Keçecizade Mehmet Fuat Paşa (1814, İstanbul - 1868, Nice, Fransa), Osmanlı devlet adamı. Tanzimat döneminin önde gelen üç siyasi liderinden biridir. Abdülaziz saltanatında 22 Kasım 1861 - 6 Ocak 1863 ve 3 Haziran 1863 - 5 Haziran 1866 dönemlerinde iki kez sadrazam ve toplam on yıla yakın Hariciye Nazırlığı (dışişleri bakanlığı) yapmıştır. Siyasi başarılarının yanı sıra keskin zekâsı ve nükteleriyle ün kazanmıştır.

Yaşamı
Tanınmış şair ve alim Keçecizade İzzet Molla'nın (1785, İstanbul - 1829, Sivas) oğlu, Rumeli Kazaskeri Mehmed Salih Efendi'nin torunudur. Annesi Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'nın torunlarındandır.

Gençlik yılları
Baba ve atalarını izleyerek ilmiye mesleğine girdi; müderris (medrese hocası) diploması aldı. Bunun yanı sıra yeni kurulan ve Fransızca eğitim verilen Tıbbiye Mektebi'nde okudu.

Zekâsını takdir eden Koca Mustafa Reşid Paşa'nın teşvikiyle siyasi kariyere başladı. Babıali Tercüme Kalemi'ne girdi. 1843 yılında Portekiz, daha sonra Bükreş'de Romanya ve Petersburg Rusya elçiliklerinde bulundu. 1852 yılında Mısır idaresinin reformuyla ilgili müzakereler için Kahire'ye gönderildi. Kırım Savaşı'nın en kritik dönemlerinde Hariciye Nazırlığı yaptı. Paris Antlaşması müzakerelerinde bulundu.

1854 yılından itibaren Tanzimat reformlarını planlamakla görevlendirilen Meclis-i Âlî-i Tanzimat üyeliğinde ve birkaç kez başkanlığında bulundu. Fransa'ya yakın politikasından dolayı İngiltere'nin baskısıyla 1856 yılında hariciye nazırlığından uzaklaştırıldıysa da 1858 yılında yeniden bu göreve geldi.

1860 yılında çıkan Suriye ve Lübnan isyanını bastırmakla görevlendirilerek Şam valiliğine atandı. Bu görevinde eski Şam valisi ve Arabistan Ordusu müşiri Ahmed Paşa ile Şam eşrafından birçok kişiyi idam ettirdi. Bu olaydan sonra "Ben ömrümde bir tavuk kesmemiş ve bir kuş vurmamış iken cenabı hak bakınız nelere alet etti" diyerek üzüntüsünü belirttiği rivayet edilir. Meclis-i Vâlâ-yı Ahkâm-ı Adliye ile Meclis-i Âlî-i Tanzîmat gibi iki reform meclisinin mevcudiyeti bazı sıkıntı ve kargaşalara sebep olduğu için 15 Temmuz 1861'de yapılan bir düzenlemeyle iki meclis Meclis-i Ahkâm-ı Adliyye adıyla birleştirildi. Mülkiye, Muhâkemât ve Kavânîn ile Nizâmât daireleri olmak üzere üç kısımdan oluşan yeni meclisin başkanlığına Keçecizade Fuat Paşa getirildi.

İktidar Dönemi
Abdülaziz'in tahta geçişini izleyen sekiz yılda Sadrazamlık ve hariciye nazırlığı, iki yakın müttefik ve dost olan Âli Paşa ile Fuat Paşa arasında birkaç kez el değiştirdi. 22 Kasım 1861 - 5 Ocak 1863 ve 1 Haziran 1863 - 4 Haziran 1866 tarihleri arasında 2 dönemde toplam 4 yıl sadrazamlık yaptı. Bunun yanı sıra seraskerlik görevinde bulundu.

1866 yılında Padişah'ın Mısır Hıdivi Tevfik Paşa'nın kızıyla evlenmesine itiraz ettiği için sadrazamlıktan azledildi. Bir süre açıkta kaldıktan sonra 1867 yılında yeniden hariciye nazırlığına atandı. Kışı geçirmek için gittiği Fransa'nın Nice kentinde öldü.

Fuat Paşa, yolculuğundan sağ dönemeyeceğini hissediyordu. Nitekim gidişinden önce dostu Abdurrahman Sami Paşa'ya rica edip kitâbesini hazırlatmıştı. Bu mersiye şöyledir:

Ey zâir-i sahip nefes,
Hubb-u sevdâdan meyli kes,
Dünyada kalmaz hiç kes,
Allah-ü bes, bâki heves.

Her ten biter bir derd ile,
Geh germ ile geh serd ile,
Uğraşmaya bir ferd ile,
Değmez bu dünyay-ı ahes.

Ben Fuad-ı asr idim,
Mesned-i ruh-u devlet idim,
Nakş-ı Hümayun sadr idim,
Gösterdi cahr ruyu âbes.

Dil hata oldu bir zaman,
Tedrîç ile bitti tüvan,
Uçtu nihâyet mürg-ü cân,
Çünkü harâb oldu kafes.

Kişiliği

Fuat Paşa zayıf ve çok uzun boylu idi. İbnülemin'e göre
"Kaddü kametde [boy bos] olduğu gibi talakatı lisaniyede, zarafetde, şetaretde, nükteperdazlıkda, hazır cevablıkda, pervasızlıkda da babasının tam varisi idi… Hazır cevablığı, cür'et ve cerbezesi, her şeyde sürat ve serbestiyi iltizam etmesi, aleyhinde söylenen sözlere kulak vermiyerek yalnız varacağı noktayı nasbı nazar eylemesi, muvaffakiyetini teshil etdi [kolaylaştırdı]."

Başka bir yazara göre "tamamiyle Avrupa tabı ve meşrebine mâlik, gayet latifegû [esprili], Parislilere taş çıkarırcasına zarif bir zat" idi. Yaşamının son döneminde "baston ve çaket gibi Avrupa âdat ve usuline ziyade taklid buyurması" eleştirildi.

Üçüncü Napolyon, Fuat Paşa hakkında şöyle der
"Hiçbir mevzu yoktur ki, onu Fuat Paşa kadar zarif ve veciz anlatabilen bir diplomat dünyanın başka bir yerinde bulunsun."

Fuat Paşa Mevlevî tarikatine mensuptu. Eşinin ailesinin Antakyalı ve Nusayrî olduğunu Ahmet Cevdet Paşa Maruzat'''ında belirtir.

 Evleri
Fuat Paşa'nın Şehzade Camii karşısında muhteşem bir konağı vardı. Bu yapı 11 Aralık 1864 gecesi yanmış ve paşa, Sadrazam Yusuf Kâmil Paşa'nın Sirkeci Demirkapı'daki konağına taşınmıştı. Bir süre sonra bu konak da yandı. Bu felaket üzerine Padişah Abdülaziz, Beyazıt'ta bugün İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi olarak kullanılan kâgir binayı yaptırarak paşanın kullanımına tahsis etti. Ancak bu konak 1867'de maliye tarafından müsadere edildi.

İbnülemin, yangın ve müsadere olaylarından bahsederken Fuat Paşa için "dünyada ellibeş sene temekkün ettiyse de mekân sahibi olamadı" demektedir.

Başka bir kaynağa göre ise  paşanın Küçük Çamlıca'da yazlık bir köşkü olduğu, 1852 tarihinde oğlunun ölümü dolayısıyla buradan ayrılıp Bebek'teki Hekimbaşı Yalısı'na taşınması üzerine bunun boş kaldığını bildirmektedir. Paşanın ölümünden sonra varislerine intikal eden köşk, bugün mevcut değildir.

İstanbul Sarıyer'deki Fuat Paşa Yalısı'nın kendisiyle bir alakasının olup olmadığı bilinmemektedir.

 Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danișmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi
 Kuneralp, Sinan (1999) Son Dönem Osmanlı Erkan ve Ricali (1839 - 1922) Prosopografik Rehber, İstanbul:ISIS Press, ISBN 9784281181.
 İnal, İbnülemin Mehmet Kemal, (1964) Son Sadrazamlar 4 cilt, Ankara: Millî Eğitim Basimevi, (Dergah Yayinevi 2002) (Google books ,
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı'', İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

1814 doğumlular
1868 yılında ölenler
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
Kırım Savaşı'nda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı Şam valileri
Meclis-i Vâlâ-yı Ahkâm-ı Adliye reisleri

Keçecizade Fuat Paşa


Svend er en dansk portrætfilm fra 2011 instrueret af Anne Regitze Wivel.

Handling
I et par år fulgte Anne R. Wivel i hælene på Svend Auken i hans arbejde med at gøre verden til et
bedre sted at leve. På udlandsrejser og store internationale kongresser, i sommerhuset under
intime samtaler og på gaden i samtale med sine vælgere. Overalt hvor han færdedes, stod han til
rådighed og overalt var han klar til at indlade sig på diskussioner om sit livsprojekt ¿ diskussioner, hvor han gang på gang viste sin store indsigt i og forståelse for livet.
»Svend« er en åbenhjertig og vedkommende fortælling om Svend Auken og hans sidste år, fra hans
kræftsygdom blusser op igen og indtil hans sidste tid. Den er også en kærlighedshistorie, historien
om parret, Svend og Anne, om deres fællesskab, samhørighed og indbyrdes kærlighed.
Men frem for alt en film om mandsmod, om at brænde for en sag, om at være politiker af
hjertet, - med livet som indsats.

Medvirkende

 Svend Auken
 Anne Regitze Wivel

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

Svend (dokumentarfilm)


Şehremini, Osmanlı Devleti ve Cumhuriyet öncesi Türkiyesinde belediyelerin işlevlerini gören şehremaneti idaresinin başı. Şehremanetleri 16 Ağustos 1854 tarihli bir fermanla, Fransız komün idareleri örnek alınarak kurulmuştur. Cumhuriyet döneminde ise uzun bir süre vali aynı zamanda belediye başkanlığı görevini de üstlenmiştir.

İstanbul şehremaneti İstanbul'daki saraylar ve devlete ait yapıların bakım ve onarımıyla da ilgilenirdi.

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu'nda unvanlar

Şehremini


Robert Alexander Spiers (27 September 1945 – 8 December 2008) was a Scottish television comedy director and producer. He worked on many sitcoms and won two British Academy Television Awards for Fawlty Towers and Absolutely Fabulous. He also directed the film Spice World (1997).

Biography
Born in Glasgow, Scotland, he attended Southgate College in the 1960s. "Jock", as he was affectionately known at the time, organised several student trips from the college to mainland Europe, including Brussels and Cologne, during this period. He was also already an accomplished tennis player, having achieved a very high national standard during the time he lived in Scotland.

Spiers joined the staff of the BBC in 1970, working as an assistant floor manager and later a production assistant, before eventually working his way up to become a director and producer. As a director he worked on several high-profile programmes, such as Dad's Army, Are You Being Served? (also producing) and It Ain't Half Hot Mum, all sitcoms, a genre with which he became particularly associated. During the 1970s he met his wife, Annie.

It was because of his talent for directing comedy that he was chosen to handle the second series of Fawlty Towers in 1979, which already had an enormous reputation on the basis of its initial six episodes in 1975, and it won him his first BAFTA award. Spiers subsequently provided a commentary for all the episodes he directed of Fawlty Towers when the series was released on DVD. Shortly after he directed the series and the unbroadcast pilot of Not the Nine O'Clock News, Spiers left the staff of the BBC to work as a freelance director.

Throughout the 1980s, he worked on a number of programmes, of particular note being Channel 4's anthology comedy series The Comic Strip Presents... and the BBC sketch shows French and Saunders and A Bit of Fry and Laurie. He began his association with writer Steven Moffat in 1989, directing over half of the episodes of the teen comedy drama series Press Gang (1989–1993) for the ITV network. According to Moffat, Spiers was the "principal director" taking an interest in the other episodes and setting the visual style of the show. Spiers particularly used tracking shots, sometimes requiring more dialogue to be written to accommodate the length of the shot. The other directors would come in and "do a Spiers". Spiers then directed all twelve episodes of Moffat's sitcom Joking Apart (1993, 1995). The show won the Bronze Rose of Montreux and was entered for the Emmys.

His association with comedians Dawn French and Jennifer Saunders from directing their sketch show led to him working on individual projects from each of them during the 1990s. With French he worked on the macabre comedy anthology series Murder Most Horrid, with some episodes written by Moffat (such as "Overkill"). He helmed Saunders' Absolutely Fabulous throughout the decade, the show having originated in a sketch from an episode of French and Saunders which had also been directed by Spiers. Absolutely Fabulous won Spiers his second BAFTA award.

Spiers directed the pop group the Spice Girls in their film Spiceworld (1997). He had been working in America on the Disney film That Darn Cat at the peak of the Spice Girls' popularity, and was unaware of the group when first offered the job of directing Spiceworld until friend Jennifer Saunders advised that he take it. He arrived at a meeting with them in a New York hotel unaware of what they looked like. He also directed two episodes of the Australian ABC series The Adventures of Lano and Woodley.

He died of cancer in December 2008 in Widecombe, Devon at a family home after a long illness.

Filmography

Television

Film

References

External links

Entry on the British Film Institute's Screenonline website

1945 births
2008 deaths
BAFTA winners (people)
BBC television producers
Mass media people from Glasgow
Scottish film directors
Scottish television directors
Scottish television producers

Bob Spiers


Todesengel ist die 14. Folge der Fernsehfilmreihe Wilsberg. Die Erstausstrahlung erfolgte am 14. Mai 2005 beim ZDF. Regie führte Buddy Giovinazzo, das Drehbuch wurde von Jürgen Kehrer geschrieben.

Handlung
Liesel Diepenbrock, die Tante von Jessica Wiedemann, ist gestorben, doch Jessica erscheint nicht bei der Beerdigung. Ihre Schwester Susanne Diepenbrock ist beunruhigt, weil sie ihre Schwester nicht erreichen kann, und wendet sich an Wilsberg, denn die Polizei will erst nach 48 Stunden eine Vermisstenanzeige aufnehmen. Wilsberg soll Jessica, die im Mauritzviertel wohnt, ausfindig machen. Ihre Schwester befürchtet, ihr sei etwas zugestoßen.

