Mikrodenetleyici (mikrodenetleyiciye ingilizcede kısaca MCU, MC, UC veya μC de denir) bir VLSI entegre devre çipinde küçük bir bilgisayar'dır. Mikrodenetleyici, bellek ve programlanabilir giriş/çıkış çevre birimleri ile birlikte bir veya daha fazla CPU (işlemci çekirdeği'ni) kapsar.

Çipte genellikle Ferroelektrik RAM, NOR flaş veya OTP ROM biçiminde program belleği ve ayrıca biraz da RAM bellek vardır. Mikrodenetleyiciler kişisel bilgisayarlarda kullanılan mikroişlemcilerin veya çeşitli ayrı ayrı çiplerden oluşan diğer genel amaçlı uygulamaların aksine gömülü uygulamalar için tasarlanır.

Kısıtlı miktarda olmakla birlikte, yeterince hafıza birimlerine ve giriş – çıkış uçlarına sahip olmaları sayesinde tek başlarına çalışabildikleri gibi, donanımı oluşturan diğer elektronik devrelerle irtibat kurabilir, uygulamanın gerektirdiği fonksiyonları gerçekleştirebilirler. Üzerlerinde analog-dijital çevirici gibi tümleşik devreler barındırmaları sayesinde algılayıcılardan her türlü verinin toplanması ve işlenmesinde kullanılabilmektedirler. Ufak ve düşük maliyetli olmaları gömülü uygulamalarda tercih edilmelerini sağlamaktadır. Mikrodenetleyiciler sıradan mikroişlemcilere nazaran aşağıda listelenen 4 temel avantajları sayesinde elektronik sanayinde günümüzde oldukça büyük bir uygulama alanına sahiptirler:
 oldukça küçük boyutludurlar,
 çok düşük güç tüketimine sahiptirler,
 düşük maliyetlidirler,
 yüksek performansa sahiptirler.

Örneğin en basit elektronik saatlerden otomatik çamaşır makinelerine, robotlardan fotoğraf makinelerine, LCD monitörlerden biyomedikal cihazlara ve endüstriyel otomasyondan elektronik bilet uygulamalarına kadar pek çok elektronik uygulamada mikrodenetleyiciler kullanım alanı bulmuşlardır.

Yaygın türler
 6800
 8051
 PSoC
 PIC
 AVR

Gömülü tasarım
Mikrodenetleyici işlemci, bellek ve çevre birimleri ile bağımsız bir sistemdir ve gömülü sistem olarak kullanılabilir. Günümüzdeki mikrodenetleyicilerin çoğu otomobil, telefon, çeşitli cihazlar ve bilgisayar sistemleri için çevre birimleri gibi diğer makinelerde gömülüdür.

Bazı gömülü sistemler çok karmaşık olsa da birçoğunun bellek ve program uzunluğuna minimum gereksinimi vardır, işletim sistemi yoktur ve yazılımı nispeten sadedir. Tipik giriş ve çıkış cihazları arasında elektrik anahtarları, röle'ler, solenoid'ler, LED'ler, küçük veya özel sıvı kristal ekran'lar, radyo frekans cihazları ve sıcaklık, nem, ışık seviyesi vb. veri sensörleri bulunur. Gömülü sistemlerde genellikle klavye, ekran, disk, yazıcı veya kişisel bilgisayar gibi diğer tanınabilir I/O cihazlar yoktur ve insanla etkileşimli her türlü cihaz da olmayabilir.

Kesintiler
Mikrodenetleyiciler, kontrol ettikleri gömülü sistemdeki olaylara gerçek zamanlı (öngörülebilir ama illa hızlı olmasa da) tepki vermelidir. Belirli olaylar olduğunda kesme sistemi, işlemciye mevcut komut dizisini işlemeyi durdurmasını ve asıl komut dizisine dönmeden önce kesme kaynağında kesme hizmeti rutinini (ISR veya "kesme işleyicisi") başlatması için sinyal verebilir. Olası kesme kaynakları cihaza bağlıdır ve genellikle dahili zamanlayıcı taşması, analogdan dijitale dönüştürmenin tamamlanması, bir düğmeye basılması gibi girişte mantık düzeyindeki bir değişiklik ve  iletişim bağlantısında alınan veri gibi olayları içerir. Batarya cihazlarında olduğu gibi güç tüketiminin önemli olduğu yerlerde, kesintiler ayrıca bir mikro denetleyiciyi, işlemcinin çevresel bir olay tarafından bir şey yapması gerekene kadar durdurulduğu az güçlü uyku durumundan uyandırabilir.

Programlar
Harici, genişletilebilir bellekli bir sistemi sağlamak pahalı olacağından, genellikle mikrodenetleyici programları çipin belleğine sığmalıdır. Derleyiciler ve birleştiriciler, hem yüksek seviye hem de assembly dil kodlarını mikrodenetleyicinin belleğine depolamak için küçük bir makine kodu'na dönüştürmede kullanılır. Cihaza bağlı olarak, program belleği kalıcı olabilir, yalnızca fabrikada programlanabilen sadece okunur bellek veya sahada değiştirilebilir flaş bellek veya silinebilir salt okunur bellek olabilir.

Üreticiler, hedef sistemin donanımına ve yazılım geliştirmesine yardımcı olmak için genellikle mikro denetleyicilerinin özel çeşitlerini ürettiler. Başlangıçta bunlar cihazın üstünde program belleğinin ultraviyole ışıkla silinebildiği programlama ("yakma") ve test döngüsünden sonra yeniden programlamaya hazır "pencere"li EPROM sürümleriydi. 1998'den beri EPROM sürümleri nadirdir ve yerini kullanımı daha kolay (elektronik olarak silinebilir) ve üretimi daha ucuz olan EEPROM ve flaş ile değiştirdi.

ROM'a dahili bellek yerine harici bir cihaz olarak erişilen diğer sürümler de var olabilir ama bunlar ucuz mikrodenetleyici programcılarının yaygın bulunduğundan nadir hale gelmektedir.

Mikrodenetleyicide sahada programlanabilir cihazların kullanılması, donanım yazılımının sahada güncellenmesine veya monte edilmiş ancak henüz sevk edilmemiş ürünlerde geç fabrika revizyonlarına imkan verebilir. Programlanabilir bellek yeni bir ürünün devreye alınması için gereken hazırlık süresini de azaltır.

Yüzbinlerce aynı cihazın gerekli olduğu durumlarda, üretim sırasında programlanmış parçaların kullanılması ekonomik olabilir. Bu "maske programlanmış" parçalar aynı zamanda çipin mantığıyla aynı şekilde ortaya konan programa sahiptir.

Özelleştirilmiş bir mikrodenetleyici, uygulamanın gereksinimlerine uyarlanmış çevre birimleri ve arayüzleri için kişiselleştirilebilen bir dijital mantık bloğu içerir. Buna bir örnek, Atmel firmasının AT91CAP'idir.

Diğer mikrodenetleyici özellikleri
Mikrodenetleyicilerin genellikle birkaç ila düzinelerce genel amaçlı giriş/çıkış pini  (GPIO) vardır. GPIO pinleri giriş veya çıkış durumuna göre yapılandırılabilen yazılımlardır. GPIO pinleri giriş durumuna yapılandırıldığında genellikle sensörleri veya harici sinyalleri okumak için kullanılır. Çıkış durumuna göre yapılandırılan GPIO pinleri LED veya motor gibi harici cihazları harici güç elektronik devresi aracılığıyla dolaylı olarak çalıştırırır.

Birçok gömülü sistemin analog sinyal veren sensörleri okuması gerekir. Analog dijital dönüştürücü'nün (ADC) amacı budur. İşlemciler 1 ve 0 gibi dijital verileri yorumlamak ve işlemek için yapıldığından kendisine cihaz tarafından gönderilebilecek analog sinyallerle hiçbir şey yapamazlar. Böylece analog dijital dönüştürücü gelen veriyi işlemcinin tanıyabileceği şekle dönüştürmek için kullanılır. Bazı mikrodenetleyicilerde işlemcinin analog sinyal veya voltajı vermesini sağlayan Dijital Analog Dönüştürücü (DAC) vardır.

Dönüştürücülere ek olarak, birçok gömülü mikroişlemci, çeşitli zamanlayıcıları da içerir. En yaygın zamanlayıcı türlerinden biri (PIT) Programlanabilir Aralıklı Zamanlayıcıdır. PIT ya bir değerden sıfıra kadar geri sayım ya da sıfıra taşarak sayım kaydının kapasitesine kadar sayım yapar. Sıfıra ulaştığında, işlemciye sayımın bittiğini belirten bir kesme gönderir. Bu özellik, klimayı, ısıtıcıyı vb. açmaları gerekip gerekmediğini görmek için çevresindeki sıcaklığı periyodik olarak kontrol eden termostat gibi cihazlar için kullanışlıdır.

Özel Darbe Genişlik Modülasyon (PWM) bloğu CPU'nun kısa zamanlayıcı döngülerinde CPU kaynağını kullanmadan CPU'nun güç dönüştürücüleri, direnç yükünü, motorları vb. kumanda etmesini mümkün kılar.

Evrensel Asenkron Alıcı/Verici (UART) bloğu, CPU üzerinde çok az yük ile seri hat üzerinden veri alıp iletmeyi mümkün kılar. Adanmış çip üstü donanımı, Inter-Integrated Circuit (I²C), Seri Çevre Birimi Arayüzü (SPI), Evrensel Seri Veri Yolu (USB) ve Ethernet gibi dijital biçimlerde diğer cihazlarla (yongalar) iletişim kurma yeteneklerini de kapsar.

Daha çok entegrasyon

Mikrodenetleyiciler, CPU ile aynı çipte RAM ve kalıcı olmayan belleği birleştikleri için harici bir adres veya veri yolu uygulayamayabilirler. Daha az pin kullanılarak çip çok daha küçük ve daha ucuz bir pakete yerleştirilebilir.

