Milenijalci, također poznati kao generacija Y, demografska su skupina koja slijedi nakon generacije X te prethodi generaciji Z. Istraživači i popularni mediji koriste rane 1980-e kao početne godine rođenja, a sredinu 1990-ih do ranih 2000-ih kao završne godine rođenja, pa se ovom generacijom obično smatraju ljudi rođeni od 1981. do 1996. godine. Većina milenijalaca djeca su baby boomera i rane generacije X; milenijalci su često roditelji generaciji alfa.

Diljem svijeta mladi ljudi odgađaju brak. Milenijalci su rođeni u vrijeme pada stope plodnosti diljem svijeta te imaju manje djece od svojih predaka. Oni rođeni u zemljama u razvoju nastavit će sačinjavati glavni dio svjetskog rasta stanovništva. U zemljama trećeg svijeta mladi su ljudi za vrijeme 2010-ih godina bili manje skloni seksualnIm odnosima u odnosu na svoje pretke u istom dobnom rasponu. Na svjetskom Zapadu su manje religiozni od svojih predaka, ali se katkad identificiraju sa spiritualnošću.

Milenijalci su opisani kao prva svjetska generacija i prva generacija koja je odrasla u doba interneta. Generaciju općenito obilježava povećana upotreba i poznavanje interneta, mobilnih uređaja te društvenih mreža, zbog čega se ponekad nazivaju digitalnim urođenicima. Između 1990-ih i 2010-ih, oni iz zemalja u razvoju učestalije su postali visokoobrazovani, što je bio čimbenik koji je potaknuo gospodarski rast u tim zemljama. Milenijalci diljem svijeta pretrpjeli su mnoge značajne ekonomske poremećaje od početka svog radnog vijeka; mnogi su se suočili s visokom razinom nezaposlenosti tijekom ranijih godina na tržištu rada posljedicom velike recesije u 2008. godini, a pretrpjeli su i recesiju 2020. godine uzrokovanu pandemijom COVID-19.

Terminologija i etimologija
Članovi ove demografske skupine poznati su kao milenijalci zato što su oni najstariji postali odrasle osobe na prijelazu tisućljeća. Autorima Williamu Straussu i Neilu Howeu, poznatima po Strauss–Howe-ovoj generacijskoj teoriji, naširoko se pripisuje imenovanje milenijalaca. Termin su osmislili 1987. godine, otprilike u vrijeme kada su djeca rođena 1982. kretala u vrtić, a mediji su prvi identificirali njihovu moguću vezu s nadolazećim novim tisućljećem kao maturantski razred 2000. godine. O skupini su pisali u svojim knjigama: Generacije: Povijest američke budućnosti, 1584. –  2069. (1991.) i Uspon milenijalaca: Sljedeća velika generacija (2000.).

U kolovozu 1993. godine, uvodni članak časopisa Advertising Age skovao je izraz generacija Y kako bi opisao tadašnje tinejdžere u dobi od 13 do 19 godina (rođeni 1974. – 1980. godine), koji su u to vrijeme bili smatrani različitima od generacije X. Međutim, većina medijskih izvora kasnije je ipak identificirala one rođene između 1974. i 1980. godine kao posljednji val generacije X, a Ad Age je 2003. godine i pomaknuo početnu godinu njihove generacije Y na 1982. godinu. Prema novinaru Bruceu Horovitzu, Ad Age se 2012. godine "prestao odupirati i priznao da su milenijalci bolji naziv od generacije Y", a 2014. je godine bivši upravitelj strategije za podatke u Ad Ageu za NPR izjavio da je "naziv generacije Y bio zadan privremeno dok ne saznamo više o njima."

Milenijalci se ponekad nazivaju echo boomerima zbog toga što su često potomci baby boomera, zbog značajnog porasta stope nataliteta od ranih 1980-ih do sredine 1990-ih te zbog veličine njihove generacije u odnosu na onu baby boomera. U Sjedinjenim Američkim Državama su stope nataliteta echo booma dosegle svoj vrhunac u kolovozu 1990. godine, a trend se manjih obitelji dvadesetog stoljeća u razvijenim zemljama nastavio. Psihologinja Jean Twenge opisala je milenijalce kao "Ja generaciju" u svojoj knjizi iz 2006. godine: "Ja generacija: Zašto su današnji mladi Amerikanci samopouzdaniji, asertivniji, povlašteniji – te nesretniji nego ikad prije", dok je 2013. godine časopis Time objavio naslovnu priču pod nazivom "Milenijalci: Ja ja ja generacija." Drugi nazivi predloženi za ovu skupinu uključuju: mrežna generacija, generacija 09/11, generacija poslije te burnout generacija.

Američka sociologinja Kathleen Shaputis prozvala je milenijalce Bumerang generacijom ili Petar Pan generacijom zbog osjetne sklonosti članova prema odgađanju nekih bitnih životnih događaja u odraslu dob, i to na duža razdoblja u odnosu na većinu prethodnih generacija. Ti nazivi također se odnose i na trend da članovi generacije žive sa roditeljima duže nego članovi prethodnih generacija. Kimberly Palmer smatra da su glavni pokretači ovog trenda visoki troškovi stanovanja, viša razina obrazovanja te relativna imućnost starije generacije. Pitanja vezana za točno značenje ideje odraslosti također utječu na raspravu o odgođenom stupanju u samostalan život te novu fazu života. Istraživanje iz 2012. godine koje su proveli profesori na Sveučilištu Brigham Young pokazalo je da studenti  češće definiraju odraslost na temelju određenih osobnih sposobnosti i karakteristika nego na temelju tradicionalnih oblika obreda prijelaza. Larry Nelson primjećuje: "U prijašnjim generacijama se oženiš te započneš karijeru, i to odmah. Ono što su mladi ljudi danas počeli shvaćati je da takav pristup vodi razvodima, nezadovoljstvu karijerom... Većina želi stupiti u brak (...) oni samo to žele učiniti kako treba iz prve, a isto vrijedi i za karijeru."

Definicije raspona datuma i dobi
Oxford Living Dictionaries opisuje milenijalca kao osobu "rođenu između ranih 1980-ih i kasnih 1990-ih." Rječnik Merriam-Webster definira milenijalca kao "osobu rođenu 1980-ih ili 1990-ih."

Jonathan Rauch, viši suradnik Instituta Brookings, napisao je 2018. za The Economist  da su "generacije zamagljeni pojmovi", ali skupina rođena 1981. – 1996. "široko je prihvaćena" definicija za milenijalce. Reuters također tvrdi da se "uobičajena definicija" odnosi na 1981-1996.[2]

Isto tako, Pew Research Center definira milenijalce kao ljude rođene od 1981. do 1996., odabirući te datume za "ključne političke, ekonomske i društvene čimbenike", uključujući terorističke napade 11. rujna, invaziju na Irak 2003., Veliku recesiju te internetsku eksploziju. Kongresna knjižnica Sjedinjenih Država objašnjava da "definiranje generacija nije egzaktna znanost", iako citira Pewovu definiciju iz 1981.-1996. za definiranje milenijalaca. Razni mediji i statističke organizacije citirale su Pewovu definiciju, uključujući Time magazine,  BBC, The Washington Post, The New York Times, The Wall Street Journal, PBS, The Los Angeles Times, The Guardian, Zavod za statistiku rada Sjedinjenih Država, te Kanadska statistika. Institut Brookings definira milenijsku generaciju kao ljude rođene od 1981. do 1996., kao i Gallup, Odbor federalnih rezervi, Američka psihološka udruga, CBS, te ABC Australia.

Australski McCrindle Research koristi godine 1980. – 1994. kao godine rođenja generacije Y (milenijalci).  Australski zavod za statistiku koristi razdoblje od 1981. do 1995. za definiranje milenijalaca u popisu stanovništva 2021. godine. Psihologinja Jean Twenge definira milenijalce kao one rođene 1980-1994. CNN izvještava da studije često koriste razdoblje od 1981. do 1996. za definiranje milenijalaca, ali ponekad navode razdoblje od 1980. do 2000. godine. Ured za popis stanovništva Sjedinjenih Američkih Država nedosljedan je, spominjući 1996. godinu kao kraj datumskog raspona za milenijalce u priopćenju za 2020., ali navodi 2000. na grafikonima u demografskoj analizi 2020. Međutim, prethodno su izjavili da "nema službenog datuma početka i završetka rođenja milenijalaca" te službeno ne definiraju  milenijalce. U Velikoj Britaniji, Resolution Foundation koristi 1981.–2000. Sociolog Elwood Carlson, koji generaciju naziva "Novi boomeri", identificirao je godine rođenja od 1983. do 2001., na temelju porasta rađanja nakon 1983. i završavajući s "političkim i društvenim izazovima" koji su se dogodili nakon terorističkih napada 11. rujna. Autor Neil Howe, sukreator Strauss–Howe generacijske teorije, definira milenijalce kao one rođene od 1982. do 2004.

Skupine rođene tijekom prijelaznih godina prije i poslije milenijalaca identificirane su kao "mikrogeneracije" s karakteristikama obaju generacija. Imena koja su dana ovim cuspersima uključuju redom: Xenijalci, Generacija Catalano, Generacija Oregon Trail ; Zenijalci i Zilenijalci..

Psihologija
Psihologinja Jean Twenge, autorica knjige Ja generacija iz 2006., milenijalce, zajedno s mlađim pripadnicima generacije X, smatra dijelom onoga što ona naziva "Ja generacija". Twenge pripisuje milenijalcima osobine samopouzdanja i tolerancije, ali također opisuje osjećaj povlaštenosti i narcisoidnosti, na temelju istraživanja NPI -ja koja pokazuju povećani narcizam među milenijalcima  u usporedbi s prethodnim generacijama kada su bili tinejdžeri i u svojim dvadesetima. Psiholog Jeffrey Arnett, sa Sveučilišta Clark u Worcesteru, kritizirao je Twengeovo istraživanje o narcisoidnosti među milenijalcima, rekavši: "Mislim da ona uvelike krivo tumači ili pretjerano tumači podatke, i mislim da je to destruktivno". Sumnja da Popis narcisoidne osobnosti uopće mjeri narcizam. Arnett kaže da ne samo da su milenijalci manje narcisoidni, već su  "iznimno velikodušna generacija koja obećava poboljšanje svijeta". Studija objavljena 2017. u časopisu Psychological Science otkrila je mali pad narcizma među mladima od 1990-ih.

Autori William Strauss i Neil Howe tvrde da svaka generacija ima zajedničke karakteristike koje joj daju specifičan karakter s četiri osnovna generacijska arhetipa, koji se ponavljaju u ciklusu. Prema njihovoj hipotezi, predvidjeli su da će milenijalci postati više poput "građanski orijentirane" G.I. generacije s jakim osjećajem za zajednicu, kako lokalno tako i globalno. Strauss i Howe pripisuju milenijskoj skupini sedam osnovnih osobina: posebnost, zaštićenost, samouvjerenost, timska orijentiranost, konvencionalnost, "pritisnutost" i uspješnost. Međutim, Arthur E. Levine, autor knjige Kada se sudare nada i strah: Portret današnjeg studenta, odbacio je ove generacijske slike kao "stereotipe". Zatim, psihologinja Jean Twenge kaže da su Straussove i Howeove tvrdnje pretjerano determinističke, da se ne mogu krivotvoriti te da nisu potkrijepljene rigoroznim dokazima.

Agencija za ispitivanje javnog mnjenja Ipsos-MORI upozorila je da se riječ 'milenijalci' "zlorabi do te mjere da se često pogrešno smatra samo još jednom besmislenom modnom riječi" jer su "mnoge tvrdnje o karakteristikama milenijalaca pojednostavljene, pogrešno protumačene ili jednostavno krive, što može značiti da se stvarne razlike gube" i da su "jednako važne sličnosti između drugih generacija—stavovi i ponašanja koji ostaju isti ponekad su jednako važni i iznenađujući."

Iako se često kaže da milenijalci ignoriraju konvencionalno oglašavanje, ono zapravo uvelike utječe na njih. Posebno su osjetljivi na pozivanje na transparentnost, na iskustva, a ne na stvari, te na fleksibilnost.

Studija iz 2015., koju je proveo Microsoft, otkrila je da je 77% ispitanika u dobi od 18 do 24 godine potvrdilo izjavu: "Kad ništa ne zaokuplja moju pažnju, prva stvar koju učinim je posegnem za telefonom", u usporedbi sa samo 10% ispitanika u dobi od 65 godina i više.

Kognitivne sposobnosti
James R. Flynn, istraživač koji se bavi inteligencijom, otkrio je da je 1950-ih jaz između razine vokabulara odraslih i djece bio mnogo manji nego što je to bio slučaj u ranom 21. stoljeću. Između 1953. i 2006. dobitak odraslih na subtestu vokabulara Wechslerovog IQ testa iznosio je 17,4 boda, dok je odgovarajući dobitak djece bio samo 4. Ustvrdio je da su neki od razloga tome porast interesa za visoko obrazovanje te kulturološke promjene. Broj Amerikanaca koji traže visokoškolske kvalifikacije i kognitivno zahtjevne poslove značajno je porastao od 1950-ih. To je povećalo razinu vokabulara kod odraslih. Pedesetih godina prošlog stoljeća djeca su općenito oponašala svoje roditelje i usvajala njihov rječnik. To više nije bio slučaj u 2000-ima, kada su tinejdžeri često razvijali vlastitu subkulturu i kao takvi bili manje skloni korištenju "odraslog" vokabulara u svojim esejima.

U izvješću iz 2009. Flynn je analizirao rezultate testa Ravenove progresivne matrice za britanske četrnaestogodišnjake od 1980. do 2008. godine. Otkrio je da je njihov prosječni IQ pao za više od dva boda tijekom tog vremenskog razdoblja. Među onima u višoj polovici distribucije inteligencije pad je bio još značajniji, šest bodova. Ovo je jasan slučaj preokreta Flynnovog efekta, očitog porasta IQ rezultata uočenog tijekom dvadesetog stoljeća. Flynn je sumnjao da je to zbog promjena u britanskoj kulturi mladih. Nadalje je primijetio da je u prošlosti porast IQ-a bio u korelaciji sa socioekonomskom klasom, ali to više nije točno.

