Nicholas Gregory Mankiw (; born February 3, 1958) is an American macroeconomist who is currently the Robert M. Beren Professor of Economics at Harvard University. Mankiw is best known in academia for his work on New Keynesian economics.

Mankiw has written widely on economics and economic policy. , the RePEc overall ranking based on academic publications, citations, and related metrics put him as the 45th most influential economist in the world, out of nearly 50,000 registered authors. He was the 11th most cited economist and the 9th most productive research economist as measured by the h-index. In addition, Mankiw is the author of several best-selling textbooks, writes a popular blog, and has since 2007 written approximately monthly for the Sunday business section of The New York Times. According to the Open Syllabus Project, Mankiw is the most frequently-cited author on college syllabi for economics courses.

Mankiw is a conservative, and has been an economic adviser to several Republican politicians. From 2003 to 2005, Mankiw was Chairman of the Council of Economic Advisers under President George W. Bush. In 2006, he became an economic adviser to Mitt Romney, and worked with Romney during his presidential campaigns in 2008 and 2012. In October 2019, he announced that he was no longer a Republican because of his discontent with President Donald Trump and the Republican Party.

Early life and education
Mankiw was born in Trenton, New Jersey. His grandparents were all Ukrainians. He grew up in Cranford, New Jersey, where he worked in Republican politics, and graduated from the Pingry School in 1976. In 1975, he studied astrophysics at the Summer Science Program. He graduated from Princeton University summa cum laude in 1980 with a Bachelor of Arts in economics. Mankiw completed a 72-page long senior thesis titled "Understanding Employment Fluctuation." At Princeton, Mankiw was classmates with the economist David Romer, who would later become one of his coauthors, and was roommates with the playwright Richard Greenberg.

After college, Mankiw spent a year working on his doctoral degree at the Massachusetts Institute of Technology (MIT) and a subsequent year studying at Harvard Law School. He worked as a staff economist for the Council of Economic Advisers from 1982 to 1983, which he went on to chair two decades later. After leaving the council, he earned his PhD in economics from MIT in 1984 under the supervision of Stanley Fischer. He returned to Harvard Law School for a year, but having completed his PhD and realizing that he was better at economics, he left to teach at MIT for a year, and then became an assistant professor of economics at Harvard University in 1985. He was promoted to professor in 1987, at the age of 29.

Academic writings
Mankiw is considered a New Keynesian economist, although at least one financial journalist states that he resists such easy categorisation. Mankiw did important work on menu costs, which are a source of price stickiness. His paper "Small Menu Costs and Large Business Cycles: A Macroeconomic Model of Monopoly," which was published in the Quarterly Journal of Economics in 1985, compared a firm's private incentive to adjust prices because of a shock to nominal aggregate demand to that decision's the social welfare implications. The paper concluded that expansion in aggregate demand may either increase welfare or reduce it, but the welfare reduction is never greater than the menu cost. A contraction in aggregate demand, however, reduces welfare, possibly in an amount much larger than the menu cost. In other words, from a social planner's point of view, prices may be stuck too high but never too low. The paper was a building block for work by Olivier Blanchard and Nobuhiro Kiyotaki on aggregate-demand externalities and for work by Laurence M. Ball and David Romer on the interaction between real and nominal rigidities.

In 2002, Mankiw and Ricardo Reis proposed an alternative to the widely-used New Keynesian Phillips curve that is based on the slow diffusion of information among the population of price setters. Their sticky-information model displays three related properties that are more consistent with accepted views about the effects of monetary policy. Firstly, disinflations are always contractionary although announced disinflations are less contractionary than surprise ones. Secondly, monetary policy shocks have their maximum impact on inflation with a substantial delay. Thirdly, the change in inflation is positively correlated with the level of economic activity.

A related 2003 article by Mankiw, Reis, and Justin Wolfers analyzed data on inflation expectations and documented substantial disagreement among both consumers and professional economists about expected future inflation. That disagreement is shown to vary over time and to move with inflation, the absolute value of the change in inflation, and relative price variability. The paper argues that a satisfactory model of economic dynamics must address those business-cycle moments. Noting that most macroeconomic models do not endogenously generate disagreement, they show that a sticky-information model broadly matches many of those facts. The model is also consistent with other observed departures of inflation expectations from full rationality, including autocorrelated forecast errors and insufficient sensitivity to recent macroeconomic news.

Mankiw has also written several papers on the empirical analysis of consumer behavior and often emphasizes the role of heterogeneity. An article coauthored with John Campbell in 1989 found that the aggregate consumption data are best described by a model in which about half of consumers obey the permanent income hypothesis, and half simply consume their current income, which is sometimes called hand-to-mouth behavior. An article coauthored with Stephen Zeldes in 1991 found the consumption of stockholders to covary more strongly with the stock market than the consumption of nonstockholders did. That provided a possible explanation for the equity premium puzzle.

Mankiw's most widely-cited paper is "A Contribution to the Empirics of Economic Growth," which was coauthored with David Romer and David Weil and published in the Quarterly Journal of Economics in 1992. The paper argues that the Solow growth model, once augmented to include a role for human capital, explains reasonably well international differences in standards of living. According to Google Scholar, it has been cited more than 20,000 times, which makes it one of the most cited articles in the field of economics.

Beyond his work in macroeconomics, Mankiw has also written several other notable papers. In 1989, he coauthored a paper with David Weil that examined the demographic determinants of housing demand and predicted that the aging of baby boomers would undermine the housing market in the 1990s and 2000s. In 1986, he coauthored a paper with Michael Whinston in microeconomic theory that showed that under imperfect competition, entry tends to be excessive in homogeneous-goods industries because entrants fail to take into account the business-stealing externality that they impose on their rivals. When goods are heterogeneous, it is ambiguous whether free entry produces too many or too few firms because of offsetting business-stealing and product-variety externalities.

Textbooks
Mankiw has written two popular college-level textbooks: the intermediate-level Macroeconomics (now in its 11th edition, published by Worth Publishers) and the more famous introductory text Principles of Economics (now in its 10th edition, published by Cengage). Subsets of chapters from the latter book are sold under the titles Principles of Microeconomics, Principles of Macroeconomics, Brief Principles of Macroeconomics, and Essentials of Economics. The book was signed for a record advance. The New York Times reported in 1995 that Mankiw "was offered a $1.4 million advance by Harcourt Brace in Fort Worth to write a basic economics textbook. "That's about three times as big as any other in the college textbook market and rivals those of all but a few celebrity authors."

When the first edition of the Principles book was published in 1997, The Economist magazine stated,

Since then, more than one million copies have been sold, and Mankiw has received an estimated $42 million in royalties from the book, which is priced at $280 per copy.

Other career activities
In May 2003, President George W. Bush appointed Mankiw as Chairman of the Council of Economic Advisers. Mankiw served in that post from 2003 to 2005 and was followed by Harvey S. Rosen and then Ben Bernanke. As chairman, Mankiw was part of a George W. Bush administration effort seeking greater oversight of two government-sponsored enterprises: Fannie Mae and Freddie Mac. In a November 2003 speech to a conference of bank supervisors, he said:

The proposed regulatory reforms were passed into law only years later, when the financial crisis of 2007–2008 was well underway.

After leaving the CEA, Mankiw resumed teaching at Harvard and took over one of the most popular classes at Harvard College, the introductory economics course Ec 10, from Martin Feldstein. He has become an influential figure in the blogosphere and online journalism since launching his eponymous blog. The blog, which was originally designed to assist his Ec10 students, has gained a readership that extends far beyond students of introductory economics. Subtitled "Random Observations for Students of Economics," it was ranked the top economics blog by US economics professors in a 2011 survey.

In November 2006, Mankiw became an official economic adviser to Massachusetts Governor Mitt Romney's political action committee, Commonwealth PAC. In 2007, he signed on as an economic adviser to Romney's presidential campaign. He continued in that role during Romey's 2012 presidential bid.

From 2012 to 2015, Mankiw served as chairman of the Harvard economics department.

In February 2013, Mankiw publicly supported same-sex marriage in the United States in an amicus brief submitted to the US Supreme Court.

Mankiw is a trustee of the Urban Institute. In 2016, he became a member of the US Partnership on Mobility from Poverty, an effort funded by the Bill and Melinda Gates Foundation and run by the Urban Institute. The group of 24 scholars and activists is "a new collaborative aimed at discovering permanent ladders of mobility for the poor. The partnership will identify breakthrough solutions that can be put into action by philanthropy, practitioners, and the public and private sectors."

2004 Economic Report of the President
Several controversies arose from CEA's February 2004 Economic Report of the President. In a press conference, Mankiw spoke of the gains from free trade and noted that the outsourcing of jobs by US companies is "probably a plus for the economy in the long run." This reflected mainstream economic analysis, but was criticized by many politicians, who drew a link between outsourcing and the slow recovery of the US labor market in early 2004.

Controversy also arose from a rhetorical question posed by the report and repeated by Mankiw in a speech about the report: "when a fast-food restaurant sells a hamburger, is it providing a service or combining inputs to manufacture a product?" He intended to point out that the distinction between manufacturing jobs and service industry jobs is somewhat arbitrary and so is a poor basis for policy. Even though the issue was not raised in the report, a news account led to criticism that the administration was seeking to cover up job losses in manufacturing by redefining jobs like cooking hamburgers as manufacturing.

2011 student walkout
On November 2, 2011, a number of students in Mankiw's Economics 10 class walked out of his lecture. Several dozen of the 750 students participated. Before leaving, they handed Mankiw an open letter critical of his course that stated in part:
{{blockquote|we found a course that espouses a specific—and limited—view of economics that we believe perpetuates problematic and inefficient systems of economic inequality in our society today.... Economics 10 makes it difficult for subsequent economics courses to teach effectively as it offers only one heavily skewed perspective rather than a solid grounding on which other courses can expand.... Harvard graduates play major roles in the financial institutions and in shaping public policy around the world. If Harvard fails to equip its students with a broad and critical understanding of economics, their actions are likely to harm the global financial system. The last five years of economic turmoil have been proof enough of this.<ref>"An Open Letter to Greg Mankiw" , 'Harvard Political Review, November 2, 2011</ref>}}

The students concluded their letter by stating that they would instead be attending the underway Occupy Boston demonstration. Counterprotesters showed up in that class, and Mankiw replied to his students in an article in The New York Times. An editorial in the student-run Harvard Crimson condemned the protest by
stating:

2016 opposition to Donald Trump

In August 2016, Mankiw expressed opposition to the election of Donald Trump to the presidency. On his blog, he wrote:

2019 departure from Republican Party
On October 28, 2019, Mankiw left the Republican Party and registered as an independent by citing his disappointment in the party's overlooking of President Trump's misdeeds and a wish to vote in either primary in his home state, Massachusetts.

Advocacy of Pigovian taxation
Throughout his career, Mankiw has advocated the implementation of Pigovian taxes, such as a revenue-neutral carbon tax, to correct for externalities.http://scholar.harvard.edu/files/mankiw/files/smart_taxes.pdf  Toward that end, he founded on his blog the informal Pigou Club. In 2016, he had a part in the Leonardo DiCaprio film Before the Flood, a documentary about global climate change, and was interviewed in the film on carbon taxation. In 2017, Mankiw was one of eight "Republican elder statesmen" to propose for conservatives embrace of a policy of carbon taxes, with all revenue rebated as lump-sum dividends. The group also included James A. Baker III, Martin S. Feldstein, Henry M. Paulson Jr., and George P. Shultz.

Honors and awards
 2007: Mankiw was elected a member of the American Academy of Arts and Sciences.
 2009: Mankiw became president of the Eastern Economic Association; he succeeded Joseph Stiglitz and was followed by Paul Krugman.
 2011: A survey of economics professors named Mankiw their second favorite living economist under the age of 60, just after Paul Krugman and just before Daron Acemoglu.
 2012: The Princeton Review named Mankiw one of the 300 best professors in the nation.https://hedp.osu.edu/sites/hedp.osu.edu/files/news-bestprofessors.pdf
 2014: Along with David Card, Mankiw was elected vice president of the American Economic Association.
 2017: The Council for Economic Education honored Mankiw with its Visionary Award.
 2019: Omicron Delta Epsilon, the international honor society for economics, awarded Mankiw the biennial John R. Commons Award.

In popular culture
Mankiw is referenced in the 2011 film Elles, which shows an episode in the life of Anne (Juliette Binoche), a journalist writing an article about female student prostitution. When asked about her classes, one of the students, the Polish immigrant Alicja (Joanna Kulig), replies that she has been studying the neoliberal economist Greg Mankiw.

In addition, Mankiw is briefly mentioned in the novels Nineteen Minutes by Jodi Picoult and The Female Persuasion by Meg Wolitzer.

On February 18, 2019, Mankiw was mentioned in a clue on the television show Jeopardy!: "N. Gregory Mankiw has penned texts on these 'large' and 'small' fields, relating to how governments spend & how you do."

