Der RMSV Edelweiss Aach e.V. (Rad- und Motorsportverein Edelweiss Aach) ist ein Sportverein aus Aach (Hegau). Schwerpunkt der sportlichen Tätigkeit ist Kunstradfahren auf dem Einrad und dem Kunstrad mit Mannschaften in der Schüler-, Jugend- und Amateurklasse. Im 4er-Kunstrad der Frauen wurde der Verein 2007 und 2009 Weltmeister und 2008 Vizeweltmeister. An den Deutschen Schülermeisterschaft 2012 wurden die deutschen Meistertitel 100 bis 102 der Vereinsgeschichte geholt. Außerdem konnte der RMSV 2022 den 15ten Europameistertitel verzeichnen. Einige Jahre betreibt der Verein auch Radball und nimmt an Korsoveranstaltungen teil, wird aber zu 95 % geprägt vom Einsatz und den Erfolgen der Kunstradsportler.

Trainer
Trainiert wurden die Aktiven von einem Trainerteam unter der Leitung von Paul Gaißer, Kampfrichterobmann im Badischen Rad- und Motorfahrer Bund und internationaler Kampfrichter (bis zum Erreichen der Altersgrenze des 65. Lebensjahres im Jahre 2003). 1990, an der Süddeutschen Meisterschaft in Singen, wurde ihm die "Ehrennadel des Landes Baden-Württemberg" verliehen. Am 14. Oktober 2008 zeichnete Regierungspräsident Julian Würtenberger Paul Gaißer mit dem Bundesverdienstkreuz am Bande aus. Gleichzeitig erhielt er die Ehrenmedaille der Stadt Aach durch Bürgermeister Severin Graf. Im Frühjahr 2010 übernahm die zweifache 4er-Kunstrad-Weltmeisterin Katja Gaißer den Posten der "Cheftrainerin". Sie wird von Paul Gaißer, den drei weiteren Aacher Weltmeisterinnen Manuela Dieterle, Ines Rudolf, Simone Rudolf sowie Wilfried Schwarz unterstützt.

Erfolge von 1963 bis 2021
Hallenradsport-Weltmeisterschaften:
4er Kunstrad Frauen 2005: 4. Platz
4er Kunstrad Frauen 2007: 1. Platz, Weltmeister Manuela Dieterle, Katja Gaißer, Ines Rudolf, Simone Rudolf
4er Kunstrad Frauen 2008: 2. Platz, Vize-Weltmeister Manuela Dieterle, Katja Gaißer, Ines Rudolf, Simone Rudolf
4er Kunstrad Frauen 2009: 1. Platz, Weltmeister Manuela Dieterle, Katja Gaißer, Ines Rudolf, Simone Rudolf
Deutschland-Pokal
6er Kunstrad Frauen: 2000, 2002, 2003, 2006, 2016
Bundespokal:
6er Einrad Frauen: 1998,1999, 2000, 2004, 2005, 2006, 2007
4er Einrad Frauen: 2005
4er Einrad Männer (offene Klasse): 2008, 2009, 2010
4er Kunstrad Frauen: 2007, 2008, 2009
European-Team-CUP: 2004, 2007, 2009, 2010, 2011
Auszeichnung Grünes Band: 2005
Goldpokalgewinn für den erfolgreichsten Hallenradsportverein durch den BDR
1987, 1990, 1991, 1997, 1998, 1999, 2000, 2002, 2003, 2004. 2005, 2006, 2007,2008, 2010, 2011,2012, 2015, 2017, 2018
Junior-Mannschafts-Cup:
4er Einrad Juniorinnen: 1999, 2001, 2004, 2005, 2010, 2013, 2014, 2016
4er Kunstrad Juniorinnen: 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2013, 2014, 2015, 2016
6er Kunstrad Juniorinnen/offene Klasse: 2001, 2003, 2004, 2005, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014,
6er Einrad Juniorinnen/offene Klasse: 2003, 2004, 2005, 2010,2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016
6er Kunstrad Junioren: 2003
6er Einrad Junioren: 2003
4er Einrad offene Klasse: 2010, 2011, 2012, 2013, 2014
4er Kunstrad offene Klasse: 2013, 2015
Junioren-Europameister:
4er Kunstrad Juniorinnen: 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2021, 2022
 Bezirks-/Kreismeister: 648
 Badischer Meister: 505
 Süddeutscher Meister: 93
 Baden-Württembergischer Meister: 51
 Deutscher Meister: 140
 Deutscher Vizemeister: 103
 3. Platz an der DM: 75

Geschichte
Der RMSV Edelweiss Aach wurde am 16. März 1899 von 21 Radfahrern unter dem Namen "Velo Club Aach" gegründet. Die damalige Hauptziele waren die Beschaffung von Fahrrädern, Kameradschaftspflege und gemeinsame Ausfahrten.
Im Jahr 1904 wurde der Vereinsname in "Radfahrverein Aach" geändert und wurde gleichzeitig Mitglied im Süddeutschen Radfahrer-Bund. Das Bundesfest der Radfahrer wurde 1907 in Aach ausgerichtet. Neben anderem wie Preiskorso etc. war erstmals und in kleinem Rahmen von Kunstradfahrauftritten die Rede. Diese Disziplin spielte aber in den Jahren darauf keine Rolle mehr. 1922 wurde der Name in "Radfahrverein Edelweiß Aach" geändert.
Nach der Ruhezeit während des Zweiten Weltkrieges wird der Verein 1946 wieder aktiv und feiert 1949 sein 50-jähriges Jubiläum mit dem 1. Radfahrerfest in Südbaden. Im Juli 1960 fand das VII. Bundesfest des BRMB in Aach statt, dabei nahmen 80 Vereine am Bundespreis-Korso teil.

Nach der Wiedererstarkung des Vereins durch Wiederaufnahme des Kunstradsportes 1965, startete der 6er Kunstrad Junioren als erste Mannschaft 1967 an einer Badischen Meisterschaft.

Bei der Deutschen Meisterschaft 1978 in Marburg standen insgesamt sieben Mannschaften auf dem Treppchen. Am erfolgreichsten war der 4er Einrad Junioren mit dem Gewinn der ersten deutschen Meisterschaft.
Alexander Gaißer – seit November 1990 Pirouetten-Weltrekordhalter – gewann 1991 in der Fernsehsendung Wetten, dass..? als Herausgeforderter eine Pirouetten-Wette.
Zum 100-jährigen Vereinsjubiläum ist der RMSV Edelweiss Aach Ausrichter der Hallenrad-DM der Elite in Singen.

Katja Gaißer, Manuela Dieterle, Simone Rudolf und Christine Zimmermann gewannen die harte WM-Ausscheidung ganz knapp und fuhren zur Weltmeisterschaft 2004. Bei der Weltmeisterschaft in Tata (Ungarn) unterlag der Aacher Vierer dem Quartett aus Uzwil (Schweiz) und wurde damit "Vize-Weltpokalsieger". Zum zehnten Mal wurde der RMSV Deutschlands erfolgreichster Hallenradsportverein und bekam vom BDR den Gold-Pokal 2004.

Ab 2005 wurde das 4er Kunstrad der Frauen WM-Disziplin und bei der WM in Freiburg/Deutschland das erste Regenbogentrikot in dieser Disziplin vergeben. Die Anstrengungen der Mannschaftsvereine in den letzten Jahren wurden ab 2005 nunmehr international honoriert.

Den größten Erfolg in der bisherigen Vereinsgeschichte feierte der Verein bei der Hallenradsport-Weltmeisterschaft 2007 in Winterthur (Schweiz). Manuela Dieterle, Katja Gaißer, Ines Rudolf und Simone Rudolf wurden im 4er Kunstrad der Frauen Weltmeister und erhielten das Regenbogentrikot vor den Teams Hohenems (Österreich) und Hombrechtikon (Schweiz). Beim Empfang der Stadt Aach trugen sich die vier Weltmeisterinnen und Cheftrainer Paul Gaißer ins Goldene Buch der Stadt Aach ein. Mit einem Vorsprung von 88 Punkten war der Verein auch im Jahr 2007 der erfolgreichste deutsche Hallenradsportverein und wurde zum 13. Mal mit dem Gold-Pokal des BDR ausgezeichnet.

Aach wurde vom BDR für die Weltmeisterschaften 2008 in Dornbirn (Österreich) nominiert. In Dornbirn mussten sich Manuela Dieterle, Katja Gaißer, Ines Rudolf und Simone Rudolf nur dem 4er aus Hohenems (Österreich) geschlagen geben und holten für Deutschland Silber und damit den Vize-Weltmeistertitel nach Aach.

Beim Deutschland-Pokal in Schwanewede 2009 sicherte sich der 4er Kunstrad Frauen bereits vorzeitig die WM-Teilnahme für die Hallenrad-WM in Tavira (Portugal). In Tavira wurden Manuela Dieterle, Katja Gaißer, Ines Rudolf und Simone Rudolf mit einer fehlerfreien Kür, sowohl im Vorkampf als auch im Finale, nach 2007 wiederum Weltmeister. Sie holten damit den Titel nach Deutschland zurück. Titelverteidiger Hohenems (Österreich) musste sich mit Silber begnügen, Bronze ging an die Schweiz.

Zum 15. Mal gewann der RMSV den Gold-Pokal und war damit im Jahr 2010 der erfolgreichste deutsche Hallenradsportverein.

In Weissach i.T. fuhren Sybille Gallmann, Larissa Klipphahn, Rebecca Jurisch und Carina Paukstadt beim Länderkampf gegen Österreich 2011 einen neuen Weltrekord mit 185,29 Punkte heraus. In Oberbüren/Schweiz gewann der RMSV zum dritten Mal in Folge und insgesamt zum fünften Mal den European-Team-CUP. Damit ging der ETC nach 10-jähriger Austragung in das Eigentum des RMSV über. 2011 ist der RMSV Aach wiederum der erfolgreichste deutsche Hallenradsportverein und wird dafür durch den Bund Deutscher Radfahrer mit dem Gold-Pokal ausgezeichnet. 158 Punkte erhielt der RMSV und lag damit vor dem Liemer RC (119 Punkte) und dem RKV Denkendorf (89 Punkte). Insgesamt kamen 127 Vereine in die Wertung.

Bei der Deutschen Juniorenmeisterschaft in Aalen-Unterkochen 2012, wurde der 4er Einrad Juniorinnen, der 6er Kunstrad, der 4er Einrad Junioren und der 4er Kunstrad Juniorinnen Deutscher Meister. Es ist der 99. DM-Titel in der Vereinsgeschichte.

In Gutach / Schwarzwald an der Deutschen Schülermeisterschaft holt der 4er Kunstrad Schüler mit Katharina Gohm, Nadine Schmid, Lutz Behrendt und Erik Schwarz den 100. DM-Titel nach Aach. Im 6er Einrad Schüler und 4er Einrad Schüler folgen die DM-Titel Nr. 101 und 102.

Beim Junior-Mannschafts-Cup 2013 in Schwanewede/Niedersachsen dominiert der RMSV Aach. Der RMSV Aach gewinnt im 4er Kunstrad Juniorinnen, 6er Kunstrad, 4er Einrad Juniorinnen, 6er Einrad, 4er Kunstrad Junioren (offene Klasse) und 4er Einrad Junioren (offene Klasse).

Bei der Deutschen Juniorenmeisterschaft in Nufringen/Württemberg 2013 dominiert der RMSV Aach die Mannschaftsdisziplinen und gewinnt 5 von 6 Disziplinen. Deutscher Meister wurde der 4er Einrad Junioren, 4er Kunstrad Junioren, 4er Kunstrad Juniorinnen, 6er Einrad und 6er Kunstrad. Der 4er Einrad der Juniorinnen wird Deutscher Vizemeister. Der 6er Kunstrad verbessert seinen eigenen gehaltenen deutschen Rekord auf 175,57 Punkte und der 4er Kunstrad der Juniorinnen stellt mit 187,88 eine neue HRS-Jahresbestleistung auf.

In Altdorf /Schweiz werden Patricia Gut, Cornelia Henninger, Mara Siegert und Anna Weinmann mit 184,12 Punkten vor der Schweiz und Österreich Junioren-Europameister 2013.

In Berlin-Spandau wird der 4er Einrad Schüler, der 4er Einrad Schülerinnen und der 6er Einrad Schüler Deutscher Schülermeister 2013.

Weblinks
 Veranstaltungskalender und Ergebnisdienst
 badischer-radsportverband.de

Einzelnachweise

RMSV Edelweiss Aach
Aach
Radsportverein in Deutschland
Sportverein (Landkreis Konstanz)
RMSV Edelweiss Aach

RMSV Edelweiss Aach


James Morgan Walsh (* 23. Februar 1897 in Geelong, Victoria; † 29. August 1952 in Weston-super-Mare, Somerset) war ein australischer Schriftsteller.

Leben
Walsh war ein Sohn des Geschäftsmanns Thomas Patrick Walsh und dessen Ehefrau Kate Morgan. Nach dem Besuch der Grundschule in seiner Heimatstadt besuchte er für kurze Zeit das Xavier College in Melbourne. Dieses verließ er bereits 1912 wieder um im väterlichen Geschäft mitzuarbeiten.

Aus dieser Zeit stammen auch seine ersten literarischen Versuche. 1922 ließ sich Walsch zusammen mit seiner Familie in Melbourne nieder. Durch seine schriftstellerischen Versuche ermutigt, widmete er sich ab 1923 nur noch dem Schreiben.

Am 1. Januar 1925 heiratete Walsh in der St. Joseph's Church von Port Melbourne Louisa Mary Murphy. Mit ihr hatte er zwei Kinder, eine Tochter und einen Sohn. Die Hochzeitsreise führte sie nach England und war gleichzeitig auch ein Auswandern. Walsh ließ sich zusammen mit seiner Ehefrau in London nieder. Zwischen 1927 und 1929 besuchten sie nochmal ihre alte Heimat. 1938 ließ sich Walsh mit seiner Familie in Weston-super-Mare nieder. Er starb mit 55 Jahren am 29. August 1952 und fand dort auch seine letzte Ruhestätte.

Rezeption
Bereits 1913 konnte Walsh mit einer Kurzgeschichte erfolgreich als Schriftsteller debütieren; 1921 konnte er seinen ersten Roman  veröffentlichen. Walsh Œuvre spannt sich vom Kriminal- und Spionageroman bis hin zum reinen Abenteuer- und SF-Roman.

Unter seinem eigenen Namen veröffentlichte er fast sechzig Bücher. Daneben benutzte er die Pseudonyme H. Haverstock Hill, Jack Carew und George M. White. Unter erstem verfasste er fünf und unter zweitem Jack Carew drei Kriminalromane.

