehren eines Angriffs oder einer Combo benutzt werden, wenn sie diesem Angriff im Wert gleich oder höher kommt. Ein Sonderfall ist dabei die Null, denn mit dieser kann man jede Karte oder Combo stechen, wobei im Gegenzug die Null ebenfalls von jeder beliebigen Karte gestochen werden kann.

Durch einen Stich einer gegnerischen Karte wird der Angriff sofort abgebrochen und der Gegner kann sich kurzzeitig nicht bewegen oder agieren. Neben den normalen Angriffs- und Magierkarten erhält man von besiegten Gegnern Karten, die dem Spieler gewisse Fähigkeiten, die von den verbesserten offensiven und defensiven Attributen bis hin zu Änderungen der Attribute von bestimmten Karten reichen. Wenn man zwei oder drei Karten zu einer Combo zusammenlegt, werden die drei Werte der Karten zusammengezählt, wobei diese dann schwerer sind zu stechen. Bestimmte Kartenkombinationen erlauben dem Spieler verschiedene physische oder magische Spezialangriffe auszuführen. Wenn der Spieler alle Karten verbraucht hat, muss er seinen Vorrat neu laden. Darüber hinaus werden durch so eine Aufladung, jene zuerst verwendeten Karten in einer Kartenkombination bis zum Ende des Kampfes unbrauchbar.

Der Spieler navigiert Sora durch die voneinander abgeschlossenen Räume des Schlosses; ein Stockwerk steht dabei jeweils für ein bestimmtes Disney-Universum. Ein einzigartiger Aspekt an diesem Spiel ist, dass, bevor man in den nächsten Raum fortschreiten kann, man diesen durch eine Spielkarte aus einem anderen, dafür vorgesehenen Stapel initialisieren muss. Die Eigenschaft jedes Raumes – inklusiv der Qualität der Items und der Stärke der Gegner – werden durch die jeweils eingesetzte Karte, die der Spieler aussucht, bestimmt. Jede Karte hat eine spezifische Wirkung: Rote Karten haben Einfluss auf die Anzahl und Art der Feinde; grünen Karten beeinflussen die Kraft des Decks des Spielers und blaue Karten haben Einfluss auf die Eigenschaften des Raumes selbst, wie beispielsweise die Möglichkeit Schatztruhen oder ein Speicherpunkt erscheinen zu lassen.

Das Spiel verfügt über drei Gameplay-Arten. Die ersten beiden sind der Geschichtsmodus, wo entweder Sora oder Riku verfügbar ist, und der dritte ist ein Zwei-Spieler-Kampfmodus. Während zu Anfang des Spiels nur Soras Reise verfügbar ist, wird nach Fertigstellung dessen der "Reverse/Rebirth"-Modus freigeschaltet. "Reverse/Rebirth" erlaubt dem Spieler eine zweite Reise mit Riku und seinem Kampf gegen die Dunkelheit in ihm zu spielen. Ebenfalls hat es einen Linkmodus freigeschaltet, indem Spieler mit Hilfe eines Game Link Cables gegen andere Spieler kämpfen können. Während man als Sora sein Kartenvorrat jederzeit mit Hilfe von besiegten Gegnern oder durch Mogry-Läden austauschen kann, besitzt man als Rikus einen an die jeweilige besuchte Welt angepassten Kartenvorrat und kann ihn sonst nicht verändern.

Inhalt

Schauplatz
Kingdom Hearts: Chain of Memories spielt direkt nach dem Ende des ersten Spiels, Kingdom Hearts. Das Geschehen findet fast ausschließlich im Schloss des Entfallens statt, einem mysteriösen Schloss, verwaltet von Lord Marluxia. Sora und seinen Teamkollegen wird gesagt, dass das Schloss ihren Besuchern beim Betreten ihre Erinnerungen nehmen würde. Die Lobby und die Bereiche zwischen den Etagen sind weiß mit Blumen-ähnlichen-Dekorationen, aber jeder Etage kann in eine andere Welt aus dem ersten Kingdom-Hearts-Spiel führen, wobei man dazu sogenannte "Weltkarten", Karten erschaffen durch Soras Erinnerungen, benutzen muss. Wie zuvor, basieren viele der Welten auf Disney-Filmen, während die restlichen von Square Enix erdacht wurden.

Im Gegensatz zum ersten Spiel, sind die Welten durch Soras Erinnerungen entstanden. Als solche sind viele der erlebten Ereignisse aus Kingdom Hearts in diesem Spiel nochmals vorhanden. Sora begegnet den auf seinen Erinnerungen basierenden Versionen von Disney-Figuren, die er vorher getroffen hat – mit der Ausnahme des Tiefen Dschungels, welche auf Tarzan basiert. Die einzelnen Handlungsstränge unterscheiden sich von denen im Originalspiel und kreisen um das Thema der Erinnerung. So wie es in Kingdom Hearts mehrere Welten, speziell für dieses Spiel erschaffen, gegeben hatte, so führt Chain of Memories Twilight Town als eine Welt aus den Erinnerungen der anderen Seite von Soras Herz ein, zusätzlich zu den Originalwelten von Kingdom Hearts.

Figuren
Sora kehrt als Protagonist des Spiels zurück, während Donald und Goofy auch vorkommen, aber weniger in das Gameplay und in die Geschichte involviert sind. Wie auch das erste Spiel, beinhaltet Chain of Memories eine große Zahl von Figuren aus der Final-Fantasy-Serie als auch von den Disney-Filmen. Als direkte Fortsetzung, tauchen hier viele der Figuren aus dem ersten Kingdom Hearts wieder auf. Da jede Welt und die damit verbundenen Figuren aus Soras Erinnerungen entstammen, agieren sie als hätten sie Sora noch nie getroffen. Chain of Memories führt auch eine Handvoll neuer Figuren ein. Mehrere Mitglieder der rätselhaften Organisation. Andere neue Figuren sind Naminé, ein junges Mädchen, das in der Lage ist, Erinnerungen zu manipulieren, und DiZ, ein geheimnisvoller Mann, dessen Gesicht durch roten Roben und Bandagen verborgen ist. Riku ist ebenfalls als spielbare Figur im zweiten Geschichtsmodus vorhanden. Nachdem er im Reich der Dunkelheit am Ende von Kingdom Hearts zurückgeblieben ist, erscheint Riku im Keller des Schloss des Entfallens. Während seiner Reise, wird er von König Micky und DiZ unterstützt.

Sechs Mitglieder der Organisation dienen im Spiel als die Hauptantagonisten, während davon vier in Soras Reise und die restlichen in Rikus Reise vorkommen. Unter den vieren sind Marluxia, der Hauptantagonist und Herr des Schloss des Entfallens; Larxene, ein weibliches Mitglied und unterstützt Marluxia bei seinem Plan; Axel, ein Doppelagent, dessen Loyalität versteckt bleiben; und Vexen, einem unfreiwilligen Teilnehmer in Marluxias Plan. Zexion und Lexaeus, Verbündete von Vexen, tauchen alleine in Rikus Reise auf. Ansem erscheint auch in Rikus Geschichte als Dasein innerhalb Rikus, wobei er versucht die Kontrolle über ihn zugewinnen. Viele der Disney-Bösewichte kehren ebenfalls zurück. Obwohl sie nur auf Erinnerungen basieren wie der Rest von den Disney-Figuren, so haben sie doch unterschiedliche Motivationen, ihrer Kingdom-Hearts-Gegenstücken verglichen.

Geschichte
Sora und seine Freunde Donald, Goofy und Jiminy Cricket folgen einem gewundenen Pfad, als ein geheimnisvoller Mann, in einen schwarzen Kapuzenmantel gekleidet, erscheint und Sora in Richtung einer massiven Festung namens Schloss des Entfallens leitet. Als Sora eintritt, trifft er die mysteriöse Person erneut, die erklärt, dass man alle seine Fähigkeiten verlernt hat, als man das Schloss betrat. Er lässt aus Soras Erinnerungen und denen seine Freunde ein Vorrat an Karten entstehen und sagt ihnen, dass alles, was sie in diesem Schloss begegnen auf ihren Erinnerungen basieren wird. Je höher sie kommen, desto mehr Erinnerungen, werden sie durch den Prozess des Schlosses verlieren.

Sora steigt im Schloss immer weiter auf und stellt sich auf dem Weg gegen Mitglieder einer mysteriösen Gruppe, die das Schloss kontrolliert, "Organisation" genannt. Als Sora beginnt seine Erinnerungen zu verlieren, scheint er sich allmählich an ein Mädchen namens Naminé als eine alte Freundin zu erinnern und erfährt vom Organisationsmitglied Larxene, dass sie im Schloss gefangen gehalten wird. Er kollidiert ebenfalls mit einem Nachbau von Riku, wobei sowohl Sora und als auch die Replik glauben er sei der echte Riku, erstellt und von einem anderen Organisationsmitglied, Vexen, gesteuert. Axel, ein Doppelagent der Organisation, befreit Naminé und erlaubt ihr Sora zu treffen. Sora erkennt, dass es Naminé ist, die seine Erinnerungen manipuliert, nachdem er von Marluxia, dem Herrn des Schloss des Entfallens, als Teil seines Planes mit Larxene den Rest der Organisation zu stürzen, gezwungen wurden, dies tun. Sora erreicht die Spitze des Turms und besiegt Marluxia und die anderen Mitglieder der Organisation. Im Anschluss versetzt Naminé Sora und seine Freunde zur Wiedererlangung ihrer Erinnerungen, die sie durch das Schloss verloren haben, in Pod-ähnliche Maschinen, wobei sie dadurch auch alle Ereignisse, die im Schloss passiert sind vergessen. Bevor sie sich schlafen legen, versprechen Sora und Naminé sich als echte Freunde wieder zu treffen. Sora glaubt fest daran, dass seine Erinnerungen an sie und an das Schloss in seinem Herzen bleiben werden, trotz des Vergessens.

In "Reverse/Rebirth" wurde Riku aus dem Reich der Finsternis transportiert und bekämpft seine innere Dunkelheit, als er sich aus den Untergeschossen des Schloss des Entfallens nach oben kämpft. Vexen bekämpft Riku, um seine Daten für seine Replik zu schaffen, womit er sich Marluxias Plan entgegenstellt. Ansem, der zuvor Riku Körper übernommen hatte, versucht sich wieder die Kontrolle über Riku anzueignen, was aber ständig mit König Mickys Unterstützung vereitelt wird. Auf dem Weg dorthin, kämpft und besiegt Riku Lexaeus, ein Mitglied der Organisation und ein Verbündeter von Vexen, nur um wieder in das Reich der Finsternis gezogen zu werden. Allerdings wird er von König Mickey gerettet, als es Ansem fast gelingt Rikus Körper als seinen eigenen zu gewinnen. Da Marluxia zu diesem Zeitpunkt bereits Geschichte ist, versucht ein anderer von Vexens Verbündeten, Zexion, Riku in Licht zu ertränken. Riku wird von Naminé, die sich als Kairi getarnt hat, gerettet, welche ihm hilft seine Dunkelheit zu kontrollieren, mit der er Zexion schließlich besiegt. Etwas später trifft Riku DIZ, eine rätselhafte Person, die an Riku interessiert ist und ihn auf die Suche nach Naminé schickt. Rikus Replik, die inzwischen aus ihren veränderten Erinnerungen gelernt hat und nun versucht, ihre Existenz zu rechtfertigen, kämpft gegen Riku nur um von ihm vernichtet zu werden. Als Naminé Riku vor die Wahl stellte, die Dunkelheit in seinem Herzen zusammen mit den Erinnerungen daran für immer zu verschließen, entschied sich Riku lieber für den Kampf gegen Ansem, wofür er von DIZ eine Karte erhält, mit der er Ansem aus sich herauslocken kann. So besiegt Riku Ansem schließlich und er begibt sich dann mit König Micky als sein Begleiter auf eine Reise, bei der er sowohl seine Dunkelheit und als auch sein Licht nutzt.