Personal life
Mankiw lives in Massachusetts with his wife Deborah, to whom he has been married since 1984. They have three children, Catherine, Nicholas and Peter, and a dog, Tobin.

Selected bibliography

References

External links

  of Greg Mankiw's (blog)
 Mankiw's page at Harvard University ()

 I Can Afford Higher Taxes. But They'll Make Me Work Less. by N. Gregory Mankiw, The New York Times'', 9 October 2010.

1958 births
American male non-fiction writers
American people of Ukrainian descent
American textbook writers
Environmental economists
Harvard Law School alumni
Harvard University faculty
Living people
Macroeconomists
MIT School of Humanities, Arts, and Social Sciences alumni
New Keynesian economists
People from Cranford, New Jersey
Pingry School alumni
Princeton University alumni
Summer Science Program
Writers from Trenton, New Jersey
20th-century American economists
21st-century American economists
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Urban Institute people
National Bureau of Economic Research
21st-century American non-fiction writers
Economists from New Jersey
American male bloggers
American bloggers
Massachusetts Republicans
Chairs of the United States Council of Economic Advisers

Greg Mankiw


O Presbiterianismo chegou à Colômbia em 1856, com a chegada do missionário Rev. Ramón Montsalvatge. A primeira denominação presbiteriana a se estabelecer no país foi a Igreja Presbiteriana da Colômbia, que adquiriu independência da Igreja Presbiteriana nos Estados Unidos da América em 1959. Desde então, diversas outras denominações surgiram no país.

Em 2020, estimava-se que o número total de presbiterianos no país era de cerca de 15.000 pessoas, ou 0,03% da população do país.

História

Igreja Presbiteriana da Colômbia
Em 1856, o Rev. Ramón Montsalvatge (enviado pela Sociedade Bíblica Americana), chegou a Colômbia. Posteriormente, o Rev. Henry Barrington Pratt (enviado pela Igreja Presbiteriana nos Estados Unidos da América) também se estabeleceu no país. Ambos os missionários começaram a atender aos estrangeiros presentes e originalmente os cultos foram celebrados em inglês.

Em 1859, os cultos passaram a ser celebrados em espanhol. Todavia, a denominação cresceu lentamente e enfrentou perseguição religiosa. Somente em 1959 a Igreja Presbiteriana da Colômbia (IPCol) adquiriu completa autonomia das denominações americanas.

Em 1982, a denominação criou o Seminário Presbiteriano da Grande Colômbia para formar seus pastores.

Igreja Presbiteriana na Colômbia (Sínodo Reformado)

E em 1993, a IPCol sofreu uma divisão. Parte dos membros se desligou da denominação e constituiu a Igreja Presbiteriana na Colômbia (Sínodo Reformado). A principal causa da divisão foi a percepção dos membros dissidentes de que a IPCol havia se desviado a teologia presbiteriana original, sobretudo pela adesão à Teologia Liberal e ao Pré-milenismo.

Igreja Evangélica Reformada da Colômbia

Em 1987, o Rev. Kim Wui-Dong, missionário presbiteriano coreano, chegou à Colômbia e fundou, em Bogotá o Seminário Teológico Presbiteriano da Colômbia.

A princípio, o missionário auxiliou a Igreja Presbiteriana na Colômbia (Sínodo Reformado). Todavia, surgiram divergências que levaram ao fim da cooperação. Algumas igrejas da IPCSR apoiaram o missionário e se desligaram da denominação. Juntas, as igrejas fundaram uma nova denominação chamada Igreja Evangélica Reformada da Colômbia

Igreja Reformada Evangélica Presbiteriana da Colômbia
Em 1997, missionários da Igreja Presbiteriana na América (IPA) começaram a plantar igrejas em Bogotá. A partir disso, surgiram diversas igrejas, que não se uniram à IPCol devido às diferenças doutrinárias entre esta e a IPA. Sendo assim, estas igrejas formaram uma nova denominação, a Igreja Reformada Evangélica Presbiteriana da Colômbia (IREPC). A primeira assembleia geral foi realizada em 2000 e desde então a denominação se desdobrou em 2 presbitérios. A partir de 2001, a denominação já passou a ordenar pastores colombianos.

Igreja Presbiteriana da Reforma da Colômbia

Na década de 1990, missionários da Igreja Presbiteriana Ortodoxa começaram a plantar igrejas em Bogotá. A partir disso, surgiram diversas igrejas que se opunham à IPCol. Estas igrejas formaram uma nova denomição, a Igreja Presbiteriana da Reformada da Colômbia (IPRC). A partir de 2020, a denominação é composta por um total de 250 membros, em 9 igrejas e congregações missionárias, espalhadas por Sincelejo, Sapuyes, Pasto, Barranquilla, Bogotá e Tuquerres.

Atualidade

Algumas denominações presbiterianas, como a IPCol são conhecidas pela sua atuação política, em defesa dos direitos humanos.

Em 2020, estimou-se que o número total de presbiterianos eram de 15.000 pessoas, ou 0,03% da população do país.

Presbiterianismo na Colômbia

Presbiterianismo na Colômbia


Akhalkalaki (, Ny By (fra georgisk ɑxɑli, "ny", og kʰɑlɑkʰi, "by"); ; ) er en by i Georgien sydlige region Samtskhe–Javakheti. Akhalkalaki ligger på kanten til Javakhetiplateauet omkring 30 km fra grænsen til Tyrkiet. I 2014 var over 93,8 % af byens befolkning etniske armeniere. Byen overgik fra osmannerne til russerne efter Den russisk-tyrkiske krig (1828-1829). Den 4. januar 1900 ødelagde et jordskælv en stor del af byen og dræbte omkring 1.000 personer i området. Byen har  indbyggere.

Demografi

Reflist

Byer i Georgien

Akhalkalaki


An Poa subenervis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Poa subenervis in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa subenervis


Hyper Coaster wird eine Achterbahn ab einer Höhe von 61 Meter (200 Fuß), aber unter 91 Meter (300 Fuß) genannt; Dabei bestimmt meist der Lifthill oder ein sogenannter Tophat den höchsten Punkt der Strecke. Höhere Bahnen werden Giga- oder Stratacoaster genannt. Typisch ist, dass es bei einem Hyper Coaster häufig keine Inversionen gibt.

Geschichte
Der weltweit erste Hyper Coaster war Magnum XL-200 von Cedar Point, der am 6. Mai 1989 eröffnet wurde und 8 Millionen US-Dollar kostete. Die Bahn erreicht eine Höhe von 63 Meter und eine maximale Geschwindigkeit von 116 km/h. Auf der 1556 Meter langen Strecke gibt es drei Tunnel.

Beschreibung
Hyper Coaster wurden ursprünglich wegen der Geschwindigkeit und der Airtime gebaut, um dem Trend immer größerer Looping-Achterbahnen entgegenzuwirken. Um diese Elemente zu erreichen, haben Hyper Coaster oft einen ersten großen Drop, viele in der Folge kleinere Airtime-Hügel und eine große Helix als Wende. Viele derartige Achterbahnen werden mit einem "Hin-und-zurück-Layout" (Out-and-back-Layout) entworfen.

Hyper Coaster wurden erstmals von Arrow Dynamics in den späten 1980er Jahren bis Anfang der 1990er Jahre hergestellt. Seitdem haben eine Reihe von Herstellern, einschließlich Bolliger & Mabillard, Intamin, Chance-Morgan, Giovanola und andere, Hyper Coaster entworfen und gebaut.

Der einzige Hyper Coaster aus Holz war Son of Beast in Kings Island. Son of Beast war die höchste und schnellste Holzachterbahn der Welt. 2009 fand die letzte Fahrt auf der Bahn statt, 2012 wurde sie vollständig demontiert.

Siehe auch
 Liste der höchsten Achterbahnen der Welt

Weblinks

Einzelnachweise

Achterbahntyp

Hyper Coaster


Bulgaristan
 Çukurköy, Köklüce - Şumnu ili Köklüce ilçesine bağlı köy

Türkiye
 Çukurköy, Akseki - Antalya ili Akseki ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Şavşat - Artvin ili Şavşat ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Hani - Diyarbakır ili Hani ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Havsa - Edirne ili Havsa ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Giresun - Giresun ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Isparta - Isparta ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Menemen - İzmir ili Menemen ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Tire - İzmir ili Tire ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Ovacık - Karabük ili Ovacık ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Karaman - Karaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Tosya - Kastamonu ili Tosya ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Milas - Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Akkuş - Ordu ili Akkuş ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Geyve - Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Kocaali - Sakarya ili Kocaali ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Pervari - Siirt ili Pervari ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Yomra - Trabzon ili Yomra ilçesine bağlı mahalle
 Çukurköy, Tunceli - Tunceli ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Çiftlikköy - Yalova ili Çiftlikköy ilçesine bağlı köy
 Çukurköy, Tavşanlı - Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı mahalle

Çukurköy


Druga hrvatska malonogometna liga ili 2. HMNL je drugi razred futsal liga u Hrvatskoj.

Liga je podijeljena na tri podskupine: Istok, Sjever i Jug, od kojih svaka broji od 8 do 12 klubova. Prvoplasirani klubovi iz svake podskupine međusobno igraju utakmice razigravanja za ulazak u 1. HMNL. Pobjednik razigravanja izravno ulazi u 1. HMNL, a drugoplasirani dodatno razigrava s predzanjim klubom iz prve lige.

Lige
Županije su podijeljene u sljedeće lige:

Istok
Osječko-baranjska županija
Vukovarsko-srijemska županija
Požeško-slavonska županija
Brodsko-posavska županija
Virovitičko-podravska županija

Zapad
Istarska županija
Primorsko-goranska županija
Ličko-senjska županija
Zagreb
Zagrebačka županija
Krapinsko-zagorska županija
Karlovačka županija
Sisačko-moslavačka županija
Koprivničko-križevačka županija
Međimurska županija
Varaždinska županija
Bjelovarsko-bilogorska županija

Jug
Zadarska županija
Šibensko-kninska županija
Splitsko-dalmatinska županija
Dubrovačko-neretvanska županija

Dosadašnji pobjednici

Povezani člancie
 1. HMNL
 Hrvatski malonogometni kup
 Hrvatski malonogometni superkup

Vanjske poveznice
 hns-cff.hr, Hrvatski nogometni savez, mali nogomet
 crofutsal.com, 2. HMNL

Izvori
 mnk-vinkovci.hr, 2. HMNL
 Kruno Sabolić: Hrvatski športski almanah, izdanja 1997/1998-2003/2004
 futsalplanet.com, 2. HMNL

Mali nogomet
2liga

Mali nogomet u Hrvatskoj

Druga hrvatska malonogometna liga


Ellisolandia, monotipski rod crvenih algi smješten u tribus Corallineae, dio potporodice Corallinoideae. Rod je opisan 2013. a tipična vrsta je veoma rasprostranjena morska alga E. elongata; ima je i u Jadranu

Sinonimi
 Corallina elongata J.Ellis & Solander 1786, bazionim
 Corallina deshayesii Montagne 1846
 Corallina mediterranea Areschoug 1852
 Corallina officinalis var. mediterranea Kützing 1858
 Corallina officinalis var. mediterranea (Areschoug) Hauck 1883

Izvori

Koralinske alge

Ellisolandia


Jatzkow, in Polen: Nostitz-Jackowski, ist der Name eines hinterpommerisch-pommerellischen Adelsgeschlechts.

Geschichte
Der Sage nach trug zu Beginn des 16. Jahrhunderts eine Erbtochter als letzte ihres Geschlechts das Gut Jatzkow dem Ordensritter Albrecht Nostitz als Mitgift zu, der sich daraufhin Nostitz-Jackowski nannte. Aus der Ehe gingen dann vier Söhne hervor, die sich je nach ihren Gütern Nostitz-Bąkowski auch Jackowski Bąkowskich, Nostitz-Choczowski, Nostitz-Lewartowski und Nostitz-Jackowski oder Nostycz-Jackowski nannten. Eine tatsächliche agnatische Verwandtschaft mit den schlesischen Nostitz konnte nie nachgewiesen werden.

Lauenburg
Im lauenburgischen, wo die Familie in der gesamten Folgezeit zu den namhaftesten und wohlhabendsten Geschlechtern gezählt wurden, nannte sich das Geschlecht unter der Herrschaft Pommern-Herzöge und brandenburgischen Kurfürsten und Könige deutsch: Jatzkow.

Elzow nennt bereits für das Jahr 1485 einen als Zeugen aufgetretenen Nicolaus ohne dafür glaubhafte Quellen vorzuweisen. In der Musterrolle von 1523 wird dann ein Peter, begütert zu Schwartow genannt. Mit Georg Albrecht von Jatzkow († 1732), der im Jahre 1696 kurfürstlich brandenburgischer Oberlandeshauptmann zu Lauenburg und Bütow wurde hat die Familie einen lokal bedeutenden Repräsentanten hervorgebracht. Im 18. Jahrhundert hat die lauenburgische Linie ihren Ausgang gefunden.