Belleği ve diğer çevre birimlerini tek bir çipde tümleştirmek ve bunları bir birim olarak denemek o çipin maliyetini artırır ama genellikle bütün olarak gömülü sistemin net maliyetinin düşmesine neden olur. Entegre çevre birimli bir CPU'nun maliyeti, bir CPU ve harici çevre birimlerinin maliyetinden biraz daha fazla olsa bile, daha az çipe sahip olmak daha küçük ve daha ucuz devre kartına yol açar ve bitmiş montaj için hata oranını düşürme eğiliminin yanı sıra devre kartını takmak ve denemek için gereken işçiliği azaltır.

Mikrodenetleyici, genellikle aşağıdaki özellikleri olan tek bir entegre devre'dir:
 küçük ve basit 4-bit işlemcilerden karmaşık 32-bit veya 64-bit işlemcilere kadar merkezi işlem birimi
 veri depolama için geçici bellek (RAM)
 program ve çalışma parametresi depolaması için ROM, EPROM, EEPROM veya flaş bellek
 bireysel bir paket piminin mantık durumunun kontrolüne veya algılanmasına izin veren ayrı giriş ve çıkış bitleri
 seri bağlantı noktaları (Üniversal Asenkron Alıcı Verici (UART)'ler) gibi seri giriş/çıkış
 sistem ara bağlantısı için I²C, Serial Peripheral Interface ve Controller Area Network gibi diğer seri iletişim arayüzleri
 zamanlayıcılar, olay sayaçları, PWM üreteçleri ve bekçi köpeği gibi çevresel cihazlar
 saat üreteci genellikle bir kuvars zamanlama kristali, rezonatör veya RC devresi için bir osilatör
 birçoğu analogdan dijitale dönüştürücüler içerir, bazıları dijitalden analoğa dönüştürücüler içerir
 devre içi programlama ve devre içi hata ayıklama desteği

Bu entegrasyon, ayrı çipler kullanarak eşdeğer sistemler üretmek için gerekli olacak çip sayısını ve kablolama miktarını ve devre kart alanını çok azaltır. Ayrıca, özellikle az pinli cihazlarda, her bir pin, yazılım tarafından seçilen pin işlevi ile birkaç dahili çevre birimine arayüz oluşturabilir. Bu, bir parçanın, pimlerin özel işlevlere sahip olmasına göre daha geniş bir uygulama yelpazesinde kullanılmasına imkan verir.

Mikrodenetleyiciler, 1970'lerde piyasaya sürüldüklerinden bu yana gömülü sistemlerde oldukça popüler olduklarını kanıtladılar.

Bazı mikrodenetleyiciler Harvard mimarisi kullanır: talimatlar ve veriler için ayrı bellek veri yolları, erişimlerin eşzamanlı olarak gerçekleşmesine izin verir.  Harvard mimarisinin kullanıldığı durumlarda, işlemci için talimat sözcükleri, dahili bellek ve yazmaçların uzunluğundan farklı bir bit boyutunda olabilir; örneğin: 8 bitlik veri kayıtları ile kullanılan 12 bitlik komutlar.

Hangi çevre biriminin entegre edileceğine karar vermek genellikle zordur. Mikrodenetleyici satıcıları genellikle müşterilerinin pazara sunma süresi gereksinimlerine ve genel olarak daha az sistem maliyetine karşı çalışma frekanslarını ve sistem tasarım esnekliğini takas eder. Üreticiler, çip boyutunu en aza indirme ihtiyacını ek işlevsellik ile dengelemek zorundadır.

Mikrodenetleyici mimarileri çok çeşitlidir. Bazı tasarımlar, pakete entegre edilmiş bir veya daha çok ROM, RAM veya I/O işlevli genel amaçlı mikroişlemci çekirdekleri içerir. Diğer tasarımlar, kontrol uygulamaları amacına yöneliktir. Bir mikro denetleyici talimat setinde genellikle, kontrol programlarını daha küçültmek için bit manipülasyonu (bit tabanlı işlemler) için tasarlanmış birçok talimat bulunur. Örneğin genel amaçlı bir işlemci, mikrodenetleyicinin yaygın olarak gerekli işlevi sağlamak için tek bir yönergeye sahip olabileceği durumda, bit ayarlanmışsa bir kayıtta ve dalda bir biti test etmek için birkaç talimat gerektirebilir.

Mikrodenetleyicilerin geleneksel olarak bir matematik yardımcı işlemcisi yoktur, bu nedenle kayan nokta aritmetiği yazılım tarafından gerçekleştirilir. Ancak, bazı yeni tasarımlar bir FPU ve DSP için optimize edilmiş özellikler içerir. Microchip'in PIC32 MIPS tabanlı hattı buna bir örnek olabilir.

Programlama ortamları
Mikrodenetleyiciler orijinal olarak yalnızca Assembly dili ile programlanmıştır ama C, Python ve JavaScript gibi çeşitli yüksek seviyeli programlama dilleri de şimdi mikrodenetleyicileri ve gömülü sistemleri hedeflemek için yaygın kullanılmaktadır.

Genel amaçlı diller için Derleyiciler, mikrodenetleyicilerin benzersiz özelliklerini daha iyi desteklemek için bazı kısıtlamalara ve geliştirmelere sahiptir. Bazı mikrodenetleyiciler, belirli uygulama türlerinin geliştirilmesine yardımcı olacak ortamlara sahiptir. Mikrodenetleyici satıcıları, donanımlarını benimsemeyi kolaylaştırmak için bu araçları genellikle ücretsiz olarak sunar.

Özel donanıma sahip mikrodenetleyiciler, donanım özellikleriyle ilgisi olmayan kodlar için bile standart araçların (kod kitaplıkları veya statik analiz araçları gibi) kullanılmasını engelleyen Small Device C Compiler(8051 için SDCC) gibi kendi standart olmayan C lehçelerine ihtiyaç duyabilir.

CircuitPython çatalı, donanım bağımlılıklarını kitaplıklara taşımaya ve dili daha CPython standardına uygun hale getirmeye çalışsa da yorumlayıcılar, MicroPython gibi standart olmayan özellikler de içerebilir.

Bazı mikrodenetleyiciler için tercüman sabit yazılımı da mevcuttur. Örneğin, ilk mikrodenetleyicilerde Intel 8051 BASIC; Zilog Z8'de BASIC ve FORTH yanı sıra bazı modern cihazlardaki gibi. Genellikle bu tercümanlar etkileşimli programlamayı destekler.

Simülatörler, bazı mikrodenetleyiciler için mevcuttur. Bunlar, geliştiricinin, gerçek kısmı kullanıyorlarsa mikrodenetleyicinin ve programlarının davranışının ne olması gerektiğini analiz etmesine olanak tanır. Bir simülatör dahili işlemci durumunu ve ayrıca çıkışların durumunu gösterecek ve ayrıca giriş sinyallerinin üretilmesine izin verir. Bir yandan çoğu simülatör, sistemdeki diğer pek çok donanımı simüle edememekle sınırlı olacak olsa da, aksi takdirde fiziksel uygulamada istendiğinde yeniden üretilmesi zor olabilecek koşulları uygulayabilir ve hata ayıklama ve problemleri analiz etmenin en hızlı yolu olabilir.

Yeni mikrodenetleyiciler genellikle, bir devre içi emulator (ICE) tarafından JTAG aracılığıyla erişildiğinde, bir hata ayıklayıcı ile sabit yazılımın hata ayıklamasına imkan veren çip üzerinde Hata ayıklama devresi ile entegre edilmiştir. Gerçek zamanlı bir ICE, çalışırken dahili durumların görüntülenmesine ve/veya değiştirilmesine izin verebilir. Bir izleyici ICE, bir tetikleme noktasından önce/sonra yürütülen programı ve MCU durumlarını kaydedebilir.

Kaynakça

Mikrodenetleyici


مستشفى مبارك الكبير، هو مستشفى عام يقع في منطقة الجابرية في محافظة حولي، وهو يتبع من الناحية الإدارية منطقة حولي الصحية. افتتح المستشفى عام 1982، وترجع تسميته بهذا الاسم للشيخ مبارك الصباح.

يقدم المستشفى خدماته بشكل عام لجميع سكان محافظة حولي، ويقع في منطقة الجابرية وأيضا بعض التخصصات غير المتوفرة في المستشفيات الأخرى لجميع مناطق الكويت. يقدم المستشفى جميع الخدمات الطبية والجراحية بالإضافة إلى المهمات التعليمية لطلبة كلية الطب والأطباء، وكذلك البحوث الطبية. ويقع بجانبه بنك الدم الكويتي. ويغطي مستشفى مبارك الكبير مناطق سكانية يبلغ مجموع تعدادها حوالي 700.000 نسمة.

انظر أيضا
 قائمة مستشفيات دولة الكويت

المراجع

تأسيسات سنة 1982 في الكويت
مباني مستشفيات اكتملت في 1982
مستشفيات أسست في 1912
مستشفيات أسست في 1982
مستشفيات الكويت

مستشفى مبارك الكبير


ජපානයේ නගර ලැයිස්තුව මෙහි දැක්වේ.

නගර (Cities)

Dissolved cities

ප්‍රභව දත්ත

 The area figures are according to Geographical Survey Institute of Japan as of 2007-10-01.
 The source websites of each prefectures' populations are according to :ja:Template:自治体人口/doc.

ආශ්‍රිත
 Japanese cities by population (1889)
 Municipalities of Japan
 List of city nicknames in Japan
 List of metropolitan areas in Japan by population

මූලාශ්‍ර

ජපානයේ නගර ලැයිස්තුව
Japan

ජපානයේ නගර ලැයිස්තුව


Sogne Fiyordu (Sognefjorden), Grönland'daki Scoresby Sund'dan sonra dünyanın en büyük ikinci, Norveç'in ise en büyük fiyordudur. Kuzey Norveç, Sogn og Fjordane'de bulunan Sogne Fiyordu'nun ağzı 72 km, genişliği ise 203 km dir.

Fiyortların Kralı lakaplı Sognefjord veya Sognefjorden (), Norveç'teki en büyük ve en derin fiyorttur. Batı Norveç'te Vestland ilçesindedir ve okyanustan iç kısımlara, Luster belediyesindeki küçük Skjolden köyüne  uzanır.

