Isidore Borecky (* 1. Oktober 1911 in Ostrówek, Polen; † 23. Juli 2003 in Toronto, Kanada) war der erste Bischof der ukrainischen griechisch-katholischen Kirche von Toronto.

Leben
Isidore Borechky wurde am 17. Juli 1938 zum Priester geweiht. 1938 war er der erste Pfarrer der Ukrainischen Griechisch-Katholischen Pfarrgemeinde in Brantford (Ontario). Am 17. Januar 1948 wurde er zum Apostolischen Exarch von Ost-Kanada und Titularbischof von Amathus in Cypro ernannt.
Am 27. Mai 1948 weihten ihn der Erzbischof Basile Wladimir Ladyka OSBM (Apostolischer Exarch von Kanada) und die Mitkonsekratoren Erzbischof Constantine Bohacewskyi (Apostolischer Exarch der Vereinigten Staaten) und Neil Nicholas Savaryn OSBM (Apostolischer Exarch von West-Kanada) zum Bischof.
1951 übernahm Borecky das Amt des Apostolischen Exarchen von Toronto, dieses wurde 1956 zur Eparchie erhoben und Borecky wurde am 3. November 1946 zum Bischof von Toronto ernannt.

Bischof
Bischof Borecky war Konzilsteilnehmer an den vier Sitzungsperioden des Zweiten Vatikanischen Konzils (1962–1965), er weihte Michael Bzdel CSsR, den späteren Erzbischof von Winnipeg, zum Priester und war Konsekrator von Michael Rusak CSsR, der das Amt des Weihbischofs in der Eparchie Saints Cyril and Methodius of Toronto ausübte.

Borecky war Mitkonsekrator von:
 Ivan Prasko zum Titularbischof von Zygris (Apostolischer Exarch von Australien),
Volodymyr Malanczuk CSsR zum Titularbischof von Epiphania in Syria (Apostolischer Exarch von Frankreich),
 Jaroslav Gabro zum Bischof von Chicago
 Augustine Eugene Hornyak OSBM zum Titularbischof von Hermonthis (Weihbischof in Großbritannien),
 Demetrius Martin Greschuk zum Titularbischof von Nazianzus (Weihbischof in Edmonton) und
 Basil Filevich zum Bischof von Saskatoon.

Konsekration von Geheimbischöfen
Am 2. April 1977 konsekrierte Kardinal Jossyf Slipyj von Lemberg die Priester Ivan Choma, Stepan Czmil SDB und Lubomyr Husar MSU zu sogenannten "Geheimbischöfen". Bischof Borecky soll, nach unbestätigten Quellen, als Mitkonsekrator bei diesen Bischofsweihen assistiert haben. Die Weihen wurden im Castel Gandolfo vorgenommen und erst am 22. Februar 1996 vom Heiligen Stuhl bestätigt.

Disput zwischen Toronto und dem Vatikan
Infolge des Zweiten Vatikanischen Konzils sollten Bischöfe, die das 75. Lebensjahr erreicht hatten, beim Papst ihren Rücktritt anbieten. Bischof Borecky akzeptierte diesen Beschluss nicht und setzte sein Bischofsamt weit über diese Altersgrenze fort. Auf die Spitze dieses Disputs setzte Papst Johannes Paul II. 1992 Roman Danylak als Apostolischen Administrator der Eparchie Toronto ein. Auch gegen diese Maßnahme wandte sich Bischof Borecky, er kritisierte den "Apostolischen Administrator sede plena" und forderte die Einsetzung eines Koadjutors. Der Streit wurde erst 1998 beigelegt. Die Vermittlung durch Lubomyr Husar aus Lemberg führte zu einer einvernehmlichen Regelung. Am 24. Juli 1998 übernahm Cornelius John Pasichny das Bischofsamt in Toronto. Altbischof Isidore Borecky blieb bis zu seinem Tod am 23. Juli 2003 in Toronto und Roman Danylak wurde Kanoniker in der Papstbasilika Santa Maria Maggiore.

Weblinks
Apostolische Nachfolge – Ernennungen 1948
Apostolische Nachfolge – Nordamerika
Apostolische Nachfolge – Nekrolog 2003

Nachruf der Kanadischen katholischen Bischofskonferenz (englisch)

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Konzilsvater (Zweites Vatikanisches Konzil)
Ukrainer
Geboren 1911
Gestorben 2003
Mann
Wikipedia:Geburts- oder Sterbeort unbekannt

Isidore Borecky


est un genre d'oursins fossiles de la famille des Echinothuriidae.

Systématique
Ce genre est assez répandu dans les calcaires du Crétacé européen, et a été décrit comme genre type d'un groupe fossile en 1863, avant que la découverte en 1868 de l'espèce tropicale Asthenosoma varium ne restaure la famille des Echinothuriidae au rang de famille actuelle.

Le genre Echinothuria a été créé en 1863 par le géologue et malacologiste Samuel Pickworth Woodward (1821-1865) avec comme espèce type Echinothuria floris.

Liste des espèces
Selon  :
 Echinothuria mccallae Thompson, 2016
 Echinothuria floris Woodward, 1863  - espèce type

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Références biologiques

†
Genre d'échinodermes préhistoriques (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 1863

Echinothuria


The Vietnam Veterans is a French psychedelic band, hailing originally from Chalon-sur-Saône, a commune in eastern France. They released six full-length albums during the 1980s, starting in 1983. The band was praised by many alternative music publications, including Bucketfull of Brains during the 1980s. After a 21-year-long pause, they are now active again.

History
After releasing their compilation album The Days of Pearly Spencer in 1988, they broke up, and some members moved on to other projects. In 2005 The Vietnam Veterans released a single called "I Give You My Life / Children Eyes", and in 2009 a full-length album called Strange Girl (As The Gitanes). The band The Gitanes was one of the projects a few of the former Vets had, and the name is now added to The Vietnam Veterans name, calling it "The Vietnam Veterans (a.k.a. The Gitanes)".

Members

Current members
Mark Enbatta – lead vocals, guitar (1983–1988, 2009–present)
Lucas Trouble – keyboards (1983–1988, 2009–present)
James Kibut – (2009–present)
Eric Lenoir – (2009–present)

Discography

Studio albums

Live album

Compilation albums

Single

References

External links
Music Maniac Records
Official The Vietnam Veterans MySpace page
Rate Your Music (Discography, reviews etc.)

Musical groups from Bourgogne-Franche-Comté
French psychedelic rock music groups
Musical groups established in 1982
1982 establishments in France
French garage rock groups

The Vietnam Veterans


National Football League (NFL) (Amerikan Ulusal Futbol Ligi) en önemli ve büyük profesyonel Amerikan futbolu ligidir. Ligde ABD'nin farklı şehirlerinden ve bölgelerinden toplam 32 takım yer almaktadır.

Lig iki farklı konferansa ayrılmıştır: American Football Conference (AFC) ve National Football Conference (NFC). Her konferans Doğu, Batı, Güney ve Kuzey olarak adlandırılmış 4 alt gruba ayrılmıştır ve bu gruplarda dörder takım bulunur. Normal sezonda her takım Eylül - Aralık ayları arasında 17 haftalık periyotta 16 maç yapar. Normal sezonun bitiminden itibaren, her konferanstan 6 takım NFL playoffları maçları yapmaya hak kazanır. 12 takımın tek maç üzerinden eleme sistemi ile yaptıkları maçların sonucunda Super Bowl maçı oynanır. Bu maç sezon öncesinde seçilen bir NFL takımının stadyumunda oynanır. Bir hafta sonra AFC ve NFC'den seçilen "all-star" oyuncular Honolulu, Hawaii'deki Aloha Stadyumu'nda gösteri maçı yapar.

NFL, 1920 yılında American Professional Football Association adıyla kuruldu. 1922 yılında bugünkü ismini aldı. NFL ligi günümüzde MLB, NBA ve NHL ile birlikte Kuzey Amerika'nın en önemli spor organizasyonlarından biridir ve biri olmuştur.

Şampiyonların listesi

Takımlar
Toplam 32 ekibin bulunduğu NFL'de, her takım normal sezon içinde 53 oyuncuya sahiptir. ABD'nin diğer profesyonel spor ligleri MLB, NHL, NBA ve MLS'in aksine bu ligde Kanada takımı bulunmamaktır. Bunun sebebi bu ülkede de profesyonel futbol ligi Canadian Football League bulunmasıdır.

Son düzenlemelerin 2002 yılında yapıldığı NFL'de takımlar ve gruplar şu şekildedir:

Başkanlar
 Jim Thorpe (1920-1921)
 Joseph Carr (1921-1939)
 Carl Storck (1939-1941)
 Elmer Layden (1941-1946)
 Bert Bell (1946-1959)
 Austin Gunsel (1959-1960)
 Pete Rozelle (1960-1989)
 Paul Tagliabue (1989-2006)
 Roger Goodell (2006-..)

İlgili bağlantılar

 Super Bowl
 Pro Bowl
 NFL Draft

Kaynakça

Dış bağlantılar
 NFL resmi site (İngilizce)
 NFL resmi oyuncular sitesi (İngilizce)
 Resmi Super Bowl sitesi (İngilizce)
 2007 NFL season (İngilizce)
 NFL Tarihi - Şampiyonlar ve Ödüller (İngilizce)

National Football League


Une Fenêtre ouverte es una película del año 2005.

Sinopsis
¿Cómo describir la locura? ¿Cómo expresar el sufrimiento que la acompaña? En 1994, a punto de sucumbir a la enfermedad, Khady Sylla conoció a Aminta Ngom, que exhibía su locura libremente, sin temor a la provocación. Durante los años de sufrimiento de Khady, Amita fue su ventana al mundo.

Premios
 Filmer à tout prix – Bruxelles 2006
 Vue sur les Docs – Marseille 2005

Referencias

Películas de Senegal

Une Fenêtre ouverte


نادي سموحة الرياضي هو نادٍ رياضي اجتماعي مصري يقع مقره الرئيسي بمنطقة سموحة، ومقره الثاني بالحي الرابع بمدينة برج العرب الجديدة بالإسكندرية في مصر، أنشئ نادي سموحة في عام 1949 ويرأسه حاليًا محمد فرج عامر الذى عاد في إعادة انتخابات على مقعد الرئيس بتاريخ 25 نوفمبر 2022..... يشارك النادي بعدة رياضات فردية وجماعية، كما أنه متواجد بالدوري المصري الممتاز بكرة اليد والطائرة والقدم.

على صعيد كرة القدم، شارك الفريق في الدوري المصري الممتاز لأول مرة في موسم 2010–2011، وحقق إنجاز كبير بعدها في موسم 2013–2014 إذ حقق وصافة الدوري خلف للنادي الأهلي. كما وصل لنهائي كأس مصر 2014 ولكن خسره أمام الزمالك. شارك في البطولات الأفريقية مرة واحدة، كانت في دوري أبطال أفريقيا 2015 ووصل فيها إلى دور المجموعات.

مجلس الإدارة
تأسس نادي سموحة عام 1949، وكانت تسمية هذا النادي ترجع إِلي تأسيسه في حي سموحة بمدينة الإسكندرية، ولأن أول رؤساء النادي في تاريخه يسمي جوزيف سموحة. رَأَسَ فرج عامر نادي سموحة لمدة 23 عاما منذ عام 1998 حتى عام 2021، ليتولى وليد عرفات رئاسة النادي حاليًا.

تاريخ فريق الكرة

في الدرجة الثانية
كان الفريق الأول لكرة القدم قريبًا من التأهل للدوري الممتاز لأول مرة تاريخه في موسم 2008–2009، ولكنه أنهى ذلك الموسم في المركز الثاني خلف نادي المنصورة الذي تأهل بدلًا منه بفارق 3 نقاط فقط. وكان سموحة متفوقًا على المنصورة بفارق كبير بلغ 11 نقطة في بداية الدور الثاني. ثم نجح الفريق أخيرًا في التأهل للمتاز في موسم 2009–2010 تحت قيادة المدير الفني مشير عثمان، وذلك بعد الفوز على ضيفه أبو قير للأسمدة بنتيجة 7–1 قبل مرحلتين على نهاية الموسم.

الصعود للدوري الممتاز

أصبح موسم 2010–2011 هو الموسم الأول لسموحة في تاريخه في الدوري الممتاز. واستعدادًا لذلك، أقال سموحة مديره الفني مشير عثمان، وعين المدير الفني الأسبق للمنتخب المصري محسن صالح بديلًا له. كما ضم عدد من اللاعبيين ذوي الخبرة، من بينهم المدافع الدولي السابق بشير التابعي، وهداف الدوري لموسم 2002–2003 أحمد بلال. وبعد المباراة الافتتاحية التي خسرها الفريق أمام الإنتاج الحربي بهدف دون مقابل، قدم محسن صالح استقالته بسبب عدم إمكانية تنسيق وقته مع عمله كمحلل للمباريات في التليفزيون المصري. وخلفه المدرب الفرنسي باتريس نوفو في أغسطس 2010. ولم يستمر نوفو طويلًا مع الفريق، إذ تمت إقالته في نوفمبر بسبب سوء النتائج وحل حمزة الجمل مكانه. وبالرغم من تحسن نتائج الفريق، إلا أن استمرار الفريق مهددًا بالهبوط للدرجة الثانية دفع مجلس الإدارة لإقالة الجمل وتعيين ميمي عبد الرازق مكانه في مايو 2011. وأنهى الفريق الموسم في المركز قبل الأخير، وهو المركز الذي يهبط بصاحبه للدرجة الثانية. إلا أن اتحاد الكرة ألغى الهبوط في هذا الموسم لينجو الفريق من العودة مجددًا للدرجة الثانية.