Pommerellen
In Preußen Königlichen Anteils nannte sich das Geschlecht weiterhin Nostitz-Jackowski. Diesen Namen behielten sie auch nach der ersten Teilung Polens bei und führen ihn in Polen bis zum heutigen Tage. Ab dem Jahre 1857 stellte das Geschlecht mit Hiacynt von Jackowski (* 1805; † 1877), einen Landschaftsrat im Kreis Löbau. Die Familie begriff sich stets mehrheitlich als polnisches Adelsgeschlecht und organisierte sich entsprechend in der Preußen gegenüber kritisch aufgestellten polnisch-katholischen Opposition. Angaben in der Neuen Deutschen Biographie zufolge muss auch eine Nobilitierung in den Grafenstand an diese Linie gekommen sein.

Besitz
 Bei Lauenburg: Anteilig Gardkowice, Groß und Klein Gnevin, Gottschow, Lantow, Bargędzino, Biebrowo, Borkowo, Dziechlino, Jęczewo, Kierzkowo, Lisewo, Pogorszewo, Prebendow, Sasino und Schwartow.
 Bei Kulm: Grodziczno, Iwanki, Linowiec, Ostaszewo, Rynek und Trzcin.

Wappen
Das Wappen der Jatzkow bzw. Nostitz-Jackowski gehört zur polnischen Wappengemeinschaft Ryś. Es zeigt in Blau einen zum Sprung ansetzenden silbernen gekrönten Panther. Auf dem Helm mit gold-blauen Decken, über einem goldenen Stern drei blaue Lilien.

Angehörige

 Hiacynt von Jackowski (1805–1877), westpreußischer Rittergutsbesitzer und Politiker
 Henry Nostitz-Jackowski (1885–1948), polnischer Maler

Literatur
 Julius Theodor Bagmihl: Pommersches Wappenbuch. Band 5, Stettin 1855, S. 16–17 (books.google.de).
 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Leipzig 1865, Band 6, S. 539 (books.google.de).
 Leopold von Ledebur: Adelslexikon der preußischen Monarchie. Berlin 1855, Band 1, S. 388 (reader.digitale-sammlungen.de), S. 394 (reader.digitale-sammlungen.de); 1856, Band 2, S. 156 (reader.digitale-sammlungen.de; 1858, Band 3, S. 317 reader.digitale-sammlungen.de).
 Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. Warszawa 1908, Band 5, S. 313 wbc.poznan.pl (DJVU).

Einzelnachweise

Pommersches Adelsgeschlecht
Preußisches Adelsgeschlecht
Pommerellisches Adelsgeschlecht
Polnisches Adelsgeschlecht

Jatzkow


Jürgen Prochnow (, Berlín, 10 de junio de 1941) es un actor alemán. Ha intervenido, por lo general en papeles de malo, en producciones de Hollywood y de varios países europeos.

Biografía
Prochnow nació en Berlín aunque se crio en Düsseldorf. Su padre era ingeniero y tiene un hermano mayor, llamado Dieter.

Estudió interpretación en la Folkwang Hochschule en Essen. Se hizo conocido en Alemania por sus trabajos con el director Wolfgang Petersen, Einer von uns beiden (1974), donde encarnó al estudiante Bernd Ziegenhals, o La consecuencia (Die Konsequenz, 1977). Dio el salto internacional con su papel de capitán del submarino alemán en Das Boot (El submarino, 1981), de Wolfgang Petersen, y como el duque Leto Atreides en Dune (1984), de David Lynch. Durante el rodaje de Dune sufrió un accidente por la explosión de una lámpara que le dejó cicatrices en la cara.

Gracias a sus personajes en la gran pantalla y su fluidez en inglés, se ha convertido en uno de los actores alemanes más exitosos de Hollywood. Entre sus películas de mayor éxito, se pueden citar Beverly Hills Cop II (protagonizada por Eddie Murphy), la oscarizada El paciente inglés, Air Force One (con Harrison Ford) y El código Da Vinci, protagonizado por Tom Hanks.

En 2008 participó en una producción española, La conjura de El Escorial, con Julia Ormond y Jordi Mollá, entre otros.

Encarnó a Arnold Schwarzenegger en una película sobre la carrera política del actor en California, See Arnold Run. Curiosamente, Prochnow había sido uno de los actores considerados para el papel principal en The Terminator, que finalmente recayó en Schwarzenegger.

También interpretó a un personaje secundario en la película Wing Commander. Como actor de doblaje, dobló la voz de Sylvester Stallone en la versión alemana de Rocky y Rocky II.

Vida personal
Prochnow se casó en 1970 y tuvo una hija, Johanna, que murió en 1987. En 1982 se casó con Isabel Goslar, con la que ha tenido dos hijos. En 1997 se divorciaron. Actualmente vive entre Los Ángeles  y Múnich.

Filmografía

 Einer von uns beiden, de Wolfgang Petersen (1974)
 Die Verrohung des Franz Blum (The Brutalisation of Franz Blum), de Reinhard Hauff (1974)
 Die verlorene Ehre der Katharina Blum, de Volker Schlondorff (1975)
 Die Konsequenz (1977)
 Das Boot (El submarino, 1981)
 The Keep (1983)
 Passion and Valor, también conocida como Love is Forever (1983)
 Dune (1984)
 The Cop and the Girl (1984)
 Forbidden (1984)
 Killing Cars (1986)
 Beverly Hills Cop II (1987)
 Devil's Paradise (1987)
 Terminus (1987)
 The Seventh Sign (1988)
 Kill Cruise (1990)
 La cuarta guerra (1990)
 A Dry White Season (1990)
 Robin Hood (1991)
 Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)
 Jewels (1992)
 Hurricane Smith (1992)
 Interceptor (1992)
 Body of Evidence (El cuerpo del delito, 1993)
 In the Mouth of Madness (1995)
 Judge Dredd (1995)
 On Dangerous Grounds 1995
 El paciente inglés (1996)
 Alisea y el príncipe del sueño (1996, telefilm)

 The Human Bomb (1996)
 DNA (1997)
 Der Schrei Der Liebe (1997) The Cry of Love Air Force One (1997)
 The Replacement Killers (1998)
 Esther (1998)
 The Fall (1998)
 Wing Commander (1999)
 Elite (2000)
 Padre Pio: Miracle Man (2000)
 Ripper (2001)
 Dark Asylum (2001)
 House of the Dead (2002)
 Baltic Storm (2003)
 El poeta (2003)
 See Arnold Run (2005, telefilm)
 El código Da Vinci (2006)
 Beerfest (2006)
 The Celestine Prophecy (2006)
 Primeval (2007)
 Nanking (2007)
 Dark Sector (2008, videojuego)
 Merlin and the War of the Dragons (2008)
 La conjura de El Escorial (2008)
 Sinners & Saints (2009)
 24 (2010)
 NCIS: Los Angeles (2010)
 Company of Heroes (2013)
 Remember'', de Atom Egoyan (2015)

Referencias

Enlaces externos

Actores de Alemania
Nacidos en Berlín

Jürgen Prochnow


İblis, Tanrı'ya isyan ettiğine inanılan ruhani bir yaratıktır. İbrahimî dinlere göre, o birincil kötü varlıktır. İslam mitolojisinde, kötü cinler İblisten önce de var olmuştur, ancak İblis ilk şeytandır. Böylece kötülüğün sembolü haline gelmiştir. Bu sebeple genellikle ya şeytanların lideri ya da dinlerdeki şeytanların ilki olarak tasvir edilir.

Etimoloji
İblis; Eski Yunanca diábolos (διάβολος) "iftiracı, şeytan" sözcüğünün modifiye edilmesi ile türetilmiş Arapça sözcüktür. Diabállō διαβάλλω  "iftira etmek, yanıltmak" anlamında bállō, bol- βάλλω, βολ-  "atmak" fiilinden dia- önekiyle türetilmiştir. Ayrıca İtalyanca diabolo, Fransızca diable, İngilizce devil, Almanca Teufel ve eski Türkçede Albız aynı kelimenin diğer karşılıklarıdır.

Hristiyanlık mitolojisi

Hıristiyanlıkta, İblis, Tanrı'nın kendisine eşit olmak için Tanrı'ya isyan eden kötülüğün kişileşmesidir. O, Tanrı maddi dünyayı yaratmadan önce, zamanın başlangıcında Cennetten kovulmuş düşmüş bir melek olarak tasvir edilmiştir ve sürekli olarak Tanrı'ya karşıdır. İblis, Aden Bahçesi'ndeki yılan, Lucifer, Şeytan, İncillerin ayartıcısı, Livyatan ve Vahiy Kitabındaki ejderha dahil olmak üzere İncil'de çeşitli figürlerle tanımlanır.

İlk bilim adamları şeytanın rolünü tartıştılar. Origen ve Pseudo-Dionysius gibi neoplatonik kozmolojiden etkilenen alimler, İblis'i ilahi olandan en uzak varlık olan eksikliği ve boşluğu temsil ediyor olarak tasvir ettiler. Hippo'lu Augustine'e göre şeytanın alanı hiçlik değil, Tanrı'ya karşı duran aşağı bir krallıktır. İblis'in standart Orta Çağ tasviri, Büyük Gregorius tarafından kuruldu. Allah'ın ilk yaratılışı olan İblis'i, meleklerin en yükseği (bir Karûb ya da bir seraf) olarak Hristiyan melek hiyerarşisine entegre etti, cehennemin derinliklerine çok düştü ve şeytanların lideri oldu.

Erken reform döneminden beri İblis, sadece hayırdan yoksun olmakla kalmayıp aynı zamanda Allah'a, O'nun sözüne ve yarattıklarına karşı bilinçli bir iradeye sahip, giderek daha güçlü bir varlık olarak tasavvur edildi. Aynı zamanda bazı reformistler İblis'i insanın günaha meylinin bir metaforu olarak yorumlayarak İblis'ın önemini küçümsediler. İblis, Modern Çağ'da çoğu bilgin için önemli bir rol oynamazken, çağdaş Hristiyanlıkta yeniden daha önemli hale geldi.

Erken Hristiyan edebiyatının bir kısmı İblis ve Şeytan arasında ayrım yaptı. Şeytan, İblis'in planlarını gerçekleştirirken, İblis cehenneme sürülen düşmüş melek olacaktır. Orta Çağ Edebiyatında Şeytan gazap ruhu, İblis ise kibir ruhudur.

Eski Ahit
Eski Ahit teriminde śāṭān (İbranice: שָּׂטָן) aslında hem insan hem de göksel düşmanlar için geçerli olan "suçlayan" veya "düşman" anlamına gelen ortak bir isimdi. İncil'in başlangıçta Şeytan'a atıfta bulunmayan bazı bölümleri, geriye dönük olarak Şeytan'a veya İblis'e atıfta bulunduğu şeklinde yorumlanmıştır.

Yükselen bir yıldızla ilgili Babil/İbrani efsanesi, tanrıların daha yüksek seviyelerine yükselmek amacıyla aşağı atılan bir göksel varlığın enkarnasyonu, İncil'de de bulunur (İşaya 14:12-15), ilk Hristiyanlar tarafından bir yıldız olarak kabul edilir. düşmüş melek (İblis) yorumlanmıştır. İblis'in cennetten düşmeden önce Lucifer idi.
Bazı bilginler, İblis'in Hristiyan doktrinini desteklemek için Hezekiel'in Aden'deki kerubini kullanırlar.Tanrı'nın bahçesi Aden'deydin; her değerli taş seni süsledi: yakut, topaz, zümrüt, krizolit, oniks, jasper, safir, turkuaz ve beril. Teflerin ve boruların altın işçiliği sendeydi. Yaratıldığın günde onlar hazırlandı. Sen örten meshedilmiş kerubiydin; ve seni Tanrı'nın mukaddes dağında olması için koydum; ateş taşlarının ortasında bir aşağı bir yukarı yürüdün. Yaratıldığın günden, içinde haksızlık bulunana kadar, yollarında kusursuzdun.— Hezekiel 28:13–15Bu tarif, İblis'in başlıca özelliklerini belirlemek için kullanılır: yüksek rütbeli bir melek olarak iyi yaratılmış olması, Aden'de yaşaması ve kendi isteğiyle kötülüğe dönüşmesi. Kilise Babaları, bu nedenle, Tanrı'nın kötülükten değil, İblis'in özgür iradesini kötüye kullanmasından sorumlu tutulacağını savundu.

Yeni Ahit

İblis, Yeni Ahit'te ve Hristiyan teolojisinde Eski Ahit ve Yahudilikten çok daha belirgin bir şekilde yer alır. Alimler, "İblis"in Yeni Ahit'te her zaman özel bir isim olduğu konusunda hemfikirdirler. Markos 1:13'te "ho Satanas", belirli bir varlığı farklı bir kişiliğe sahip olarak tanımlayan özel bir addır.