Manni Höch ist unterdessen mit der Betreuung eines Wohnbauprojektes für Senioren beauftragt worden. Zur Verwirklichung dieses Projektes, das nicht bei allen Anwohnern des Stadtviertels auf Unterstützung trifft, muss ein älteres Wohnhaus abgerissen werden. Aus diesem sind bereits alle Bewohner ausgezogen, abgesehen von einer älteren Dame, die für Manni bislang nicht erreichbar ist. Um negative Presse zu vermeiden, wird Manni von seiner Arbeitskollegin Sonja Schäfer gedrängt, die verbliebene Mieterin Rita Holdgreve milde zu stimmen und zu einem Auszug zu bewegen.

Wilsberg sucht derweil Jessicas Ehemann Rainer Wiedemann auf. Er bringt in Erfahrung, dass sie ein Verhältnis mit dem Kunstgaleristen Dirk Biereichel hat, von dem ihr Mann Kenntnis erlangt hat. Doch auch Biereichel kennt ihren Aufenthaltsort nicht. Kurz darauf wird Jessicas Leiche im Wald gefunden.

Nachdem auch der zweite Besuch bei Frau Holdgreve erfolglos verlaufen ist, aber Manni auf einen überfüllten Postkasten stößt, ruft seine Kollegin die Polizei. Sie befürchtet, dass die alte Dame gestorben sein könnte. Als die Polizei eintrifft und die Wohnung öffnen lässt, bewahrheitet sich ihre Vermutung. Die Presse stürzt sich daraufhin auf das Baudezernat. Höchs Vorgesetzter Tumbrink verlangt von ihm, die negativen Schlagzeilen zu beenden und eine Gegendarstellung veröffentlichen zu lassen, denn jemand müsse die Verantwortung für diesen Eklat übernehmen.

Wilsberg weitet seine Ermittlungen auf Jessicas Arbeitsumfeld aus. Von ihrem Arbeitgeber Dr. Thalheim, der auch der Hausarzt von Liesel Diepenbrock war, bekommt Wilsberg jedoch kaum brauchbare Informationen. Jessicas Arbeitskollegin, die Arzthelferin Corinna, plaudert hingegen mit Wilsberg. Es stellt sich heraus, dass Jessicas Schwester Susanne ebenso wie ihre Tante Liesel an vererblicher Osteoporose leidet. Jessica versorgte Susanne mit einem noch nicht zugelassenen Medikament. Ihre Tante Liesel wurde von Frau Kenntrup, einer Anwohnerin des Mauritzviertels betreut, die Einkäufe tätigte und Liesels Medikamente abholte. Wilsberg stellt fest, dass in den letzten sechs Monaten vier Frauen im Mauritzviertel gestorben sind, die allesamt von Frau Kenntrup betreut wurden.

Daraufhin unterstellt Wilsberg Frau Kenntrup, dass sie sich an dem Nachlass der Verstorbenen bedient hat, womöglich sogar für ihren Tod verantwortlich ist. Er vereinbart mit Frau Reimers, die früher am Stadttheater in Bielefeld als Schauspielerin tätig war, Frau Kenntrup eine Falle zu stellen. Als Frau Reimers von ihrer Betreuerin besucht wird, bittet sie diese, im Falle ihres Todes eine größere Menge Geld, die sie im Haus verwahrt, dem Pastor als Spende zu überreichen. Weiterhin bittet sie Frau Kenntrup, ihr die Medikamente vom Arzt abzuholen. Frau Reimers erhält ihre Medikamente und ruft nach einiger Zeit bei Frau Kenntrup an, dass es ihr nicht gut gehen würde. Diese betritt mit einem Nachschlüssel die Wohnung und findet die vermeintlich verstorbene Seniorin vor. Daraufhin durchsucht sie das Mobiliar nach dem Bargeld und wird dabei von Wilsberg und Alex auf frischer Tat gestellt. Kommissarin Springer und Overbeck nehmen Frau Kenntrup fest.

Susanne Diepenbrock, die weiterhin das noch nicht freigegebene Medikament von Dr. Thalheim erhalten will, setzt diesen unter Druck. Sie hat eine CD von ihrer Schwester erhalten, mit der sie nachweisen kann, dass ihre Tante Liesel an einem nicht genehmigten Test des Medikaments teilgenommen hatte. Sie vermutet, dass Dr. Thalheim das Medikament auch anderen Patienten zugänglich gemacht hat. Dr. Thalheim lehnt zunächst jegliche Kooperation ab, lädt jedoch später Susanne zu einem gemeinsamen Restaurantbesuch ein. Dort verabreicht er ihr K.-o.-Tropfen im Wein. Im letzten Moment kann Wilsberg verhindern, dass Dr. Thalheim Susanne in sein Auto schleppen kann. Dr. Thalheim wird festgenommen und gesteht der zwischenzeitlich eingetroffenen Kommissarin Springer den Mord an Jessica. Diese hat damit gedroht, seine illegale Versuchsreihe an Patienten zu veröffentlichen.

Tumbrink lässt seinen Mitarbeiter Höch von der Presse rehabilitieren, nachdem der Fall gelöst ist. So kann Höch seinen Arbeitsplatz behalten.

Hintergrund
Der Arbeitstitel der Folge lautete Wilsberg isst vietnamesisch und stimmt mit der zugrundeliegenden Romanvorlage von Jürgen Kehrer überein. Ansonsten haben der Roman und der Film, abgesehen von dem "Todesengel", der sowohl im Buch, als auch im Film auftritt, wenig Gemeinsamkeiten. Auch besteht zwischen dem Buchtitel und dem Film kein Bezug. Die Dreharbeiten begannen am 10. August 2004 und endeten am 8. Oktober 2004. Der Film wurde an diversen Drehorten in Münster aufgezeichnet. Im Vorspann ist eine Luftaufnahme zu sehen, die den Dom mit dem Landesmuseum zur Linken und der Überwasserkirche zur Rechten zeigt. Es schließt sich eine Darstellung des Prinzipalmarkts an, die aus dem Turm der Lambertikirche aufgenommen wurde. Vom Prinzipalmarkt aus führt die Kamera den Zuschauer über den Domplatz zur Frauenstraße, wo sich das Antiquariat Solder befindet, in dem in der Fernsehserie das Antiquariat Wilsberg angesiedelt ist. Die Aufnahmen, die die Praxis von Dr. Thalheim zeigen, sowie die Spaziergänge vor der Praxis wurden an der Dechaneischanze sowie an der Kapitelstraße gedreht. Somit spielt die Handlung nicht nur im Mauritzviertel, der Film entstand auch vor Ort. Das Polizeirevier wurde für die Dreharbeiten im Bispinghof eingerichtet. Vor dem Schloss wurde für die Dreharbeiten ein Café aufgebaut, in dem sich Wilsberg mit der Arzthelferin Corinna trifft.

Obwohl es Manfred Höch in der Folge Todesengel gelingt, seine drohende Versetzung aus dem Münsteraner Baudezernat abzuwenden, ist dies die zunächst letzte Folge, bei der Heinrich Schafmeister mitspielt. Erst sieben Jahre später hatte Schafmeister 2012 in der Folge Die Bielefeld-Verschwörung einen weiteren Auftritt. Bela B. ist in Todesengel in einem Cameo-Auftritt als Galerist Dirk Biereichel zu sehen, wobei seine Rolle seinen bürgerlichen Vornamen trägt. Der Drehbuchautor Jürgen Kehrer spielt einen Beamten der Spurensicherung, der am Fundort von Jessicas Leiche im Wald Beweismittel sammelt. Stefan Preiss war bereits in der vorherigen Folge Schuld und Sünde als Rechtsmediziner zu sehen. Arno Kempf trat bereits 2001 in der vierten Folge Wilsberg und der Mord ohne Leiche auf, spielte dort jedoch eine andere Rolle.

Am 23. Juni 2005 wurde die Folge zusammen mit der 13. Folge Schuld und Sünde von Polarfilm auf DVD mit FSK-12-Freigabe veröffentlicht. Die DVD enthält neben den beiden Hauptfilmen als Bonusmaterial ein Making-of sowie ein Porträt über die Stadt Münster.

Der Running Gag "Bielefeld" verweist in dieser Folge auf das Stadttheater Bielefeld, wo Frau Reimers nach eigenen Angaben früher als Schauspielerin zu sehen war.

Rezeption

Einschaltquoten
6,18 Millionen Zuschauer sahen die Folge Todesengel bei ihrer Erstausstrahlung im ZDF.

Kritik
Nach Urteil der Frankfurter Rundschau ist die Folge "sehenswert". Die Redaktion von TV Spielfilm resümiert, "Mannis Abschied" sei "ein wendungsreicher Fall". Das Aussteigen Schafmeisters bedeute "das Ende einer Ära". Für Prisma ist Schafmeisters Ausstieg "ein herber Verlust" für die Serie. Sie vergibt drei von fünf Punkten für die Folge. Das Lexikon des internationalen Films schreibt: "Der im beschaulichen Münster angesiedelte (Fernseh-)Serienkrimi verknüpft einmal mehr einen zunächst privaten Fall mit Belangen von öffentlichem Interesse."

Literatur
 Jürgen Kehrer: Wilsberg isst vietnamesisch, Grafit Verlag, Dortmund, 2001, ISBN 3-89425-262-6,

Einzelnachweise

Weblinks

 Todesengel bei beruehmtedetektive.de

Filmtitel 2005
Deutscher Film
Fernsehfilm (ZDF)
Todesengel

Wilsberg: Todesengel


NGC 6030 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation d'Hercule. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6030 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en .

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est tout juste à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Groupe de NGC 6052
Selon A. M. Garcia, NGC 6030 fait partie du groupe de NGC 6052. Ce groupe comprend au moins 13 membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5975, NGC 6008, NGC 6020, NGC 6032, NGC 6052, NGC 6060, NGC 6073, IC 1132, CGCG 137-37, UGC 10127, UGC 10197 et UGC 10211.

NGC 6030 ainsi que le groupe de NGC 6052 font partie du superamas d'Hercule.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6030 sur le site du professeur C. Seligman

6030
Constellation d'Hercule
Galaxie lenticulaire
Galaxie découverte en 1884
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 6030


Charles Sherwood Stratton (4. siječnja 1838. – 15. srpnja 1883.), poznatiji kao General Tom Thumb bio je američki cirkuski izvođač koji je živio u 19. stoljeću. Slavu je stekao radeći za Phineasa Taylora Barnuma, poznatog američkog zabavljača, političara i poduzetnika.

Charles Stratton rođen je 4. siječnja 1838. u gradu Bridgeportu u američkoj saveznoj državi Connecticut. Iako su mu oba roditelja bila prosječne visine, ubrzo su shvatili kako njihovo dijete ne raste uobičajenim tempom. Do svoje pete godine narastao je svega 66 centimetara, dok je do kraja života narastao tek 102 centimetra i težio 30-ak kilograma. Zbog patuljastog rasta, već u dobi od pet godina uočio ga je lokalni poduzetnik P. T. Barnum koji se tih godina odlučio okušati u zabavljačkim vodama. Izvor zarade vidio je u ljudima poput Strattona - osobama nesvakidašnjih karakteristika koje bi služile kao izložbeni primjerci njegovog putujućeg cirkusa. Godine 1842. Barnum se nalazio u Connecticutu kada je čuo priče o Strattonu. Ubrzo je dogovorio sastanak s njegovim ocem. Barnum je bio svjestan kako Strattonova visina može biti vrlo isplativa jer su ljudi neobičnih proporcija tada privlačili publiku. U konačnici, sklopio je dogovor sa Strattonovim roditeljima koji su pristali da njihov 4-godišnji sin bude izlagan u New Yorku za iznos od tri dolara tjedno. Barnum je mladom Strattonu odlučio lažirati godine, tako da je naznačio da ovaj ima jedanaest godina. To je učinio kako bi ljudi znali da je Stratton uistinu patuljastog rasta, jer da su znali da je nešto mlađi mogli su izraziti sumnju u to misleći da je normalnog rasta za svoju dob.

Za potrebe predstave, Stratton je postao General Tom Thumb. Nazvan je po istoimenoj engleskoj narodnoj priči o dječaku koji nije bio veći od palca. Talentirani Stratton mogao je imitirati mnoge poznate ličnosti svog vremena, a to mu je u kombinaciji s malim rastom donijelo popularnost. Najpoznatija su bila njegova oponašanja Kupida, biblijskog Davida i Napoleona.

Nakon početnih uspjeha u SAD-u, P. T. Barnum odlučio se za korak dalje. Odlazak u Europu donio je i Barnumu i Strattonu svjetsku slavu, a vrhunac je predstavljao prijem kod engleske kraljice Viktorije koja je taj događaj na sljedeći način zabilježila u svom dnevniku: "Vidjela sam malog patuljka danas u Žutoj sobi, bio je iznimno pristojan, pun života i zabavan – divno je plesao i pjevao. Vicky i Bertie [Edward] bili su s nama, mama također, Lady Dunmore i njezino troje djece te Lady Lyttleton. Mali Tom Thumb ne dopire do Vickynog ramena".

Stratton se u veljači 1863. vjenčao s Lavinijom Warren visokom tek 81 centimetara. Vijest o njihovom vjenčanju bila je vrlo popularna u onovremenom tisku te se usred Američkog građanskog rata našla na naslovnicama novina poput The New York Timesa. Uz to, novopečeni mladenci pozvani su na prijem kod predsjednika Lincolna u Bijelu kuću.

U ljeto 1883. godine, Stratton je iznenada umro od posljedica srčanog udara u svojoj 45. godini. Njegovu su smrt popratile brojne novine, dok je tisuće ljudi došlo na njegov posljednji ispraćaj. Iako njihov odnos nije bio idealan, Charles Stratton i P. T. Barnum ostali su prijatelji do kraja života. Barnumov muzej još uvijek čuva predmete Generala Toma Thumba kao što su minijaturna kočija za jahanje, par čizama te njegov posebno šivani Napoleonov kostim.

Američki umjetnici

General Tom Thumb


Constancia (anteriormente llamada Constancia-Algodonal) es una localidad peruana del distrito de Fernando Lores, ubicada en la provincia de Maynas, en el departamento de Loreto.

Nace debido a los asentamientos de varios obreros, que vinieron a trabajar contratados por varias empresas en la época de la fiebre del caucho de la selva peruana.