وفي موسم 2011–2012، حل المدير الفني شوقي غريب مكان ميمي عبد الرازق المُقال في أكتوبر 2011، وذلك بعد مرور 3 مباريات فقط. وبسبب أحداث ستاد بورسعيد 2012، تم إلغاء المسابقة وكان سموحة يحتل حينها المركز ال14 من أصل 19 فريق. واستعدادًا موسم 2012–2013، أنفق النادي 40 مليون جنيه على تدعيم الفريق بعدد من نجوم الدوري، منهم حارس المرمى المخضرم أمير عبد الحميد ولاعب الوسط المهاري محمود عبد الحكيم ولاعب الوسط الدفاعي أيمن سعيد وإلياسو إيسياكا. قدم الفريق موسمًا قويًّا وكاد أن يحجز مكانًا له في الدورة الرباعية المحددة لبطل الدوري، إلا أنه تعادل في آخر مباراة له أمام نادي وادي دجلة ليتأهل نادي إنبي بدلًا منه. وتوقفت المسابقة على أي حال بعد الانقلاب العسكري لدواعي أمنية.

وصافة الدوري والكأس والمشاركة أفريقيًا
قبل بداية موسم 2013–2014، تولى حمادة صدقي تدريب الفريق خلفًا لشوقي غريب. قاد صدقي الفريق لإنجاز تاريخي إذ تأهل للدورة الرباعية بل ونافس على اللقب حتى صافرة النهاية، الذي خسره في نهاية المطاف لصالح النادي الأهلي بفارق الأهداف. وكان سموحة قد فاز على بتروجيت بنتيجة 4–1، وعلى الزمالك 2–1، قبل التعادل سلبيًّا مع الأهلي في آخر مباريات الدورة الرباعية. وضمنت وصافة الدوري تأهل سموحة لدوري أبطال إفريقيا لأول مرة في تاريخه. واستمرت نتائج الفريق الرائعة في ذلك الموسم، إذ وصل لنهائي الكأس والذي خسره أمام نادي الزمالك بهدف دون رد أحرزه حازم إمام في الدقيقة 88.

شهد موسم 2014–2015 تعاقب عدة مدربين على الفريق، إذ أقيل حمادة صدقي في أكتوبر 2014، وعين الفرنسي دينيس لافاني خلفًا له. لم يستمر لافاني أكثر من 3 أشهر مع الفريق، إذ تمت إقالته في يناير 2015 لسوء النتائج وخلفه حلمي طولان. نجح طولان في قيادة الفريق للتأهل لدور المجموعات في دوري أبطال أفريقيا كإنجاز تاريخي، ولكن سوء نتائج الفريق في الدوري والأزمة بينه وبين مجلس الإدارة دفعت الأخير لإقالته واستبداله بشكل مؤقت بميمي عبد الرازق في يوينو 2015. ثم التعاقد مع محمد يوسف في يوليو. وأنهى الفريق الدوري في مركز متأخر، وهو المركز العاشر. أما في دوري أبطال أفريقيا 2015 التي شارك فيها سموحة لأول مرة، حقق الفريق إنجازًا كبيرًا إذ تأهل لمرحلة المجموعات بعد أن أقصى فرق أهلي طرابلس الليبي، وإنيمبا النيجيري، وإيه سي ليوباردز الكونجولي. ولكن تراجعت نتائج الفريق في دور المجموعات، إذ حل بالمركز الرابع والأخير في مجموعته بعد جمع 4 نقاط فقط ومن ثم ودع البطولة.

إحصائيات

الألقاب
 الدوري المصري الممتاز
  : الوصيف : 2013–14
 كأس مصر
  : الوصيف (2): 2014، 2018

المشاركة في البطولات المحلية

المشاركة في البطولات الإفريقية

الدوري المصري

قائمة اللاعبين
أخر تحديث 25 أكتوبر 2022

تحت السن

الفروع
 الفرع الرئيسي بمنطقة سموحة بمدينة الإسكندرية.
 الفرع الثاني بالحي الرابع بمدينة برج العرب الجديدة على مساحة 200 فدان.

مراجع

وصلات خارجية
 صفحة نادي سموحة على موقع ترانسفير ماركت
 صفحة نادي سموحة على موقع كووورة
 صفحة نادي سموحة على موقع فيلجول

س
س
س
أندية كرة قدم في الإسكندرية
أندية كرة قدم في مصر
أندية متعددة الرياضات في مصر
أندية هوكي حقل مصرية
تأسيسات سنة 1949 في مصر
س

نادي سموحة


ThunderCats Roar sau Răgetul felinelor fulger este un serial de animație de acțiune, fantezie și comedie pentru copii. Bazat după personale create de Ted Wolf, serialul este al treilea din franciza Felinele Fulger și în România a avut premiera pe 18 mai 2020 pe canalul Cartoon Network.

Premiza
Rămânând cu adevărat la premiza serialului original, Lion-O și Felinele Fulger – Tygra, Panthro, Cheetara, WillyKit și WillyKat – abia reușesc să scape de distrugerea planetei lor Thundera, doar ca să aterizeze pe misterioasa și exotica planetă a celui de Al Treilea Pământ. Lion-O, noul numit lord al Felinelor Fulger, încearcă să își conducă echipa spre a face din această planetă noua lor casă. O mână bizară de creaturi și răufăcători stau în calea lor, inclusiv Mumm-Ra, care nu va lăsa pe nimeni, chiar și pe Felinele Fulger, să îi oprească dominația tiranică a planetei.

Distribuție și personaje
 Max Mittelman – Lion-O și WillyKat
 Erica Lindbeck – Cheetara și WillyKit
 Patrick Seitz – Tygra și Mumm-Ra
 Chris Jai Alex – Panthro

Episoade

Producție

Dezvoltare
Pe 18 mai 2018, serialul a fost anunțat în mod oficial. În aceeași zi s-a lansat și un scurt videoclip în culisele serialului. Este al treilea serial al francizei Felinele Fulger, și va avea o animație și un ton radicalizate spre comedie.

Distribuție
Odată cu anunțul oficial, s-a anunțat distribuția principală: Max Mittelman, Erica Lindbeck, Patrick Seitz și Chris Jai Alex.

Primire

Înainte de premieră
Videoclipul din culisele serialului a divizat fanii, unii dintre ei comparând acest serial cu Haideți, Tineri Titani!, chiar dacă Courtright a zis că acțiunea va fi o parte importantă a serialului.

Referințe

Legături externe

Seriale de televiziune americane
Seriale de televiziune din 2020

Răgetul Felinelor Fulger


Beauharnois hat folgende Bedeutungen:

 Beauharnois (Québec), Stadt in der kanadischen Provinz Québec
 Beauharnois-Salaberry, regionale Grafschaftsgemeinde in Québec
 Wasserkraftwerk Beauharnois, bedeutendes Laufwasserkraftwerk in Québec
 Fort Beauharnois, französisches Fort am Oberlauf des Mississippi
 Schlacht von Beauharnois, Gefecht während der Rebellionen von 1837

Beauharnois


Teotónio de Ornelas Bruges Paim da Camara de Noronha Ponce de Leon (Angra do Heroísmo, 26 de outubro de 1836 — Lisboa, Santa Isabel, 20 de janeiro de 1907), filho do 1.º conde da Praia, foi doutor em Ciências Naturais pela Universidade de Bruxelas, diplomata e deputado às Cortes.

Teve uma filha natural nunca reconhecida de nome Maria Teotónia de Ornelas que foi professora primária e professora da Escola Normal de Angra do Heroísmo.

Referências

Políticos dos Açores

Teotónio de Ornelas Bruges Paim da Câmara de Noronha Ponce de Leon


عين كرمة واد الرمان هي جماعة قروية مغربية وسط البلاد. تنتمي جماعة عين كرمة واد الرمان لعمالة مكناس، وتضم 9.738 نسمة (حسب إحصاء 2004).

مراجع

أماكن مأهولة في عمالة مكناس
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في جهة فاس مكناس
قرى المغرب

عين كرمة


Rebelion este un film românesc din 2012 regizat de Matei Lucaci Grunberg. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andrei Roșu, Mădălina Craiu, Anghel Damian.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2012 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2012
Filme de comedie românești

Rebelion


Örf (Arapça: العرف), Âdet (عادات) ve Teâmül, birbiriyle yakın üç terim olup, İslam hukukundaki fer'î delillerden birini oluşturur.

Teker teker izah edilirse;
 Örf, İslam hukukunda hem akli hem de şeri anlamda güzel olan ve aklı selim tarafından güzel kabul edilen, yadırganmayan şeylerdir. Örf her halükarda hem akli hem de şeri anlamda güzel olan şeyleri tanımladığı için iyi veya kötü olarak ayrılmaz.
 Âdet ise İslam hukukunda insanlar tarafından alışkanlıkla yapılan şeylerdir. Bu âdeti fazlaca genel yapar ve âdetin mutlaka iyi veya güzel olması gerekmez. Buna göre adet ikiye ayırarak tanımlanabilir: iyi âdet ve kötü âdet. Âdete, teâmül de denir.

Her ne kadar anlamları biraz daha farklı olsa da örf, âdet ve teâmül aynı anlamda kullanılırlar ve hepsini örfün tanımı ile tarif ederler.

İslam hukuku terimleri

Örf, Âdet ve Teâmül


Jákup á Borg (født 26. oktober 1979) er en færøsk forhenværende fodboldspiller, der spillede som midtbanespiller eller angriber, senest for B36 Tórshavn, hvor han også spillede i barndoms- og ungdomsårene. Han har spillet tredieflest landskampe for Færøernes fodboldlandshold.

Karriere

Klub
Á Borg debuterede som seniorspiller den 28. april 1996, da han spillede for B36 Tórshavn som forsvarsspiller, men snart blev hans foretrukne plads som angriber eller kantspiller. Han var til prøvetræning hos Liverpool og Watford og blev på et tidspunkt udlånt til den danske klub Odense BK, men han vendte hjem igen efter at have spillet kun en kamp for OB. Á Borg var topscorer i den færøske liga i 1998 og 1999.

I 2006 blev han Årets fodboldspiller på Færøerne. I 2015 startede han på sin 20. sæson i den færøske liga.

á Borg blev topscorer til alle tider i den færøske liga den 12. april 2015, da han scorede sit 148. mål i sin 20. sæson i den færøske liga.

Udover at have spillet for B36 Tórshavn, har Jákup á Borg spillet for HB Tórshavn i fire år fra 2004-08 og en enkelt kamp for Odense BK. I august 2016 bekendtgjorde han, at han nu ville slutte sin aktive fodboldkarriere, efter at 2016-sæsonen var slut.

International
Jákup á Borg fik sin debut på Færøernes fodboldlandshold i august 1998 i en EM-kvalifikationskamp mod Bosnien. Han har spillet 62 landskampe og skoret 2 mål og har repræsenteret sit land i 23 VM-kvalifikationskampe. Han spillede normalt på højre kant på landsholdet.

Han bekendtgjorde i juli 2010, at han ville trække sig tilbage fra international fodbold og ville spille sin sidste kamp mod Estland i august 2010.

Internationale mål
Målscoring og resultater fra Færøerne listes først.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra B36
Fodboldspillere fra Havnar Bóltfelag
Personer fra Thorshavn

Jákup á Borg


Nei Cruz Portela (* 13 de janeiro 1962 in Santa Maria) é um treinador de handebol e ex-jogador da Seleção Brasileira de Handebol Masculino.

Carreira

Jogadores e treinadores
Nei Cruz Portela nasceu e cresceu numa das capitais do andebol do Brasil da época, Santa Maria, no estado do Rio Grande do Sul. Lá jogou nas equipes juvenis e na equipa adulta da Universidade Federal de Santa Maria de 1976 a 1982. Em 1981, sagrou-se campeão brasileiro como jogador. No mesmo ano, Nei chamou a atenção da direcao do clube alemão TS Großburgwedel durante uma viagem deles ao Brasil e eles levaram o jogador da selecao brasileira para Hannover após este ter feito o vestibular em 1982. No TS Großburgwedel jogou até 1987, enquanto estudava educacao física e matemática na Universidade de Hannover. Uma lesão no ombro forçou-o a recuar como jogador. Em 1987, Nei mudou-se para o MTV Celle com funcao dupla de treinador e jogador e liderou a equipa subindo diretamente para a terceira liga, Portela permaneceu como treinador do MTV Celle até 1994. A equipa juvenil que ele também treinou tornou-se campeã da Baixa Saxónia em 1991, campeã do norte da Alemanha e foi a semi final do campeonato alemao em 1992.

Selecao Brasileira
Jogou 150 jogos internacionais pela selecção brasileira de 1979 a 1982 e ganhou medalha de prata no Campeonato Pan-Americano de 1981.

Treinador e diretor de Esporte
De Janeiro de 2001 a 2008, Nei Cruz Portela foi treinador do TSV Hannover-Burgdorf na 3ª divisão. Em 2005, conseguiu subir com a equipe à 2ª Divisao (2.Bundesliga). Desde 2005, Nei Cruz Portela detém a licença A de treinador de andebol da alemanha. De 2008 a 2010 trabalhou na direção do clube HSV Hannover Handball. De 2015 a 2020, o brasileiro foi diretor desportivo e treinador no TuS Vinnhorst de Hannover, subindo de liga tres vezes consecutivas até à 3ª divisão do campeonato alemao.

Vida privada
Portela é casado e vive em Hannover.

Treinadores de handebol do Brasil

Nei Cruz Portela


اللازِمة أو النتاج  في الرياضيات هو بيان يأتي من بديهيات. تتبع به مبرهنة.

انظر أيضًا
 برهان لمي
 نتيجة
 استنتاج

مراجع

تقارير
مبرهنات
مصطلحات رياضياتية

لازمة


Marthe Diawara Berthé est une femme politique malienne, membre de l'Union pour la république et la démocratie (URD). Elle est professeur de lettres au lycée Mansa Makan Diabaté de Bamako.

Elle devient députée à l'Assemblée nationale après avoir élue lors des élections législatives maliennes de 2020 au cercle de Kayes. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Personnalité de l'Union pour la république et la démocratie

Marthe Diawara


Nogometna šola Mura (normalt bare kendt som NŠ Mura) er en slovensk fodboldklub fra byen Murska Sobota.