Daha sonraki Hristiyan teolojisinde, İblis ve yoldaşı düşmüş melekler, genellikle şeytani ruhların bir kategorisi altında birleştirilirse de, İblis, Yeni Ahit boyunca benzersiz bir varlıktır. İblis sadece bir ayartıcı değil, belki de yeryüzü krallıklarına hükmediyor. İsa'nın ayartılmasında (Matta 4:8–9 ve Luka 4:6–7), İblis dünyanın tüm krallıklarını İsa'ya sunar ve bu krallıkların kendisine ait olduğunu ima eder. İsa bu teklife itiraz etmediği için, bu müjdelerin yazarlarının bunun doğru olduğuna inandıklarını gösterebilir. Ancak bu yorum herkes tarafından paylaşılmaz, çünkü Irenaeus, İblis'in başlangıçtan beri yalancı olduğu için burada da yalan söylediğini ve Atasözleri 21'e atıfta bulunarak tüm krallıkların aslında Tanrı'ya ait olduğunu iddia etti. üç sinoptik müjde (Matta 4:1–11, Markos 1:12–13 ve Luka 4:1–13).

Apokrif
Kanonik İncil'in bir parçası olmasa da, apokrif yazılar erken Hristiyan dünya görüşünü şekillendirdi ve İncil metinlerinin yorumlanmasını etkiledi.

Enoch Kitabı, Gözcüler adlı bir grup melekten bahseder. Gözcüler, insan kadınlara aşık oldular ve onlarla cinsel ilişkiye girmek için yeryüzüne indiler, bu da dev yavrularla sonuçlandı. Yeryüzünde, bu düşmüş melekler, savaş, demircilik ve büyücülük gibi cennetin sırlarını da öğretir. Düşmüş melekler yeryüzüne indikten sonra bağımsız hareket ettikleri için belirli bir lider yoktur, ancak bu melekler arasında önde gelenler Shemyaza ve Azazel'dir. Sadece Azazel, 1 Enoch 13:1'de belirtildiği gibi, yasadışı sanatları öğrettiği için peygamber Enoch tarafından azarlanır. 1 Enoch 10:6'ya göre, Tanrı başmelek Raphael'i ceza olarak Dudael çölünde Azazel'i zincirlemek için gönderdi.

İblis ise Tanrı'nın hizmetindeki bir melekler sınıfının lideri olarak ortaya çıkar. Şeytan düşmüş melekler arasında değil, hem günahkar insanlar hem de günahkar melekler için bir işkencecidir. Düşmüş melekler, "İblis'in yolunu izlemiş" olarak tanımlanır, bu da İblis'in onları günahkar yollarına sürüklediğini ima eder, ancak İblis ve melekleri, Eyüp Kitabındaki İblis'e benzer şekilde açıkça Tanrı'nın hizmetindedir. İblis ve onun daha düşük seviyeli iblisleri (zebanilar), Tanrı'nın cellatları olarak hareket ederler: günaha teşvik ederler, günahkarları suçları için suçlarlar ve sonunda ceza melekleri olarak ilahi hükmü yerine getirirler.

İslam mitolojisi

Kur'an'da ve tefsir

Bakara Suresi
Kuran'da İblis 11 kez geçmektedir ve en çok Âdem'in yaratılışı ilgili olarak. Âdem'in yaratılışı ile melekler arasındaki hikâye, Kuran'da birçok sureye dağılmıştır.

Bakara Suresi'ne göre, Allah bir insan "halife" olarak yarattığını bildirmektedir. Melekler septiktir Allah neden günah işleyecek birini yaratsın diye sorarlar. Âdem'i yarattıktan sonra Allah, ona ve meleklere her şeyi adlandırmaları için meydan okur. Melekler başarısız ve bilgilerinin sınırlı olduğunu kabul ederler. Sonra Allah meleklere Âdem'e secde etmelerini emreder. Bütün melekler secde ederler, İblis hariç. Bunun üzerine İblis "kâfir" denilir.

Tefsirde melekler, cinler arasında günah gördüklerdi için Âdem'in yaratılışına karşı çıkarlar. Allah, cinleri yeryüzünden kovmak için İblisi gönderdi. İnsanlar, daha önce yeryüzünde yaşamış olan cinlerin "halefidir".

A'raf Suresi
A'raf Suresinde Allah, İblis'e neden secde etmediğini sorar. İblis, kendisinin ateşten, Âdem'in ise çamurdan yaratıldığı cevabını verir. Bu nedenle, Âdem'den daha iyi olurdu. Daha sonra İblis cennetten kovulur. Alimlere göre cezalandırılmasına isyan değil, İblis'in tepkisi ve Allah'a karşı güvensizliği sebep olmuştur. Allah'ın emirlerini haksız diyen, kesin olarak kâfir olur.

İblis'in ateşten yaratıldığı iddiası tefsirde tartışma konusu olmuştur. Aişe'nin bir hadisine göre melekler nurdan yaratıldığı için, bazı alimler İblis'in aslen gerçek bir melek değil, baştan beri bir şeytan olduğunu ileri sürerler (Hasan-ı Basri göre). Tefsirlerde geçen diğer rivayetlerde meleklerin su veya ateş gibi başka maddelerden yaratıldığı çeşitli şekillerde anlatılmaktadır. Bu nedenle bazı alimler, İblis'in ateşten yaratılmış bir melek olduğunu varsayarlar (Abdullah bin Abbas göre). Bazıları da rahmet meleklerinin nurdan, azap meleklerinin ateşten yaratıldığını iddia ederler. Bu, İblis'in ceza meleklerinin sözcüsü olduğu hadisi ile uyumludur.

Hicr Suresi
Hicr Suresi, Allah'ın İblis'i kıyamete kadar lanetlediğini bildiriyor. Bu lanet kıyamete kadar sürer. Bu nedenle İblis ve şeytanların ölümsüz olduğuna ve ancak dünyanın sonuyla birlikte öleceğine inanılır. Bazı âlimler, lanetin sona ermesinden sonra İblis'in tekrar bir meleğe dönüşebileceğine dikkat çekmektedir. Ancak çoğu, İblis ve şeytanlarının ortadan kaybolduğunu varsayar. İblis'in geri gelebileceği fikri, İblis'in kefaret niteliği taşıdığı fikrinden değil, Allah'ın her şeyden önce İblis'i daha büyük bir amaç için şeytan kıldığı fikrine dayanmaktadır.

Kehf Suresi

Kehf Suresi, İblis'in cinler ve şeytanlarla olan ilişkisinden daha çok bahseder. İblis'e "cinlerden" denir. Onun bir melek olduğunu söyleyenlere göre bu "cin", "cennet" anlamına gelmektedir. Cennetten olanlara Arapça'da "cinlerden" (cennetten) denir. İblis'in melek olmadığını söyleyenler, İblis'in "cinlerden" olmadığını, bir cin olduğunu iddia ederler. Her iki versiyon da İblis'in nihayetinde bir şeytana dönüştüğü konusunda hemfikirdir.

Bir sonraki ayette İblis'in çocuklarından bahsedilmektedir. Bazı tefsirlerde isimleri ve görevleri ayrıntılı olarak anlatılır. Listelenen şeytanlar arasında:
 Hanzeb ve Hadis: Namaz kılanlara müvekkil edilmiş olan şeytandır. İnsanlara Allah'ı unutturmak, namazda esnetmek, namazda etrafa baktırmak, namazda uyku getirmek, namazda vesvese vermekle görevlidir.
 Velhan: Temizlikte (abdestte) çok su kullandırarak vesvese verir. Çok su kullandırır, sonra da gülüp alay eder.
 Zellenbur ve Zelniyun: Çarşılarda esnafa bozuk mal satmayı, eksik tartmayı, hile yapmayı, yalan yemini, malını methetmeyi, malın kusurunu gizlemeyi ve insanları aldatmayı güzel gösterir.
 Menşut: Yalan haber verdirten, söz taşıttıran, günahları işlettiren, gambazlık yapan kimselere görevlendirilmiş olan şeytandır.
 Kabkab: İnsanların başına bela çıkartan şeytandır.
 Mihrez el-Ahmer: İblis'in çocuklarından biridir. Babası gibi insan soyunun cinlerden üstün olduğunu kabul etmez. Kırmızı renkte ve insan görünümündedir. İnsanlara tasallut ettiğinde (musallat olduğunda) burunlarından kan akıtır. Kuyuları kurutur.
 Aver ve Vasim: Zina ve livata yaptıran şeytandır. Erkek ve kadın şehvetleriyle uğraşır.
 Vesnan: Uyku şeytanıdır. Namaz ve diğer ibadetler için kafayı ve göz kapaklarını bastırır, zina ve hırsızlık gibi günahlar için insanı uyarır.
 Betr ve Sabr: Musibet şeytanıdır. Bağırıp çağırma, yüze tokat vurma gibi cahiliye adetlerini güzel gösterir. Musibet ve felaket anlarında insanları ağlatan, feryat ettiren, elbiselerini yırttıran, yüzlerini ve dizlerini dövdüren şeytandır.
 Dasim: yemek şeytanıdır. İnsan besmele çekmediğinde, onunla yemek yer, eve girer, yatakta uyur. Besmele ile dürülmemişse elbiseleri giyer, karı koca arasında düşmanlık meydana getirmeye çalışır.
 Met'un veya Mes'ût: İnsanlar arasında yalan haberleri yayar, sonra onların aslı çıkmaz.
 Medhes: Bozuk arzulara saptırmak için alimlerle uğraşır.
 El Ebyaz: Peygamberlere ve velilere musallat olan şeytandır. Peygamberlere bir zararı dokunamaz, veliler ise onunla mücadele ederler.

Diğer ayetler
Tefsire göre, Kur'an'daki bazı âyetlerde açıkça zikredilmeyen İblise atıfta bulunmaktadır.

Enbiyâ Suresi, bir melek kendisi için ilahlık istese, cehenneme atılacağını bildiriyor. Bu ayet genellikle İblis'e bir gönderme olarak görülür. Süyûtî şöyle açıklıyor: İblis, insanları günah işlemeye ve kendisine itaat etmeye teşvik ederek kendi krallığını kuruyor ve kendisini kâfirler için bir ilah yapıyor.

Mutaffifin Suresi İblis'in zincirlendiği cehennemin dibindeki bir hapishane olan siccînden bahseder. Kâfirlerin ruhlarından bahsediyor.

Yorumlama

Allah'ın aracı veya özgür iradesi?
İblis'in kötülüğü yaratmadığı İslam'da genel olarak kabul edilir. Yaratmak ancak Allah'a mahsustur. Mâtürîdî, İblis'in dünyadaki tüm kötülüklerden sorumlu olduğu fikrini reddeder ve bu fikri Pers kozmolojisine bağlar. Bununla birlikte, İblis'in kasten kötülüğü seçen özgür iradeye sahip bir yaratık mı (Mü'tezile) yoksa Allah'ın bir aracı mı (Kelâm) olduğu tartışmalıdır.

Allah'ın bir aracı olarak İblis, genellikle günahkarları müminlerden ayıran bir tür hakem olarak görülür, böylece onlar cehennemde cezalandırılabilir veya yok edilebilirler. Bu bağlamda İblis'in yeryüzü nuru, Muhammed'in nuru zıddı olarak tasvir edilir. Bazıları İblis'i, azamet ve azap gibi Allah'ın sert isimlerinin bir tecellisi olarak anlar. Vahdet-i vücûda göre, İblis ve şeytanları, Allah'ın şiddetli isimlerinin bir yansıması olurken, Muhammed ve melekler Allah'ın güzel isimlerinin bir yansıması olacaktı.

Tevhid-i İblis
Bazı bilim adamları, İblis'in Âdem'in önünde eğilmeyi reddetmesini sadakatinin bir işareti olarak görüyorlar. Bu fikir "Tevhid-i İblis" olarak bilinir. Buna göre İblis, cezayı Allah'tan başkasına boyun eğmeye tercih ederek Allah'a olan sevgisini göstermiştir. Bu, Musa'nın İblis ile tanışmasıyla ilgili ünlü bir hikâye ile gösterilir. Buna göre Musa, İblis'in melekten şeytana dönüştüğünü, Allah'ın gazabına bir delil olarak işaret etti. İblis, bunun sadece bir dış görünüş olduğunu söyleyerek karşı çıkar. Ancak içsel özünde sevgisi şekilsizdir ve sadakatinden dolayı kalır. Hallâc, Ruzbihan Bakli ve Gazzâlî gibi âlimlerin görüşü bu idi.

Ancak bu genel kabul görmüş bir görüş değildir. Mevlana'nın Mesnevi'sinde İblis, düşüşünü haklı çıkarmak için benzer argümanlar sunar. Ancak sonunda daha büyük bir aldatmacanın parçası olduğu ortaya çıktı.