Entwicklung und Vermarktung
Die Idee für einen Zwischentitel wurde entwickelt, nachdem Regisseur Tetsuya Nomura und sein Team bereits begonnen hatten, Ideen für das zweite Kingdom-Hearts-Spiel, welches ein Jahr nach dem Original spielen sollte, zu entwickeln. Ursprünglich unter dem Titel Kingdom Hearts: Lost Memories erdacht, veränderte Nomura den Titel, sodass er den allgemeinen Umriss der Geschichte entspricht und dennoch das Thema der Erinnerungen widerspiegelt. Chain of Memories wurde entwickelt, um die Lücke zwischen Kingdom Hearts und Kingdom Hearts II zu überbrücken. Wie die meisten Fortsetzungen, wurde Kingdom Hearts II so geplant, dass die Figuren wieder von Anfang an beginnen sollten, also auch ohne irgendwelche Fähigkeiten zu besitzen. Um den Verlust der Fähigkeiten, die im vorherigen Spiel gewonnen wurden, zu erklären, erdachte sich Nomura die Geschichte um Soras Erinnerungen, die am Anfang durcheinander kommen, und setzte das Kartenkampfsystem so um, dass sie Soras verschiedene Erinnerungen symbolisieren sollen.

Nomura zögerte bei der Idee ein Kingdom-Hearts-Spiel für den Game Boy Advance zu entwickeln, da er fühlte, dass sich die 3D-Grafik des ursprünglichen Spiels nicht gut in 2D umsetzen lassen würde. Nachdem er aber gehört hatte, dass die Kinder gerne ein Kingdom-Hearts-Spiel für den GBA spielen würden, änderte er seine Meinung. Nach den ersten Ideen für das Gameplay fühlte er, dass ein Kingdom-Hearts-Spiel in 2D möglich wäre und dass es sich immer noch genauso anfühlen und genauso spielen lassen würde wie das Original. In der Zwischenzeit wollte Nomura dem Spiel einen "helleren Ton" als den PlayStation-2-Spielen verpassen.

Chain of Memories wurde im September 2003 bei der Tokyo Game Show zusammen mit Kingdom Hearts II angekündigt. Zu den ersten Details zählten, die Umsetzung der 2D-Grafiken, die Benutzung einer Karte um anzugreifen und auch wie komprimierte Filme in einigen Zwischensequenzen verwendet wurden. Die animierten Zwischensequenz wurden dabei mit der Grafik-Engine der PlayStation-2-Iteration gerendert und dann für den Game Boy Advance durch Verwendung einer Technologie, die von dem japanischen Unternehmen AM3 entwickelt wurde, dekodiert. Eine erste spielbare Demo stand bei der Jump Festa 2003 in Japan zur Verfügung. Dieses und anschließende Demos hatten das Karten-basierende-Kampfsystem zum Hauptthema. Abgesehen von einigen Bildern aus der Eröffnungssequenz, wurden die meisten Details über die Geschichte des Spiels bis zu seiner Veröffentlichung geheim gehalten.

Das Karten-basierende-Kampfsystem von Chain of Memories diente später als Inspiration fürs Gameplay zu Jupiters nachfolgendem Spiel, The World Ends with You. Ursprünglich hatte das Entwicklerteam ein ähnliches Kartenspiel-basierendes-System auf dem unteren Bildschirm des Nintendo DS vorgesehen, aber schließlich in ein Kampfsystem auf beiden Bildschirmen ausgeweitet, wobei der Kampf beim oberen Bildschirm einem Kartenspiel-Schema folgt.

Neuauflage und Merchandising
Wie bei seinem Vorgänger, wurde im Vorfeld der Veröffentlichung des Spiels sehr viele Merchandise-Artikel dazu produziert. Ebenfalls veröffentlichte Square Enix zwei Produkte am selben Tag wie das Spiel. Das erste war ein nur in Japan veröffentlichtes spezielles limitiertes Paket, das aus dem Spiel, einem grauen Game Boy Advance SP mit Kingdom-Hearts-Logo und einem Tragegurt bestand. Das zweite war ein Kingdom-Hearts-Trading Card Game von Takara Tomy, welches aus Starterdecks, Spielmatten und Booster-Packs bestand. Fantasy Flight Games erwarb später die Rechte, um es im englischsprachigen Raum zu vertreiben. 2007 wurde unter dem Titel Kingdom Hearts Re: Chain of Memories ein Remake zum Spiel für die PlayStation 2 veröffentlicht, das in Japan zusammen mit dem Spiel Kingdom Hearts II Final Mix in einem Paket erhältlich war. Eine auf dem Spiel basierende Manga-Serie wurde in Japan und den USA veröffentlicht. Daneben wurde auch eine dreiteilige Roman-Serie basierend auf dem Spiel veröffentlicht, wobei die ersten beiden Soras Reise und der letzte Rikus Reise behandeln. Ähnlich wie bei den Final-Fantasy-Spielen oder dem ersten Kingdom-Hearts-Spiel veröffentlichte Square ein Ultimania-Buch, so etwas wie ein Lösungsbuch, zum Spiel. In den USA veröffentlichte Brady Games ein Lösungsbuch zum Spiel, welches unter anderem eine umfassende Komplettlösung beinhaltet.

Remake

Zu Kingdom Hearts: Chain of Memories wurde unter dem Titel Kingdom Hearts Re: Chain of Memories ein Remake für die PlayStation 2 entwickelt. In Japan erschien das Spiel am 29. März 2007 zusammen mit dem Final-Mix-Spiel zu Kingdom Hearts II in einem Paket, sowie in den USA am 2. Dezember 2008 als Einzelspiel. In Europa oder Australien wurde es zuerst nicht veröffentlicht, seit September 2013 ist es in der Sammlung KINGDOM HEARTS HD 1.5 ReMIX für die PlayStation 3 erhältlich. Das Spiel wurde hierfür in 3D-Computergrafik mit Sprachausgabe und Musik neu aufgesetzt und beinhaltet für die Welten dieselbe Grafik wie in Kingdom Hearts. Während es das gleiche Karten-Kampfsystem beinhaltet, wurden einige neue Sachen, wie die Aktionskommandos aus Kingdom Hearts II, eingebaut. Szenen mit Synchronisation tauchen nur im Schloss des Entfallens, der Insel des Schicksals und Twilight Town auf. Das Remake beinhaltet auch neue Zwischensequenzen und Kämpfe.

Manga
Wie das erste Kingdom-Hearts-Spiel, wurde Chain of Memories ebenfalls von Shiro Amano als ein Manga adaptiert. Die Geschichte folgt der Handlung des Spiels. In Japan erschien es durch Gangan Comics in zwei Teilen, während es in den USA von Tokyopop veröffentlicht wurde. Der erste Teil erschien in Japan am 22. Oktober 2005 und in den USA am 10. Oktober 2006. Das nachfolgende Spiel, Kingdom Hearts II, wurde ebenfalls als Manga adaptiert.

Weblinks

Einzelnachweise

Computerspiel 2004
Action-Rollenspiel
Game-Boy-Advance-Spiel
PlayStation-2-Spiel
Fantasy-Computerspiel
Disney-Computerspiel

Kingdom Hearts: Chain of Memories


ලතින් ඇමරිකාවේ, ආර්ජන්ටිනාවේ පල්වීම සඳහා ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා ජීව වායුව භාවිතා කරයි. ස්ටිලේජ් යනු උක් කාර්මිකකරණය කිරීමේදී නිපදවන අපද්‍රව්‍ය වන අතර නිර්වායු තත්වයන් යටතේ එය පිරිහී ජීව වායුව ජනනය කරයි.

ලෝකයේ ජෛව විද්‍යාත්මක සංඛ්යාව තවමත් නිශ්චය කර නොමැත. යුරෝපයේ ඇත්තේ ජෛව ඩයිජෙස්ටර් 130 ක් පමණි. කෙසේ වෙතත්, මෙය සූර්ය හා සුළං වැනි වෙනත් පුනර්ජනනීය බලශක්තියන්ගේ ක්ෂේත්‍රය මෙන් ක්‍රියා කරයි, එනම් තාක්‍ෂණය සොයාගෙන සංවර්ධනය වන විට නිෂ්පාදන පිරිවැය අඩු වන අතර ජීව වායු උත්පාදනයේ විශ්වසනීයත්වය වැඩි දියුණු වේ. එබැවින් අනාගතයේ දී ඔවුන්ට පුළුල් සංවර්ධන ක්ෂේත්‍රයක් ලැබෙනු ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ජීව වායුව යෙදීම ඉතා වැදගත් ය. සාම්ප්‍රදායික බලශක්ති ප්‍රභවයන් වෙත අඩු ආදායමක් සහ දුෂ්කර ප්‍රවේශයක් ඇති ඉතා ආන්තික ප්‍රදේශවල ගොවීන් සඳහා බලශක්ති හා කාබනික පොහොර උත්පාදනය කිරීමට පළමුවැන්න සේවය කර ඇත.

ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ සඳහා, අවම පිරිවැයකින් හා පහසුවෙන් නඩත්තු කළ හැකි ජීර්ණ යන්ත්‍ර සාක්ෂාත් කර ගැනීමට උත්සාහ කරන තාක්ෂණය දියුණු කර ඇත. නිෂ්පාදනය කිරීමට අවශ්‍ය ශක්තිය නාගරික ප්‍රදේශවල තරම් නොවේ, එබැවින් එහි කාර්යක්ෂමතාව ඉහළ මට්ටමක පැවතීම එතරම් කොන්දේසි සහිත නොවේ.

අද ජීව වායුව භාවිතා කරන තවත් ප්‍රදේශයකි එය කෘෂිකාර්මික හා කෘෂි කාර්මික අංශයේ ය. මෙම අංශවල ජීව වායුවේ පරමාර්ථය වන්නේ ශක්තිය සැපයීම සහ පරිසර දූෂණය හේතුවෙන් ඇති වන බරපතල ගැටලු විසඳීමයි. ජෛව ස්කන්ධ සමඟ කාබනික ද්‍රව්‍ය දූෂණය වීම වඩා හොඳින් පාලනය කළ හැකිය. මෙම ජෛව ස්කන්ධයන්ට වැඩි කාර්යක්ෂමතාවයක් ඇති අතර ඒවායේ යෙදුම ඉහළ ආරම්භක පිරිවැයකට අමතරව වඩාත් සංකීර්ණ නඩත්තු හා මෙහෙයුම් පද්ධති ඇත.

සංයෝජන උපකරණවල මෑත කාලීන දියුණුව මඟින් ජනනය කරන ලද වායුව වඩාත් කාර්යක්ෂමව භාවිතා කිරීමට ඉඩ ලබා දී ඇති අතර පැසවීම ක්‍රමවේදයන්හි අඛණ්ඩ දියුණුව මෙම ක්ෂේත්‍රයේ තිරසාර සංවර්ධනයක් සහතික කරයි.

මෙම වර්ගයේ තාක්ෂණය ඇතුළත් කළ විට, මලාපවහන ජාලයට මුදා හරින නිෂ්පාදන අනිවාර්ය වේ තනිකරම කාබනික වේ. එසේ නොමැති නම්, ඩයිජෙස්ටර් වල ක්‍රියාකාරිත්වය බලපානු ඇති අතර ජීව වායුව නිපදවීම දුෂ්කර විය හැකිය. මෙය රටවල් කිහිපයක සිදුවී ඇති අතර ජෛව රසායන ද්‍රව්‍ය අතහැර දමා ඇත.

ලොව පුරා ඉතා පුළුල් භාවිතයක් වන්නේ සනීපාරක්ෂක ගොඩකිරීමයි. මෙම භාවිතයේ පරමාර්ථයයි විශාල නගරවල ජනනය වන අපද්‍රව්‍ය විශාල ප්‍රමාණයක් ඉවත් කිරීම නවීන තාක්‍ෂණික ක්‍රමවේදයන් සමඟින් ජනනය වන මීතේන් වායුව නිස්සාරණය කර පිරිසිදු කර ගත හැකි අතර දශක ගණනාවකට පෙර මෙය බරපතල ගැටළු ඇති කළේය. රෝහල් අසල ඇති වෘක්ෂලතාදිය මිය යාම, නරක සුවඳ සහ පිපිරීම් වැනි ගැටළු.

ජීව වායුව නිස්සාරණය කිරීමේ ක්‍රමවේදයන්හි දියුණුව නිසා සන්තියාගෝ ද චිලී වැනි ලෝකයේ බොහෝ නගරවලට ජීව වායුව භාවිතා කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී ඇත ස්වාභාවික වායු බෙදාහැරීමේ ජාලයේ බල ප්‍රභවයක් ලෙස නාගරික මධ්‍යස්ථානවල.