Klubben spiller i landets bedste liga, og har hjemmebane på Fazanerija stadion. Klubben blev grundlagt i 2012.

Historiske slutplaceringer

Prva liga

Nuværende trup
Pr. 25. april 2019.

Deltagelse i europæiske turneringer
Alle resultater (hjemme og ude) angiver Muras målscore først.

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger
 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Slovenien
Etableret i 2012

NŠ Mura


Padre Luís Vincêncio Mamiani (nome em italiano: Luigi Vincenzo Mamiani della Rovere, ou também Lodovico Vincenzo Mamiani della Rovere; Pésaro, 20 de janeiro de 1652 — Roma, 8 de março de 1730) foi um missionário jesuíta italiano. Viveu por cerca de quinze anos entre o povo Kipeá (Kiriri).

A atual Igreja de Nossa Senhora do Socorro na Aldeia do Geru (hoje o município de Tomar do Geru, Sergipe) foi construída em 1688 por iniciativa do Padre Luís Vincêncio Mamiani. O mesmo também foi responsável pela elaboração de uma gramática da língua dos índios cariris (também chamados quiriris e quipeás) que habitavam a região.

Obras
Publicou um catecismo bilíngue e uma gramática da língua Karirí.

 Arte de grammatica da lingua brasilica da naçam Kiriri (1699)
 Arte de Grammatica da Lingua Kiriri
 Catecismo da doutrina christãa na lingua brasilica da nação Kiriri (1698)
 Catecismo Kiriri

Ver também
 Cariris
 Quiriris
 Línguas cariris

Ligações externas
MAMIANI DELLA ROVERE, Luigi Vincenzo, di Giacomo Di Fiore - Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 68 (2007)
Obras disponíveis na Biblioteca Digital Curt Nimuendajú

Escritores em latim
Escritores em português
Escritores católicos
Jesuítas da Itália
Jesuítas do século XVII
Jesuítas do século XVIII
Linguistas jesuítas

Luís Vincêncio Mamiani


Yan Han (; * 6. März 1996 in Harbin, Volksrepublik China) ist ein chinesischer Eiskunstläufer, der im Einzellauf startet.

Karriere

Anfänge und Weltspitze bei den Junioren

Yan Han begann 2001 im Alter von fünf Jahren mit dem Eiskunstlaufen. Er trainiert die meiste Zeit in seiner Heimatstadt im Harbin Training Centre, absolviert aber auch Trainingseinheiten in Peking. Das erste Mal machte er bei den Chinesischen Meisterschaften der Senioren 2010 auf sich aufmerksam, die schon im September 2009 in Peking ausgerichtet wurden. Durch die beste Wertung in Kurzprogramm und Kür gewann er mit 194,68 Punkten seinen ersten Titel. Kurze Zeit später hatte er seinen ersten Start bei einem ISU Junioren-Grand-Prix. Bei der Veranstaltung in Istanbul konnte er auf Anhieb den Sieg einfahren.

In der Saison 2010/2011 startete er bei den Junioren-Grand-Prix-Veranstaltungen in Graz und Ostrava. Er gewann beide Wettbewerbe und konnte sich dadurch für das Junioren-Grand-Prix-Finale in Peking qualifizieren. Dort belegte er hinter dem US-Amerikaner Richard Dornbush den zweiten Platz. Kurze Zeit später konnte er bei den Chinesischen Meisterschaften 2011 seinen Titel erfolgreich verteidigen. Zum Abschluss der Saison startete er noch bei den Juniorenweltmeisterschaften in Gangneung. Mit 187,49 Punkten reichte es dort nur zu Platz sechs. Neuer Juniorenweltmeister wurde der Kanadier Andrei Rogozine, den er beim Junioren-Grand-Prix-Finale noch geschlagen hatte.

Die Saison 2011/2012 begann für Yan Han mit einem Sieg bei der Asian Figure Skating Trophy. Bei den Chinesischen Meisterschaften 2012 in Changchun reichte es mit 197,47 Punkten dieses Mal nur zum dritten Platz hinter Song Nan und Wu Jialiang. Danach startete er erneut bei zwei Junioren-Grand-Prix-Veranstaltungen in Innsbruck und Mailand, die er beide gewinnen konnte. In Mailand steigerte er dabei seine persönliche Bestleistung auf 219,37 Punkte. Beim Junioren-Grand-Prix-Finale in Québec reichte es erneut nur zu Rang zwei, diesmal hinter dem US-Amerikaner Jason Brown. Im Januar trat er bei der Winterausgabe der Chinesischen Nationalspiele bei den Senioren zum zweiten Mal in der Saison gegen die nationale Konkurrenz an. Song Nan gewann auch dieses Aufeinandertreffen, für Yan Han reichte es aber zum zweiten Platz. Kurz darauf gelang ihm bei den Olympischen Jugend-Winterspielen in Innsbruck sein bislang größter Erfolg. Mit deutlichem Abstand gewann er vor dem Japaner Shoma Uno und dem Russen Feodossi Jefremenkow die Goldmedaille. Wenig später wurde Yan Han in Minsk, als erster Chinese überhaupt, Juniorenweltmeister. Er verwies die US-Amerikaner Joshua Farris und Jason Brown auf die Plätze.

Senioren

2013 debütierte Yan Han bei den Vier-Kontinente-Meisterschaften. In Osaka errang er mit Bronze dabei auf Anhieb seine erste Medaille bei einer internationalen Meisterschaft der Senioren.

Er trainierte um diese Zeit bei Jia Shuguang. Seine Choreografin war von 2013 bis zum Ende seiner Karriere Lori Nichol.

Im Jahr 2014 debütierte Yan bei Olympischen Spielen und Weltmeisterschaften. In Sotschi erreichte er den siebten Platz. Gleiches gelang ihm auch bei der Weltmeisterschaft in Saitama. In dieser Saison gewann Yan mit dem Cup of China auch seinen ersten Grand-Prix-Wettbewerb und qualifizierte sich erstmals für das Grand-Prix-Finale, das er auf dem sechsten Rang beendete.

2015 errang Yan bei den Vier-Kontinente-Meisterschaften in Seoul seine zweite Bronzemedaille bei diesem Wettbewerb. Bei der Weltmeisterschaft konnte er sich im Vergleich zum Vorjahr nicht verbessern und wurde Zehnter. Er wechselte seinen Trainingsstandort und trainierte von da an bei Li Mingzhu.

2016 gelang dem Chinesen bei den Vier-Kontinente-Meisterschaften in Taipeh zum dritten Mal der Gewinn der Bronzemedaille. Er stellte dabei eine neue persönliche Punktebestleistung in der Kür (181,98) und der Gesamtleistung (271,55) auf. Einen Dämpfer erhielt Yan bei der Weltmeisterschaft in Boston, als er sich nach einem desaströsen Kurzprogramm überraschend nicht für die Kür qualifizieren konnte.

In der folgenden Saison belegte Yan in der Grand-Prix-Serie einen 10. und einen 5. Platz und wurde 10. bei den Vier-Kontinente-Meisterschaften 2017. Seine Teilnahme an den Weltmeisterschaften 2017 musste er verletzungsbedingt zurückziehen. Die folgende Saison begann er ohne festes Trainingsteam, bevor er zu Hao Zhongbo, Han Bing und Guan Jinlin wechselte.

In der Grand-Prix-Serie 2017/18 belegte er zwei 5. Plätze. Er wurde zum dritten Mal Chinesischer Meister und vertrat China bei den Vier-Kontinente-Meisterschaften, wo er erneut den 10. Platz erreichte. Zusammen mit Jin Boyang wurde er ausgewählt, um China bei den Olympischen Winterspielen 2018 in Pyeongchang zu vertreten. Bei seinen zweiten Olympischen Spielen lag er nach dem Kurzprogramm auf Platz 19, nach der Kür belegte er insgesamt den 23. Platz.

Nach seiner zweiten olympischen Saison zog Yan in Erwägung, aus dem Wettbewerb auszusteigen. Er war von seinen Ergebnissen enttäuscht, fühlte sich in seinem Verband nicht gefördert, so dass er keine guten Trainingsbedingungen hatte, und hatte zudem mit Verletzungen zu kämpfen. In der folgenden Saison nahm Yan nicht an Wettbewerben teil, entschloss sich aber schließlich, noch einmal zum Wettbewerb zurückzukehren.

Er gewann im Cup of China 2019 die Silbermedaille und wurde 2020 ein weiteres Mal Chinesischer Meister. In der folgenden Saison 2020/21 konnte er seine Silbermedaille beim Cup of China verteidigen und nahm an den Weltmeisterschaften 2021 in Stockholm teil, wo er den 13. Platz belegte.

Ergebnisse

Weblinks

Einzelnachweise

Eiskunstläufer (Volksrepublik China)
Olympiateilnehmer (China)
Chinesischer Meister (Eiskunstlauf)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Teilnehmer der Olympischen Jugend-Winterspiele 2012
Chinese
Geboren 1996
Mann

Yan Han


شوفوغس هي بلدية فرنسية توجد بإقليم أردينز بمنطقة غراند إيست مساحتها حوالي 8.9 كم².

السكان

انظر أيضاً
 رومني.
 دونتشيري.
 فاندي.

مراجع

بلديات إقليم الأردين
بلديات فرنسا

شوفوج


97472 Hobby este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
97472 Hobby este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Needville de Observatorul din Needville. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,15 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 9,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 97001-98000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

97472 Hobby


Das schöne Abenteuer ist der Filmtitel von:

 Das schöne Abenteuer (1924), Stummfilm von Manfred Noa
 Das schöne Abenteuer (1932), Spielfilm von Reinhold Schünzel
 Das schöne Abenteuer (1959), Literaturverfilmung von Kurt Hoffmann

Das schöne Abenteuer


This is a list of places which are named or renamed after Vladimir Ilyich Ulyanov, better known by his alias Lenin. Some or all of the locations in former Soviet republics and satellites were renamed (frequently reverting to pre-Soviet names) after the fall of the Soviet Union, while Russia and aligned countries (mainly Belarus) retained the names of the thousands of streets, avenues, squares, regions, towns, and cities that were given Lenin's name as part of his cult of personality.

Cities, towns, settlements and districts

Former Soviet Union

Azerbaijan
Ilyich (1924–1990) — Şərur, Nakhchivan Autonomous Republic
Lenin, Leninkend, and Leninfeld — Çinarlı, Shamkir
Leninabad —   Kərimbəyli, Babek
Leninabad — Yeni yol, Shamkir
Leninabad — Sanqalan
Leninabad — Təklə, Gobustan
Leninavan — Həsənqaya, Tartar
Leninkənd — Qarakeçdi
Leninkend — Mustafabəyli
Port-İliç — Lankaran Rayon, now called Liman
Pamyat' Lenina — Balıqçılar

Armenia
Leninakan (1924–1990) — Gyumri

Kazakhstan
Leninsk (1958–1995) — Baikonur
Leninogorsk (1941–2002) — Ridder

Kyrgyzstan
Lenin (Leninskoye)
Leninjol (1937–1991) — Masy
Leninpol (?–2001) — Bakay-Ata

Moldova
 Lenin, Transnistria, a commune in Transnistria

Russia
Leninaul, a town in Dagestan
Leningori (1924?-1990) — Akhalgori/Leningor (from 1990), South Ossetia
Leningrad (1924–1991) — St. Petersburg
Leningrad Oblast, a federal subject
Leninkent, a town in Dagestan
Leninogorsk, Republic of Tatarstan, founded in 1948
Leninsk, a town in Volgograd Oblast
Leninsk, an urban-type settlement in Chelyabinsk Oblast
Leninsk (1918–1929) — Taldom, Moscow Oblast
Leninsk-Kuznetsky, Kemerovo Oblast, known as Kolchugino before 1925
Leninskaya Sloboda, a town in Nizhny Novgorod Oblast
Gorki Leninskiye, Moscow Oblast, known as Gorki before 1924
Leninskoye, a town in Kirov Oblast
Leninskoye, a town in Leninsky District in Jewish Autonomous Oblast
Leninsky, a town in Leninsky District in Tula Oblast
Leninsky, a town in Yakutia
Novo-Lenino, a district in Irkutsk
Ulyanovsk, Russia — known as Simbirsk before 1924
Leninsky District in several federal subjects (disambiguation page)

Tajikistan
Leninabad (1936–1992) — Khujand
Leningrad or Leningradskiy — Muminabad

Ukraine
Illichivsk (1952–2016) — Chornomorsk, Odesa Oblast
Lenin Raion, Sevastopol

Uzbekistan
Leninsk (?-?) — Asaka

Eastern Europe

Hungary
Leninváros (1970–1991) — Tiszaújváros

Streets and squares
Almost every town in the Soviet Union had a street named after Lenin. After the collapse of the Soviet Union, some of streets and squares (primarily outside of Russia and Belarus) reverted to their former names or were given new ones. In Russia, there are still 5,000 streets named after Lenin. This concerns also the names of city districts. Listed below are some of the streets named after Lenin, with an emphasis on those outside of the former USSR or its Eastern Bloc.

On 15 May 2015 President of Ukraine Petro Poroshenko signed a bill into law that started a six months period for the removal of communist monuments and the mandatory renaming of settlements and (the many) streets and squares with names related to the communist regime. Places in Crimea, the Donetsk People's Republic, and Luhansk  People's Republic were not practically affected by this law due to their occupation by Russia.