Psiholozi Jean Twenge, W. Keith Campbell i Ryne A. Sherman analizirali su rezultate testa vokabulara u američkom Generalnom društvenom pregledu (  ) i otkrili da je nakon korekcije za obrazovanje, upotreba sofisticiranog vokabulara pala između sredine 1970-ih i sredine 2010-ih na svim razinama obrazovanja, od nižih razreda srednje škole do diplomskih studija. Oni s najmanje prvostupničkom diplomom zabilježili su najveći pad. Stoga se jaz između ljudi koji nikada nisu dobili diplomu iz srednje škole i onih sa sveučilišnom diplomom smanjio s prosječnih 3,4 točna odgovora sredinom do kasnih 1970-ih na 2,9 u ranim i sredinom 2010-ih. Visoko obrazovanje je od male ili nikakve koristi verbalnim sposobnostima. Budući da je veća vjerojatnost da će oni s tek umjerenom razinom vokabulara biti primljeni na sveučilište nego u prošlosti, prosjek za imaoce diploma je pao. Za to postoje razna objašnjenja. Prihvaćanje velikog broja imigranata, od kojih mnogi nisu osobito vješti u engleskom jeziku, moglo bi smanjiti nacionalni prosjek odraslih. Mladi ljudi danas puno manje čitaju iz užitka, čime smanjuju svoj vokabular. S druge strane, dok je Odbor fakulteta izvijestio da su verbalni rezultati SAT-a u padu, ti su rezultati nesavršena mjera razine vokabulara nacije u cjelini jer se promijenila demografija polaganja ispita i jer više studenata polaže SAT u 2010-ima nego u 1970-ima, što znači da ima više ljudi s ograničenim sposobnostima koji su ga polagali. Starenje stanovništva je neuvjerljivo jer je učinak preslab.

Kulturni identitet

U Sjedinjenim Američkim Državama

Izvješće Nacionalne zaklade za umjetnost iz 2007. navodi da kao skupina, odrasli Amerikanci čitaju iz užitka rjeđe nego prije. Točnije, Amerikanci u dobi od 15 do 24 godine provode u prosjeku dva sata gledajući televiziju i samo sedam minuta čitajući. Godine 2002. samo je 52% Amerikanaca između 18 i 24 godine dobrovoljno čitalo knjige, što je pad u odnosu na 59% 1992. godine. Vještine čitanja s razumijevanjem kod odraslih Amerikanaca na svim razinama obrazovanja pogoršale su se između ranih 1990-ih i ranih 2000-ih, osobito među onima s višim razinama obrazovanja. Prema poslodavcima, gotovo tri četvrtine diplomanata imalo je "nedostatak" u vještini pisanja na engleskom jeziku. U međuvremenu, rezultati čitanja američkih učenika desetog razreda pokazali su se osrednjim, na petnaestom mjestu od 31 industrijalizirane nacije, a broj učenika dvanaestog razreda koji nikada nisu čitali iz zadovoljstva udvostručio se na 19%.

Izdavači i knjižari primijetili su da je prodaja beletristike za adolescente i mlade i dalje na visokoj razini. To bi moglo biti zato što su stariji kupovali naslove namijenjene mlađima, što je dovelo do inflacije, te zato što je manje čitatelja kupovalo više knjiga.

Do kasnih 2010-ih, gledanost kasnonoćne američke televizije među odraslim osobama u dobi od 18 do 49 godina, najvažnijom demografskom skupinom za oglašivače, znatno je pala unatoč obilju materijala. To je dijelom zbog dostupnosti i popularnosti online gledanja sadržaja na zahtjev. Međutim, kada se uzme u obzir odgođeno gledanje unutar tri dana, sve su najbolje emisije imale povećan broj gledatelja. Ova događanja podriva trenutni poslovni model industrije televizijske zabave. "Ako se nebo baš i ne spušta na model televizijskog oglašavanja, svakako se čini da je mnogo bliže zemlji nego što je nekada bio", napisao je reporter Anthony Crupi za Ad Age. Unatoč tome što su na lošem glasu da "ubijaju" mnoge vrijedne stvari za starije generacije, milenijalci i generacija Z nostalgično čuvaju polaroidne fotoaparate, vinilne ploče, goblene te brigu oko vrta, da spomenemo samo neke. Zapravo, milenijalci su ključna skupina koja stoji iza oživljavanja vinila. Međutim, zbog pandemije COVID-19 početkom 2020-ih, čini se da se oživljavaju određeni artikli čija je budućnost bila upitna zbog općeg nedostatka interesa milenijalaca, i to s većom prodajom nego prethodnih godina, poput konzervirane hrane.

Anketa Ypulsea iz 2019. pokazala je da su, među ljudima u dobi od 27 do 37 godina, glazbenici koji najviše predstavljaju svoju generaciju Taylor Swift, Beyoncé, Backstreet Boys, Michael Jackson, Drake i Eminem. (Posljednja dva bila su izjednačena na petom mjestu.)

Od popisa stanovništva u SAD-u 2000. milenijci su iskoristili mogućnost odabira više od jedne rasne skupine u izobilju. U 2015. Istraživački centar Pew proveo je istraživanje o generacijskom identitetu koje je pokazalo da većina ispitanih milenijalaca ne voli etiketu "milenijalac". Otkriveno je da je manja vjerojatnost da će se milenijalci snažno identificirati s pojmom generacije u usporedbi s generacijom X ili baby boomerima, pri čemu se samo 40% onih rođenih između 1981. i 1997. identificira kao milenijalci. Među starijim milenijalcima, onima rođenima 1981. – 1988., Pew Research je otkrio da se 43% njih osobno identificiralo kao pripadnici starije demografske skupine, Generacija X, dok se samo 35% identificiralo kao milenijalci. Među mlađim milenijalcima (rođeni 1989. – 1997.), generacijski identitet nije bio mnogo jači, gdje se samo samo 45% njih osobno identificiralo kao milenijalci. Također, utvrđeno je da su milenijalci najčešće sebe definirali negativnijim pojmovima kao što su samozaokupljeni, rastrošni ili pohlepni.

Fred Bonner, predstojnik prokurata za obrazovanje Samuel DeWitt na Sveučilištu Rutgers i autor knjige Raznoliki studenti milenijalci na fakultetu: Implikacije za fakultet i studentsku službu, vjeruje da bi većina komentara o milenijskoj generaciji mogla biti djelomično točna, ali preopćenita te da se mnogi osobine koje opisuju prvenstveno odnose na "bijele, imućne tinejdžere koji postižu velike stvari dok odrastaju u predgrađima, koji se suočavaju s tjeskobom kada se prijavljuju na vrhunske selekcijske fakultete i koji s lakoćom obavljaju više zadataka dok njihovi pretjerano zaštitnički i investirani roditelji umirujuće bdiju nad njima. " Tijekom studentskih rasprava, Bonner je slušao crne i latinoameričke učenike kako opisuju da se neke ili sve takozvane temeljne osobine ne odnose na njih. Često su govorili da je upravo "posebnost" neprepoznatljiva. Druge socioekonomske skupine često ne pokazuju iste osobine koje se obično pripisuju milenijalcima. "Nije da mnogi raznoliki roditelji ne žele tretirati svoju djecu kao posebnu", kaže on, "ali oni često nemaju društvene i kulturne predispozicije, vrijeme te resurse da to učine."

Istraživanje pod nazivom "Praćenje budućnosti" Sveučilišta u Michiganu učenika završnih razreda srednjih škola (koja se kontinuirano provodi od 1975.) te istraživanje američkih brucoša, koje provodi Institut za istraživanje visokog obrazovanja među novim studentima na UCLA-u od 1966., pokazali su povećanje udjela studenata koji bogatstvo smatraju vrlo važnim atributom, od 45% za Baby Boomere (anketa između 1967. i 1985.) do 70% za generaciju X i 75% za milenijalce. Postotak onih koji su rekli da je važno biti u toku s političkim zbivanjima pao je, s 50% za baby boomere na 39% za generaciju X te 35% za milenijalce. Pojam "razvijanja značajne životne filozofije" najviše se smanjio među generacijama, sa 73% za boomere na 45% za milenijalce. Spremnost uključenja u program čišćenja okoliša pala je s 33% za baby boomere na 21% za milenijalce.

Općenito

Politologinja Shirley Le Penne tvrdi da za milenijalce "težnja za osjećajem pripadnosti postaje sredstvo za postizanje osjećaja potrebe... Milenijalci doživljavaju pripadnost nastojeći utjecati na svijet." Obrazovna psihologinja Elza Venter vjeruje da su milenijalci digitalni domorodci jer su odrasli uz digitalnu tehnologiju i poznaju je cijeli život. Prensky je skovao koncept 'digitalni urođenici' jer su pripadnici generacije 'izvorni govornici digitalnog jezika računala, videoigara i interneta'. Stariji pripadnici ove generacije koriste kombinaciju komunikacije licem u lice i računalno posredovane komunikacije, dok njeni mlađi pripadnici koriste uglavnom elektroničke i digitalne tehnologije za međuljudsku komunikaciju.

Istraživanje gotovo tisuću Britanaca u dobi od 18 do 24 godine, iz 2013., pokazalo je da 62% ima povoljno mišljenje o British Broadcasting Corporation (BBC), a 70% se osjeća ponosnim na svoju nacionalnu povijest. U 2017. godini istraživanje je pokazalo da je gotovo polovica osoba u dobi od 18 do 34 godine, koji žive u Ujedinjenom Kraljevstvu, prethodne godine prisustvovalo glazbenom događaju uživo.Nakon što su se suočili s punim teretom Velike recesije, milenijalci u Europi bili su skloni pesimizmu u vezi budućeg smjera svojih zemalja, iako su postojale značajne razlike, otkrio je Istraživački centar Pew 2014. Milenijalci iz zemalja s relativno zdravim gospodarstvima poput Njemačke i Ujedinjenog Kraljevstva, općenito su bili sretniji od država sa ekonomskim poteškoćama, poput Španjolske, Italije i Grčke. S druge strane, mladi su vjerojatnije bili više skloni optimizmu  od starijih.

Milenijalci su postali odrasli u vrijeme kada je na industriju zabave počeo utjecati Internet. Koristeći umjetnu inteligenciju, Joan Serrà i njegov tim iz Španjolskog nacionalnog istraživačkog vijeća proučavali su masivni Popis od milijun pjesama i otkrili da je između 1955. i 2010. popularna glazba postala glasnija, dok su akordi, melodije i vrste zvukova koji se koriste sve više homogenizirani. Doista, čini se da su producenti uključeni u " rat glasnoće ", s namjerom da privuku sve više i više publike. Serrà i njegovi kolege napisali su: "...stari napjev s nešto jednostavnijom progresijom akorda, novim zvučnostima instrumenata koji su bili u skladu s trenutnim tendencijama, i snimljen suvremenim tehnikama koje su dopuštale povećane razine glasnoće, mogao se lako percipirati kao novi, moderan i prijeloman." Iako je glazbena industrija dugo bila optuživana da proizvodi pjesme koje su glasnije i blaže, ovo je prvi put da se kvaliteta pjesama sveobuhvatno proučava i mjeri. Dodatno istraživanje pokazalo je da je u posljednjih nekoliko desetljeća popularna glazba postala sporija; da je većina slušatelja, mladih i starih, više voljela starije pjesme nego nove; da je jezik popularnih pjesama psihološki postajao sve negativniji; i da su stihovi postajali jednostavniji i više se ponavljali, približavajući se listovima od jedne riječi, nešto što se može izmjeriti promatranjem koliko učinkovito algoritmi za kompresiju bez gubitaka (kao što je LZ algoritam ) rukuju njima.

U modernom društvu neizbježno postoje ljudi koji se odbijaju prilagoditi dominantnoj kulturi i nastoje učiniti upravo suprotno; s dovoljno vremena, antikonformisti će postati homogeniji u odnosu na vlastitu subkulturu, čineći njihovo ponašanje suprotnim bilo kakvim tvrdnjama o kontrakulturi. Ova se sinkronizacija događa čak i ako je dostupno više od dva izbora, poput odabira između više stilova brade umjesto odabira da li imati bradu ili ne. Matematičar Jonathan Touboul sa Sveučilišta Brandeis, koji proučava kako širenje informacija kroz društvo utječe na ljudsko ponašanje, naziva to hipster efektom.

Nekoć vrlo uspješan žanr na radiju, a potom i televiziji, sapunice—karakterizirane melodramatičnim zapletima usredotočenim na međuljudske afere i jeftinu produkcijsku vrijednost—opadaju u gledanosti od 1990-ih. Stručnjaci vjeruju da je to zbog njihovog neuspjeha u privlačenju mlađe demografije, tendencije moderne publike za kraćim rasponom pažnje te zbog uspona reality televizije u 1990-ima. Unatoč tome, internetske usluge gledanja na zahtjev nude materijale u serijskom formatu, nasljeđu sapunica. Međutim, dostupnost takvih platformi na zahtjev rezultirala je s tim da sapunice nikada više neće postati kulturni fenomen kakav su bile u dvadesetom stoljeću, osobito među mlađim generacijama, zato što i cliffhangeri više nisu mogli zaokupiti maštu gledatelja kao što su u prošlosti, kada su televizijske emisije bile dostupne prema rasporedu, a ne na zahtjev.

Demografija

Azija
Kineski milenijalci obično se nazivaju generacijama nakon 80-ih i nakon 90-ih godina. Na konferenciji u Šangaju 2015., koju je organizirao Američko-kineski institut Sveučilišta Južne Kalifornije, milenijalci u Kini ispitani su i uspoređeni s američkim milenijalcima. Nalazi su uključivali sklonosti milenijalaca prema braku, rađanju i odgoju djece, životnim i karijernim ambicijama te stavovima prema volonterstvu i aktivizmu. Zbog politike jednog djeteta uvedene kasnih 1970-ih, kućanstva s jednim djetetom postala su norma u Kini, što je dovelo do brzog starenja stanovništva, posebno u gradovima gdje su troškovi života znatno viši nego na selu.