Âdem'in zıttı olarak
Hem Âdem hem de İblis, Allah tarafından günah işlemeye mukadder kılınmıştı. Cennetten düşmeden önce ismetlerinin uygulanmamasının sebebi de bu olarak görülmektedir.

İblis, rasyonel bir bakış açısıyla haklı olarak, kendi günahından dolayı Allah'ı suçlar. Âdem ise af diliyor. Allah, Âdem'in neden af dilediğini sorduğunda, Adem, Allah'ı suçlamaktan çok utandığını söyler. Adem bununla merhamet gösterdi. Böylece insanlar, Allah'ın kendilerine borçlu olmamasına rağmen, tıpkı Adem'in ihtiyaç duymamasına rağmen af dilemesi gibi, Allah'dan nimetler alırlar. İblis ise sağında kalmıştır ve bu nedenle Allah'tan hak ettiğinden fazla nimet göremeyecek ve bu da onun sonunu getirecektir.

Mevlana bu fıkrayı "Akıl İblisten, sevgi ise Âdem'dendir" şeklinde özetlemektedir.

Ayrıca bakınız
 Elbis
 Azazil
 Şeytan
 Cin
 Melek
 Düşmüş melek

Kaynakça

Düşmüş melekler
İslam'da şeytanlar
İslam'da cehennem
İslam melekleri
Hristiyan ilahiyatı

İblis


An Actinocephalus ciliatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Gustav Heinrich von Bongard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paulo Takeo Sano. An Actinocephalus ciliatus in nahilalakip ha genus nga Actinocephalus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Actinocephalus

Actinocephalus ciliatus


Christian Fenger (født 7. januar 1773 på Christianshavn, død 21. oktober 1845 i København) var en dansk kirurg og søn af grosserer Peter Fenger (død 1774), blev student privat 1791 og tog kirurgisk eksamen 1798. 1801 blev han reservekirurg ved det kirurgiske akademi, 1802 tillige ved Frederiks Hospital, 1805 adjunkt ved akademiet, 1806 regimentskirurg ved Kronprinsens Regiment, 1810 overordentlig professor ved akademiet og medlem af dets direktion samt kongelig livkirurg (til 1839), 1813 professor ordinarius ved akademiet og medlem af sundhedskollegiet, 1819 medlem af direktionen for fødsels- og plejestiftelsen, 1824 hofkirurg (til 1830), 1826 etatsråd, 1830 generaldirektør over kirurgien efter Colsmann og dermed tillige 1. professor ved akademiet samt medlem af Frederiks Hospitals direktion, 1836 kommandør af Dannebrog, 1840 konferensråd. 1842 afskedigedes han på grund af alderdomssvaghed fra sine stillinger. Hans hustru var Else Kirstine, født Henningsen (født 1786, gift 1807, død 1841), datter af forpagter Henningsen.

Han var en anset praktisk kirurg og operationslæge og en dygtig lærer for de studerende; videnskabelige arbejder af betydning har han derimod ikke efterladt sig, men kun nogle mindre tidsskriftsafhandlinger af ren praktisk karakter. Ikke ringe opsigt vakte i øvrigt i sin tid en afhandling af ham, der efter at være meddelt i det Kongelige medicinske Selskab tryktes i Nyt Bibliothek for Læger (1818), og i hvilken han varmt forsvarer en af en dengang bekendt kvaksalverske, Madeliene Humlegaard, indført plasterbehandling ved caries (benedder). Han erklærer både selv at være blevet helbredt af hende for en sådan benlidelse og derefter at have anvendt metoden med største held hos mange patienter i et tidsrum af 14 år. Han ender afhandlingen med at foreslå, at de «gode kvaksalvere» får lov til at praktisere frit under en autoriseret læges tilsyn.

Fengers familie blev malet af både Hans Hansen og Martinus Rørbye.

Kirurger fra Danmark

Christian Fenger (1773-1845)


Horsefly est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le Cariboo.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique
District régional de Cariboo

Horsefly


Das Damendoppel der French Open 1987 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerinnen waren Martina Navratilova und Andrea Temesvári. Das Finale bestritten Martina Navrátilová und Pam Shriver gegen Steffi Graf und Gabriela Sabatini, das Navrátilová und Shriver in zwei Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Weblinks

Damendoppel
1987

French Open 1987/Damendoppel


(10241) Miličević, denumire internațională (10241) Milicevic, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10241 Miličević este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Visnjan de Korado Korlević. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,06 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

10241 Miličević


Das Emek-Kino, türkisch: Emek Sineması, war ein Kino in der Yeşilçam Sokak (Grüne-Tanne-Straße) im Istanbuler Stadtteil Beyoğlu auf der europäischen Seite der Stadt Istanbul.

Bau und Nutzungsgeschichte

Der Theater- und spätere Kinosaal war Teil eines der prominentesten Gebäude der İstiklal Caddesi, des 1882 errichteten Serkildoryan, oder Cercle d'Orient. Das Gebäude im Stil des Historismus, ein Werk des französischen Architekten Alexandre Vallaury lag im damals hauptsächlich von Nicht-Türken bewohnten Beyoğlu, damals noch traditionell Galata genannt Hier traf sich die multinationale Elite des Osmanischen Reiches, Bankiers, Botschafter, hohe Verwaltungsbeamte im 'Büyük Kulüp' ('Grand Club')  beziehungsweise im Club des Chasseurs de Constantinople (Klub der Jäger von Konstantinopel). Der Saal diente als Sporthalle, 1909 als Neuer Zirkus (Yeni Sirk) und als Skating Palace, eine Rollschuhlaufhalle. Von 1919 bis 1924 spielte hier das Yeni Tiyatro (Neues Theater). 1924 wurde der Saal unter dem Namen Melek Sineması zum Kino. Das später in Emek-Kino umbenannte Haus und die umliegenden Kinos in der Yeşilçam-Straße wurden zum Inbegriff des türkischen Kinos. Hier fanden unter anderem mehr als 23 Jahre bis 2010 Veranstaltungen des International Istanbul Film Festival statt, den internationalen Filmfestspielen Istanbuls.

Das Kino befand sich zuletzt im Besitz der staatlichen Sozialversicherung, die es wiederum an einen privaten Investor verpachtet hatte. Ende Mai 2013 wurde es zerstört.

Schicksal des Kinos
Ende 2011 wurde durch einen Gerichtsbeschluss der Abriss des Kinos ermöglicht, das durch ein Einkaufszentrum ersetzt werden soll. Mit dem Abriss wurde Anfang 2013 begonnen.

Gegen diese Entwicklung protestierten in Istanbul Tausende von Menschen, darunter auch berühmte Schauspieler wie Rutkay Aziz und Tarık Akan, die Schauspielerin und Fernsehgröße Meltem Cumbul sowie der Filmregisseur Semih Kaplanoğlu.

Ein Abriss des Jugendstildenkmals würde der UNESCO einen Anlass dafür geben, Istanbul von der Liste des Weltkulturerbes zu streichen. Seit 2004 kritisiert die Organisation bereits, dass es in der Stadt an juristischen Strukturen fehle, mit denen das Kulturerbe wirksam geschützt werden könne.

Film
 Emek Kino. Fernseh-Reportage, Deutschland, 2010, 6:23 Min., Buch und Regie: Cem Kaya, Produktion: arte, Erstsendung: 10. September 2010 bei arte, Inhaltsangabe mit online-Video von arte.

Weblinks
 Internetpräsenz des Kinos (türk., engl.)
 Polizeieinsatz gegen Kino-Unterstützer. Rettet das Emek-Kino! In: Tagesspiegel, 8. April 2013
 Es war einmal in Anatolien. In: FAZ, 21. April 2011, Artikelanfang
 Bericht im Guardian vom 15. April 2013
 Bildreportage vom beginnenden Abriss, hier Renovierung genannt

Einzelnachweise

Kinogebäude
Abgegangenes Bauwerk in Istanbul
Bauwerk des Jugendstils
Ehemaliges Kino
Bauwerk der Moderne in der Türkei
Zerstört in den 2010er Jahren
Beyoğlu

Emek-Kino (Istanbul)


Francisco Riba-Rovira también conocido como Francesc (Barcelona, 1913, París, 2002) fue un pintor español.

Inicios

Trabajó para pagarse sus estudios en la Escuela Superior de Bellas Artes de Barcelona, saliendo licenciado en composición en 1936.
Con el Gratacels participa en el I Salón d´IndeFendents, celebrado en Barcelona en 1936.

Comenzó a cosechar éxitos con su pintura un par de meses antes del comienzo de la Guerra Civil Española. Debido a que luchó contra la rebelión dirigida por Francisco Franco contra el gobierno establecido de la Segunda República Española, al finalizar la guerra tuvo que exilarse a Francia, donde a su vez es perseguido y encarcelado por la Gestapo durante la ocupación alemana.

Exilio y Cautiverio en campo de concentración
En el prólogo de la exposición de Gertrude Stein, esta señala que Riba Rovira fue arrestado por la Gestapo . Los soldados nazis que lo mantuvieron prisionero, fueron nazis de las SS de los Países Bajos. Después de un intento de fuga, al segundo intento, logró escapar del campo en el que había sido encarcelado, el cual, estaba cerca de Vannes en la Bretaña francesa. Eligió un día que estaba lloviendo mucho para que los perros no pudieran seguir su rastro, durante su huida tuvo que pelear contra un soldado nazi de la SS holandesa. Después de la guerra, él comentó que se enteró de que unos días después de que escapara del campamento, los nazis llevaron un tren de soldados republicanos españoles al campo de concentración de Mauthausen, uno de los campos de concentración más duros de los nazis.

Tras su huida llega a París, donde decide instalarse para pintar, en 1944. Primero se instaló en el número 27 y después en el 29 de la calle Guénégaud, cerca del Pont Neuf  y de la calle de Seine , cerca de Saint Germain des Prés . A Riba Rovira también le gustaba el jazz y el ir al Bar Vert en París.

Gertrude Stein
Conoce accidentalmente a Gertrude Stein cuando ella paseaba con su perro "Canasta" por los muelles del Sena. Ella quedó entusiasmada con él, y presentó su primera exposición de la postguerra en la Galería Roquépine, de París, en 1945.
La siguiente es una traducción del prólogo de Stein a la exposición de Francisco Riba-Rovira en Roquepine Gallery en mayo de 1945:

Gertrude Stein le presenta también a Picasso y le introduce en el círculo de sus amistades.
Debido a la relación que mantuvieron, Riba-Rovira realizó un retrato de Gertrude Stein que aparece en el catálogo, con prólogo de Gertrude Stein, para la exhibición de Roquepine Gallerie en 1945.

Estilo
Francisco Riba-Rovira perteneció a la manera de pintar que se suele denominar la Escuela Moderna de París . Cuando vivía en París, antes de quedarse en la calle Guénégaud en su apartamento "atelier", se fue por un corto tiempo enfrente del Sena, cerca de la catedral de Notre Dame , en el edificio justo en frente de la Prefectura de Policía, donde Matisse tenía su lugar de trabajo . Pero Paco, como le llamaban, no se quedó allí mucho tiempo. La calle Guénégaud era su residencia principal en Francia, donde se mantuvo hasta el final de su vida.

Acerca de su arte, él solía decir que era muy difícil para un pintor que nació después de los impresionistas. Le gustaba mucho estos pintores, especialmente Sisley, Pissarro... Sobre pintores españoles tenía gran predilección por Goya.

Según Petisné-Giresse en muchas figuras de Riba-Rovira reencontramos un hieratismo evocador de   El Greco, y, "por el contrario, todo se anima en los paisajes. El todo está orquestado en una especie de ballet barroco. Los árboles, el agua del río participan en el concierto". Tal vez sea en los bodegones (pues bodegones suelen ser, más que naturalezas muertas) donde Riba Rovira sensualiza más gravemente su cubismo esencial, dotado de un color jugoso y compacto, y tan musical siempre que si no fuera por la disciplina interior que rige cada cosa se convertirían en líricas representaciones escenográficas. Esta sugestión se hace acuciante en los paisajes, donde el color y un misterioso eros subreal consiguen desplazar el rigor de sus disposiciones geométricas. Una alegría contenida hincha las velas subreales de molinos y banderas, animándose el paisaje cubista con noticias fauves: carmines y azules sobre los macizos grises que se argentan en las tierras y en el vecino mar. Un acento personalísimo lo abstrae todo. La imaginación, al someterse a una experta disciplina, da lugar a una obra plena de singularidades."

A pesar de tener fuertes opiniones políticas, los cuadros de Riba-Rovira no tienen una inspiración política. Pero cuando en 1964 hubo una gran huelga de mineros en Asturias, él junto con Picasso y otros artistas, hicieron un libro de apoyo con dibujos, fotografías, acuarelas y  poemas.

Los colores que utilizaba en su obra eran hechos por él mismo. Él normalmente compraba "pigmentos" en las tiendas especializadas y después los quemaba a unos 800 grados y así sucesivamente para conseguir el color deseado.