දූෂණය හා අපද්‍රව්‍ය පිරිපහදු කිරීමේ ගැටළු සමනය කිරීමට උපකාරී වන පුනර්ජනනීය පිරිසිදු ශක්තියක් වන බැවින් ජීව වායුව අනාගතය සඳහා විශාල බලාපොරොත්තු ඇත. ඊට අමතරව, එය කෘෂිකර්මාන්තයට ධනාත්මක දායකත්වයක් සපයන අතර, නිෂ්පාදනවල ජීවන චක්‍රයට සහ බෝගවල සාරවත් බව සඳහා උපකාරී වන අතුරු නිෂ්පාදන කාබනික පොහොර ලෙස ලබා දෙයි.

6 අද ජීව වායුව යෙදුම


Kummerfeld Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 6,5 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 2.036 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Jürgen Bohland tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Kummerfeld

Kaynakça

Kummerfeld


Indoktrinering er  at pådutte nogen en bestemt holdning eller mening ved langvarig, intens eller systematisk påvirkning. og rangerer fra opdragelse, instruktion og politisk indflydelse til hjernevask. I modsætning til anden undervisning handler indoktrinering om at få den studerende til at omfavne en given doktrin uden at stille spørgsmålstegn ved det. Ligesom ordet propaganda (som oprindeligt betyder distribution, spredning, reklame), er indoktrinering i dag forbundet med negative konnotationer. Indoktrinering er normalt betegnet som en mere subtil, mindre indlysende form for indflydelse, mens propaganda hyppigere er forbundet med åbenlyse meddelelser.

Ordet blev særligt udbredt i Danmark i 1970'erne i forbindelse med en reform af den danske folkeskole, hvori indholdet af formålsbestemmelsen i Folkeskoleloven blev diskuteret. Navnlig omhandlede debatten, hvorvidt folkeskolen blot skulle være kundskabsformidlende eller også påtage sig opdragende opgaver.

Se også
 Hjernevask

Kilder og henvisninger

Psykologisk manipulation

Indoktrinering


is a district located in Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2020, the district has an estimated population of 34,105. The total area is 22.61 km2.

Towns and villages
Taishi

Merger
On October 1, 2005 the towns of Ibogawa, Mitsu and Shingū merged into the expanded city of Tatsuno.

References

Districts in Hyōgo Prefecture

Ibo District, Hyōgo


أولاد الذوات هو أول فيلم مصري ناطق. أُنتج عام 1932 من بطولة عميد المسرح العربي يوسف وهبي، والفنانة الكبيرة أمينة رزق، ودولت أبيض، وسراج منير وأنور وجدي، ومن إخراج محمد كريم.

قصة الفيلم

الفيلم يحكى عن قصة يوسف وهبي الذي تزوج من فرنسية خانته، فقال لها خلال أحداث الفيلم «يا امرأة الكل.. يا مزبلة التاريخ».

وصرح يوسف وهبي خلال لقاء نادر له بأنه أصر على أن يكون «أولاد الذوات» هو أول فيلم ناطق للعربية، دفاعًا عن الشرق الذي وصفه الغربيون بأنه همجي ومتوحش وتافه أثناء محاكمة المرأة التي قتلت الشاب المصري.

وقد أثار الفيلم وقتها جدلا كبيرا لأنه تطرق للعلاقة بين المجتمع الشرقي والغربي والذي اعتبرته الجاليات الأجنبية إهانة لها.
 الفيلم من إخراج المخرج محمد كريم.
 عُرض الفيلم لأول مرة عام 1932 في يوم 14 مارس.
 هناك خلاف بين فيلم أولاد الذوات وفيلم أنشودة الفؤاد على أي منهما أول فيلم عربي ناطق؛ حيث عُرض فيلم أنشودة الفؤاد في أبريل 1932 أي بعد فيلم أولاد الذوات.

مراجع

وصلات خارحية
 «أولاد الذوات».. أول فيلم سينمائى ناطق باللغة العربية لـ يوسف بيك وهبي
 ذكرى عرض أول فيلم مصري ناطق.. ما قصة «أولد الذوات»؟

أفلام أمينة رزق
أفلام أنور وجدي
أفلام باللغة العربية
أفلام مصرية إنتاج 1932
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام يوسف وهبي

أولاد الذوات (فيلم)


نادي كارسياكا  نادي كرة قدم تركي يلعب في دوري الدرجة الأولى . تم تأسيس النادي في سنة 1912 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1912
أندية كرة قدم في تركيا
أندية متعددة الرياضات في تركيا
تأسيسات سنة 1912 في الدولة العثمانية
تركيا
أندية الدوري التركي الممتاز

كارسياكا


Matthaeus Silvaticus (* 1285 in Salerno; † 1342) war ein italienischer medizinischer Schriftsteller und Botaniker, der an der medizinischen Schule von Salerno lehrte.

Sein berühmtestes Werk stellte er 1317 fertig, das Opus pandectarum Medicinae oder Pandectae Medicinae. Es handelt sich um ein 650-seitiges Nachschlagewerk in lateinischer Sprache über die medikamentöse Behandlung mit Heilkräutern (Arzneibuch). Silvatico führte seine Studien in dem unter dem Namen Giardino della Minerva im Zentrum Salernos geführten antiken botanischen Garten durch.

Drucke der Pandecten
 Anonym, Neapel 1. April 1474
 Vuster, Bologna 1474 (Digitalisat)
 Mart. Huss und Siber, Lyon 27. April 1478
 Lichtenstein, Vicenca 1480
 Colonia und Manthen, Venedig 10. Oktober 1480 (Digitalisat)
 Anonym, Straßburg 1481 (Digitalisat)
 Saracenus, Venedig 19. Mai 1488 (Digitalisat)
 Pincius für Fontana, Venedig 16. Juni 1492 (Digitalisat)
 Locatellus für Octavianus Scotus, Venedig 11. März 1498 (Digitalisat)
 Stagninus, Venedig 27. März 1499 (Digitalisat)
 Simon de Luere, Venedig 26. März 1507 (Digitalisat)
 de Castello, Papie 1508 (Digitalisat)
 Livius Modoetie, Venedig 12. Juli 1523 (Digitalisat)
 Opus pandectarum medicine impressum Taurini per Anthonium Ranotum civem Taurinensem. Ronatus, Turin 12. September 1526 (Digitalisat)
 Heredes, Venedig März 1540 (Digitalisat)

Literatur
 Nicolas François Joseph Eloy: Silvaticus, Matthieu. In: Dictionnaire historique de la médecine ancienne et moderne. Band 4 (Q–Z), Verlag H. Hoyois, Mons 1778, S. 276 (französisch).

Weblinks

 Matteo Silvatico - Matthaeus Sylvaticus - Matthaeus Silvaticus im Lexikon der Summa Gallicana (italienisch)
 Liber pandectarum medicinae by Mattheus Silvaticus Galleria - Medicine in Interzone Online (italienisch)
 Matteo Silvatico e le sue Pandette Internetpräsenz des botanischen Gartens Giardino della Minerva (Hortus Sanitatis della Scuola Medica Salernitana, luogo di fondazione del piú antico Orto botanico) (italienisch)
 Giardino della Minerva Internetpräsenz des Parks

Einzelnachweise

Mediziner (14. Jahrhundert)
Botaniker (vor 16. Jahrhundert)
Literatur (14. Jahrhundert)
Historische Person (Italien)
Geboren 1285
Gestorben 1342
Mann

Matthaeus Silvaticus


Thomas Winkler (født 24. januar 1964 i København) er en dansk diplomat, der siden 1. august 2013 har været Danmarks ambassadør i Rusland.

Fra ambassaden i Ruslands hovedstad Moskva, er Thomas Winkler ligeledes Danmarks ambassadør i Hviderusland, Kasakhstan, Kirgisistan, Tadsjikistan, Turkmenistan og Usbekistan.

Uddannelse og karriere
Winkler blev cand.jur. fra Københavns Universitet i januar 1988. Han blev efter endt uddannelse ansat i Udenrigsministeriet. I oktober 1990 rykkede han til Danmarks ambassade i Moskva, hvor han var 2. sekretær til december 1992. Her blev Thomas Winkler flyttet til Ukraines hovedstad Kyiv, hvor han i to år arbejdede på Danmarks ambassade. Han rykkede nu hjem til ministeriets hovedsæde på Asiatisk Plads i København, hvor han fra december 1994 til september 1998 arbejdede med EU-lovgivning.

Fra 1998 til maj 2002 var Winkler udstationeret på Danmarks ambassade i Sverige, hvorefter han igen rykkede hjem til Danmark, hvor han var chef for Udenrigsministeriets Folkeretskontor.
og i skiftende stillinger til august 2013 , de sidste to år som chef for Udenrigsministeriets Juridiske Tjeneste i København
Fra 1. august 2013 overtog Thomas Winkler posten som Danmarks ambassadør i Rusland, Hviderusland, Kasakhstan, Kirgisistan, Tadsjikistan, Turkmenistan og Usbekistan. Basen blev ambassaden i Moskva, og han afløste Tom Risdahl Jensen, der blev hjemkaldt til tjeneste i København.

Hæder
 Ridder af Dannebrog (2002)
 Kommandør af Nordstjerneordenen (2002)
 Ridder af 1. grad af Dannebrog (2008)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Danmarks ambassade i Ruslands officielle websted

Personer fra København
Jurister fra Danmark
Ambassadører fra Danmark
Riddere af 1. grad af Dannebrog
Kommandører af Nordstjerneordenen
Personer i Kraks Blå Bog

Thomas Winkler


ජ්‍යාමිතියෙහි, ඉලිප්සයක මහා අක්ෂය යනු දිගම විෂ්කමභය වෙයි: කේන්ද්‍රය සහ  නාභියන් දෙක හරහා දිවෙන රේඛාවක් (රේඛා ඛණ්ඩයක්) වන මෙය, අවසන් වනුයේ හැඩයෙහි පුළුල්තම ලක්ෂ්‍යයන්හීය. අඩ-මහා අක්ෂය යනු මහා අක්ෂයෙන් අඩක් වන අතර, එබැවින් එය කේන්ද්‍රයෙහි සිට, නාභියක් හරහා, ඉලිප්සයේ සීමා දාරය දක්වා දිවෙයි; අත්‍යාවශ්‍යයෙන්ම, එය කක්ෂයක වැඩිතම දුරින් පිහිටි ලක්ෂ්‍ය දෙක සඳහා කක්ෂයක අරය වෙයි. වෘත්තයක විශේෂ අවස්ථාව සඳහා, අඩ -මහා අක්ෂය වනුයේ එහි අරයයි. ඉලිප්සයක අඩ -මහා අක්ෂය, එහි දිගු අරය ලෙසින් කෙනෙකුට සිතිය හැක.

කක්ෂ
කේතුකයෝ

අඩ-මහා අක්ෂය


أحمد حجازي ممثل مصري من مواليد 1935. من أشهر أفلامه فيلم المومياء.

من أعماله

 أميرة في عابدين - مسلسل
 خريف آدم - فيلم
 أوراق مصرية - مسلسل
 أسرار البنات - فيلم

روابط خارجية

مراجع

ممثلو أفلام مصريون
ممثلون مصريون في القرن 20
مواليد 1354 هـ
مواليد 1364 هـ
مواليد 1935
مواليد 1945
وفيات 1423 هـ
وفيات 2002

أحمد حجازي (ممثل)


Neetzow-Liepen er to byer og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Anklam-Land i den centrale del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.
Kommunen blev oprettet 1. januar 2014 ved en sammenlægning af kommunerne Neetzow og Liepen.

Geografi
Floden Peene afgrænser kommunen mod øst og nord.

I kommunen ligger landsbyerne:

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side  på amtets websted
 Statistik

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Anklam-Land
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Neetzow-Liepen


Salix dolichostachya es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de Asia.

Descripción
Es un arbusto o pequeño árbol con las ramas jóvenes pubescentes. Las hojas de 5-13 x 1,7-5,1 cm, lanceoladas, elípticas u ovaladas-lanceoladas, aserradas. Planta precoz. Los amentos masculinos de 2.5-4 cm de largo, casi sésiles. Raquis velloso. Los amentos femeninos de 5-11 cm de longitud. El fruto es una cápsula glabra, de 6-7 mm de largo, con estípite de 1 mm de largo.

Distribución
Se encuentra en Pakistán (Murree), Cachemira, India (Himachal Predesh Tehri-Garhwal).

Taxonomía
Salix dolichostachya fue descrita por Flod. y publicado en Geogr. Annalar 17: 311. 1935.
EtimologíaSalix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.dolichostachya: epíteto
SinonimiaSalix daphnoides'' sensu Brandis

Referencias

dolichostachya
Flora de Asia central
Plantas descritas en 1935
Plantas descritas por Floderus

Salix dolichostachya


Agave involuta ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton involuta stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'eingerollt' und verweist auf die eingerollten Laubblätter der Art.