Kao rezultat kulturnih ideala, vladine politike te moderne medicine, u Kini i Indiji došlo je do ozbiljne rodne neravnoteže. Prema Ujedinjenim narodima, 2018. godine bilo je 112 Kineza u dobi od 15 do 29 godina na svakih stotinu žena u toj dobnoj skupini. Taj broj u Indiji bio je 111. Kina je imala ukupno 34 milijuna muškaraca viška, a Indija 37 milijuna, više nego cjelokupno stanovništvo Malezije. Takva razlika potiče epidemije usamljenosti, trgovinu ljudima (iz drugih dijelova Azije, poput Kambodže i Vijetnama) i prostituciju, među ostalim društvenim problemima.

Stopa nataliteta u Singapuru pala je ispod razine zamjene od 2,1 od 1980-ih prije nego što se stabilizirala tijekom 2000-ih i 2010-ih. Dosegla je 1,14 u 2018., što je čini najnižom od 2010. i jednom od najnižih u svijetu. ) Državni poticaji poput dodatka za bebe pokazali su se nedovoljnima za podizanje stope nataliteta. Iskustvo Singapura podudara se sa iskustvom Japana i Južne Koreje.

Prosječna dob u Vijetnamu u 2018. bila je 26 godina i raste. Između 1970-ih i kasnih 2010-ih očekivani životni vijek popeo se sa 60 na 76 godina. Sada je drugi najviši u jugoistočnoj Aziji. Stopa plodnosti u Vijetnamu pala je s 5 u 1980. na 3,55 u 1990., a zatim na 1,95 u 2017. Iste godine, 23% vijetnamske populacije bilo je u dobi od 15 godina ili mlađe, što je pad u odnosu na gotovo 40% 1989. Druge brzorastuće zemlje jugoistočne Azije, poput Filipina, imale su slične demografske trendove.Populacijska piramida Indije, Kine i Singapura u 2016. godini

Europa

Otprilike od 1750. do 1950. većina zapadne Europe prešla je s visoke stope rađanja i mortaliteta na niske stope rađanja i mortaliteta. Do kasnih 1960-ih i 1970-ih prosječna je žena imala manje od dvoje djece, i, iako su demografi isprva očekivali "promjenu", takav skok dogodio se samo u nekoliko zemalja. Unatoč velikom padu stope ukupnog fertiliteta (TFR) u nekim europskim zemljama u kasnom dvadesetom stoljeću (1980-ih i 1990-ih), posebno u Francuskoj i Skandinaviji, ona vratila se na normalnu ukupnu stopu fertiliteta samo u Švedskoj (dostigavši TFR od 2,14 1990. u odnosu na 1,68 u 1980),Irskoj te u Islandu; do skoka u Švedskoj uvelike je došlo zbog poboljšanja ekonomske proizvodnje i velikodušnih, dalekosežnih obiteljskih beneficija dodijeljenih od strane nordijskog sustava socijalne skrbi, dok su ga u Francuskoj uglavnom potaknule starije žene koje ostvaruju svoje snove o majčinstvu. Što se tiče Švedske, povećanje stope fertiliteta došlo je s porastom stope nataliteta (od 11,7 u 1980. do 14,5 u 1990.), koji se usporio, a zatim zaustavio na kratko razdoblje zbog starenja švedskog stanovništva uzrokovano padom nataliteta krajem 1970-ih i početk,om 1980-ih. Do danas Francuska i Švedska još uvijek imaju više stope plodnosti od većine Europe, a obje su gotovo dosegle normalnu ukupnu stopu fertiliteta 2010. (2,03 i 1,98, redom ).

Isprva je pad plodnosti posljedica urbanizacije i smanjene stope smrtnosti dojenčadi, što je umanjilo koristi i povećalo troškove odgoja djece. Drugim riječima, postalo je ekonomski razumnije ulagati više u manji broj djece, kao što je tvrdio ekonomist Gary Becker. (Ovo je prva demografska tranzicija. ) Tada je do pada plodnosti došlo zbog promjena u stavovima. Do 1960-ih ljudi su počeli odbacivati tradicionalne i društvene vrijednosti te se počeli okretati ekspresivnijim i individualističkim pogledima zbog pristupa i težnji ka visokom obrazovanju, te širenju životnih vrijednosti koje je nekoć prakticirala samo mala manjina kulturnih elita. (Ovo je druga demografska tranzicija. ) Iako su se značajne kulturne promjene iz 1960-ih smanjile do 1990-ih, društveno i kulturno okruženje vrlo kasnog dvadesetog stoljeća bilo je sasvim drugačije od onog iz 1950-ih. Takve promjene vrijednosti uvelike su utjecale na plodnost. Države članice Europske ekonomske zajednice zabilježile su stalan porast ne samo razvoda i izvanbračnog rađanja djece između 1960. i 1985., nego i pad stopa plodnosti. Godine 1981. istraživanje u zemljama diljem industrijaliziranog svijeta otkrilo je da dok više od polovice ljudi u dobi od 65 i više godina misli da žene trebaju djecu kako bi bile ispunjene, složilo se samo 35% onih u dobi od 15 do 24 godine (mlađi baby boomeri i stariji iz generacije X). Početkom 1980-ih Istočna Njemačka, Zapadna Njemačka, Danska i Kanalski otoci imali su neke od najnižih stopa nataliteta u svijetu.

Na početku dvadeset i prvog stoljeća, Europa pati od starenja stanovništva. Ovaj problem posebno je ozbiljan u istočnoj Europi, dok je u zapadnoj Europi ublažen međunarodnim useljavanjem. Osim toga, sve veći broj djece rođene u Europi rođen je od roditelja koji nisu Europljani. Budući da su djeca imigranata u Europi obično religiozna koliko i oni, ovo bi moglo usporiti pad religije (ili rast sekularizma ) na kontinentu kako dvadeset i prvo stoljeće bude napredovalo. U Ujedinjenom Kraljevstvu broj stanovnika rođenih u inozemstvu iznosio je 6% stanovništva 1991. Imigracija je nakon toga porasla i od tada (od 2018.) nije pala. Istraživanje demografa i politologa Erica Kaufmanna, Rogera Eatwella i Matthewa Goodwina sugerira da je tako brza etnodemografska promjena jedan od ključnih razloga iza javnog otpora u obliku nacionalnog populizma u bogatim liberalnim demokracijama, čiji je primjer referendum o članstvu Ujedinjenog Kraljevstva u Europskoj uniji (Brexit) 2016.

Italija je zemlja u kojoj je problem starenja stanovništva posebno ozbiljan. Stopa plodnosti pala je s otprilike četiri u 1960-ima na 1,2 u 2010-ima. To nije zato što mlade Talijanke ne žele rađati. Naprotiv, imati puno djece talijanski je ideal. No njezino gospodarstvo "muči" se od početka velike recesije 2007.–2008., sa stopom nezaposlenosti mladih od nevjerojatnih 35% u 2019. Mnogi Talijani preselili su se u inozemstvo – 150 000 je to učinilo 2018., od kojih su mnogi mladi ljudi koji traže obrazovne i ekonomske prilike. S padom broja rođenih svake godine, očekuje se pad talijanskog stanovništva u sljedećih pet godina. Štoviše, baby boomeri u velikom broju odlaze u mirovinu, a njihov broj zasjenjuje broj mladih koji se o njima brinu. Samo Japan ima dobnu strukturu koja je više nagnuta prema starijima.

Grčka također pati od ozbiljnog demografskog problema jer mnogi mladi ljudi napuštaju zemlju u potrazi za boljim prilikama negdje drugdje nakon velike recesije. Ovaj odljev mozgova i brzo starenje stanovništva mogli bi ostati katastrofalni za zemlju.

Među Francuskinjama rođenim početkom 1960-ih samo je trećina imala najmanje troje djece. Ipak, oni su bili odgovorni za više od polovice sljedeće generacije jer je toliko njihovih suvremenika imalo samo jedno ili niti jedno dijete.

Općenito, demografski podaci EU-a pokazuju da je broj ljudi u dobi od 18 do 33 godine u 2014. iznosio 24% stanovništva, s visokim 28% u Poljskoj i niskim 19% u Italiji.

Kao rezultat šokova zbog pada i raspada Sovjetskog Saveza, stopa nataliteta u Rusiji počela je padati u kasnim 1980-ima, dok je stopa smrtnosti porasla, posebno među muškarcima. Početkom 2000-ih, u Rusiji nije došlo samo do pada stope nataliteta, već i do pada stanovništva unatoč poboljšanju gospodarstva. Između 1992. i 2002. broj stanovnika Rusije pao je sa 149 milijuna do 144 milijuna. Prema "srednjem scenariju" UN-ovog Odjela za stanovništvo, Rusija bi mogla izgubiti još 20 milijuna ljudi do 2020-ih.

Demografska stvarnost Europe pridonosi njezinim gospodarskim problemima. Budući da europski baby boomeri nisu uspjeli sami sebe zamijeniti, do 2020-ih i 2030-ih deseci europskih nacija naći će se u još težoj situaciji nego prije.

Oceanija
Ukupna stopa plodnosti u Australiji pala je s iznad tri u poslijeratnom razdoblju, na otprilike normalnu ukupnu stopu (2,1) u 1970-ima do ispod one u kasnim 2010-ima. Međutim, imigracija nadoknađuje učinke pada nataliteta. U 2010-ima među stanovnicima Australije 5% je rođeno u Velikoj Britaniji, 3% u Kini, 2% u Indiji i 1% na Filipinima. 84% novopridošlica u fiskalnoj godini 2016. bilo je mlađe od 40 godina, u usporedbi s 54% onih koji su već bili u zemlji. Poput drugih zemalja koje su prijateljski raspoložene prema imigrantima, poput Kanade, Ujedinjenog Kraljevstva i Sjedinjenih Država, očekuje se da će radno sposobno stanovništvo Australije rasti do otprilike 2025. Međutim, omjer ljudi u radnoj dobi i umirovljenika ( omjer radnog i neradnog stanovništvai ) popeo se s osam u 1970-ima na oko četiri u 2010-ima. Mogao bi pasti na dva do 2060-ih, ovisno o razinama imigracije. "Što je populacija starija, to više ljudi prima socijalnu pomoć, potrebno nam je više zdravstvene skrbi i manja je osnovica za plaćanje poreza", rekao je Ian Harper iz Poslovne škole u Melbourneu za ABC News (Australija). Dok je vlada smanjila planove o povećanju dobi za odlazak u mirovinu, smanjenju mirovina i povećanju poreza zbog protivljenja javnosti, demografski pritisci nastavljaju rasti kako olakšavajući učinci useljavanja nestaju.

Sjeverna Amerika

Povijesno gledano, rani anglo-protestantski doseljenici u sedamnaestom stoljeću bili su najuspješnija skupina, kulturno, ekonomski i politički, i zadržali su svoju dominaciju do početka dvadesetog stoljeća. Predanost idealima prosvjetiteljstva značila je da su nastojali asimilirati pridošlice izvan Britanskog otočja, ali malo ih je bilo zainteresirano za prihvaćanje paneuropskog identiteta za svoju državu, a još manje za pretvaranje u globalni "melting pot". Ali početkom 1900-ih, liberalni progresivci i modernisti počeli su promicati uključive ideale o tome kakav bi trebao biti nacionalni identitet Sjedinjenih Država. Dok su tradicionalniji članovi društva nastavili održavati svoje anglo-protestantske etnokulturne tradicije, univerzalizam i kozmopolitizam počeli su dobivati naklonost među elitama. Ti su ideali postali norma nakon Drugog svjetskog rata, a etničke manjine počele su seijeakon o imigraciji i državljanstvu iz 1965. (također poznat kao Hart-Cellarov zakon), donesen na poticaj predsjednika Lyndona B. Johnsona, ukinuo je nacionalne kvote za imigrante i zamijenio ih sustavom koji prima fiksni broj osoba godišnje na temelju kvaliteta kao što su vještine i potreba za utočištem. Imigracija je kasnije porasla iz drugih dijelova Sjeverne Amerike (osobito iz Kanade i Meksika), Azije, Srednje Amerike i Zapadne Indije. Do sredine 1980-ih većina imigranata bilo je porijeklom iz Azije i Latinske Amerike. Neki su bili izbjeglice iz Vijetnama, Kube, Haitija i drugih dijelova Amerike, dok su drugi došli ilegalno prešavši dugu i uglavnom nezaštićenu američko-meksičku granicu. U isto vrijeme, činilo se da su poslijeratni baby boom i potonji pad stope plodnosti ugrozili američki sustav socijalne sigurnosti dok su se baby boomeri povlačili u mirovinu u dvadeset i prvom stoljeću. Privremeni podaci Centra za kontrolu i prevenciju bolesti otkrivaju da su stope plodnosti u SAD-u pale ispod normalne ukupne stope od 2,1 od 1971. godine. (U 2017. pao je na 1.765. ) Među ženama rođenim tijekom kasnih 1950-ih, jedna petina nije imala djece, u usporedbi s 10% onih rođenih 1930-ih, stoga za sobom nisu ostavile ni genetsko ni kulturno nasljeđe. 17% žena iz generacije baby boomera imalo je samo po jedno dijete i bile su odgovorne za samo 8% sljedeće generacije. S druge strane, 11% žena baby boomera rodilo je svaka najmanje četvero djece, što je ukupno jedna četvrtina milenijske generacije. To će vjerojatno uzrokovati kulturne, političke i društvene promjene u budućnosti jer roditelji imaju velik utjecaj na svoju djecu. Na primjer, do ranih 2000-ih već je postalo očito da se popularna američka kultura okreće od sekularnog individualizma prema religioznosti.

Veličina tisućljetne populacije se mijenja, ovisno o korištenoj definiciji. Koristeći vlastitu definiciju, Pew Research Center procjenjuje da milenijalci čine 27% stanovništva SAD-a u 2014. Iste godine, koristeći datume u rasponu od 1982. do 2004., Neil Howe izmijenio je zbroj na preko 95 milijuna ljudi u SAD-u U članku časopisa Time iz 2012. procijenjeno je da ima otprilike 80 milijuna američkih milenijalaca.  Ured za popis stanovništva Sjedinjenih Država, koristeći datume rođenja u rasponu od 1982. do 2000., naveo je da je procijenjeni broj milenijalaca u SAD-u u 2015. bio 83,1 milijuna ljudi.