Su visión era la vida al servicio del arte y no al contrario. ¿Cuál era su punto de vista filosófico? Tenía una gran admiración por Max Stirner.

Sería una injusticia grande hacer caso omiso de la ayuda que el exalcalde de Madrid tuvo para él, el señor Agustín Rodríguez Sahagún, en 1976, que en ese momento muy difícil supo poner de relieve su pintura, en particular, sus dibujos.

Cómo no citar su encuentro con Basilio Muro en 1983, que ocurrió aproximadamente seis años después de su reunión con el exministro de Defensa Agustín Rodríguez Sahagún. Esta reunión tuvo un papel decisivo en el impulso de su carrera como pintor.
Basilio Muro visitó el estudio de trabajo del artista de la calle Guénégaud en París, para ver sus obras.
Basilio Muro, que vive en Valencia, es uno de los grandes especialistas en España de la Escuela de París.En aquellos momentos le apoyó mucho y aún hoy continúa su compromiso con él. Para darse cuenta de esto, solo basta con ir a ver las imágenes que muestra en su galería.

Exposiciones
 Galería Roquépine de París en mayo y noviembre de 1945 Preface de Gertrude Stein y su retrato en la primera plaza del catálogo .
 1945 Exposición de Arte Catalán Moderno .Con Picasso , Juan Miro , Fonseret etc .Por "Prisonniers et Déportés et autres œuvres sociales de SOLIDARITE CATALANE" , Gallerie de Arte Altarriba Paris 6è .
 1949 Exposición "The Palace of the Legion of Honor"(ahora pertenece a los Fine Arts Museums) San Francisco ,U.S.A.: El retrato de Gertrude Stein by Riba-Rovira.
 1951 Bienal de Menton
 1952 Exposición Galerie La Boetie salon des Jeunes Peintres Paris con Pelayo , Rebeyrolle .
 1952 Exposición Salle André Bauger Paris
 Galería Bernheim, en 1954, con gran aceptación de la crítica y éxito de ventas.
 Passedoit-Gallery de Nueva York (1955)
 1955 Exposición "Homenaje a Machado", Maison de la Pensée Française , 2 rue de l'Elysée . Con Picasso , Pelayo , Peinado , Juan Miró etc
 Salon de la Jeune Peinture y Salon d´Octobreen de París (1957)
 Deutsch - Ibero - Amerikanische de Frankfort (1959)
 Museum of Modern Art de Cincinnati (1962)
 Salon des Independents participa de 1960 a 1965
 Salon de I´Automne de 1966 a 1969
 Salon des Surindependentsen 1975
 1980 Exposición Galerie Claude Renaud Paris
 1983 Galería Muro Valencia España
 1985 Exposición Retrospectiva PLACA Pinturas y sculturas contemporenos F.I.A.P.Paris
 Obras suyas figuran en diversos museos, entre otros, The Museum of Modern Art, de Nueva York.
 2011 "Seeing Gertrude Stein: Five Stories" San Francisco. Con Matisse, Cezanne, Picasso y otros, el retrato de Gertrude Stein por Riba-Rovira.
 2011/2012 "Seeing Gertrude Stein: Five Stories" Washington. Con Matisse, Cezanne, Picasso y otros, el retrato de Gertrude Stein por Riba-Rovira.
 The Steins Collect :Cezanne, Matisse , Picasso and the Parisian Avant-Garde 22 de febrero-3 de junio de 2012 Metropolitan Modern Art Museum of New York En esta exposición se puede ver el retrato realizado por Riba-Rovira de Gertrude Stein .
2012 Exposición Galería Muro Valencia Febrero/Marzo  "Homenaje a Gertrude Stein" Francisco Riba-Rovira .

Bibliografía
 Gertrude Stein À la recherche d'un jeune peintre (1945), Revista Fontaine, Director Max-Pol, nº42, pag.287-288
 Traducido de , la versión http://en.wikipedia.org/wiki/Francisco_Riba_Rovira, bajo licencia GFDL y CC-CI 3.0

LIBROS Y CUADERNOS

"Dibujos de Riba-Rovira , Cuadernos del Arte n°54 Edición Europa de SAHAGUN 1976 Colección Maestros contemporáneos del dibujo y la pintura " se pueden ver 50 obras; única obra que se conoce en el mundo ahora donde hay tantas obras de este artista.

Enlaces externos
 Curriculum y Biografía de Francisco Riba-Rovira

Artistas de Cataluña
Pintores de Barcelona
Exiliados del franquismo en Francia
Pintores de España del siglo XX
Republicanos de España
Nacidos en Barcelona
Fallecidos en París

Francisco Riba-Rovira


Benedicto Antonio Angeli (født 10. februar 1939) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Palmeiras.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Benedicto Antonio Angeli


O búfalo-gigante (Syncerus antiquus / Pelorovis antiquus) foi um grande bovídeo que viveu há aproximadamente 13 mil anos atrás no continente africano, sendo um dos maiores que já existiu; possuía aproximadamente 2,5 metros de altura, 3 metros de comprimento e pesava cerca de 1,5 tonelada, com os machos sendo maiores, mais pesados e com chifres maiores. Vivia em bandos e se assemelhava ao búfalo-africano. Essa espécie vivia próximo a corpos d'água, e possuía grandes chifres. Seus chifres, sem contar com a camada de queratina (Que dificilmente se fossiliza) mediam mais de um metro de comprimento e seu formato se parecia com os do atual Bubalus arnee, o que fez com que esse animal fosse erroneamente classificado no gênero Bubalus. A nomenclatura oficial dessa espécie ainda é motivo de discussões dentro da comunidade científica.

Descoberta e classificação
O búfalo-gigante foi descrito pela primeira vez em 1851 por Georges Louis Duvernoy a partir de um crânio encontrado ao longo do rio Bou Sellam na Argélia. Foi encontrado a um metro de profundidade, quando estavam escavando fundações para a construção de um novo moinho. Posteriormente à sua descoberta, o crânio foi enviado para Paris. A primeiro momento, o animal foi classificado como Bubalus antiquus. Em 1949, Dorothy Bate atribuiu a espécie ao gênero Homoioceras. Foi posteriormente transferido para o gênero Pelorovis em 1978. A espécie foi classificada como Pelorovis devido a sua arcada dentária.

A partir de 1994, tem sido sugerido que a espécie seja movido para Syncerus (do grego "juntos") devido às suas semelhanças cranianas e pós-cranianas com os animais atuais desse gênero, como a posição das órbitas por exemplo. Este é o nome mais aceito para o animal atualmente, mas o nome Pelorovis ainda pode ser encontrado em alguns documentos e artigos. Possíveis fósseis do búfalo-gigante foram encontrados em depósitos do Holoceno, mas estes possivelmente pertencem a outro bovídeo uma vez que até onde sabemos essa espécie foi extinta no Pleistoceno Superior.

Alimentação
O búfalo-gigante era um animal herbívoro, como confirmado pelas análises de desgaste de seus dentes e pela proximidade com os atuais búfalos.

Distribuição
O búfalo-gigante viveu no Norte da África, na África Austral e na África Oriental. Foi extinto há cerca de 4000 anos atrás. Devido ao tamanho dos chifres, provável que essa espécie vivia em áreas com poucas árvores, provavelmente próximo a corpos d'água como fazem os atuais búfalos. O fato dos restos da espécie terem sido encontrados pela primeira vez próximos a um rio fortalece essa hipótese.

Comportamento
Com base em pinturas rupestres acredita-se que o búfalo-gigante vivia em grandes rebanhos e os machos lutavam entre si batendo suas cabeças. Demais hábitos ainda são desconhecidos.

Extinção
Sua extinção tem sido atribuída à predação humana (já que o animal é representado em pinturas rupestres) e às mudanças climáticas. Recentemente surgiu também a hipótese de que ele simplesmente sofreu uma metamorfose e se tornou o búfalo africano Syncerus caffer. Francis Thackeray propôs em 2007 que um grande meteorito atingiu a terra há aproximadamente 12.800 anos atrás, espalhando platina na atmosfera, o que levou a extinção de diversos animais que comiam grama. Segundo esse mesmo cientista, o Equus capensis e o Megalotragus priscus também foram extintos pela queda desse corpo celeste.

Bovídeos
Artiodáctilos pré-históricos

Búfalo-gigante


Dražen Žerić Žera (Mostar, 20. srpnja 1964.) bosanskohercegovački je glazbenik i klavijaturist, frontman sarajevskog pop-rock sastava Crvena jabuka.

U Sarajevu je završio glazbenu školu, odsjek klavir. Godine 1985. prijatelj Dražen Ričl pozvao ga je da prijeđe u tek nastalu grupu Crvena jabuka. U originalnoj postavi svirao je klavijature. Godine 1987., nakon pogibije dijela sastava u prometnoj nesreći, preuzima ulogu vokalista Crvene jabuke čiji je i danas pjevač.

Izvori

Bosanskohercegovački glazbenici
Rock klavijaturisti
Životopisi, Mostar
Bosanskohercegovački rock-glazbenici

Dražen Žerić


Tyren er en dansk kortfilm fra 2003 instrueret af Julie Bille og efter manuskript af Jakob Ion Wille.

Handling
Psykologisk thriller. En kølig morgen kommer en jæger forbi Prebens gård. I det samme blæser vinden porten op og afslører et forfærdeligt syn på gårdspladsen. Dagen forinden har Prebens kone forladt ham og taget deres fælles søn med. Hans familie er forsvundet, men hans stolthed er stadig trofast: Tyren står der, rolig som en klippe. Jægeren griber efter sin riffel, men sådan en tyr er svær at ombringe.

Medvirkende

 Søren Malling
 Mette Vejlø
 Troels II Munk
 Michael Stausholm

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Tyren (film)


Betty Spaghetty was a bendable rubber doll from the Ohio Art Company. She is portrayed as a fun-loving teenager or preteen. She has two best friends named Zoe and Hannah and a younger sister. Her features include rubbery hair used to let children make different hairstyles and changeable hands, feet, shoes, etc. The doll was targeted at girls ages 4 and up. Some models came with accessories, such as a cell phone, a laptop computer, and in-line skates.

Betty Spaghetty was invented and designed by Elonne Dantzer and licensed to The Ohio Art Co. and released in 1998. The doll was very popular during its launch, however the line was discontinued in 2004 due to Ohio Art's toy shipments falling to 15% due to weak retail markets and strong competition in the fashion doll market. But in 2007, Ohio Art announced that the dolls would return with a new look. The new Betty Spaghetty dolls were released later that year, but were discontinued a second time a year later due to lackluster sales. Moose Toys revealed at the 2016 Toy Fair that Betty Spaghetty would be sold as part of their brand in the fall of 2016.

Lines

Betty Spaghetty "Around the World" Sets
 Betty Tours London - Lucy and Betty
 Betty In Paris - Betty and Nikki
 Betty In Australia - Tess and Betty
 Betty's On Broadway - Olivia and Betty
 Betty Goes To Hollywood - Mandy and Betty
 Around the World Travel Set

Other Sets
 Slumber Party - Zoe, Betty, and Hannah
 Campfire Fun n' Friends! - Zoe and Celeste
 Go For The Goal! Kristyn
 Hittin' The Slopes! - Betty and Zoe
 Schoolin' Around - Betty and Haley
 Makin' The Scene - Betty, Zoe, and Hannah
 Horsin' Around - Betty and her horse, Dakota
 School Daze - Betty and Hannah
 Solar Ace In Space - Betty and Solar Eclipse
 Glo Crazy! - Betty
 Fun at the Beach - Betty and Zoe
 Shop 'til you Drop - Zoe, Betty, and Hannah
 Ready to Party Backpack - Betty and Zoe
 Fancy Party - Betty and Zoe
 Betty Spaghetty's Birthday
 Hannah's Birthday
 Zoe's Birthday
 Betty's Closet
 Zoe's Closet
 Hannah's Closet
 Betty's Beauty Bag
 Designer Girl book with Doll
 Mall Makeover Madness - Betty and Hannah
 Cats Rule! - Zoe and Chloe
 Dog's Rock! - Betty and Jill
 Betty's Bike - Betty and Jack

Betty Spaghetty DOO's
 Betty's Spaghetty DOO's
 Zoe's Spaghetty DOO's
 Hannah's Spaghetty DOO's

Sibling Sets
 Big Brother Little Brother - Adam and Josh
 My Little Sis Learn to Skate - Ally and Betty
 My Little Sis Learn to Skate - Emily and Hannah
 My Little Sis Tea Party - Ally and Betty
 My Little Sis Tea Party - Emily and Hannah
 My Baby Sis Oh, Baby! - Katy and Betty

Makin' A Splash
 Makin' A Splash - Rebecca
 Makin' A Splash - Zoe
 Makin' A Splash - Hannah

Influence
Betty Spaghetty may have been the influence for the antagonist of the horror video game Poppy Playtime: Chapter 2, Mommy Long Legs. Like Betty Spaghetty, Mommy Long Legs has extendable and bendable arms.