Beschreibung
Agave involuta ist 85 bis 140 Zentimeter groß. Die bis zu zehn oder mehr linealischen Laubblätter sind eng der Länge nach gefaltet und erscheinen häufig röhrenförmig. Die Blattspreite ist 30 bis 50 Zentimeter lang und 0,2 bis 0,5 Zentimeter breit. Die Blattränder und die Blattadern auf der Spreitenunterseite sind – manchmal nur undeutlich – papillös.

Der Blütenstand ist "ährig". Der blütentragende Teil ist 10 bis 20 Zentimeter lang und trägt drei bis sieben sitzende Blüten, die im ausgewachsenen Zustand aufsteigend sind. Der ellipsoide Fruchtknoten ist 6 bis 9 Millimeter lang. Die grünlichen, purpurfarben überhauchten Perigonblätter sind trocken glauk-grünlichpurpurfarben. Die schmal trichterförmige, 7 bis 13 Millimeter lange Blütenröhre ist zu ihrer Basis hin schlank zylindrisch, aber nicht eingeschnürt. Ihre ausgebreitet-aufsteigenden oder etwas zurückgebogenen Zipfel sind 8 bis 10 Millimeter lang und meist kürzer als die Blütenröhre. Die Staubfäden sind offensichtlich mehr oder weniger purpurfarben. Sie überragen die Blütenröhre um etwa 20 Millimeter. Der Griffel ist länger als die Staubblätter. Die Blütezeit reicht von März bis April.

Über die Früchte und Samen ist nichts bekannt.

Systematik und Verbreitung
Agave involuta ist im Norden des mexikanischen Bundesstaates Jalisco auf grasigen Lichtungen und Hügelseiten in trockenen Eichen- oder Kiefern-Eichenwäldern in Höhenlagen von 1500 bis 2000 Metern verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Manfreda involuta durch Rogers McVaugh wurde 1989 veröffentlicht. Joachim Thiede und Urs Eggli stellten die Art 1999 in die Gattung Agave.

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Manfreda-Gruppe zugeordnet.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Abbildungen von Agave involuta

Agaven
Involuta

Agave involuta


Rıza Bey Yalısı, İstanbul'un Anadolu Hisarı semtinde bulunan tarihi bir yalıdır.II. Abdülhamit tarafından yaptırılmıştır. Doktor Osman Yargıcı tarafından restore edilmiştir. Boğaziçi Üniversitesi'nin eski rektörü Üstün Ergüder'e aittir.

Kaynakça

Beykoz'daki yalılar

Rıza Bey Yalısı


În ultimele decade Danemarca a făcut investiții enorme în construcția de drumuri și căi ferate care să lege Zealand de Malmö, Suedia (Podul Øresund), și între Zealand și Funen.

Principalul operator de transporturi pe calea ferată este Danske Statsbaner (Compania de Căi Ferate Daneze) pentru călători și Railion pentru transporturi de marfă. Copenhaga are un sistem propriu de Metro.

Compania de transporturi naționale daneze (împreună cu Norvegia și Suedia) este Scandinavian Airlines System (SAS), iar Aeroportul din Copenhaga este cel mai mare din țară.

Legătura cu Insulele Faroe se face cu feribotul.

Autostrăzi
Rețeaua rutieră a țării pentru 2008 include 73,197 km de drumuri, dintre care 1111 km sunt autostrăzi. Toate autostrăzile, cu excepția Podului Mare și a Podul Øresund, sunt gratuite.

Transport aerian
În 2011, aproximativ 28 milioane de pasageri au folosit aeroporturile daneze.

Aeroportul Copenhaga este cel mai mare aeroport din Scandinavia. Este amplasat în Kastrup, la 8 km sud-est de capitala Copenhaga.

Note

Transport în Danemarca

Transportul în Danemarca


HMS Campbeltown was a Batch 3 Type 22 frigate of the British Royal Navy. Built by Cammell Laird Shipbuilders Ltd. in Birkenhead.  She was part of the third batch of Type 22s, which were larger than their predecessors and incorporated advanced close-in weapons after lessons learnt from the 1982 Falklands War. She was decommissioned on 7 April 2011.

History
In August 2001 she visited Archangel, Russia for the 60th-anniversary of the first WWII Arctic Convoys. In company with Russian warships Zadorniy and Alexander Otrakovski.  On 28 August 2001, as part of the same goodwill visit, Campbeltown laid a wreath in the Barents Sea close to where Russian submarine Kursk was lost on 12 August 2000.

Campbeltowns last deployment was a seven-month tour from 2007 to 2008 in the Persian Gulf, where she operated in support of Operation Calash, a Counter Piracy and counter smuggling operation within the Arabian Sea, Gulf of Aden, and North Indian Ocean and Operation Telic, the security of Iraqi Territorial Seas.  In early 2004 the vessel was deployed as part of NATO's Standing Naval Force Atlantic. HMS Campbeltown entered refit in September 2008.

The ship's bell of the first , a Second World War  famous for her role in the St. Nazaire Raid, was loaned from Campbelltown, Pennsylvania to the current Campbeltown for the duration of her Royal Navy service.

Decommissioning
The Royal Navy announced in March 2011 that Campbeltown would be decommissioned on 7 April 2011. She paid a final visit to her namesake town of Campbeltown, Argyll in March 2011 where a series of ceremonies, including a town centre parade by the ship's crew, took place to commemorate the end of the ship's active service. Campbeltown made her final entrance to Plymouth on 31 March 2011 before decommissioning in a traditional ceremony on 7 April 2011. She was laid up at Portsmouth and in July 2013 sold to Turkish company Leyal for demolition. She was towed from Portsmouth to Turkey on 15 Oct 2013, arrived Aliağa on 29 Oct 2013 and was fully recycled by the 14th March 2014.

The ship's bell has now been returned to Campbelltown, Pennsylvania. The ship's bell made specifically for the next , a Type 31 frigate, was given to Campbeltown, in Argyll and Bute, Scotland and will be displayed in the town's museum until the new ship is commissioned.

Affiliations
Campbeltown was affiliated with a number of military and civic bodies:

J Battery, 3 Regiment, Royal Horse Artillery
No. 24 Squadron RAF
Worshipful Company of Wax Chandlers
Campbeltown, Argyll
Campbelltown, Pennsylvania
Springbank Distillery, Campbeltown, Argyll
Birmingham Nautical Club
TS Campbeltown
Bridgewater Sea Cadet Corps
Royal Marine Cadet Corps, Bradfield College, Reading
CCF Naval Section, Gordon's School, Woking

Footnotes

External links

 Images of HMS Cambeltown @ Seaforces.org

 Recycling report HMS Cambeltown, Chatham & Cumberland at .gov.uk

Ships built on the River Mersey
1987 ships
Type 22 frigates of the Royal Navy

HMS Campbeltown (F86)


قرية راوية هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز مسعدة التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

تقع ناحية مسعدة، مركز منطقة ومحافظة القنيطرة عدد سكانها عام 1967 (170) نسمة وهي قرية مدمرة وسكانها مهجرين من عشيرة الهوادجة (زبيد) في الجولان وترتفع (800) م عن سطح البحر.
تقع على الحافة الغربية لهضبة الجولان في ارض تكثر فيها الاندفاعات البركانية، على طريق بانياس الخشنية، تشرف على سهل الحولة غربا عند بداية وادي السيلي إلى الجنوب الغربي من بلدة مسعدة على بعد 18 كم كما تبعد 15 كم إلى الغرب من مدينة القنيطرة، إعمارها قديم. كانت تزرع الحبوب والبقول والذرة بعلا، وكانت تربى فيها الأبقار والأغنام والماعز.  وتشرب من مياه نبع (عين زاوية)
أما الرحالة غوتليب شوماخر ففي كتابه الجولان عام 1888 فقد وصفها على الشكل الآتي : (أحد عشر كوخا شتويا تخص عرب الهوادجة (زبيد)، مع بعض الخرائب القديمة التي توجد تحتها أساسات. ويوجد في الغرب جدار محيط كبير مبني من كتل بازلتية بدائية. ويقع بعد هذه تجويف مربع في الأرض مبنية جدرانه من الحجارة أيضا، وربما كان هذا التجويف خزانا قديما. توجد عدة قبور من عصر ماقبل التاريخ (دولمن) في الجوار.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

راوية (قرية)


The DFS 346 (Samolyot 346) was a German rocket-powered swept-wing aircraft which began development during World War II in Germany. It was designed by Felix Kracht at the Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug (DFS), the "German Institute for Sailplane Flight". A prototype was constructed but did not reach completion before the end of the war. It was taken to the Soviet Union where it was completed, tested and flown (with indifferent success).

Design
The DFS-346 was a midwing design of all-metal construction. The front fuselage of the 346 was a body of rotation based on the NACA-Profile 0012-0,66-50. The middle part was approximately cylindrical and narrowed to the cut off to accommodate vertically arrayed nozzles in back. Probably for volume and weight reasons the DFS-346 was equipped with landing skids, both in the original German design and in the later Soviet prototypes; this caused trouble several times.

The wings had a 45° swept NACA 0012-0,55-1,25 profile of 12% thickness. The continuously varying profile shape caused a stall in certain flight conditions, which caused complete loss of control. This was later corrected by use of fences on the top of the wings.

Development

Concept

The DFS 346 was a parallel project to the DFS 228 high-altitude reconnaissance aircraft, designed under the direction of Felix Kracht and his team at DFS. While the DFS 228 was essentially of conventional sailplane design, the DFS 346 had highly-swept wings and a highly streamlined fuselage that its designers hoped would enable it to break the sound barrier.

Like its stablemate, it also featured a self-contained escape module for the pilot, a feature originally designed for the DFS 54 prior to the war. The pilot was to fly the machine from a prone position, a feature decided from experience with the first DFS 228 prototype. This was mainly because of the smaller cross-sectional area and easier sealing of the pressurized cabin, but it was also known to help with g-force handling.

The 346 design was intended to be air-launched from the back of a large mother ship aircraft for air launch, the carrier aircraft being the Dornier Do 217. After launch, the pilot would fire the 346's Walter 509B/C twin-chamber "cruiser" engine to accelerate to a proposed speed of Mach2.6 and altitude of 30,500 meters (100,000 ft). This engine had two chambers — the main, upper Hauptofen combustion chamber as used on the earlier HWK 509A motor; but capable of just over two short tons (4,410 lbf) of thrust at full power (more at altitude), and the lower-thrust Marschofen throttleable chamber below the main unit of either 300 kg (B-version) or 400 kg (C-version) top thrust levels mounted beneath the main chamber.  After reaching altitude, the speed could be maintained by short bursts of the lower Marschofen cruise chamber.  The question of what rocket-motor subtype was to be used (the 509B or -C) is not adequately addressed here.

In an operational use the plane would then glide over England for a photo-reconnaissance run, descending as it flew but still at a high speed. After the run was complete the engine would be briefly turned on again, to raise the altitude for a long low-speed glide back to a base in Germany or northern France.

Prototype construction
Since the aircraft was to be of all-metal construction, the DFS lacked the facilities to build it and construction of the prototype was assigned to Siebel Werke located in Halle, where the first windtunnel models and partially built prototype were captured by the advancing Red Army.

Post-War
On 22 October 1946, the Soviet OKB-2 (Design Bureau 2), under the direction of Hans Rössing and Alexandr Bereznyak, was tasked with continuing its development.
The captured DFS 346, now simply called "Samolyot 346" (samolyot "aircraft") to distance it from its German origins, was completed and tested in TsAGI wind tunnel T-101. Tests revealed some aerodynamic deficiencies which would result in unrecoverable stalls at certain angles of attack. This phenomenon involved a loss of longitudinal stability of the airframe. After the wind tunnel tests, two wing fences were installed on a more advanced, longer version of the DFS-346, the purpose of fences was to interrupt the spanwise movement of airflow that would otherwise bring the boundary-layer breakdown and transition from attached to stalled airflow with loss of lift and increase of drag.

This solution was used on the majority of Soviet planes with swept wings of the 1950s and 1960s. In the meantime, the escape capsule system was tested from a B-25J and proved promising. Despite results from studies showing that the plane would not have been able to pass even Mach 1, orders were given to proceed with construction and further testing.