U 2017. manje od 56% milenijalaca bili su ne-hispanski bijelci, u usporedbi s više od 84% Amerikanaca u 70-im i 80-im godinama, 57% nikada nije bilo u braku, a 67% živjelo je u gradskom području. Prema Institutu Brookings, milenijalci su "demografski most između većinom bijelih starijih generacija (pre-milenijalci) i mnogo rasno raznolikijih mlađih generacija (postmilenijalci)."

Analizirajući podatke Ureda za popis stanovništva SAD-a, Istraživački centar Pew procijenio je da su milenijalci, koje definiraju kao osobe rođene između 1981. i 1996., prvi put u 2019. nadmašili baby boomere rođene od 1946. do 1964. godine. Te je godine bilo 72,1 milijun milenijalaca u usporedbi sa 71,6 milijuna baby boomera, koji su prethodno bili najveća živuća odrasla generacija u zemlji. Podaci Nacionalnog centra za zdravstvenu statistiku pokazuju da je oko 62 milijuna milenijalaca rođeno u Sjedinjenim Državama, u usporedbi s 55 milijuna pripadnika generacije X, 76 milijuna baby boomera i 47 milijuna iz Tihe generacije. Između 1981. i 1996. prosječno se rađalo 3,9 milijuna milenijskih beba svake godine, u usporedbi s 3,4 milijuna prosječnih rođenja generacije X godišnje između 1965. i 1980. Međutim milenijalci nastavljaju rasti u broju kao rezultat useljavanja i naturalizacije. Zapravo, milenijalci čine najveću skupinu useljenika u Sjedinjene Države 2010-ih. Pew je projicirao da će milenijska generacija dosegnuti oko 74,9 milijuna 2033. godine, nakon čega će smrtnost nadmašiti imigraciju. Ipak, 2020. bit će prvi put da se milenijalcima (koji imaju između 24 i 39 godina) njihov udio u biračkom tijelu smanjuje jer je vodeći val generacije Z (u dobi od 18 do 23 godine) stekao pravo glasa. Drugim riječima, njihova je izborna moć bila na vrhuncu 2016. godine. U apsolutnom smislu, međutim, broj milenijalaca rođenih u inozemstvu nastavlja rasti kako postaju naturalizirani građani. Zapravo, 10% američkih birača rođeno je izvan zemlje do izbora 2020., što je porast u odnosu na 6% 2000. Činjenica da ljudi iz različitih rasnih ili dobnih skupina glasaju različito znači da će ova demografska promjena utjecati na budućnost američkog političke slike. Dok mlađi birači imaju znatno drugačija stajališta od svojih starijih birača, znatno je manja vjerojatnost da će glasati. Ne-bijelci skloni su favorizirati kandidate iz Demokratske stranke, dok bijelci uglavnom preferiraju Republikansku stranku.

Od sredine 2010-ih, Sjedinjene su Države jedna od rijetkih razvijenih zemalja koja nema piramidu stanovništva s najvišim brojem stanovnika. Zapravo, od 2016., srednja dob stanovništva SAD-a bila je mlađa od svih drugih bogatih nacija osim Australije, Novog Zelanda, Cipra, Irske i Islanda, čije je ukupno stanovništvo samo djelić stanovništva Sjedinjenih Država. To je zato što su američki baby boomeri imali višu stopu plodnosti u usporedbi s njihovim kolegama iz većeg dijela razvijenog svijeta. U usporedbi, Kanada, Njemačka, Italija, Japan i Južna Koreja brzo stare jer su njihovi milenijalci manji brojem od svojih roditelja. Ova demografska stvarnost stavlja Sjedinjene Države u prednost u usporedbi s mnogim drugim velikim gospodarstvima kada milenijalci dosegnu srednju dob: nacija će i dalje imati značajan broj potrošača, investitora i poreznih obveznika.

Prema Istraživačkom centru Pew, "među muškarcima, samo 4% milenijalaca (od 21 do 36 godina u 2017.) su veterani, u usporedbi s 47%" muškaraca u 70-im i 80-im godinama, "od kojih su mnogi postali punoljetni tijekom Korejskog rata i njegovih posljedica." Neki od tih bivših pripadnika vojne službe ratni su veterani koji su se borili u Afganistanu i/ili Iraku.  Od 2016. milenijalci većina su ukupne populacije branitelja. Prema podacima Pentagona iz 2016., 19% milenijalaca zainteresirano je za služenje u vojsci, a 15% ima roditelja s poviješću služenja u vojsci.

Ekonomska očekivanja i trendovi
Prema podacima Međunarodne organizacije rada ( ILO ), 200 milijuna ljudi bilo je nezaposleno 2015. Od toga je 73,3 milijuna (37%) bilo je u dobi od 15 i 24 godine. Između 2009. i 2015. nezaposlenost mladih znatno je porasla u sjevernoj Africi i na Bliskom istoku te neznatno u istočnoj Aziji. Tijekom istog razdoblja nezaposlenost mladih znatno je pala u Europi (unutar i izvan EU), te ostatku razvijenog svijeta, subsaharskoj Africi, jugoistočnoj Aziji, srednjoj i južnoj Americi, ali je ostala stabilna u južnoj Aziji. ILO je procijenio da će do sredine 2020-ih trebat će otvoriti otprilike 475 milijuna radnih mjesta diljem svijeta kako bi se značajno smanjio broj nezaposlenih mladih.

U 2018., kako se broj robota na poslu nastavio povećavati, globalna stopa nezaposlenosti pala je na 5%, najnižu u 38 godina. Sadašnji trendovi sugeriraju da razvoj umjetne inteligencije i robotike neće rezultirati masovnom nezaposlenošću, nego zapravo može stvoriti visokokvalificirana radna mjesta. Međutim, kako bi se iskoristila ova situacija, potrebno je usavršiti vještine kojima strojevi još nisu ovladali, poput timskog rada i učinkovite komunikacije.

Analizirajući podatke Ujedinjenih naroda i Global Talent Competitive Index, KDM Engineering je otkrio da su od 2019. pet zemalja s najvećim brojem međunarodnih visokokvalificiranih radnika Švicarska, Singapur, Ujedinjeno Kraljevstvo, Sjedinjene Države te Švedska. Čimbenici koji su uzeti u obzir uključivali su sposobnost privlačenja visokokvalificiranih stranih radnika, pogodnost poslovanja, regulatorno okruženje, kvalitetu obrazovanja i životni standard. Švicarska je najbolja u zadržavanju talenata zbog izvrsne kvalitete života. Singapur je dom okruženja svjetske klase za poduzetnike. A Sjedinjene Države nude najviše mogućnosti za rast zbog same veličine svog gospodarstva i kvalitete visokog obrazovanja i obuke. Od 2019. to su također neka od najkonkurentnijih svjetskih gospodarstava, prema Svjetskom gospodarskom forumu (WEF). Kako bi odredio gospodarsku konkurentnost zemlje ili teritorija, WEF razmatra čimbenike kao što su pouzdanost javnih institucija, kvaliteta infrastrukture, makroekonomska stabilnost, kvaliteta zdravstvene zaštite, poslovna dinamika, učinkovitost tržišta rada te inovacijski kapacitet.

Tijekom prva dva desetljeća dvadeset i prvog stoljeća, neposredno prije pandemije COVID-19, gospodarske su se aktivnosti uglavnom koncentrirale u velikim gradskim područjima, poput San Francisca, New Yorka, Londona, Tokija i Sydneya. Produktivnost se iznimno povećala kako su se informacijski stručnjaci skupili. Pandemija COVID-19 dovela je do porasta rada na daljinu, još više u razvijenim zemljama, potpomognuta tehnologijom.

Koristeći razne mjere, ekonomisti su došli do zaključka da je stopa inovacija i poduzetništva u zapadnom svijetu u padu između ranih 1990-ih i ranih 2010-ih, kada se ujednačila. U slučaju SAD-a, jednog od najsloženijih postojećih gospodarstava, ekonomist Nicholas Kozeniauskas objasnio je da je "pad poduzetništva usmjeren među pametnima" jer se udio poduzetnika sa sveučilišnom diplomom u toj zemlji više nego prepolovio između sredine 1980-ih i sredinom 2010-ih. Mnogo je mogućih razloga za to: starenje stanovništva, koncentracija tržišta i zombi tvrtke (one s niskom produktivnošću, ali se održavaju na životu zahvaljujući subvencijama). Dok je zapošljavanje postalo stabilnije i prikladnije, moderna su gospodarstva toliko složena da su u biti okoštala, što ih čini ranjivima na poremećaje.

Izvori

21. stoljeće
20. stoljeće
Demografija

Milenijalci


Nicole Melichar-Martinez (født 29. juli 1993 i Brno, Tjekkiet) er en professionel kvindelig tennisspiller fra USA.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra USA
Personer fra Brno

Nicole Melichar-Martinez


ساتي (ممارسة) تضحية الأرملة الهندوسية بنفسها في نار محرقة نعش زوجها.
 داكشايني أو ساتي إلهة السعادة الزوجية وطول العمر في الهندوسية.

صفحات توضيح أسماء أماكن

ساتي (توضيح)


Dmytro Oleksandrowytsch Sawadskyj (,  Dmitri Alexandrowitsch Sawadski, ; * 4. November 1988 in Charkiw, Ukrainische SSR) ist ein ukrainischer Badmintonspieler.

Sawadskyj wurde 2007, 2009, 2011 und 2012 ukrainischer Meister im Herreneinzel, mit Witalij Konow 2009 Meister im Herrendoppel und 2009 und 2010 mit Mariya Diptan Meister im gemischten Doppel.

Einzelnachweise

Weblinks

Badmintonspieler (Ukraine)
Olympiateilnehmer (Ukraine)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer an den Europaspielen (Ukraine)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Ukrainischer Meister (Badminton)
Sowjetbürger
Ukrainer
Geboren 1988
Mann
Badmintontrainer (Ukraine)

Dmytro Sawadskyj


Amir Iqbal Khan () este un boxer profesionist britanic. Este campion mondial la categoria superușoară, deținând titlul WBA (mai târziu Super) din 2009 până în 2012 și titlul IBF în 2011. La nivel regional, a deținut titlul Commonwealth ușor din 2007 până în 2008. De asemenea, a deținut titlul WBC Silver welterweight din 2014 până în 2016, iar odată cu provocarea pentru un titlu mondial la nivel mondial în 2016.

Rezultate în boxul profesionist

Note

Legături externe

Boxeri britanici
Campioni mondiali la box
Boxeri la Jocurile Olimpice de vară din 2004

Amir Khan


خط التصريف المائي هو خط تقسيم للمياة السطحية يفصل المستجمعات المائية.

انظر أيضاً

 فاصل الكونغو والنيل

مراجع

أحواض تصريف مياه
أنهار
المياه والبيئة
جريان الماء
علم المياه
علم بيئة المياه العذبة
علم وصف المياه
علم شكل الأرض

خط التصريف المائي


Demokratiske Republik Congo deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1968 i Mexico by, men deltog ikke igen før under Sommer-OL 1984 i Los Angeles. De har siden deltaget i samtlige efterfølgende sommerlege. Fra 1984 til 1996 deltog de under navnet Zaire. De har aldrig deltaget i vinterlege. Den demokratiske Republik Congo har aldrig vundet nogen medalje.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Demokratiske Republik Congos OL-statistikk  på Sports-reference.com

OL

Demokratiske Republik Congo ved OL


1-2-3 Sonsuz... ya da özgün adıyla One Two Three...Infinity : Facts and Speculations of Science, teorisyen-fizikçi George Gamow tarafından ilk defa 1947 yılında yayınlanmış, ''ortaokul çocuğundan nitelikli insanlara kadar herkesin anlayabileceği dilde'' yazılmış popüler bilim kitabı.

Kaynakça

Bilim kitapları
1995 kitapları
İngilizce kitaplar

1-2-3 Sonsuz... Sonsuz Bilimin Gerçekleri ve Çözümlenmesi


An Dimeria ballardii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Dimeria ballardii in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria ballardii


Elena Osipovna Pautova (), née le  à Adler (kraï de Krasnodar), est une athlète handisport russe concourant en T12 pour les athlètes ayant une déficience visuelle. Elle détient deux titres paralympiques sur le  (2004, 2012) ainsi que trois titres mondiaux (2006, 2011, 2013).

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2004 à Athènes :
   T12
   T12
 Jeux paralympiques d'été de 2008 à Pékin
   T12
   T12
 Jeux paralympiques d'été de 2012 à Londres :
   T12
 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
  marathon T12

Championnats du monde

 Championnats du monde 2006 à Assen :
   T12
   T12
 Championnats du monde 2011 à Christchurch :
   T12
 Championnats du monde 2013 à Lyon :
   T12
 Championnats du monde 2015 à Doha :
   T12
   T11-13
 Championnats du monde 2019 à Dubaï :
   T12

Références

Voir aussi

Liens externes

Athlète (femme) handisport russe
Coureuse de demi-fond russe
Sportif aveugle
Aveugle russe
Coureuse de 800 mètres
Coureuse de 1 500 mètres
Marathonienne
Championne paralympique d'athlétisme
Championne paralympique russe
Médaillée d'argent paralympique russe
Médaillée de bronze paralympique russe
Championne du monde d'athlétisme handisport
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2004
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2008
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2012
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en janvier 1986
Naissance dans le kraï de Krasnodar

Elena Pautova


අද අපි ඔබ රැගෙන යන්නේ උතුරු යුරෝපයේ ස්කැන්ඩිනේවියානු අර්ධද්වීපයට අයත් නෝර්වේ රාජ්‍ය වෙතටයි. රජුට වගකියන ව්‍යවස්ථාවක් හා පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් පවතින මෙහි අගනුවර ඔස්ලෝ වන අතර රජු හෙරල්සි පස්ය. වර්ග කිලෝමීටර් 385207ක් වන භූමිය තුළ පරිපාලන අනු ප්‍රදේශ දෙකකට අයත්ව ප්‍රාන්ත සහ නගරසභා කලාපයන්හි මිලියන 4.8ක ජනගහනයක් වාසය කරයි.