Fiyort, adını çevredeki Sogn bölgesine verir. Ad, muhtemelen fiyordun ağzındaki gelgit akıntılarının kabarması veya emilmesinden dolayı Norveççe súg- "emmek" kelimesiyle ilişkilidir.

Coğrafya

Fiyort birçok belediyenin içinden geçer: Solund, Gulen, Hyllestad, Høyanger, Vik, Sogndal, Lærdal, Aurland, Årdal ve Luster. Fiyort, deniz seviyesinin altında maksimum  derinliğe ulaşır ve en büyük derinlikler, fiyordun Høyanger yakınlarındaki orta kısımlarındadır. Sognefjord, Rutledal'dan Hermansverk'e kadar olan uzunluğunun yaklaşık   derinliğinden daha fazladır.
Ağzının yakınında, dip aniden deniz seviyesinin yaklaşık  altında bir eşik düzeyine yükselir. Sognefjord'daki deniz yatağı, bazı  tortularla kaplıdır, öyle ki ana kaya deniz seviyesinin yaklaşık  altındadır. Fiyordun genişliği  kadardır.

Kaynakça

Vestland'daki fiyordlar

Sognefjord


Goruća zemlja (engleski: Fire Country) je američka televizijska serija koju su zajedno stvorili Max Thieriot, Tony Phelan i Joan Rater, s Maxom Thieriotom u glavnim ulogama, a producirao Jerry Bruckheimer. Emitira se na CBS-u od 7. listopada 2022. U Hrvatskoj se prikazuje na FOX-u od 28. veljače 2023.

CBS je 6. siječnja 2023. seriju obnovio za drugu sezonu.

Radnja
Bode Donovan je mladi zatvorenik s problematičnom prošlošću. Nadajući se da će se iskupiti i skratiti kaznu, pridružuje se kao volonter vatrogasnom programu u "Kalifornijskom programu konzervatorskih kampova" u kojem zatvorenici pomažu Kalifornijskom odjelu za šumarstvo i zaštitu od požara, poznatom kao "Cal Fire". Na kraju je raspoređen u svojem rodnom gradu u sjevernoj Kaliforniji, gdje mora raditi zajedno s bivšim prijateljima, drugim zatvorenicima i elitnim vatrogascima kako bi ugasio velike požare koji muče regiju.

Sezone

Glumačka postava

Glavni likovi
 Max Thieriot kao Bode Donovan (aka Bode Leone), zatvorenik koji se pridružuje vatrogasnom programu u sjevernoj Kaliforniji. Zbog smrti sestre, a zatim i pljačke promijenio je prezime kako ne bi dodatno beščašćio obitelj.
 Kevin Alejandro kao Manny Perez, nadzornik zatvorenika i Gabrielin otac, kao mladić bio je pritvorenik i dobrovoljni vatrogasac.
 Jordan Calloway kao Jake Crawford, vatrogasac pod Vinceovim zapovjedništvom i Gabrielin i Rileyin bivši dečko.
 Stephanie Arcila kao Gabriela Perez, olimpijska atletičarka i Mannyjina kći, umorna od sportskog života, pokušava ući u vatrogasce.
 Jules Latimer kao Eve Edwards, vješta vatrogaskinja pod Vinceovim zapovjedništvom.
 Diane Farr kao Sharon Leone, voditeljica odjela, Vinceova supruga, Rileyina i Bodeina majka, za razliku od supruga zadovoljna je povratkom sina. Tijekom prve sezone sazna se da je bolesna.
 Billy Burke kao Vince Leone, vođa bataljuna 1508, Sharonin suprig, Rileyin i Bodeov otac.

Sporedni likovi
 W. Tré Davis kao Freddy "Goat" Mills, zatvorenik Cal Fire i Bodeov prijatelj
 Michael Trucco kao Luke Leone, Vinceov brat
 Jade Pettyjohn kao Riley Leone, Vinceova i Sharonina pokojna kčer, Bodeina mlađa sesta i Eveina najbolja prijateljica
 Sabina Gadecki kao Cara, Bodina bivše djevojka
 April Amber Telek kao Dolly Burnet, Bodina tetaBode's aunt
 Aaron Pearl kao Chief Paulie Burnett, Bodeov ujak
 Zach Tinker kao Collin O'Reilly/Alex Shawcross, vatrogasac na probaciji.
 Katrina Reynolds kao Cookie, Freddova djevojka.
 Karen LeBlanc kao Dr. Lilly Crawford, Jakeova majka
 Fiona Rene kao Rebecca Lee, zatvorenica i bivša odvjetnica
 Julianne Christie kao Kate
 Barclay Hope kao Father Pascal
 JP Padda kao Andy
 Ian Tracey kao Wes
 Rebecca Mader kao Faye, šefica privatne vatrogasne tvrtke
 Kanoa Goo kao Kyle, a Gabrielina prijateljica
 Kane Brown kao Robin
 Crystal Balint kao Erika Snow
 Riley Davis kao Troy

Produkcija

Razvoj
U studenom 2021. CBS je objavio da razvija seriju u kojoj glume Max Thieriot, Tony Phelan i Joan Rater, na temelju Thierotovih iskustava. Potencijalna serija tada je bila poznata pod imenom "Cal Fire". Pilot epizodu su napisali Phelan i Rater, s Thieriotom kao koscenaristom, a režirao James Strong. Serija je premijerno prikazana 7. listopada 2022. CBS je 6. siječnja 2023. seriju obnovio za drugu sezonu.

Snimanje
Snimanje serije započelo je u srpnju 2022. u Vancouveru u Kanadi, a završila u travnju 2023. Serija koristi obližnje selo Fort Langley za prikaz fiktivnog grada "Edgewater", u sjevernoj Kaliforniji. Osim toga, uspostavljanje kadrova za grad Edgewood snimljeno je u Rio Dellu, u okrugu Humboldt u Kaliforniji.

Izvori

Vanjske poveznice
  na cbs.com
  na foxtv.hr

Američke serije
Dramske serije
Televizijske serije koje su počele 2022.

Goruća zemlja (televizijska serija)


Onthophagus rubicundulus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por MacLeay em 1871.

Referências

Ligações externas

rubicundulus
Coleópteros descritos em 1871

Onthophagus rubicundulus


සමාජ විද්‍යාවේ සහ දේශපාලන විද්‍යාවේ, බෝර්ෂ්වෂී  යන නාම පදයද  (Fr.:  | Eng.: ) බෝර්ෂ්වා යන නාම විශේෂණ පදයද ඓතිහාසික සමාජ-ආර්ථික පංති පරාසයක් විස්තර කරන පද වෙති. එම නිසා, 18වන සියවසෙහි අග භාගයෙහි සිට,  බටහිර ලෝකයෙහි, බුර්ජුවෂී වෙතින් විස්තර කෙරෙනුයේ, "ඔවුන් විසින් ප්‍රාග්ධනයට හිමිකම් කීම නිසාවෙන් හා , එය හා බැඳි ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය වෙතින් විස්තර කෙරෙන" සමාජ පංතියකි; එබැවින්, බුර්ජුවා (පුරුෂ) සහ  බුර්ජ්වාස් (ස්ත්‍රී) යන පුද්ගල පද සංස්කෘතික වශයෙන් හඳුන්වන්නේ ධනවාදී සමාජයන්හී ධනවත්ම සමාජ පංතියෙහි පුරුෂයෙක් හෝ ස්ත්‍රියක වෙති.

සමකාලීන  ශාස්ත්‍රීය සිද්ධාන්තයන්හී, බෝර්ෂ්වෂී යන පදය සාමාන්‍ය වශයෙන් දක්වන්නේ ධනවාදී සමාජයන්හි පාලක පංතියයි. මාක්ස්වාදී සිද්ධාන්තයෙහි, මෙම පංතියෙහි පිහිටුම් ලාක්ෂණික ලෙසින් සැලකෙන්නේ ඔවුන් විසින් නිෂ්පාදන ක්‍රම සඳහා හිමිකම් පෑමයි.

ආශ්‍රිත

බෝර්ෂ්වෂී


Mesopotam (del griego entre ríos, al igual que la castellanizada Mesopotamia) es una unidad administrativa situada al sur de Albania, en el municipio de Finiq (condado de Vlorë). Está habitado principalmente por griegos. Su principal atractivo es un monasterio de la Iglesia ortodoxa griega datado en el siglo XIII y dedicado a San Nicolás.

Localidades
Hasta la reforma local de 2015 fue municipio. Las siguientes localidades formaban parte del municipio:

 Ardhasovë
 Bistricë
 Brajlat
 Dhrovjan
 Fitore
 Kardhikaq
 Kostar
 Krane
 Krongj
 Livinë
 Mesopotam
 Muzinë
 Pecë
 Sirakat
 Velahovë

Referencias

Localidades de Albania
Condado de Vlorë

Mesopotam


Cherry Valley ist ein Village im Winnebago County im Norden des US-Bundesstaates Illinois. Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 2.905 ermittelt.

Cherry Valley gehört der Metropolregion Rockford an und liegt rund 10 km östlich von deren Zentrum. Ein kleiner Teil der Ortschaft zählt zum Boone County.

Demografische Daten
Nach der Volkszählung im Jahr 2010  lebten 3162 Menschen in Cherry Valley. Die Bevölkerungsdichte betrug 140,34 Einwohner/km². Ethnisch setzte sich die Bevölkerung aus 88,2 % Weißen, 2,88 % Afroamerikaner, 0,35 % amerikanische Ureinwohner, 4,74 % Asiaten und 0,06 % Pacific Islander zusammen. 1,45 % waren anderen Rassen angehörig, 2,31 % gehörten zu zwei oder mehr Rassen. 5,12 % der Gesamtbevölkerung waren spanischer oder lateinamerikanischer Abstammung.

Wirtschaft
Cherry Valley ist größtenteils vom Einzelhandel geprägt, mit der Cherryvale Mall befindet sich das größte Einkaufszentrum der Rockforder Metropolregion am Rande des Stadtgebietes. Die meisten Bewohner pendeln jedoch zum Arbeiten in das nahe gelegene Rockford oder nach Chicago.