Sein Publikum liebte ihn und die offizielle Literaturkritik sah ihn als "Edward Phillips Oppenheim bzw. Edgar Wallace Australiens". Man verglich ihn auch mit Louis Becke und Beatrice Grimshaw.

Werke (Auswahl)

Als James Morgan Walsh

Kriminalromane
 The white mask, George H. Doran 1925
 Die weiße Maske, P. Steegemann 1930, Übersetzerin Eva Mellinger,
 The company of shadows, John Hamilton 1926
 Männer im Dunkel, P. Steegemann 1930, Übersetzer Klaus Thomas,
 The hairpin mystery, Hamilton 1926
 Drei Haarnadeln,  Deutscher Verlag 1938, Übersetzer Klaus Thomas,
 The images of Hân, John Hamilton 1927
 Die grünen Augen, P. Steegemann 1930, Übersetzer Richard Petersen,
 The Man behind the curtain, Cornstalk 1927
 Der Mann hinter dem Vorhang, P. Steegemann 1931, Übersetzer  Karl Sohm,
 The Mystery of the crystal skull, John Hamilton 1927
 Mord im Kino, P. Steegemann 1932, Übersetzer Schmidt-Schulze,
 The Crimes of Cleopatra's Needle, John Hamilton 1928
 Der Mann aus Harek, P. Steegemann 1931, Übersetzer Klaus Thomas,
 The black Cross, John Hamilton 1928
 Das schwarze Kreuz, Schildhorn 1934, Übersetzer Klaus Thomas,
 Exit Simeon Hex, John Hamilton 1930
 Simeon Hex, P. Steegemann 1931, Übersetzer Klaus Thomas,
 The black ghost, John Hamilton 1930
 Schüsse in die Nacht, P. Steegemann 1931, Übersetzer Klaus Thomas,
 The mystery of the green caterpillars, John Hamilton 1930
 Tod im Autobus, P. Steegemann 1933, Übersetzer Klaus Thomas,
 King's Messenger, Collins 1933
 Der Geheimkurier, Goldmann 1934, Übersetzer Hans Herdegen,
 The Secret Service Girl, W. P. Nimmo 1933
 Hinter jener Mauer, Schildhorn 1935, Übersetzer Hans Herdegen,
 Lady Incognito, W. Collins 1932
 Die Nebelbanditen, Goldmann 1935, Übersetzer Hans Herdegen,
 Bandits of the night, John Hamilton 1933
 Die Dame mit dem blauen Schleier, Schildhorn 1935, Übersetzer Hans Herdegen,
 Time to kill, Collins 1949
 Der Nächste bitte, Amsel Verlag 1954, Übersetzer Michael O'Ellin,

Science-Fiction
 Vandals of the Void, John Hamilton 1931,
 Secret Weapons, Collins 1940
 Vanguard To Neptune, Cherry Tree / Fantasy Books 1953

Als Stephen Maddock
 A woman of destiny, Collins, London 1933
 The white siren, Collins, London 1934
 Gentlemen of the night, Collins, London 1934
 Danger after Dark, Collins, London 1934
 Conspirators in Capri, The Albatross 1937,
 The eye at the keyhole, Collins, London 1935
 Conspirators three, Collins, London 1936
 Forbidden frontiers, Collins, London 1936
 Conspirators at Large, Collins, London 1937
 Lamp-Post 592, Collins, London 1938

Als H. Haverstock Hill
 Anne of Flying gap. Hodder, London 1926.
 Spoil of the desert. Hodder & Stoughton, London 1927.
 The golden Isle. Hodder & Stoughton, London 1928.
 Golden Harvest. Hodder & Stoughton, London 1929.
 The secret of the crater. Hurst & Blackett, London 1930.
 Terror Out of Space, Teck Publications 1934

Als Jack Carew
 The Leather Glove. London 1927.
 The secret of the Stargazers' Club. London 1931.
 The Silver Idol. London 1931.

Weblinks

 James Morgan Walsh im Australian Dictionary of Biography
 James Morgan Walsh bei krimi.couch.de

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Australische Literatur
Kriminalliteratur
Abenteuerroman
Spionageroman
Science-Fiction-Literatur
Roman, Epik
Kurzgeschichte
Essay
Australier
Geboren 1897
Gestorben 1952
Mann

James Morgan Walsh


Željko Petrović (født 3. november 1965) er en tidligere serbisk fodboldspiller.

Serbiens fodboldlandshold

|-
|1990||1||0
|-
|1991||1||0
|-
!Total||2||0
|}

|-
|1997||8||0
|-
|1998||8||0
|-
!Total||16||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Serbien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998

Željko Petrović


An Pseudolaelia vellozicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paulo Campos Porto och Alexander Curt Brade. An Pseudolaelia vellozicola in nahilalakip ha genus nga Pseudolaelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudolaelia

Pseudolaelia vellozicola


Agencia matrimonial ("Matchmaker") es el séptimo episodio de la primera temporada de Cómo conocí a vuestra madre. Este capítulo se estrenó el 7 de noviembre de 2005.

Trama
Robin hace un reportaje en Soluciones para el amor, una agencia matrimonial. Robin y Barney recomiendan a Ted que pruebe el servicio pero él no está interesado. Finalmente Barney engaña a Ted para ir de todas maneras. Ellen Pierce, la mujer a cargo del servicio, atrapa a Barney, sabiendo que él está buscando sólo una noche de aventura con una mujer desesperada. Ella promete y convence a Ted de que realmente puede encontrarle un alma gemela en tres días. Después de cinco días Ted regresar a la agencia para saber porqué no le llama y descubre que sus posibilidades de encontrar a su alma gemela son nulas. La compatible más cercana con Ted ya tiene pareja. Ted investiga y descubre que ella es una dermatóloga y pide una cita para verla. Cuando va a la consulta descubre que ella está comprometida y se casará en unos días. Él le dice que, si las cosas cambian, él está disponible. La doctora llama a Ted y él piensa que las cosas han cambiado, pero no es así, ella le informa que le encontró algo en la piel tras su visita. Él revela el por qué se visitó, y ella le dice que no cree en esos servicios, a pesar de que él era una 9.6 para ella, su real alma gemela sería un 10 perfecto. Él regresa a Soluciones para el amor y descubre que él no tiene un alma gemela y que la agencia está en ruinas, ya que el éxito del 100% ya no existe. Ted, sin embargo, tiene esperanza que encontrará a su alma gemela.

Mientras tanto, Marshall y Lily han descubierto a una extraña criatura en el apartamento. Cuando lo ven por primera vez huyen, Lily cree que es una cucaracha, mientras que Marshall cree que es un ratón. Unos días más tarde lo ven nuevamente, y lo intentan matar con un repelente de insectos y una guía telefónica. Vuelven a huir cuando la guía comienza a moverse (creyendo que la criatura no ha muerto), pero la pueden ver bien. La criatura es descrita como un animal de seis patas, antenas y un exoesqueleto, pero también tiene pelo, bigotes, y una cola, y es del tamaño de una patata. Marshall y Lily lo llaman el "cucaratón". Robin es escéptica con respecto al tema, pero finalmente lo ve, y Marshall intenta llevarlo al departamento de biología en la Universidad de Columbia. Cuando llega Marshall, descubre que el "cucaratón" ha escapado, y debe seguir en el apartamento. Robin finalmente ve a la criatura, y le tira su bebida. Cuando llega Marshall lo atrapa y lo tira por la ventana. Para su sorpresa, el "cucaratón" vuela. Luego ven que la criatura quiere volver a la casa y cierran la ventana, se golpea en el vidrio y cae.

Referencias culturales
 La escena en que Marshall y Lily están intentando atrapar a la criatura, se puede oír una música parecida a la que sonaba en El Equipo A cuando construían o modificaban vehículos u otros elementos.

Música
 Seals and Crofts - "Summer Breeze"
 Ted Leo and the Pharmacists - "Parallel or Together?"
 R.E.M. - "At My Most Beautiful"

Referencias

Episodios de How I Met Your Mother

Matchmaker


القويرة بلدة أردنية، ومركز لواء القويرة التابع لمحافظة العقبة في جنوب المملكة. تقع شمال مدينة العقبة بحوالي 50 كم. كانت تاريخيّا تُعتبر أحد مراكز انطلاق الثورة العربية الكبرى، وهي منطقة زراعية خصبة وتعتبر بوابة منطقة العقبة الاقتصادية الخاصة. وهي قريبة من منطقة وادي رم. يبلغ عدد سكانها حوالي 40000 نسمة وذلك بالقرى التابعة لها.

المصادر

أماكن مأهولة في محافظة العقبة
قرى الأردن
قرى محافظة العقبة
مواقع أثرية في الأردن

القويرة


Iyo may refer to:
In Your Opinion (IYO) – Internet slang
Iyo language, New Guinea
Iyo, Benin
Iyo, Ehime, Japan
Iyo, legendary Japanese queen, also called Taiyoo
the former Iyo Province of Japan
the whole Shikoku island of Japan (archaic)
a character from Ani-Yoko

IYO


BBC Radio WM is the BBC's local
radio station serving the West Midlands.

It broadcasts on FM, DAB, digital TV and via BBC Sounds from studios at The Mailbox in Birmingham.

According to RAJAR, the station has a weekly audience of 156,000 listeners and a 1.4% share as of June 2023.

History

The station launched as BBC Radio Birmingham on 9 November 1970 and on 23 November 1981, the station changed its name to BBC WM to reflect that the station broadcasts to a wider area than just Birmingham.

A short-lived service called WM Heartlands ran between early 1989 and 1991 serving the 'Heartlands' area of East Birmingham using the 1458 medium wave frequency. It ran as an experiment, opting out from 8 am until 12 am. On 30 October 1989, the BBC Asian Network launched as a part time service on BBC WM's MW frequencies (828 and 1458 kHz). In 1996, the Asian Network became a full time service, resulting in BBC WM no longer broadcasting on MW.

In the 1990s, as an economic measure, BBC WM took over BBC Coventry & Warwickshire in Coventry and Warwickshire. On 3 September 2005, CWR resumed the production of separate programming between 5 am and 10 pm each weekday (6 am to 6 pm at weekends).

Until 2004, BBC WM was broadcast from the Pebble Mill studios, in Edgbaston. On July 4 of that year, the station moved to the new BBC Birmingham city centre offices in The Mailbox. Its facilities include two broadcast studios, a talk studio, an operations and production area, and a studio shared with the BBC Asian Network.

BBC Radio Wolverhampton

On 15 January 2021, BBC Radio Wolverhampton launched as a temporary sister station. The service provided eight hours of opt-out programming for listeners in Wolverhampton and the surrounding area each weekday until 31 March 2021.

Audience
When it launched, the station had a monopoly of local radio in the Birmingham area. The station's low audience since the advent of independent local radio has led to reports of threatened closure on various occasions. In the mid-1980s, a new manager, Tony Inchley, brought in extensive format changes with a view to stabilising the audience, although the station remained small in listenership numbers.

Programming

Local programming is produced and broadcast from the BBC's Birmingham studios from 6 am to 1 am each day.

Off-peak programming, including the late show from 10 pm to 1 am, is simulcast with sister stations in the BBC West Midlands and BBC East Midlands regions.

During the station's downtime, BBC Radio WM simulcasts overnight programming from BBC Radio 5 Live and BBC Radio London.

Notable presenters

 Gordon Astley
 Malcolm Boyden
 Tony Butler
 Carl Chinn (1994–2012)
 Alan Dedicoat (1979–1985)
 Ed Doolan (1982–2017)
 Adrian Goldberg (2003–2006, 2010–2017, 2018–2020)
 Alex Lester (2017–2020)
 Stuart Linnell
 Janice Long (2000–2010)
 Andrew Peach (2008-2011)
 Peter Powell (1970–1975)
 Les Ross (1970–1976, 2005–2009)
 Sunny and Shay (2014–2020)
 Tim Smith
 Graham Torrington (2012–2020)
 Tony and Julie Wadsworth
 Paul Franks (1979-2023)
 Mollie Green (broadcaster) (2002-2023)

References

External links
BBC WM website

Radio stations established in 1970
WM
Radio stations in Birmingham, West Midlands
1970 establishments in England

BBC Radio WM


Vladimir Alekseevich Vasin (Влади́мир Алексе́евич Ва́син; Moscou, 9 de janeiro de 1947) é um saltador soviético, campeão olímpico.

Carreira

Ele competiu nos Jogos Olímpicos de Verão de 1972 em Munique e venceu a prova masculina de trampolim de 3 metros com a pontuação total de 594.09, conhecida na ocasião como springboard. Anos depois, por suas conquistas desportivas, tornou-se membro do International Swimming Hall of Fame. Ele também foi vice-presidente do Comitê Olímpico Russo na década de 2000.

Ligações externas

Perfil no Comitê Olímpico Internacional
Perfil no International Swimming Hall of Fame

Saltadores olímpicos da União Soviética
Campeões olímpicos da União Soviética
Saltadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 1972
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1972

Vladimir Vasin


كأس المعارض الأوروبية  هي بطولة ودية للأندية كرة القدم، وهي غير معترف أوروبيا بها، من قبل الاتحاد الأوروبي لكرة القدم. كانت تقام منذ عام 1955 على هامش المعارض التجارية، إلى أن تم دمجها في سنة 1971 واستبدلت كأس المعارض الأوروبية ببطولة كأس الأتحاد الأوروبي،  والتي تم تغير اسمها فيما بعد ليصبح الدوري الأوروبي.

تعود جذور المسابقة للعام 1955 فهي من ابتكار السويسري إرنست ثومن والإيطالي أوتورينو باراسي ورئيس الاتحاد الإنجليزي لكرة القدم آنذاك ستانلي روس. وكانت البطولة كما يدل الاسم تقام على هامش معارض تجارية للترويج لها، وكان أطراف المباريات فرق تمثل الدول المشاركة ضمن المعرض ومن هنا انطلقت المسابقة.

أقيمت أول بطولة بين أعوام 1955 -1958 وكان أول أبطالها نادي برشلونة الأسباني ثاني البطولات أقيمت بين 1958-1960 وحافظ برشلونة على اللقب، بعد الموسم الثاني انتظمت البطولة لتقام بشكل سنوي إلى أن تم إلغائها في سنة 1971، ولتستبدل بـ كأس الاتحاد الأوروبي تحت تنظيم الاتحاد الأوروبي لكرة القدم، ثم بـ الدوري الأوروبي في 2009. ويتصدر نادي برشلونة الأسباني لكرة القدم قائمة الفائزين بهذه البطولة برصيد 3 بطولات.