Operational use
In 1947, an entirely new 346 prototype was constructed, incorporating refinements suggested by the tests. This was designated 346-P ("P" for planer - "glider"). No provision was made for a powerplant, but ballast was added to simulate the weight of an engine and fuel. This was carried to altitude by a B-29 Superfortress captured in Vladivostok and successfully flown by Wolfgang Ziese in a series of tests. This led to the construction of three more prototypes, intended to lead to powered flight of the type.

First accidents

Newly built 346-1 incorporated minor aerodynamic refinements over the 346-P, and was first flown by Ziese on September 30, 1948, with dummy engines installed. The glider was released at an altitude of 9700 m, and the pilot realised that he hardly could maintain control of the aircraft. Consequently, while attempting to land, he descended too fast (his speed was later estimated at 310 km/h). After first touching the ground he bounced up to a height of 3–4 m and flew 700–800 m. At the second descent, the landing ski collapsed and the fuselage hit the ground hard.

The pilot seat structure and safety-belt proved to be very unreliable, because at the end of a rough braking course Ziese was thrown forward and struck the canopy with his head, losing consciousness. Luckily, he wasn't seriously injured, and after treatment in hospital he was able to return to flying. Accident investigation research team came to the conclusion that the crash was a result of pilot error, who failed to fully release the landing skid. This accident showed that the aircraft handling was still very unpredictable, as a result, all rocket-powered flights were postponed until pilots were able to effectively control the aircraft in unpowered descent, requiring further glide flights.

The damaged 346-1 was later repaired and modified to 346-2 version. It was successfully flown by test pilot P. Kazmin in 1950-1951 winter, but nonetheless these flights also ended "on fuselage". Furthermore, after the last flight of these series, the airframe again required major repairs. On 10 May 1951, Ziese returned to the program, flying final unpowered test flights with the 346-2, and from 6 June, unpowered tests of the 346-3 without accidents.

Final flights
By the mid-1951 346-3 was completed, and Ziese flew it under power for the first time on 13 August 1951, using only one of the engines. Continuing concerns about the aircraft's stability at high speeds had led to a VNE limit of Mach0.9 being placed during test flights. Ziese flew it again on 2 September and 14 September. On this last flight, however, things went drastically wrong. Separating from the carrier plane at 9,300 meters (30,500 ft) above Lukovici airfield, the pilot fired the engine and accelerated to a speed of 900 km/h (560 mph). The rocket engine worked as expected, and 346-3, quickly accelerating, started ascending and soon had flown in very close proximity of its carrier aircraft.

Ziese then reported that the plane was not responding to the controls, and was losing altitude. Ground control commanded him to bail out. He used the escape capsule to leave the stricken aircraft at 6,500 meters (21,000 ft) and landed safely by parachute. With the loss of this aircraft, the 346 program was abandoned.

Variants
 DFS-346 - First prototype built by Siebel Werke in the early 1940s. Later taken to USSR where the newly formed OKB-2 tested it in TsAGI wind tunnel. Later scrapped, because it was not flyable.
 346-P - This airframe was first post-war build of this plane, and was completed in 1948 by German engineers. Visually 346-P was identical to the earlier design, excepting a landing gear cowl which was removed primarily for lightening the airframe. This prototype also featured mounted under wing supports, to help stop the plane when landed.
 346-1(A) - On 5 May 1949, construction of 346-1 was finished. It had a rocket engine mock up installed, and incorporated some minor changes in the rudder and tail design.
 346-2(D) - The same as 346-1, but the rocket engines fitted.
 346-3 - Only plane that flew rocket-engine powered, and twice went transonic.

Operators

Soviet Air Force

Specifications (346-3)

See also

References

1940s German experimental aircraft
1940s Soviet experimental aircraft
World War II experimental aircraft of Germany
Germany–Soviet Union relations
Cancelled aircraft projects
Rocket-powered aircraft
DFS 346
Siebel aircraft
Mid-wing aircraft
Aircraft first flown in 1948

DFS 346


Josip Mišić (Vinkovci, 28. lipnja 1994.) je hrvatski nogometaš, koji trenutačno nastupa za zagrebački Dinamo. Igra na poziciji veznjaka.

Klupska karijera
Profesionalnu karijeru je započeo u Osijeku, klubu kojem je proveo veliki dio omladinske karijere. Svoj prvi nastup za klub upisao je u kvalifikacijskoj utakmici za Europsku ligu protiv andorskog kluba Santa Colome.

U prosincu 2014. godine, potpisao je četverogodišnji ugovor s Rijekom. Za klub s Kvarnera je odigrao tri uspješne sezone i u tom periodu uzeo dva trofeja.

U siječnju 2018. godine, Mišić je potpisao petogodišnji ugovor s portugalskim Sportingom. Portugalski klub je za njega isplatio 3 milijuna eura.

Dana 17. siječnja 2019. godine, stigao je na jednogodišnju posudbu u grčki PAOK. U međusobnom dogovoru dvaju klubova stajala je opcija kupnje na kraju posudbe. Velika čast dodijeljena mu je na kraju sezone, kada su ga navijači PAOK-a odabrali za najboljeg igrača kluba. Dana 22. ožujka 2020. godine, nakon odlično odrađene sezone(5 pogodaka, 8 asistencija) klubovi su ušli u pregovore za otkup igrača. Ipak, zbog pandemije COVID-19 u svijetu, grčki klub nije bio spreman isplatiti 2 milijuna eura.

Dana 19. listopada 2020. godine, Mišić je stigao na jednogodišnju posudbu u zagrebački Dinamo. Prvi nastup u "modrom" dresu upisao je 19. prosinca 2020. godine, u domaćoj pobjedi 4:0 nad Varaždinom. Dana 2. lipnja 2021. godine, Dinamo je otkupio Mišićev ugovor za dva milijuna eura.

Reprezentativna karijera
Od samog početka je nastupao za mlađe uzraste reprezentacije Hrvatske. Za hrvatsku nogometnu reprezentaciju debitirao je 11. siječnja 2017. godine na China Cupu, na kojem je Hrvatska nastupila s gotovo svim igračima iz hrvatske lige.

Reprezentativna statistika
Zadnji put ažurirano 14. siječnja 2017.

Priznanja

Klupska
Rijeka
 Prvak Hrvatske (1): 2016./17.
 Hrvatski kup (1): 2016./17.
Sporting CP
 Portugalski kup (1): 2018./19.

PAOK
 Prvak Grčke (1): 2018./19.
 Grčki kup (1): 2018./19.

Dinamo Zagreb
 Prvak Hrvatske (3): 2020./21., 2021./22., 2022./23.
 Hrvatski kup (1): 2020./21.
 Hrvatski nogometni superkup (2): 2022., 2023.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometaši
Nogometaši Dinama
Nogometaši NK Osijeka
Nogometaši PAOK-a
Nogometaši HNK Rijeke
Nogometaši Sporting Clube de Portugal
Životopisi, Vinkovci
Aktivni nogometaši

Josip Mišić


الفن القوطي (Gothic art) كان نوعاً من فنون العصور الوسطى الذي تطور في فرنسا من الطراز الرومانيسكي في وسط القرن الثاني عشر ميلادي، حيث أدى بشكل متزامن إلى تطوير العمارة القوطية أيضاً. انتشر في جميع أرجاء أوروبا الغربية في حين استيلائه كلياٌ على فنون منطقة شمال الألب حينها، تاركاً بصمة واضحة على الكثير من الفنون الإيطالية الكلاسيكية.في أواخر القرن الرابع عشر ميلادي، بدأ تطوير نمط بناء وزخرفة الفن القوطي العالمي حتى نهاية القرن الخامس عشر ميلادي.في العديد من المناطق، وخصوصاً ألمانيا، حيث تم تطور الفن القوطي بشكل ممتاز في القرن السادس عشر ميلادي قبل دخول هذا الفن كأحد من عناصر فن عصر النهضة. إن الوسائط الأساسية في الفن القوطي تتألف من مخطوطات ورسومات وزجاج مزخرف.

عند تعريف الفترات الفنية في جميع الوسائط، تُستخدم تحولات الطراز الرومانسيكي إلى الطراز القوطي، وتحولات الطراز القوطي إلى طراز عصر النهضة التي يمكن التعرف عليها بسهولة في الهندسة المعمارية، على الرغم من تطور الفنون التصويرية بوتيرة مختلفة وطرق عديدة.

تُعد أعمال النحت الضخمة على جدران الكاتدرائيات والأديرة من أقدم الأمثلة على الفن القوطي. غلبت الرمزية على الفن المسيحي، إذ كان يعرض قصص العهد القديم والحديث جنبًا إلى جنب، وغالبًا ما صور حياة القديسين. تحولت صور مريم العذراء من الشكل البيزنطي الرمزي إلى أم أكثر إنسانية وعاطفية تحضن رضيعها الذي يتعلق بها، مظهرة السلوك الراقي لسيدة بلاط أرستقراطية.

تزامن ظهور الفن العلماني في هذه الفترة مع صعود المدن وإنشاء الجامعات وزيادة التجارة وإنشاء اقتصاد قائم على المال وإنشاء طبقة برجوازية قادرة على رعاية أعمال الفنون والعمولات التي تؤدي إلى انتشار اللوحات والمخطوطات المزخرفة. شجعت الزيادة في معرفة القراءة والكتابة وتنامي أدب العامية العلماني على تمثيل الموضوعات العلمانية في الفن. تشكلت النقابات التجارية بفضل نمو المدن، وكثيرًا ما طُلب من الفنانين أن ينتسبوا لنقابة الرسامين بصفتهم أعضاء فيها. نتيجة لذلك، أصبح عدد الفنانين المعروفين بالاسم في هذه الفترة أكبر من أي وقت سابق نظرًا لتحسين الاحتفاظ بالسجلات. كان بعض من الفنانين على قدر كافٍ من الجرأة لتوقيع أسمائهم.

الأصول
ظهر الفن القوطي في إيل دو فرانس، أوائل القرن الثاني عشر في كاتدرائية سان دوني التي بناها أبوت سوجير. انتشر هذا النمط بسرعة وتخطى أصوله المعمارية وصولًا إلى المنحوتات سواء أكانت بالحجم الطبيعي للإنسان أم بالأحجام الضخمة، وفن النسيج واللوحات التي اتخذت أشكالًا متنوعة منها اللوحات الجدارية والزجاج المعشق والمخطوطات المذهبة والرسومات اللوحية. اعتُبرت النظم الرهبانية -لاسيما السيسترسية والكارتيزانية- نظمًا بنائية مهمة نشرت الأسلوب وطورت أشكالًا مختلفة منه في جميع أنحاء أوروبا. ظلت الاختلافات الإقليمية في الهندسة المعمارية مهمة، حتى عند تطور أسلوب عالمي متماسك يُعرف باسم القوطية الدولية في أواخر القرن الرابع عشر، استمر حتى أواخر القرن الخامس عشر وما بعده في العديد من المناطق.

على الرغم من أن الفن القوطي كان علمانيًا أكثر بكثير مما يُعتقد عنه اليوم، وكان معدل الفن الديني الناجي أفضل من نظيره العلماني عمومًا، فإن نسبة كبيرة من الفن الذي أُنتج في تلك الفترة كان دينيًا، سواء بتكليف من الكنيسة أو العامة. كان الفن القوطي بطبيعته رمزيًا، ما عكس اعتقادًا بأن أحداث العهد القديم سبقت أحداث العهد الجديد، وأن هذا بالفعل ما شكل أهميتها الرئيسة.

عُرضت مشاهد العهد القديم والعهد الجديد جنبًا إلى جنب في أعمال مثل منظار الخلاص الإنساني وزخرفة الكنائس. تزامنت الفترة القوطية مع انتعاش في التعبد المريمي الذي لعبت فيه الفنون البصرية دورًا رئيسًا. تطورت صور مريم العذراء من الأنواع البيزنطية الهرطقية من خلال تتويج العذراء إلى أنواع أكثر إنسانية وحميمية، وحظيت دورات حياة العذراء بشعبية كبيرة. قدم فنانون مثل جوتو وفرا أنجيليكو وبيترو لورينزيتي في إيطاليا -إلى جانب الرسم الهولندي المبكر- واقعية وإنسانية أكثر طبيعية للفن. اكتسب الفنانون الغربيون ورعاتهم ثقة أكبر بالأيكونغرافيا المبتكرة، وشوهد المزيد من الأصالة على الرغم من استخدام معظم الفنانين لنفس الصيغ المنسوخة.