Geografía
El poblado de Constancia se ubica al sur de la Provincia de Maynas, región Loreto en la zona nororiental del Perú. Localizada en el Distrito de Fernando Lores. Muy cerca de la quebrada de Tamshiyacu.

La mayoría del relieve es selvático debido a que pertenece al extenso territorio del Amazonas.

Clima
Estando cerca de la línea ecuatorial, Constancia posee un clima tropical lluvioso, con temperaturas que van desde los 15 °C a 31 °C. La temperatura promedio anual de Constancia es 23 °C, con una humedad relativa promedio del 115%. La temporada de lluvia es de noviembre a mayo, con la red fluvial en su punto más alto en mayo y su nivel más bajo en octubre.

Personajes
 La Tigresa del Oriente

Referencias

Localidades del departamento de Loreto

Constancia (Maynas)


Onthophagus lioides é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1902 por D'Orbigny.

Referências

Ligações externas

lioides
Coleópteros descritos em 1902

Onthophagus lioides


Henry Taylor ( - ) est un dramaturge et poète anglais, fonctionnaire du Colonial Office et homme de lettres.

Jeunesse
Henry Taylor est né le 18 octobre 1800 à Bishop Middleham. Il est le troisième fils de George Taylor Snr et d'Eleanor Ashworth, décédé alors qu'il est bébé . Son père se remarie avec Jane Mills en 1818, et la famille déménage ensuite à Witton-le-Wear. L'ami de George Taylor Snr, Charles Arbuthnot, trouve des postes professionnels à Londres pour Henry Taylor et son frère aîné, George Taylor Jnr. En 1817, le couple et leur deuxième frère, William, étudiant en médecine, se rendent à Londres. Peu de temps après, les trois frères et sœurs contractent le typhus et ses deux frères sont morts en quinze jours.

À la suite de cette tragédie, Henry Taylor accepte alors de travailler dans l'administration coloniale de la Barbade. La place de Taylor à la Barbade est supprimée en 1820, après quoi il retourne dans la maison de son père.

Au ministère des Colonies
Taylor obtient un poste de commis au Colonial Office, où il travaille ensuite de 1824 à 1872, par l'intermédiaire de Henry Holland. Dans cette position, Taylor sert sous le secrétaire permanent . Taylor est nommé Chevalier Commandeur de l'Ordre de Saint-Michel et Saint-Georges (KCMG) lors de l'anniversaire de 1869.

Les successeurs de Hay comprennent James Stephen, Herman Merivale et . Hay, Stephen, Taylor et James Spedding, qui travaillent également travaillé au ministère, ont chacun proposé une réforme. Au cours des années 1830, Taylor et Stephen approuvent les affirmations abolitionnistes du vicomte Howick, à la suite desquelles Stephen remplace Hay.

Taylor est décédé le 27 mars 1886.

Connexions littéraires

Taylor écrit des poèmes byroniques et un article sur Thomas Moore, qui en 1822 est accepté pour la revue trimestrielle par William Gifford. De retour à Londres en octobre 1823, il découvre que Gifford a imprimé un autre de ses articles, sur Lord John Russell. Taylor a également contribué au London Magazine.

Son père George est un ami de William Wordsworth. En 1823, lors d'une visite dans le Lake District, Henry Taylor fait la connaissance de Robert Southey, et ils se lient d'amitié. Jane Taylor a une cousine germaine, Isabella Fenwick (1783–1856), qu'il présente à la famille Wordsworth. Elle devient une amie proche de Wordsworth plus tard dans la vie, comme elle l'a été de Taylor jusqu'au moment de son mariage. Bien que Fenwick ne soit pas elle-même écrivain, son amitié laisse une impression durable sur les écrits de Taylor et Wordsworth. Dans son autobiographie, Henry Taylor écrit : « Il y a une bonne partie de son esprit dans mes écrits. J'aimerais qu'il y en ait eu plus; et je souhaite qu'elle ait laissé ses pensées derrière elle dans ses propres écrits.

L'œuvre de Taylor lui apporte également des amis littéraires : le cercle de Thomas Hyde Villiers, et son collègue James Stephen. Grâce à Villiers, il fait la connaissance de Charles Austin, de John Stuart Mill et de quelques-uns des Benthamites. Il prononce des discours en opposition à leurs points de vue, dans la société de débat documentée par Mill. Il les invitent également à des réunions personnelles avec Wordsworth et Southey. Mill présente Taylor à Thomas Carlyle en novembre 1831, initiant une longue amitié. L'opinion de Carlyle sur la "véracité marquée" de Taylor est imprimée à tort par l'éditeur James Anthony Froude comme une "vivacité morbide". Il connait également  et fait la connaissance de Fanny Trollope alors qu'il fréquente la cour de Louis Philippe de France.

Taylor aspire à devenir le biographe officiel de Southey. La dispute familiale sur le deuxième mariage de Southey, avec Caroline Anne Bowles, le trouve avec les Wordsworth et d'autres hostiles à Bowles. Il est l'exécuteur testamentaire littéraire de Southey.

Œuvres
À Witton, Taylor écrit The Cave of Ceada qui est accepté pour la The Quarterly Review. Taylor écrit un certain nombre de pièces de théâtre, dont Isaac Comnenus (1827) et Philip van Artevelde (1834). Ce dernier lui apporte la renommée et suscite des comparaisons avec Shakespeare. En 1845, il écrit un livre de poèmes lyriques. Son essai The Statesman (1836) suscite une certaine controverse, en tant que vision "soi-disant" satirique du fonctionnement de la fonction publique.

Taylor publie son Autobiographie en 1885, qui contient des portraits de Wordsworth, Southey, Tennyson et Walter Scott. Il y donne, pour son propre compte, l'opinion de Richard Whately sur lui comme un « Bacon ressuscité », qui a mieux à faire que d'écrire des vers (que l'on peut laisser aux femmes).

Son poème Edwin le Bel dépeint Charles Elliot dans le rôle du comte Athulf . Thomas Frederick Elliot, le frère de Charles, est un collègue du Colonial Office.

Réputation littéraire
À son époque, Taylor est très estimé en tant que poète et dramaturge. Par exemple, JG Lockhart affirme que Philip Van Artevelde assure à Taylor "une place parmi les vrais artistes de son temps", et, jusqu'en 1868, JH Stirling classe Philip plus haut que tout ce qui a été produit par Robert Browning .

Les historiens littéraires modernes, cependant, ont tendance à négliger les réalisations de Taylor en vers et en théâtre et à souligner son importance en tant que critique littéraire, soulignant qu'il est un ardent défenseur de la simplicité stylistique, des sujets enracinés dans la vie courante et de la discipline intellectuelle dans la composition poétique, accordant une importance particulière à une structure claire et raisonnée.

Mariage et famille
Taylor épouse Theodosia Alice Spring Rice, fille de Thomas Spring Rice (1er baron Monteagle de Brandon), le 17 octobre 1839. Ils ont cinq enfants, dont la biographe Ida Alice Ashworth Taylor.

Bibliographie sélective

Pièces

Poèmes

Essais

  With an Appendix containing the original Advertisements, and the Prefatory Letter on Music.

Originally published as:  Preview.
  Available online.

Références

Liens externes

Dramaturge britannique du XIXe siècle
Chevalier commandeur de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Dramaturge anglais
Décès en mars 1886
Naissance en octobre 1800
Décès à 85 ans

Henry Taylor (dramaturge)


Iosif Stoica (n. 1891, Geoagiu - d. ?), a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat ca șef al delegaților delegațiilor comunelor din valea Geoagiului- Homorod, Văleu, Mermezeu, Geoagiu Băi, Cigmău, Boiu, Renghet, Bozeș, Băcâia, Ardeu,  Balșa, Almășel, Almașul de Mijloc, Porcurea, Valea Iepii, Almașul Mare.
După Marea Unire acesta s-a stabilit la Sibiu în calitate de secretar la Consiliul Dirigent Român, resortul Agricultură și Comerț. />

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1891
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Iosif Stoica


Stijepo (Stjepan) Rusić (Rosa) (Dubrovnik, 1687. – Dubrovnik, 6. kolovoza 1770.) bio je hrvatski književnik. Svećeničku službu te poslove čuvara stolne crkve i opata obavljao je u Dubrovniku. Podučavao je aritmetiku i pisanje. U Dubrovniku, Kotoru i drugim gradovima u Dalmaciji, Istri i Italiji držao je propovijedi na talijanskom jeziku. Bio je član dubrovačke Akademije ispraznijeh. Od njegovih latinskih djela spominju se priručnici iz logike i teologije, pozdravni govor dubrovačkomu nadbiskupu i dva pisma. Od hrvatskih djela najpoznatija mu je pohvalna pjesma ruskom caru Petru Velikomu (Petar Aleksiović, aliti 15 zlamenja dijela i česti Petra Parvoga, cara i samodršca rusinskoga, 1717.). Navodno je pisao i djela nabožne tematike (molitve, katekizme, životopise svetaca), prepjevavao psalme i pjesme G. Marina, ali ništa od toga nije sačuvano. Na hrvatski jezik preveo je Novi zavjet (Novi uvjet), koji je ostao u rukopisu. Za života mu je tiskan samo Život gospodina Jezusa Krista (1764.), prozni sinoptički prikaz Isusova života prema četirima evanđeljima, podijeljen u 61 poglavlje.

Izvori

Dubrovački književnici

Stijepo Rusić


الشيخ عبد الرحمن بن حسن بن محمد بن عبد الوهاب حفيد الإمام محمد بن عبد الوهاب.

نسبه

الشيخ عبد الرحمن من أسرة آل الشيخ المشهورة وهم من آل مشرف عشيرة من المعاضيد من فخذ آل زاخر الذين هم بطن من الوهبة من بني حنظلة من قبيلة بني تميم.

ولادته ونشأته
ولد سنة 1193 هـ، في مدينة الدرعية وهي يومئذٍ موطن الدعوة السلفية ومهد علماء السلف وعاصمة الجزيرة العربية. قُتل والده الشيخ حسن بن محمد في معركة غرابة فكفله جده الإمام محمد بن عبد الوهاب وتربي في حجره ولازمه حتى توفي الإمام وله من العمر ثلاثة عشرة سنة.

طلبه للعلم ومشايخه
استفاد الشيخ عبد الرحمن من سكنه مع جده الإمام محمد بن عبد الوهاب فكان جده هو شيخه الأول حيث نهل من علمه واستقى من معارفه وارتفعت همته فحفظ القرآن الكريم بعد سن التمييز ولازم دروس جده  فقرأ عليه التوحيد إلا قليلاً، وتدرب على الفقه واستمع إلى دروس كبار تلاميذ جده في أمهات كتب التفسير والحديث والأحكام، فزاد شغفه بالعلم قبل البلوغ ورام المعالي قبل سن الرشد فصار إلى ما أراد.

بعد وفاة جده شيخ الإسلام لازم علماء الدرعية فقرأ على عدد كبير منهم:
 عمه العلامة الشيخ عبد الله بن محمد بن عبد الوهاب ابن الإمام محمد بن عبد الوهاب.
 الشيخ حمد بن ناصر بن معمر.
 الشيخ عبد الله بن فاضل.
 الشيخ أحمد بن حسن بن رشيد بن مثيني العياش.
 الشيخ عبد الرحمن بن خميس.
 الشيخ حسين بن غنام.

وصار الشيخ عبد الرحمن بن حسن من العلماء وهو في سن الشباب.

أما مشائخه في مصر فهم:
 الشيخ حسن القويني وقد درس عليه شرح جميع الجوامع في الأصول للمحليِّ ومختصر السعد في المعاني والبيان وقد أجازه بجميع مروياته.
 الشيخ عبد الله بن سويدان وقد أجازه بجميع مروياته.
 الشيخ عبد الرحمن الجبري وقد أخذ عنه أحاديث بسندها إلى النبي صلى الله عليه وسلم، وأجازه بجميع مروياته.
 مفتي الجزائر الشيخ محمد بن محمود الجزائري الحنفي الأثري، وقد أجازه بجميع مروياته.
 الشيخ إبراهيم العبيدي المقرئ شيخ مصر في القراءات.
 الشيخ أحمد بن سلمونة وقد قرأ عليه كثير من الشاطبية وشرح الجزرية لشيخ الإسلام زكريا الأنصاري.
 الشيخ يوسف الصاوي.
 الشيخ الباجوري.

جهاده
لما عبر طوسون البحر وأنزل في سواحل البحر الأحمر مما يلي الجزيرة العربية، يريد الانقضاض على الدعوة السلفية في قاعدتها والقضاء عليها في مهدها، تلقاه الإمام عبد الله بن سعود في مرساه وعاجله قبل الغزو، وكان الشيخ عبد الرحمن بن حسن مصاحباً للإمام عبد الله بن سعود في هذا المسير فحضر الواقعة الفاصلة بين الجيشين في وادي الصفراء والتي أنزلت بعساكر الدولة العثمانية التركية الخسائر الفادحة، واستمر الشيخ عبد الرحمن مجاهداً مع هذه الجيوش والمدافعة بقلبه ولسانة وسنانة.

ولما انتهى الأمر إلى حصار الدرعية كان مع المحاصرين المدافعين المقاتلين إلى آخر ساعة من ساعات إطلاق النار حتى تم الصلح وكان من ضمن الذين ارتحلوا إلى مصر.

رجوعه إلى نجد
بعد أن استعاد الإمام تركي بن عبد الله آل سعود جد الأسرة الحاكمة السلطة في كثير من بلدان نجد وطرد من البلاد الجنود الأتراك المحتلين، وكان الإمام تركي يراسل المشهورين من المبعدين كالشيخ عبد الرحمن، ولمس الشيخ عبد الرحمن بن حسن وهو في مصر ليناً في المراقبة والمتابعة قرر المغادرة وصمم على الخروج من مصر إلى بلاد نجد فخرج من مصر عام 1241 هـ.

فلما وصل إلى الرياض – التي جعلها الإمام تركي بن عبد الله مملكة بعد خراب الدرعية_ فرح به الإمام تركي فرحاً شديداً وتلقاه بالإكرام والحفاوة، كما فرح بمقدمه عامة المسلمين.