التاريخ

سجل النهائيات

سجل الأبطال

حسب الأندية

حسب البلد

مباراة الكأس
في 22 أيلول من عام 1971، تقرر لعب مباراة واحدة بين الفائز بالبطولة الأولى في المسابقة (نادي برشلونة)، والفائز باللقب الأخير (ليدز يونايتد)، بعدما تقرر إلغاء البطولة واستبدالها ببطولة كأس الاتحاد الأوروبي. لعبت المباراة من أجل تحديد الفريق الذي سسيحتفظ بكأس البطولة للأبد. وقد وفاز برشلونة بنتيجة 2-1.

الهدافين

حسب اللاعبين
قائمة أكثر من سجل في المسابقة والتي امتدت من عام 1955 ولغاية عام 1971. حيث تقرر إلغاء البطولة واستبدالها ببطولة كأس الاتحاد الأوروبي.

حسب الموسم

المصدر: rsssf.com

وصلات خارجية
 الإحصائيات في موقع RSSSF

المصادر

منافسات كرة قدم دولية للأندية سابقة في أوروبا

كأس المعارض الأوروبية


An Digitaria pulchra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Van der Veken. An Digitaria pulchra in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria pulchra


بلدية تابيا دي كاسارييغو (بالإسبانية: Tapia de Casariego) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية تابيا دي كاسارييغو 4.045 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية تابيا دي كاسارييغو

بلديات أشتورية

تابيا دي كاسارييغو


La Coupe d'Arménie 2006 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de douze équipes participe à la compétition, correspondant à sept des huit clubs de la première division 2006, à l'exception de l'Ulisses FC, auxquels s'ajoutent cinq équipes du deuxième échelon.

La compétition est remportée par le Mika Ashtarak, qui conserve son titre en battant le Pyunik Erevan à l'issue de la finale pour gagner sa cinquième coupe nationale. Cette victoire permet au Mika de se qualifier pour la Coupe UEFA 2006-2007 ainsi que pour l'édition 2007 de la Supercoupe d'Arménie.

Premier tour
Le premier tour est disputé par huit des douze participants, incluant l'ensemble des équipes de la deuxième division. Les matchs aller sont disputés les 25 et 26 mars 2006, et les matchs retour le  et le 2 avril suivants.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés les 5 et 6 avril 2006, et les matchs retour les 9 et 10 avril suivant.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputés le 19 avril 2006, et les matchs retour le 26 avril suivant.

Finale
La finale de cette édition oppose le Mika Ashtarak au Pyunik Erevan. Tenant du titre, le Mika dispute à cette occasion sa cinquième finale depuis la saison 2000, l'ayant jusqu'ici emporté systématiquement. Le Pyunik joue quant à lui sa sixième finale, ayant remporté le trophée deux fois en 1996 et 2002.

La rencontre est disputée le 9 mai 2006 au stade Républicain Vazgen-Sargsian d'Erevan. Le seul but du match est inscrit par Armen Shahgeldian en faveur du Mika à la , ce qui suffit au club pour remporter sa cinquième coupe nationale en autant de finales jouées.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2006 sur Soccerway.com.
 Coupe d'Arménie 2006 sur le site de la RSSSF.

2006
Arménie M
Sport en Arménie en 2006

Coupe d'Arménie de football 2006


Pjotr Ionowitsch Jakir (; * 20. Januar 1923 in Kiew; † 14. November 1982 in Moskau) war ein sowjetischer Dissident und Historiker. Als Sohn des sowjetischen Generals Iona Emmanuilowitsch Jakir wurde er nach der Verhaftung und Hinrichtung seines Vaters 1937 in verschiedene Erziehungs- und Straflager eingewiesen. Seine Mutter Sarra Lasarewna Jakir war von ihm getrennt ebenfalls in Straflagern des sowjetischen Gulagsystems inhaftiert. Seine eigenen Erlebnisse hat er später in einem Buch unter dem Titel Kindheit in Gefangenschaft niedergeschrieben.

Leben
Nach wiederholten Verhaftungen und Rehabilitierung konnte er 1955 nach Moskau ziehen. Dort arbeitete Jakir als wissenschaftlicher Mitarbeiter im Institut für Geschichte der Akademie der Wissenschaften der UdSSR. 1972 wurde er erneut verhaftet, lebte in der Verbannung und wurde 1974 begnadigt.

Werke
 Kindheit in Gefangenschaft. Übersetzung aus dem Russischen Heddy Pross-Weerth. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1974, ISBN 3-518-06652-8 (= Suhrkamp Taschenbuch, 152).

Weblinks

 Biographie Peter Jakir/ Pjotr Ionowitsch Jakir

Einzelnachweise

Historiker
Dissident (Sowjetunion)
Opfer des Stalinismus (Sowjetunion)
Häftling im Gulag
Sowjetbürger
Geboren 1923
Gestorben 1982
Mann

Pjotr Ionowitsch Jakir


Skandinavizam je bio pokret koji se razvio tijekom romantizmu u Sjeverom dijelu Europe. Skandinavisti su težili ujedinjenju nordijskih država, čak i pod jednim kraljem. Mislili su da je tako nešto naravno, između ostalog, zbog sličnih povjesnih događaja i zemljopisa.

Ideja Skandinavizma se pojavljuje u 19. stoljeću, posebice kada je Norveška dobila konstituivnost 1814. godine. Glavni zagovornik bio je N. F. S. Grundtvig a među najbitnijim ostvarenjima pokreta bili su Nordijsko vijeće i Nordijska bescarinska unija. Ipak, kada je Danska pristupila 1973. Europskoj uniji, raspršio se san o jedinstvenoj Skandinavskoj zajednici, poglavito kada je Finska 2001., zamijenila svoju nacionalnu valutu s Eurom, odričući se na taj način ideje o jednoj zajedničkoj skandinavskoj monetarnoj uniji.

Skandinavija

Skandinavizam


Vila Tolstói, est une station de la ligne 15 du métro de São Paulo. Elle est située sur l'avenue Professor Luís Inácio de Anhaia Mello dans le district de São Lucas, à São Paulo au Brésil.

Situation sur le réseau

Établie en aérien, la station Vila Tolstói, de la ligne de monorail dite ligne 15 du métro de São Paulo (argent), est située entre la station Camilo Haddad, en direction du terminus provisoire ouest Vila Prudente, et la station Vila União, en direction du terminus provisoire est Jardim Colonial.

Histoire
La station Vila Tolstói est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation du premier prolongement de la ligne Oratório à Vila União.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

Projets
Les prolongements, sans dates prévisionnelles d'ouverture, de la ligne vers le terminus Ipirenga prévu à l'ouest, en correspondance avec la gare d'Ipiranga, et le terminus Hospital Cidade Tiradentes prévu à l'est avec cinq stations intermédiaires.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de São Paulo
 Ligne 15 du métro de São Paulo

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne 15 du métro de São Paulo
Station de métro mise en service en 2018

Vila Tolstói (métro de São Paulo)


Kina - Midt i en vandmelontid er en dansk dokumentarfilm fra 1987, der er instrueret af Lars Bjørndal.

Handling
Hvor er forårsrullen? Er Kina blevet tilgængeligt for den rejsende? I 1984 skrev en fyr til en avis: 'I Kina er kun de mindre byer lukkede - risbonden ser man kun fra togvinduet'. Kunne det være rigtigt - stadigvæk? Med den transsibiriske jernbane blev en Kina-rejse til. En rejse for at opleve landsbyen - opleve en forårsrulle, der ikke lugtede af den lokale grill.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1987

Dokumentarfilm fra Danmark

Kina - Midt i en vandmelontid


Mirac je naselje u Boki kotorskoj, u općini Kotor.

Zemljopisni položaj

Povijest

Stanovništvo

Nacionalni sastav po popisu 2003.
 Crnogorci - 73
 Srbi - 6
 nepoznato - 1

Uprava

Gospodarstvo

Kultura

Znamenitosti

Šport

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u Boki kotorskoj

Mirac


Transpoziția Wolff este o reacție organică prin intermediul căreia are loc conversia unui compus α-diazocarbonilic la o cetenă, prin eliminare de azot molecular, printr-o etapă de transpoziție tip 1-2. Cetenele obținute sunt compuși foarte reactivi și pot suferi adiție nucleofilă în prezența unor agenți nucleofili acizi slabi precum apa, alcoolii și acizii carboxilici, generând derivați carboxilici, sau pot să sufere o cicloadiție [2+2] formând compuși tetraciclici.

Reacția a fost denumită după Ludwig Wolff, care a descoperit reacția în anul 1902. Transpoziția Wolff prezintă o mare utilitate în sinteza organică datorită accesibilității crescute a derivaților α-diazocarbonilici și a marii varietăți de reacții care pot fi date de către cetene. Totuși, reactanții prezintă dezavantajul de a fi extrem de reactivi, ceea ce poate conduce la alte reacții și la alți produși.

Mecanism de reacție

Note

Vezi și
 Cetenă
 Reacție Arndt-Eistert
 Transpoziție Curtius

Wolff
Wolff

Transpoziție Wolff


مصطفى لغتيري من مواليد 1965 بالدار البيضاء، رئيس الصالون الأدبي المغربي وعضو اتحاد كتاب المغرب، خريج كلية الآداب والعلوم الإنسانية.

من مؤلفاته
 هواجس امرأة - مجموعة قصصية - منشورات وزارة الثقافة - 2001.
 شيء من الوجل - مجموعة قصصية - دار القرويين 2004.
 مظلة في قبر - قصص قصيرة جدا- منشورات القلم المغربي 2006.
 "رجال وكلاب "- رواية - منشورات إفريقيا الشرق 2007.
 تسونامي - قصص قصيرة جدا - منشورات أجراس - 2008.
 عائشة القديسة - رواية - دار النايا - سوريا 2008.
 ليلة إفريقية - رواية - أفرقيا الشرق - 2010.
 رقصة العنكبوت - رواية - دار النايا - سوريا 2011.
 ابن السماء - رواية - دار النايا - سوريا 2012.
 على ضفاف البحيرة - رواية - دارالنايا - سوريا 2012.
 "أسلاك شائكة (رواية) دارالوطن المغرب 2012 و دارالنايا سوريا 2013.
 تراتيل أمازيغية - رواية - دارالنايا - سوريا 2013.
 زخات حارقة - قصص قصيرة جدا- 2013.
 "امرأة تخشى الحب( رواية) دارالنايا سوريا 2013.
 "ربيع تونس رحلة الإنسان والأدب ( رحلة) دارالنايا سوريا 2013.
 تأملات في رحلة الأدب - مقالات أدبية - دار الوطن- المغرب 2013.
 حب وبرتقال سيرة روائية دار النايا سوريا2014.
 حسناء إيمزورن - رواية- دارالنايا سوريا 2014.
 سحر المساء- قصص- دار النايا سوريا 2014.
 الأدب في خدمة التربية- مقالات تربوية- دار الوطن 2014.
 الأطلسي التائه-رواية- دار الأداب -بيروت 2015.
 مناررات - مختارات من القصة المغربية الجديدة - منشورات الزمن 1999.
 أنطولوجيا القصة المغربية - منشورات وزارة الثقافة 2005.
 ترجمت بعض قصصه إلى اللغة الفرنسية، الإنجليزية والإيطالية.

الجوائز
حاصل على:
 جائزة النعمان الأدبية من لبنان.
 تكريم الجمعية الدولية للمترجمين واللغويين العرب.
 جائزة ثقافة بلاحدود من سوريا.
 تنويه جائزة دار الحرف للرواية.

مراجع

كتاب وكاتبات مغاربة
مواليد 1965

مصطفى لغتيري


A Copa Pan-Americana de Voleibol Masculino de 2017 foi a 12ª edição deste torneio organizado pela Confederação da América do Norte, Central e Caribe de Voleibol (NORCECA) em parceria com a Confederação Sul-Americana de Voleibol (CSV), realizado no período de 25 a 30 de julho, com as partidas realizadas na Arena Robert Guertin, na cidade de Gatineau, no Canadá.

A seleção argentina venceu seu primeiro título da competição ao vencer na final única a seleção porto-riquenha. O central argentino Martín Ramos foi eleito MVP do torneio.

Seleções participantes

Formato da disputa
O torneio foi dividido em duas fases: fase classificatória e fase final.

Na fase preliminar as 8 equipes participantes foram divididas em dois grupos de 4 equipes, cada grupo foi jogado com um sistema de todos contra todos e as equipes foram classificadas de acordo com os seguintes critérios:

 Maior número de partidas ganhas.
 Maior número de pontos obtidos, que são concedidos da seguinte forma:
 Partida com resultado final 3–0: 5 pontos para o vencedor e 0 pontos para o perdedor.
 Partida com resultado final 3–1: 4 pontos para o vencedor e 1 pontos para o perdedor.
 Partida com resultado final 3–2: 3 pontos para o vencedor e 2 pontos para o perdedor.
 Proporção entre pontos ganhos e pontos perdidos (razão de pontos).
 Proporção entre os sets ganhos e os sets perdidos (razão de sets).
 Se o empate persistir entre duas equipes, a prioridade é dada à equipe que venceu a última partida entre as equipes envolvidas.
 Se o empate persistir entre três equipes ou mais, uma nova classificação será feita levando-se em conta apenas as partidas entre as equipes envolvidas.

Fase classificatória
 Todas partidas no horário local (UTC-4).

Grupo A

|}

Resultados

|}

Grupo B

|}

Resultados

|}

Fase final
 Chaveamento

 Quartas de finais

|}

 5º – 8º lugar

|}

 Semifinais

|}

 Sétimo lugar

|}

 Quinto lugar

|}

 Terceiro lugar

|}

 Final

|}

Classificação final

Premiações

Individuais
Os atletas que se destacaram individualmente foramː

Most Valuable Player (MVP)
  Martín Ramos
Melhor Levantador
  Edgardo Goás
Melhores Ponteiros
  Miguel Ángel López
  Wilfrido Hernández

Melhores Centrais
  Mitchell Stahl
  Pablo Crer
Melhores Oposto
  José Miguel Cáceres
Melhor Líbero
  Héctor Mata

Ver também
 Copa Pan-Americana de Voleibol Feminino de 2017

Ligações externas

2017 no voleibol
Copa Pan-Americana de Voleibol Masculino
Desporto no Canadá em 2017


Gut veya damla hastalığı, (gut; ayak başparmağını da kapsadığında podagra olarak adlandırılır), ayırt edici özelliği tekrarlayan akut enflamatuvar artrit—kırmızı renkli, hassas, sıcak, eklem şişliği— olan bir tıbbi durumdur. En sık etkilenen bölge, ayak başparmağının tabanındaki tarak kemiği-parmak kemiği eklemidir (vakaların yaklaşık %50'si). Bununla birlikte kireçlenme, böbrek taşı veya ürat nefropati şeklinde de var olabilir. Gutun sebebi kanda ürik asit düzeylerinin yükselmesidir. Ürik asit kristalleşir ve kristaller eklemlerde, tendonlarda ve çevre dokularda birikir.