تأثرت الأيكونغرافيا بالتغيرات الحاصلة في علم اللاهوت، مع انتشار تصوير مفهوم انتقال ماري بدل موضوع وفاة العذراء الأقدم منه، وبالممارسات التعبدية مثل التعبد الحديث، الذي نتج عنه معالجات جديدة للمسيح في مواضيع مثل رجل الأحزان وبييتا، إذ شدد هذان الموضوعان على معاناته الإنسانية وضعفه في حركة موازية لتصوير العذراء. يُصور المسيح وهو يعرض صدره المغطى بجروح آلامه حتى في أيام القيامة. عُرض القديسون على نحو أكثر تواترًا، من خلال قطعة المحراب التي تصور القديسين ذوي الصلة بالكنيسة التي تنتمي لها القطعة أو بالمتبرع بها، بحضور موضوع الصلب أو السيدة العذراء والطفل، أو أنهم كانوا يحتلون المساحة المركزية نفسها (عادة من أجل الأعمال المصممة للكنائس الجانبية). جرى على مدار هذه الفترة التخلص من السمات الأيكونغرافية التي نشأت في الأناجيل المنتحلة وقُضي عليها تدريجيًا تحت ضغط رجال الدين مثل القابلات في المهد، على الرغم من اعتبار البعض لها أمرًا راسخًا وغير ضار.

أصل التسمية
اسُتخدمت كلمة «قوطي» في الفن كمرادف لكلمة «بربري» في بداية الأمر، ومن هنا أخذ استخدامها بالانتشار. رأى منتقدو هذا النوع من فن العصور الوسطى أنه نوع بدائي وبعيد للغاية عن النسب والأشكال الجمالية للفن الكلاسيكي. اعتقد مؤلفو عصر النهضة أن سقوط روما على يد القبائل القوطية في عام 410 تسبب في زوال العالم الكلاسيكي والقيم التي اعتزوا بها. اشتكى العديد من المعماريين والكتاب الإيطاليين في القرن الخامس، من أن الأنماط «البربرية» الجديدة التي تتدفق من شمال جبال الألب تشكل تهديدًا مماثلًا للإحياء الكلاسيكي الذي روج له عصر النهضة المبكر.

اسُتخدم وصف «القوطية» لهذا الفن أول مرة في خطاب رفائيل إلى البابا ليو العاشر في عام 1518 وعممها بعد ذلك الفنان والكاتب الإيطالي جورجيو فازاري، إذ استخدمها مبكرًا منذ عام 1530، واصفًا الفن القوطي بأنه «اضطراب وحشي وبربري». ادعى رفائيل أن الأقواس المدببة في العمارة الشمالية كانت بمثابة استمرار للأكواخ البدائية التي صنعها سكان الغابات الجرمانية عبر ثني الأشجار إلى بعضها، وهي أسطورة من شأنها أن تطفو على السطح في وقت لاحق بإحساس أكثر إيجابية في كتابات الحركة الرومانسية الألمانية. تعرض «الفن القوطي» لانتقادات شديدة من مؤلفين فرنسيين مثل بوالو ولابرويير وروسو، قبل أن يصبح شكلًا من أشكال الفن المعترف به، وثبات صيغته. يعلق موليير على القوطية:

المذاق المحبب للآثار القوطية،

هؤلاء الوحوش البغيضة من قرون الجاهلية،

التي انبثقت منها سيول البربرية.

أُطلق على الفن القوطي في البداية «العمل الفرنسي»، وهذا شاهد على ريادة فرنسا في إنشاء هذا النمط.

الرسم
لم يظهر أسلوب الرسم القوطي إلا نحو عام 1200، أي بعد نحو 50 عامًا من ظهور القوطية في العمارة والنحت. لا يعَد الانتقال من الرومانسيكية إلى القوطية أمرًا دقيقًا للغاية ولا حتى اختراقًا واضحًا على الإطلاق، إذ غالبًا ما قُدمت التفاصيل الزخرفية القوطية قبل حدوث تغيير كبير في أسلوب الأشكال أو التراكيب نفسها. أصبحت بعدها الأشكال أكثر حيوية في تعبيرات الوجه والوضعيات، ومالت إلى كونها أصغر بالنسبة لخلفية المشاهد، ورُتبت بحرية أكبر في المساحة التصويرية عند توفر متسع. حصل هذا الانتقال في إنجلترا وفرنسا نحو عام 1200، وفي ألمانيا نحو عام 1220 وإيطاليا نحو عام 1900. مورس الرسم خلال الفترة القوطية بأربعة وسائط أساسية: التصوير الجصي والرسومات اللوحية والمخطوطات المذهبة والزجاج المعشق.

انظر أيضا
 فنون أوروبا
 عمارة قوطية
 نحت قوطي
 كاتدرائية بازل

مراجع
<div style="direction: ltr;">
 Calkins, Robert G.; Monuments of Medieval Art, Dutton, 1979, ISBN 0-525-47561-3
 Cherry, John. The Holy Thorn Reliquary, 2010, British Museum Press (British Museum objects in focus), ISBN 0-7141-2820-1
 Cherry, John, in Marks, Richard and Williamson, Paul, eds. Gothic: Art for England 1400-1547, 2003, V&A Publications, London, ISBN 1-85177-401-7
 Henderson, George. Gothic, 1967, Penguin, ISBN 0-14-020806-2
 Hugh Honour and John Fleming, A World History of Art, 1st edn. 1982 (many later editions), Macmillan, London, page refs to 1984 Macmillan 1st edn. paperback. ISBN 0-333-37185-2
 Olson, Roberta J.M., Italian Renaissance Sculpture, 1992, Thames & Hudson (World of Art), ISBN 0500202531
 Robinson, James, Masterpieces of Medieval Art, 2008, British Museum Press, ISBN 978-0-7141-2815-3
 Snyder, James. Northern Renaissance Art, 1985, Harry N. Abrams, ISBN 0-13-623596-4

مراجع

فن قوطي
الفن القوطي
الفن في العصور الوسطى
فنون أوروبا

فن قوطي


Šaperon ili kaperon (franc. chaperon, tal. capperone, engl. chaperon) je pokrivalo za glavu koje se razvilo iz srednjovjekovne kukuljice.

Šaperon je izvorno korišten kao dio burgundske nošnje, jednako muške, kao i ženske; odatle je raširen na veći dio Europe. Uključivao je pokrivalo za glavu koje je uokvirivalo lice, te obuhvaćalo vrat i ramena. S prvenstveno ukrasnom svrhom, rog šaperona  (franc. liripion) je jako produžen, tako da je padao duboko niz leđa. Šaperon se kod fizičkog napora ili toplijeg vremena mogao spustiti niz glavu, tako da ostane oko vrata i ramena. Za zimsko vrijeme su se često koristili vuneni šaperoni, a za ljetno doba oni od nekog lakšeg materijala. Taj odjevni predmet - koji je bio nošen na dijelu tijela gdje nije izloženo prekomjernom prljanju i habanju - je bio često izrađivan u jarkim bojama.

S vremenom - slično kao danas skijaške kape "fantomke" - počelo se šaperon (možda najprije za toploga vremena) nositi kao kapu, tako da vrat i ramena ostanu nepokrivena. To se činilo tako da se otvor koji je uokvirivao lice koristi kao rub kape; dok je onaj otvor koji je obično išao preko ramena ostajao visiti preko stražnjeg dijela glave i iznad ramena. Tako se dobivala kapa s ovećim gornjim dijelom čije se dijelove moglo rasporediti ili uvezati na nekoliko načina. Najjednostavniji je način uključivao puštanje dugačkog roga šaperona da pada sprijeda preko ramena, ali se moglo rog i druge dijelove šaperona povezati iznad glave tako da daju oblik nalik turbanu, ili pričvrstiti rog tako da prolazi ispod brade. Šaperone se onda i krojilo tako da se unaprijed imalo na umu da skladno izgledaju kod takvog "naopakog" nošenja.

U 15. stoljeću je šaperon dostigao vrhunac popularnosti: na likovnim prikazima iz tog razdoblja ga u pravilu vidimo nošenom na "naopaki" način, koji ostavlja slobodnim vrat i ramena.

U današnje vrijeme se šapron koristi kod prikaza srednjovjekovnih običaja, te je vrlo rijetko ostao sačuvan u narodnom folkloru, tako primjerice u nošnji hvarskih [bratovština] u procesiji za križen na Veliki četvrtak; sudionici procesije nose šaperon/kukuljicu na "ispravan" način.

Zanimljivosti

Najranija tiskana verzija srednjoeuropske europske folklorne bajke "Crvenkapica", u zbirci "Priče i pripovijetke iz prošlosti s podukama. Priče majke Guske" ("Histoires et contes du temps passé, avec des moralités. Contes de ma mère l'Oye") koje je 1697. god. priredio Charles Perrault, nosila je naslov Le Petit Chaperon Rouge, doslovno "Mali crveni šaperon".

Izvori

Pokrivala za glavu

Šaperon


The Village Squire est un film britannique réalisé par Reginald Denham, sorti en 1935.

Synopsis
Une troupe amateur d'un village entreprend la production filmé de MacBeth, dont le casting comprend une star hollywoodienne. Tout ceci n'est pas au goût du châtelain du village qui déteste les films...

Fiche technique
 Titre : The Village Squire
 Réalisation : Reginald Denham
 Scénario : Sherard Powell d'après la pièce d'Arthur Jarvis Black
 Photographie :
 Montage :
 Production : Anthony Havelock-Allan
 Pays d'origine : Royaume-Uni
 Format : Noir et blanc - 1,37:1 - Mono
 Genre : comédie
 Date de sortie : 1935

Distribution
 David Horne : Squire Hollis
  : Richard Venables
  : Mary Hollis
 Vivien Leigh : Rose Venables
 Margaret Watson : Tante Caroline
 Ivor Barnard :  Worsford

Liens externes

Film britannique sorti en 1935
Film britannique en noir et blanc
Comédie britannique

The Village Squire


La cérémonie des Africa Movie Academy Awards 2016 s'est tenue le samedi  au  à Port Harcourt, dans l'État de Rivers.

La cérémonie a reconnu et honoré l'excellence parmi les réalisateurs, acteurs et scénaristes de l'industrie cinématographique.

La soirée de remise des prix a été animée par , Mike Ezuruonye et . Il a été diffusé en direct sur la NTA devant plus de 100 millions de téléspectateurs dans le monde.

Dans le cadre des activités pré-AMAA, le  à collaboré avec l'Africa Film Academy pour organiser une soirée de parrainage afin de mobiliser des entreprises sponsors pour les prix. Les autres partenaires médiatiques comprenaient Africa Magic, OHTV, SABC et ONTV.

Nominés et gagnants
Les nominés pour la  des Africa Movie Academy Awards ont été annoncés le .  était en tête avec 13 nominations tandis que les films sud-africains  et Ayanda étaient à égalité avec 9 hochements de tête chacun. Le Ghana avait un total de 15 nominations avec 5 films dont , , ,  et .

Les gagnants ont été annoncés lors de la cérémonie du  au Centre international de conférences Obi Wali . L'Œil du cyclone a gagné dans les catégories Meilleur film, Réalisation de costumes et Meilleur acteur dans un second rôle. Le thriller dramatique The Cursed Ones a remporté trois prix le même soir, dont celui du meilleur réalisateur , de la conception de la production et de la cinématographie .

Récompenses
Les gagnants sont listés en premier et mis en évidence en gras.

Prix d'honneur

Accomplissement à vie

 Richard Mofe Damijo
 Blague Silva et Olu Jacobs
 Tony Akposhore

Plusieurs nominations et récompenses

The following films received multiple nominations:

 13 nominations: The Cursed Ones
 10 nominations: Eye of the Storm
 9 nominations: Tell Me Sweet Something et Ayanda
 6 nominations: Fifty
 5 nominations: Hear Me Move, Missing God, et A Soldier's Story
 4 nominations: Dry et Oshimiri
 3 nominations: O-Town

The following films received multiple awards:

 3 awards: Eye of the Storm et The Cursed Ones
 2 awards: Dry, Tell Me Sweet Something, et Soldier's Story

Dignitaires
Les dignitaires présents à l'occasion étaient le gouverneur de l'État de Rivers Ezenwo Nyesom Wike, la première dame Eberechi Wike, l'ancien président du Sénat David Mark, le ministre de l'Information Lai Mohammed et l'acteur chevronné Pete Edochie.