أعماله والمناصب التي شغلها
 تولى قضاء الدرعية قبل ارتحاله منها.
 تولى التدريس إلى جانب عمله في القضاء.
 بعد رجوعه من مصر جعله الإمام تركي صاحب الكلمة المطلقة والقول النافذ في حكومته.
 باشر الإمام عبد الرحمن بن حسن الأعمال التي كان يقوم بها جده الإمام محمد بن عبد الوهاب.
 بعد استقراره في الرياض وزع أوقاته بين مجالسة الإمام تركي للتشاور في شؤون الدولة ومقابلة العلماء وتأليف الكتب وبعث الرسائل والنصائح إلى أنحاء البلاد ووعظ العامة وإرشادهم وحلقات تدريس الطلاب

واستمر على هذا الحال وقد مد الله في حياته ونسأ له في أجله حتى شهد عصر ستة من أئمة حكام آل سعود. فقد عاصر وعمل في عهد ثلاثة من الدولة السعودية الأولى وهم:
 الإمام عبد العزيز بن محمد آل سعود.
 الإمام سعود بن عبد العزيز آل سعود.
 الإمام عبد الله بن سعود آل سعود.

وثلاثة من الدولة السعودية الثانية وهم:
 الإمام تركي بن عبد الله آل سعود.
 الإمام فيصل بن تركي آل سعود.
 الإمام عبد الله بن فيصل بن تركي آل سعود.

مؤلفاته

1-فتح المجيد شرح كتاب التوحيد. وهو تهذيب وإكمال لتيسير العزيز الحميد لابن عمه الشيخ سليمان بن عبد الله.

2-قرة عيون الموحدين.

3-الرد على عثمان بن منصور.

4-الرد على داود بن جرجيس.

5-مختصر العقل والنقل.

6-مختصر تفسير سورة الإخلاص.

7-مجموعة كبيرة من الرسائل والفتاوى وهي من الكثرة حيث لو جمعت لبلغت مجلداً حافلاً.

تلاميذه
قصده الطلاب من كل حدب وصوب وصارت الرياض في عهده معاهد علمية وقد قرأ عليه عامة علماء نجد في زمانه ومن أشهرهم:
 ولده الشيخ عبد اللطيف.
 الشيخ حسن بن حسين آل الشيخ.
 الشيخ حسين بن حمد آل الشيخ.
 الشيخ عبد الملك بن حسين آل الشيخ.
 الشيخ عبد الرحمن بن حسين آل الشيخ
 الشيخ عبد العزيز بن عثمان بن عبد الجبار بن شبانة - قاضي بلديان منيخ والغاط والزلفي للامام تركي ثم ابنه فيصل.
 الشيخ عبد الله بن نصير (قاضي)
 الشيخ ناصر بن عيد القاضي
 الشيخ محمد بن سلطان
 الشيخ عبد الرحمن بن حمد الثميري.
 الشيخ عبد الله بن جبر بن محمد بن عتيق.
 الشيخ عبد الله بن جبر القاضي
 لشيخ محمد بن إبراهيم بن سيف (القاضي في جبل شمر عند ابن رشيد)
 الشيخ عبد العزيز بن حسن بن يحيى
 الشيخ عبد العزيز الفضلي.
 الشيخ محمد بن زيد بن جساس.
 الشيخ عبد الرحمن بن عبد الله بن عبد الرحمن بن عدوان.
 الشيخ محمد بن سبت.
 الشيخ عبد الله بن مرخان.
 الشيخ عبد الرحمن بن مانع.
 الشيخ محمد بن سليم.
 الشيخ إبراهيم بن عيسى.

وغير هؤلاء كثير.

أولاده
له خمسة أبناء هم:

1- الشيخ محمد الذي قتل في خراب الدرعية وليس له عقب.

2- الشيخ إسماعيل وليس له عقب.

3- الشيخ عبد اللطيف وله أبناء علماء وهم: العلامة عبد الله، والعلامة محمد، والشيخ عبد الرحمن والشيخ أحمد والشيخ إبراهيم والشيخ عمر والشيخ عبد العزيز والشيخ صالح.

4- الشيخ إسحاق وله عبد الرحمن من أهل العلم ومحمد.

5- الشيخ عبد الله وله عبد الرحمن ومحمد.

ولهم أبناء وأحفاد علماء، رحم الله أمواتهم وبارك ونفع بأحيائهم.

وفاته
بعد عمر جاوز التسعين عاماً توفي الشيخ عبد الرحمن بن حسن يوم السبت في اليوم 11 ذو القعدة عام 1285 هـ ودفن في مقبرة العود بالرياض

مصادر

طالع أيضا

 عبد اللطيف بن عبد الرحمن بن حسن آل الشيخ
 عبد الرحمن بن عبد اللطيف بن عبد الرحمن آل الشيخ
 محمد بن إبراهيم بن عبد اللطيف آل الشيخ
 عبد الله بن عبد الرحمن بن عبد اللطيف آل الشيخ

آل الشيخ
مدفونون في مقبرة العود
مواليد 1193 هـ
مواليد 1780
مواليد في الدرعية
وفيات 1285 هـ
وفيات في الرياض

عبد الرحمن بن حسن آل الشيخ


An Cyperus aster in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke ngan Henri Chermezon, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Kükenthal. An Cyperus aster in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. a. aster
 C. a. biflorus

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus aster


Artin Penik (1921 - 15 Ağustos 1982), ASALA'nın düzenlediği Esenboğa Havalimanı saldırısını protesto etmek için Taksim Meydanı'nda kendini yakarak intihar eden Ermeni asıllı Türk vatandaşı.

Olayın gelişimi
7 Ağustos 1982 tarihinde ASALA'nın Esenboğa Havaalanı'nda düzenlediği saldırı sonucu 8 kişi ölmüş, 72 kişi yaralanmıştır. Saldırı sonrasında, ASALA'nın eylemlerine tepki olarak Artin Penik, 10 Ağustos 1982 günü Taksim Meydanı'nda üzerine benzin dökmüş ve elindeki çakmakla kendini tutuşturarak yakmıştır.

Hastaneye kaldırılan Artin Penik'in 2 saat süren bir ameliyatta bütün derileri ayıklandı ve -1 derecelik suda yıkandı. Fakat hastanede 5 gün yattıktan sonra hayatını kaybetti.

Ölümü
Artin Penik, ağır yanıklarla kurtarıldığı bu girişimi, ASALA'nın eylemlerine tepki olarak kendi başına planladığını söylemiştir. Asıl amacının Fransız Konsolosluğu önünde kendini yakmak olduğu fakat Taksim'de "Atatürk'ün huzuru altında" ölmek istediğini belirtmiştir.

Penik, tedavi altına alınmasına rağmen kurtarılamayarak 15 Ağustos 1982 tarihinde ölmüştür. Cenazesi 18 Ağustos'ta Surp Asdvadzadzin Patriklik Kilisesi'nde Patrik Şınorhk Kalustyan'ın yönettiği törenin ardından Balıklı Ermeni Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Artin Penik'in son mesajı (VIMEO)
 Artin Penik'in son mesajı (Youtube)
 Hürriyet gazetesinin haberi ve Penik'in eylemi gerçekleştirmeden önce yazdığı mektup

1921 doğumlular
1982 yılında ölenler
Türkiye Ermenileri
Türk aktivistler
İstanbul'da ölenler
Balıklı Ermeni Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye'de intihar edenler
Kendini yakarak intihar edenler

Artin Penik


Malaria! er en film instrueret af Anders Østergaard og Simon Plum.

Handling
300 børn under fem år dør af sygdommen malaria - hver time, alle døgnets timer, hele ugen. Sådan behøvede det ikke være. Speciallæge Søren Jepsen har i 30 år bekæmpet malaria. Han fortæller om sin lykkelige tid som ung læge, da man troede, malaria én gang for alle kunne udryddes. Men lægelige og politiske fejlgreb fik sygdommen til at vende tifold tilbage. Filmen følger den desperate hverdag på en børneafdeling i Tanzania og ser på, hvordan medicinalindustrien har vendt ryggen til problemet nu, hvor det er større end nogensinde. På Rigshospitalet har man fundet et lovende malariamiddel, men de multinationale firmaer vil hellere investere i medicin til den rige vestlige verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark
Malaria

Malaria!


مجمع اللغة العبرية (بالعبرية: האקדמיה ללשון העברית) هو معهد عالٍ لعلوم اللغة العبرية في دولة إسرائيل بحسب قانون المعهد العالي للغة العبرية (1953). يستأنف المجمع أعمال لجنة اللغة العبرية، وهي تعمل على ضبط تطور اللغة العبرية، وأهداف المجمع هي:

 العمل على تجميع وبحث مفردات اللغة العبرية بكل فتراتها ومستوياتها.
 العمل على بحث مبنى اللغة العبرية، تاريخه وتحولاته.
 ضبط إتجاهات تطور اللغة العبرية حسب شكلها، حاجتها وإمكانياتها في كل مجالات البحث والعمل، في مفردات اللغة، القواعد، الخط، الكتابة، النسخ.

نبعت الرغبة بافتتاح المجمع من نظيره في فرنسا والذي أقيم أيضًا من أجل حفظ اللغة الفرنسية والاهتمام بها.

تواجد مجمع اللغة العبرية في مبنى بيت معلوت السكني في مدينة القدس حتى عام 1959 في شقة مكونة من 3 غرف، ومنذ ذلك الحين انتقل إلى المبنى الجديد في منطقة الجامعة العبرية في مدينة القدس.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مجمع اللغة العبرية

تأسيسات سنة 1953 في إسرائيل
منظمات أسست في 1953
منظمات حكومية إسرائيلية
منظمات لغوية

مجمع اللغة العبرية


Ogün Altıparmak (d. 10 Kasım 1938; Adapazarı, Sakarya), eski Türk millî futbolcu, teknik direktör ve spor yazarı. Süper Lig tarihindeki Fenerbahçeli ilk gol kralıdır (1970-71).

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Futbola 1950'li yılların sonunda Karşıyaka'da başladı. 1963'te bacağının kırık olmasına rağmen, Fenerbahçe'ye transfer oldu. Bu transferin sağlanmasında iş insanı Kadir Has'ın katkısı büyük olmuştur. Sarı-lacivertli forma ile uzun yıllar geçiren golcü futbolcu, sağ açık ve santrfor mevkilerinde görev yaptı.

Fenerbahçe'nin 4 lig şampiyonluğu ve Türkiye Kupası kazanan kadrolarında yer aldı. Golcülüğü ile dikkat çeken Ogün Altıparmak, 1970-1971 sezonunda 16 golle gol kralı oldu. 1968-69 Şampiyon Kulüpler Kupası sezonunda Fenerbahçe'nin Manchester City'i 2-1 yenerek bir üst tura çıktığı maçta Abdullah Çevrim ile beraber iki golden birini attı. 1968 senesinde ABD'ye transfer olarak bir sezonluğuna Washington Whips'da oynadı. 1959-1971 yılları arasında Türkiye 1. Liginde oynadığı 306 maçta attığı 106 golle lig tarihinde 100 golü geçen 5. futbolcu olmuştur.

Millî takım kariyeri
Türkiye millî futbol takımında da toplam 32 defa forma giydi ve bu maçlarda 6 gol kaydetti, iki maçta da kaptanlık yaptı.

Futbolculuktan sonrası
Aktif sporculuğu bıraktıktan sonra siyasete atılan Altıparmak, Fenerbahçe'de yönetici olarak da görev yaptı. Altıparmak'ın Anavatan Partisi Kadıköy ilçe teşkilatı başkanlığı yaptığı dönemde, partisi Kadıköy'de genel ve yerel seçimleri kazandı. Belediye başkanlığı ve milletvekilliği için aday olması taleplerini reddetti. 1970'lerin son yıllarından itibaren ithalat-ihracat işiyle uğraştı, daha sonra spor yazarlığına başladı. 1971-1972 sezonunda on bir haftalığına Giresunspor'da teknik direktörlük yapmıştır.

Özel hayatı
İzmir Ticaret Lisesi ve ardından İzmir Yüksek İktisat ve Ticaret Okulu'ndan mezun olan Ogün Altıparmak, vatani görevini 1964 yılında yedek subay öğretmen olarak yaptıktan sonra İzmir İktisadî ve Ticari İlimler Akademisi'ne kaydoldu ve lisans öğrenimini burada tamamladı. Esin Ayyıldız ile evli olup, Okan ve Batur adında iki erkek çocuğa sahip olan Ogün Altıparmak'ın küçük oğlu Batur Altıparmak Fenerbahçe'nin altyapısından yetişip, bu takımda profesyonel olduktan sonra sırasıyla Gaziantepspor, Çengelköyspor, tekrar Fenerbahçe, MKE Ankaragücü, Zeytinburnu ve Şekerspor'da forma giymesini müteakip 2001'de futbolu bırakarak menajerliğe başladı.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri

Millî takım istatistikleri

Futbolcu başarıları

Karşıyaka
 İzmir Futbol Ligi Şampiyonluğu (1): 1958-59

Fenerbahçe
 Türkiye Ligi Şampiyonluğu (4): 1963-64, 1964-65, 1967-68, 1969-70
 Cumhurbaşkanlığı Kupası (1): 1967-68
 Türkiye Kupası (1): 1967-68
 TSYD Kupası (1): 1969
 Atatürk Kupası (1): 1964
Spor Toto Kupası (1): 1966-67
Balkan Kupası (1): 1966-67
UEFA Kupa Galipleri Kupası Çeyrek final: 1963-64

Millî takım

Dış bağlantılar

1938 doğumlular
Adapazarı doğumlular
Sakarya doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Fenerbahçe SK futbolcuları
Süper Lig gol kralları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Türk teknik direktörler
Giresunspor teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Türk gurbetçi futbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi futbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk gurbetçiler
Washington Whips futbolcuları
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Karşıyaka SK futbolcuları
Forvet futbolcular

Ogün Altıparmak


El Ferrocarril de Siberia Occidental (en ruso: Западно-Сибирская железная дорога) es un tramo del ferrocarril Transiberiano que cruza las regiones de Omsk, Novosibirsk, Kemerovo, Tomsk y Altái de la Federación Rusa, así como una parte de Kazajistán. Es, además, una rama de la emprasa estatal Ferrocarriles Rusos y tiene su sede en Novosibirsk.

La línea principal fue construida entre 1892 y 1896 por el gobierno del Imperio Ruso de Sergei Witte. La ruta ferroviaria tiene una longitud de más de 6000 km. El Ferrocarril Turquestán–Siberia se ramifica en Barnaul hacia el sur, conectando Siberia con Asia Central. Tiene subsedes en Omsk, Kemerovo y Barnaul.