Former Soviet Union

Armenia
Lenini hraparak (Lenin Square) – now Independence Square, Gyumri
Lenini hraparak (Lenin Square), 1940–1990 – now Republic Square, Yerevan
Lenini poghota (Lenin Avenue), 1924–1990 – now Mashtots Avenue, Yerevan

Azerbaijan
Lenin meydanı (Lenin Square) – now Azadliq Square, Baku

Belarus
Lieninski praspiekt (Lenin's Avenue), 1961–1991 – now Independence Avenue, Minsk
Vulica Lienina (Lenin Street), Brest
Vulica Lienina (Lenin Street), Grodno
Vulica Lienina (Lenin Street), Minsk
Plošča Lienina (Lenin Square), Brest
Plošča Lienina (Lenin Square, metro station), Minsk
Praspiekt Lienina (Lenin Avenue), Gomel
Praspiekt Lienina (Lenin Avenue), Zhodzina

Estonia
Lenini prospekt (Lenin Prospekt), 1950–1994 – now Joala tänav, Narva
Lenini puiestee (Lenin Avenue), ?–1991 – now Pikk tänav, Pärnu
Lenini puiestee (Lenin Avenue), 1950–1991 – now Rävala puiestee, Tallinn
V. I. Lenini puiestee (V. I. Lenin Avenue) – now Viru puiestee, Sillamäe
Lenini tänav (Lenin Street), 1951–1990 – now Uus tänav, Kuressaare
Lenini tänav (Lenin Street), ?–1989 – now Kesktänav, Põltsamaa
Lenini tänav (Lenin Street), ?–1994 – Tapa
Lenini tänav (Lenin Street), ?–1989 – now Kesktänav and Riia tänav, Valga
Lenini tänav (Lenin Street), ?–1990 – now Jüri tänav, Võru
Lenini väljak (Lenin Square), ?–1991 – now Riiamäe plats, Tartu
V. I. Lenini tänav (V. I. Lenin Street), ?–1992 – now Jaama tänav, Jõhvi

Georgia
Leninis Moedani (Lenin Square) – now Freedom Square, Tbilisi

Kazakhstan
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), 1919–1995 – now Dostyq Avenue, Almaty
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Karaganda

Latvia
Ļeņina iela (Lenin Street), 1950–1991 – now Brīvības iela, Riga
Ļeņina prospekts (Lenin Avenue), 1960–1990 – now Lielā iela, Jelgava

Lithuania
Lenino aikšte (Lenin Square), 1952–1991 – now Lukiškės Square, Vilnius
Lenino prospektas (Lenin Avenue), ?–1989 – now Vytauto prospektas, Kaunas
Lenino prospektas (Lenin Avenue), 1961–1989 – now Gediminas Avenue, Vilnius

Moldova
Strada Lenin (Lenin Street), 1944–1952 and Bulevardul Lenin (Lenin Boulevard), 1952–1990 – now Bulevardul Ștefan cel Mare și Sfînt, Chișinău
Strada Lenin (Lenin Street), Comrat

Russia
Leninskaya Ploshchad (Lenin Square) – now Paveletskaya Ploshchad, Moscow
Ploshchad Lenina (Lenin Square), Arkhangelsk
Ploshchad Lenina (Lenin Square), Nizhny Novgorod
Ploshchad Lenina (Lenin Square), Novosibirsk
Ploshchad Lenina (Lenin Square), Saint Petersburg
Leninsky Prospekt (Lenin Avenue), Moscow
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Elektrostal
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Murmansk
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Nizhny Novgorod
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Volgograd
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Yekaterinburg
Lenina ulitsa (Lenin Street) – now Kremlinskaya Ulitsa, Kazan
Lenina ulitsa (Lenin Street), Pechory
Lenina ulitsa (Lenin Street), Saint Petersburg
Leninskaya Ulitsa (Lenin Street), Samara
Ulitsa Lenina (Lenin Street), Astrakhan
Ulitsa Lenina (Lenin Street), Perm
Ulitsa Lenina (Lenin Street), Novosibirsk

Tajikistan
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), 1961–1992 – now Rudaki Avenue, Dushanbe

Ukraine
Ploshchad Lenina (Lenin Square), Donetsk
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), Alchevsk
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), 1959–1990 – now Svobody Prospekt, Lviv
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), 1960–2016 – now Prospekt Miru, Mariupol
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), 1960–2016 – now Tsentralnyi Prospekt, Mykolaiv
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), ?–2016 – now Sobornyi Prospekt, Oleksandriia
Prospekt Lenina (Lenin Avenue), 1952–2016 – now Sobornyi Prospekt, Zaporizhia
Vulytsya Lenina (Lenin Street) – now Vulytsya Yevheniya Kharchenka, Kyiv
Vulytsya Lenina (Lenin Street), ?–1994 – now Vulytsya Rishelievska, Odesa

Uzbekistan
V.I. Lenin nomidagi maydon (V.I. Lenin Square), 1956–1991 – now Mustaqillik Maydoni, Tashkent

Eastern Europe

Bulgaria
Bulevard V.I. Lenin (Lenin Boulevard) – now Tsarigradsko shose, Sofia
Ploshtad Lenin (Lenin Square) – now Ploshtad Sveta Nedelya, Sofia

Czechoslovakia
Leninova ulice (Lenin Street) — now Evropská třída, Prague
Leninova ulice (Lenin Street) — now Kounicova ul., Brno
Leninova ulice (Lenin Street) — now Klišská ul., Ústí nad Labem
Leninova ulice (Lenin Street) — now ul. Palackého, Plzeň
Leninova ulice (Lenin Street) — now ul. E. Beneše, Písek
Leninova ulice (Lenin Street) – now Nádražní, Krnov
Leninovo nábrežie (Lenin riverbank) — now Nábrežie Jána Pavla II., Poprad
Ulica V. I. Lenina (V. I. Lenin Street) — Šoporňa
Leninova (Lenin (metro station)) – now Dejvická, Prague
Leninova (Lenin Street) – now Hlavná ulica, Košice

Hungary
Lenin körút (Lenin boulevard) – now Tisza Lajos körút, Szeged
Lenin körút (Lenin boulevard) – now Erzsébet körút and Teréz körút, Budapest
Lenin tér (Lenin square) – now Hatvani kapu tér, Eger

Poland
Aleja Lenina (Lenin Avenue) – now Aleja Henryka, Chrzanów
Aleja Lenina (Lenin Avenue) – now Aleja Jana Pawła II, Częstochowa
Aleja Lenina (Lenin Avenue) – now Ulica Chorzowska, Świętochłowice
Ulica Lenina (Lenin Street), 1949–1990 – now Ulica Jana Klemensa Branickiego, Białystok
Ulica Lenina (Lenin Street) – now Ulica Andersa, Tychy
Ulica Lenina (Lenin Street) – now Ulica Brata Alberta, Warsaw
Aleja Włodzimierza Lenina (Vladimir Lenin Avenue), 1958–1991 – now Aleja Solidarności, Kraków
Aleja Włodzimierza Lenina (Vladimir Lenin Avenue) – now Aleja Mieczysława Smorawińskiego and Aleja Generała Władysława Andersa, Lublin
Ulica Włodzimierza Lenina (Vladimir Lenin Street) – now Ulica Henryka Le Ronda, Katowice
Ulica Włodzimierza Lenina (Vladimir Lenin Street) – now Ulica Armii Krajowej, Kołobrzeg
Ulica Włodzimierza Lenina (Vladimir Lenin Street) – now Ulica Stróżowska, Sanok

Romania
Strada V.I. Lenin (V.I. Lenin Street) – now Strada Revoluției, Târgu Mureş
Bulevardul Lenin (Lenin Boulevard) - now Bulevardul 21 Decembrie 1989, Cluj-Napoca
Strada V.I. Lenin (V.I. Lenin Street) – now Strada Mihai Eminescu, Timișoara

Slovakia
Leninová (Lenin Street), Veľké Úľany
V.I. Lenina (V.I. Lenin Street), Šoporňa
Leninová (Lenin Street), Bušince

Western Europe

France
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Achères, Yvelines
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Bègles
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Fontaine
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Gentilly
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Gonfreville-l'Orcher
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Lanester
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Pierrefitte-sur-Seine
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Romainville
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Saint-Denis
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Saint-Pierre-des-Corps
Avenue Lénine (Lenin Avenue), Villejuif
Avenue Vladimir Illitch Lénine (Lenin Avenue), Nanterre
Avenue Vladimir Illitch Lenine (Vladimir Ilich Lenin Avenue), Arcueil
Avenue Vladimir Illitch Oulianov Lénine (Lenin Avenue), Lorient
Boulevard Lénine (Lenin Boulevard), Argenteuil
Boulevard Lénine (Lenin Boulevard), Bobigny
Boulevard Lénine (Lenin Boulevard), Eymoutiers
Boulevard Lénine (Lenin Boulevard), Saint-Étienne-du-Rouvray
Boulevard Lénine (Lenin Boulevard), Tremblay-en-France
Boulevard Lénine (Lenin Boulevard), Vénissieux
Passerelle Lénine (Lenin footbridge), Bègles
Passerelle Lénine (Lenin footbridge), Alès
Place Lénine (Lenin Square), Bègles
Place Lénine (Lenin Square), Bezons
Place Lénine, Champigny-sur-Marne / France
Place Lénine, Saint-Junien / France
Rue Lénine (Lenin Street), Bagnolet
Rue Lénine (Lenin Street), Blainville-sur-Orne
Rue Lénine (Lenin Street), Fenain
Rue Lénine (Lenin Street), Ivry-sur-Seine
Rue Lénine (Lenin Street), L'Île-Saint-Denis
Rue Lénine (Lenin Street), La Courneuve
Rue Lénine (Lenin Street), Longueau
Rue Lénine (Lenin Street), Montataire
Rue Lénine (Lenin Street), Montigny-en-Gohelle
Rue Lénine (Lenin Street), Nauroy
Rue Lénine (Lenin Street), Neuf-Mesnil
Rue Lénine (Lenin Street), Persan
Rue Lénine (Lenin Street), Petite-Forêt
Rue Lénine (Lenin Street), Portes-lès-Valence
Rue Lénine (Lenin Street), Saint-Cyr-l'École
Rue Lénine (Lenin Street), Saint-Martin-d'Hères
Rue Lénine (Lenin Street), Somain
Rue Lénine (Lenin Street), Thenon
Rue Lénine (Lenin Street), Unieux
Rue Lénine (Lenin Street), Vierzon
Rue Lénine (Lenin Street), Viry-Châtillon
Cité Lénine (Housing project), 68 av de la République, Aubervilliers, Seine-Saint-Denis, Paris

Finland
Lenininpuisto (Lenin Park), Helsinki

Germany
Leninallee (Lenin Avenue) – now Landsberger Allee, Berlin
Leninallee (Lenin Avenue), Cottbus
Leninallee (Lenin Avenue) – now Lindenallee, Eisenhüttenstadt
Leninallee (Lenin Avenue) – now Am grünen Tal, Schwerin
Leninallee (Lenin Avenue) – now Zeppelinstraße, Potsdam
Leninallee (Lenin Avenue) – now Merseburger Straße, Halle
Leninallee (Lenin Avenue) – now Talstraße, Meissen
Leninallee (Lenin Avenue), Stendal
Leninplatz (Lenin Square) – now Platz der Vereinten Nationen (United Nations Square), Berlin
Leninplatz (Lenin Square) – now Wiener Platz (Vienna Square), Dresden
Leninplatz (Lenin Square), Borne, Saxony-Anhalt
Leninplatz (Lenin Square), Bützow
Leninplatz (Lenin Square), Edderitz
Leninplatz (Lenin Square), Ostrau (Petersberg, Saxony-Anhalt)
Leninplatz (Lenin Square), Falkensee
Leninplatz (Lenin Square), Könnern
Leninstraße (Lenin Street) – now Prager Straße (Prague Street), Leipzig
Leninstraße (Lenin Street), Weißenfels, Saxony-Anhalt
Leninstraße (Lenin Street), Etgersleben
Leninstraße (Lenin Street), Premnitz
Leninstraße (Lenin Street), Saubach
Leninstraße (Lenin Street), Teutschenthal
Leninstraße (Lenin Street), Zschornewitz

Italy
Via Lenin (Lenin Street), Bibbiano, Reggio Emilia
Piazza Lenin (Lenin Square), Cavriago
Piazza Lenin (Lenin Square), Scicli
Via Lenin (Lenin Street), Capraia e Limite
Via Lenin (Lenin Street), Castiglione del Lago
Via Lenin (Lenin Street), Caorso, Piacenza
Via Lenin (Lenin Street), Chiusi
Via Lenin (Lenin Street), Castelvetro di Modena
Via Lenin (Lenin Street), Carpi
Via Lenin (Lenin Street), Concordia sulla Secchia, Modena
Via Lenin (Lenin Street), Cosenza
Via Lenin (Lenin Street), Ferrara
Via Lenin (Lenin Street), Garlasco, Pavia
Via Lenin (Lenin Street), Lecce
Via Lenin (Lenin Street), Lula
Via Lenin (Lenin Street), Marsciano
Via Lenin (Lenin Street), Mede, Pavia
Via Lenin (Lenin Street), Melendugno, Lecce
Via Lenin (Lenin Street), Modena
Via Lenin (Lenin Street), Monticelli d'Ongina, Piacenza
Via Lenin (Lenin Street), Misterbianco, Catania
Via Lenin (Lenin Street), Monsummano Terme, Pistoia
Via Lenin (Lenin Street), Panicale
Via Lenin (Lenin Street), Paullo
Via Lenin (Lenin Street), Pisa
Via Lenin (Lenin Street), Quattro Castella, Reggio Emilia
Via Lenin (Lenin Street), Rome
Via Lenin (Lenin Street), San Giuliano Terme, Pisa
Via Lenin (Lenin Street), San Polo d'Enza, Reggio Emilia
Via Lenin (Lenin Street), San Stino di Livenza, Venezia
Via Lenin (Lenin Street), Spoleto
Via Lenin (Lenin Street), Zibido San Giacomo, Milan
Viale Lenin (Lenin Avenue), Bologna
Viale Lenin (Lenin Avenue), Castel Volturno
Viale Lenin (Lenin Avenue), Genzano di Roma
Viale Lenin (Lenin Avenue), Palma di Montechiaro
Viale Lenin (Lenin Avenue), Suzzara

United Kingdom
Lenin Terrace, Chopwell / England
Lenin Terrace, Stanley / England
Bevin Court, London, England, was originally intended be called Lenin Court. However, two letters of the building's sign were replaced to rename it after Ernest Bevin who died between its completion and inauguration. A bust of Lenin in the grounds was left in place, but was eventually removed after having been repeatedly vandalised by anti-communists.