Références

Récompense de cinéma en 2016
2016 au Nigeria
Pages avec des traductions non relues
2016

12e cérémonie des Africa Movie Academy Awards


Den pålidelige uro er en dansk eksperimentalfilm fra 1990 med instruktion og manuskript af Jon Micke.

Handling
I et spraglet og farvestrålende landskab - uden sanselige grænser, sammensat af naturreferende elementer, vil serne møde nogle kropsartister. De vil med hver deres særlige kendetegn - i en række situationer, udelukkende gennem mimik og bevægelse, afdække nogle af de hyppigst forekommende tilstande i menneskets adfærd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Eksperimentalfilm fra Danmark

Den pålidelige uro


William F. Shortz (born August 26, 1952) is an American puzzle creator and editor who is the crossword puzzle editor for The New York Times. He graduated from Indiana University with a degree in the invented field of "enigmatology". After starting his career at Penny Press and Games magazine, he was hired by The New York Times in 1993. Shortz's American Crossword Puzzle Tournament is the country's oldest and largest crossword tournament.

Early life and education
Will Shortz was born and raised on an Arabian horse farm in Crawfordsville, Indiana. He was drawn to puzzles at an early age; in eighth grade he wrote a paper titled "Puzzles as a Profession." (The paper earned him a B+.) At age 13, Shortz wrote to Language on Vacation author Dmitri Borgmann for advice on how to pursue a career in puzzles. At age 16, Shortz began regularly contributing crossword puzzles to Dell publications. He eventually graduated from Indiana University in 1974, and is the only person known to hold a college degree in enigmatology, the study of puzzles. Shortz wrote his thesis about the history of American word puzzles. Shortz achieved this by designing his own curriculum through Indiana University's Individualized Major Program. He also earned a Juris Doctor degree from the University of Virginia School of Law (1977), but did not sit for the bar exam and began a career in puzzles instead. Shortz is the author or editor of more than 100 books and owns over 20,000 puzzle books and magazines dating back to 1545, reportedly the world's largest private library on the subject.  He is a member and historian of the National Puzzlers' League.

Career
Shortz began his career at Penny Press Magazines, then moved to Games magazine for 15 years, serving as its editor from 1989 to 1990, when the magazine temporarily folded. He was rehired in late 1991, then let go in August 1993. A few months later he became the crossword puzzle editor for The New York Times, the fourth in the paper's history, following Eugene Thomas Maleska.

Shortz has been the puzzle master on NPR's Weekend Edition Sunday since the program was started in 1987. He is the founder of the American Crossword Puzzle Tournament (1978), and has served as its director since that time. He founded the World Puzzle Championship in 1992 and is a director of the U.S. Puzzle Team. Shortz is also weekly guest on NPR's Weekend Edition Sunday where he hosts the Sunday Puzzle, a cooperative game between the show's host and one of the show's listeners.  The lucky player is picked randomly from a group of submissions containing the correct answer to a qualifier puzzle issued the week before.

In February 2009, Shortz helped introduce the KenKen puzzle into The New York Times. In 2013, Shortz lent his name and talents in puzzle writing and editing to a new bimonthly publication entitled Will Shortz' WordPlay, published by Penny Press. He has said that his favorite crossword of all time is the Election Day crossword of November 5, 1996, designed by Jeremiah Farrell.  It had two correct solutions with the same set of clues, one saying that the "Lead story in tomorrow's newspaper (!)" would be "BOB DOLE ELECTED", and the other correct solution saying "CLINTON ELECTED". His favorite individual clue is "It might turn into a different story" (whose solution is SPIRAL STAIRCASE).

Controversies
In 2017, Shortz published a Times crossword by a prisoner named Lonnie Burton who was convicted of raping a 15-year-old boy, in addition to having burglary and robbery charges, prompting backlash from some solvers. Shortz did not include the reason for Burton's imprisonment in his accompanying blog post. Burton had previously had crosswords published in the Los Angeles Times. The Times public editor Liz Spayd wrote in an article on the decision, "What I question is the decision not to tell readers what Burton did. [...] I understand Shortz' reflex to hold back such dark information given the levity of a puzzle, but not doing so may have made matters worse. It left some readers with the feeling of being tricked."

At various times in his career Shortz has apologized for cluing decisions that sparked public backlash for being racist, sexist or offensive.

In 2019, The New York Times issued an apology after Shortz chose to publish the racial slur "BEANER" in the crossword, cluing it as "Pitch to the head, informally". Shortz admitted that he saw the derogatory definition when he researched the word, but claimed he had never personally heard it, and explained that as long as a word also has a "benign" meaning, it meets his editorial standards for publication. Shortz defended his use of "BEANER" and noted he has published and stands by the benign meanings of the terms "CHINK" and "GO OK" (or "GOOK"), both slurs for people of Asian descent.

In 2020, more than 600 crossword constructors and solvers signed an open letter to the executive director of Times puzzles asking for changes and expressing concerns regarding the diversity within the puzzle department at the Times and the puzzle itself. The letter also described the resignation of Claire Muscat, a woman who was hired as a test-solver, who resigned because of what she described as being hired to provide a perfunctory token female perspective.

Honors and awards

 On May 3, 2008, Shortz gave the commencement speech for his alma mater, Indiana University. As an introduction to his speech, Shortz quizzed the audience on well-known IU graduates and their unconventional majors. He advised recent graduates to pick a career in which they "don't mind the least interesting parts." Shortz apparently also wrote brainteasers and a hidden message that were included in the printed commencement program.
 In May 2010, he was given an honorary Doctor of Humane Letters degree from Wabash College in Crawfordsville, Indiana.
 In 2012, he received the Sam Loyd Award from the Association for Games & Puzzles International for creating interest in mechanical puzzles.
 In May 2016, he gave the commencement speech at the University of Virginia Law School Commencement.
 In May 2018, Shortz was given an honorary Doctor of Humane Letters degree from Indiana University.

In popular culture

Television appearances

 Shortz has been a guest on a number of TV talk shows, including Martha Stewart Living, Oprah, The Daily Show, and The Colbert Report.
 He has also appeared on Millionaire as an expert for the "Ask the Expert" lifeline.
 Shortz appeared on an episode of The Simpsons titled "Homer and Lisa Exchange Cross Words", which first aired on November 16, 2008.
 Shortz later appeared in Dinner: Impossible as himself, challenging the chef to create dishes that mimic common English idioms at the annual American Crossword Puzzle Tournament. The episode aired on May 6, 2009.
 He appeared on an episode of How I Met Your Mother titled "Robots Versus Wrestlers", which first aired on May 10, 2010 during season 5. He appeared as himself at an upscale dinner party that included Arianna Huffington and Peter Bogdanovich, also playing themselves.
 On December 18, 2015, he presented the answers on Jeopardy! in the category "The New York Times Crossword".
 Shortz was mentioned in passing in Brooklyn Nine-Nine episodes "The Mattress" and "Mr.Santiago" before guest-starring in the 2018 episode "The Puzzle Master" as Sam Jepson, a rival puzzler to Vin Stermley.
 In 2018, Shortz was featured on HBO's Real Sports with Bryant Gumbel (ep. 254, May 2018).
 In 2020, Shortz was the "central character" on an episode of To Tell the Truth. Actress Gillian Jacobs identified him almost immediately due to recognizing his voice from Weekend Edition on NPR.

Movie appearances

 Shortz provided the puzzle clues which The Riddler (Jim Carrey) leaves for Batman (Val Kilmer) in the 1995 film Batman Forever.
 The 2006 documentary Wordplay by Patrick Creadon focuses on Shortz and the American Crossword Puzzle Tournament. Various famous fans of his puzzles such as Bill Clinton, Ken Burns, Jon Stewart, Daniel Okrent, Indigo Girls and Mike Mussina appear in the film.

Personal life
Shortz resides in Pleasantville, New York, where he works from home. He is an avid table tennis player. In May 2011, with Barbadian champion (and his long-time friend) Robert Roberts, he opened one of the largest table tennis clubs in the Northeast in Pleasantville.  In 2012, Shortz set a goal for himself to play table tennis every day for a year, but surpassed his goal, playing for 1000 consecutive days, and then eventually reaching a streak of 10 years in 2022. In his free time, Shortz also enjoys biking, reading, traveling, and collecting antique puzzle books. Shortz stated in a February 2023 interview that he has a male partner and that they intend to get married. On the August 13, 2023, episode of the Sunday Puzzle, Shortz said that he and his partner had been legally married the previous Tuesday (August 8, 2023) and their ceremony would take place on August 19.

References

1952 births
20th-century American LGBT people
21st-century American LGBT people
Crossword creators
Indiana University Bloomington alumni
LGBT people from Indiana
LGBT people from New York (state)
Living people
NPR personalities
People from Crawfordsville, Indiana
People from Pleasantville, New York
Puzzle designers
The New York Times editors
University of Virginia School of Law alumni

Will Shortz


أولاد داحو قرية مغربية بعمالة إنزكان آيت ملول جنوبي أكادير، تضم بلدة أولاد داحو 12.902 نسمة (إحصاء 2004).

مصادر

جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في عمالة إنزكان آيت ملول

أولاد دحو


Alfonso de Portugal es el nombre por el que se conoce a:
Alfonso de Portugal (1135-1207), hijo bastardo de Alfonso I de Portugal;
Alfonso de Portugal (1263-1312), hijo de Alfonso III de Portugal;
Alfonso de Portugal y Manuel (1288-1300), hijo del anterior;
Alfonso de Portugal, I duque de Braganza.
Alfonso de Portugal (1390-1400), hijo de Juan I de Portugal;
Alfonso de Portugal (1440-1522), obispo de Évora;
 Alfonso de Portugal, hijo de Juan II de Portugal;
Alfonso de Portugal (1509-1540), hijo de Manuel I de Portugal;
Alfonso de Portugal (1519-1579), 2º conde Vimioso.

Alfonso de Portugal


Lo may refer to any of the following:

Arts and entertainment
Comic LO, a Japanese lolicon-focused erotic manga magazine
 Lo!, the third published nonfiction work of the author Charles Fort
 L.O., a fictional character in the Playhouse Disney show Happy Monster Band
 Lo (film), a 2009 independent film
 Lo Recordings, a London-based record company established in 1995
 Law & Order (franchise), several related American television series created by Dick Wolf
 Lost Odyssey, a 2007 role-playing video game
 Lore Olympus, a 2018 economic
 Lore Olympus (TV series), an in-development adaptation by The Jim Henson Company

Businesses and organizations
 Legal observer, a third-party organization that monitors protests or war zones in the interest of protecting human and civil rights
 Lo Recordings, a London-based record company established in 1995
 LO, abbreviation used for the national confederation of trade unions in several Scandinavian countries:
 Landsorganisationen i Danmark (Danish Confederation of Trade Unions)
 Landsorganisasjonen i Norge (Norwegian Confederation of Trade Unions)
 Landsorganisationen i Sverige (Swedish Trade Union Confederation)
 Lutte Ouvrière ("workers' struggle"), a far-left French political party
 Leigh & Orange, an architectural company in Hong Kong
 London Overground, a state-run train operating company in London, United Kingdom
 LOT Polish Airlines (IATA code LO)

Languages
 Loo language, an Adamawa language of Nigeria
 Lo-Toga language, an Oceanic
language of Vanuatu
 Guro language, a Mande language of Ivory Coast
 lo, ISO 639-1 code for the Lao language

People
 Lo (given name)
 Lô, a Senegalese surname
 Lu (surname) , Chinese surnames romanized as Lo according to the Cantonese pronunciation
 Lu (surname 盧), written 卢 in simplified character
 Lu (surname 魯), written 鲁 in simplified character
 Lu (surname 路)
 Lu (surname 蘆), written 芦 in simplified character
 Luo (surname) (羅/罗 or 駱/骆), a Chinese surname often romanized as Lo
 Lhoba people, also known as "Lo", tribespeople living in Southeastern Tibet

Places
 Lo (island), of the Torres group in Vanuatu
 Kingdom of Lo, an ancient culturally Tibetan kingdom now known as Mustang in Nepal
 Lo, Belgium, a municipality in Belgium
 Lô River, a river of Vietnam
 Lake Orion, Michigan
 Lake Oswego, Oregon

Science and technology
 Lo, an obsolete genus of rabbitfishes, now included in Siganus
 "Lo", the first message to travel across ARPANET, later to become the internet
 Learning object, in education and data management
 Left only, the left channel of the stereo Left only/Right only downmix
 LibreOffice, an open-source office software suite
 Local oscillator in, for example, a superheterodyne receiver

Other uses
 Liceum ogólnokształcące, a type of general academic high school in the Polish education system
 Loop jump, in figure skating scoring
 Lo mein, a dish

Lo


Fernando García de Hita (1065-1135) est seigneur de Hita, Uceda, Guadalajara et Medinaceli ainsi que le fondateur de la Maison de Castro.