Historia
La línea ferroviaria fue construida durante el período de 1892 y 1896, a expensas del erario. El trayecto cubría las ciudades de Cheliábinsk-Kurgan (1893), Kurgan-Omsk (1894), Omsk-el río Ob (1895). Posteriormente se expandió hacia las regiones de Oremburgo, Tobolsk, Tomsk, Irkutsk y Altái en 1899, cubriendo un total de 1408 km. La línea estaba bajo la jurisdicción del Ministerio de Ferrocarriles Soviético y la sede se encontraba en Cheliábinsk. El 1 de enero de 1900, junto con el ferrocarril Central de Siberia, se convirtió en parte del ferrocarril Transiberiano.

En 1913 se unió el ferrocarril de Omsk y en 1915 el de Tomsk. De acuerdo con el orden del Comisariado del Pueblo de la URSS n.º 424TS, el 3 de marzo de 1934 el ferrocarril de Tomsk pasó a formar parte del ferrocarril de Siberia Oriental. Sin embargo, el 9 de mayo de 1961, de conformidad con la Resolución del Consejo de Ministros n.º 406 del 5 de junio de 1961, los ferrocarriles de Omsk y Tomsk se volvieron a fusionar en el ferrocarril de Siberia Occidental. El 17 de enero de 1979, de conformidad con la Resolución del Consejo de Ministros n.º 1091 del 28 de diciembre de 1978, se creó el ferrocarril de Kemerovo, que en 1996 se unió al ferrocarril de Siberia Oriental.

El 1 de octubre de 2003 el ferrocarril se convirtió en una rama de Ferrocarriles Rusos.

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Siberia Occidental
Óblast de Omsk
Óblast de Tomsk
Óblast de Novosibirsk
Transiberiano
Siberia Occidental

Ferrocarril de Siberia Occidental


Bloomba was an email client publicly announced February 2003 at IDG's DEMO show.  It was released in October 2003.  Bloomba's developer, Stata Laboratories (also the producers of the SAProxy anti spam filter) was purchased by Yahoo in October 2004,
at which time sales of Bloomba were suspended.

History
In May 2005, Bloomba was licensed to Corel Corporation and re-released as WordPerfect Mail, a component of the WordPerfect Office family. Bloomba's focus was fast searching of email.  According to PC Magazine, it was faster than Outlook in searching email. It could be installed beside an installation of Outlook or Eudora without interfering with the operation of the other email client. Bloomba was co-developed by Chennai-based iSoftTech, a software outsourcing firm engaged by Stata Labs.

References

External links
iSoftTech Website
Temporary Email

Windows email clients

Bloomba


Immunoglobulin G (IgG) is a type of antibody. Representing approximately 75% of serum antibodies in humans, IgG is the most common type of antibody found in blood circulation. IgG molecules are created and released by plasma B cells. Each IgG antibody has two paratopes.

It is the most common antibody.

Function

Antibodies are major components of humoral immunity. IgG is the main type of antibody found in blood and extracellular fluid, allowing it to control infection of body tissues. By binding many kinds of pathogens such as viruses, bacteria, and fungi, IgG protects the body from infection.

It does this through several mechanisms:
 IgG-mediated binding of pathogens causes their immobilization and binding together via agglutination; IgG coating of pathogen surfaces (known as opsonization) allows their recognition and ingestion by phagocytic immune cells leading to the elimination of the pathogen itself;
 IgG activates all the classical pathway of the complement system, a cascade of immune protein production that results in pathogen elimination;
 IgG also binds and neutralizes toxins;
 IgG also plays an important role in antibody-dependent cell-mediated cytotoxicity (ADCC) and intracellular antibody-mediated proteolysis, in which it binds to TRIM21 (the receptor with greatest affinity to IgG in humans) in order to direct marked virions to the proteasome in the cytosol;
 IgG is also associated with type II and type III hypersensitivity reactions.

IgG antibodies are generated following class switching and maturation of the antibody response, thus they participate predominantly in the secondary immune response.

IgG is secreted as a monomer that is small in size allowing it to easily diffuse into tissues.  It is the only antibody isotype that has receptors to facilitate passage through the human placenta, thereby providing protection to the fetus in utero. Along with IgA secreted in the breast milk, residual IgG absorbed through the placenta provides the neonate with humoral immunity before its own immune system develops. Colostrum contains a high percentage of IgG, especially bovine colostrum.  In individuals with prior immunity to a pathogen, IgG appears about 24–48 hours after antigenic stimulation.

Therefore, in the first six months of life, the newborn has the same antibodies as the mother and the child can defend itself against all the pathogens that the mother encountered in her life (even if only through vaccination) until these antibodies are degraded. This repertoire of immunoglobulins is crucial for the newborns who are very sensitive to infections, especially within the respiratory and digestive systems.

IgG are also involved in the regulation of allergic reactions. According to Finkelman, there are two pathways of systemic anaphylaxis: antigens can cause systemic anaphylaxis in mice through classic pathway by cross-linking IgE bound to the mast cell receptor FcεRI, stimulating the release of both histamine and platelet activating factor (PAF). In the alternative pathway antigens form complexes with IgG, which then cross-link macrophage receptor FcγRIII and stimulates only PAF release.

IgG antibodies can prevent IgE mediated anaphylaxis by intercepting a specific antigen before it binds to mast cell–associated IgE. Consequently, IgG antibodies block systemic anaphylaxis induced by small quantities of antigen but can mediate systemic anaphylaxis induced by larger quantities.

Structure

IgG antibodies are large globular proteins made of four peptide chains; two identical γ (gamma) heavy chains of about 50 kDa and two identical light chains of about 25 kDa. The resulting tetrameric quaternary structure, therefore, has a total molecular weight of about 150 kDa. The two heavy chains are linked to each other and to a light chain each by disulfide bonds. The resulting tetramer has two identical halves, which together form a Y-like shape. Each end of the fork contains an identical antigen binding site. The various regions and domains of a typical IgG are depicted in the figure "Anatomy of an IgG".

The Fc regions of IgGs bear a highly conserved N-glycosylation site at asparagine 297 in the constant region of the heavy chain. The N-glycans attached to this site are predominantly core-fucosylated biantennary structures of the complex type. In addition, small amounts of these N-glycans also bear bisecting GlcNAc and α-2,6-linked sialic acid residues. The N-glycan composition in IgG has been linked to several autoimmune, infectious and metabolic diseases.

Subclasses

There are four IgG subclasses (IgG1, 2, 3, and 4) in humans, named in order of their abundance in serum (IgG1 being the most abundant).

Note: IgG affinity to Fc receptors on phagocytic cells is specific to individual species from which the antibody comes as well as the class. The structure of the hinge regions (region 6 in the diagram) contributes to the unique biological properties of each of the four IgG classes. Even though there is about 95% similarity between their Fc regions, the structure of the hinge regions is relatively different.

Given the opposing properties of the IgG subclasses (fixing and failing to fix complement; binding and failing to bind FcR), and the fact that the immune response to most antigens includes a mix of all four subclasses, it has been difficult to understand how IgG subclasses can work together to provide protective immunity. In 2013, the Temporal Model of human IgE and IgG function was proposed. This model suggests that IgG3 (and IgE) appear early in a response. The IgG3, though of relatively low affinity, allows IgG-mediated defences to join IgM-mediated defences in clearing foreign antigens. Subsequently, higher affinity IgG1 and IgG2 are produced. The relative balance of these subclasses, in any immune complexes that form, helps determine the strength of the inflammatory processes that follow. Finally, if antigen persists, high affinity IgG4 is produced, which dampens down inflammation by helping to curtail FcR-mediated processes.

The relative ability of different IgG subclasses to fix complement may explain why some anti-donor antibody responses do harm a graft after organ transplantation.

In a mouse model of autoantibody mediated anemia using IgG isotype switch variants of an anti erythrocytes autoantibody, it was found that mouse IgG2a was superior to IgG1 in activating complement. Moreover, it was found that the IgG2a isotype was able to interact very efficiently with FcgammaR. As a result, 20 times higher doses of IgG1, in relationship to IgG2a autoantibodies, were required to induce autoantibody mediated pathology. Since mouse IgG1 and human IgG1 are not entirely similar in function, and the inference of human antibody function from mouse studies must be done with great care. However, both human and mouse antibodies have different abilities to fix complement and to bind to Fc receptors.

Role in diagnosis

The measurement of immunoglobulin G can be a diagnostic tool for certain conditions, such as autoimmune hepatitis, if indicated by certain symptoms. Clinically, measured IgG antibody levels are generally considered to be indicative of an individual's immune status to particular pathogens. A common example of this practice are titers drawn to demonstrate serologic immunity to measles, mumps, and rubella (MMR), hepatitis B virus, and varicella (chickenpox), among others.

Testing of IgG is not indicated for diagnosis of allergy, and there is no evidence that it has any relationship to food intolerances.

See also
 Epitope
 IgG4-related disease

References

External links
 Janeway Immunobiology – The structure of a typical antibody (IgG)
 A booklet with everything you wanted to know about IgG subclasses

Glycoproteins
Antibodies

Immunoglobulin G


Olaylar

Doğumlar
 Mâtürîdî, İslam alimi (ö. 944)

Ölümler
 Ömer bin Abdullah, Abbâsîlere bağlı yarı özgür Malatya emiri

863


William Kvist kan henvise til flere personer:
 William Kvist (født 1985) – dansk fodboldspiller
 William Kvist (fodboldspiller, født 1994) (født 1994) – dansk fodboldspiller (Akademisk Boldklub)

William Kvist (flertydig)


STUD Brno est une association tchèque LGBT  basée à Brno créée en 1996.

Historique
L'association STUD est créé en 1996 en tant qu'organisation indépendante non gouvernementale et à but non lucratif (association civique), dont la mission est de soutenir la minorité gay, lesbienne, bisexuelle et transgenre et de viser l'égalité juridique et factuelle des droits LGBT. Le nom de l'organisation est l'abréviation de « students ». Le nom complet était à l'origine STUD-lgb et signifiait « étudiants lesbiennes, gays et bisexuels ».

STUD regroupe des personnes d'orientation homosexuelle et bisexuelle, ainsi que leurs alliés hétérosexuels.  STUD comptait une trentaine de membres début 2010. STUD est un groupe entièrement bénévole, à l'exception d'un membre du personnel rémunéré à mi-temps. STUD est membre de l'Association des organisations de citoyens gays et lesbiennes en République tchèque (SOHO) jusqu'à sa transformation en 2000. En 2003, le STUD est devenu membre constitutif de la Gay & Lesbian League (GLL).

Activités
 Queer Ball - événement annuel de danse LGBT, nominé pour le prix bePROUD 2014  (depuis 2013)
 Mezipatra Queer Film Festival – anciennement appelé Duha nad Brnem (L'arc-en-ciel au-dessus de Brno) ; le festival annuel du film LGBT, organisé chaque novembre soutenu par l'ambassade des États-Unis à Prague. En 2009, le festival réunit  à Brno et à Prague et projette une centaine de films (depuis 2000).
 Queer Library - centre communautaire avec bibliothèque et archives LGBT  (depuis 2001)
 GaTe (Gay Teens) - un projet soutenant le processus de découverte de soi et d'acceptation de soi des adolescents gays. (depuis 2003).
 pétition soutenant des changements législatifs pour l'adoption d'enfants de partenaires de même sexe (2010).
 Light for AIDS - un événement annuel dans le cadre de la campagne mondiale International sur le  SIDA Candlelight Memorial (1997–2003).

Notes et références

Bibliographie

 Katerina Nedbalkova : L'espace changeant de la communauté gaie et lesbienne en République tchèque, p. 76. Dans « Beyond the Pink Curtain. Everyday Life of LGBT People in Eastern Europe». Politike-Symposion, 2007.
 Richard Ammon : Gay République Tchèque . globalgayz.com, avril 2009.

Article connexe
 Droits LGBT en Tchéquie

Liens externes
 STUD Brno (langue tchèque)

LGBT en Tchéquie
Association fondée en 1996
Association ou organisme LGBT
Association ou organisme ayant son siège en Tchéquie

Stud Brno


Urbatagirk (arm. Ուրբաթագիրք; hrv. Knjiga o petku) je prva tiskana knjiga na armenskom jeziku. Knjigu je 1512. godine u Veneciji izdao armenski tiskar Hakob Meghapart koji je ondje usavršavao svoj zanat. Djelo je vjerske i sekularne tematike a sadrži molitve za bolesne, drevne zapise, duge citate Grgura iz Nareka (preuzeto iz Knjige tužnih pjesama), molitve sv. Ciprijana i Justine i dr.

Djelo se sastoji od 124 stranice (koje nisu numerirane) tiskane crnom i crvenom tintom a unutar njih se nalaze 24 ilustracije. Pri samom tiskanju je odabran font koji bi bio najsličniji rukopisu. Crvena tinta je korištena na početku knjige te određenim dijelovima. Kod ilustracija je primijenjen drvorez kao grafička tehnika visokog tiska dok su na slikama katoličkih svećenika oni prikazivani s crnim kapuljačama kako bi što vjernije nalikovali na armensko svećenstvo.

Danas postoje dva primjerka Urbatagirka od čega se jedan nalazi u armenskoj nacionalnoj knjižnici a drugi primjerak je pohranjen na otoku San Lazzaro degli Armeni u venecijanskoj laguni gdje je bio dom Mekhitarista, benediktinskih redovnika armenske katoličke zajednice.

Izvori

Vanjske poveznice
Skenirana verzija Urbatagirka

Knjige
Religija u Armeniji

Urbatagirk


رفيف وعكرمة مسلسل سوري تلفزيوني من نوع الكوميدي، عرض لأول مرة عام 2008.

قصة
يتألف المسلسل من حلقات منفصلة متصلة، يتناول الحياة الزوجية للزوجين يجمعهما الحب فيما تتباعد رؤاهما بين مثالية الزوج وواقعية الزوجة، (رفيف) ابنة سفير سابق وتعمل مديرة لشركة تجارية وهي شخصية واقعية و (عكرمة) وهو من بيئة مختلفة عن زوجته ويعمل أستاذ للغة العربية. وهو يبحث عن استقرار عائلي كامل من خلال الأطفال وهي لا تريد ذلك فهي تفكر بمستقبلها المهني أكثر، وفي العمل أيضا قصص أخرى وأحداث مختلفة لشخصيات قريبة منهما، سواء الأقرباء أو زملاء العمل أو الجيران، ولكل من هؤلاء قصته المنفصلة التي تلقي الضوء على جانب اجتماعي أو ظاهرة أو حالة وبقالب قريب من الطرافة. يعالج المسلسل المشكلات الاجتماعية المعاصرة بأسلوب ساخر وكوميدي.