Africa

Angola
Avenida Lenin (Lenin Avenue), Luanda

Benin
Place Lenin (Lenin Square), Cotonou

Mozambique
Avenida Vladimir Lenine (Vladimir Lenin Avenue), Maputo

South Africa
Lenin Street, Alberton

Somalia
Via Lenin (Lenin Street), Mogadishu

Tunisia
Rue Lénine (Lenin Street), Tunis

Asia

India
Lenin Sarani (Lenin Street), Kolkata
Lenin Street, Kolkata
Lenin Street, Erode
Lenin Street, Pondicherry, Puducherry
Lenin Centre, Vijayawada, Andhara Pradesh
 Lenin Chowk, Muzaffarpur

Malaysia
Lenin River, a river in the interior of Sarawak

Vietnam
Lenin Park, Hanoi / Vietnam - now Reunification Park
Lenin Flower Garden, Hanoi
Suối Lenin (Lenin stream), Pắc Pó, Cao Bang

Places and parks

Eastern Europe

Azerbaijan
Lenin rayonu (Lenin city district), Baku

Belarus
Leninskiy rayon (Ленинский район ~ Lenin city district), Minsk

Czech Republic
Závody V. I. Lenina (V. I. Lenin Works) – now Škoda Plzeň, Plzeň
Muzeum V. I. Lenina (V. I. Lenin Museum) – now Lidový dům ČSSD (People's House of ČSSD), Prague

Estonia
Lenini rajoon (Lenin city district), Tallinn - later Lõunarajoon (Southern district), now restructured

Russia
Leninskiye gory (Ленинские горы ~ Lenin Hills) – now reverted to their historic name Sparrow Hills (Воробьевы горы), Moscow / Russia
Leninskiy rayon (Ленинский район ~ Lenin city district) in the following cities;
Astrakhan
Barnaul
Cheboksary
Chelyabinsk
Grozny
Irkutsk
Ivanovo
Izhevsk
Kaluga
Kemerovo
Kirov
Komsomolsk-na-Amure
Krasnoyarsk
Magnitogorsk
Makhachkala
Murmansk
Nizhniy Novgorod
Nizhniy Tagil
Novosibirsk
Omsk
Orenburg
Orsk
Penza
Perm
Rostov-na-Donu
Samara
Saransk
Saratov
Smolensk
Stavropol
Tambov
Tomsk
Tyumen
Ufa
Ulyanovsk
Vladimir
Vladivostok
Voronezh
Yaroslavl
Yekaterinburg

Tajikistan
Lenin Peak,  – now Avicenna Peak

Romania
Raionul Lenin (Lenin city district), Bucharest

Ukraine
V.I. Lenin Memorial Chernobyl Nuclear Power Station (Chernobyl Nuclear Power Plant), Pripyat

Central America/Caribbean

Cuba
Parque Lenin, Havana / Cuba

Other
A large number of enterprises and other objects in the former Soviet Union and other countries of the Soviet bloc were named after Lenin: for example, the nuclear-powered icebreaker Lenin and Lenin Stadiums in many towns and cities. Additionally, every reasonably large settlement had a Lenin Street or Lenin Avenue ("Prospekt Lenina/Leninsky Prospekt"), or a Lenin Square.

See also
Leninsky Prospekt
List of places named after Joseph Stalin
List of statues of Joseph Stalin
List of statues of Vladimir Lenin
Lenin's Mausoleum
List of renamed cities and towns in Russia
List of things named after Fidel Castro

References

Lists of places named after people
Lists of things named after politicians
Places
Soviet Union-related lists
City name changes

List of places named after Vladimir Lenin


Rødder på Christiania er en dokumentarfilm instrueret af Irma Clausen efter manuskript af Irma Clausen.

Handling
Filmen belyser en del af børns virkelighed på Christiania i ren dokumentarisk form. Den tager udgangspunkt i børnenes rolle i hverdagen, krav fra de voksne, fysiske og psykiske færdigheder, som det alternative miljø på Christiania byder dem. Naturen kræver børnenes selvstændige tænkemåde og opfordrer dem til kreativitet og selvstændighed i deres hverdag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Christiania
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

Rødder på Christiania


The Sturmpanzerwagen A7V was a heavy tank introduced by Germany in 1918 during World War I. One hundred chassis were ordered in early 1917, ten to be finished as fighting vehicles with armoured bodies, and the remainder as Überlandwagen cargo carriers. The number to be armoured was later increased to 20. They were used in action from March to October 1918, and were the only tanks produced by Germany in World War I to be used in combat, as well as being the first operational German Tank. It was developed as a response to British Tanks such as the Mark V.

History
After the first British tanks appeared on the Western Front, in September 1916, the German War Ministry formed a committee, under the auspices of its Allgemeines Kriegsdepartement, Abteilung 7 Verkehrswesen ("General War Department, Section 7, Transportation"), to investigate tank development.

The project to design and build the first German tank was placed under the direction of Joseph Vollmer, one of Germany's foremost automobile designers. It was to weigh around 30 tons, be capable of crossing ditches up to  wide, have armament including a cannon at the front and rear as well as several machine-guns, and reach a top speed of at least . The running gear was based on the American Holt tractor, copied from examples loaned by the Austro-Hungarian Army. After initial plans were shared with the army in December 1916, the design was extended to be a universal chassis that could be used as a base for both a tank and unarmoured Überlandwagen ("over-land vehicle") cargo carriers.

The first prototype was completed by Daimler-Motoren-Gesellschaft at Berlin-Marienfelde and tested on 30 April 1917. A wooden mockup of a final version was completed in May 1917 and demonstrated in Mainz with 10 tons of ballast to simulate the weight of the armor. During final design, the rear-facing cannon was removed and the number of machine-guns was increased to six. The first pre-production A7V was produced in September 1917, followed by the first production model in October 1917. The tanks were given to Assault Tank Units 1 and 2, founded on 20 September 1917, each with five officers and 109 non-commissioned officers and soldiers.

Naming
The tank's name was derived from that of its parent organization, Allgemeines Kriegsdepartement, Abteilung 7 (Verkehrswesen) (General War Department, Section 7, Transport). In German, the tank was called Sturmpanzerwagen (roughly "armoured assault vehicle").

Design

The A7V was  long and  wide, and the maximum height was . The tank had 20 mm of steel plate at the sides, 30 mm at the front and 10 mm for the roof; however, the steel was not hardened armour plate, which reduced its effectiveness. It was sufficient to stop machine-gun and rifle fire, but not larger calibre rounds.

The crew officially consisted of at least 17 soldiers and one officer: commander (officer, typically a lieutenant), driver, mechanic, mechanic/signaller, 12 infantrymen (six machine gunners, six loaders), and two artillerymen (main gunner and loader). A7Vs often went into action with as many as 25 men on board.

Armament

The A7V was armed with six 7.92 mm MG08 machine guns and a 5.7 cm Maxim-Nordenfelt cannon mounted at the front. Some of these cannons were of British manufacture and had been captured in Belgium early in the war; others were captured in Russia in 1918 and appear to have included some Russian-made copies.

Some A7Vs originally were built with two forward-facing machine guns instead of a 57 mm gun. Most were converted to carry a 57 mm before entering service. Number 501, Gretchen, took part in the action at St. Quentin before her 57 mm was fitted.

Ammunition
The A7V carried between 40 and 60 cartridge belts for its machine guns, each of 250 rounds, giving it a total of . Officially, it carried 180 shells for the 57 mm gun, of which 90 were canister, 54 were armor-piercing, and 36 were high-explosive; in practice, however, A7V crews stowed up to 300 57 mm rounds for combat.

Propulsion

Power came from two centrally mounted Daimler 4-cylinder petrol engines delivering  each; the A7V carried  of fuel. The top speed was about  on roads and  across country. The 24 wheel suspension was individually sprung – an advantage over the unsprung British tanks.  The A7V's power-to-weight ratio was 5.1 kW/ton (6.8 hp/ton), it could cross trenches up to  wide, and its ground clearance was .

Compared to that of other World War I tanks, the A7V's road speed was quite high, but the vehicle had very poor off-road capability and a high centre of gravity, which made it prone to getting stuck or overturning on steep slopes. The large overhang at the front and the low ground clearance meant that trenches or very muddy areas were impassable. The driver's view of the terrain directly in front of the tank was obscured by the vehicle's hull, which meant that there was a blind spot of about . However, in open terrain, the A7V could be used to some success, and offered more firepower than the armoured cars that were available.

Combat history

St. Quentin Canal
The A7V was first used in combat on 21 March 1918. Five tanks of Abteilung I (Detachment I) under the command of Hauptmann Greiff were deployed north of the St. Quentin Canal. Three of the A7Vs suffered mechanical failures before they entered combat; the remaining pair helped stop a minor British breakthrough in the area, but otherwise saw little combat that day.

Villers-Bretonneux

Three detachments (Abteilungen) of tanks were assigned to an attack in April 1918 at Villers-Bretonneux at the head of the four German divisions spread over a  front. Two tanks broke down en route, but the 13 that saw action achieved some success, and the British recorded that their lines were broken by the tanks.

The first tank-against-tank combat in history took place on 24 April 1918 when three A7Vs (including chassis number 561, known as Nixe) taking part in an attack with infantry incidentally met three British Mark IVs (two female machine gun-armed tanks and one male with two 6-pounder guns) near Villers-Bretonneux. During the battle, tanks on both sides were damaged. According to the British lead tank commander, Second Lieutenant Frank Mitchell, the female Mk IVs fell back after being damaged by armour-piercing bullets. They were unable to damage the A7Vs with their own machine guns. Mitchell then attacked the lead German tank, commanded by Second Lieutenant Wilhelm Biltz, with the 6-pounders of his own tank and knocked it out. He hit it three times, and killed five of the crew when they bailed out. He stated that he then went on to rout some infantry with case shot. The two remaining A7Vs in turn withdrew. As Mitchell's tank withdrew from action, seven British Whippet tanks also engaged the German infantry. Three of these were knocked out in the battle, and it is unclear if any of them engaged the retreating German tanks but they did carry out an attack on two German battalions in the open to the rear causing them to break and flee.  Mitchell's tank lost a track towards the end of the battle due to damage from an exploding mortar shell and was abandoned. The damaged A7V limped back to the German lines, but eventually broke down. It was later destroyed by a German demolition squad, to prevent its capture and reuse by the Allies.

A counter attack later re-established the Allied line, by which time three A7Vs were out of action in No Man's Land or behind German lines. Nixe was badly damaged, and a German team destroyed it with explosive charges during the night of the 24th. Elfriede had overturned; it was righted and recovered from No Man's Land three weeks later by French troops and British tanks, and handed over to the French for examination. Mephisto lay stuck in a crater behind German lines for almost three months. After the area was taken by Australian troops, in July, the tank was towed to the rear by British tanks and, eventually, transported to Australia.

Other actions
In May, A7Vs were used with limited success in an attack on the French near Soissons, during the Third Battle of the Aisne.

On 15 July, at Reims (during the Second Battle of the Marne), the Germans put eight A7Vs and 20 captured Mk IVs against the French lines. Although 10 of the Mk IVs were lost in this action, no A7Vs were lost.

The final use in World War I of A7Vs was in a small but successful action on 11 October 1918, near Iwuy.

Assessment

Germany did not consider the A7V a success and planned other designs. However the end of the war meant none of the other tanks in development or planned ones – such as the Sturmpanzerwagen Oberschlesien and the 120-ton K-Wagen – would be finished .

With only 20 produced, the A7V made only a very minor contribution to the German war effort in World War I, and the approximately 50 captured British Mark IV tanks (renamed Beutepanzer in German operation) the Germans fielded in action during the war outnumbered the A7V. In contrast, the French produced over 3,600 of their light Renault FT, the most numerous tank of World War I, and the British over 2,500 of their Mark I, II, III, IV, V, and V* heavy tanks.

After the war

Two vehicles closely resembling the A7V, one of which was named Hedi, were among several used by Kokampf, a Freikorps tank unit, to quell civil unrest in Berlin in 1919. They were constructed using the chassis from Überlandwagen and armed with four MG08/15 machine guns. It is not known whether the vehicles were armour-plated.

There is a popular myth that France handed over several A7Vs to Polish forces, which used them during the Polish–Soviet War in 1919–1920. However, reliable sources dismiss the idea because the fate of each A7V that saw service in World War I is known and includes no transfers to Poland and there is no known official record or photographic evidence of A7Vs in Polish service.

The design of the A7V is featured on the 1921 Tank Memorial Badge, awarded to German veterans of World War I who served as tank crewmen.

A7V chassis listing

Variants

 A7V-U: (umlaufende Ketten = "tracks running all the way round"). An attempt to reproduce the all-terrain capability of the British tanks, the A7V-U was still based on the Holt chassis but had a rhomboidal hull and all-round tracks. The cab was similar to, but bigger than, that on the A7V and was mounted on top of the forward part of the hull. Two 57 mm guns were carried in sponsons similar to the British type. The prototype was built in June 1918; trials showed that it was nose-heavy and had a high centre of gravity, and the 40-ton weight caused manoeuvrability problems. On the assumption that the problems could be rectified, 20 were ordered in September 1918, the same month work on the design was halted.

Drawings for two improved designs were prepared, but the war ended before any were produced.

Thirty chassis were assigned for completion as Überlandwagen supply carriers, but not all were completed before the end of the war.

 A7V Flakpanzer: Its engine was placed under the driver's compartment, which had a tarpaulin holder to cover the driver from bad weather, ammo boxes were placed around the driver's compartment and beneath the gun themselves. It is claimed that it was armed with two Russian 76 mm divisional gun M1902 field guns on the first two prototypes of the A7V Flakpanzer. The third prototype of the A7V Flakpanzer was armed with a Krupp-Manufactured 7.7cm (3.03 in) leichte Feld Kanone 1896 n/a, only one l.F.K 1896 was mounted onto the vehicle. No paperwork related or mentioning these weapons has been found.