⭐ ලොව දිගම උමං මාර්ගය හිමි දේශය

⭐ නොබෙල් සාම ත්‍යාගය පිරිනමන දේශය

⭐ බලශක්තිය සඳහා ඉන්ධන කිසිවක් භාවිතා නොකරන දේශය

⭐ ජපානයට සැමන් සුෂී හඳුන්වා දුන් දේශය

⭐ යුරෝපයේ වැඩිම වන ඝහනය හිමි දේශය

   ග්‍රීන්ලන්තය, ඩෙන්මාර්කය, රුසියාව අසල්වැසි රටවල් වුව ද නෝර්වේ රාජ්‍ය පළමු ලෝක යුද්ධයට සම්බන්ධ වූයේ නැත. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ලෝකයේ ඇති වූ ආර්ථික අවපාත හමුවේ බොහෝ රටවල් අසරණ වුව ද නෝර්වේ රාජ්‍ය ඉහළ ආර්ථික වර්ධනයක් පවත්වාගෙන ආවා ය. එයට හේතුව ගෘහස්ථ කර්මාන්තකරණයට යොමු වීමයි. 1970 දී තෙල් සහ ස්වාභාවික වායු නිධි හමුවීමත් සමඟ නෝර්වේ මුදල් ඒකකය වන නෝවේජියන් ක්‍රොන්ටේ ලොව ස්ථාවරම මූල්‍ය අගය බවට පත්විය.

   අද වන විට සුබසාධන ආර්ථිකයක් පවත්වාගෙන යන මෙරට නැව් තැනීම, ධිවර කර්මාන්තය, රසායන ද්‍රව්‍ය නිපදවීම යන අංශයන් ගෙන් විශාල ආදායමක් උපයාගනී. ලෝකයේ දෙවන මුහුදු ආහාර සැපයුම්කරුවා වන නෝර්වේ රාජ්‍ය ලෝකයේ හත්වන තෙල් සැපයුම්කරුවා ද වේ. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ පළමු මහලේකම් නෝර්වීජියානු ජාතිකයෙකු වූ අතර මානව සංවර්ධන දර්ශකයේ ඉහළම ස්ථානයක රැඳෙන්නට නෝර්වේ රාජ්‍යට හැකි වී ඇත.

   වයිකිංවරුන් ගෙන් පැවත එන නෝවේජියානුවන් ප්‍රිය සම්භාෂණ, උත්සව ආදියට ඉතා ප්‍රිය කඳුකර වාසීන් ය. ඉස්සන් පීල් කිරීමේ ලෝක ශූරතාවය, ක්රිස්ටියන්සෑන්ඩ් ජාත්යන්තර උළෙල, තක්කාලි උත්සවය, ෆාර්සුන්ඩ් හි උතුරු මුහුදු උත්සවය, ස්ටැවන්ජර් වයින් උත්සවය ආදී විවිධාකාර උත්සව සඳහා මෙන්ම හිම ක්‍රිඩා හා පරිසර සංචාර සඳහා ද බොහෝ දෙනා නෝර්වේ වෙත පැමිණෙයි. වසරේ වැඩි කලක් පවතින ශීත කාලගුණය නිසාම පුලුස්සා ගත් මස්, බදින ලද ඉස්සන්, කකුළුවන් හා මාළු, කිරි, චීස් සහ වයින් සමඟ උණුසුම් ධාන්‍ය හෝ එළවළු සුප් කෑම මේසයට වරදින්නේ නැත.

නෝර්වේ රාජ්‍යය


Crkva Prijenosa relikvija svetog Nikole  u Pačetinu u Hrvatskoj je pravoslavna crkva, u sastavu Osječkopoljske i baranjske eparhije Srpske pravoslavne crkve, a koja je posvećena blagdanu prijenosa relikvija sv. Nikole.

Povijest
Prilikom popisa iz 1733. godine, u Pačetinu se nalazila stara drvena crkva, ali bez mjesnih svećenika, te je tada službu vršio protojerej iz Bobote.

Nova crkva posvećena prijenosu relikvija svetog Nikole je izgrađena 1752. godine, a posvetio ju je pakračko-slovenski episkop Sofronije Jovanović 27. kolovoza 1755. godine. Crkva je sazidana na mjestu gdje se nekada nalazio manastir, o čemu svjedoči i kameni stećak na ćirilici i staroslavenskom jeziku iz 1443. godine.

Godine 1891. crkva je dobila novi ikonostas, rad Đorđa Rakića. Tijekom 2. svjetskog rata, kao posljedica državne politike prijelaza na katoličanstvo pravoslavnoga stanovništva, crkva je prevedena u rimokatoličku, ali je završetkom rata vraćena pravoslavlju.

Blagdan Prijenosa relikvija sv. Nikole, koji Srpska pravoslavna crkva slavi 22. svibnja je crkveni i seoski god u Pačetinu.

Izvori

Pravoslavne crkve u Hrvatskoj
Pačetin
Eparhija osječkopoljska i baranjska
Pačetin

Crkva Prijenosa relikvija sv. Nikole u Pačetinu


Den anden kvinde er en dansk kortfilm fra 1993, der er instrueret af Stig Ekkert.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1993

Kortfilm fra Danmark

Den anden kvinde


Stratosfer, troposferdan başlayarak 50 km yüksekliğe kadar uzanır. İçerdiği ozon (O3) molekülleri Güneş'ten gelen morötesi ışınları soğurarak bu katmanın ısınmasına yol açar. Bu nedenle, tropopoz düzeyinde -50 °C ile -60 °C arasında olan sıcaklık stratosferin alt kesimlerinde her kilometrede 1 °C, üst kesimlerinde ise her kilometrede 3 °C kadar artarak stratosferin üst sınırı olan stratopozda 0 °C düzeyine kadar yükselir. Bu sıcaklık dağılımı, stratosferin hava akımlarının son derece az olduğu bir tabaka olarak korunmasını sağlar. Bu özellik, stratosfer düzeyinde oluşan kirliliğin kalıcı/çok uzun süreli olabilmesi gibi bir duruma sebep olabilmektedir. Bu tabakada sıcaklık yükseklikle artar. Bundaki en büyük etken, en önemli sera gazlarından biri olan ozonun atmosferdeki konsantrasyonunun büyük bölümünün bu tabakada olmasıdır. Güneş ışınları ozon tarafından emilerek bu tabakanın ısınmasına sebep olur.

Yeryüzündeki yaşam için ölümcül etkilere sahip morötesi ışınları süzen ozon tabakası için zararlı bileşiklerin stratosfere ulaşmasını önlemek bu açıdan önem taşımaktadır. Sadece yatay yönlü hava hareketleri görülür. Stratosferin kararlı yapısı gereğince stratosferde yatay hareket varken düşey hareket gözlenmez. Bunun sonucunda stratosfer ile diğer tabakalar arasında stratosferden kaynaklanan bir taşınım olmaz. Örneğin yüksek bir volkanik dağın püskürttüğü küller troposferi aşıp stratosfere ulaşırsa, bu küller stratosferde hapsolmuş olurlar ve sürekli bir kirlilik yaratırlar. Bu katmandan atlayan ilk insan Felix Baumgartner olmuştur.
'''

Dünya atmosferi

Stratosfer


MNS may refer to:
Maharashtra Navnirman Sena, Indian political party
The Malaysian Nature Society
Maki-Nakagawa-Sakata matrix in particle physics
Ministry of National Security of several countries
Minneapolis, Northfield and Southern Railway, reporting mark
Mirror neuron system
Mission Need Statement
MNS antigen system, a variant blood group
Monday Night Soccer, an Irish television programme
Movement for a New Society
National Syndicalists (Portugal), Movimento Nacional-Sindicalista
Manganese(II) sulfide, chemical symbol MnS
Mansi language, by ISO 639-3 language code

MNS


Adolf Höhr (n. 11 mai 1869, Sighișoara – d. 7 noiembrie 1916, Sighișoara) a fost un teolog, profesor de matematică și fizică la Bischof-Teutsch-Gymnasium (Gimnaziul Episcop Teutsch) din Sighișoara și scriitor sas din Transilvania.

Studiile gimnaziale le-a urmat la Sighișoara. A continuat studiile superioare la universitățile de teologie, matematică, fizică și pedagogie de la Jena, Cluj, Berlin și Tübingen (1887-91).

Profesor fiind, a cules poezii și jocuri pentru copii, în dialectul săsesc, pe care le-a reunit în două volume, apărute în 1903 și 1906.

În jurul anului 1910 s-a ocupat și de fotografie, ca, de exemplu, imagini din Sighișoara (orașul vechi, Gimnaziul Teutsch), portrete de grup (pereche citind în parc, femei și copii la depănușat porumb).
De la Adolf Höhr s-au păstrat clișee negative pe sticlă și diapozitive colorate manual. Tematica imaginilor varia de la străzi și clădiri din Sighișoara la imagini de familie, în grădina casei sale de vară. A fotografiat și două excursii, pe care le-a făcut cu elevii săi la Budapesta, în Italia, Croația și vestul României, inclusiv la Detunata Goală, unde a fotografiat formațiunile de bazalt.

Scrieri
 Siebenbürgisch-sächsische Kinderreime und Kinderspiele. Gesammelt und erläutert von Adolf Höhr. Druck von W. Krafft, Nagyszeben [Hermannstadt] 1903
 Vuër lånk Ewend : låstich Geschichten a såchsesche Reimen, Krafft Verlag, Harmestådt, 1906
 Siebenbürger Sachsen im Weltkrieg. Feldbriefe und Kriegsskizzen, 115 p., Wien, Seidel & Sohn, 1916

Note

Nașteri în 1869
Decese în 1916
Scriitori germani
Sași transilvăneni
Sighișoreni
Teologi

Adolf Höhr


Ernst Ludwig Taentzel (auch: Tänzel, Taenzel, Täntzel) (* 9. März 1791; † 13. Juni 1845 in Hannover) war ein deutscher Maurermeister-Architekt, Steinhauermeister und Senator.

Leben

Ernst Ludwig war der Sohn des Hofmaurermeisters Johann Georg Taentzel und der Enkel von Johann Christoph Taentzel.

1819 legte Taentzel seine Meisterprüfung ab. Häufig arbeitete er mit Georg Ludwig Friedrich Laves zusammen.

1820 schuf Taentzel, gemeinsam mit dem Bildhauer August Hengst, das Allianzwappen am Alten Palais für Herzog Adolph Friedrich, Herzog von Cambridge und seine Gemahlin Auguste von Hessen, Duchess of Cambridge und Vizekönigin im Königreich Hannover.

"Wahrscheinlich" von Taentzel stammt die 1828 vorgenommene klassizistische Überformung des Stadthauses des Grafen von Kielmannsegge in der Calenberger Straße (Dachenhausenpalais).

1827 errichtete Taentzel nach Plänen von Laves ein Doppelhaus in der Georgstraße.

Beim Bau der 1830 errichteten Villa Rosa legte Taentzel seinen Plan Laves vor, der ihn dann in Details überarbeitete.

1836 schuf Taentzel die (nicht erhaltenen) Wohnhäuser in der Adolfstraße 2 und 3; Haus Nummer 2 wurde 1839 das Ernst-August-Palais und 1845 von Justus Heinrich Jakob Molthan mit Nummer 3 vereinigt. Die Gebäude waren in der Zeit von 1841 bis 1843 und von 1847 bis 1851 Wohnsitz des seinerzeitigen Kronprinzen und späteren Herrschers im Königreich Hannover, König Georg V.

Ernst Ludwig Taentzels denkmalgeschütztes Grabmal findet sich, ebenso wie das seines Vaters, auf dem Gartenfriedhof in Hannover. Sein Sarkophag trug nach Hinrich Hesse die Grabnummer 468 und stand in der Nähe von 7 weiteren Grabmälern mit Namen Täntzel oder Taentzel mit den Nummern 467 bis 474, darunter Hofmaurermeister Johann Georg Taentzel, die teilweise auch mehrere Namen auf einem Grabstein aufführen.

Literatur
 Klaus Siegner: Taentzel (Tänzel), Ernst Ludwig (1791–1845). In: Laves und Hannover. Niedersächsische Architektur im neunzehnten Jahrhundert, hrsg. von Harold Hammer-Schenk und Günther Kokkelink (revidierte Neuauflage der Publikation Vom Schloss zum Bahnhof...), Ed. Libri Artis Schäfer, 1989, ISBN 3-88746-236-X, S. 570 u.ö.
 Arnold Nöldeke:
 Denkmäler des "alten" Stadtgebietes Hannover, Die Kunstdenkmäler der Provinz Hannover Bd. 1, H. 2, Teil 1, Hannover, Selbstverlag der Provinzialverwaltung, Schulzes Buchhandlung, 1932, S. 306, 312, 327, 401f., 453f. 630, 726
 Neudruck Verlag Wenner, Osnabrück 1979, ISBN 3-87898-151-1
 Teil 2, Denkmäler der eingemeindeten Vorörter. Die Kunstdenkmäler der Provinz Hannover Bd. 1, H. 2, Teil 2, Hannover, Selbstverlag der Provinzialverwaltung, Schulzes Buchhandlung, 1932, S. 25, 29, 104f.
 Neudruck Verlag Wenner, Osnabrück 1979, ISBN 3-87898-152-X
 Wolfgang Voigt: Hannover, Gartenhaus Eisendecker, "Villa Rosa", Glockseestraße 1, 1830. In: Günther Kokkelink, Harold Hammer-Schenk (Hrsg.): Laves und Hannover. Niedersächsische Architektur im 19. Jahrhundert., Edition libri artis, Rev. Neuaufl., Hannover 1989 (mit Abbildungen, graphischen Darstellungen und Karten), ISBN 3-88746-236-X, S. 484–486
 Helmut Knocke, Hugo Thielen: Glockseestraße 1. In: Hannover Kunst- und Kultur-Lexikon, S. 122
 Hannover Archiv, Heft 07063
 Helmut Knocke: Taentzel, Tän(t)zel, (1) Ernst Ludwig. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 616.