Bu özgün kristallerin eklem sıvısında görülmesiyle klinik tanı doğrulanmış olur. Nonsteroidal antienflamatuvar ilaçlar (NSAİİ'ler), steroidler veya kolşisin ile yapılan tedaviler belirtileri iyileştirir. Akut atak geçtiğinde, hayat tarzındaki değişikliklerle ürik asit düzeyleri genelde düşer ve sık atak görülen kişilerde allopürinol veya probenesid uzun süreli koruma sağlar.   Son on-on beş yıldır gutun sıklığı artmıştır ve hayatlarının bir döneminde Batıdaki popülasyonun yaklaşık %1-2'sini etkilemektedir. Bu artışın, popülasyondaki metabolik sendrom, daha uzun hayat süresi beklentisi ve beslenme düzenindeki değişiklikler gibi risk faktörlerinin artışına bağlı olduğu düşünülmektedir. Gut geçmişte "kralların hastalığı" veya "zengin hastalığı" olarak bilinmektedir.

Belirti ve işaretler
 Gut birkaç şekilde var olabilir yine de en olağan şekli tekrarlayan akut enflamatuvar artrit (kırmızı, hassas, sıcak, şiş eklem) ataklarıdır. En fazla ayak başparmağı tabanındaki tarak kemiği-parmak kemiği eklemi etkilenir ve vakaların yarısında görülür. Topuk, diz, bilek ve parmak gibi diğer eklemler de etkilenebilir. Eklem ağrısı genellikle 2–4 saat içinde gece başlar. Gece başlamasının sebebi o zamanki düşük vücut sıcaklığıdır. Yorgunluk ve yüksek ateşi içeren diğer belirtiler eklem ağrısıyla birlikte nadiren ortaya çıkabilir.  Uzun süre devam eden yüksek ürik asit düzeyleri (hiperürisemi), kireçlenme olarak bilinen sert, ağrısız ürik asit kristalleri birikimini içeren diğer belirtilere de neden olabilir. Yaygın kireçlenme, kemik aşınmasına bağlı olarak kronik artrite yol açabilir. Yüksek ürik asit düzeyleri kristallerin böbreklerde çökelmesine yol açıp taş oluşumuna ve sonra da ürat netropatisine neden olabilir.

Neden
Gutun altta yatan nedeni hiperürisemidir. Bu durum beslenme düzeni, genetik yatkınlık veya ürik asit tuzları olan üratın yeterince atılmaması dahil birkaç nedene bağlı olarak ortaya çıkabilir. Ürik asitin böbreklerden yeterince atılamaması vakaların yaklaşık %90'ında hiperüriseminin ana nedeni olmasına rağmen aşırı ürik asit üretimi %10'dan daha azında ana nedendir. Hiperürisemisi olan kişilerin yaklaşık %10'unda, hayatlarının bir döneminde gut gelişir. Bununla birlikte, hiperürisemi derecesine bağlı olarak risk değişiklik gösterir. Düzeyler 415 ve 530 μmol/l (7 ve 8.9 mg/dl) arasında olduğunda risk her yıl için %0,5 ve 535 μmol/l'den (9 mg/dl) daha yüksek düzeylere sahip kişilerde risk her yıl için %4,5'tir.

Hayat tarzı
Beslenmeye bağlı nedenler gut vakalarının yaklaşık %12'sinden sorumludur ve bu nedenlerin alkol, fruktoz ile tatlandırılmış içecek, et ve deniz ürünü tüketimi ile güçlü bir ilişkisi vardır.  Tetikleyici diğer nedenler fiziksel travma ve ameliyattır. Son zamanlarda yapılan çalışmalarda, bir zamanlar ilişkili olduğu düşünülen beslenme düzeniyle ilgili faktörlerin aslında pürin-zengin sebzeler (örn., fasulye, bezelye, mercimek ve ıspanak) ve toplam protein - alımını içermediği bulunmuştur. Kahve, C vitamini ve süt ürünleri tüketimi ile fiziksel egzersizin riski azalttığı görülmektedir. Bu durumun kısmen insulin direncini azaltıcı etkilerine bağlı olduğu düşünülmektedir.

Kalıtımsal faktörler
Gutun ortaya çıkışı kısmen kalıtımsaldır ve ürik asit düzeyindeki değişkenlik durumunun yaklaşık %60'ında payı vardır. Genellikle SLC2A9, SLC22A12 ve ABCG2 denen üç genin gutla ilişkili olduğu bulunmuştur ve bu genlerde meydana gelen değişimler riski yaklaşık olarak iki katına çıkarmaktadır. SLC2A9 ve SLC22A12 'deki fonksiyon kaybedici mutasyonlar ürat emilimi ve engellenmemiş ürat salgılanmasını azaltarak kalıtımsal hipoürisemiye neden olurlar. ailesel jüvenil hiperürisemik nefropati, medüller kistik böbrek hastalığı,fosforibosilpirofosfat sentetaz süperaktivitesi ve Lesch-Nyhan sendromunda görüldüğü şekliyle hipoksantin-guanin fosforibosiltransferaz eksikliği dahil nadir görülen birkaç genetik bozukluk gutla daha karmaşık hale gelir.

Tıbbi durumlar
Gut sıklıkla diğer tıbbi sorunlarla birlikte ortaya çıkar. Vakaların yaklaşık %75'inde abdominal obezite, hipertansiyon, insülin direnci ve anormal lipid düzeylerinin bir birleşimi olan metabolik sendrom meydana gelir. Gutla genellikle karmaşık hale gelen diğer hastalıklar şunlardır: polisitemi, kurşun zehirlenmesi, böbrek yetmezliği, hemolitik anemi, psoriasis ve solid organ transplantları. 35 ve üzeri bir vücut kitle indeksi bir erkeğin gut riskini üç katına çıkarır. Kurşuna uzun süre maruz kalma ve kurşun bulaşmış alkol, kurşunun böbrek işlevi üzerine olan zararlı etkisine bağlı olarak gut için risk faktörleridir.  Lesch-Nyhan sendromu genellikle gutlu organ artriti ile ilişkilidir.

İlaç tedavisi
Diüretik ilaçlar gut ataklarıyla ilişkilendirilmiştir. Ancak, düşük hidroklorotiazid dozunun riski artırmadığı görülmektedir. İlişkilendirilmiş diğer ilaçlar niasin ve aspirindir (asetilsalisilik asit). Bağışıklığı baskılayıcı ilaçlar olan siklosporin, özellikle hidroklorotiazid ile birlikte kullanıldığında, ve takrolimus da gutla ilişkilendirilmiştir,

Patofizyoloji
 Gut pürin metabolizması bozukluğudur ve nihai metaboliti olan ürik asit monosodyum ürat şeklinde kristalleştiğinde ve eklem, tendon ve çevre dokularda çökeldiğinde meydana gelir. Bu kristaller daha sonra bağışıklık sistemi vasıtasıyla meydana gelen yerel bir enflamatuvar reaksiyonu tetikler, bu enflamasyon kaskadındaki ana proteinlerden biri interleukin 1βdır. Ürik asidi yıkan ürikazın insanlar ve yüksek primatlardaki evrimsel kaybı bu hastalığı yaygınlaştırmıştır.  Ürik asidi çökelten tetikleyiciler iyi anlaşılmamıştır. Normal düzeylerde de kristalleşebildiği gibi, düzeyler arttıkça kristalleşme olasılığı daha fazladır. Akut artrit vakasının tetiklenmesinde önemli olduğu düşünülen diğer faktörler soğuk sıcaklıklar, ürik asit düzeylerinde hızlı değişiklikler, asidoz, artiküler hidrasyon ve proteoglikanlar, kolajenler ve kondroitin sülfat gibi ekstraselüler matriks proteinleridir. Düşük sıcaklıklarda meydana gelen artmış çökelme durumu, neden ayak eklemlerinin en fazla etkilenen bölge olduğunu kısmen açıklamaktadır. Ürik asitte görülen hızlı değişiklikler travma, ameliyat, kemoterapi, diüretik ilaçlar ve allopürinolün durdurulması ve başlatılması dahil birkaç faktöre bağlı olarak meydana gelebilir. Kalsiyum kanal blokerleri ve losartan diğer hipertansiyon.ilaçlarına göre daha düşük bir gut riski ile ilişkilidir.

Tanı

  Hiperürisemi ve klasik podagrası olan birinde ileri tetkikler olmaksızın gut tanısı konup tedavi edilebilir. Ancak tanıdan şüphe ediliyorsa sinovyal sıvı analizi yapılmalıdır. Kronik gutun tanımlanmasına faydalı olsa da akut ataklarda röntgenin çok az bir faydası bulunmaktadır.

Sinoviyal sıvı
Gutun kesin tanısı, sinoviyal sıvıda monosodyum ürat kristallerinin veya kireçlenmenin teşhis edilmesine. Tanı konmamış enflamasyonlu eklemlerden elde edilen tüm sinoviyal sıvı numuneleri bu kristaller bakımından incelenmelidir. Polarize ışık mikroskobu altında, iğneye benzer bir şekle ve güçlü negatif bir çiftkırılıma sahiptirler. Bu testin yapılması güçtür ve genellikle eğiim almış bir gözetmenin varlığını gerektirir. Sıcaklık ve pH çözünürlüğünü etkilediğinden, sıvı, aspirasyondan sonra nispeten hızlı bir şekilde incelenmelidir.

Kan testleri
Hiperürisemi gutun klasik bir özelliğidir ancak neredeyse çoğu zaman hiperürisemi olmadan meydana gelir ve yükselmiş ürik asit düzeylerine sahip çoğu insanda hiçbir zaman gut gelişmez. Bu nedenle, ürik asit düzeylerinin ölçülmesinin tanı koyma açısından faydaları sınırlıdır.  Hiperürisemi, erkeklerde 420 μmol/l (7,0 mg/dl) ve kadınlarda 360 μmol/l (6,0 mg/dl) üzerindeki plazma ürat düzeyi olarak tanımlanır.  Yaygın olarak yapılan diğer kan testleri alyuvar sayımı, elektrolitler, böbrek fonksiyonu ve eritrosit sedimantasyon hızıdır (ESR). Ancak, enfeksiyon yokluğundaki guta bağlı olarak hem alyuvar hem de ESR yükselmiş olabilir. 40,0×109/l'lik (40.000/mm3) yüksek bir alyuvar sayımı belgelenmiştir.

Ayırıcı tanı
Gut hastalığındaki en önemli ayırıcı tanı septik artrittir. Enfeksiyon belirtileri olan veya tedaviyle iyileşmeyen kişilerde bu duruma dikkat edilmelidir.  Tanı konmasına yardımcı olmak için, sinoviyal sıvı Gram boya ve kültürü yapılabilir. Buna benzeyen diğer hastalıklar psödogut ve romatoid artrittir.  Gutlu organdaki kireçlenmeler, özellikle bir eklemde yerleşik değilse, bazal hücreli karsinom, veya diğer neoplazmalarla karıştırılabilir.

Önleme
Yaşam tarzında yapılan değişiklikler ve ilaçlar ürik asit düzeylerini düşürebilir. Etkili olan beslenme ve yaşam tarzı tercihleri et ve deniz ürünleri gibi gıdaların alımının azaltılması, yeterli miktarda C vitamininin tüketilmesi, alkol ve fruktoz tüketiminin sınırlandırılması ve obeziteden kaçınılmasıdır. Kilolu bir adamın düşük kalorili diyet ile beslenmesiyle ürik asit düzeyleri 100 µmol/l'a (1,7 mg/dl) düşmüştür. Günde 1.500 mg C vitamini alımı gut riskini %45'e kadar azaltır. Kahve tüketimi (çay tüketimi değil) daha düşük bir gut riski ile ilişkilendirilir.  Gut, uyku apnesine bağlı olarak, oksijenden mahrum kalan hücrelerden salınan pürinler vasıtasıyla sonradan ortaya çıkabilir. Apne tedavisi atakların oluşmasını azaltabilir.

Tedavi
Tedavinin ilk amacı akut atak belirtilerinin hafifletilmesidir. Serum ürik asit düzeylerini düşürmek için kullanılan farklı ilaçlar tekrarlanan atakları önleyebilir. Günde birkaç kez 20-30 dakika boyunca uygulanan buz ağrıyı azaltır. Akut tedavi seçenekleri nonsteroidal antienflamatuvar ilaçlar (NSAİİ'ler), kolşisin ve steroid, hastalığın önlenmesine yönelik seçenekler allopurinol, febuksostat ve probenesiddir. Ürik asit düzeylerinin düşürülmesi hastalığı tedavi edebilir. eşzamanlı hastalıkların tedavi edilmesi de önemlidir.

NSAİİ'ler
NSAİİ'ler gutun olağan birinci basamak tedavisidir ve hiçbiri diğerinden anlamlı derecede daha az veya daha çok etkili değildir. Bu ilaçlarla dört saat içinde iyileşme görülebilir ve bir iki haftalık tedavi önerilir. Ancak, bu ilaçların gastrointestinal kanama, böbrek yetmezliği veya kalp yetmezliği.gibi sağlık sorunları olan kişilerde kullanılmaları önerilmez. Geçmişte indometazin en sık kullanılan NSAİİ olsa da, daha üstün bir etkinin olmadığı durumlarda daha iyi yan etki profilinden dolayı ibuprofen gibi bir alternatif tercih edilebilir. NSAİİ'lere bağlı gastrik yan etki riski taşıyan kişilere ilave bir proton pompası inhibitorü verilebilir.

Kolşisin
Kolşisin, NSAİİ'leri tolere edemeyen kişiler için bir alternatiftir.  Yan etkileri (öncelikle mide-bağırsak bozukluğu) kullanımını sınırlar. Ancak, mide ve bağırsakta görülen bozukluk doza bağlıdır ve daha az ancak yine de etkili dozların kullanılmasıyla risk azaltılabilir. Kolşisin, yaygın biçimde kullanılan atorvastatin ve eritromisin gibi diğer reçeteli ilaçlarla etkileşebilir.

Steroidler
Glukokortikoid NSAİİ'ler kadar etkili olduğu keşfedilmiş ilaçlardır ve NSAİİ'ler için kontrendikasyon söz konusuysa kullanılabilirler. eklem içine zerk edilme durumunda da iyileşme sağlarlar; ancak, steroidler durumu kötüleştirdiğinden eklem enfeksiyonu bunun dışında bırakılmalıdır.