Surviving example

The only surviving A7V is Mephisto, which was abandoned by its crew during the Battle of Villers-Bretonneux in April 1918. It was recovered three months later by British and Australian troops, and taken to Australia in 1919 as a trophy. The vehicle stood outside the old Queensland Museum in Bowen Hills, Brisbane, under an open-sided shelter for many years until being moved into the new Queensland Museum on Southbank in 1986. It was damaged by floodwater in 2011, and taken for restoration to the Workshops Rail Museum, North Ipswich, Queensland. After restoration it was displayed at the Australian War Memorial, Canberra, from 2015 until 2017. It has now been returned to the Queensland Museum.

The cannon from A7V 504 Schnuck is on display at the Imperial War Museum North in Manchester.

Replicas

There are numerous modern replicas, made to look like the original, many made of wood and modern materials:

 A running replica was built in 2009 by Bob Grundy of British Military Vehicles, Wigan, UK, a company that specialises in the restoration of old military vehicles. The replica is constructed of plywood and angle iron, using the engine, transmission and tracks from two Fordson County Crawlers – tracked agricultural vehicles – and is painted to represent A7V number 504, Schnuck. It was purchased by The Tank Museum, Bovington, in November 2012. It is on display inside the Museum, and takes part in outdoor displays alongside the Museum's replica British Mark IV that was constructed for the film War Horse.

 A static replica is in the Deutsches Panzermuseum in Munster. It is named Wotan, but is largely based on the surviving example, Mephisto.

 A mobile mock-up of an A7V appears in the East German feature film Trotz Alledem (1972), the story of Karl Liebknecht and the 1919 Spartacist uprising in Berlin.

 A mock-up is among the vehicles at the Milovice Tankodrome in the Czech Republic.

See also
 Tanks in the German Army
 Überlandwagen
 Panzer
 Fiat 2000

References
Notes

Bibliography

The A7V Tank can be used in a First Person shooter game called Battlefield 1, Rare female versions of this tank actually had Flamethrowers on the sides instead of machine guns, making it more effective for close combat than soldiers dangerously using them for open exposure.

External links

The First German Tank - Sturmpanzerwagen A7V illustrated (video)
Articles on A7V and variants at Landships II.
Memoir of the British/German tank battle
German Sturmpanzerwagen A7V Tank (video)
"Clearer" video of the A7V Sturmpanzerwagen at YouTube
A7V Replica Demonstration (video)
Excerpt from "Trotz Alledem" showing replica

World War I tanks of Germany
Military vehicles introduced in the 1910s
History of the tank

A7V


Željko Kalac (Jelyiko Kalaç) (d. 16 Aralık 1972, Sidney, Yeni Güney Galler) Hırvat asıllı Avustralyalı eski kaleci.

Yaşayan insanlar
1972 doğumlular
Avustralyalı futbolcular
Avustralya millî futbol takımı futbolcuları
Kaleci futbolcular
Sydney United FC futbolcuları
Leicester City FC futbolcuları
Roda JC futbolcuları
AC Perugia Calcio futbolcuları
AC Milan futbolcuları
AO Kavala futbolcuları
English Football League futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Serie A futbolcuları
Super League (Yunanistan) futbolcuları
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Yunanistan'daki gurbetçi futbolcular
Hollanda'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Sidney doğumlu sporcular
1996 OFC Uluslar Kupası futbolcuları
1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
OFC Uluslar Kupası kazanan futbolcular
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Željko Kalac


Töton Şövalyeleri ya da Teutonik Şövalyeler, yahut tam adıyla Kudüs Azize Meryem Hastanesi ve Töton Şövalyeleri Tarikatı (, ), bir Cermen-Roma dini tarikatıdır. Tarikat, Katolik hacılara, hac yolunda yardım etmek, hasta ve yaralı Katoliklerin bakımlarını sağlamak üzere hastane kurmak amacıyla kurulmuştur. Adlarını özellikle Ortaçağ'da Haçlı Seferleri'ne katılarak duyurdular. Normalde asıl üyelerin sayısı her zaman sınırlıydı ancak ihtiyaç durumunda gerek gönüllülerin gerekse paralı askerlerin katılımıyla sayıları hayli artmaktaydı.

Avrupa'da sekiz yüzyıla yakın süre varlığını korumuş bir şövalye kurumudur. Geneli Cermen şövalyelerden oluşmaktaydı. Polonya üzerinde büyük nüfuzları mevcuttu. Orta Çağ'da III. Haçlı Seferi esnasında (1190) Orta Avrupa'da Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na bağlıydılar. Papa III. Innocentius tarafından şövalye olarak kabul edildiler ve 19. yüzyılda Napolyon dönemine kadar yaşamayı başardılar.

12. yüzyılın sonunda Akka'da kurulan tarikat, Haçlı Seferleri sırasında denizaşırı toprakların (Orta Doğu'da) savunulmasında önemli rol üstlenmiştir. Özellikle Akka Limanı'nın korunması ve vergi toplanması konusunda çok işe yaramıştır. Hristiyan kuvvetlerinin yenilip, Ortadoğu'dan çekilmesinin ardından tarikat, Transilvanya'ya taşındı. Burada 1211 yılından itibaren, Macaristan'ın Kumanlar karşısında verdikleri mücadeleye katıldılar. Papa'nın hükmünü, Macar egemenliğine tercih edince Macaristan'dan kovuldular.

İlerleyen yıllarda hürmet ve bağış gördüler ve güçlendiler. Zamanla Avrupa'nın en güçlü şövalyeleri haline geldiler. Türklerin ve Arapların kutsal toprakları birer birer fethetmesi ile sonunda tüm Haçlılar bu diyarlardan kovuldular. Bu gelişmelerden birkaç yıl sonra Polonyalılar bölgedeki doğal dinlere inanan halkları, özelikle de Litvanya'yı, Katolikleştirmek istiyordu. Bunun için Töton Tarikatı'na yardım çağrısında bulundu. Kutsal Topraklardan kovulan, yersiz kalan Tötonlar için iyi bir teklifti. Yurt edinebileceklerdi. Prusya bölgesine yerleşen Tötonlar bölgedeki halkı Katolikleştirmek için çok ağır şartlar uyguladılar. Bölge halkı gene aynı dine inanan Litvanya'ya sığındı.

1230 yılında, Töton Şövalyeleri'nin Lideri Büyük Üstat Hermann von Salza, Leh Kralı I. Konrad ile birlikte, Baltık Ülkelerine karşı Baltık Haçlı Seferi'ni başlattılar. Bu seferin hemen ardından tarikat, işgal edilen Baltık Ülkeleri topraklarında bağımsız bir manastır devleti kurdu. Akabinde, Courland, Livonya ve Estonya'yı işgal ettiler. Ardından Polonya Kralı, tarikatı, kendilerine ait toprakları işgal etmekle suçladı.

Tarikat, Litvanya'nın da Hristiyanlaştırılmasının ardından asıl amacını yani Haçlı İdealini yitirdi. Çünkü çevrelerinde, Hristiyanlaştırılması ya da yokedilmesi gereken kafirler kalmamıştı. Bu durumda artık Hristiyan komşularıyla çekişmeleri gerekecekti. Polonya Krallığı, Litvanya Büyük Dükalığı ve Novgorodlular (Livonyalıların asimile olmasından sonra ortaya çıkan topluluk) en büyük rakipleri oldular. Ekonomik açıdan güçlü bir bölgeye hakimdiler ve feodal krallıklarını ayakta tutmak üzere Avrupa'nın çeşitli bölgelerinden paralı askerler topladılar. Böylelikle, Baltık Denizi civarında, önemli bir yerel güç haline geldiler. 1410 yılında, Polonya-Litvanya koalisyon kuvvetleri, Grunwald Savaşı'nda tarikat kuvvetlerini hezimete uğrattılar ve tarikatın askeri gücünü büyük oranda yok ettiler.

1515 yılında, Kutsal Roma-Cermen İmparatoru I. Maximilian, Polonya-Litvanya kralı I. Zygmunt ile bir evlilik anlaşması yaptı. Bunun ardından Roma-Cermen İmparatorluğu, Polonya karşında tarikatı desteklemekten vazgeçti. Bir zaman sonra 1525 yılında, tarikatın başı olan Brandenburglu Albert Protestan oldu ve Prusya Dükalığı'nın ilk dükü oldu. Ardından, Estonya ve Litvanya ve ayrıca tarikatın Almanya sınırları içinde kalan kısmı da Protestanlığı seçti.

Tarikat, hatırı sayılır bir miktarda Katolik nüfus barındıran toprağı 1809 yılına kadar hakimiyeti altında tuttu. Napolyon'un ordularının saldırmasıyla, tarikat son topraklarını da kaybetti. Bundan sonra varlığını, hayırsever ve geleneksel olarak devam ettirdi. Tarikat, 1938 yılında Hitler tarafından dağıtıldı ancak 1945 yılında yeniden kuruldu. Günümüzde, hayırsever amaçlar doğrultusunda Avrupa'da faaliyet göstermektedir.

Şövalyeler, üzerinde siyah bir haç olan uzun beyaz elbiseler giyerlerdi. Daha sonra bu imge Prusya Krallığı ve Almanya tarafından Demir Haç Madalyası olarak da kullanıldı. Tarikatın parolası ise Yardım et, koru ve şifa dağıt idi.

Kuruluş
Kronikçi Jean d'Ypres'in aktardığına göre, 1143 yılında, Papa II. Ceolestin, Hospitallere (St. Jean Şövalyeleri), eski Fransızca ve Latince konuşan Alman hacı topluluklarına tahsis edilmek üzere Kudüs'te bir hastahane kurulması emrini verdi. Her ne kadar kuruluşa Hospitaller imza atmış olsa da bu "Domus Theutonicorum" her zaman Papa'nın denetiminde ve Almanlara ait oldu. Almanlara ait böyle bir kurum sayesinde bu Alman kökenli dini tarikat, Papa'nın da hamiliğinde 12. yüzyıl boyunca büyüme ve güçlenme fırsatı yakaladı.

1187'de Kudüs'ün yitirilmesinin ardından, tarikata üye Lübeck ve Bremenli bazı paralı askerler, Akka savunması sırasında buraya bir hastahane inşa ettiler. Burası, tarikatın Orta Doğu'daki çekirdek merkezi haline geldi. Müteakip, Papa III. Ceolestin, tarikatı tanıdığını açıklamıştır ve bu rahiplere Augustinian Rule vermiştir. 1198 yılına gelindiğinde, tarikat kendisine Tapınak Şövalyeleri'ni örnek alarak silahlı bir kuvvet halini alarak kabuk değiştirdi. Tarikatın genel yöneticisi ve komutanı statüsündeki önderine de "Büyük Üstad (Grand Master)" denir. Totonların en büyük ideali, Papa'nın işaret ettiği gibi Kudüs'ü tekrar geri kazanmak ve Müslümanlardan korumaktı. Büyük Üstad Hermann von Salza'nın yöneticiliğinde, bu kardeşlik tarikatı, hacılara yardım etme ve kollama görevini ikinci plana atarak, daha çok savaşçı bir kimlik kazandılar.

Akka'ya yerleşen şövalyeler, 1220 yılında Akka'nın kuzeybatısında bulunan Monfort'u (Starkenberg) ele geçirdiler. Bu kale Kudüs ve Akdeniz arasında kalan bölgeyi kontrol ediyordu. Stratejik açıdan çok önemli olan bu kale 1229'da Büyük Üstad'ın ikamet ettiği merkez olarak kabul edildi. Tarikat merkezi olan bu kale 1271'de tekrar Müslümanların denetimine geçti ve Tötonlar Akka'ya çekildiler. Tarikatın Tarsus'ta da (o günkü Ermenistan topraklarına sınır olan) bir kalesi bulunuyordu. Ayrıca önemli Avrupa devletleri (Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, Yunanistan ve Filistin) ve soylular tarafından bağışlanmış toprakları mevcuttu. (Harita 1)

İmparator II. Friedrich, yakın arkadaşı olan Hermann von Salza'yı "İmparatorluk Prensi (Reichfürst)" olarak atadı. Salza'nın etkinliği artırmak ve diğer Alman prensleriyle denk sayılmasını sağlamak üzere Alman prensleriyle pazarlık etti. II. Friedrich'in yönetimi sırasında (ki aynı zamanda Kudüs Kralı idi), 1225 yılında düzenlenen Haçlı Seferi'nde krala refakat ettiler. Hermann von Salza Kutsal Kabir Kilisesi'nde kralın bildirisini hem Almanca hem de Fransızca olarak topluluğa okudu. II. Friedrich açısından bakıldığında Tötonların onun gözündeki değeri anlaşılabiliyor. Ancak Tötonlar, Ortadoğu'da hiçbir zaman siyasi, askeri ve lojistik açılardan Tapınakçılar ve Hospitaller kadar etkin olamadılar.

1221 yılında, Macaristan Kralı II. Andras, Tötonları maiyetine kabul etti ve tarikat üyelerini Transilvanya'daki Burzerland yakınlarına yerleştirdi. II. Andras, kızını Hermann von Salza'nın oğlu ile evlendirmek üzere müzakerelerde bulundu. Oğlu, Salza'nın yerine Thuringia prensliğini yürütüyordu. Tarikattan önemli bir isim olan Theoderich önderliğinde, şövalyeler Macaristan'ı, Kumanlara karşı savundular. Bu süre zarfında, bulundukları bölgeye daha önce de Macar Krallığı topraklarında yaşamış olan Transilvanya Saksonlarını yerleştirdiler. 1224 yılına gelindiğinde, Macar Kralı'nın himayesi yerine o anda Papa olan, III. Honorius'la müzakere ederek, Papa'nın önderliğini kabul ettiler. Bu duruma kızan ve önlem alması gerektiğini düşünen II. Andras, giderek güçlenen Töton Şövalyelerini topraklarından çıkardı. Ancak Almanya'dan gelen göçmenlerin topraklarında yaşamalarına izin verdi.