Weblinks

Einzelnachweise und Anmerkungen

Person (Hannover)
Steinmetz (Deutschland)
Hofbaumeister
Architekt des Klassizismus
Deutscher
Geboren 1791
Gestorben 1845
Mann

Ernst Ludwig Taentzel


سعد صائب كاتب ومترجم وشاعر عربي سوري، ولد عام 1914 في مدينة دير الزور في شمال شرق سورية وتوفي فيها عام 2000، تخرج من كلية الآداب في جامعة بيروت. له أكثر من 70 عمل أدبي ما بين قصة وشعر ورواية وترجمة.

وسعد صائب هو نجل العالم اللغوي «علي صائب» من مواليد مدينة «دير الزور» عام 1917 م. بدأ ينشر نتاجه الأدبي في الصحف والمجلات العربية منذ عام 1936 م وقد صدر له أول كتاب مترجم عن الفرنسية بعنوان «طريق الخلاص»، أسس مع رفاق له من الأدباء عام 1958 م «جمعية الأدباء العرب» وشغل أمانة السر فيها حتى حلت عام 1963 م، وهو عضو اتحاد الكتاب العرب، وعضو المجلس الأعلى لرعاية الفنون والأدب والعلوم الاجتماعية منذ تأسيسه عام 1958 م، عضو مؤتمر الشعر العالمي الدائم في بلجيكا، عضو شرف في الاتحاد الدولي للمؤلفين باللغة العربية في «باريس»، شارك في مؤتمرات ثقافية وأدبية عربية ودولية».

أعماله
أهم الآثار التي تركها لنا الأديب «سعد صائب» يقول الشاعر «علي الجاسم» عن تلك الآثار الأدبية: «لعل من أهم إصداراته «صراع مع الغرب في حضارته وتياراته الفكرية»، «قطرات في تراثنا وشعراء معاصرون وشعراء رمزيون»، «الفجر العربي»، «صراع بين جديد الشعر وقديمه» أما المخطوطات التي تركها الأديب فمنها:

 «قيس وتغلب» في الشعر العربي، وهي دراسة أدبية.
 «معجم المشتقات في العربية» بالإضافة إلى مجموعة لا يستهان بها من كتب الأطفال».

المصادر

مترجمون سوريون
مواليد 1914
وفيات 2000
شعراء سوريون
أشخاص من دير الزور

سعد صائب


Tresnuraghes (sardinski: Tresnuràghes) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 257 metara i ima 1 159 stanovnika. Prostire se na 31,58 km². Gustoća naseljenosti je 37 st/km².Susjedne općine su: Cuglieri, Flussio, Magomadas i Sennariolo.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Tresnuraghes


Ursula Hirschmann (Berlin, 2. rujna 1913. – Rim, 8. siječnja 1991.) bila je njemačka političarka i antifašistička aktivistica, zagovornica europskog federalizma.

Životopis
Ursula Hirschmann rođena je u Berlinu 2. rujna 1913. u bogatoj židovskoj obitelji kao najstarija od troje djece oca Carla Hirschmanna i majke Hedwige Marcuse. Njezin dvije godine mlađi brat bio je Albert O. Hirschman, koji će kasnije postati poznati ekonomist i kandidat za Nobelovu nagradu, a imala je i sedam godina mlađu sestru Evu. Odrastala je tijekom godina postojanja Weimarske republike i rađanja i uspona nacizma. Godine 1932. upisala je studij ekonomije na Sveučilištu Humboldt u Berlinu, ali već je sljedeće godine bila primorana pobjeći u Francusku zbog nacističkog progona, kamo se sklonio i njezin brat.  Albert je također u početku pohađao isto sveučilište i studirao ekonomiju, što će mu kasnije postati glavni interes. Ursulu je naprotiv više privlačila politika još od njezinih prvih sveučilišnih godina i nastavit će se njome baviti do kraja života. Vrlo mlada pridružila se Socijaldemokratskoj stranci Njemačke, započela se baviti antinacističkim aktivizmom i to je bio razlog njezina bijega u Pariz.

Brak s Eugeniom Colornijem
Pridružila se bratu u Francuskoj u ljeto 1933. i zajedno su živjeli u Parizu gdje je susrela Eugenija Colornija, kojeg je već prethodno upoznala u Berlinu. Godine 1935. otišla je živjeti s Colornijem u njegov rodni grad Trst, udala se za njega, nastavila studirati i diplomirala njemačku književnost u Veneciji. Zajedno s njezinim suprugom pristupila je ilegalnom pokretu otpora fašizmu. Imali su troje djece, Silviju, rođenu 1937. godine, Renatu, koja će postati jedna od najznačajnijih i nagrađivanih prevoditeljica s njemačkog na talijanski i Evu koja će postati ekonomistica i koja će se 1973. udati za indijskog ekonomista nobelovca Amartya Sena.

Širenje manifesta Ventotene

Godine 1939. Colorni je uhićen i osuđen na zatvorsku kaznu u kažnjeničkoj koloniji za političke zatvorenike na otoku Ventotene zajedno s Altierom Spinellijem, Ernestom Rossijem i mnogim drugim antifašistima. Pošto Ursuli Hirschmann nije stavljeno na teret nikakvo kazneno djelo, ona nije podlijegala restriktivnim mjerama, te se mogla slobodno kretati između zatvorskog kompleksa i kopna što je iskoristila da prokrijumčari rukopis Ventotenskog manifesta i proširi ga u krugovima pokreta otpora u Rimu i Milanu. U širenju dokumenta pomogle su joj Altierove sestre Gigliola i Fiorella Spinelli i Ada Rossi, supruga Ernesta Rossija, suautora Manifesta.

Njezin muž Eugenio Colorni je kasnije premješten u drugi zatvor u gradu Melfi, ali Ursula je nastavila održavati veze s ventotenskim antifašistima. Colorni je 6. svibnja 1943. uspio pobjeći iz zatvora i doći do Rima gdje je živio u ilegali. Dana 27. i 28. kolovoza 1943. Ursula Hirschmann je zajedno s mužem sudjelovala na osnivačkom sastanku Europskog federalističkog pokreta u Milanu i surađivala u izradi i širenju tajnog lista L'Unità Europea. U međuvremenu je njezin brak ušao u krizu i ona se postupno zbližila sa Spinellijem, kojeg je prvi put upoznala u Ventoteneu. Zajedno su pobjegli u Švicarsku gdje je rođena Diana, prva od njihove tri kćeri. U međuvremenu se Eugenio Colorni pridružio talijanskim partizanima, ali ga je u svibnju 1944. ubila patrola fašističkih skvadrista samo nekoliko dana prije oslobođenja glavnog grada.

Brak s Altierom Spinellijem
Završetkom rata i smrću svog prvog supruga, Ursula se udala za Altiera Spinellija i zajedno su živjeli u Rimu, gdje su 1946. godine rođene Barbara (koja je kasnije postala novinarka i političarka) i Sara 1955. godine.

Ursula se posvetila formiranju i jačanju Europskog federalističkog pokreta i 1975. godine osnovala je udrugu Femmes pour l'Europe u Bruxellesu. Početkom 1976. godine imala je moždano krvarenje i izgubila je sposobnost govora. Iako je odmah započela terapiju rehabilitacije nikada se nije potpuno oporavila, ali je nastavila aktivno pratiti mužev politički rad, posebice od kad je izabran za člana Europskog parlamenta i sve do njegove smrti 1986.

Ursula Hirschmann umrla je u siječnju 1991. godine, a o njoj se do samog kraja brinula kći iz prvog braka Renata Colorni. Pokopana je na nekatoličkom groblju u Rimu.

Političko opredjeljenje
Još kao djevojka započela je ilegalnu aktivnost u sklopu otpora nacizmu zbog čega je morala pobjeći u Francusku, a u Parizu se približila krugu socijaldemokrata iz mnogih europskih zemalja. Nakon preseljenja u Italiju pridružila se pokretu otpora fašizmu. S vremenom je postala ključnom figurom u širenju ideja o osnivanju europske federalne države s demokratski izabranim parlamentom i vladom, principima definiranim u Ventotenskom manifestu. Sa završetkom rata nastavila je predano promicati eurofederalizam i snažno podržavala supruga Altiera Spinellija. Osnovala je udrugu Žene za Europu (fra. Femmes pour l'Europe), uvjerena da je potrebno veće sudjelovanje žena u izgradnji europskog projekta. Definirala se građankom bez domovine, odnosno smatrala je Europu svojom domovinom.  Nakon svoje smrti uvrštena je među majke osnivačice Europe.

Izvori

Bibliografija

 Silvana Boccanfuso, Ursula Hirschmann. Žena za Europu, Genova, Izdavač: Ultima Spiaggia, 2019, ISBN 9788898607280

Vidi još
 Ventotenski manifest
 Altiero Spinelli

Vanjske poveznice

Njemački političari
Njemački politički aktivisti
Njemački pokret otpora protiv nacizma

Ursula Hirschmann


Mvoung je rijeka u Gabonu, desna pritoka rijeke Ivindo.

Izvori

Rijeke u Gabonu
Porječje Ogooué

Mvoung


Bruno Zumino () a fost un fizician italian, profesor la Universitatea Berkeley din California. A adus contribuții importante la teoria cuantică a câmpurilor și fizica matematică. A elaborat teoria supersimetriei din fizica particulelor elementare (împreună cu Julius Wess).

Note

Legături externe

 Robert Sanders: Bruno Zumino, an architect of supersymmetry, dies at 91, Berkeley News, 24 iunie 2014 (accesat la 30 septembrie 2018).
 Kenneth Chang: Bruno Zumino Dies at 91; Sought to Tie Together Laws of Universe, The New Yok Times, 4 iulie 2014 (accesat la 30 septembrie 2018).

Nașteri în 1923
Decese în 2014
Fizicieni italieni
Membri ai Academiei Naționale de Științe a Statelor Unite
Laureați ai Medaliei Max Planck

Bruno Zumino


Rudolf Holze (* 14. November 1954 in Hildesheim) ist ein deutscher Chemiker und Hochschullehrer für Physikalische Chemie und Elektrochemie an der Technischen Universität Chemnitz.

Holze legte sein Abitur 1973 am staatlichen neusprachlich-naturwissenschaftlichen Gymnasium in Ahrweiler ab. Von 1973 bis 1979 studierte er Chemie an der Universität Bonn und schloss sein Studium mit einer Diplomarbeit zum Thema "Neue Kathodenmaterialien für Lithiumbatterien" ab. Als akademischer Schüler von Wolf Vielstich promovierte er vier Jahre später zu dem Thema "Impedanzmessungen an porösen Elektroden".
Von 1983 bis 1984 war Holze als wissenschaftlicher Mitarbeiter am Case Center for Electrochemical Sciences der Case Western Reserve University in Cleveland, USA tätig und 1989 folgte seine Habilitation in der Physikalischen Chemie an der Universität Oldenburg.

1993 folgte er dem Ruf auf eine Professur Physikalische Chemie/Elektrochemie an die TU Chemnitz und gründete 1995 den Forscherkreis Arbeitskreis Elektrochemie in Sachsen. Seit 2011 ist Holze als erster Elektrochemiker ordentliches Mitglied in der Sächsischen Akademie der Wissenschaften.

Zu seinen Forschungsgebieten zählen unter anderen die Elektrochemie und die Struktur- und Dynamikuntersuchung von elektrochemischen Phasengrenzen.

Schriften
Holze ist Verfasser mehrerer Bücher und hat mehr als 260 wissenschaftliche Beiträge verfasst und rezensiert.

Bücher
 Leitfaden der Elektrochemie. B. G. Teubner, Stuttgart u. a. 1998, ISBN 3-519-03547-2.
 Elektrochemisches Praktikum. B. G. Teubner, Stuttgart u. a. 2001, ISBN 3-519-03614-2.
 Surface and Interface Analysis. An Electrochemists Toolbox (= Springer Series in Chemical Physics. Vol. 74). Springer, Berlin u. a. 2008, ISBN 978-3-540-00859-0.
 Experimental Electrochemistry. A Laboratory Textbook. Wiley-VCH, Weinheim 2009, ISBN 978-3-527-31098-2.

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Technische Universität Chemnitz)
Chemiker (20. Jahrhundert)
Chemiker (21. Jahrhundert)
Mitglied der Sächsischen Akademie der Wissenschaften
Deutscher
Geboren 1954
Mann
Elektrochemiker

Rudolf Holze


Fanqie () is a method in traditional Chinese lexicography to indicate the pronunciation of a monosyllabic character by using two other characters, one with the same initial consonant as the desired syllable and one with the same rest of the syllable (the final).
The method was introduced in the 3rd century AD and is to some extent still used in commentaries on the classics and dictionaries.

History
Early dictionaries such as the Erya (3rd century BC) indicated the pronunciation of a character by the dúruò (讀若, "read as") method, giving another character with the same pronunciation. The introduction of Buddhism to China around the 1st century brought Indian phonetic knowledge, which may have inspired the idea of fanqie. According to the 6th-century scholar Yan Zhitui, fanqie were first used by Sun Yan (孫炎), of the state of Wei during the Three Kingdoms period (220–280 AD), in his Erya Yinyi (爾雅音義, "Sounds and Meanings of Erya"). However, earlier examples have been found in the late-2nd-century works of Fu Qian and Ying Shao.

The oldest extant sources of significant bodies of fanqie are fragments of the original Yupian (544 AD) found in Japan and the Jingdian Shiwen, a commentary on the classics that was written in 583 AD. The method was used throughout the Qieyun, a Chinese rhyme dictionary published in 601 AD during the Sui dynasty. When Classical Chinese poetry flowered during the Tang dynasty, the Qieyun became the authoritative source for literary pronunciations. Several revisions and enlargements were produced, the most important of which was the Guangyun (1007–1008). Even after the more sophisticated rime table analysis was developed, fanqie continued to be used in dictionaries, including the voluminous Kangxi Dictionary, published in 1716, and the Ciyuan and Cihai of the 1930s.