Weblinks

 Cherry Valley, Illinois, offizielle Website (englisch)

Einzelnachweise

Cherry Valley (Illinois)


Joker  é um filme de suspense psicológico americano de 2019 dirigido e produzido por Todd Phillips, que co-escreveu o roteiro com Scott Silveri. O filme foi produzido pela Warner Bros. Pictures, DC Films e Joint Effort, em associação com Bron Creative e Village Roadshow Pictures, e distribuído pela Warner Bros. Baseado em personagens da DC Comics, o filme é estrelado por Joaquin Phoenix como o Coringa. Situado em 1981, segue Arthur Fleck, um comediante fracassado cuja queda na insanidade e no niilismo inspira uma violenta revolução contracultural contra os ricos em uma Gotham City decadente. Robert De Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy, Brett Cullen, Glenn Fleshler, Bill Camp, Shea Whigham e Marc Maron aparecem em papéis coadjuvantes.

Coringa estreou no 76º Festival Internacional de Cinema de Veneza em 31 de agosto de 2019, onde ganhou o Leão de Ouro, e foi lançado nos Estados Unidos em 4 de outubro de 2019. O filme polarizou os críticos; enquanto os valores de performance, trilha musical, cinematografia e produção de Phoenix foram elogiados, o tom sombrio, o retrato da doença mental e o manuseio da violência dividiram as respostas. O filme se tornou um grande sucesso de bilheteria, estabelecendo recordes de lançamento em outubro e arrecadando mais de US$ 1 bilhão, tornando-se o primeiro filme com classificação R a ultrapassar a marca de um bilhão de dólares nas bilheterias mundiais, a sexta maior bilheteria. É o filme de maior bilheteria de 2019 e o 31º filme de maior bilheteria de todos os tempos. No Óscar 2019, o filme recebeu 11 indicações (incluindo Melhor Filme), ganhando Melhor Ator por Phoenix e Melhor Trilha Sonora Original por Hildur Guðnadóttir. Phoenix e Guðnadóttir também ganharam nas cerimônias do Globos de Ouro e do BAFTA. O American Film Institute selecionou Coringa como um dos 10 melhores filmes de 2019. Embora a opinião crítica estivesse dividida, Coringa foi amplamente considerado um dos melhores filmes do ano pelo público.

Prêmios e indicações

Ver também

 2019 no cinema

Notas

Ligações externas

Joker (filme)

Lista de prêmios e indicações recebidos por Joker (2019)


Burmannia itoana ist eine Pflanzenart aus der Familie der Burmanniaceae. Sie ist beheimatet in China und Teilen Japans.

Beschreibung

Burmannia itoana ist eine ausdauernde, blattgrünlose, durchgehend blass bläuliche, unverzweigt bis selten verzweigt, der Stängel dick fadenförmig wachsende krautige Pflanze, die eine Wuchshöhe von 5 bis 15 Zentimeter zur Blütezeit erreicht. Sie ist mykotroph. Ein Rhizom ist entweder von zylindrischer Gestalt, kriechend oder nicht vorhanden, die wenigen Wurzeln sind verdickt und kurz. Die Blätter sind 2,3 bis 3,3 Millimeter lang. Sie fehlen am Ansatz und kommen nur vereinzelt am Stängel vor, dort sind sie schuppenartig, eiförmig-lanzettlich, spitz zulaufend und eng anliegend.

Der Blütenstand ist ein- oder zwei- bis dreiblütig. Die aufrechten, mit rund 2,5 Millimetern Länge kurz gestielten Blüten sind 8 bis 11 Millimeter lang und kleistogam. Die Blütenröhre ist zylindrisch-dreiwinklig und 3,5 bis 5,5 Millimeter lang, die 1,1 bis 2,1 Millimeter breiten Flügel sind halbiert keilförmig und verlaufen vom Ansatz der äußeren Blütenlappen bis mittig oder unterhalb des Ansatzes des Fruchtknotens. Die äußeren Blütenlappen sind 1,5 bis 2 Millimeter lang, eiförmig-dreieckig, aufrecht, fleischig, verdickt und mit einem zugespitzten äußeren Ende, die inneren kreisförmig und sehr klein. Die Staubfäden sind ungestielt und setzen im Blütenschlund genau unterhalb der inneren Blütenlappen an, das Konnektiv ist verdickt "T"-förmig und weist zwei dicke, seitliche Arme auf, die die Thecae tragen, ein Sporn fehlt. Der Griffel ist so lang wie die Blütenröhre und dick fadenförmig, an seinem Ende stehen die drei annähernd ungestielten Narben.

Die Fruchtknoten sind annähernd kugelförmig und 2 bis 3,7 Millimeter lang. Die annähernd kugelförmige, 2,5 bis 4,5 Millimeter lange Kapsel öffnet sich entlang von Querschlitzen. Die Samen sind zahlreich, gelb und elliptisch.

Verbreitung

Burmannia itoana ist beheimatet im südlichen China, in Taiwan und den japanischen Ryukyu-Inseln in Höhenlagen zwischen 300 und 1200 Meter. Sie findet sich in dichten immergrünen Wäldern meist in Tälern oder nahe Fließgewässern auf feuchtem, humosem Boden.

Systematik
Die Art wurde 1913 von Tomitaro Makino erstbeschrieben.

Literatur
Fußnoten direkt hinter einer Aussage belegen diese einzelne Aussage, Fußnoten direkt hinter einem Satzzeichen den gesamten vorangehenden Satz. Fußnoten hinter einer Leerstelle beziehen sich auf den kompletten vorangegangenen Text.

Einzelnachweise

Weblinks

Burmanniaceae
Burmanniaceen
Mykoheterotrophe Pflanze

Burmannia itoana


La Task Force KleptoCapture est une unité du ministère de la Justice des États-Unis créée en mars 2022 dans le but d'appliquer des sanctions aux oligarques russes (qualifiés de « kleptocrates ») en réponse à l'invasion russe de l'Ukraine.

Contexte
Le président Joe Biden annonce la création de la Task Force KleptoCapture lors du discours sur l'état de l'Union de 2022. Cette équipe est constituée pour cibler spécifiquement les oligarques russes. Cette équipe est composée de fonctionnaires du Federal Bureau of Investigation, du United States Marshals Service, de l'Internal Revenue Service, de l'United States Postal Inspection Service, de l'United States Immigration and Customs Enforcement et des United States Secret Service. L'objectif principal du groupe de travail est d'imposer les sanctions imposées à ces individus russes pour geler et saisir les avoirs qui, selon le gouvernement américain, sont le produit de leur implication illégale avec le gouvernement russe et de l'invasion de l'Ukraine.

Références

Liens externes

Relations entre les États-Unis et la Russie
Département de la Justice des États-Unis
Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022

Task Force KleptoCapture


Victor Mercea (n. 1882, Coșteiu Mare, comitatul Timiș, Regatul Ungariei – d. 1981) a fost un avocat român – unit și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Biografie
Victor Mercea a fost avocat, dirijorul corului românesc din Buziaș, membru important al P.N.R. Timiș, cu rol în organizarea consiliilor naționale române și a gărzilor naționale. După anul 1918, a fost decanul baroului de avocați din Timișoara.
A fost delegat din partea Cercului electoral Tormac la Marea Adunare Națională de la Alba – Iulia din 1 decembrie 1918 la care s-a decretat unirea Transilvaniei cu România.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1882
Decese în 1981
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Bănățeni
Români din Austro-Ungaria

Victor Mercea (delegat)


Dryopolystichum, monotipski rod paprati iz porodice Lomariopsidaceae, Jedina vrsta je D. phaeostigma iz Nove Gvineje (Irian Jaya, Papua Nova Gvineja); Bismarckov arhipelag; Solomonski otoci (Santa Ysabel)

Sinonimi
 Dryopteris cyclosorum Alderw.
 Aspidium phaeostigma Ces.
 Dryopteris kingii Copel.
 Dryopteris ledermannii Brause
 Dryopteris phaeostigma (Ces.) C.Chr.
 Dryopteris tamatana C.Chr.
 Polystichum lastreoides Rosenst.

Izvori

Lomariopsidaceae
Flora Nove Gvineje
Flora Bismarckovih otoka
Flora Solomonskih otoka

Dryopolystichum


Pontewitz ist ein Ortsteil der Gemeinde Dobitschen im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Lage
Der Gutshof Pontewitz liegt am Südrand des Forstes Hoppeberg, etwa 800 m östlich von Dobitschen an der Kreisstraße 534 und unweit der Landesstraße 1362. Geologisch gesehen, befindet sich der Weiler in der Altenburger-Zeitzer Lösshügellandschaft schon in einem Teil der Leipziger Tieflandsbucht. Südlich des Weilers befindet sich der Kleine Gerstenbach, ein Quellfluss des Gerstenbachs.

Geschichte
Im Jahre 1336 wurde das Dörfchen erstmals urkundlich erwähnt. Pontewitz gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.
Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte Pontewitz bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Altenburg (ab 1900). Juristisch war ab 1879 das Amtsgericht Altenburg und seit 1906 das Amtsgericht Meuselwitz für den Ort zuständig. Pontewitz gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam der Weiler zum Landkreis Altenburg.

Am 1. Juli 1950 erfolgte die Eingemeindung des landwirtschaftlich geprägten Weilers nach Dobitschen. Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam Pontewitz als Ortsteil der Gemeinde Dobitschen mit dem Kreis Schmölln an den Bezirk Leipzig; jener gehörte seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen und ging 1994 im Landkreis Altenburger Land auf.
Ende April 2012 wohnten im Ort 25 Personen.