Peglotikaz
Peglotikaz (Krystexxa), 2010 yılında ABD'de gut tedavisi için onaylanmıştır. Diğer ilaçları kullanamayan kişilerin %3'ü için bir seçenektir.  Peglotikaz iki haftada bir damar içi yoluyla enfüzyon şeklinde uygulanır ve peglotikazın bu kişilerde ürik asit düzeylerini düşürdüğü keşfedilmiştir.

Profilaksi
İleri gut vakalarının önlenmesinde ksantin oksidaz inhibitörleri(allopurinol ve febuksostatdahil) ve ürikozüriklerin (probenesid ve sülfinpirazon dahil) dahil olduğu birkaç ilaç faydalıdır. Atağı kötüleştirdiklerine dair teorik bazdaki endişelere bağlı olarak genellikle akut atağın iyileşmesinden sonraki bir iki haftadan önce kullanılmaya başlanmazlar ve ilk üç ila altı ay boyunca çoğunlukla NSAİİ veya kolşisin ile birlikte kullanılırlar. Yıkıcı eklem değişiklikleri, kireçlenme veya ürat nefropatisi görülmedikçe, kişi iki gut atağı geçirene dek tavsiye edilmezler çünkü bu ana dek maliyetlerinin uygun olduğu düşünülmez. Serum ürik asit düzeyleri 300–360 µmol/l'nin (5,0-6,0 mg/dl) altına düşene dek üratı azaltıcı önlemler artırılmalı ve süresiz olarak devam edilmelidir. Bu ilaçlar bir atak anında kronik olarak kullanılıyorlarsa ilaçların kesilmesi tavsiye edilir. Düzeyler 6,0 mg/dl'nin altına getirilemiyorsa ve tekrar eden ataklar mevcutsa, bu durum tedavi başarısızlığı veya inatçı gut olarak kabul edilir. Genel olarak, probenesidin allopurinolden daha az etkili olduğu görülür.   Ürikozürik ilaçlar genellikle, ürik asit salgılanması normalden az olduğunda tercih edilir (ürik asit salgılanmasının normalden az olması, idrar numunelerinin 24 saat boyunca toplanması sonucunda 800 mg'dan daha az miktarda ürik asit elde edilmesi şeklinde belirtilir). Ancak, kişide böbrek taşı öyküsü varsa tavsiye edilmezler. 24 saatlik idrarda 800 mg'dan daha fazla miktarda ürik asit görülmesi yani aşırı üretim durumunda, ksantin oksidaz inhibitorü tercih edilir.   Ksantin oksidaz inhibitörleri (allopurinol ve febuksostat dahil) ürik asit üretimini engellerler. Bu ilaçlarla uzun süreli tedavi güvenlidir ve iyi tolere edilirler ve allopurinol az sayıda insanda aşırı duyarlılığa neden olsa da böbrek yetmezliği veya ürat taşı olan kişilerde kullanılabilirler. Bu gibi durumlarda, alternatif ilaç olan febuksostat tavsiye edilmiştir.

Prognoz
Akut gut atağı, tedavi olmaksızın, genellikle beş ila yedi gün içerisinde iyileşir. Bununla birlikte, hastaların %60'ı bir yıl içerisinde ikinci bir atak geçirir. Gut hastalığı olan kişilerde hipertansiyon, diabetes mellitus, metabolik sendrom ve böbrek hastalığı ve kardiovasküler hastalık riski artmıştır, yani ölüm riski artmıştır. Bu durum kısmen insülin direnci ve obezite ile ilişkisine bağlı olabilir ancak bu risk artışlarının bir kısmı bağımsız gibi görünmektedir.  Akut gut epizodları tedavi edilmezse eklem yüzeyi yıkımı, eklemlerde şekil bozukluğu ve ağrısız kireçlenmeyi içeren kronik guta dönüşebilir. Bu kireçlenmeler beş yıldır tedavi edilmeyen kişilerin %30'unda, genellikle kulağın dış kulak kanalı kısmında, olekranon süreçlerde veya Aşil tendonlarında meydana gelir. Agresif tedaviyle yok edilebilirler. İnsanların %10-40'ını etkileyen böbrek taşları da gutu çoğunlukla daha karmaşık hale getirir ve ürik asidin çökmesine neden olan düşük idrar pH'sına bağlı olarak oluşur. kronik renal disfonksiyonun diğer şekiller meydana gelebilir.

Epidemiyoloji
Gut, hayatlarının bir döneminde Batı nüfusunun yaklaşık %1-2'sini etkiler ve gün geçtikçe daha da yaygın hale gelmektedir. Gut oranları 1990-2010 yılları arasında neredeyse iki katına çıkmıştır. Bu artışın artan yaşam süresi beklentisi, yeme alışkanlıklarındaki değişiklik ve gut ile ilişkili metabolik sendrom ve yüksek tansiyon gibi hastalıklardaki artıştan dolayı olduğu düşünülmektedir. Gut oranlarını yaş, ırk ve mevsim dahil birkaç faktörün etkilediği bulunmuştur. 30 yaş üzeri erkeklerde ve 50 yaş üstü kadınlarda görülme sıklığı %2'dir.  Amerika Birleşik Devletlerinde gutun Afrika kökenli Amerikalı erkeklerde görülmesi Avrupa kökenli Amerikalılara göre iki kat daha olasıdır. Bu oranlar Pasifik Adalarında yaşayan kişiler ve Yeni Zelanda'daki Māori arasında yüksektir ancak Avustralya yerlileri arasında nadiren görülür. Halbuki Avustralya yerlileri daha yüksek bir ortalama serum ürik asit konsantrasyonuna sahiptir. Çin, Polinezya ve kırsal alt-Sahara Afrika bölgesinde yaygın hale gelmiştir. Bazı çalışmalarda gutu ataklarının ilkbahar döneminde daha sık meydana geldiği bulunmuştur. Bu durum yeme alışkanlıkları, alkol tüketimi, fiziksel aktivite ve sıcaklıktaki mevsimsel değişikliklere bağlanmıştır.

Tarihçe
  "Gut" kelimesi ilk olarak Bocking'li Randolphus tarafından milattan sonra yaklaşık 1200'lü yıllarda kullanılmıştır. Sıvı "damlası" anlamına gelen Latin kelime guttadan türemiştir. Oxford İngilizce Sözlüğüne göre suyukçuluk ve "eklemin içindeki ve etrafındaki kandan hastalıklı maddenin 'damlaması' kavramından" türemiştir.  Gut antik çağlardan beri bilinmektedir. Geçmişte "hastalıkların kralı ve kralların hastalığı" veya "zengin hastalığı" olarak anılmıştır. Hastalık ilk defa MÖ 2600 yılında Mısır'da ayak başparmağındaki artritin tanımlanması esnasında belgelendirilmiştir. Yunan hekimi Hipokrat, MÖ 400'lü yıllarda Aforizmalar adlı eserinde bu hastalıkla ilgili düşüncesini açıklamış ve hadım edilmiş erkekler ve menopoz öncesi kadınlarda görülmediğine dikkat çekmiştir.  Aulus Cornelius Celsus (30 AD) alkolle olan bağlantıyı, kadınlarda daha geç başlamasını ve ilişkili böbrek problemlerini anlatmıştır: Yine çökeltisinin beyaz olduğu koyu idrar, eklem ve iç organlar bölgesinde ağrı ve hastalıktan endişe edileceğine işaret etmektedir... El ve ayaklardaki eklemlerde görülen rahatsızlıklar aynı damla hastalığı ve ellerde ağrı gibi çok sık ve inatçıdır. Bu hastalıklara nadiren bir kadınla cinsel ilişkiye girmeden önce oğlanlar ve hadım edilmiş erkekler veya adet kanamaları baskılanmış olanların dışındaki kadınlar tutulur... bazıları şarap, bal likörü ve aşırı cinsel ilişkiden uzak durarak hayat boyu güvenli bir şekilde yaşamışlardır.  1683 yılında, İngiliz bir fizikçi olan Thomas Sydenham bu hastalığın sabah erken saatlerde ortaya çıktığını ve yaşlı erkekleri tercih ettiğini açıklamıştır: Gut hastaları genellikle ya yaşlı erkeklerdir ya da gençliklerinde çok çalışıp didinmiş ve erkenden yaşlanmış erkeklerdir- bu hovarda alışkanlıklardan hiçbiri erken ve aşırı cinsel ilişkiden ve yorucu tutkulardan yaygın değildir. Kurban yatağına yatar ve sağlıklı bir şekilde uykuya dalar. Sabaha karşı 2 gibi ayak başparmağında şiddetli olan, topuk, ayak bileği veya ayağın üst kısmında daha seyrek görülen bir ağrı ile uyanır. Ağrı tıpkı çıkık ağrısı gibidir ve ağrı olan bölgelerde sanki üzerlerine soğuk su dökülüyormuş gibi hissedilir. Daha sonra titreme ve ürperti ve biraz da ateş görülür... Gece ızdırap içinde, uykusuz bir şekilde, etkilenen bölgeleri döndürmeye çalışarak ve vücudun duruşunu sürekli değiştirerek geçer; vücudun savrulması ızdırap çeken eklemdeki ağrı kadar aralıksız ve hastalık nöbetine rastlandığı kadar kötüdür.  Ürat kristallerinin mikroskop altındaki görüntüsünü ilk defa Danimarkalı bilim adamı Antonie van Leeuwenhoek 1679 yılında tanımlamıştır. 1848 yılında ise İngiliz fizikçi Alfred Baring Garrod kandaki bu aşırı ürik asit miktarının gut hastalığının nedeni olduğunu fark etmiştir.

Diğer hayvanlarda
Ürik asidi parçalayan ürikaz enzimini vücutlarında üretebildiklerinden diğer birçok hayvanda gut hastalığı nadiren görülür. İnsanlar ve diğer büyük maymunlar bu yeteneğe sahip değildir, bu nedenle gut çok yaygındır. Bununla birlikte, "Sue" olarak bilinen Tyrannosaurus rex türünün gut hastalığına yakalandığına inanılmaktadır.

Araştırma
Gut tedavisi için anakinra, kanakinumab ve rilonasept dahil birkaç yeni ilaç araştırılmaktadır. Bir rekombinant ürikaz enzimi (rasburikaz) piyasada mevcuttur ancak otoimmün yanıtı tetiklediğinden kullanımı sınırlıdır. Daha az antijenik olan versiyonlar geliştirilmektedir.

Gut hastalığı ya da Damla hastalığı, metabolik bir eklem hastalığıdır.

Damarda protein metabolizmasının son ürünlerinden biri olan ürik asit artışı ile karakterizedir. Artan ürik asit özellikle eklemlerde birikerek ağrı ve iltihaba yol açar. Kralların hastalığı olarak da bilinir. II. Mehmed'ın, IV. Murat'ın, II. Bayezid'ın, Osman Gazi'nin ve Nurullah Ataç'ın ölümüne sebep olduğu söylenir.  Tüm romatizma türleri içerisinde en ağrılı olanıdır. Ataklar şu nedenlerle gelişebilir:

 Çok fazla alkol alımı
 Çok sıkı diyet ve açlık
 Protein bazlı yiyeceklerin fazla tüketilmesi
 Operasyon geçirme
 Ani, şiddetli bir hastalık geçirme
 Aşırı yorgunluk ve herhangi bir nedenle aşırı derecede endişelenme
 Eklem travması, yaralanma
 Kemoterapi uygulanması
 Diüretik ilaçların alınması

Dalmaçyalılar, gut hastalığına yakalanmayan tek köpek cinsidir.

Kaynakça

Kaynakça

1.Gut Hastalığına Dair Ders Notları Doç.Dr.Gökmen KALKAN İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi yayınları

İnsan hastalıkları
Ürik asit
Gut

Gut


Derrick Flavius Kellier (* 27. Mai 1947 in St. James) ist ein jamaikanischer Politiker der People's National Party (PNP). Er war von März 2006 bis September 2007 und ist wieder seit dem 6. Januar 2012 jamaikanischer Minister für Arbeit und soziale Sicherheit (Minister of Labour and Social Security), seit Oktober 2014 auch für Landwirtschaft (Agriculture).

Leben
Kellier besuchte die Roehampton Primary School in St. James und ging anschließend auf die Calabar High School. Er war danach in der Landwirtschaft und als Unternehmer tätig. Er war zeitweise Vorsitzender der Youth Action Movement, Präsident der National Union of Young Farmers und Vorsitzender der PNP-Jugendorganisation.

Er wurde erstmals im Februar 1989 im Wahlkreis Southern St. James ins Repräsentantenhaus gewählt und konnte den Wahlkreis auch bei den Wahlen 1993, 1997, 2002, 2007 und 2011 für die PNP gewinnen. Von 1989 bis 1995 war Kellier als Parlamentarischer Sekretär in verschiedenen Ministerien tätig. Danach diente er als Staatsminister im Office of the Prime Minister und ab Oktober 2002 im Ministerium für nationale Sicherheit.

Als Portia Simpson Miller am 30. März 2006 Premierministerin wurde, berief sie Kellier einen Tag später als Minister für Arbeit und soziale Sicherheit in ihr Kabinett. Er blieb im Amt, bis die PNP nach der Wahlniederlage im September 2007 in die Opposition ging. Nachdem die PNP die Wahlen vom 29. Dezember 2011 gewonnen hatte und wieder die Regierung übernahm, berief Premierministerin Simpson Miller ihn erneut als Minister für Arbeit und soziale Sicherheit. Seine Vereidigung als Minister fand am 6. Januar 2012 statt. Seit Oktober ist er zudem als Minister auch für das Ressort Landwirtschaft zuständig.

Kellier ist verheiratet und Vater von vier Kindern.

Weblinks

Einzelnachweise

Landwirtschaftsminister (Jamaika)
Arbeitsminister (Jamaika)
Sozialminister (Jamaika)
Mitglied der People's National Party (Jamaika)
Jamaikaner
Geboren 1947
Mann

Derrick Kellier


El Liberal fue un periódico chileno fundado el 13 de diciembre de 1878 en Ancud por el periodista José Luis Moreno, y que se editó hasta el 5 de abril de 1885.

De corte liberal, vino a complementar el trabajo de El Chilote, publicación de la misma tendencia política fundado el 3 de septiembre de 1868. Por otro lado, rivalizó con El Católico, periódico de ideología tradicional religiosa que se comenzó a editar en dicha ciudad desde 14 de junio de 1884, y que se transformó en voz crítica del trabajo periodístico de los medios liberales que estaban activos en dicha época, plasmados ya en diversas misivas provenientes del clero y seglares.

Véase también

 La Cruz del Sur

Referencias

Periódicos en español
Periódicos desaparecidos de Chile
Publicaciones fundadas en 1878

El Liberal (Ancud)


This article lists political parties in Minnesota.