1226 yılında, orta-batı Polonya'da hüküm süren Masovia Dükü I. Konrad, şövalyelere, Pagan Baltık Prusyalıları'na karşı sınırlarını korumaları karşılığında, Culmerland'da kendilerine ait bir bölge teklif etti. Hermann von Salza bu yaygın Haçlı Seferi'nin, Toton Şövalyeleri için Ortadoğu'daki asıl savaş için iyi bir sınama olacağına kanaat getirdi. Golden Bull of Rimini'nin yönetimi sırasında, Alman imparatoru II. Friedrich, tarikatın Prusya'yı işgal edebilmesi ve sömürgeleştirebilmesi için Alman Krallığı ve Papa adına özel bir imtiyaz verdi.

Bu Kuzey Haçlı Seferleri'nin bir kısmı olan Prusya'nın şövalyeler tarafından ele geçirilmesi sırasında çok kan döküldü. Ve bu süreç yaklaşık 50 yıl aldı. Bu süre zarfında Hristiyanlığı kabul etmeyen pagan Prusyalılar işkenceyle boyun eğdirildiler, öldürüldüler ya da sürüldüler. Pagan Prusyalılar ve tarikat arasındaki savaş çok gaddarca geçmişti. Öyle ki, Tarikata ait kroniklerde Pagan Prusyalılar, kestaneye benzer zırhlarıyla, yerel bir tanrının mücevher sandığına girmeyi bekleyen yaratıklara benzetiliyor.

Pagan Prusyalı yerel soylular, Haçlı Seferi sonrasında, "Christburg Antlaşması" ile şövalyelerin onlardan birçok haklarını aldıklarını bildirdiler. 1260-1283 arasındaki "Prusyalı Ayaklanması" sonrasında birçok Pagan Prusyalı soylu göç etmek zorunda kaldı ya da farklı bölgelere dağıtıldı-yerleştirildi. Yerinde kalan Prusyalılar ise Cermen toprak sahipleriyle iyi ilişkiler kurmaya başladılar ve zaman içinde asimile oldular. Samland gibi sınır bölgelerinde bulunan köylüler ise "Pomesania" gibi nüfusu yoğun yerlerdekilere göre çok daha rahat ve geniş haklara sahip olarak yaşamaktaydılar. Hristiyanlık, batıdan doğuya doğru, yavaş yavaş Prusya kültürünün bir parçası oldu. Piskoposlar, gönülsüz de olsa Prusyalı inancını Hristiyanlığın içerisine karıştırdılar. Çünkü şövalyeler, kanunsuz ve yarı pagan yerlileri kontrol etmenin, bu şekilde çok daha kolay olacağını düşündüler.

Tarikat, Prusya'yı, tıpkı Hospitaller'in önce Rodos ardından da Malta'yı ele geçirmeleriyle kıyaslanabilecek şekilde, Papalığın ve Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun tanıdığı imtiyazla işgal etti.

Tarikat, kayıpları telafi etmek üzere, yeni kazanılan topraklara -kısmen yok edilmiş- yerli halkın arasına, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'ndan göç almak üzere politikalar belirledi. Alman ırkından oluşan bu kolonistler, Cermen, Flemen ve Hollanda'dan geldiler. Bir kısım Mosavialı (daha sonra Masurialılar) da bunlara katıldı. Kolonistler arasında soylular da vardı, kentliler ve köylüler de… Bu yeni göçle beraber zaman içinde Prusya halkı Almanlaştırıldı. Göçmenler, eski Prusyalıların yaşadığı şehir veya kasabalara kalabalık gruplar halinde yerleştiler. Tarikat, kendi imkânlarıyla birçok kale (Ordensburg) inşa etmişti. Bu kalelerin bazıları "Prusyalı Ayaklanması"'nda, bir kısmı da Litvanya Büyük Dükalığı ve Lehistan Krallığı'nın saldırıları sırasında (tarikatın genel olarak savaş halinde olduğu 14. ve 15. yüzyıllarda) yıkılmıştır. Tarikat tarafından kurulan başlıca şehirler, Königsberg (1255'te Bohemya Kralı II. Otokar adına – yokedilmiş bir Prusya şehri üzerine kurulmuştur), Allenstein, Elbing ve Memel'dir.

1236'da, bir İngiliz tarikatı olan St. Thomas Şövalyeleri, Töton Şövalyeleri Tarikatı'nın yönetimini ve kanunlarını kabul etti.1237'de, Başka bir Alman kökenli keşiş şövalye tarikatı olan Livoniya Tarikatı da Töton Şövalyeleri'ne katıldı. Tarikatın nüfuzu, Prusya, Livonya, Semigalya ve Estonya'ya değin genişlemişti. Sıradaki görev ve amaç, Ortodoks Rusları, Roma Katolikliği inancına çevirmekti. Ancak tarikat, Novgorod Prensi Alexander Nevsky karşısında Peipus Gölü Savaşı'nda ağır bir yenilgi alınca, bu tasarı ortadan kalkmış oldu. Geleneksel olarak, belirsiz sayıdaki bir Töton kuvvetinin, 1241'de Moğollara karşı bir Haçlı Birliği oluşturulan Legnica Savaşı'nda yer aldığına inanılır. Ancak günümüzde "Labuda" tarafından, ilgili iddiayı ortaya atan, kronikçi) Jan Dlugoz tarafından hazırlanan "Jan Dlugosz Kronigi (Annals of Jan Dlugosz)" üzerinde yapılan analizler ışığında varılan sonuç; Tötonların bu savaşta yer aldıklarına dair bilginin, ilgili esere sonradan başkaları tarafından eklendiği yönündedir. Legnica ayrıca Moğolların batıya doğru ulaştığı en uç noktadır.

Novgorod
1242 yılında, Töton Şövalyeleri Novgorod halkına saldırdılar (günümüzde Rusya'da yer alır. Bir zaman için Fin-Ugorlar ve Rusların beraber yaşadığı bağımsız bir devletti, Sonra III. Ivan tarafından Rusya hakimiyetine alındı) ancak Alexander Nevsky yönetimindeki prenslik ordusu tarafından püskürtüldüler. Bu savaş Rusya'da Buz Savaşı olarak bilinir.

Litvanya'ya Karşı
Kudüs Krallığı'na ait topraklarda bulunan ve Töton'ların Ortadoğu'daki en önemli merkezi olan Akka'nın 1291'de düşmesinin ardından tarikat, mücadelesini pagan Litvanya karşısında zafer kazanmaya ve bu kafirleri Katolik-Hristiyan dinine döndürmek üzere faaliyetlere kaydırdı. Tarikat merkezi'ni de Ortadoğu'da Haçlı Devletlerini yeniden canlandırıncaya kadar Venedik'e taşıdılar. Ayrıca Litvanya Dükalığı karşısındaki mücadele de bir Haçlı Seferi'ydi (Litvanyalılar 14. yüzyılın sonuna kadar yani bütün Doğu Avrupa'dan çok sonra Hristiyanlığı kabul ettiler). Litvanyalılara karşı verilen mücadeleye, İngiltere ve Fransa gibi ülkelerden şövalyeler, günahlarından kurtulmak ve askeri deneyim kazanmak üzere belli dönemler için katılmaktaydılar.
Iki taraf arasındaki mücadele çok sert geçti. Hristiyan olmayanlar, Teutonların gözünde ikinci sınıf insanlardı ve o dönemde Hristiyan olmayanların köle edilmesi olağan bir durumdu. Boyun eğdirilmiş Prusyalılar, şövalyeler tarafından çoğunlukla, kaybettikleri kendi topraklarında köle olarak çalıştırılıyordu.

Polonya Karşısında
Pomerelia (Pomerenians) Dükalığı'nın vekaleti konusundaki anlaşmazlıklar, 14. yüzyılın başında, tarikatı bir sınır mücadelesine sürükledi. "The Margraves of Brandenburg" (Alman Prensliği), dükalığı, 1306'da Polonya Kralı Wenceslaus'un ölümünden sonraki fırsatçı hareketleri yüzünden, dükalığı suçladı. Polonya Dükü I. Wladislaw da babasından kendisine kalan mirastan çaldıklarını belirterek Bradenburgların suçlu olduğunu duyurdu. Ancak Danzig'teki Pomerelialı soylular bu duruma karşı çıktılar ve Brandenburgdan yardım istediler. Wladyslaw Danzig'e dönebilecek ve orayı savunabilecek durumda değildi. Bradenburglar da bu durumdan istifade ederek kolaylıkla bir kale kazanmış oldular. Bu durumdan kurtulmak isteyen Wladyslaw, çareyi Töton'lardan yardım istemekte buldu.

Tarikat, Polonyalı Landmeister Heinrich von Plötzke komutanlığında, Bradenburgları Danzig'ten 1308 yılında atmayı başardı. Von Plötzke, Tötonlara verilmek üzere Wladyslaw'dan 10.000 gümüş Mark talep etti. Ancak Wladyslaw bu tutardan sadece 300 gümüş Marklık bölümü Tarikata verebileceğini belirtti. Parayla ilgili bu red cevabının ardından şövalyeler Danzig Şehrini ve Danzig Kalesi'ni terk etmekten vazgeçtiler ve şehirde huzursuzluk doğmaya başladı. Bir sonraki ay, şövalyeler, kendilerine karşı başlatılan bir ayaklanmayı, paralı alman şövalyelerin büyük gayretiyle, çok kan dökerek de olsa bastırmayı başardılar. 13 Eylül 1306 tarihli Soldin Anlaşması ile tarikat, Bradenburglardan, Danzig, Schwetz ve Dirschau şehirleri ve hinterlandlarını ayrıca 10.000 gümüş mark kazanmış oldu.

Pomerelia'nın kontrolünü sağlayan tarikat, böylece Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun komşusu olmuştu. Haçlı Seferi'ne katılacak kuvvetler ve maddi destek, Batı Avrupa'dan yapılan yolculuklarda, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu topraklarından direkt olarak Pomerelia'ya ve Prusya'ya geçmiş olacaktı. Bu arada Polonya'nın Baltık Denizi ile olan bağlantısı da kesilmişti. Litvanya ve Prusya paganlarına karşı verilen mücadelede Polonya genellikle iyi bir müttefik oluyordu. Ancak bunun dışındaki tüm konularda tarikat, azılı bir düşman olarak Polonya'yı karşısında görecekti.

Danzig'in fethi, tarikat için yeni bir dönemin başlaması demek oluyordu. İlk kez Katolik - Hristiyan bir güç ile bu denli büyük ve ciddi bir çatışma yaşanmıştı. Tapınak Şövalyeleri'nin, Papalık tarafından lağvedilmesi ve gördükleri zulüm, Teutonları endişeye düşürdü ve merkezlerini 1309 yılında, Venedik'ten Marienburg (Malborg)'a taşıdılar. Böylece, bir anlamda Papa'ya bağlılığı doğrultusunda Prussian Landmeister - Prusya Yöneticisi vasfı taşıyan Teutonların lideri Grand Master – Büyük Yönetici olarak anılmaya başlanacaktı. Papa'nın muhtemel baskısından da Venedikte olduğundan çok daha uzak kalacaktı. Zaten ardından Papa, şövalyelerin görevlerini kötüye kullanıp kullanmadığı konusunda bir soruşturma başlattı. Ancak tarikat, zamanın hukuk adamları tarafından kollandılar ve aklandılar. Fakat Pagan Litvanyalılara karşı verilen mücadele boyunca, intikam isteyen Polonyalılar ve Papalığın kanuni tehditleriyle yüzleşmek durumunda kaldı.

1343 yılındaki Kalisz antlaşmasıyla, Tötonlar ve Polonya arasındaki açık savaş sona erdi. Şövalyeler, Kuyavia ve Dobrozyn civarını Polonya bıraktı, Kulmerland ve Danzig'i de içine alan Pomerelia'yı ellerinde tuttular.

Gücün Doruğunda
İddiaya göre 1337 yılında, Kutsal Roma Cermen İmparatoru IV. Ludwig tarafından, tüm Litvanya ve Rusya'yı ele geçirmek üzere tarikata imparatorluk imtiyazı tanınmıştı. Büyük Üstad Winrich von Kniprode'un yönetimi döneminde, tarikat Avrupa'nın en kalabalık ve saygın şövalyelik kurumu durumuna ulaşmıştı. (Harita 3)

İsveç Kralı Albert, Victual Kardeşler ismiyle Gotland'da korsanlık yapan grubu yenmeleri ve bu çevredeki korsan tehdidini ortadan kaldırmaları durumunda bu stratejik Baltık adasını tarikata bırakacağını taahhüt etti.1398 yılındaki bir akınla, Büyük Üstad Konrad von Jungingen yönetimindeki şövalyeler adayı ele geçirdiler ve Victual Kardeşler isimli korsanları Gotland'dan ve Baltık Denizi'nden kovmayı başardılar.

1386 yılında, Litvanya dükü Büyük Dük Jogaila baptis olarak Katolik Hristiyanlığı kabul etti. Polonya Kraliçesi Jadwiga ile evlendi ve Wladyslaw II. Jagiello ismini alarak Polonya Kralı oldu. İki ülke arasında kurulan ve aslen kişisel olan bu bağ, tarikatın varoluş nedeni olan paganizmin ortadan kalkması gibi olasılık meydana getirmişti. Şövalyeler, başlangıçta Jagiello ile kuzeni Vytautas'ın arasını açmaya çalıştılar. Ancak Vytautas, tarikatın kendi topraklarını işgal etme niyetinde olmasından şüphelenince bu plan başarısızlıkla sonuçlandı.

Jagiello'nun baptis olarak Katolik Hristiyanlığı kabulü, resmi olarak Litvanya'nın Katolikleştirilmesini başlattı. Bundan sonra, tarikatın Litvanya'ya karşı yürüttüğü mücadelenin varlık sebebi ve Katolik amacı ortadan kalkmıştı ancak Litvanya ve Polonya ile çekişmeler ve savaşlar hep sürdü.