Weblinks

 Pontewitz auf der Webseite der Gemeinde Dobitschen

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Altenburger Land
Dobitschen
Ersterwähnung 1336
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)
Gemeindeauflösung 1950

Pontewitz


31969 Yihuachen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
31969 Yihuachen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 31001-32000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

31969 Yihuachen


Aceasta este o listă de filme britanice din 1980:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1980 la Internet Movie Database

Vezi și
1980 în Marea Britanie
1980 în film
1980 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1980


Kleinröda ist ein Ortsteil der Gemeinde Starkenberg im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Lage
Kleinröda liegt drei Kilometer nordwestlich von Starkenberg in direkter Nachbarschaft zu Neuposa und unweit der Landesgrenze zu Sachsen-Anhalt. Die geographische Höhe des Ortes beträgt . Die Gegend ist durch Ackerbau- und Bergbaugebiet gekennzeichnet. Verkehrsmäßig liegt der Ort an der Landesstraße 1361.

Geschichte
Kleinröda ist im Gegensatz zu Großröda einer der jüngsten Orte im Altenburger Land, da es erst 1703 gegründet wurde. Die Gründer des Orts waren die Besitzer des südwestlich gelegenen Ritterguts Röda. Seit der Anlage des neuen Orts unterteilte man in Groß- und Kleinröda. Das Dorf gehörte zum wettinischen Kreisamt Altenburg, welches bis 1826 unter der Hoheit des Herzogtums Sachsen-Gotha-Altenburg stand. Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.

Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte Kleinröda bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Altenburg (ab 1900). Juristisch war ab 1879 das Amtsgericht Altenburg und seit 1906 das Amtsgericht Meuselwitz für den Ort zuständig. Das Dorf gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 wurde Kleinröda dem Landkreis Altenburg zugeordnet.

1923 erfolgte die Eingemeindung nach Posa. Mit diesem kam der Ort im Jahr 1952 zum Kreis Altenburg im Bezirk Leipzig und am 1. Januar 1974 zur Gemeinde Starkenberg. Im Jahr 2012 lebten im Ortsteil 101 Personen.

Einzelnachweise

Weblinks

 Kleinröda auf der Website der Gemeinde Starkenberg

Ort im Landkreis Altenburger Land
Starkenberg
Gegründet 1703
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)

Kleinröda


Camillus Archibong Etokudoh (Ikot Uko Etor, Nigéria, 1949) é um ministro católico romano e bispo de Port Harcourt.

Camillus Archibong Etokudoh recebeu o Sacramento da Ordem para a Diocese de Ikot Ekpene em 2 de julho de 1978.

Em 18 de janeiro de 1988, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Capra e o nomeou Bispo Auxiliar de Ikot Ekpene. O bispo de Ikot Ekpene, cardeal Dominic Inácio Ekandem, concedeu sua consagração episcopal em 14 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Lagos, Anthony Olubunmi Okogie e o Administrador Apostólico de Warri e Port Harcourt, Edmund Joseph Fitzgibbon SPS.

Em 1º de setembro de 1989, João Paulo II o nomeou Bispo de Ikot Ekpene.

Papa Bento XVI nomeou-o Bispo de Port Harcourt em 4 de maio de 2009.

Ver também

Bispos católicos da Nigéria

Camillus Archibong Etokudoh


Alexander James Edmund Cockburn,  baronnet ( - ) est un juriste et homme politique britannique qui est Lord juge en chef d'Angleterre et du pays de Galles pendant 21 ans. Il juge certaines des principales causes célèbres du .

En 1847, il est élu sans opposition comme député libéral de Southampton. Son discours à la Chambre des communes au nom du gouvernement dans le différend Don Pacifico avec la Grèce le recommande à Lord John Russell, qui le nomme solliciteur général en 1850 et procureur général en 1851, un poste qu'il occupe jusqu'à la démission du ministère en février 1852.

Jeunesse et carrière
Cockburn est né à Altona, dans l'actuelle Allemagne et fait alors partie du Brandebourg d'Alexander Cockburn et de son épouse Yolande fille de René Michel de Vignier de La Saline, vicomte de Vignier, de Saint-Domingue. Son père est consul britannique à Hambourg et dans les villes de la Hanse et plus tard envoyé extraordinaire et ministre plénipotentiaire à Wurtemberg et en République de Colombie. Il est le quatrième fils de James Cockburn (8e baronnet) (né vers 1729, décédé en juillet 1804), ses trois frères aînés ayant accédé au titre de baronnet, mais sont morts sans héritiers.

Il fait ses études en grande partie à l'étranger et se familiarise avec le français et avec l'allemand, l'italien et l'espagnol. Il fait ses études à Trinity Hall, Cambridge, obtenant une première en droit civil en 1824-1805 et obtient son diplôme en 1829 avec un LL. B. degré, et étant également élu membre, puis membre honoraire. Il entre au Middle Temple en 1825 et est admis au barreau en 1829. Il rejoint le circuit occidental et construit une pratique substantielle bien qu'il ait été suffisamment méfiant de son succès à Londres pour y consacrer peu de ses énergies .

Avocat (1832-1847)
Trois ans après son appel, le Reform Bill est adopté. Cockburn commence à pratiquer le droit électoral, notamment pour Henry Bulwer-Lytton et Edward Ellice. En 1833, avec William Rowe, il publie un mémoire parlementaire sur les décisions des commissions électorales. En 1834, Ellice recommande Cockburn comme membre de la commission chargée d'enquêter sur l'état des corporations d'Angleterre et du Pays de Galles. Grâce à son travail parlementaire, Cockburn rencontre Joseph Parkes et s'intéresse lui-même à la politique en tant que profession en soi, et non simplement comme prétexte à une argumentation juridique. Cockburn devient ambitieux et, en 1838, il refuse l'offre d'une nomination à la magistrature en Inde avec le sentiment « Je vais chercher quelque chose de mieux que ça ». Il devient Recorder de Southampton et à partir de ce moment-là, il commence à réduire son travail sur la matière parlementaire en faveur de dossiers plus notoires. En 1841, il est nommé conseiller de la reine.

Officier de justice de la Couronne (1850-1856)
John Russell nomme Cockburn solliciteur général en 1850 et procureur général en 1851, poste qu'il occupe jusqu'à la démission du ministère en février 1852. En décembre 1852, sous le ministère de Lord Aberdeen, Cockburn redevient procureur général et le reste jusqu'en 1856, prenant part à de nombreux procès célèbres. En 1854, Cockburn est nommé enregistreur de Bristol.

Cockburn dirige au Parlement la Common Law Procedure Act 1852 et la Common Law Procedure Act 1854 .

Juge (1856-1880)
En 1856, il devient juge en chef des plaids communs. Il hérite du titre de baronnet en 1858. En 1859, Lord Campbell devient lord chancelier et Cockburn devient lord juge en chef du banc de la reine.

Cockburn recherche toujours les affaires les plus sensationnelles et réorganise astucieusement son programme de travail de manière à pouvoir participer à tout procès susceptible d'attirer l'attention de la presse.

Plusieurs premiers ministres proposent de nommer Cockburn pour une pairie, et il accepte finalement l'offre en 1864. Cependant, la reine Victoria refuse, notant que « cette pairie a déjà été refusée plus d'une fois en raison de la mauvaise moralité notoire du juge en chef ».

En 1875, les trois cours de common law anglaises (le Queen's Bench, la Cour des plaids-communs et la Court of the Exchequer) fusionnent pour devenir des divisions de la nouvelle Haute cour de Justice. Le chef de chaque tribunal (Lord Chief Justice Cockburn, Chief Justice of the Common Pleas John Duke Coleridge et Chief Baron of the Exchequer Fitzroy Kelly) restent en poste. Après la mort de Kelly et Cockburn en 1880, les trois divisions fusionnent en une seule division, avec Lord Coleridge comme Lord Chief Justice d'Angleterre.

Personnalité
En apparence, Cockburn est de petite taille avec une grosse tête, mais possède une manière très digne. Il aime la voile et d'autres sports, et l'écriture (il a écrit un roman inédit). Il aime socialiser et a des liaisons, engendrant deux enfants illégitimes. Il « fut aussi toute sa vie adonné à des frivolités pas tout à fait compatibles avec l'avancement dans une profession savante, ou avec les positions de dignité qu'il occupa successivement ». Il vit pendant de nombreuses années à Wakehurst Place dans le Sussex. Une fois, il a dû s'échapper par la fenêtre du vestiaire du château de Rougemont, à Exeter, pour échapper aux huissiers de justice. Peu de temps avant de devenir juge en chef des plaids communs, Cockburn se promenait dans le Haymarket de Londres avec son collègue avocat William Ballantine lorsqu'il a vu un agent de police malmener une femme. Le couple s'est arrêté pour protester mais s'est retrouvé accusé d'entrave à un agent dans l'exercice de ses fonctions, arrêté par l'agent et conduit au poste de police de Vine Street. Au poste, ils rencontrent une connaissance qui explique à l'inspecteur qui ils sont et ils sont relâchés.

En tant que juge, il n'a pas la plus haute réputation, une blague au sein de la profession juridique étant qu'il n'est devenu un juge de premier ordre que parce qu'il siégeait avec Lord Blackburn. Charles Francis Adams, Sr., un autre juge du tribunal de Genève chargé de résoudre le problème des réclamations en Alabama, estime que le tempérament de Sir Alexander est si court qu'il semblait mentalement déséquilibré.

Famille
Bien que Cockburn ne se soit jamais marié, il a un fils illégitime reconnu et une fille illégitime de la célibataire Amelia (Emily) Godfrey (17 septembre 1818, baptisée le 11 octobre 1818 All Saints' Church, Epping), fille de William Daniel Leake Godfrey (1788- 1868) et son épouse Louisa Hannah (née Dalley, 1791–1852)

 Louisa Charlotte Cockburn (3 août 1838 Stratford, Essex baptisée le 16 juin 1839 All Saints' Church, West Ham, Essex – Île de Wight 25 avril 1869), qui s'est marié à Chelsea, Londres, le 25 juin 1863 au révérend Charles William Cavendish (Chiswick 24 septembre 1822 - Ryde, île de Wight 21 décembre 1890), recteur de Little Casterton, Rutland, plus tard converti catholique qui devient secrétaire de l'Œuvre pontificale de la propagation de la foi, et petit-fils de George Cavendish (1er comte de Burlington), avec descendance : Louis Francis John Charles Raphael Cavendish (24 octobre 1864 – 31 décembre 1890, jamais marié.
 Alexander Dalton (Alex) Cockburn (Sydenham 1846 - Westminster 16 juillet 1887), capitaine du  Life Guards, qui ne s'est jamais marié et à qui Cockburn laisse la majorité de sa fortune. Son fils ne lui succède pas comme baronnet de Langton, le titre entre alors en sommeil.