Brief history and overview
Minnesota has had a history of favoring the Minnesota Democratic–Farmer–Labor Party (DFL) candidates since the 1960s, especially in presidential elections where it has been seen as a "safe state" for the Democratic Party candidate. However, Minnesota has also had an active Republican Party that has been viewed as gaining more support since the late 1990s and early 2000s due to population migration to the suburbs along with the party's focus on socially conservative positions on gun control, abortion and gay rights, although those gains have largely been reversed in recent years. The DFL won a majority in the Minnesota House of Representatives for the first time since 1996 in the 2006 elections, defeating the Republican majority. Republicans won a majority in both houses of the Minnesota Legislature in the 2010 elections for the first time since 1973 when party designation for state legislators was reinstated, but lost both majorities to the DFL in the 2012 elections. The governorship is held by DFLer Tim Walz.

Minnesota has one of the strongest levels of support among the states for independent and third-party candidates.

Third political parties
The Minnesota Farmer–Labor Party was a populist political party that managed to elect some of its candidates to the United States Congress, a rare feat among American third political parties, and eventually merged with the Minnesota Democratic Party in 1944 to create the Minnesota Democratic–Farmer–Labor Party. The success of the Minnesota Farmer–Labor Party shielded Minnesota from the worst of the restrictive ballot access laws that were passed in most states during the Red Scare era of the 1920s to 1950s. State law governing nominating petitions for third-party candidates and the definition of a major and minor political party have not prevented the rise of more than two major political parties, and have ensured that several different candidates are on the ballot in most state and federal elections.

In 1998, the Reform Party of Minnesota candidate for governor, Jesse Ventura, won the election. The Reform Party later became the Independence Party of Minnesota. In 2002, Sheila Kiscaden, who had previously been a Republican, was re-elected as a member of the Independence Party. The Green Party of Minnesota has had electoral success in city elections, particularly Minneapolis and Saint Paul.

Recognition
Qualifying as a recognized major or minor political party is determined by how many candidates a party nominates for certain partisan offices, how well candidates for statewide office do in certain partisan elections, or a petition that has the required number of signatures. Generally, a party that presents a statewide candidate that receives at least five percent of the vote or presents a petition to the secretary of state containing a number of signatures equal to at least five percent of the number of individuals who voted in the preceding general election qualifies as a recognized major party. Similarly, the threshold is one percent to qualify as a recognized minor party.

Parties recognized as a major or minor party are eligible to receive funds from the state elections campaign account. Recognized major parties also have automatic ballot access.

Political parties

Recognized major political parties

Recognized minor parties

Unrecognized minor parties
 Constitution Party of Minnesota
 Ecology Democracy Party
 Veterans Party of Minnesota

Historical political parties
 Minnesota Farmer–Labor Party, merged with the Minnesota Democratic Party in 1944 to form the Minnesota Democratic–Farmer–Labor Party.
 Minnesota Progressive Party

See also
 Political party strength in Minnesota

References

Minnesota
List
Political parties

List of political parties in Minnesota


ISU may refer to:

Schools

United States
 Idaho State University, Pocatello, Idaho
 Illinois State University, Normal, Illinois
 Illinois State University (Springfield, Illinois)
 Indiana State University, Terre Haute, Indiana
 Iowa State University, Ames, Iowa

Elsewhere
 I-Shou University, Kaohsiung, Taiwan
 Ifugao State University, in the Philippines
 Ilia State University, in Tbilisi, Georgia
 Imo State University
 Ingush State University, in Magas, Republic of Ingushetia
 International School of Uganda, Kampala, Uganda
 International School of Ulaanbaatar, Mongolia
 International Solomon University, in Ukraine
 International Space University, Illkirch-Graffenstaden, France
 Irkutsk State University, in Eastern Siberia

Organizations
 ISU (trade union), British trade union formerly known as the Immigration Service Union
 Integrated Security Unit, in Canada
 Internal Security Unit, the counter-intelligence unit of the Provisional Irish Republican Army (IRA)
 International Seamen's Union
 International Skating Union

Other
 Italian Service Units, Italian prisoner of war army units that served on the Allied side during World War II
 ISU (singer)
 Isu language (Bantu), also called Suwu or Subu, a Bantu language of Cameroon
 Isu language, a Grassfields Bantu language of Cameroon
 Isu, Nigeria, a local government area of Imo State
 Isu people, an ethnic group in Nigeria
 Isu station, on the Seoul Metropolitan Subway
 ISU-152, ISU-122, Soviet self-propelled guns
 SAP IS-U, Industry Specific Solution for Utilities
 International System of Units, the SI system
 ISU, the IATA airport code for Sulaimaniyah International Airport, Iraq

ISU


Stanley Skewes (1899–1988) var en sydafrikansk matematiker, der er bedst kendt for opdagelsen af Skewes' tal i 1933. Han var en af John Edensor Littlewoods studerende på Cambridge University.

Han modtog en ph.d.-grad fra Cambrdige i 1938 for sin opdagelse af Skewes' tal. Han opdagede et andets Skewes tal i 1955.

Publikationer

Referencer

Eksterne henvisninger

Matematikere fra Sydafrika

Stanley Skewes


أدونياس فيليو (Adonias Filho) كاتب وروائي برازيلي من باهيا ولد بتاريخ 27 نوفمبر 1915 وتوفي بتاريخ 2 أغسطس 1990. كان عضوا في الأكاديمية البرازيلية للأدب.

مراجع

أشخاص من باهيا
دراميون وكتاب مسرحيون برازيليون
روائيو القرن 20
روائيون
روائيون برازيليون في القرن 20
روائيون ذكور برازيليون
كتاب برازيليون في القرن 20
كتاب دراما ومسرح
كتاب دراما ومسرح برازيليون في القرن 20
كتاب دراما ومسرح ذكور برازيليون
كتاب ذكور برازيليون في القرن 20
كتاب مسرحيون في القرن 20
كتاب مقالات برازيليون
كتاب مقالات في القرن 20
مواليد 1915
نقد أدبي برازيلي
وفيات 1990

أدونياس فيليو


{{Çatışma bilgi kutusu
| çatışma           = Uzay Yarışı
| parçası           = Soğuk Savaş
| resim             =
| resim_boyutu      =
| başlık            = Sol üstten saat yönüne doğru: 1957'de fırlatılan Sputnik 1 uydusunun bir modeli. Sovyetler Birliği'ne ait olan Mir Uzay İstasyonu. Amerikalı astronot Buzz Aldrin, Ay'da yürüyor (1969). Apollo 11 görevi için Saturn V roketi havalanıyor.
| tarih             = 2 Ağustos 1955 – 17 Temmuz 1975
| yer               =
| bölge             =
| sebep             =
| sonuç             = * 1957 — SSCB, ilk yapay uydu olan Sputniki fırlatarak ABD'yi şaşırttı ve Uzay Çağı'nı başlattı.
 1959 — SSCB, Luna 2 adlı uzay aracını Ay'a indirdi.
 1961 — SSCB, Yuri Gagarin'i, yani ilk defa bir insanı uzaya gönderdi.
 1963 — SSCB, Valentina Tereşkova'yı, yani ilk defa bir kadını uzaya gönderdi.
 1965 — Sovyet kozmonot Aleksey Leonov, uzaydaki ilk insan yürüyüşünü gerçekleştirdi.
 1969 — Amerikalı astronotlar Neil Armstrong ve Buzz Aldrin, Ay yüzeyinde yürüyen ilk insanlar oldular.
 1993 — ABD ve Rusya, Uluslararası Uzay İstasyonu için iş birliği yaptı.
| coğrafi_değişiklikler =
| savaşan1          =  ABD
| savaşan2          =  Sovyetler Birliği
| savaşan3          =
| savaşan4          =
| komutan1          = Dwight D. EisenhowerJohn Fitzgerald KennedyLyndon B. JohnsonRichard Nixon
| komutan2          = Nikita KruşçevLeonid Brejnev
| komutan3          =
| komutan4          =
| birlik1           =
| birlik2           =
| birlik3           =
| birlik4           =
| güç1              =
| güç2              =
| güç3              =
| güç4              =
| kayıp1            =
| kayıp2            =
| kayıp3            =
| kayıp4            =
| notlar            =
}}Uzay Yarışı (İngilizce: Space Race), Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği arasında 20. yüzyılın ikinci yarısında gerçekleşen resmî olmayan uzay rekabetidir. Kökeni, II. Dünya Savaşı'ndan sonra iki ülke arasında balistik füze temelli nükleer silahlanma yarışına dayanmaktadır. Uzaya uydu, roket ve sonda yollamak, insan göndermek; Ay'a insan indirmek gibi çabalar içermektedir. Bu yarış, aynı zamanda ABD ile SSCB arasındaki Soğuk Savaş'ın (1947–1991) bir parçasıdır. Uzay Yarışı, yapay uyduların öncü fırlatmalarını, Ay'a, Venüs'e ve Mars'a yollanan robotik uzay sondalarını ve alçak Dünya yörüngesinde ve nihayetinde Ay'da insanlı uzay uçuşunu getirmiştir.

Yarışın başlangıcı, II. Dünya Savaşı'ndan kalma roket teknolojisine, savaştan sonra ortaya çıkan uluslararası gerginliğe ve Sovyetler Birliği'nin 4 Ekim 1957 tarihinde Sputnik 1 adlı ilk yapay uyduyu fırlatmasına dayanmaktadır. Yarış, SSCB'nin 12 Nisan 1961'de Vostok 1'in yörünge uçuşu ile Yuri Gagarin'i, yani ilk insanı uzaya göndermesiyle ivme kazandı. Bu olayları, sonraki birkaç yıl içinde Sovyetler Birliği tarafından elde edilen bir dizi başka ilkler izledi.

Yuri Gagarin'in uçuşu, ABD başkanı John F. Kennedy'nin 25 Mayıs 1961'de ABD Kongresi'nde, on yıldan önce "Ay'a bir insan indirme ve onu sağ salim Dünya'ya döndürme" hedefini taahhüt ederek riskleri artırmasına yol açtı. Her iki ülke de süper ağır kaldırma fırlatma araçları geliştirmeye başladı. SSCB, 1963'te Valentina Tereşkova'yı, yani ilk kadını uzaya gönderince, ABD gözünü Ay'a dikti. ABD, Ay'a üç kişilik bir yörünge aracı ve iki kişilik bir iniş gönderecek kadar büyük olan Saturn V'i başarıyla konuşlandırdı ve Başkan Kennedy'nin Ay'a iniş hedefine Temmuz 1969'da Apollo 11 uçuşuyla ulaştı. Bu olay, Amerikalıların, bu yarıştaki tüm Sovyet başarılarını gölgede bıraktığına inandıkları tekil bir başarı oldu. Ancak bu görüş, "uzaya ilk insanı göndermeyi" çok daha büyük bir başarı olarak nitelendiren bazı kimselerce tartışılmaktadır.Both the Apollo 11 Moon landing and the ASTP have been identified as the end of the Space Race, SSCB, iki mürettebatlı Ay programı yürüttü, ancak N1 roketlerini ABD'den önce fırlatıp Ay'a inmeyi başaramadı ve sonunda ilk uzay istasyonu programı olan Salyut'a ve Venüs'e ilk inişlere odaklanmak için bunu iptal etti. Bu sırada ABD, Ay'a beş Apollo mürettebatı daha indirdi ve diğer dünya dışı cisimleri robotik olarak keşfetmeye devam etti.

Nisan 1972'de ortak bir Apollo-Soyuz Test Projesi anlaşmasıyla bir yumuşama dönemi yaşandı. Bu durum, Temmuz 1975'te bir ABD astronot ekibinin bir Sovyet kozmonot ekibiyle Dünya yörüngesinde buluşması ve uluslararası bir yanaşmanın ortak geliştirilmesiyle sonuçlandı. Sovyetler Birliği'nin 1991'deki çöküşü, sonrasında ABD ve yeni kurulan Rusya Federasyonu'nun 1993'te Uluslararası Uzay İstasyonu programı üzerinde anlaşmaları, Soğuk Savaş rekabetinin bir parçası olan Uzay Yarışı'nın tam anlamıyla sona ermesine neden oldu.

 Tarihi
 Zaman çizelgesi

 Askerî çalışmaların etkileri

Roketler yüzyıllardır bilim insanlarının ve amatörlerin ilgisini çekmiştir. Çinliler roketi 11. yüzyılın başlarında silah olarak kullanmışlardır. Rus bilim insanı Konstantin Tsiolkovski 1880'lerde sıvı yakıtlı roketlerin uzaya ulaşabilme ihtimali üzerinde durmuş ancak bu fikir ilk kez 1926 yılında Amerikalı bilim insanı Robert H. Goddard tarafından gerçeğe dönüştürülebilmiştir.

 Almanya'nın katılımı

1920'lerin ortasında Alman bilim insanları uzun mesafeli uçuşlar yapabilecek, sıvı yakıtla çalışan roketler üzerinde çalışmalara başladılar. 1932'de Wehrmacht'ın önde gelenlerinden Reichswehr, yüksek hızda top ateşi sağlayabilen roketlere yöneldi. Wernher von Braun, yüksek hedefleri olan bir roket bilimciydi. Nazi Almanyası'nın II. Dünya Savaşı'nda kullanması için benzer roketler geliştirmeye çalıştı. Von Braun'un çalışmalarının temeli, Robert Goddard'ın araştırmasına dayalıdır.

Alman V-2 füzesi 1942'de fırlatılan ve uzaya ulaşma amacı taşıyan ilk roket oldu. 1942'de ise Almanya 300 km menzile ve 1.000 kg savaş başlığı taşıma kapasitesine sahip V-2 füzelerinin üretimine başladı. Wehrmacht II. Dünya Savaşı sırasında V-2'lerden binlercesini müttefik ülkelere fırlatmış, devasa tahribat ve ölüme sebep olmuştur. Ancak V2'lerin üretimi esnasındaki ölümler, V2'nin sebep olduğundan daha fazladır.

II. Dünya Savaşı'nın sonlarına yaklaşılırken askerî ve bilimsel anlamda Sovyet, İngiliz ve Amerika Birleşik Devletleri güçleri, Alman roket programı Peenemünde'den teknoloji ve personel çalma konusunda yarış içindeydiler. SSCB ve İngiltere'nin de bazı başarılar elde etmesiyle birlikte, bu yarıştan en kazançlı çıkan Amerika Birleşik Devletleri oldu. Birçoğu Nazi Partisi üyesi çok sayıda Alman roket bilimcisi (von Braun da dahil) bu sırada Amerika Birleşik Devletleri'ne iltica etti.