1407 yılına gelindiğinde, Töton Tarikatı en geniş sınırlarına ulaşmıştı. Hakimiyet alanı Prusya, Pomerelia, Samogitia,Courland,Livonya, Estonya, Gotland, Dagö, Ösel ve 1402'de Brandenburg'dan kazanılan Neumark'a uzanıyordu.

Gerileme
1410'da, Grunwald Muharebesi'nde, II. Władysław Jagiełło ve Vytautas liderliğindeki birleşik bir Polonya-Litvanya ordusu, Töton'ları kesin bir şekilde yendi. Büyük Üstad Ulrich von Jungingen ve Tarikat'ın ileri gelenlerinin çoğu savaş alanında öldü (60 kişiden 50'si). Polonya-Litvanya ordusu daha sonra Tarikat'ın başkenti Marienburg (Malbork) Kuşatmasını başlattı, ancak Heinrich von Plauen'in direnişi nedeniyle Marienburg'u alamadı. 1411'de Birinci Thorn Barışı imzalandığında Tarikat, Şövalyelerin yenilmez savaşçılar olarak itibarı onarılamaz bir şekilde zedelenmiş olsa da, esasen tüm topraklarını elinde tutmayı başardı.

Polonya ve Litvanya'nın gücü artarken, Töton Şövalyelerinin gücü iç çatışmalar nedeniyle azalıyordu. Önemli bir tazminat ödemek için yüksek vergiler koymaya zorlandılar, ancak şehirlere devletlerinin idaresinde talep edilen yeterli temsili vermediler. Otoriter ve reformcu Büyük Üstat Heinrich von Plauen iktidardan indirildi ve yerine Michael Küchmeister von Sternberg geçti, ancak yeni Büyük Üstat Tarikat'ın servetini canlandıramadı. Gollub Savaşı'ndan sonra Tarikat bazı küçük sınır bölgelerini kaybetti, ve 1422 Melno Antlaşması'nda Samogitia üzerindeki tüm iddialarından vazgeçtiler. Avusturyalı ve Bavyera şövalyeler, Büyük Üstadın genellikle kendi saflarından seçildiği Aşağı Almanca konuşan Saksonlarla aynı şekilde çekişen Rheinland'dan gelenlerle rekabete girdi. Vistula Nehri Vadisi'ndeki batı Prusya toprakları ve Brandenburg Neumark, Husçu Savaşları sırasında Husçular tarafından harap edildi. Bazı Töton Şövalyeleri, işgalcilerle savaşmak için gönderildi, ancak Bohemya piyadeleri tarafından yenildiler. Şövalyeler ayrıca Leh-Töton Savaşı'nda (1431–1435) bir yenilgiye daha uğradılar.

Töton Şövalyelerinin Arması

Mühürler ve madeni paralar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Töton Şövalyeleri


Anacostia es una estación subterránea en la línea Verde del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en el barrio Anacostia/Near Southeast con entradas entre Shannon Place y Howard Road cerca de la Avenida Martin Luther King, Jr. en Washington D. C..

Conexiones de autobuses
 WMATA Metrobus
 DC Streetcar (próximamente)

Referencias

Enlaces externos

Anacostia station - Washington Metropolitan Area Transit Authority (Metro)
Anacostia station description on StationMasters.com
Anacostia station at the Schumin Web Transit Center
 Howard Road entrance from Google Maps Street View

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1991
Estaciones de la línea Verde (Metro de Washington)

Anacostia (Metro de Washington)


Perozes Cosroes (), também conhecido como Piruzã ou Firuzã, era um poderoso aristocrata persa que era o líder da facção parsigue (persa) que controlava grande parte dos assuntos do Império Sassânida durante a Guerra Civil Sassânida de 628–632. Foi morto na Batalha de Niavende em 642.

Vida

Guerra civil

Perozes é mencionado pela primeira vez em 628, como um dos conspiradores contra  . Durante este período, Perozes assumiu a liderança da facção parsigue, enquanto o Ispabudã Farruque Hormisda, assumiu a liderança da facção pálave (parta). Após a derrubada de Cosroes, o filho deste último, , tornou-se o novo xá do Império Sassânida. Perozes foi então eleito como seu grão-framadar (vizir ou primeiro-ministro); supostamente, sob as ordens de Cavades, executou todos os irmãos e meio-irmãos do monarca. Cavades então fez as pazes com o Império Bizantino, com quem o Império Sassânida estava em guerra desde 602, e restaurou todos os seus territórios perdidos. No entanto, logo após esses eventos, parsigues e pálaves entraram em conflito, o dividiu os recursos do país. Na sequência, uma praga devastadora se espalhou pelo oeste do Irã, matando metade da população junto com Cavades, que foi sucedido por seu filho de oito anos . Perozes foi designado como comandante da guarda real (azarapates) e foi sucedido como grão-framadar por Ma-Adur Gusnaspe.

Um ano depois, Sarbaro, com uma força de seis mil homens, marchou em direção a Ctesifonte e sitiou a cidade. Sarbaro, no entanto, não conseguiu capturar a cidade e, em seguida, fez uma aliança com Perozes. Também fez uma aliança com Nandar Gusnaspe, o aspabedes de Ninruz. Sarbaro, com a ajuda dessas duas figuras poderosas, capturou Ctesifonte e executou Artaxes III, junto com seu ministro Ma-Adur Gusnaspe, incluindo outros nobres sassânidas como Ardabil. Quarenta dias depois, Sarbaro foi assassinado por Farruque Hormisda, que então fez Borana, filha de Cosroes II, ascender ao trono. Borana, no entanto, foi deposto por Sapor-i Sarbaro, filho da irmã de Cosroes II com Sarbaro. Ele foi logo deposto por Perozes e sua facção, que não reconheceu seu governo. Ele coroou Azarmiducte, a irmã de Borana, como xá. A fim de fazer uma união com a facção parsigue e tomar o poder, Farruque Hormisda pediu Azarmiducte em casamento. Não ousando recusar, Azarmiducte o matou com a ajuda do mirrânida Seoses, que era neto de Barã Chobim, o famoso aspabedes e brevemente xá.

Ela foi, no entanto, logo morta pelo filho deste último, Rustã Farruquezade, que então restaurou Borana ao trono. A rainha nomeou Rustã como líder e comandante militar, com Perozes auxiliando no governo. Os parsigues concordaram em trabalhar com os pálaves por causa da situação do Irã, e também porque seus colaboradores mirrânidas foram temporariamente derrotados por Rustã. A cooperação teria vida curta, devido às condições desiguais entre as duas facções, com a facção de Rustã tendo porção muito mais significativa de poder sob a aprovação de Borana. No ano seguinte, eclodiu uma revolta em Ctesifonte. Enquanto o exército imperial estava ocupado com outros assuntos, os parsigues, insatisfeitos com a regência de Rustã, pediram a derrubada de Borana e o retorno da figura proeminente de , que havia sido demitido por ela. Borana foi morta pouco depois, provavelmente estrangulada por Perozes Cosroes. As hostilidades foram assim retomadas entre as duas facções. Não muito tempo depois, Rustã e Perozes Cosroes foram ameaçados por seus homens, que ficaram alarmados com o declínio do país. Eles concordaram em trabalhar juntos mais uma vez, instalando o sobrinho de Borana,  , e colocando assim fim à guerra civil.

Revolta árabe

Um ano depois, os árabes muçulmanos começaram a conquistar a Pérsia. , membro da facção parsigue, junto com Andarzagar, entraram em confronto com os árabes na Batalha de Ualaja; foram, no entanto, derrotados. Em 634, após várias derrotas sassânidas, Bamã conseguiu derrotar os árabes na Batalha da Ponte. Dois anos depois, os árabes fizeram um contra-ataque tomando Cadésia, onde Perozes comandaria a retaguarda do exército sassânida. Os sassânidas foram derrotados e muitas figuras iranianas notáveis, incluindo Rustã e Bamã, foram mortas. Os árabes então sitiaram Ctesifonte. Perozes conseguiu sobreviver e junto com , Mirranes Razi e , reagruparam-se em Bavel (Babilônia), onde tentaram repelir o exército árabe, mas foram novamente derrotados. Ctesifonte foi logo capturada e Perozes fugiu para Jalula, onde começou a formar outro exército. Mais tarde, entrou em confronto com os árabes na Batalha de Jalula em 637, onde foi novamente derrotado, enquanto Mirranes Razi foi morto. Perozes então fugiu à Média, onde se reagrupou com os nobres sassânidas, e lutou contra os árabes na Batalha de Niavende em 642, onde foi finalmente morto.

Bibliografia

Oficiais de Cavades II
Generais de Isdigerdes III

Perozes Cosroes


بطولة محمد بن راشد الدولية لكرة القدم أو كأس دبي هي بطولة ودية تقام في الإمارات في مدينة دبي وتلعب فيها فرق عالمية مشهورة تقام سنويا بدأ من عام 2007.

ملخص

بطولة محمد بن راشد الدولية لكرة القدم
الرياضة في دبي
كرة القدم في الإمارات العربية المتحدة
منافسات كرة قدم دولية في آسيا
منافسات كرة قدم ودية

بطولة محمد بن راشد الدولية لكرة القدم


Ras-I Alujah Bramble (born Livingstone Bramble on September 3, 1960) is the former WBA Lightweight boxing Champion of the World. Bramble was raised on Saint Croix, U.S. Virgin Islands. He became the first world champion from Saint Kitts and Nevis. Although his last recorded fight occurred on June 26, 2003, he has never officially announced his retirement, and constantly hints that he wishes to fight on. His current record stands at 40–26–3 (25 KOs).

Boxing career
Bramble began boxing professionally on October 16, 1980, knocking out Jesus Serrano in round one. He would outpoint Serrano in a rematch. In his fourth fight, Bramble faced the more experienced, fringe contender Jorge Nina, winning by a disqualification in the second round.

On June 4, 1981, Bramble beat Ken Bogner by a knockout in seven rounds.  But later that year, on August 31, he lost for the first time, in an eight-round decision to Anthony Fletcher. After that loss, he built a streak of thirteen wins in a row, including wins over former world title challengers James Busceme and Gaetan Hart, as well as top ten ranked fighters like Jerome Artis and Rafael Williams.

Bramble was given a shot at a world title when the WBA pitted him and Ray "Boom Boom" Mancini for the Lightweight title on June 1, 1984. Bramble entered the ring sporting a record of 20 wins and only one loss, with thirteen knockouts, but was a heavy underdog to Mancini, who had recently gone fourteen rounds with the legendary Alexis Argüello, and he was also coming off a successful title defense on January 14, a third-round knockout of two time world champion Bobby Chacon. Furthermore, talks about a super-fight between Mancini and IBF world Jr. Welterweight champion Aaron Pryor were already under way. Nevertheless, Bramble cut Mancini in round one and went on to become the WBA world Lightweight champion by a fourteenth-round knockout in Buffalo, New York. After this, The Ring published a cover of Bramble, WBA Jr. Lightweight world champion Rocky Lockridge, and their trainer Lou Duva. The cover read: The championship season.

After defeating Edwin Curet by a ten-round decision in a non-title bout, Bramble met Mancini in a rematch on February 16, 1985. In what marked the debut of the Compubox scoring system, Bramble defeated Mancini by an extremely close but unanimous fifteen-round decision to retain his world title at Reno, Nevada, in front of an HBO Boxing audience.

After Héctor Camacho defeated José Luis Ramírez to claim the WBC title on August 10 of that year, there was widespread talk about a series of fights between Bramble, Camacho and IBF world Lightweight champion Jimmy Paul, to see who would become the unified world champion.

Exactly one year after defeating Mancini for the second time, Bramble defeated the WBA's number one challenger, Tyrone Crawley, by a knockout in round thirteen.

Bramble's next defense was supposed to be a preparation fight for him to meet Camacho. He and Camacho each defended their crowns on September 26, in what was nicknamed The Preamble to Bramble. However, in what many saw as a surprise, Bramble lost his title to former WBC lightweight champion Edwin Rosario, who knocked him out in two rounds at Miami.

After this loss, Bramble never regained his status as a top lightweight. He fought on, and met some future or former world champions such as Freddie Pendleton, Charles Murray, James "Buddy" McGirt, Roger Mayweather, Rafael Ruelas and Kostya Tszyu, as well as world title challengers like Wilfredo Rivera, Oba Carr and Darryl Tyson. However, he was on the losing end of most of these fights.

During the 1990s Bramble went through several name changes, often fighting under the names of Ras-I-Bramble or Abuja Bramble.

Personal life

When Bramble became a world champion, rumors of him practicing witchcraft became widespread. He did not deny these rumours. Bramble did enjoy walking around with his pet snake. He used to walk into the boxing ring with one on his neck, and he was pictured, again on the cover of Ring Magazine, with his snake. In 1985, Bramble stated that he hates chickens and he strangles them. It was also reported that Bramble had skinned a dead cat and put it on his living room wall. During this time he had a boa constrictor and a ferret named spider. He also had a dog named snake. He described himself as "the only Rasta prizefighter there is".

Bramble is often reported to being a long-term vegetarian who has not eaten meat since the early 1970s, however he does eat fish and his diet has been described as consisting "primarily of fish, spaghetti, fungi, pumpkin and coconuts".

An avid marathon runner, Bramble competes each year at the International Boxing Hall of Fame's celebrity marathon. He is one of the most sought after autograph signers there every year. Bramble currently lives in Las Vegas. Bramble is the subject of a full biography by boxing journalist Brian D'Ambrosio. The book is titled Rasta in the Ring: The Life of Rastafarian Boxer Livingstone Bramble and was published in 2016. The book dissects and explains the life and beliefs of the Rastafarian boxer.

References

External links

!colspan="3" style="background:#C1D8FF;"| Regional titles
|-

1960 births
Living people
People from Saint Croix, U.S. Virgin Islands
Saint Kitts and Nevis emigrants to the United States Virgin Islands
Saint Kitts and Nevis male boxers
Bramble, Livingstone
World boxing champions

Livingstone Bramble