Cockburn meurt le 20 novembre 1880 d'une angine de poitrine dans sa maison du 40 Hertford Street, Mayfair, Londres ; il a continué à travailler jusqu'à sa mort malgré trois crises cardiaques et les avertissements de son médecin. Comme il ne s'est jamais marié, il n'a aucun héritier légitime, malgré le fait qu'il ait un enfant mâle survivant. Ses restes ont été déposés dans la catacombe A du cimetière de Kensal Green.

Références

Bibliographie

 1-84331-150-X
 978-0-297-84459-4

 0-8377-2336-1
 Lobban, M. (2004) " Cockburn, Sir Alexander James Edmund, twelfth baronet (1802-1880 " ), Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, consulté le 24 juillet 2007 (subscription or la bibliothèque publique britannique requis)

Liens externes

Membre du Comité judiciaire du Conseil privé
Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green
Chevalier grand-croix de l'ordre du Bain
Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Membre du Middle Temple
Procureur général pour l'Angleterre et le pays de Galles
Étudiant de Trinity Hall (Cambridge)
Lord juge en chef d'Angleterre et du pays de Galles
Député du 16e Parlement du Royaume-Uni
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti libéral (Royaume-Uni)
Président de Cambridge Union
Chief Justice of the Common Pleas
Décès en novembre 1880
Naissance en septembre 1802
Baronnet
Décès à 78 ans

Alexander Cockburn (12e baronnet)


Umgedrehter Unterricht (im Englischen Flipped Classroom oder Inverted Classroom) bezeichnet eine Unterrichtsmethode des integrierten Lernens, in der die Hausaufgaben und die Stoffvermittlung insofern vertauscht werden, als die Lerninhalte zu Hause von den Schülern erarbeitet werden und die Anwendung im Unterricht geschieht.

Kennzeichen
Die klassische Form des Unterrichts besteht aus lehrergelenkten Phasen in der Schule und darauf aufbauenden Übungen zu Hause. Im umgedrehten Unterricht erstellen die Lehrer Material für die Schüler, häufig Videosequenzen, die diese meist zu Hause rezipieren. Die Übungen finden dann in der Schule statt.

Auswirkungen auf den Unterricht
Die Verlagerung der Lehrsequenzen nach Hause führt zu mehr Unterrichtszeit, in der die Schüler durch die Lehrer gecoacht werden können.
Den Schülern bietet das Verfahren die Möglichkeit, die Lehrinhalte selbstbestimmt und im eigenen Tempo zu rezipieren. Bei der Nutzung beispielsweise von Videos kann während des Videos pausiert oder zurückgespult werden. Treten Fragen oder Verständnisprobleme auf, können die Schüler sofort über Internet oder in den Übungsphasen direkt beim Lehrer nachfragen.

Lehrer sind verantwortlich für die Produktion, Auswahl und Bereitstellung der geeigneten Materialien, die von den Schülern außerhalb der klassischen Unterrichtszeit rezipiert werden. In der Präsenzphase (Zeit der Anwesenheit) können Fragen, die in der Vorbereitung aufgekommen sind, von den Lehrern aufgenommen und vor versammelter Klasse geklärt werden. Neuer Stoff wird nicht vermittelt, sondern die Schüler üben den vorbereiteten Stoff möglichst selbständig ein und diskutieren ihn. Der Lehrer wird zum Moderator. Dabei sollte berücksichtigt werden, dass mit den Videos nicht der traditionelle Lehrervortrag ausgelagert wird. Mit Flipped Classroom wird der Unterricht neu rhythmisiert und dabei sollte immer wieder von Neuem überlegt werden, an welcher Stelle ein kurzer Lehrerbeitrag benötigt wird, den man dann langfristig durch ein Video ersetzen kann.

Methodische Aspekte
Bei der praktischen Umsetzung des umgedrehten Unterrichts gibt es einige wichtige methodische Aspekte, die es zu beachten gilt:

 Begleitaufgaben bereitstellen
 Um zu verhindern, dass Schüler den vorgelagerten Inhalt ziellos konsumieren, sollten begleitende Aufgaben bereitgestellt werden. Dies können im einfachsten Fall auch bestimmte Aspekte oder Leitfragen sein, denen beim Bearbeiten des Stoffs besondere Aufmerksamkeit geschenkt werden soll. Am anderen Ende des Spektrums kann das entdeckende Lernen stehen, bei dem auf Grundlage des Stoffs eine eigenständige Aufgabenlösung erarbeitet werden muss und die Schüler sich mit einem Impulsvideo (einer Aufgabenstellung) individuell auf den Unterricht vorbereiten.
 Inhalte nicht wiederholen
 Wenn in der Präsenzzeit der Inhalt aus der vorgelagerten Phase nochmals präsentiert wird – etwa weil ihn kaum jemand bearbeitet hat –, besteht die Gefahr, dass die Schüler sich vorab nicht mit dem Stoff beschäftigen. Ausgenommen davon ist das Eingehen auf Fragen, die sich auf konkrete Probleme mit dem Stoff beziehen.

Beispiele in der Hochschule
Im universitären Umfeld hat Christian Spannagel seit Oktober 2010 das Konzept des Flipped Classroom umgesetzt und beispielsweise seine Vorlesungen auf YouTube veröffentlicht. Aufzeichnungen und Reflexionen zum Konzept veröffentlicht er auf seinem Blog. Ein regelmäßiger Austausch zu diesem und ähnlichen Themen findet auf den EduCamps statt.

Am 31. Mai 2012 haben die drei Hochschullehrer Jürgen Handke von der Philipps-Universität Marburg, Christian Spannagel von der Pädagogischen Hochschule Heidelberg und Jörn Loviscach von der Fachhochschule Bielefeld in einer gemeinsamen Pressemitteilung diese neue "Vorlesungsform für das 21. Jahrhundert" propagiert.

Beispiele in der Schule
Im schulischen Bereich gibt es von Felix Fähnrich und Carsten Thein ein Projekt Flipped Classroom in Mathematik. Dabei unterrichten sie die gesamte Kursstufe in Baden-Württemberg in Mathematik in diesem Stil. Dafür wurden sie 2014 vom MNU mit dem 1. Preis im Wettbewerb für innovative Unterrichtsmethoden ausgezeichnet.

In Bayern unterrichtet Sebastian Schmidt mit jüngeren Schülern an einer Realschule nach diesem Prinzip. Seit 2012 erstellt er für seine Mathematikklassen Lernvideos und versucht gleichzeitig, das Unterrichtskonzept weiterzuentwickeln. Seine Erfahrungen, Hürden und Projekte veröffentlicht er auf seiner Homepage. Er setzt sich vor allem mit dem analogen Lernen im Flipped Classroom auseinander. Die Kommunikation und die Vertiefung stehen für ihn im Mittelpunkt des Lernens und nicht die Videos. Diese sind nur Mittel zum Zweck, um den Unterricht schülerzentriert zu öffnen. Des Weiteren ist er Moderator des ICMChat. Dort treffen sich jeden zweiten Montag im Monat Interessierte am Flipped Classroom aus dem Hochschul- und Schulbereich, um sich über das Umdrehen des Lernens auszutauschen.

In Österreich versucht die Initiative Flipped Classroom Austria von Josef Buchner und Stefan Schmid den Ansatz in die Breite zu bringen.

Auf der Website von Sebastian Schmidt findet man eine Übersicht, welche Lehrer bereits mit Flipped Classroom unterrichten, nach Fächern sortiert.

Literatur
 Jonathan Bergmann, Aaron Sams: Flip Your Classroom. ISTE, Washington, D. C. 2012, ISBN 1-56484-315-7.
 Jürgen Handke, Alexander Sperl (Hrsg.): Das Inverted Classroom Model. Oldenbourg, München 2012, ISBN 978-3-486-71652-8.

Weblinks
 Video zum Einsatz des Umgedrehten Unterrichts in Mathematikvorlesungen
 Sammlung professioneller Lernvideos für den Einsatz im Mathematikunterricht am Gymnasium unter Einsatz Neuer Medien und Technologien (z. B. GeoGebra).
 Video zu Flipped Classroom in einer Physikvorlesung

Einzelnachweise

Didaktik
Pädagogische Methode/Lehre
Medien und Pädagogik
E-Learning

Umgedrehter Unterricht


An Schizachyrium beckii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Timothy John Killeen. An Schizachyrium beckii in nahilalakip ha genus nga Schizachyrium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizachyrium

Schizachyrium beckii


Pint ([] () este o veche unitate de măsură, atât pentru lichide cât și, mai ales în spațiul anglo-saxon, pentru cantități uscate. Un pint în SUA este echivalent cu 0.4732 litri, un pint în Marea Britanie este 0.5683 litri.

Unități și măsurători
Simbolul unității (neoficial): Imp. pt., US dry pt., US liq. pt.