During the Qing dynasty, some bilingual Chinese-Manchu dictionaries had the Manchu words phonetically transcribed with Chinese characters. The book 御製增訂清文鑑 ("Imperially Published Revised and Enlarged Mirror of Qing"), in both Manchu and Chinese, used Manchu script to transcribe Chinese words and Chinese characters to transcribe Manchu words by using fanqie.

Function

In the fanqie method, a character's pronunciation is represented by two other characters. The onset (initial consonant) is represented by that of the first of the two characters (上字 "upper word", as Chinese was written vertically); the final (including the medial glide, the nuclear vowel and the coda) and the tone are represented by those of the second of the two characters (下字, "lower word"). For example, in the Qieyun, the character  is described by the formula 德紅反. The first two characters indicate the onset and the final, respectively, and so the pronunciation of 東  is given as the onset  of   with the final  of  , with the same tone as 紅.

In the rhyme dictionaries, there was a tendency to choose pairs of characters that agree on the presence or absence of a palatal medial -j-, but there was no such tendency for the rounded medial -w-, which was represented solely in the final character.
There was also a strong tendency to spell words with labial initials using final characters with labial initials.

The third character  fǎn "turn back" is the usual marker of a fanqie spelling in the Qieyun. In later dictionaries such as the Guangyun, the marker character is  qiè "run together". (The commonly-cited reading "cut" seems to be modern.) The Qing scholar Gu Yanwu suggested that fǎn, which also meant "overthrow", was avoided after the devastating rebellions during the middle of the Tang dynasty. The origin of both terms is obscure.
The compound word fǎnqiè first appeared during the Song dynasty.

Analysis
Fanqie provide information about the sounds of earlier forms of Chinese, but its recovery is not straightforward. Several characters could be used for each initial or final, and in particular, no character was ever used to spell itself.

However, it is possible to identify the initials and the finals underlying a large and consistent collection of fanqie by using a method that was first used by the Cantonese scholar Chen Li, in his 1842 study of the Guangyun.
For example, in that dictionary,
 東 was spelled 德 + 紅,
 德 was spelled 多 + 特, and
 多 was spelled 德 + 河.
That implies that 東, 德 and 多 must all have had the same initial. By following such chains of equivalence, Chen was able to identify categories of equivalent initial spellers, and a similar process was possible for the finals.
Unaware of Chen's work, the Swedish linguist Bernard Karlgren repeated the analysis to identify the initials and finals in the 1910s.

Chen's method can be used to identify the categories of initials and finals, but not their sound values, for which other evidence is required.
Thus, Middle Chinese has been reconstructed by Karlgren and later scholars by comparing those categories with Sino-Xenic pronunciations and the pronunciations in modern varieties of Chinese.

Effects of sound change
The method described the pronunciations of characters in Middle Chinese, but the relationships have been obscured as the language evolved into the modern varieties over the last millennium and a half. Middle Chinese had four tones, and initial plosives and affricates could be voiced, aspirated or voiceless unaspirated. Syllables with voiced initials tended to be pronounced with a lower pitch, and by the late Tang dynasty, each of the tones had split into two registers (traditionally known as yīn 陰 and yáng 陽) conditioned by the initials. Voicing then disappeared in all dialects except the Wu group, with consonants becoming aspirated or unaspirated depending on the tone. The tones then underwent further mergers in various varieties of Chinese. Thus, the changes in both the initial and the tone were conditioned on each other, as represented by different characters in the fanqie pair.

For example, the characters of formula 東  = 德  + 紅  are pronounced dōng, dé and hóng in modern Standard Chinese; thus, the tones no longer match. That is because the voiceless initial  and the voiced initial  condition different registers of the Middle Chinese level tone, yielding the first and the second tones of the modern language. (The pinyin letter d represents the voiceless and unaspirated stop .)

That effect sometimes led to a form of spelling pronunciation. Chao Yuen Ren cited the example of the character , which had two readings in Middle Chinese. It could be read as  in the level tone, meaning "strong, powerful", which developed regularly into the modern reading qiáng. However, it could be read also as  in the rising tone, meaning "stubborn" or "forced". The regular development would be for the voiced initial  to condition the yang register of the rising tone, becoming the fourth tone of modern Chinese and for the rising tone to condition an unaspirated initial.
Thus, jiàng would be expected, and this does occur in the sense "stubborn", but the character also has the unexpected pronunciation qiǎng for the sense "forced". Chao attributed that to the fanqie formula 强 =   (level tone) +   (rising tone) given in dictionaries. Here, the first character is now pronounced qí because in the level tone, the voiced initial becomes aspirated, but the second character is now pronounced liǎng. That is because in the rising tone, sonorants like  conditioned the yin register, which led to the modern third tone.

Use in Cantonese
In Cantonese, fanqie can be found in some dictionaries to this day, often alongside other romanization system or phonetic guides, to indicate the pronunciation of characters lacking a homophone.

For example, in the Sun Ya dictionary the character 攀 is transcribed as pinyin pān and for Cantonese pan¹ and the Cantonese tonal homophone 扳 , whereas 戀, lacking a tonal homophone, is transcribed as lyn² and 〔拉婉切〕 (l-āai + yún) to give lyún. If there is no tonal homophone, the tone is indicated. For example 實用廣州話分類詞典 transcribes 仆 as  and fanqie 〔披屋切〕 (p-ēi + ūk) but 𠵿, lacking a tonal homophone is transcribed as  and 〔音披爺切第1聲〕, i.e. p-ēi + y-èh with tone 1 to give pē.

See also
 Transliteration of Chinese

References

Works cited

  Reprinted as
  (This book pointed out that use of fanqie appeared as early as Eastern Han.)

Chinese words and phrases
Middle Chinese
Traditional Chinese phonology

Fanqie


Bjorsåte Station (Bjorsåte holdeplass) var en jernbanestation på Numedalsbanen, der lå ved Bjorsåte i Rollag kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 1. januar 1972. Trafikken på strækningen mellem Rollag og Rødberg, hvor stationen ligger, blev indstillet 1. januar 1989, hvorved stationen blev nedlagt.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Numedalsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1972
Ophørt i 1989

Bjorsåte Station


Porsche 963 é um protótipo de corrida esportivo LMDh projetado pela Porsche com apoio da Multimatic, para competir nas classes Hypercar e GTP do FIA World Endurance Championship e IMSA SportsCar Championship, respectivamente. O nome 963 é inspirado nos veículos de competição Porsche 956 e Porsche 962 que competiram na década de 1980 no campeonato FIA de esporte protótipos ou FIA World Sportscar Champioship pela extinta categoria grupo C e pelo campeonato IMSA GTP. O carro foi revelado no Goodwood Festival of Speed 2022, com uma pintura tradicional vermelha, branca e preta.

A estreia oficial do 963 na corrida foi nas 24 Horas de Daytona de 2023, que foi a rodada de abertura da temporada do IMSA SportsCar Championship de 2023 . O carro foi originalmente programado para um ensaio geral não competitivo nas 8 Horas do Bahrein de 2022, no entanto, a Porsche decidiu mais tarde que não correria no Bahrein em favor de mais tempo de teste privado.

A Porsche anunciou posteriormente que os primeiros 963 para clientes não seriam entregues até abril de 2023 devido a atrasos causados por interrupções na cadeia de suprimentos, forçando as equipes clientes a perder as corridas de abertura do IMSA SportsCar Championship e WEC, algo que as equipes entenderam ao conversar com Porsche para receber a entrega. As equipes do campeonato FIA WEC Jota Sport e Proton Competition confirmaram interesse na aquisição dos modelos 963 LMDh para a temporada 2023 de competições, enquanto que a equipe Penske Racing estreou seus modelos comprados na prova inaugural da IMSA em Daytona.

Características técnicas
Os testes do modelo 963 começaram no início de 2022 na pista de testes da Porsche em Weissach, onde também foi revelada a escolha do motor do carro, sendo este um V8 biturbo (ou seja, abandonando o conceito de um motor V4 biturbo visto no inovador projeto LMP1 do 919 Hybrid), sendo um desenvolvimento do motor encontrado no Porsche 918 que por sua vez foi desenvolvido a partir do motor de  encontrado no Porsche RS Spyder. O V8 biturbo se encontra emparelhado com sistema híbrido padronizado fornecida pela Williams Advanced Engineering, Bosch e Xtrac.

O 963 LMDh passou por um extenso programa de testes no Circuito de Barcelona-Catalunha e no Circuito de Spa-Francorchamps, onde  percorreu mais de .

Ver também

 LMDh
 Le Mans Hypercar
 Campeonato Mundial de Endurance da FIA
 Cadillac V-Series.R

Referências

Automóveis de corrida das 24 Horas de Le Mans

Porsche 963


Santo Domingo, glavni grad Dominikanske Republike
 Santo Domingo (rijeka u Venezueli)

Santo Domingo (razdvojba)


Glenea menesioides é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1969.  É conhecida a sua existência em Borneo.

Referências

Borneo catalog 2005

menesioides
Coleópteros descritos em 1969

Glenea menesioides


Sir Muhammad Iqbal (urdu: محمد اقبال) (Sialkot, Pakistan, 9. studenog 1877. – Lahore, 21. travnja 1938.), poznat i kao Allama Iqbal (علامہ اقبال), bio je pjesnik, filozof i političar, kao i akademik, odvjetnik i znanstvenik u Britanskoj Indiji, koji je široko cijenjen što je nadahnuo Pakistanski pokret. Naziva se "duhovnim ocem Pakistana". Smatra se jednom od najvažnijih figura u urdu književnosti s književnim djelima na urdu i perzijskom jeziku.

Iqbal je cijenjen kao istaknuti pjesnik od strane Pakistanaca, Iranaca, Indijaca, stanovnika Bangladeša, Šri Lanke i dr. Iako je Iqbal najpoznatiji kao ugledni pjesnik, on je također i vrlo cijenjen kao "muslimanski filozofski mislilac modernog vremena". Njegova prva knjiga pjesama, Asrar-e-Khudi, pojavila se na perzijskom jeziku 1915. godine, a druge knjiga poezije su među ostalima: Rumuz-I-Bekhudi, Payam-i-Mashriq i Zabur-i-Ajam.

Izvori

Životopisi, Pakistan
Pjesnici
Filozofi
Znanstvenici

Muhammad Iqbal


El palacio de Capitanía General es un edificio situado en la ciudad española de Burgos. Fue sede de la Capitanía General de la VI Región Militar y del Mando Regional. En la actualidad es sede de la Comandancia Militar de Burgos, Soria y Cantabria, de la Comandancia de Obras y Servicio Militar de Construcciones, y tiene un destacamento de seguridad y de mantenimiento de la USAC.

Desde 2014 alberga, igualmente, en una zona de su planta baja, el Museo Regional Militar, que guarda recuerdos, banderas y uniformes de unidades ya disueltas de la antigua zona militar que comandaba la antigua Capitanía. La entrada es gratuita.

Es conocido internacionalmente por ser el lugar donde Francisco Franco fue declarado Jefe Superior de los Ejércitos de España, liderando el bando sublevado durante la guerra civil. Asimismo desde el balcón de dicho edificio tuvo lugar la proclama del fin de la misma.

Historia
Desde que a Burgos se le concedió por primera vez la capitalidad de una Región Militar, con categoría de Capitanía General, las oficinas, el Estado Mayor, y la propia vivienda del Capitán General debían de estar ubicadas en edificios de carácter palaciego, con lo que se estudiaron varias posibilidades y a finales de 1902 se tomó la decisión de ubicarla en el solar donde estaba construida la Casa de las Cuatro Torres.

El 17 de julio de 1903, se aprobó por la corporación municipal el derribo del anterior palacio y el 16 de diciembre, Alfonso XIII aceptó que el ayuntamiento construyese el palacio para la sede de la Capitanía.

La construcción duró cerca de tres años, siendo entregada la obra el 10 de agosto de 1907. Se cedió un mes más tarde por el precio anual de 15.000 pesetas.

En 1927, un Real Decreto autorizó la permuta de los terrenos que ocupaba el cuartel de caballería (actual Museo de la Evolución Humana) por este edificio, con lo que pasó a pertenecer al Ministerio de Defensa.

Edificio
El ilustre edificio que fue construido por Saturnino Martínez Ruiz consta de dos plantas en la parte central y cuatro plantas en los laterales, está realizado en piedra de sillería.

Zaguán
Posee un techo ricamente artesonado y vidrieras con los escudos de las provincias de la antigua Región Militar Pirenaica Occidental de la que fue sede (Navarra, Logroño, Álava, Guipúzcoa, Santander, Vizcaya, Burgos y Soria).

Escalinata
Según se sube a la segunda planta de frente hay un conjunto de tres vidrieras.
 A la izquierda, la vidriera representa al Conde de Castro, Adelantado Mayor de Castilla, dictando un laudo arbitral.
 En la central está una alegoría de la ciudad con su escudo sostenido por un soldado y un heraldo.
 A la derecha está el juramento de Isabel I de Castilla en el Convento de San Ildefonso de Burgos, en 1476.

El techo hay una claraboya vidriada con el escudo de Burgos y alrededor los escudos del Cid, el Almirante Bonifaz, el Condestable de Castilla y el de Garci Martínez de Lerma (alcalde mayor de Burgos).

Al tornar la escalera hay un cuadro de La Rendición de Bailén, copia de Alonso de Viso (1928), del original de Casado del Alisal.

Salón del trono
Techo con los escudos de Infantería, Caballería, Artillería e Ingenieros.
Balcones con vidrios emplomados del escudo de España, dos castillos medievales y efigies de guerreros y soldados medievales de los tercios de Flandes.