Origines familiales
Sa filiation a été objet de débat entre les historiens et généalogistes de tous temps. Certains soutiennent qu'il était le fils naturel du roi García de Galice, bien qu'il ne se soit jamais autoproclamé filius regis dans la documentation de l'époque. Selon , il était plutôt le fils du comte , lui-même arrière-petit-fils agnatique du roi Ramire III de Léon, et de l'infante Urraca Garcés, fille légitime du roi García  de Navarre et de la reine Étiennette de Foix, ce qui confirmerait l'ascendance de la maison royale de Navarre que la plupart des historiens attribuent à la Maison de Castro.

Cet auteur avance plusieurs arguments en faveur de cette filiation, jusqu'à même une citation du chroniqueur musulman Ibn Abi Zar dans son œuvre Rawd au-Qirtas : « L'émir Mazdali a entendu dire qu'Ibn al-Zand Garsis (fils du comte García) et seigneur de Guadalajara assiégeait Medinaceli alors il est allé à son encontre. », or il est documenté que Fernando Garcia était le seigneur de cette ville entre 1107 et 1110. En 1119, il reçoit Uceda et Hita de la reine Urraca Ire de León.

Un autre argument en faveur de cette filiation est le fait qu'il avait un frère, qui aurait été un fils illégitime, appelé Fernando García el Menor (le Mineur) qui apparaît dans les archives avec le surnom « Pellica » qui semble signifier « bâtard », dérivé de « pellicatus », c'est-à-dire adultère. Selon Salazar y Acha, c'était une coutume typique de la dynastie de Pampelune (Navarre) de donner le même nom à deux frères, l'un légitime et l'autre bâtard, ce qui renforce encore son hypothèse sur la filiation de Fernando García de Hita.

Mariages et descendance
Fernando García de Hita s'est marié en premières noces avec Trigidia Fernández, morte après 1096 date à laquelle il fait une donation au monastère de Sahagún, et qui était, selon l'hypothèse de Salazar et Acha, la fille du comte Fernando González et Trigida Gutiérrez, cette dernière fille du comte Gutierre Alfonso et de la comtesse Goto. De ce mariage sont nés :

 , qui a contracté un mariage avec Toda Díaz, fille de Diego Sánchez et Enderquina Álvarez. Il n'y aucune descendance de cette union et leurs biens furent transmis aux neveux de Gutierre, les fils de son frère Rodrigo.
 Rodrigo Fernández de Castro, mort vers 1142, marié avec Eylo Álvarez, fille de  et de la comtesse  dont descendance.

Le 12 novembre 1119, il offre des terres en cadeau de mariage à sa nouvelle épouse , morte après 1143 et fondatrice du Monastère de Sainte María de Valbuena, fille des comtes Ermengol V d'Urgel et . Fernando García explique cette donation parce qu'il avait acquis des propriétés avec sa première femme. Les enfants de son premier mariage avaient droit à la moitié des terres et, par conséquent, il a donné l'autre moitié à sa femme Estefanía. Après être devenue veuve, Estefanía s'est remariée avec le comte . Fernando et Estefanía ont eu plusieurs enfants :

 Urraca Fernández de Castro, mariée avec le comte, sans succession. Elle était l'amante du roi Alfonso VII de León avec qui elle a eu une fille, l'infante .
 Martín Fernández de Hita marié avec Elvira, dont descendance. Comme son père, il était magistrat de Hita et a participé à la conquête d'Almería.
 , tout premier Maître de l'Ordre de Saint-Jacques de l'Épée (Ordre de Santiago). Marié avec María Pérez de Lara, fille du comte  et de la comtesse Ava (veuve du comte ).
 Sancha Fernández

La médiévaliste Margarita Torres suggère qu'il était peut-être le père d'un Fernando Fernández qui aurait aussi exercé la charge de magistrat de Hita.

Références

Personnalité castillane

Fernando García de Hita


Marija Kolb (Zagreb, 30. kolovoza 1982.) je hrvatska glumica i producentica.

Životopis
Marija Kolb rođena je 1982. u Zagrebu. Usporedno s osnovnoškolskim obrazovanjem završila je osnovnu baletnu i osnovnu glazbenu školu Franjo Lučić u Velikoj Gorici. Glumu i lutkarstvo na Odsjeku za kazališnu umjetnost pri Umjetničkoj akademiji u Osijeku diplomirala je 2008. godine. Diplomski studij Produkcije (Scenske i izvedbene umjetnosti) pri Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu diplomirala je 2018. godine. Do sada je ostvarila gotovo trideset uloga u nacionalnim, gradskim i nezavisnim kazalištima za što je nagrađena strukovnim nagradama od kojih se ističu i dvije Nagrade hrvatskog glumišta.

Od 2010. do 2014. godine angažirana je na Hrvatskoj radioteleviziji u dječjem i obrazovnom programu snimajući TV seriju "Tajni dnevnik patke Matilde". Od 2014. godine na dramskom programu Hrvatskog radija redovito snima radiodrame, radioigre i radioromane.

Status samostalne umjetnice pri Hrvatskoj zajednici samostalnih umjetnika priznat joj je 2012. godine. Iste godine zajedno s Matijom Kezele i Silvijem Vovkom suosniva umjetničku organizaciju Kotar teatar koja djeluje u Gorskom kotaru u sklopu koje pokreće kazališno – filmski festival Kotar FEST!, producira i/ili suorganizira šest izdanja festivala u Delnicama te organizira brojne kulturne programe.

Od 2014. na Fakultetu za film i scenske umjetnosti pri Međunarodnom Sveučilištu Libertas radi kao umjetnička suradnica Branki Cvitković i Almiri Osmanović na kolegijima Gluma i Scenski pokret. 2023. godine izabrana je u naslovnog docenta iz područja kazališne umjetnosti, grana gluma.

Kazališne uloge

02/2023. "Muškarci više vole plavuše" (uloga LORELEI); režija: Morana Foretić; Kazalište KNAP, Zagreb
08/2020. "Opsada Korčule" (uloga DORA); režija: Branka Cvitković; Opera BB i Orkestar mladih glazbenika
12/2020. "Dvojac bez kormilara" (uloga BISERKA (Buba), Bubine prijateljice); režija: Borna Armanini; Binocular teatar
06/ 2020. "Ilujzijana Magic Show"(uloga voditeljica GORANKA); režija: Žak Valenta; Trafik i Kotar teatar, Rijeka EPK 2020
06/ 2018. Ivana Francišković Olrom: "Čudak šumek" (uloga MAMA); režija: Morana Dolenc; Kotar teatar i kazalište Mala scena
03/ 2018. Ladislav Prežigalo: "Idi pa vidi" (uloga DALIJA, ĐURĐICA); režija: Damir Mađarić; Centar za kulturu Trešnjevka i Adam scena d.o.o.
12/ 2017. Ana Tonković Dolenčić: "Slatka bajka"(uloga BAJADERA); režija: Krešimir Dolenčić; Kraš d.o.o.
08/ 2017. Miroslav Krleža: "Gospoda Glembajevi"(uloga SOBARICA, GOŠĆA, KOR); režija: Zlatko Sviben; Dubrovačke ljetne igre
02/ 2017. Braća Grimm: "Pepeljuga" (uloga Zla sestra GRACE); režija: Robert Bošković; Emotion production
10/ 2014. William Shakespeare: "Kroćenje Goropadnice" (uloga KATARINA); režija: Damir Mađarić; Teatar Oberon i Gradsko kazalište Virovitica
04/ 2014. Kristina Gavran: "Dječak koji je tražio zmaja" (uloge: Marija, Oblak, Strašilo, Suncokret, Vjetar, Pastir); režija: Damir Mađarić;  Scena Gorica
11/ 2013. "Footloose" (uloge: Betty Blast, Kaubojka Rajka, Lulu Warnicker); režija: Igor Barberić; B Glad produkcija
07/2013. Siniša Kovač: "Grando" (uloga: MAGDALENA GRANDO); režija: Siniša Kovač; Pierre Vally teatar
04/2013. Tamara Kučinović: "Kućni duhovi ili nevidljivi recept za sreću" (uloge: Eva, kućni duh Tribek); režija: Tamara Kučinović; Dječje kazalište Dubarava i Kazališna družina Pinklec
02/ 2013. Ladislav Prežigalo: "Crna kuća" (uloga: vještica ROSA); režija: Igor Barberić; B Glad produkcija
12/ 2012. Ksenija Krčar: "Čarobnica Berta, Maks i Mala Princeza" (uloga: MALA PRINCEZA); režija: Ksenija Krčar; Hrvatsko narodno kazalište u Varaždinu
11/ 2012. Lana Šarić: "Ulični skitači" (uloga: MACA MACANOVIĆ); režija: Ivan Plazibat; Scena Gorica
07/ 2012. Ivana Šojat Kuči: "Unterstadt" (uloga: GRETA MEIER); režija: Zlatko Sviben; Osječko ljeto kulture i Hrvatsko narodno kazalište u Osijeku
05/ 2012. Peter Kus: "Luda šuma" (uloga: lutkar-animator-glazbenik, alternacija); režija: Peter Kus; Gledališče Glej / Dječje kazalište Dubrava
12/ 2011. Janusz Glowacky: "Fortinbrass se napio" (uloga: dvorska luda YORICKA); režija: Vjeran Zuppa; Satiričko kazalište Kerempuh
10/ 2011. Ivan Kušan: "Lažeš Melita" (uloga: mama MIRICA); režija: Zlatko Sviben; Gradsko kazalište Žar ptica
07/ 2011. Mate Matišić: "Anđeli babilona" (uloga: Gradonačelnikova žena); režija: Maja Šimić; Dragon teatar
10/ 2010. Roald Dahl: "Matilda" (uloge: Majka, ravnateljica Grdobina); režija: Oliver Frljić; Dječje kazalište Dubrava i Kazališna družina Pinklec
02/ 2010. Miroslav Krleža: "Golgota" (uloga: Kristijanova žena); režija: Rene Maurin; Gradsko Kazalište Virovitica
10/ 2009. Đuro Vilović: "Dječak Ivek i pas Cvilek" (uloga: dječak Ivek); režija: Anica Tomić; Hrvatsko narodno kazalište u Varaždinu i Kazališna družina Pinklec
04/ 2009. Astrid Lindgren: "Pippi Dugačarapa" (uloga: Pippi); režija: Zlatko Sviben; Dječje kazalište Branka Mihaljevića u Osijeku
02/ 2009. David Farr: "Naočale Eltona Johna" (uloga: Amy- alternacija); režija: Ksenija Krčar; Hrvatsko narodno kazalište u Varaždinu
12/ 2008. Vesna Kosec Torjanac: "Tko je najjači" (uloga: klesarova kći MARIJA); režija: Dubravko Torjanac; Dom kulture Sisak i Kristalna kocka vedrine
11/ 2008. Vesna Kosec Torjanac: "Mož i žena" (uloga: susjeda LIZA-alternacija); režija: Dubravko Torjanac; Hrvatsko narodno kazalište u Varaždinu
10/ 2008. Vesna Kosec Torjanac: "Vrak Mrak i Seljo Beljo" (uloga: Pucek Štrucek, Sv. Florijan); režija: Dubravko Torjanac; Hrvatsko narodno kazalište u Varaždinu
07/ 2008. Marin Držić: "Grižula" (uloga: vila MUDROST); režija: Zlatko Sviben; Osječko ljeto kulture

Nagrade
 Nagradu hrvatskog glumišta za najbolje glumačko ostvarenje u predstavama za djecu i mlade osvojila je 2009. godine za ulogu Pippi Dugačarape.
 Nagrada za najbolje glumačko ostvarenje na 12. festivalu HC Assitej
 Nagrada za najbolje glumačko ostvarenje na 14. festivalu HC Assitej
 Nagrada za najbolju glumicu na 10. Naj naj naj festivalu
 Nagrada za najbolju glumicu na 15. Naj naj naj festivalu
 Nagradu hrvatskog glumišta za najbolje glumačko ostvarenje u radio drami osvojila je 2019. godine za ulogu Julije u radiofonskoj igri Tuga

Izvori

Hrvatski glumci

Marija Kolb