 Yapay uydular

 Sputnik

4 Ekim 1957'de SSCB Sputnik 1'i başarıyla fırlatıp yörüngesine yerleştirdi ve böylece Uzay Savaşı başladı. Askeri ve ekonomik suçlamalar yüzünden Sputnik Amerika'da korkuya ve politik tartışmalara sebep oldu. Diğer yandan Sputnik'in fırlatılışı Sovyetler tarafından bilim ve mühendislik alanlarındaki gelişimin bir simgesi olarak görülmüştür.

Sovyetler Birliği'nde, Sputnik'in fırlatılışı ve sonrasındaki uzay programları halkın büyük ilgisini çekti. Ülkenin teknoloji alanında kazandığı bu başarılar, savaştan sonra yavaş yavaş yaralarını sarmakta olan halk için büyük cesaret kaynağıydı. Sputnik'in başarıyla yörüngeye oturmasını sağlayan R-7 roketini tasarlayan başmühendis Sergey Korolyov (veya Korolyev) çalışmalarını gizlilik içinde sürdürmüştür.

Sputnik'in başarısından önce Amerika Birleşik Devletleri kendi teknolojisinin her alanda üstün olduğunu varsayıyordu. ABD, Sputnik'in başarısının ardından, teknoloji alanında kaybetmiş olduğu üstünlüğü tekrar kazanmak için büyük çaba sarf etmiş, yeni von Braun'lar ve Korolyov'lar yetiştirmek umuduyla okul müfredatını yenilemiştir. Bu tepki günümüzde Sputnik krizi olarak bilinir.

Sputnik yüzünden korkan ve cesareti kırılan Amerika Birleşik Devletleri halkı sonraki projelerden âdeta büyülendi. Okul çocukları bile fırlatılışları takip etmeye başladı, roketlerin maketlerini yapmak hobi oldu. Başkan Kennedy halkı motive etmek ve kuşkuya düşen halkın uzay programlarını desteklemesini sağlamak amacıyla konuşmalar yapmaya başladı.

Sputnik'in fırlatılışından yaklaşık 4 ay sonra, Amerika Birleşik Devletleri ilk uydusu olan Explorer 1'i fırlattı. Bu arada Cape Canaveral'da fırlatılış sırasında birçok başarısızlık yaşandı.

Fırlatılan ilk uyduların çoğu bilimsel amaçlıydı. Sputnik ve Explorer 1, ülkelerinin Uluslararası Jeofizik Yılı'na (International Geophysical Year) katkı amacıyla fırlatılmıştı. Sputnik atmosferin üst tabakasının yoğunluğunun belirlenmesinde, Explorer 1 ise uçuş dataları sayesinde James Van Allen'in Van Allen kuşağının keşfinde kullanıldılar.

 İletişim uyduları

İlk iletişim uydusu olan Project SCORE, 18 Kasım 1958 tarihinde Başkan Eisenhower'ın yılbaşı mesajı olarak fırlatıldı. Uzay Yarışı sırasında, iletişim uydularıyla ilgili gerçekleştirilen diğer önemli projeler ise şöyleydi:

 1962: Telstar: İlk "aktif" iletişim uydusu
 1972: Anik 1: İlk yerel iletişim uydusu (Kanada)
 1974: WESTAR: ABD'nin ilk yerel iletişim uydusu
 1976: MARISAT: İlk mobil iletişim uydusu

 Canlılarla uçuşlar

 Hayvanlı uçuşlar
Birleşik Devletlerin ele geçirdiği Alman V-2 roketleriyle fırlatılan meyve sinekleri ile 1946'da uzaya hayvan gönderen ilk bilimsel çalışma yapıldı. 1957'de SSCB'nin Sputnik 2 uçuşu ile yörüngeye gönderilen ilk canlıysa Laika adındaki köpek oldu. O tarihte geri getirecek yeterli teknolojinin henüz bulunmaması nedeniyle, uzaya ulaştıktan bir süre sonra Laika aşırı sıcaklık ve stresten öldü. 1960'ta ise Belka ve Strelka başarıyla Dünya yörüngesine ulaşıp geri dönebildiler. Amerika Afrika'dan ithal ettiği şempanzelerle uzaya insan göndermeden önce çalışmalar yaptı. Yine Sovyetler 1968 yılında Zond 5'le uzaya kaplumbağalar göndermiş, ayın etrafını dolaşan ilk canlı uçuşu gerçekleştirmiştir.

 İnsanlı uçuşlar
Sovyetler Birliği, Vostok serisi uzay araçları ile uzaya ilk insanı göndermeyi başardı. Yuri Gagarin 12 Nisan 1961'de Vostok 1 aracıyla yaptığı uçuşla Dünya yörüngesine başarıyla ulaşan ilk insan olmuştur. Bu olayın yıldönümü Rusya'da ve birçok ülkede hâlâ kutlanmaktadır.

Vostok serisi uzay araçlarını, Sovyet uzay programının başındaki Sergey Korolyov ve ekibi tasarlamıştır. Vostok'lar önce sınama uçuşlarında uzaya gönderilen köpek ve mankenleri sağ salim dünyaya geri getirmeyi başardı. Öte yandan, ilk Sovyet kozmonotlarının eğitim programı sürdürülüyordu. Tüm hazırlıkların tamamlanması üzerine, 12 Nisan 1961'de içinde Yuri Gagarin'in bulunduğu Vostok 1 uzaya gönderildi. Vostok 1, dünya yörüngesinde 108 dakikada tam bir tur attıktan sonra Gagarin'i Sovyet topraklarına indirdi.

Şüphesiz ki insanlı Sovyet uzay programı insanlık tarihinin en önemli ve cesur girişimlerinden biriydi. Vostok projesi, uzay yarışında Sovyetler'in öncülüğünü perçinlemekle birlikte, Amerika Birleşik Devletleri için tam bir sürpriz değildi. Yakın zamanda yayımlanan tarihi CIA raporları, Amerika Birleşik Devletleri yönetiminin insanlı Sovyet projesinden uzun süredir haberdar olduğunu iddia etmektedir.

ABD, Sovyetlerin bu atağı karşısında kendi projesini hızlandırdı ve 25 Nisan 1961'de ilk astronotu Mercury-Redstone 3 aracıyla uzaya gönderdi. Ancak Vostok 1'in aksine Mercury 3 aracı yörüngeye giremedi, atmosferin dışına çıktıktan hemen sonra geri döndü. Ayrıca Mercury 3, Vostok 1'e göre daha dar ve küçük bir araçtı. Amerika Birleşik Devletleri'nin yörüngeye girebilen ilk insanlı uçuşu, ancak bir yıl sonra, John Glenn yönetimindeki Mercury 4 aracı ile gerçekleşti (20 Şubat 1962).

Sovyetler, kazandıkları bu ivme ile uzay yarışında başka ilklere de imza attı. Valentina Tereşkova 16 Haziran 1963'te Vostok 6'yla uzaya gönderilen ilk kadın oldu. SSCB'nin Voskhod 2 programında Aleksei Leonov, 18 Mart 1965'te ilk uzay yürüyüşünü gerçekleştirdi. Ancak bu görev neredeyse bir felaketle sonuçlandı. Yetersiz retroroket ateşinden dolayı Leonov'un bulunduğu kapsül hedeften 1.600 km ötede yere inebildi.

Bu başlangıcın ardından gerek Sovyetler, gerekse Amerikalılar uzaya insanlı uçuşlar yapmayı sürdürdüler. Uzay yarışının bu ilk döneminde Sovyetler üstünlüklerini sürdürdü. Bu dönemdeki bazı "ilk"ler şunlardır:

 Vostok 1 - 12 Nisan 1961. Uzayda ilk insan.
 Vostok 2 - 8 Ağustos 1961. Uzayda ilk tam gün.
 Vostok 3 - 11 Ağustos 1962 ve Vostok 4 - 12 Ağustos 1962. Uzayda ilk iki araçlı uçuş. İki uzay aracı arasında ilk telsizli iletişim.
 Vostok 5 - 14 Haziran 1963. 20. yüzyılın en uzun tek kişilik uçuşu (5 gün).
 Vostok 6 - 16 Haziran 1963. Uzayda ilk kadın. (Valentina Tereşkova)
Tamamını görmek için Uzayda İlkler Tablosuna göz atın...

Vostok serisinin ardından, Sovyetler üç insanı aynı anda uzaya gönderebilen Voskhod programına başladı. Ancak Voskhod, üç kişi için genişletilmiş bir Vostok kapsülünden başka bir şey değildi ve ciddi bir teknolojik gelişme göstermiyordu. Ayrıca son derece sıkışık şekilde kabine yerleşen üç kozmonotun güvenlikte olmadığı anlaşıldığından, Voshkod programı iki uçuştan sonra iptal edildi. Sovyetler bu başarıları gerçekleştirirken Amerika Birleşik Devletleri de boş durmadı ve uzay teknolojisini geliştirdi. Ay'a insan gönderme projesine hazırlık olarak, uzayda yörünge değiştirerek manevra yapabilen Gemini serisi araçları hazırladı ve uzaya gönderdi. Gemini araçları, Sovyet araçlarına göre daha az "ilk" gerçekleştirmiş olmakla birlikte, daha üstün teknolojiye sahipti. Zira Vostok ve Voskhod araçları uzayda manevra yapma ve kenetlenme yeteneğine sahip değillerdi. Sovyet kozmonotları, otomatik işleyen kendi araçlarının yolcusu durumunda iken, Amerikalı astronotlar, araçlarını idare eden pilotlardı. Bu tecrübe ve teknoloji farkı, Ay'a iniş projesinde Amerika Birleşik Devletleri'ne üstünlük sağlayacaktır.

 Ay'a iniş

Uzay Yarışı'nın başlangıcında Sovyetlerin sağlamış olduğu açık üstünlüğe karşı, Amerika Birleşik Devletleri bir karşılık verme arayışına girdi. 1961'de başkanlık koltuğuna oturan Kennedy, seçim kampanyası boyunca uzay çalışmalarına önem vereceğini açıkça belirtmişti. Seçimi kazandıktan kısa süre sonra Kongre'de yaptığı konuşmada Sovyetlere karşı seçtiği hedefi açıkladı:
Bence milletimiz, bu onyıl bitmeden Ay'a bir insan indirme ve onu sağ salim Dünya'ya geri getirme hedefine kendini adamalıdır.

Ay'a insan indirme ve geri getirme hedefine ulaşmak için başlatılan projeye Apollo adı verildi. Apollo Programı, Kennedy yönetiminin hem sol hem de sağ kanattaki politikacıların eleştirilerine karşı kendini savunmasına olanak sağlıyordu.
Apollo'nun avantajları şunlardı:
 Seçimde, anahtar eyaletlere ekonomik yararları vardı.
 Kennedy tarafından 1960 seçimlerinde belirtilen "füze boşluğunu" kapatıyordu.
 Teknik ve bilimsel açılardan yararları vardı.

NASA müdürü James E. Webb ile yapılan bir sohbette, Kennedy şöyle dedi:
Yaptığımız her şey Ay yolunda Rusları geçmek için.. Yoksa bu kadar parayı harcamamamız gerekir, çünkü ben uzayla ilgilenmiyorum. Bu bedeli karşılayacak tek şey Sovyetleri yenip, geride kaldığımız birkaç yılı sonlandırmak. Tanrı'nın da yardımıyla, onları geçtik...

Kennedy ve Johnson halkın görüşünü yönlendirerek Apollo programına 1963'te %33 olan güveni 1965'te %58'e çıkardılar. Johnson'ın 1963'te başkan olmasından sonra devam eden desteği, programın başarılı olmasını sağladı.

Kennedy, Sovyet ve Amerika Birleşik Devletleri astronotlarının aya inişleri ve hava durumu analizi yapan uyduların geliştirilmesi konularındaki programları birleştirmek amacıyla Sovyetlere teklif götürdü. Ancak Kruşçev, o zaman için Amerika'ya göre üstün olan Rus uzay teknolojisinin çalınması konusunda gösterdiği hassasiyet sebebiyle bu teklifi geri çevirdi ve Sovyetler kendi insanlı Ay projelerini yürüttüler.

 Bunun üzerine ABD, Ay'a iniş projelerini tek başına geliştirmeye başladı. Bunun için öncelikle uzayda manevra yapabilen araçların geliştirilmesi gerekiyordu. ABD, Gemini serisi araçları uzaya gönderdi ve bu araçların manevra ve kenetlenme konusunda başarı göstermesinin ardından, Apollo Projesi'ne başlandı.

Sovyetlerin insansız uzay roketlerinin Ay'a daha önce ulaşmış olmasına rağmen, 20 Temmuz 1969'da Ay'a adım atan ilk insan Amerikalı Neil Armstrong oldu. Apollo 11 görevinin komutanı olan Armstrong bu tarihî anda yaklaşık 500 milyon kişi tarafından izlendi. 20. yüzyılın en önemli olaylarından biri kabul edilen insanoğlunun Ay'a ayak basışını Armstrong şu kelimlerle dile getirmiştir:

Bir insan için küçük, fakat insanlık için büyük bir adım.(Neil Armstrong'un Ay'a ilk adımı sırasındaki ses kaydı (İngilizce))Sovyetler, insanın Ay'a ayak basması hakkında çelişkili duygular yaşadılar. Sovyet Lideri Kruşçev ne başka bir güç tarafından saf dışı bırakılmak ne de böyle büyük maliyetli bir projeyi başlatmak istemişti. 1963 Ekim'inde Sovyetler, kozmonotlarının Ay'a uçuş hakkında herhangi bir hazırlık yapmadığını ancak yarıştan çekilmediğini belirtti. Sovyet yönetimi ancak 1964'te (Amerika Birleşik Devletleri yönetiminden üç yıl sonra) Ay'a iniş konusunda kesin karar alabildi.

Amerika Birleşik Devletleri'nin aksine, SSCB'de uzay çalışmalarını yöneten merkezî bir organizasyon yoktu. Sovyetler'de çeşitli tasarım büroları, çoğu kez birbiriyle rekabet içinde çalışıyordu. Sovyetlerin en büyük tasarım bürosu OKB-1'in baştasarımcısı olan Korolyov aya iniş görevlerinde kullanılmak üzere insan taşıyabilecek kapasite sağlamak için Soyuz uzay aracını ve onu Ay'a taşıyacak dev N1 roketlerini geliştirmeye başladı. Beri yandan, başka bir tasarım bürosu, Çelomey yönetimindeki OKB-52, yeni bir roket (Proton) ve uzay aracı (Zond) tasarlamaya başlamıştı.

Sovyetler'in en tecrübeli tasarımcısı Korolyov'un 1965'teki erken ölümü ve 1967'de Soyuz'un ilk fırlatılışında yaşanan başarısızlıkla Sovyetlerin Ay'a iniş programı çözülmeye başladı. Sonunda Ay'a iniş yapacak aracı tasarlayıp görev alacak uzayadamlarını seçtiler. Ancak N1 roketinin denemesinde art arda yaşanan başarısızlıklar, insanlı inişin önce ertelenmesine, sonra da iptaline sebep oldu.