Betty Spaghetty may also have been the influence for the doll-like, teenage inhabitants of Mount Rageous from Trolls Band Together, including the film's antagonists Velvet (Amy Schumer) & Veneer (Andrew Rannells).

References

4. United States Copyright Office, Registered copyrights #VAu000716974/2006-0823, BETTY SPAGHETTY DOLL

Doll brands
1990s toys
2000s toys
2010s toys
Products introduced in 1998

Betty Spaghetty


Le raïon de Sambir (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Lviv en Ukraine. Avec la réforme administrative du 18 juillet 2020 le raïon est agrandi aux dépens de ses voisins : raïon de Tourka, raïon de Staryï.

Lieux d'intérêt
Le parc national des Beskides royales, la base aérienne de Sambir, la Laure Saint-Onuphre.

Références

Sambir

Raïon de Sambir


Havârî (Yunanca: Απόστολος, Apostolos - Elçi), İsa'nın öğüt ve inançlarını yayma işiyle görevlendirdiği mürit ve öğrencilerinden her biri. Havari sözcüğü ile çoğunlukla "İsa'nın 12 Havarisi" kastedilmekle birlikte, kavram İsa'nın Hristiyanlığı yaymaya çalışan bazı diğer öğrencileri için de kullanılır.

Etimoloji
Türkçeye Arapçadan geçen havari (Arapça: حَوْرٌ ḥawārī) sözcüğü, Arapçaya da Kilise Habeşçesinden geçmiş olup aslen "yolcu, elçi, haberci" anlamlarına gelir. Arapça "hwr" ve öncesinde İbranice ve Aramice kökenli "xwr" (beyaz olma) kavramıyla alakası yoktur. Sözcüğün bazı Batılı dillerdeki karşılıkları da Yunanca "apostolos" (elçi) kavramından gelir.

İsa'nın On İki Havarisi

  Petrus (Simun) (Yunanca: Πέτρος, Petros): Orijinal metinlerdeki adı "Simon" veya "Simeon"dur. Havari Andreas'ın kardeşi, Celileli bir balıkçıdır. Kilisesini üzerine inşa edeceği kayaya ithafen "Petrus" adı İsa tarafından verilmiştir. İsa tarafından kendisine diğer havarilerin önderliği mevkii layık görülmüştür (Matta 16:18, Yuhanna 21:15-16). Roma'da öldürülmüştür. Roma Katolik Kilisesi'nin ilk piskoposu kabul edilir. 29 Haziran Aziz Petrus Günü'dür.
 İsa, Romalılar ve kendisinin Mesih olduğuna inanmayan Yahudiler tarafından çarmıha gerilmek üzere yakalandığında Petrus onun bir havarisi olduğunu üç defa inkâr etmiştir. İnkâr edeceği İsa tarafından Son Yemek'te kendisine bildirilmiştir ancak Petrus buna inanmamıştır. Dört incil'de de bu olay aynı şekilde anlatılır.

 Andreas (Yunanca: Ανδρέας, Andreas): Simun'un kardeşi, Celileli balıkçı. X şeklindeki çarmıhta ölmüştür. İskoçya ve Rusya'nın baş azizidir. 30 Kasım Aziz Andreas Günü'dür.
 Büyük Yakup (Yunanca: Ιάκωβος, Yakovos): Zebedi'nin oğlu, Yuhanna'nın kardeşi. Herod Agrippa tarafından öldürülmüştür. 25 Temmuz Aziz Yakup Günü olarak kutlanır.
 Yuhanna (Yunanca: Ιωάννης, Yoannis): Zebedi'nin oğlu Büyük Yakup'un kardeşi. Yeni Ahit'in dördüncü incili olan Yuhanna İncili'ni yazmıştır. 27 Aralık Aziz Yuhanna Günü'dür.
 Filipus (Yunanca: Φίλιππος, Filipos): 1 Mayıs, Aziz Filipus Günü'dür. Sezar'a karşı gelmesinden dolayı, Bugün Türkiye'de bulunan Hierrapolis (Pamukkale) kentinde Roma askerlerince öldürülmüştür. Naaşı Pamukkale'de bulunmaktadır.
 Bartalmay (Yunanca: Βαρθολομαίος, Vartolomeos): Ermenistan'da canlı canlı derisinin yüzüldüğü söylenir. Bu nedenle dericilerin azizidir. 24 Ağustos Aziz Bartalmay Günü'dür.
 Tomas (Yunanca: Θωμάς, Tomas): "Şüpheci Tomas" veya "İkiz" olarak da bilinir. İsa'nın yaralarına dokunana kadar dirildiğine inanmayacağını söylemiştir. 21 Aralık Aziz Tomas Günü'dür.
 Matta (Yunanca: Ματθαίος, Matheos): Vergi memurudur. Yeni Ahit'in birinci incili olan Matta İncili'nin yazarıdır. 21 Eylül, Aziz Matta Günü'dür.
 Küçük Yakup (Yunanca: Ιάκωβος ο Μικρός, Yakovos o Mikros): Alfay'ın oğlu. Doğu kilisesinde 10 Ekim, Batı Kilisesi'nde 1 Mayıs Aziz Yakup Günü'dür.
 Yahuda (Taday) (Yunanca: Ιούδας, Yudas): Yakup'un kardeşidir. Pers topraklarında Simon ile birlikte öldürülmüştür. 28 Ekim Simun'la birlikte Azizler Günü olarak kutlanır.
 Simun (Yurtsever): (Yunanca: Σίμων ο Κανανίτης, Simon o Kananitis), Pers topraklarında Yahuda (Taday) ile birlikte öldürülmüştür. 28 Ekim Taday'la birlikte Azizler Günü olarak kutlanır.
 Yahuda (Yunanca: Ιούδας Ισκαριώτης, Yudas İskariotis): Hristiyanlarca 30 gümüş dinar için İsa'ya ihanet ederek yakalattığına inanılır. Vicdan azabından intihar etmiştir. 2006 yılında National Geographic Society tarafından yaklaşık 1800 yıl önce yazılmış "Yahuda'nın Müjdesi"ne ulaşılmıştır. Yahuda'nın Müjdesi, İskariot (Katil) olarak adlandırılmış Yahuda'nın İsa'yı Romalılara ve Yahudilere ispiyonlamasının arkasında başka güdüler olabileceği ve suçsuz olabileceği tartışmalarını gündeme getirmiştir.
 Mattiya: (Yunanca: Ματθίας, Mathias), 13. havari. Yahuda'nın yerine seçilmiştir. Doğu kilisesinde 9 Ağustos, Batı Kilisesinde 14 Mayıs Aziz Mattiya Günü'dür.

İslam'da Havariler
Havarilerden Kur'an'da Âl-i İmrân, Mâide ve Saff Surelerinde bahsedilmektedir.

Kur'an'da bahsi geçen ayetler
 İsa onların inkarlarını sezince, "Allah yolunda yardımcılarım kim?" dedi. Havariler, "Biziz Allah yolunun yardımcıları. Allah'a iman ettik. Şahit ol, biz Müslümanlarız" dediler. (3, 52)
 Hani bir de, "Bana ve Peygamberime iman edin" diye havarilere ilham etmiştim. Onlar da "İman ettik. Bizim Müslüman olduğumuza sen de şahit ol" demişlerdi. (5, 111)
 Hani havariler de, "Ey Meryem oğlu İsa! Rabbin bize gökten bir sofra indirebilir mi?" demişlerdi. İsa da, "Eğer mü'minler iseniz Allah'a karşı gelmekten sakının" demişti. (5, 112)
 Ey iman edenler! Allah'ın yardımcıları olun. Nasıl ki Meryem oğlu İsa da havarilere, "Allah'a giden yolda benim yardımcılarım kimdir?" demişti. Havariler de, "Biz Allah'ın yardımcılarıyız" demişlerdi. Bunun üzerine İsrailoğullarından bir kesim inanmış, bir kesim de inkâr etmişti. Nihayet biz inananları, düşmanlarına karşı destekledik. Böylece üstün geldiler. (61, 14)

Dış bağlantılar
 Tam Metin Türkçe Çeviri Yehuda'nın Müjdesi

Kaynakça ve notlar

 TDK Güncel Türkçe Sözlük, havarî
 Oxford Ansiklopedik İngilizce Sözlük

Hristiyan terminolojisi
Hristiyan aziz ve azizeleri
Katolik aziz ve azizeleri
Doğu Ortodoks aziz ve azizeler

Havari


Acer sinense er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá suður Kína. Hann getur orðið allt að 15 m hár.

Tilvísanir

Hlynir

Acer sinense


An Spinifex sericeus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Spinifex sericeus in nahilalakip ha genus nga Spinifex, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Spinifex

Spinifex sericeus


The AIDC F-CK-1 Ching-Kuo (), commonly known as the Indigenous Defense Fighter (IDF), is a multirole combat aircraft named after Chiang Ching-kuo, the late President of the Republic of China. The aircraft made its first flight in 1989. It entered service with Republic of China Air Force (Taiwan) in 1992. All 130 production aircraft were manufactured by 1999.

Taiwan initiated the IDF program when the United States refused to sell them F-20 Tigershark and F-16 Fighting Falcon jet fighters following diplomatic pressure from China. Taiwan therefore decided to develop an advanced indigenous jet fighter. The Aerospace Industrial Development Corporation (AIDC), based in Taichung, Taiwan, designed and built the IDF jet fighter.

Development

Background

The preliminary search for a replacement for the ROCAF's F-5s and F-104s began with the XF-6 indigenous fighter project, later renamed Ying Yang, in the late 1970s. After the US established formal relations with China and ended the Mutual Defense Treaty with Taiwan, President Chiang Ching-Kuo decided to expand the indigenous defense industry and on August 28, 1980, ordered AIDC to design an indigenous interceptor. Originally, the ROCAF listed the priority of the XF-6 behind the XA-3 Lei Ming single seat attack aircraft, due to the believed high risks of the XF-6 project.

The signing of the 1982 US-China Joint Communiqué limited arms sales to Taiwan. The United States refused to sell the General Dynamics F-16 Fighting Falcon and the Northrop F-20 Tigershark (which had been developed largely to meet Taiwanese national defense needs for an advanced jet fighter to replace their older F-5 jet fighters) thereby ensuring the continuation of the indigenous fighter project. Although US President Ronald Reagan reluctantly accepted his advisers' suggestion of building relations with China to counter the USSR, Reagan decided to balance the 1982 US-PRC Communiqué with the "Six Assurances" to Taiwan. This opened the door for US technology transfer and assistance to Taiwan's defense industry, including the IDF project.

Design phase

The AIDC officially began the IDF development project in May 1982 following the ROCAF's failure to purchase new fighters from the United States as a result of Chinese diplomatic pressure. The project, led by Hsi-Chun Mike Hua, later known as the father of the Indigenous Defense Fighter, was named An-Hsiang (安翔, Safe Flight) and divided into four sections in 1983:

Ying-Yang (鷹揚): "Soaring Eagle". Development of the airframe. Some cooperation with General Dynamics.
Yun-Han (雲漢): "Galaxy". Development of the aircraft powerplant and propulsion. Cooperation with Garrett (Now Honeywell).
Tien-Lei (天雷): "Sky Thunder". Development of the avionics systems. Some cooperation with Smiths Industries, with some components purchased directly from Lear Astronics (today a subsidiary of BAE), Litton (today a subsidiary of Northrop Grumman) and Martin-Baker.
Tien-Chien (天劍): "Sky Sword". Development of air-to-air missiles.

In April 1997 American company Litton's Applied Technology division was awarded a production contract and options totaling $116.2 million by the Aerospace Industrial Development Corporation for Improved Radar Warning Receivers (IRWR) to be installed aboard.

Yun Han: engine research

Exports of advanced engines such as the General Electric F404 or the Pratt & Whitney F100 were not available to Taiwan and both the General Electric J85 and General Electric J79 were considered unsuitable in their performance, and most European and American engine companies declined to cooperate with the project. Joint investment with Garrett became the only practical solution.

In 1978, following the success of the TFE731 engine, U.S. engine company Garrett announced joint research of the TFE1042 afterburner with the Swedish company Volvo Flygmotor. The TFE731 Model 1042 was touted as a low bypass ratio "military derivative of the proven commercial TFE731 engine" and that it would provide "efficient, reliable, cost effective propulsion for the next generation of light strike and advanced trainer aircraft", with a thrust of 4260 lbf (18.9 kN) dry and 6790 lbf (30.2 kN) with afterburner. After the initial negotiation, the investment was going to be divided between Garrett, Volvo, AIDC, and the Italian company Piaggio. The development would consist of the non-afterburning TFE1042-6 for light attack aircraft and advanced trainers, and the TFE1042-7 for the AMX or the F-5 upgrade. AIDC also suggested upgrading the TFE1042-7 to  thrust in a twin-engine installation, in order to compete with the GE F404. However, the JAS 39 Gripen project decided to continue with a single F404, and Piaggio asked to participate at a later date due to financial concerns.