Enlaces externos

Edificios institucionales de Castilla y León
Palacios de España del siglo XX
Palacios de Burgos
Monumentos de Burgos
Historia militar de España
Arquitectura en Castilla y León en el siglo XX
Arquitectura historicista en España
Arquitectura de España de 1907
Ejército de Tierra de España

Palacio de Capitanía General (Burgos)


23774 Herbelliott este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23774 Herbelliott este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Reedy Creek de John Broughton. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 13,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eunomia

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

23774 Herbelliott


Gilberto Carlos Nascimento (født 14. juni 1966) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1988||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Gilberto Carlos Nascimento


Roma mitolojisi, Antik Roma'da yaşayan insanların mitolojik inançlarının bütününe verilen isimdir. Genelde iki ana bölümü olduğu düşünülür; ilk bölüm ki daha sonraları etkin olmuştur ve edebidir, genellikle Etrüsk mitolojisindeki öğelerin Romalılaştırılmış hallerinden meydana gelir, ikinci bölüm ise daha erken dönemlerde etkin olmuş olan ve daha çok kültik olan farklı uygulama ve inançlara sahip daha özerk bir bölümdür.

Romalılar ve Din
Romalıların hayatında dinin büyük bir önemi vardı. Latince'de "din" anlamına gelen religio sözcüğünün religare yani "bağlamak" fiiliyle olan yakınlığı bazı bilim insanlarına göre önemlidir. Her ne kadar söz konusu fiile yakın olsa da religio sözcüğü çok geniş bir anlam yelpazesine sahipti ve onun birebir karşılığı bir sözcük o dönemin ünlü dillerinde, örneğin Yunanca'da, bulunmamaktaydı. Nitekim daha sonraları hem Roman hem de Cermen kökenli diller bu sözcüğün karşılığı ile din anlamını tanımlamak yerine yine bu sözcüğü kullanmayı tercih etmiştir; religion veya religione gibi.

Roma tarihi ve halkın günlük yaşamı için dinin önemi Livy'nin tarihinde de görülebilir. Roma tarihine dair neredeyse her türlü olgu, yükselişlerden çöküşlere kadar, rahatlıkla dine bağlanarak açıklanabilmekteydi. Sonuçta ilk dönem Roma dininde neredeyse her olay için bir tanrı veya tanrıça bulunması da bunun göstergelerinden sayılabilir.

Roma Dininin Bazı Özellikleri
Romalıların dini anlayışının gelişmişliğine rağmen cumhuriyetin sonuna kadar dini tanımlanabilecek fikirler yazına dökülmedi. Etrüsk kültürünün Roma'da yoğun biçimde etkili olmaya başlamasıyla yazar ve düşünürler dini konulardaki şahsi fikirlerini yazına dökmüşlerdir. Örnek olarak Cicero verilebilir.

Bunun nedeni dinin karakteristiki yapısı da olabilir. Her ne kadar bugün Roma dini olarak tanımlansa da o dönemdeki din tanımı bugünkü sistematik ve belirli başlıkları içinde bulunduran din tanımından çok farklıydı. Roma dini hiçbir zaman modern din anlayışına sahip olamamıştır. Gerek erken dönemlerindeki kültik yapısı gerekse sonraları yaşanan başta Etrüsk olmak üzere farklı kültür ve milletlerin dini yapılarının etkileşimi sistematik bir din oluşturamamıştır. Sınırları muğlak, kuralları esnekti. Her ne kadar bir tür ruhban sınıfı (rahip ve rahibeler), ilahilik gibi kavram ve kurumlar yer alsa da bunların hepsi sistematik bir biçimde bütün oluşturmamaktaydı. Zaten sonraki dönemlerde farklı kültürlerden gelen dini öğeler ile dini yapı çok farklı bir hâl almıştır. Roma politeizmi ve inanç yapısı, özellikle son zamanlarında, birçok farklı kültürü barındırsa da bunlardan en etkin olanı her zaman Etrüsk inancı olmuştur. Ayrıca, güç sembolleri ve bazı kamusal ibadetler yoğun oranda Etrüsk kültür ve inancından etkilenmiştir. Aslında Etrüskler Roma'ya MÖ 6. yüzyılda sadece kısa bir süreliğine egemen olabilmişlerdir. Büyük ihtimalle bu sembolizm ve ibadet ilhamı bizzat Romalılar tarafından yapılmıştır.

Erken Roma Mitinin Doğası
Arkaik Romalıların bir mite sahip olmadıkları söylenebilir. Bununla kastedilen, sonraki dönemde şairlerinin Etrüsk mitolojisinden esinlenmesine kadarki dönemde, Romalıların tanrıların kökenine dair, Zeus'un Hera tarafından baştan çıkartılması gibi, bir mit anlayışının veya sıralı bir anlatının bulunmamasıdır.

Romalıların bu erken dönemde sahip oldukları dini yapı iki ana nokta ile tanımlanabilir:
 Çok gelişmiş bir ayin sistemi, ruhban okulları ve ilgi tanrı "küme"leri;
 Kentin (Roma kentinin) bulunuşu ve kuruluşuna dair çok zengin bir tarihi mitler yapısı ki bu yapı fani insanlar ile birlikte  çoğu ilahi müdahaleyi de içerir.

Erken Dönem Mitolojisinde Tanrılar
Romalı tanrı anlayışı, erken dönemde, Etrüsklülerinkinden çok farklı bir biçimdeydi. Örneğin, eğer bir Lidya'lıya Demeter'i soracak olsaydınız, büyük ihtimalle, ünlü mitten yani, Hades'in Persephone'yi kaçırışı üzerine Demeter'in yaşadığı acılardan bahsedecektir. Fakat bir Romalıya Ceres hakkında sorarsanız size onun resmi bir rahibinin, flameninin, olduğunu bu rahibin Jüpiter, Mars ve Quirinus'un flamenlerine karşı ast, ama Flora ve Pomona'nın flamenlerine karşı üst olduğunu belirtecektir. Ayrıca onun diğer ziraat tanrıları Liber ve Libera ile birlikte bir üçlü oluşturduğunu da belirtebilir; ve hatta, ona bağlı olan belirli görevleri olan daha ast tanrıları sıralayabilir: Sarritor (yabani otları temizleme), Messor (hasat yapmak), İnsitor (tohum ekmek) vb.

Bu örnekten de anlaşılabileceği gibi, arkaik Roma mitolojisi, en azından tanrılar ve tanrı anlayışı açısından, anlatılardan değil de tanrılar arasında ve tanrılar ile insanlar arasında yer alan kenetlenmiş ve kompleks bir ilişkiler ağından oluşmaktaydı.

Erken Romalıların özgün dini, daha sonraları birçok farklı ve çelişen inancın eklenmesi ve özellikle de Etrüsk mitolojisinin büyük bir kısmının asimile edilmesiyle, çok farklı bir hal ve yapıya dönüşmüş, farklılaşmıştır.

Roma Tarihi Hakkında Erken Dönem Mitolojisi
Tanrılar hakkında bir anlatı geleneği olmasa da Romalıların kentlerinin (Roma'nın) bulunuşu, kuruluşu ve ilk dönemleri hakkında çok zengin ve yarı-tarihi yarı-efsanevi anlatı kültürleri mevcuttu. İlk krallar, Romulus ve Numa gibi, tamamen mitik bir doğaya sahipti ve bu tür efsanevi öğeler Cumhuriyetin ilk dönemlerine kadar uzanabilmekteydi.

Bugün, Aeneas ve Liviu'un ilk bir-iki kitabı bu insan mitolojisinin en önemli kaynaklarını oluşturmaktadır.

Özgün Roma ve İtalik Tanrılar
Reski rahiplik, roma ayinsel ibadet ve uygulamalarını iki tanrı sınıfına ayırmaktadır: di indigetes ve de novensides veya novensiles. İndigetes Roma devletinin, şehrinin, özgün tanrılarıydılar ve böyle yaklaşık 30 tanrıya adanmış özel bayramlar (festivaller) mevcuttu. Novensides ise kültleri tarihi süreçte daha sonraları şehre gelmiş tanrılardır ki bunların ortaya çıkışları genellikle belirli bir kriz veya ihtiyacın doğduğu bilinen, belirli tarihlerdir.

Erken Roma tanrılarına, di indigetes'''e, ilaveten çeşitli etkinlik ve eylemlerde çağrılan özelleşmiş veya uzmanlaşmış küçük tanrılar da mevcuttu. Bu tür eylemlere ayinsel bir boyut kazandırılmıştı, örneğin ekini ekerken belli bir tanrı ismiyle çağrılır, hasat ederkense bir başkası çağrıldı. Aslında bu yoğun ayin kültürünün ve küçük tanrı anlayışının temelinde politeizmden çok bir tür polidemonizm yatmaktaydı; zira bu küçük tanrıların güçleri ancak uzmanlaştıkları/özelleştikleri eyleme yetmekteydi, diğer eylemlerde herhangi bir güçleri bulunmuyor ve bu nedenle de tanrıdan çok bir tür ilahi ruh kavramına yakındılar.

İlk panteonun başında Jüpiter, Mars ve Quirinus üçlemesi (ki bu üçünün rahipleri veya flamenleri en yüksek dereceye sahiptiler) ile Janus ve Vesta bulunmaktaydı. Erken dönemde bu tanrıların pek bir kişilikleri (veya şahsi özellikleri) yoktu ve kişisel tarihlerinde evlilik ve soy ağaçları bulunmuyordu.

 Yabancı Tanrılar

Roma devleti etrafındaki bölgeleri fethettikçe komşu kültür ve toplulukların yerel tanrıları da Roma mitolojisine giriş yapmıştır. Romalılar geleneksel olarak yeni fethedilen yerlerin tanrılarına da kendi özgün tanrıları ile bir tutmuş aynı saygı ve onuru bahşetmişlerdir. Birçok seferde yeni fethedilen bölgenin tanrılarının da Roma'da yeni tapınaklarda yer almaları için davette bulunulmuştur. Bu nedenle Roma'ya özgü olmayan birçok farklı kült, tanrı ve tanrıça Roma mitolojisine giriş yapmış kimi zaman bu yeni tanrı ve tanrıçalar halihazırda Roma mitolojisinde var olan belirli tanrı ve tanrıçalarla özdeşleştirilmiştir.

 Bazı Önemli Roma Tanrıları
Tüm tanrılar için: Roma tanrı ve tanrıçaları listesi

 Dış bağlantılar
 pantheon.org - Roman mytholgy articles  (İngilizce)
 timelessmyths.com - Classical Mythology  (İngilizce)
 romansonline.com  (İngilizce)
 Allnet Roma mitolojisi sayfası  (Türkçe)

 Kaynakça
 İngilizce Vikipedi Roma mitolojisi maddesi
 Alan Cameron Greek Mythography in the Roman World (2005) OUP, Oxford (reviewed by T P Wiseman in Times Literary Supplement 13 May 2005 page 29)
 Günay, Dinçer (2023). ESKİ ROMA CUMHURİYETİ'NDE RAHİPLİK KURUMU . Asya Studies , 7 (23) , 305-318 . DOI: 10.31455/asya.1253104

 Notlar
  Encyclopedia of Religion, 2nd Edition, cilt 12, Roman Religion: The Early Period - Basic concepts.'', s. 7894, Thomson Gale.

Roma mitolojisi


La negación de la muerte es un trabajo de psicología y filosofía escrito por Ernest Becker y publicado en 1973. Fue galardonado con el premio Pulitzer a obra de no ficción general en 1974, dos meses después de la muerte del autor. El libro construye largamente sobre los trabajos de Kierkegaard, Sigmund Freud, y uno de los colegas de Freud, Otto Rank.

Temas
La premisa básica de La negación de la muerte es que la civilización humana es, en última instancia, un elaborado mecanismo de defensa simbólica contra el conocimiento de nuestra mortalidad, que a su vez actúa como la respuesta emocional e intelectual a nuestro mecanismo de supervivencia básica. Becker sostiene que una dualidad básica en la vida humana existe entre el mundo físico de los objetos y el mundo simbólico de significado humano. Así, como el hombre tiene una naturaleza dual que consiste en un cuerpo físico y un yo simbólico, es capaz de trascender el dilema de la mortalidad a través del heroísmo, un concepto que implica su mitad simbólica. Al embarcarse en lo que Becker refiere como un "proyecto de inmortalidad" (o causa sui), en el que se crea o se convierte en parte de algo que, siente, durará para siempre, el hombre siente que se ha vuelto heroico y, a partir de entonces, parte de algo eterno; algo que nunca morirá, en comparación con su cuerpo físico que un día morirá. Esto, a su vez, le da al hombre la sensación de que su vida tiene sentido; un propósito; significado en el gran esquema de las cosas.

A partir de esta premisa, Becker sostiene que la enfermedad mental es más perspicazmente extrapolada como una falla en nuestro sistema de héroes. Cuando alguien está pasando por una depresión, su causa sui (o proyecto de heroísmo) está fallando, y está siendo recordada constantemente su mortalidad y su insignificancia como resultado. La esquizofrenia es un paso más allá de la depresión, en el que la causa sui propia está cayéndose a pedazos, haciendo imposible generar suficientes mecanismos de defensa en contra de su mortalidad, a partir de entonces, el esquizofrénico tiene que crear su propia realidad o "mundo" en el que, creen, son mejores héroes. Becker sostiene que el conflicto entre los proyectos de inmortalidad que se contradicen entre sí (sobre todo en la religión) es la fuente de la destrucción y la miseria en el mundo causada por las guerras, la intolerancia, el genocidio, el racismo, el nacionalismo, y así sucesivamente, ya que un proyecto de inmortalidad que contradice otros indirectamente sugiere que están equivocados.

Otro tema recurrente en todo el libro es que los sistemas de héroes tradicionales, por ejemplo, la religión, ya no son convincentes en la edad de la razón; la ciencia está tratando de resolver el problema del hombre, algo que Becker siente, nunca podrá hacer. El libro afirma que necesitamos nuevas ilusiones convincentes que nos permitan sentirnos heroicos en el gran esquema de cosas. Becker, sin embargo, no proporciona una respuesta definitiva, sobre todo porque cree que no hay ninguna solución perfecta. En cambio, espera que el conocimiento gradual de las motivaciones innatas del hombre puedan contribuir a lograr un mundo mejor.

Referencias
 Becker, Ernest (1973). The Denial of Death. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-684-83240-2.

Enlaces externos
 Fundación Ernest Becker

Libros de 1973
Libros de psicología
Literatura sobre la muerte

La negación de la muerte