 1 Imp. pt. (UK) = 4 gil = 34,67743125 inch³ = 568,26128524935 cm³ (ml)
 1 Imp. galon = 8 Imp. pt.
 1 US liq. pt. = 4 liq. gil = 28,875 inch³ = 473,176473 cm³
 1 US galon = 8 US pt.
 1 US dry pt. = 33,6003125 inch³ = 550,6104713575 cm³
 1 bushel = 8 corn galon = 64 US dry pt.
 20.000 Imp. pt. = 24019 US liq. pt.
 1 Imp. pt. = 1,20095 US liq. pt.
 5.376.050 Imp. pt. = 5548389 US dry pt.
 1 Imp. pt. ≈ 1,032057 US dry pt.
 92.400 US dry pt. = 107.521 US liq. pt.
 1 dry pt. ≈ 1,163647 US liq. pt.
 1 metric pint = 2 metric cup = 500 cm³ = 0,5 litru
Pintul scoțian a avut valoari diferite:
 1 pint = 82,25 in³ parizian = 1,6303 litri

Pintul francez a variat între regiuni:
 Paris: 1 pint (simplu) = 46,05 in³ parizian
 Paris pentru lapte 1 pint = 92,1 in³ parizian (după Revoluție de 1,5 ori pint (simplu))
 Saint-Denis: 1 pint = 73,875 in³ parizian
 Saint-Maur: 1 pint = 84 in³ parizian
 Laugey (?): 1 pint = 69,535 in³ parizian

Note

Legături externe

Unități de măsură vechi
Unități de volum

Pint


Dame à la rose (Charlotte Louise Burckhardt)  (en anglais : Lady with the Rose) est une peinture à l'huile sur toile réalisée en 1882 par le peintre américain John Singer Sargent. Elle fait partie de la collection du Metropolitan Museum of Art de New York.

Description
Le sujet du tableau, Charlotte Louise Burckhardt (1862-1892), la fille âgée de vingt ans d'un marchand suisse, membre du cercle cosmopolite de l'artiste à Paris, fut la première épouse de l'importateur de fruits (Banana King) Roger Ackerley, père de l'écrivain J.R. Ackerley ; elle est décédée après deux ans de mariage. Les tons monochromes et l'accent mis sur la silhouette du personnage rappellent le style du peintre espagnol Diego Vélasquez, dont Sargent avait été encouragé à étudier l'œuvre par son professeur parisien Carolus-Duran. Le tableau a été exposé avec grand succès au Salon de Paris de 1882.

L'œuvre est conservée au Metropolitan Museum depuis 1932, et exposée dans la galerie 771.

Références

Liens externes

Tableau de John Singer Sargent
Tableau réalisé en 1882
Portrait de femme
Rose dans la peinture
Œuvre exposée au Salon de 1882
Œuvre de John Singer Sargent aux États-Unis
Œuvre conservée au Metropolitan Museum of Art


Abian may refer to:
Alexander Abian, mathematician
Chen Shui-bian, former President of Taiwan
Abian, Iran

Abian


المندوب السامي  و لقب استخدم في الإمبراطورية البريطانية لشخص المكلف بإدارة المحميات والاراضي التي ليست تحت السيادة البريطانية بالكامل. أما في المستعمرات فكان لقب الحاكم مستعملاً، واستخدم لاحقا كستارةٍ للحكم غير المباشر. وقد حذت دول استعمارية أخرى كفرنسا حذو بريطانيا.

استخدم اللقب خلال الاحتلال الفرنسي للبنان وسوريا (منذ حزيران/يونيو1941، وكان اللقب الرسمي قبله مفوض سامٍ)، والإنكليزي لفلسطين والأردن والعراق ليصف الحاكم العسكري أو المدني للبلاد وبتغطية من عصبة الأمم.

ويستخدم لقب المندوب السامي ليصف موظفاً حكومياً فوق العادة أو ليصف ممثلاً أعلى لتحالفٍ دولي أو لمنظماتٍ دوليةٍ مثل الأمم المتحدة.

المصادر

انظر أيضا
 قنصل إداري

ألقاب حاكمية
الانتداب الفرنسي على سوريا ولبنان
الحكم في الإمبراطورية البريطانية
درجات دبلوماسية
مصطلحات سياسية
مقاومة الاحتلال الفرنسي
مندوبون ساميون (كومنولث)
درجات دبلوماسية في أنتيغوا وباربودا
درجات دبلوماسية في أستراليا
درجات دبلوماسية في بليز
درجات دبلوماسية في كندا
درجات دبلوماسية في غرينادا
درجات دبلوماسية في جامايكا
درجات دبلوماسية في نيوزيلندا
درجات دبلوماسية في بابوا غينيا الجديدة
درجات دبلوماسية في سانت كيتس ونيفيس
درجات دبلوماسية في سانت لوسيا
درجات دبلوماسية في سانت فينسنت والغرينادين
درجات دبلوماسية في جزر سليمان
درجات دبلوماسية في توفالو
درجات دبلوماسية في باهاماس
درجات دبلوماسية في المملكة المتحدة

مندوب سامي


é um jogo eletrônico de RPG desenvolvido pela Applibot e publicado pela Square Enix. Foi lançado em fevereiro de 2021 no Japão e mundialmente em julho para dispositivos Android e iOS. O título é uma sequência de Nier e Nier: Automata, sendo um derivado da série Drakengard. A história se passa milhares de anos no futuro em um local conhecido como A Jaula, seguindo a jornada de uma menina sem memórias que é acompanhada por uma criatura chamada Mama. No caminho, as duas encontram um monstro que se alimenta dos sonhos de humanos.

O objetivo de projeto de Reincarnation era a criação de um jogo para dispositivos móveis com gráficos comparáveis a títulos de console, com sua jogabilidade e estilo visual tirando inspiração de Automata. A música foi influenciada por uma temática de "nostalgia" e não incorporou composições de jogos anteriores. Sua equipe de desenvolvimento contou com o retorno de alguns veteranos da franquia. Seu lançamento foi precedido por períodos de testes tanto para a estreia japonesa quanto para a mundial. O jogo teve uma recepção mista para negativa, que elogiou sua narrativa mas criticou suas mecânicas de monetização.

Jogabilidade

Nier Reincarnation é um RPG eletrônico em que o jogador pode explorar diferentes ambientes na companhia de criaturas semelhantes a fantasmas. Durante esta exploração é possível encontrar estátuas chamadas Espantalhos que concedem e aprimoram armas que são usadas para enfrentar inimigos em memórias desbloqueadas. Estas memórias são chamadas de Histórias de Armas, em que o jogador revive memórias daqueles que tiveram alguma relação com a arma a partir de uma perspectiva lateral e com visuais e narrativas semelhantes a livros de contos.

As batalhas em Reincarnation ocorrem em tempo real dentro das memórias com um grupo de até três personagens, com ataques especializados podendo ser usados ao pressionar ícones na tela assim que estiverem totalmente carregados. Os combates podem ser realizados manualmente ou completados por meio de uma função de automatização de confrontos. Os personagens principais da narrativa estão presentes no jogo desde o princípio, porém outras variações de personagens e armas são obtidas através de uma mecânica de loot boxes. Versões mais difíceis e opcionais das batalhas são desbloqueadas assim que as narrativas são finalizadas.

Enredo
Nier Reincarnation se passa no mesmo universo que seus predecessores Nier e Nier: Automata. A história se passa durante uma época não-especificada dentro de uma área infinita de torres chamada apenas de A Jaula. O jogador assume o controle de uma menina sem voz e memórias que é guiada pela Jaula por uma criatura semelhante a um fantasma chamada Mama. Em diversos momentos as duas encontram uma fera chamada de Monstro Negro, que age de forma hostil mas também brincalhona. A menina acaba por viver as memórias do Monstro Negro durante sua última jornada, ficando gradualmente mais fraca. O monstro pertence a uma espécie da Jaula que se alimenta de sonhos humanos e almeja se tornar um humano. É revelado que o Monstro Negro consumiu os sonhos da menina e acabou trocando de forma com ela, com o monstro encontrado até então tendo sido a menina. O Monstro Negro, ao ser confrontado com a verdade, pede para Mama para que a menina volte a ser humana.

É então mostrado que quatro meses antes, o Monstro Negro, cujo nome verdadeiro é Leviana, conheceu a menina, que se chama Fio. Levania, acompanhado por um ser também parecido com fantasma chamado de Portador, purifica memórias dentro da Jaula e ao final de cada purificação consome os sonhos de Fio, algo que esta encoraja. Levania é inicialmente frio com Fio, porém gradualmente passa a se importar com ela. Levania acaba por ser enganado pelo Portador a absorver todos os sonhos de Fio, o que faz a menina morrer de forma trágica e solitária. Os corpos dos dois são trocados. O Portador acaba derrotado por Levania, que por sua vez é encontrado por Mama. Suas memórias são restauradas e Levania reencontra Fio, conseguindo reverter a transformação mesmo a menina não desejando retornar para sua forma humana.

Desenvolvimento
Nier Reincarnation foi desenvolvido pela Applibot e publicado pela Square Enix. Yoko Taro atuou como diretor de criação e Yosuke Saito da Square Enix foi o produtor executivo. Daichi Matsukawa da Applibot trabalhou como co-diretor junto com Yoko. Os personagens principais foram desenhados por Akihiko Yoshida, enquanto as artes conceituais e de fundo foram criadas por Kazuma Koda. O codinome do jogo durante sua produção foi "Dark". O objetivo da equipe era criar um título ambicioso para dispositivos móveis com gráficos tridimensionais comparáveis a jogos de consoles. A jogabilidade foi projetada para parecer que era algo tirado de Automata sendo jogado automaticamente. Matsukawa achava controles de celulares difíceis de usar, assim a interface foi simplificada o máximo possível. As seções de tiros foram inspiradas pela mecânica de hackeamento de Automata, tendo sido incluídas pela insistência de Matsukawa. A paleta de cores lavadas foi escolhida pois se encaixava com a estética geral dos jogos Nier.

Apesar do jogo se passar no mesmo universo que Nier e Automata, Yoko queria criar um título que fosse separado de seus predecessores para que assim pudesse ser aproveitado por novatos. Yoko, diferentemente dos outros jogos, não assumiu um papel principal na criação da narrativa. Em vez disso, havia um time de roteiristas, com a função de Yoko sendo pegar suas ideias e criar um enredo coerente a partir delas. Os roteiristas foram liderados por Yuki Matsuo, que atuou sob a direção de Yoko. As seções de histórias paralelas usam uma perspectiva lateral e um estilo visual de livro de contos que foi inspirado no teatro kamishibai. O papel de Mama como companheira foi comparado aos Grimórios de Nier e aos Pods de Automata. Os vários protagonistas e a estrutura da narrativa foram baseados na progressão do jogo Puzzle & Dragons.