طاقم العمل
إخراج مأمون البني.

تأليف وسيناريو وحوار: عبد المجيد حيدر ومحمد أبو لبن

تمثيل

 يارا صبري   (رفيف)
 مازن الناطور  (عكرمة)
 سلمى المصري،
 سليم صبري
 أسامة حلال
 ميلاد يوسف
 أماني الحكيم
 عدنان أبو الشامات
 محمد قنوع
 علي كريم
 عادل شكري
 واحة الراهب (كضيفة شرف)
 وغيرهم.

المراجع

مسلسلات تلفزيونية كوميدية سورية

رفيف وعكرمة


Milton Queiroz da Paixão kendt som Tita (født 1. april 1958) er en brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1979||4||2
|-
|1980||3||1
|-
|1981||7||2
|-
|1982||0||0
|-
|1983||8||1
|-
|1984||2||0
|-
|1985||0||0
|-
|1986||0||0
|-
|1987||0||0
|-
|1988||0||0
|-
|1989||6||0
|-
|1990||1||0
|-
!Total||31||6
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1990

Milton Queiroz da Paixão


شركة مشاريع الكويت القابضة (KIPCO) هي أحد شركات الاستثمار المدرجة في سوق الكويت للأوراق المالية. تهدف الشركة منذ تأسيسها عام 1975 إلى الاستثمار في القطاع المالي والقطاع الإعلامي والتقني. وتضم حوالي 50 شركة في 21 دولة في منطقة الشرق الأوسط وشمال أفريقيا وعدد موظفين يفوق 8,000 موظف.

تاريخ
تأسست الشركة في الثاني من أغسطس لعام 1975 بموجب القانون رقم 15 للشركات التجارية في الكويت. منذ تأسيسها، نمت الشركة بشكل مستمر واستثمرت في قطاعات مختلفة في منطقة الخليج والشرق الأوسط وشمال أفريقيا. كانت أولى عمليات الاستحواذ البارزة للشركة الاستحواذ على بنك الخليج المتحد ومقره المنامة في عام 1988، ثم الاستحواذ على الحصة الأكبر من بنك برقان في عام 1995.

الشركات التابعة والزميلة
تملك شركة مشاريع الكويت حوالي 50 شركة تابعة وزميلة. أهمها:
 إدارة الخليج المتحدة إنك – بوسطن (أمريكا) 100.00 %
 إدارة الخليج المتحدة المحدودة – بريطانيا 		100.00 %
 شركة الاستشارات الكويتية المتحدة 		98.00 %
 بنك الخليج المتحد – البحرين 		90.50 %
 جلف دي تي اتش ال دي سي – جزر كايمان 		78.00 %
 شركة كامكو للاستثمار العقاري – البحرين 		75.14 %
 الشركة العربية الأهلية للأسواق – الكويت 		72.13 %
 الشركة العربية الأولى للأسواق – الكويت 		72.13 %
 هنتر كابيتال كومباني – يوتا (أمريكا) 		70.00 %
 شركة الخليج للتأمين – الكويت 		66.63 %
 شركة الخليج المتحدة للخدمات المالية – قطر 		66.39 %
 بنك الخليج الجزائر – الجزائر 		62.37 %
 بنك تونس الدولي 		57.86 %
 بنك برقان		55.27 %
 شركة مشاريع الكويت الاستثمارية لإدارة الأصول 		53.26 %
 شركة بنك الخليج المتحد للاوراق المالية – البحرين 		53.26 %
 شركة نايل كميونيكيشن نتورك – أمريكا 		41.34 %
 شركة اللؤلؤة السعودية للضمان المحدودة – البحرين 		34.88 %
 شركة عقارات الكويت 		19.35 %
 المجموعة العربية المصرية للتأمين – مصر 		18.84 %
 شركة فجر الخليج للتأمين وإعادة التأمين - لبنان 		17.79 %
 الشركة السورية الكويتية للتأمين – سوريا 		15.52 %
 الشركة البحرينية الكويتية للتأمين – البحرين 		14.56 %
 شركة العقارات المتحدة 		11.29 %
 شركة الفنادق الكويتية 		10.08 %
 الخطوط الوطنية
 تقاعد للإدخار والتقاعد ش.م.ب. (مقفلة)
 شبكة أوربت شوتايم 60%

أحداث مهمة
 في مارس 2007 قامت الشركة ببيع حصتها في الشركة الوطنية للإتصالات المتنقلة لشركة كيوتل القطرية بقيمة 967 مليون دينار كويتي (4.600 دينار كويتي للسهم). وتعد تلك الصفقة هي الأكبر في القطاع الخاص الكويتي.

مجلس الإدارة

 حمد صباح الاحمد الصباح - رئيس مجلس الإدارة
 فيصل حمد العيار - عضو مجلس إدارة غير تنفيذي
 عبد الله يعقوب بشارة - عضو مجلس إدارة مستقل
 ادانا ناصر صباح الاحمد الصباح - عضو مجلس إدارة تنفيذي
 عبد الله ناصر صباح الأحمد الصباح - عضو مجلس إدارة غير تنفيذي

المصادر

تأسيسات سنة 1975 في الكويت
شركات خدمات مالية أسست في 1975
شركات خدمات مالية في الكويت
شركات قابضة
شركات مقرها في مدينة الكويت

شركة مشاريع الكويت القابضة


الطيبات هي إحدى بلديات ولاية تقرت ( ولاية ورقلة سابقًا) تقع في الشمال الشرقي من الولاية على الحدود مع ولاية الوادي، وهي عاصمة دائرة بنفس الاسم، تبعد عن مقر الولاية ب 37 كلم وعن وادي سوف ب 60 كلم، تتميز بانتشار واحات النخيل.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لالطيبات:

مراجع

الجزائر
بلديات ولاية تقرت
مدن الجزائر

الطيبات


Jean-Jacques Ndala, né le  en République démocratique du Congo, est un arbitre international congolais de football.

Biographie
Jean-Jacques Ndala est un arbitre professionnel de la République démocratique du Congo qui fait ses débuts à la Ligue de football du Katanga (LIFKAT) affilié à la Ligue nationale de football (Linafoot).

En 2020, il est nommé meilleur arbitre de la LINAFOOT qui lui prévaut une place au niveau international, d'abord continental puis intercontinental, il dirige plus des trente matchs au niveau international, passant par la coupe d'Afrique des nations de football, la ligue des champions de la CAF, la coupe de la confédération et les Éliminatoires de la Coupe du monde de football 2022.

Il est jusqu'aux années 2020, le seul arbitre congolais à atteindre ce niveau de compétition.

En 2021, il effectue un stage de la FIFA aux Émirats arabes unis et le 22 décembre de la même année, il dirige la  finale de la Supercoupe de la CAF  au stade Ahmad-bin-Ali de Doha au Qatar. Il est ainsi parmi les six arbitres africains présélectionnés pour la Coupe du monde de football 2022 au Qatar.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

 https://www.footmercato.net/arbitre/jean-jacques-ndala-ngambo
 https://es.soccerway.com/referees/jean-jacques-ndala-ngambo/417743/

Arbitre de football
Fédération sportive congolaise (RDC)
Naissance en juin 1987

Jean-Jacques Ndala Ngambo


Kutluözü, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Kurtluözü olarak geçmektedir. Daha önceleri Yavu köyüne bağlı bir mahalle iken, 3 Temmuz 1956'da köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 74 km, İskilip ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Kutluözü, İskilip


Akitanya (Fransızca: Aquitaine [], Gaskonca ve Oksitanca: Aquitània, Baskça: Akitania, Poitevin-Saintongeais: Aguiéne), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Fransa'nın güneybatısında bulunan bölgenin Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunmakta (Biskay Körfezi) ve Pireneler boyunca İspanya ile sınır oluşturmaktadır.  Bölgeden geçip Atlas Okyanusu'na dökülen iki nehir şunlardır: Dordogne ve Garonne. En büyük ve merkez şehri Bordeaux'dur. Yörede ünlü Bordeaux şarabı üretilmektedir.

Coğrafya
Akitanya Bölgesi 41.308 km²'lik yüzölçümü ile Fransa topraklarının % 7,6'sını kapsamaktadır. Güneyde İspanya, doğuda Midi-Pyrénées, kuzeyde Poitou-Charentes ve Limousin batıda ise Atlas Okyanusu ile çevrilidir.

Tarih
Romalılar zamanında bölgede Gallia Aquitania ili bulunmaktaydı. MS 4. yüzyılda bölge Romalılar tarafından dört bölgeye ayrılmıştır. 5. yüzyılda ise Vizigotların istilası sonrası bölgede Roma hakimiyeti sona ermiştir. 507 yılında ise bölgeye Franklar hakim olmuştur. 1361'de İngilizlerin bölgeye gelmesiyle Akitanya Prensliği kurulmuş, bölge 1453 yılına kadar İngilizlerin elinde kalmıştır. 1453 yılından itibaren Akitanya Fransa'nın tarihî ve coğrafî bir bölgesidir.

Diller
Fransızca bölgede hakim olan dildir. Diğer konuşulan diller ise; güneyde Baskça, bölgenin büyük bölümünde Oksitanca (Gaskonca ve Périgord lehçeleri dahil) ve büyük şehirlere gelen göçmenlerin konuştuğu Portekizce ve Arapçadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Bask
 Bask Bölgesi
 Oksitanya
 Oksitanca
 Gaskonca

Dış bağlantılar
 Visits : Tarihi Anıtlar

Fransa'nın tarihteki, coğrafi ve kültürel bölgeleri
Nouvelle-Aquitaine
Fransa'nın eski bölgeleri
Fransa'nın eski vilayetleri
Avrupa Birliği'nde NUTS 2 istatistiksel bölgeleri

Akitanya


El arroyo Avestruz Chico es un pequeño curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Treinta y Tres, pertenece a la cuenca hidrográfica de la laguna Merín.

Nace en la Cuchilla de los Ladrones y desemboca en el Arroyo Avestruz Grande tras recorrer alrededor de 24 km.

Referencias

Avestruz Chico
Avestruz Chico

Arroyo Avestruz Chico


Shaheen Monwara Haque é uma política da Liga Popular de Bangladesh e ex-membro do Parlamento de Bangladesh a partir de um assento reservado.

Biografia
Haque nasceu no dia 23 de setembro de 1956 e tem um diploma HSC.

Carreira
Haque foi eleita para o parlamento para um assento reservado como candidata da Liga Popular de Bangladesh em 2009. Ela era membro do Comitê Permanente do Ministério da Informação.

Mulheres de Bangladesh na política
Nascidos em 1956
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Shaheen Monwara Haque


Linguaphone may refer to:

Linguaphone (company), a language-training provider
Linguaphone (musical instrument) or lamellophone, a class of musical instruments

See also
Language lab, an audio-visual installation used in language teaching

Linguaphone


An Philodendron warszewiczii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch ngan Carl David Bouché. An Philodendron warszewiczii in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron warszewiczii


O Hauptfriedhof Mainz é o maior cemitério em Mainz, estabelecido em 1803 sob administração francesa. Foi um modelo para o Cemitério do Père-Lachaise em Paris, construído um ano depois.

História
A área do cemitério principal atual foi usada para enterros já na época romana (Mogontiacum) e até o século 8 d.C. Em 1803, Jeanbon St. André, prefeito do departamento de Mont-Tonnerre e então prefeito de Mainz, emitiu um decreto imperial da 23ª Pradaria do ano XII (1804), segundo o qual os túmulos não poderiam mais ser dispostos como cemitérios dentro dos limites da cidade, mas deveriam ser colocados sob a supervisão da comunidade política e instalados fora da cidade. O pano de fundo dessa instrução foi o fato de que, no final do século 18, a margem esquerda do Reno havia caído sob o domínio francês. Como resultado, os mosteiros foram fechados e os hospitais regionais foram fundidos em um único hospital. O número de instituições eclesiásticas e associadas a cemitério caiu drasticamente e faltaram túmulos. Acima de tudo, porém, havia razões de higiene para realocar os cemitérios fora da cidade.