ITEC completely redesigned the TFE1042-7 into the TFE1042-70 – for example, the bypass ratio was changed from 0.84 to 0.4, and the investment had increased from US$180 million to about US$320 million. However, to avoid pressures from China, the US government had asked all American companies cooperating with the Taiwan on the IDF project to remain low-key. Therefore, the perception that "the TFE1042 is merely the civilian engine TFE731 with an afterburner" was never completely dispelled.

In 1985, the preliminary review of the IDF's design revealed some performance requirement shortfalls, and it was determined that an upgrade of engine thrust by 10% was the simplest solution. Due to American export license restrictions, ITEC used FADEC to artificially limit the thrust below a certain altitude (the restriction was not removed until 1990). Although the upgrade essentially used the TFE1088-11 configuration, to reduce political interference ITEC renamed the original, lower-thrust version as the TFE1042-X70 and retained the TFE1042-70 designation for the upgraded version.

In 1988, ITEC decided to invest in the  thrust TFE1088-12, which was re-designated as the TFE1042-70A for political reason as well. Preliminary studies had shown that the IDF could supercruise with the new engine. At the same time, General Electric Aviation decided to enter the market with the J101/SF, a smaller version of the F404. However, after the IDF order was cut in half due to budget concerns, the TFE1088-12 engine upgrade plan ended as well.

Ying Yang: aerodynamic design

The cooperation between AIDC and General Dynamics (GD) was divided into four phases:
 GD analyzed the ROCAF's aircraft performance and force requirements.
 Taiwan assessed GD's reports and chose between AIDC's original design and GD's new design.
 AIDC sent personnel to GD for the preliminary design phase.
 GD sent personnel to Taiwan to complete the project.

GD's assistance was restricted by the US State Department's arms export control, which limited GD's work to initial design consulting but not further development, production, or marketing.

Many different airframe design concepts were explored (e.g. the 2D Thrust-Vectoring nozzle of XX-201, the double delta wings/twin tailed 401). After the General Electric J79 was officially abandoned as the potential engine solution in 1983, three configurations emerged from AIDC.

 Configuration A was similar to the F-5E.
 Configuration B was similar to the Eurofighter Typhoon and Saab Gripen.
 Configuration C was similar to the F-15.

At the same time, GD worked on the G configuration in parallel. Eventually the G-4 was selected, but with many features of the C-2 integrated. During this time, the project was named the "Light Weight Defense Fighter". In 1985, the configuration conceptual design had evolved into the SE-1 preliminary design. By the end of 1985, AIDC decided to skip the prototype stage and go into Full Scale Development (FSD) directly, in order to reduce time and save money. The project was again renamed into the "Indigenous Defense Fighter". Four FSD aircraft were made, with three single-seaters and one double-seater.

Tien Lei: Avionics Integration

The IDF is equipped with a GD-53 Golden Dragon multi-mode monopulse pulse-Doppler radar, which is based on the General Electric AN/APG-67 X band radar developed for the F-20 while sharing some components and technologies of the AN/APG-66 radar of the F-16A, and using a larger antenna than used by the F-20. and this adaptation resulted in the look-down and shoot-down capability of GD-53 being greatly enhanced in comparison to that of the original AN/APG-67, reaching that of the AN/APG-66. The radar can simultaneously track 10 targets and engage two of the 10 targets tracked with TC-2 active radar seeker BVRAAMs.

The design is inherently unstable in pitch, so the IDF incorporated a modern triple-redundant full authority fly-by-wire control system. The avionics suite was based on modular architecture with dual redundant MIL-STD-1553B digital databuses. The Honeywell H423 inertial navigation system, the TWS-95 RHAWS, and a Bendix-King head-up display were selected. Some capabilities may have been delayed or dropped in order to meet the performance requirement, since the engine limitation has resulted in the necessity of strict weight control.

Tien Chien: Missile R&D

The CSIST's Tien Chien (Sky Sword) project was slightly more independent, since it was considered to be a development for all the ROCAF's aircraft rather than only the IDF. The Tien Chien 1 (TC-1) is a short range infrared-seeking missile with an external configuration similar to that of the AIM-9 Sidewinder, while the Tien Chien 2 (TC-2) is an active radar homing Beyond Visual Range missile.

The first test firing of the TC-1 missile was performed by an F-5E in April 1986, with the Beech target drone successfully destroyed. Initial production of the TC-1 began in 1989, and it entered service in 1991. Both the AIM-9 and the TC-1 have been seen in use on operational IDFs.

CSIST is believed to have cooperated with Motorola and Raytheon on the TC-2's active seeker, which is believed to be based on their seeker design which was proposed for the AIM-120. 40 pre-production TC-2 missiles were produced before 1995, and were the only BVR AAMs that the ROCAF had in its inventory during the 1995–96 Taiwan Strait Missile Crisis. Over 200 production TC-2s were originally planned.

Upgrades
During the F-CK-1's development, it was tapped as the secondary delivery vehicle for the Taiwanese nuclear weapons then in development. The primary delivery method was to be the Sky Horse missile. Weapons designers at CSIST were instructed to design the nuclear weapon to fit within the dimensions of the F-CK-1's centerline drop tank (~50 cm diameter). Modifications to the aircraft would have been required for it to obtain the desired 1,000 km range (especially without the centerline drop tank available) and were envisioned to include more efficient non-afterburning engines. The F-CK-1 would not have been able to fulfill the nuclear strike mission until mid-1989 at the very earliest. Early designs called for an unpowered gravity bomb. The nuclear weapons program was shut down under US pressure before the F-CK-1 entered service and the dedicated nuclear strike variant was never produced.

The first stage of upgrades to the fleet was originally planned to be completed by 2013, and was planned to include improved avionics, radar, electronics, weapons capabilities and lifespan extensions. In May 2014, the ROC Air Force made photos of the fighters with enhanced Wan Chien long-range missile capabilities public. The upgrade program was finally completed in 2018.

Variants

Prototypes
Four "Full Scale Development" units were produced; three single-seaters followed by a two-seater. The first successful test flight by single-seater FSD A1 was made on May 28, 1989. The two-seater FSD B1 conducted its first flight on July 10, 1990.

Pre-production
Production of ten pre-production units began in October 1990. The first four were delivered in March 1992 and the last in 1993.

Mechanical defects caused two crashes, one in 1991 and one in 1993, during pre-production.

F-CK-1 A/B Ching-Kuo

The ROCAF's initial order for 256 aircraft was cut to 130 in 1991, following deals for the purchase of 150 F-16 Block 20 A/B and 60 Mirage 2000-5Ei/Di with the US and France. The 130 included 28 two-seaters and the 10 pre-production units.

The first production units were delivered in early 1994, and the program concluded in 2000.

The first squadron entered service during the latter part of the 1994.

Mid-life updates to the aircraft were initiated in 2011.

F-CK-1 C/D Hsiang Sheng

The Ministry of National Defense (MND) announced that beginning in 2001, the government would include a new budget allocation for the IDF upgrade plan (as included in the five MND proposals to help AIDC). The five proposals were:

 Upgrades of the AT-3, IDF, and F-5 would be assigned to AIDC in the future.
 The Army Utility Helicopter, the Navy's long range ASW aircraft, a helicopter for the Marines, and an Air Force medium transport will all be produced and assembled by qualifying domestic firms in conjunction with the foreign firms that originally designed them.
 NCSIST and AIDC will jointly assemble a team for the early planning of the ROCAF's next generation fighter, in order to assess procurement methods and suggest concepts.
 AIDC's joint ventures with foreign firms or alliances with domestic firms will be given high priority in military aircraft service and maintenance.
 In the future, the military will give responsibility for weapons system flight tests, electronic warfare exercises, air towing drones, avionics maintenance, and weapons procurement planning to AIDC, in situations where AIDC has the professional capacity that the military lack. This is part of the seven-year IDF C/D R&D plan (FY2001~FY2007), which allocates 10 million New Taiwanese Dollars (NTD) annually for a total of 70 million NTD for both CSIST and AIDC. Initial media reports indicated that the upgraded IDF would be called the "Joint Countermeasure Platform".

In 2001, it was reported that development of a new "stealth" variant with more powerful engines and improved fire-control system would commence that year. In a 2006 interview with Jane's Defence Weekly, former AIDC Chairman Sun Tao-Yu said that two new prototypes had been manufactured. The upgrade would allow the IDF to carry an additional 771 kg of fuel. In addition, it includes an improved avionics suite, retrofitted electronic warfare capabilities, and new weapons systems. The landing gear has been strengthened to accommodate the additional payload and fuel, but the plan for a dielectric radar-absorbing "stealth" fuselage was dropped due to concerns over weight. The project consists of three phases:

 Increase the carrying capacity for the TC-2 beyond-visual range air-to-air missile from two to four. Integrate the TC-2A anti-radiation missile and the Wan Chien cluster bomb. In addition, two conformal fuel tanks were seen on the two newly built prototype aircraft, these are not seen on production upgrades.
 Upgrade the mission computers, the electronic counter-countermeasures, the electronic warfare systems, the Active Identification Friend or Foe (AIFF) system and the terrain-following radar.
 Ground and air testing.

The development contract for the upgraded 32-bit IDF C/D flight control computer was awarded in 2002 to BAE Systems. AIDC said that the improvements of the flight computer will result in "a safer, higher-performing aircraft." Other improvements made include enhanced electronic warfare capabilities, a strengthened landing gear and a digital anti-skid system. The upgrade also included new indigenous flight control software ending the reliance on US controlled source code.

The first test flight of the upgraded IDF was reportedly successfully completed a few days ahead of schedule in early October.

On March 27, 2007, President Chen Shui-Bian witnessed a test flight of F-CK-1D, and announced that the upgraded IDF will be named Hsiung Ying (Brave Hawk), which signifies that the new fighter would protect the homeland just like the Crested Goshawk.

As of 12/2009, 71 F-CK-1 A/B are upgrading to F-CK-1 C/D over 4 years span for over US$500 million, according to AIDC CEO, under Project Hsiang Chan (翔展), as AIDC and ROCAF had signed a contract for the expected upgrade program.

In 2018 AIDC delivered the last upgraded F-CK-1 C/D to the Republic of China Air Force.

IDF Lead-in Fighter Trainer

According to the media, the AIDC IDF trainer concept apparently involved the removal of the fire control radar and combat systems with the retention of rear-seat flight controls, so that the IDF could be used as a lead-in fighter trainer (LIFT). The ROCAF seemed to have reservations with the concept, however, as it would mean the IDF LIFT would not be usable in wartime. A MND letter said, "Regarding the newspaper report of AIDC's desire to use the IDF fighter as a basis for supersonic trainer development, it is only that company's operational planning concept. The Ministry of National Defense and the Air Force currently do not have such a plan". The letter then said that due to a tight budget allocation the ROCAF would instead ask AIDC to extend the life of the AT-3 and continue to use the F-5 in the LIFT role.

In 2003, the former AIDC Chairman Huang Jung-Te said that AIDC still hoped the ROCAF would consider using a simplified version of the IDF for LIFT, and that such a concept could have a cost as low as US$16 million per unit, compared to the T-50's 19 million. However, the F-CK-1 LIFT modifications or new production concepts never received government funding or approval.

In May 2006, Lt. General Cheng Shih-Yu testified that the MND indeed plans to retire the F-5E/F by 2010 and allow the in-service IDFs to take over training missions. It is unclear what modifications (if any) will be made to IDFs after they become trainers.

The trainers produced by the program would later named AIDC T-5 Brave Eagle, and four prototypes were rolled out in 2019.

Operators

Republic of China (Taiwan) Air Force – 137 aircraft, including 6 prototypes.

Specifications (F-CK-1A)

See also
Defense industry of Taiwan

References

Notes

Bibliography

External links

 AIDC F-CK-1A/B official web page
 AIDC F-CK-1C/D official web page

1980s Taiwanese fighter aircraft
Twinjets
F-CK-01
Aircraft first flown in 1989
Fourth-generation jet fighter
Nuclear weapons program of the Republic of China
Mid-wing aircraft

AIDC F-CK-1 Ching-kuo


Pompadour eller Style Pompadour er navnet på en retning inden for rokokoen og regnes for at høre til den sene del af den stilperiode (ca. 1745-1760'erne). Stilretningen er opkaldt efter Madame de Pompadour, der var Ludvig 15.'s elskerinde. Betegnelsen bruges især inden for kvindebeklædning, hvor der er tale om et kraftigt silkestof med blomstermønster.

Betegnelsen anvendes endvidere om små tasker, der blev lavet i pompadour-stilen i samme periode.

Referencer

Rokoko

Pompadour (stilretning)