Sovyetler, bu başarısızlıktan sonra Ay programlarının varlığını uzun süre inkâr ettiler. Hatta Ay'a insan indirmenin çok riskli ve pahalı olduğunu, uzayadamlarının hayatını böyle gereksiz bir macera için riske atamayacaklarını ve kaynaklarını halklarının refahı için harcamayı tercih ettiklerini açıklayarak bir karşı-propaganda yaptılar. Buna göre, Sovyetler, robotlar kullanarak Apollo Programı'nın sonuçlarına daha ucuza ve uzayadamlarını riske atmadan ulaşabileceklerdi. Bu iddialar doğrultusunda, Ay'a gerçekten robotlar göndererek toprak örnekleri almayı da başardılar. Luna 16 robotu 24 Eylül 1971'de Ay'dan aldığı örneklerle dünyaya döndü. SSCB'nin Ay'a insan indirmek konusunda Amerika Birleşik Devletleri ile gerçek bir rekabete girdiği ancak 1990'lı yıllarda ortaya çıktı.

Ay'a iniş, uzay yarışının en çok rekabet yaşanan önemli kilometre taşıydı. Bu aşamada ABD, Kennedy'nin "1960'lı yıllar bitmeden Ay'a insan indirme" hedefini gerçekleştirerek Sovyetler'e karşı kesin bir zafer kazanmış oldu.

Sovyetler'in uzay yarışının bu en kritik safhasında kaybetmesinin başlıca nedenleri şunlardır:
 Sovyet yönetiminin maddi destek ve kararlılığının Amerika Birleşik Devletleri'ne göre 3 yıl daha geç ortaya çıkması.
 Amerika Birleşik Devletleri Ay projesinin merkezî bir örgütçe (NASA) yönetilmesi, buna karşılık Sovyetlerde böyle bir örgütün bulunmaması, kaynakların rakip tasarım bürolarına dağılması.
 Dâhi Sovyet tasarımcı Korolyov'un erken ölümü.
 Amerika Birleşik Devletleri'nin projeye aktardığı kaynağın görece daha yüksek olması.
 Amerikan proje yönetiminin ve kalite kontrol sistemlerinin üstünlüğü.

 Uzay istasyonları

 Ay yarışını kaybeden Sovyetler'in önünde uzay yarışını sürdürmek için başlıca iki seçenek bulunuyordu:

 Mars'a insan göndermek: Prestij açısından en uygun seçenek olmakla birlikte, 1970'lerin başlarında maddi ve teknolojik açıdan Ay'a insan göndermekten çok daha zor bir hedefti.
 İnsanlı uzay istasyonları:''' Maddi ve teknolojik açıdan büyük zorluk getirmese de, prestij açısından sonucu çok güçlü olmayacaktı.

Sovyetler daha ucuz ve mütevazı seçenek olan uzay istasyonlarını seçtiler. Bu konudaki çalışmalar 1960'ların ortasında başlamıştı. 19 Nisan 1971'de ilk insanlı uzay istasyonu olan Salyut 1'i uzaya gönderdiler. 6 Haziran 1971'de ilk mürettebat bir Soyuz kapsülü içinde istasyona ulaştı.

Sovyetler 1980'lere kadar 7 Salyut istasyonunu yörüngeye gönderiler. Bu istasyonlar görece basit, ucuz, ancak etkili ve güvenli uzay platformları olarak hizmet verdi. Salyut 7, 1991 yılına kadar yörüngede kalmayı başardı. Salyut'lara 30'dan fazla uzay uçuşu ile 70'ten fazla mürettebat gitti. Bu uçuşlarda uzayın insan organizmasına etkileri üzerine değerli bilgiler ve tecrübeler edinildi, uzayda kalma rekorları kırıldı. Bu bilgilerden daha sonraki MIR ve Uluslararası Uzay İstasyonu projelerinde yararlanıldı. Ayrıca, uzayda neredeyse sürekli olarak Sovyet vatandaşlarının bulunması da sağlanmış oldu.

Ay'a insanlı inişin ardından Amerika Birleşik Devletleri de uzay istasyonu projesiyle ilgilenmeye başladı. Böylece Sovyetler'in uzay istasyonu projesine cevap verilmiş olacaktı. Ayrıca, son uçuşları iptal edilen Apollo Projesi'nden elde kalan Satürn roketlerinden yararlanmak, böylece maliyetleri düşürmek mümkün olacaktı.

Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk (ve hâlen tek) uzay istasyonu olan Skylab, 14 Mayıs 1973'te uzaya gönderildi. İstasyona ilki 25 Mayıs 1973'te olmak üzere üç seferde toplam dokuz uzayadamı gönderildi. Skylab, "uzay laboratuvarı" anlamına gelen bir İngilizce tamlamadır. Skylab'ın çalışmaları, ismine uygun olarak bilimsel konularda yoğunlaşmıştır. İstasyonda 2.000 saatten fazla bilimsel deney çalışması yapılmıştır.

1979 yılında Avustralya kıtasında çöle düşmüştür, bazı parçaları hâlen NASA'da sergilenmektedir.

 Apollo - Soyuz Test Projesi (ASTP)

Apollo - Soyuz Test Projesi'nin, rakip tarafları bir araya getirerek sembolik olarak uzay yarışını sona erdirdiği söylenir.

Ortak bir Amerikan-Sovyet uçuşu için görüşmeler 1969'da başladı. Bu uçuşta Salyut ve Skylab istasyonlarının kullanılması önerileri reddedildi. Bunun yerine, uzayda acil kurtarma operasyonları için hem Amerikan hem Sovyet uzay araçlarına uygun bir kenetlenme mekanizması geliştirildi. 1970'te projenin çalışma grubu oluşturuldu. Mayıs 1972'de konuyla ilgili Amerikan-Sovyet antlaşması imzalandı.

17 Haziran 1975'te Amerikan Apollo ve Sovyet Soyuz araçları kenetlendi. Uzayadamları bazı seremonilerden sonra birbirlerinin uzay gemilerine geçerek incelemeler ve muhtelif deneyler yaptılar.

ASTP, uzayda milletlerarası bir kurtarma çalışması yapılması için gerekli teknolojinin gelişmesini sağladı ve bir prova görevi üstlendi. Ancak uzay çalışmalarının geneli düşünüldüğünde, bir iyi niyet gösterisi olmaktan öteye gidemedi. Bu tür bir kurtarma operasyonunu gerektirecek herhangi bir durum  ortaya çıkmadı.

ASTP, Apollo uzay aracının son uçuşu oldu. ABD, insanlı uçuşlara altı yıl ara verdi ve ancak 1981'de uzay mekiği ile tekrar başladı.

 Sonuç

Uzay yarışının başarısı, gerçekleştirilen "ilk"lerle ölçülür. Yarışın ilk döneminde Sovyetler "ilk uzay aracı", "uzayda ilk canlı", "uzayda ilk insan" ve "uzayda ilk kadın" gibi unutulmaz ilklere imza attı.

Amerika Birleşik Devletleri yönetimi ise Sovyetler'e karşılık vermek için kararlılığını ortaya koyduğunda, ülkenin geniş kaynakları ve yönetim örgütlenmesinin gerçek potansiyeli ortaya çıkmıştır. Amerika Birleşik Devletleri sadece Ay'a ilk ayak basan ülke olmakla kalmayıp, bunu 9 yıl gibi görece kısa bir proje sonucunda başarmıştır. Uzay yarışında ilklere imza atmakta SSCB'nin gerisine düşen Amerika Birleşik Devletleri Ay'a ilk ayak basan ülke olmasının en önemli ilk olduğu propagandasını yaparak uzay yarışında öne geçtiğini savunmuştur.

Korolyov'un tasarımı olan Soyuz uzayaraçları, uzay yarışı bittikten çok sonra, 21. yüzyılda da kullanılmaya devam edilerek güvenilirliğini kanıtladı. Özellikle beş Uzay Mekiği'nden ikisinin kazalarda yok olmasının ardından Soyuz, Uluslararası Uzay İstasyonu'nun başlıca personel taşıma aracı haline geldi.

Uzay Yarışı için gerekli teknolojinin prematüre, alelacele geliştirildiğini, bu nedenle kaynakların gereksiz yere harcandığını ve personelin tehlikeye atıldığını öne sürenler vardır. Gerçekten de, mesela Ay'a iniş projesi dokuz yıl içinde değil de otuz yılda gerçekleşseydi, harcanması gereken kaynak önemli ölçüde azalabilecekti. Bu görüşe karşı, uzay yarışı sayesinde bilimsel ve teknik gelişmenin hızlandığını ve insanlığa yararlı teknolojilerin erkenden ortaya çıktığını söyleyenler de vardır.

Uzay Yarışı sırasında gerçekleşen ölümler, bu konudaki teknolojinin acele geliştirildiğini söyleyenleri haklı çıkarmaktadır. Sovyetler, ABD'yi Ay projesinde gereksiz risk almakla suçlamış olmakla birlikte, kaza ve ölümlerin her iki tarafta da olması, Sovyetlerin de yarışı kazanmak uğruna güvenliği geri plana attığını göstermektedir. Uzay Yarışı boyunca görev sırasında meydana gelen ölümlü kazalar şunlardır:
 Amerika Birleşik Devletleri / Apollo 1: 27 Ocak 1967'de uzay aracı yerdeyken çıkan yangında uzay adamları Virgil "Gus" Grissom, Edward White ve Roger Bruce Chaffee yanarak öldü.
 SSCB / Soyuz 1: 23 Nisan 1967'de dünyaya dönen uzay aracının paraşütleri açılmadı ve içinde uzay adamı Vladimir Komarov olduğu halde yere çakıldı.
 SSCB / Soyuz 11: 30 Haziran 1971'de uzay aracının havası bir hata sonucu uzaya boşaldı ve uzay adamları Vladislav Volkov, Georgi Dobrovolski ve Viktor Patsayev hayatlarını kaybetti.

Uzay Yarışı, iki mühendislik yaklaşımının yarışı da olmuştur: ABD, uzay araçlarında karmaşık ve birbirini yedekleyen sistemler oluşturmuştur. Böylece Amerika Birleşik Devletleri uzay araçları daha geniş yelpazeli görevlere uyum sağlayabilir hale gelmiştir. Nitekim Apollo 13 kazası, birbirini yedekleyen sistemlerin çokluğu sayesinde can kaybı olmadan atlatıldı. SSCB ise nispeten daha basit ve denenmiş sistemlerin tekrar kullanımına dayalı bir yaklaşım geliştirmiştir. Sistemlerin basit olması, hata olasılığını azalttığından ve maliyetleri düşürdüğünden uzay çalışmalarında tercih edilir.

Yarışın bitmesinin başlıca nedenleri şunlardır:
 Tarafların yarışı sürdürmekteki isteksizliği.
 1973'teki petrol krizi sonrasında batı ekonomilerindeki tasarruf gereklilikleri.
 Sovyet ekonomisinin yaşadığı güçlükler nedeniyle kaynak ayırma zorluğu.
 Uzay yarışını sürdürmek için gerçekleştirilebilecek hedeflerin gitgide daha zorlaşması ve pahalılaşması.

Uzay yarışı sonrasında taraflar uzay çalışmalarına "kendi yollarında" devam ettiler. Aralarındaki prestij yarışı büyük ölçüde sona erdi. Bununla birlikte, teknolojik yarışın tam olarak sona erdiği söylenemez. Sovyetler Amerika Birleşik Devletleri'nin uzay mekiği projesinin hayati önemde olduğuna karar vermiş, bu nedenle kaynaklarını kendi mekiklerini geliştirmek için harcamıştır. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nin Yıldız Savaşları projesi de Sovyetler'de büyük endişe yaratmış ve buna karşı kendi uzay savunma sistemlerini geliştirmeye gayret etmişlerdir.

 Uzayda "ilk"ler tablosu

 Yakın tarih ve son gelişmeler

Hızını yitirmesine rağmen, insanoğlunun uzayı keşfetme arzusu Uzay Yarışı'nın bitiminden uzun bir süre sonra bile - bugün hâlen devam etmektedir. ABD, 12 Nisan 1981'de yani Gagarin'in uçuşunun 20.yılında tekrar kullanılabilir bir uzay aracı (Uzay Mekiği) göndererek yeni bir ilki gerçekleştirdi. 15 Kasım 1988'de ise SSCB ilk ve tek hem otomatik hem de tekrar kullanılabilir mekiği fırlattı. Bu iki ülke ve diğer ülkeler hâlen insansız uzay roketleri, teleskopları ve uydularını uzaya göndermeye devam etmişlerdir.

İkinci bir Uzay Yarışı ihtimali, 20. yüzyılın sonlarında Avrupa Uzay Ajansı'nın Ariane 4 ile ticari amaçlı roket fırlatışlarında lider konuma gelmesiyle baş gösterdi. AUA'nın uzay araştırmalarındaki çabaları Mars'a en geç 2030 yılına kadar insan göndermeyi hedefleyen Aurora programıyla doruk noktasına ulaştı ve bu doğrultuda birçok görev gerçekleştirildi. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı George W. Bush 2004 yılında Mars'a 2030 yılına kadar insan göndermeyi hedeflediklerini ve Mürettebat Taşıma Aracı (Crew Exploration Vehicle - CEV) adlı yeni bir uzayaracı geliştirdiklerini açıkladı. Böylece önde gelen iki uzay ajansı aynı hedefi seçmiş oluyordu. 2005 yılı itibarıyla Rusya ile takım kuran AUA, rakibi NASA'ya nazaran büyük bir avantaja sahip oldu. Amerika Birleşik Devletleri'nin CEV'ine karşılık AUA ise CEV'in benzeri bir araç olan Kliper'in ilk uçuş denemesini 2011 yılında gerçekleştireceğini açıkladı. Kliper projesi için ancak 2006 yılında fon sağlanabildi.

 Kaynakça

 Ek kaynaklar

 Pekkanen, Saadia M. "Governing the New Space Race." AJIL Unbound'' 113 (2019): 92–97. online , role of international law.

Soğuk Savaş
Amerika Birleşik Devletleri'nde bilim ve teknoloji
Sovyetler Birliği'nde bilim ve teknoloji
Amerika Birleşik Devletleri-Sovyetler Birliği ilişkileri
Dwight D. Eisenhower'in başkanlığı
John F. Kennedy'nin başkanlığı
Lyndon B. Johnson'un başkanlığı
Richard Nixon'un başkanlığı
Gerald Ford'un başkanlığı
Yarışı
Yarışı
Teknoloji yarışları

Uzay Yarışı