Sepultamentos notáveis
Bernhard Adelung (1876–1943)
Jeanbon St. André (1749–1813)
Franz Ambros Alexander (1753–1802)
Fritz Arens (1912–1986)
Auguste Arens von Braunrasch (1824–1901)
Ludwig Becker (1855–1940), arquiteto de igrejas
Philipp Anton Bembé (1799–1861), fabricante de móveis
Philipp Johann Berdellé (1838–1903), arquiteto
Heinrich Bone (1813–1893)
Peter Cornelius (1824–1874), compositor
Eduard David (1863–1930)
Eduard Duller (1809–1853), poeta
Wilhelm Ehrhard (1884–1936), advogado
Jockel Fuchs (1919–2002)
Carl Gassner (1855–1942), médico
Heinrich Gassner (1847–1905)
Paul Haenlein (1835–1905), engenheiro
Ida Hahn-Hahn (1805–1880), escritora
Adam Henkell (1801–1866), fundador da Henkell & Co.
Karl Holzamer (1906–2007), filósofo
Franz Gedult von Jungenfeld (1778–1840)
Friedrich Kellner (1885–1970), escritor
Johann Maria Kertell (1771–1839)
Josef Klein (1904–1973)
Hans Klenk (1906–1983), empresário
Karl Kohl (1881–1943), cervejeiro
Eduard Kreyßig (1830–1897)
Christian Adalbert Kupferberg (1824–1876), empresário
Joseph Laské (1816–1865)
Friedrich Lehne (1771–1836)
Adam Franz Lennig (1803–1866), teólogo
Ludwig Lindenschmit der Ältere (1809–1893)
Karl von Loehr (1875–1958), arquiteto
Franz Konrad Macké (1756–1844)
Nikolaus Müller (1770–1851), escritor
Ernst Neger (1909–1989), carnavalesco
Walter Nicolai (1933–2018), filólogo
Roden Noel (1834–1894), poeta inglês
Fritz Ohlhof (1889–1946), político
Hans Rohrbach (1903–1993), matemático
Aloys Ruppel (1882–1977), bibliotecário
Karl Anton Schaab (1761–1855)
Otto Schmidtgen (1911–1964), músico
Woldemar von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg (1810–1871), general da cavalaria prussiano
Franz Schott (1811–1874)
Friedrich Schütz (1936–2007), historiador
Fritz Straßmann (1902–1980), um dos descobridores da fissão nuclear
Philipp Veit (1793–1877), pintor
Philipp Wasserburg (1827–1897)
Carl Weiser (1811–1865)
Kathinka Zitz-Halein (1801–1877), escritora
Carl Zulehner (1805–1847)

Galeria

Bibliografia
Rupert Krömer, Sabine Theiss-Krömer (Hrsg.): Ort der Stille. Von der Kraft der Endlichkeit. Verborgene Leidenschaften. 200 Jahre Mainzer Aureus – 2000 Jahre Heiliges Tal. Ein Bürgerprojekt. Vitruv Verlag, Mainz 2006, 4. Auflage 2008, ISBN 3-937562-00-1.
Wolfgang Stumme: Der Mainzer Hauptfriedhof. Menschen und ihre letzten Ruhestätten. Leinpfad Verlag, Ingelheim 2010, ISBN 978-3-942291-14-9.
Wolfgang Stumme: Der Mainzer Hauptfriedhof II. Menschen und ihre letzten Ruhestätten. 31 neue Porträts. Leinpfad Verlag, Ingelheim 2013, ISBN 978-3-942291-65-1.
Hermann Wucher: Historische Führung auf dem Mainzer Hauptfriedhof: Grabstätten bedeutender Persönlichkeiten sowie eine Sammlung erhaltenswerter Inschriften. 3. Auflage, Selbstverlag, Ginsheim-Gustavsburg 2009, (Digitalisat).
Alfred Börckel: Der Mainzer Friedhof. Seine Geschichte und seine Denkmäler. Zur Erinnerung an sein 100-jähriges Bestehen. Verlag der Stadt Mainz, Mainz 1903. Digitalisat

Ligações externas

www.nekropolis-moguntia.de

Der Mainzer Hauptfriedhof auf wo-sie-ruhen.de

Cemitérios da Alemanha

Hauptfriedhof Mainz


Ynglinge er en ungdomsfilm instrueret af Mikkel Munch-Fals efter manuskript af samme.

Handling

Tre unge, en bøsse på en rasteplads, en filmoptagelse og en plan. 'Ynglinge' er en sanselig og syrlig fortælling om ungdommens bestræbelser på at orientere sig seksuelt i en eksplicit pornografisk verden

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Ungdomsfilm fra Danmark

Ynglinge


Scorpia de mare (Scorpaena porcus) este un pește teleostean marin veninos, bentonic, lung de 10-20 cm, din familia scorpenide (ordinul perciforme), de pe fundurile stâncoase sau nisipoase bine înierbate din Oceanul Atlantic, Marea Mediterană, Marea Neagră. În România se întâlnește în tot lungul litoralului Mării Negre. Trăiește în apropierea țărmului, la adâncimi ce nu trec de 30 m, pe facies pietros, acoperit de Cystoseira (o algă brună marină). Are o înfățișare monstruoasă, greoaia. Corpul este alungit, comprimat ușor lateral și acoperit cu solzi ctenoizi. Capul mare, acoperit cu țepi, gura mare dispusă terminal și înzestrată cu numeroși dinți mărunți. Dorsala, în partea anterioară este prevăzută cu radii osoase, iar pectoralele sunt mari. Coloritul corpului cafeniu-cenușiu, cu pete și dungi transversale aproape negre, abdomenul cenușiu. Acest pește posedă o culoare mimetică, protectoare, care-l face asemănător algelor, distingând-se cu greu de acestea. Depune icre pelagice, în iunie-august. O femelă depune până la 3000 de boabe de icre. Hrana acestui pește constă, în special, din pești (guvizi, aterine, labride) și crustacee (crevete, crabi, mizide). Este periculos și foarte temut de pescari, fiindcă posedă glande veninoase la baza țepilor din înotătoarelor anală, ventrale și dorsală, a căror secreție otrăvitoare, pătrunsă în rana cauzată de înțepătura scorpiei de mare, produce dureri destul de mari, dar neletale pentru om. Carnea însă nu e veninoasă și este apreciată în țările mediteraneene, îndeosebi în sudul Franței.

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Sergiu I. Cărăușu. Tratat de ichtiologie. Editura Academiei Republicii Populare Române, Bucuresti 1952, 804 p.
 George D. Vasiliu. Peștii apelor noastre. București : Edit. Științifică, 1959.
 Th. Bușniță, I. Alexandrescu. Atlasul peștilor din apele R.S. România. București, 1971.
 L. Lustun, I. Rădulescu, V. Voican. Dicționar piscicol. Editura Ceres. București 1978.
 Scorpaena porcus Linnaeus, 1758. în "FAO. Méditerranée et mer Noire. Zone de pêche 37. Volume II. Vertébrés. Rome 1987"

Legături externe

 Scorpaena porcus Linnaeus, 1758. FishBase
 Scorpaena porcus. The IUCN Red List of Threatened Species
 Rascasse brune, Scorpaena porcus Linnaeus, 1758. DORIS
 Scorpaena porcus Linnaeus, 1758. FAO. Méditerranée et mer Noire. Zone de pêche 37. Volume II. Vertébrés. Rome 1987
 Giuseppe Mazza. Scorpaena porcus

Scorpaenidae
Pești din Marea Neagră
 Pești din România

Scorpie de mare


Kad se smijah, tad i bijah, humoristično-satirična emisija na Hrvatskome radiju Splitu urednika i autora Mladena Vukovića.

Povijest
Emitira se od travnja 1991. godine svake nedjelje u 10:15 sati i reprizno utorkom u 21:15, osim u vrijeme ljetne programske sheme. Emitirano je u 29 sezona više od 1090 izdanja.

U emisiji se humoristično i satirično obrađuje aktualne društvene, gospodarske, kulturne i sportske "gafove" tjedna. Pušta se izabrane tekstove iz novih knjiga aforizama i ostalog humorističkog štiva. Program obogaćuju veseli i šaljivi domaći glazbenih brojevi i parodije. Rubrike imaju stalni vanjski suradnici: Ivan Delaš - baba Manda, Marijan Grbavac - kumić Ikić, profešur Nađan Dumanić, Mara Ožić-Bebek Imotica - kao Antiša i Ivuša... Tekstove piše Mladen Vuković, a osim njega i Tomislav Božinović te aforisti Jandre Drmić, Tomislav Mihanović, Miljenka Koštro, Josip Margeta, Marinko Bašić, Josip Grgić, Drago Maršić, Robert Marić, Borivoj Jelinčić i ini hrvatski humoristi. Povremeno su surađivali i Neda Grubišić-Čabo - kuma Anđa, Tašenka Matulović - teta Tonka, Igor Siriščević - strikan Dujo, Tomislav Žižić - Vimenka, Davor Pezo - Zezo, Vinko Bajrović - Mali Duje, pučki pjesnici Ante Lučić, Ante Tomaš, Nenad Bezmalinović, Vice Krce, Davor Meštrović, Dinko Matković, Ivan Ravlić, Stipan Grcić i ini. Viceve govore Frano Vukoja, Ivica Žegarac Žuti, Augustin Ago Kujundžić, Mejrema Reuter, Petar Vulić i drugi šaljivčine. Tekstove su u više sezona "pola ure smijure" čitali glumci HNK Split Arijana Čulina, Milan Štrljić, Filip Radoš, Ratko Glavina, Ilija Zovko, Ante Čedo Martinić, Franko Strmotić i ini. Neki od suradnika objavili su nosače zvuka.

Emisija njeguje i čuva mjesne hrvatske govore: čakavicu, dalmatinskozagorsku ikavicu a jedno vrijeme i bunjevačku ikavicu Ivana Ivkovića Ivandekića.

Dio tekstova iz emisije, te izbori iz novih knjiga aforizama i epigrama, objavljeni su i u prvom hrvatskom internetskom humorističkom listu Čvoki. List se je od početka, 1. travnja 2000. nalazio na međumrježnoj adresi www.imotski.hr, a potom na radio.hrt.hr u pdf-u. Prvih 30 brojeva bili su isključivo internetski i imali su multimedijalne (audio i video) priloge.

Nagrade i priznanja
 Urednik Mladen Vuković je za emisiju dobio godišnju osobnu nagradu Splitsko-dalmatinske županije (2008.) te godišnju nagradu HRT-a (2010.).
 Emisija je nominirana za radijsku emisiju godine Večernjakova ruža 2019. godine.

Izvori

Mediji u Splitu
Emisije na Hrvatskom radiju

Kad se smijah, tad i bijah


يشير مصطلح خلط اللغات إلى الخلط بين لغتين أو أكثر أو لهجتين أو أكثر من لهجة أثناء الكلام.

يستخدم بعض العلماء مصطلحي «خلط اللغات» و«التناوب اللغوي» ليدل أحدهما على الآخر، لا سيما في الدراسات النحوية والصرفية، وغيرها من النواحي الشكلية للغة. فيما يضع علماء آخرون تعريفات أكثر دقة لمصطلح خلط اللغات، إلا أن هذه التعريفات قد تختلف باختلاف فروع اللسانيات، ونظرية التعليم، والاتصالات إلخ.

وتشبه عملية خلط اللغات استخدام لغات الرطنة (بدجنية) أو تكوينها؛ إلا أن عملية خلط اللغات قد تظهر في مناخ يتشارك فيه المتحدثون أكثر من لغة في حين أن لغة الرطنة (البدجنية) تظهر بين مجموعات لا لغة مشتركة بين أفرادها.

خلط اللغات والتناوب اللغوي

يستخدم بعض اللغويين مصطلحي «خلط اللغات» و«التناوب اللغوي» ليحل أحدهما محل الآخر؛ لا سيما في الدراسات العلمية النحوية، والصرفية، وما إلى ذلك، إذ يطلقون كلا المصطلحين للإشارة إلى اللفظ المستوحى من عنصرين أو أكثر من النظم النحوية. وغالباً ما تركز هذه الدراسات في المواءمة بين عناصر من أنظمة مختلفة متباينة، أو على القيود التي تحد من عملية التناوب.

وفيما بذل العديد من اللغويين جهوداً كبيرة لوصف الفرق بين عملية التناوب اللغوي واقتراض الكلمات أو العبارات، فإن مصطلح خلط الللغات استخدم كمظلة شاملة لكلا النوعين من سلوكيات اللغة.

ففي حين يشير مصطلح التناوب الللغوي إلى حركة انتقال المتكلم بعدة لغات من نظام نحوي إلى آخر، فإن مصطلح خلط اللغات يشير إلى صيغة هجينة، مستخلصة من قواعد نحوية مختلفة. وبعبارة أخرى، فإن خلط اللغات يهتم بالنواحي الشكلية لأبنية اللغة أو الكفاءة اللغوية، بينما يهتم التناوب اللغوي بـ الأداء اللغوي.

خلط اللغات في اللغويات الاجتماعية

ولما كان اللغويين الذين يصبون اهتمامهم بأبنية عملية خلط اللغات أو شكلها لا يولون اهتماما كبيراً بالتفريق بين خلط اللغات والتناوب اللغوي، فقد أبحر بعض علماء اللغة الاجتماعيين واستفاضوا في التفريق بين هاتين الظاهرتين. إذ يرتبط التناوب اللغوي عندهم بآثار معينة في استعمالات اللغةالتداوليات أو وظائف خطابية أو بـهوية المجموعة. وبهذا المعنى، فإن مصطلح خلط اللغات أو استبدال اللغة يستخدم لوصف حالات أكثر ثباتا حيث تستخدم فيها اللغات المتعددة دون هذه الآثار التي تظهر في استعمال اللغة. انظر أيضا خلط اللغات والعناصر المندمجة، أدناه.

خلط اللغات في اكتساب اللغة

في الدراسات المتعلقة بـاكتساب اللغة عند المتحدثين بلغتين، فإن خلط اللغات يشير إلى المرحلة التطويرية التي يخلط الأطفال خلالها عناصر من أكثر من لغة واحدة. ويمر معظم الأطفال ممن يتحدثون بلغتين أثنا فترة اكتساب اللغتين بمرحلة ينتقلون فيها من لغة إلى أخرى دون تمييز واضح. وهذا يختلف عن التناوب اللغوي، الذي يقصد به الاستخدام الملائم اجتماعيا ونحوياً لعدة لهجات ومستويات الكلام.

بداية في مرحلة الهذيان، يصدر الأطفال الصغار الذين ينشئون في بيئات ثنائية اللغة أو متعددة اللغات تعبيرات تجمع بين عناصر من كلا اللغتين (أو كل اللغات) من اللغات التي ينميها الطفل. فيرى بعض اللغويين أن خلط اللغات هذا يعكس افتقار الطفل إلى التحكم أو القدرة على التفريق بين اللغات. فيما يرى آخرون أن ذلك يحدث نتيجة لقلة المفردات لديه؛ فقد يعرف الأطفال الصغار جداً كلمة في لغة ما ولا يعرفون مرادفها في اللغة الآخرى. كما أن بعض الدراسات الحديثة تؤكد بأن خلط اللغات هذا دليل على تنمية قدرة الطفل على القيام بعملية التناوب اللغوي بالطرق الملائمة اجتماعياً.

خلط اللغات في علم النفس وعلم اللغة النفسي

يستخدم مسمى خلط اللغات في علم النفس وفي علم اللغة النفسي في النظريات التي تعتمد على دراسات تبادل اللغة أو التناوب اللغوي لوصف الهياكل المعرفية الكامنة وراء ثنائية اللغة. خلال الخمسينيات والستينيات من القرن الماضي، عامل علماء النفس واللغويون المتكلمين بلغتين كـ«متحدثان بلغة واحدة في شخص واحد» كما يطلق عليهم جروسجين. و«وجهة النظر الجزئية» هذه تفترض أن الشخص الذي يتحدث بلغتين لديه قواعد نحوية مخزنة في دماغه لكل لغة على حدة، والتي قد تكون أقل أو أكثر مماثلة للقواعد النحوية المخزنة في دماغ المتحدثين بلغة واحدة، وأنها تخزن وتستخدم منفصلة كل على حدة. كما أظهرت دراسات أجريت منذ السبعينيات أن المتحدثين بلغتين يكتسبون عناصر من اللغتين «المنفصلتين» بانتظام. وقادت هذه النتائج إلى الشروع في دراسات عن ظاهرة خلط اللغات في علم النفس وعلم اللغة النفسي.

عرف سريدار وسريدار خلط اللغات بـ«الانتقال من استخدام وحدات لغوية (كلمات، عبارات، جمل، إلخ) من لغة ما إلى استخدام نظيرتها في لغة أخرى في جملة واحدة». وقد نوّها أن خلط اللغات مختلف عن التناوب اللغوي حيث أن خلط اللغات يظهر في جملة واحدة (وهو يعرف أحياناً باسم التحول الداخلي في الجملة) وأنه لا يفي بمهام استعملات اللغة أو مناحي الخطاب التي وضعها علماء اللغة النفسيون. (انظر خلط اللغات في علم اللغة النفسي، أعلاه). كما تشير ممارسة خلط اللغات المستمدة من كفاءة لغتين في نفس الوقت إلى أن هذه الكفاءات لم يتم تخزينها أو معالجتها تخزينا ومعالجة منفصلة؛ ولذلك فإن ظاهرة خلط اللغة عند المتحدثين بلغتين دُرست بغية استكشاف البناء العقلي الكامن وراء القدرات اللغوية.

خلط اللغات والعناصر المندمجة

إن اللغة المختلطة أو العناصر المندمجة مزيج ثابت إلى حد ما من لغتين أو أكثر. وهو ما وصفه بعض اللغويين بأنه «التناوب اللغوي كخيار خفي» أو «التناوب اللغوي المتكرر» كما أنه وصف مؤخراً بـ«خلط اللغة»، أو بوصف أكثر دقة نحوياً بـ «العناصر المندمجة».

وقد يصبح استخدام كلمات من كلا اللغتين معاً في المناطق التي يشيع فيها التناوب اللغوي أمراً طبيعياً في الحديث اليومي. وحيث يظهر التناوب على مستوى الألفاظ ذات المغزى علم الدلالة أو علم اللغة الاجتماعي فإن خلط اللغات على النقيض من ذلك، إذ لا تحمل معنى إضافياً محدداً في السياق المحلي. وتماثل العناصر المندمجة اللغة المختلطة من حيث الدلالات واستعمالات اللغة، إلا أن العناصر المندمجة تقل فيها التنوعات حيث أنها تخضع للقواعد النحوية بشكل كامل؛ أي أن العناصر المختلطة تخضع لأنظمة نحوية تحدد عناصر اللغة المصدر المسموح بها.

تختلف اللغة المختلطة عن لغة الكريول(الهجينة). إذ يظن أن لغة الكريول نشأت عن لغات الرطنة (البدجنية) ثم أصلت كلغات منفصلة، فيما نشأت اللغات المختلطة من عملية التناوب اللغوي. (انظر الفرق بين خلط اللغات ولغات الرطنة (ال[بدجنية])أعلاه).

الأسماء المحلية

وهناك العديد من الأسماء للغات مختلطة معينة أو لعناصر مندمجة، وغالباً ما تستخدم تلك الأسماء بغرض التفكه إذ تحمل معاني سخرية أو ازدراء. منها على سبيل المثال ما يلي:
 صينجليزية «تشينجليش» (خلط بين الصينية والإنجليزية)
 ألمانجيليزية «دينجليش» (خلط بين الألمانية والإنجليزية)
 هولنجليزية «دونجليش» (خلط بين الهولندية والإنجليزية)
 "انجلوج" (خلط بين الفليبينية والإنجليزية)
 فرنجليزية «فرانجلش» (خلط بين الفرنسية والإنجليزية)
 "فرانبونيس" (خلط بين اليابانية والإنجليزية)
 يونانجليزية «جريكليش» (خلط بين اليونانية والإنجليزية)
 هنجليزية «هنجليش» (خلط بن الهندية والإنجليزية)
 كورينجليزية «كونجليش» (خلط بين الكورية والإنجليزية)
 مالينجليزية «مانجليش» (خلط بين الماليزية والإنجليزية)
 مالطنجليزية «مالتينجليش» (خلط بين المالطية والإنجليزية)
 بولنجليزية «بوجليش» (خلط بين البولندية والإنجليزية)
 برتغاليزية «بورجليش» (خلط بين البرتغالية والإنجليزية)
 برتغاسبانية «بورتونول» (خلط بين البرتغالية والإسبانية)
 سينجليزية «سينجليش» (خلط بين السينغافورية والإنجليزية)
 الإسبانجليزية «سبانجليش» (خلط بين الإسبانية والإنجليزية)
 "سفورسك" (خلط بين السويدية والنرويجية)
 تامينجليزية «تانجليش» (خلط بين لغة التاميل والإنجليزية)
 تاجليزية «تاجليش» (خلط بين لغة التاجالوج الفليبينية والإنجليزية)

المراجع

نظرية التعليم
اكتساب اللغة
تعدد اللغات
تواصل إنساني
صرف
علم النفس
لغويات اجتماعية
نحو
علم اللغة النفسي

خلط اللغات


Tramvajski promet u Osijeku postoji od 1884. godine, kada je s radom krenuo konjski tramvaj. Time je Osijek postao prvi grad u Hrvatskoj i jedan od prvih gradova u ovom dijelu Europe s uvedenim tramvajskim prometom. Elektrifikacija sustava izvršena je 1926. Danas se tramvajski promet odvija na dvije dnevne linije, a njime upravlja GPP.

Povijest

Prije uvođenja tramvaja osječki gradski prijevoz sastojao se od kočija i kola, kojima su privatnici prevozili putnike i teret. Moguće uvođenje tramvaja u javni promet prvi se put spominjalo 1868., no to se nije ostvarilo do 1884., unatoč subvencijama koje je gradska uprava nudila za izgradnju sustava.

Godine 1883. osnovano je Dioničko društvo za izgradnju konjske željeznice u Osijeku, koje je 14. srpnja te godine dobilo koncesiju nad izgradnjom jednokolosječne tramvajske pruge. Ona je 10. rujna 1884. svečano puštena u promet, a vodila je od gornjogradske crkve sv. Roka preko Tvrđe do Donjega grada. Godine 1889. izgrađena je pruga prema željezničkom kolodvoru, a kasnije i od Tvrđe prema Gradskom vrtu.

Godine 1898. predložena je elektrifikacija tramvaja, no zbog nesuglasica između gradske uprave te Dioničkog društva za plin i Dioničkog društva za tramvaj, cjelokupna elektrifikacija grada je kasnila, pa je i tramvaj u konačnici elektrificiran tek 1926. Te je godine, 1. travnja, pola sata nakon ponoći, konjski tramvaj vožnjom od Donjega prema Gornjemu gradu završio svoj rad. Istodobno su počeli radovi na elektrifikaciji sustava, koji su završili 12. prosinca 1926., kada je električni tramvaj prvi put krenuo u promet na izmijenjenoj trasi od Podgrađa do Donjeg grada, koja je umjesto skretanja u Tvrđu, išla linijom kakva je i danas. Promijenjena je i trasa druge linije, pa je tramvaj prema kolodvoru preusmjeren na Đakovštinu, umjesto na današnju ulicu Hrvatske Republike, gdje se do tada prometovalo. Prve osječke električne tramvaje proizvela je češka Škoda.

Početkom 1960-ih počeli su prometovati hrvatski tramvaji TMK 101 proizvedeni u Đuri Đakoviću, a 1968. u promet se uvode prve Tatre T3, proizvedene u češkom ČKD-u. One su, kao najsuvremeniji tramvaj tog vremena, počele postupno zamjenjivati tramvaje TMK 101, koji su 1972. prevezeni u Zagreb.

Početkom 1970-ih izgrađena je nova dvokolosječna pruga od Podgrađa do početka Višnjevca, a 1990. na drugoj liniji i pruga do sredine Vinkovačke ulice. Uslijedio je Domovinski rat i srpska opsada Osijeka koji su pogodili i osječki tramvajski sustav. Poginule su dvije vozačice tramvaja: Nezida Tojčić za upravljačem tramvaja i Marija Lacković tijekom povlačenja u sklonište. I drugi su djelatnici u tramvajskom prometu riskirali živote, kako bi sugrađanima omogućili prijevoz na željena odredišta. Radnici zaduženi za kontaktne vodove često su za vrijeme oglašene opasnosti popravljali vodove, kako bi nakon prestanka opasnosti tramvaji mogli prevesti putnike. Među metama granatiranja velikosrpskog agresora našla se i remiza, u kojoj je nekoliko tramvaja nepovratno uništeno. Zbog toga su noću preostala vozila izmještana po ulicama širom grada, gdje su bila relativno sigurnija.

Godine 1995. nabavljeno je iz Mannheima nekoliko tramvaja Düwag GT-6, koji se zbog većeg kapaciteta putnika i danas koriste tijekom dnevnih gužvi. Godine 2006. druga linija produžena je dvokolosječno do Mačkamame, a 2008. jednokolosječno do Bikare. Tijekom 2006. i 2007. tramvaji Tatra T3 postupno su obnavljani u češkom Krnovu na suvremeni tip Tatra T3R.PV. Godine 2008. počeo je s radom sustav elektronske naplate prijevoza Butra.

Istodobno je nastavljeno planiranje širenja tramvajske mreže. U svibnju 2012. potpisan je ugovor o gradnji pruge kroz Višnjevac i Josipovac, prema kojem bi se u prvoj fazi izgradila pruga do središta Višnjevca, a u drugoj do središta Josipovca. Radovi na prvoj fazi završeni su 30. studenog 2014. otvaranjem nove dionice pruge kroz Višnjevac. Početkom listopada 2016. objavljeno je da će europskim fondovima biti financiran nastavak izgradnje pruge prema Josipovcu, kao i kupnja 30 niskopodnih tramvaja. Također, predviđeno je spajanje dviju linija između Zelenog Polja i Bikare, izgradnja nove pruge prema Centralnom groblju te izgradnja nove kontaktne mreže i remize. Spomenuti projekt na kraju nije ostvaren.

Tek je 29. rujna 2021. potpisan ugovor u vezi s osuvremenjivanjem cjelokupnog javnog gradskog prijevoza, s naglaskom na osuvremenjivanje tramvajskog prometa, a koje bi obuhvaćalo obnovu 9,5 kilometara pruge, obnovu ispravljačkih stanica i elektromreže, prilagodbu 23 tramvajska stajališta osobama s invaliditetom i u konačnici kupnju 23 niskopodna tramvaja. Realizacija projekta započela je 21. ožujka 2022. radovima u Strossmayerovoj ulici, na dionici između Svilajske ulice i starog višnjevačkog okretišta, gdje je prvo uklonjen stari, a potom postavljen i novi kolosijek. Radovi na navedenoj dionici završeni su sredinom lipnja iste godine kada je započela obnova na dionici između trga Ante Starčevića i Rokove ulice.

Linije

U Osijeku postoje dvije tramvajske linije:
 1: Višnjevac – Zeleno polje
 Višnjevac - Ulica bana J. Jelačića - Ulica J. J. Strossmayera - Trg A. Starčevića - Europska avenija - Ulica cara Hadrijana - Ulica Matije Gupca - Zeleno polje
 2: Trg Ante Starčevića – Bikara
 (Vozi kružno: Đakovština → Željeznički kolodvor → Ulica S. Radića → Trg A. Starčevića → Đakovština) - Vinovačka cesta - Gacka ulica - Ulica M. Divalta - Bikara

Vozni park

Naplata prijevoza

Za naplatu prijevoza uglavnom se koriste kartice sustava Butra:

 opće kartice
 učeničke kartice
 studentske kartice
 umirovljeničke kartice
 kartice za nezaposlene
 kartice za djecu
 vrijednosne kartice

Osim karticama Butra, prijevoz se naplaćuje i jednokratnim te dnevnim kartama.

Izvori

Poveznice

 Javni gradski promet u Osijeku
 Gradski prijevoz putnika Osijek

Tramvajski promet u Osijeku


Albert III. (Beč, između 18. studenog 1349. i 16. ožujka 1350. ili 9. rujna 1349. ili 1350. – Laxenburg, 28. ili 29. kolovoza 1395.) zvan Albert s pletenicom bio je kao Albert VII. grof od Habsburga. Vladao je od 1365. do 1395. nad Austrijskim Vojvodstvom te s prekidima nad vojvodstvima Štajerska, Koruška, Kranjska te nad grofovijom Tirol. Ujedno je vladao i nad drugim posjedima koji su bili u vlasništvu njegove dinastije. Često je bio u nestašici novca zbog ratnih pohoda kojima je povećao svoj teritorij te zbog unutarobiteljskih sukoba, ali se njegova vladavina smatra razdobljem blagostanja, pogotovo za Austrijsko Vojvodstvo. On glasi kao utemeljitelj bečkog sveučilišta jer ju se opremio s bogoslovnim fakultetom.

Austrijski vladari
Habsburgovci

Albert III. Habsburški


Gara Vaslui este o gară care deservește municipiul Vaslui, România.

Istoric
Gara originală, proiectată de Anghel Saligny, a fost distrusă aproape complet în timpul celui de-al doilea Război Mondial.

Gara actuală a fost modernizată și redeschisă în toamna anului 2013.

Note

Vaslui

Gara Vaslui


Morski Anđeo (lat. Pneumodermopsis paucidens) mekušac iz porodice Pneumodermatidae, dio natporodice Clionoidea. Vrsta je plivajućeg morskog puža iz Atlantika i Mediterana. Prvi puta otkriven je u Jadranu u 10. mjesecu 2019. godine kod otoka Čiovo.

Morski anđeli nemaju sluzavo stopalo, nego su razvili su plašt pomoću kojeg plivaju. Hermafroditi su koji mogu narasti do 5 centimetara, a hrane se drugom vrstom plivajućih puževa, Creseis acicula (sin. Creseis clava), koji su se također pojavili u Jadranu.

Sinonimi
 Dexiobranchaea paucidens Boas, 1886
 Pneumodermopsis paucidens paucidens (Boas, 1886)
 Pneumodermopsis paucidens pulex Pruvot-Fol, 1926

Izvori

Puževi

Morski anđeo