A trilha sonora de Reincarnation foi composta por Keiichi Okabe, que também tinha trabalhado nos dois títulos anteriores de Nier. Okabe contribuiu com aproximadamente vinte faixas, todas completamente originais e sem incorporar composições ouvidas em Nier ou Automata. Yoko especificamente pediu para que cada música cobrisse diversos estilos musicais, mas que ao mesmo tempo mantivesse a atmosfera estabelecida previamente na franquia. Segundo Okabe, o estilo musical geral foi influenciado pela atmosfera "nostálgica" de Reincarnation, criando assim um clima que ele comparou a contos de fadas. A trilha sonora foi pensada para ser mais "suave", em vez de possuir melodias mais marcantes. Um álbum com a trilha sonora foi lançado em 21 de abril de 2021 e continha dezoito faixas, treze compostas por Okabe e cinco por Shotaro Seo.

Lançamento
Nier Reincarnation foi anunciado em 29 de março de 2020. Um teste beta fechado foi realizado no Japão entre julho e agosto do mesmo ano. Pré-cadastros para o jogo foram abertos em setembro. Seu lançamento estava originalmente previsto para o fim de 2020, porém em dezembro a Square Enix adiou sua estreia para a primeira metade de 2021. Dublagens para as seções de história ainda eram algo incerto depois do beta, porém a resposta dos jogadores persuadiram a equipe a incluir uma dublagem mesmo com as dificuldades técnicas que isso traria. Reincarnation foi lançado no Japão para dispositivos Android e iOS em 21 de fevereiro de 2021. Sua estreia foi celebrada com uma colaboração que disponibilizava conteúdos de Automata. Colaborações posteriores ocorreram com a remasterização do Nier original e com Drakengard 3.

O lançamento ocidental foi anunciado em setembro de 2020 junto com os pré-cadastros japoneses. A localização tinha o objetivo tanto de traduzir quanto dublar o jogo para o inglês, mas também concertar erros da versão japonesa para que o título pudesse ser lançado no ocidente em uma melhor condição. Os trabalhos de localização terminaram em meados de maio, mas alguns ajustes adicionais ocorreram depois disso. Um período de teste beta ocorreu para a versão em inglês brevemente entre os dias 26 de maio e 1º de junho. O pré-cadastro foi aberto no ocidente no final de junho e teve mais de trezentos mil interessados. Sua estreia ocorreu em 28 de julho.

Recepção

Nier Reincarnation teve uma recepção mista para negativa por parte da crítica especializada. No agregador de resenhas Metacritic, a verão para iOS tem um índice de aprovação de 58/100 a partir de oito críticas publicadas. Nicholas Mercurio da Eurogamer.it afirmou que apesar do título ser algo "experimental", sua narrativa, atmosfera e o fato de ser gratuito fazia valer a pena jogá-lo. Kazuma Hashimoto da Siliconera escreveu que Reincarnation "mostra o futuro do que jogos móveis podem alcançar", mas que isso era "minado pelo sistema sobre o qual funciona". Alana Hagues do RPG Fan disse que o jogo era uma mistura da narrativa e atmosfera bem executadas da série Nier com coisas desprezíveis como uma monetização injusta. O jornal Metro colocou que era possível "você gostar apenas por seu enredo e personagens, mas não é um jogo no sentido convencional" por seus defeitos de jogabilidade.

A narrativa e atmosfera foram muito elogiadas. Hagues elogiou a melancolia que a história invocava e afirmou que a "atmosfera é perfeita" e o enredo muito bem apresentado, mas também disse que se sentiu mais interessada nas histórias paralelas do que na principal. A Metro afirmou que o "sentimento de desolação [...] e contos melancólicos de amor, perda e vingança" faziam Reincarnation se encaixar muito bem junto com os outros jogos Nier, mesmo sendo um título para dispositivos móveis. Hashimoto também comentou que a narrativa se encaixava bem com os outros Nier e Drakengard, elogiando as histórias e temas apresentados como muito bem amarrados. Mercurio, por sua vez, achou que a narrativa era "viciante", profunda e contada com muita atenção e carinho, definindo também a atmosfera como "incrível".

Ligações externas
 Página oficial

Drakengard
Jogos eletrônicos de 2021
Jogos eletrônicos da Square Enix
Jogos para Android
Jogos para iOS
Jogos eletrônicos de RPG
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Japão
Jogos eletrônicos gratuitos para jogar
Jogos eletrônicos pós-apocalípticos
Jogos eletrônicos distópicos
Jogos eletrônicos com protagonistas femininas

Nier Reincarnation


La fosfodiesterasa 1 (PDE1) () es una enzima que cataliza la reacción de hidrólisis del fosfato cíclico del adenosín monofosfato cíclico (cAMP) y del guanosín monofosfato cíclico (cGMP), que son reguladores importantes de procesos fisiológicos.

 cAMP + H2O  AMP

 cGMP + H2O  GMP

Esta enzima es uno de los 11 tipos de fosfodiesterasas cíclicas conocidos (PDE1-PDE11). En el ser humano se conocen tres isozimas de esta proteína según la siguiente tabla.

(*) Las isoformas se listan según el orden de número de isoforma de la base de datos UniProtKB. La primera isoforma listada es la secuencia canónica.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos UniProtKB de la fosfodiesterasa 1A (PDE1A).

 Ficha de la base de datos UniProtKB de la fosfodiesterasa 1B (PDE1B).

 Ficha de la base de datos UniProtKB de la fosfodiesterasa 1C (PDE1C).

Fosfodiesterasas
EC 3.1.4

Fosfodiesterasa 1


أيمن رفيق الحريري (1979 -)، ابن رئيس وزراء لبنان الأسبق رفيق الحريري من زوجته نازك الحريري وأخ رئيس وزراء لبنان سعد الدين الحريري. يحتل رقم 22 من بين أغنياء العرب ضمن قائمة مجلة فوربس لعام 2010. أدار مع شقيقه سعد شركة سعودي أوجيه. وهو مؤسس مشارك والمدير التنفيذي لموقع التواصل الاجتماعي فيرو الذي مقره نيويورك.

حياته الأسرية
متزوج من سيرين صلاح الدين البيطار، ولديهما ابن سميّ رفيق على اسم والده رفيق الحريري.

المراجع

آل الحريري
أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال لبنانيون
سعوديون من أصل لبناني
شخصيات أعمال سعودية في القرن 20
شخصيات أعمال سعودية في القرن 21
عائلة رفيق الحريري
فرنسيون من أصل لبناني
لبنانيون من أصل فلسطيني
مليارديرات لبنانيون
مواليد 1398 هـ
مواليد 1979

أيمن الحريري


Carlos Eugenio Díaz León (Santiago, ) es un actor de teatro, televisión y de doblaje chileno. Ejerce la docencia en la Escuela de Actuación Duoc UC y en la Universidad del Desarrollo. Es mayormente reconocido por su interpretación de Leonardo San Martín en Verdades Ocultas, la telenovela más larga en la historia de Chile y de Latinoamérica.

Biografía
Cursó las enseñanzas básica y media en el Saint George's College y es licenciado en artes con mención en actuación teatral de la Universidad de Chile.

Ha participado en varias telenovelas y series de Canal 13: Champaña (1994), El amor está de moda (1995), Amor a domicilio (1995), Adrenalina (1996), Más que amigos (2002), Tentación (2004) y Primera dama (2010). También ha formado parte de los elencos de telenovelas de Mega: Rossabella (1997), A todo dar (1998), Algo está cambiando (1999), Montecristo (2006), Amanda (2016) y Verdades ocultas (2017-2022).

Desde el año 2000, ha sido profesor de Duoc UC, donde actualmente es director de la carrera de actuación en la sede San Carlos de Apoquindo. Además, es docente en la Facultad de Comunicaciones de la Universidad del Desarrollo. Ha sido profesor invitado en TISCH School of Arts, dirigiendo la obra Fuenteovejuna (2010). También ha realizado talleres en la Universidad de Binghamton del estado de Nueva York y en la Universidad de Nueva York sede Abu Dhabi (NYUAD).

Está casado con la actriz Camila Videla, con quien tiene dos hijos.

Filmografía

Telenovelas

Series y telefilmes

Programas de televisión
 Mi barrio, tu mejor compañía (2021)
 El discípulo del chef (2021-2022)

Doblaje

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web

Nacidos en Santiago de Chile
Actores de cine de Chile
Actores de teatro de Chile
Actores de televisión de Chile
Profesores de la Universidad del Desarrollo
Actores masculinos de Chile

Carlos Díaz León


Vinterskugge (norveški: "Zimska sjena") je kompilacijski album norveškog black/folk metal sastava Isengard. Album je 28. ožujka 1994. godine objavila diskografska kuća Deaf Records.

O albumu
Ova se kompilacija sastoji od triju demouradaka objavljenih između 1989. i 1993., što objašnjava njihovu međusobnu raznolikost u zvuku, pošto su ranije snimke bile snimljene prije početka drugog vala black metala te više podsjećaju na death metal.

Pjesme od 1 do 7 bile su preuzete iz dema Vandreren iz 1993. godine, pjesme od 8 do 12 bile su objavljene na demu Spectres over Gorgoroth iz 1989. godine te je posljednjih četiri pjesama bilo preuzeto iz dema Horizons iz 1991. godine, premda je dio pjesama bio snimljen i kasnije.

Popis pjesama

Osoblje

Isengard
 Fenriz – vokali, bubnjevi, gitara, sintesajzer

Ostalo osoblje
 TSN – fotografija

Izvori

Albumi iz 1994.
Norveški glazbeni albumi

Vinterskugge


The American Musical and Dramatic Academy (AMDA) is a private conservatory for the performing arts in New York City and Los Angeles, California. The conservatory offers both Bachelor of Fine Arts degrees and two-year certificates in professional performance. Programs are offered in acting, musical theatre, dance, and performing arts. It is accredited by the National Association of Schools of Theatre.

History
AMDA was founded in 1964 by Philip Burton and the New York theatre community. By 1970, the school had outgrown its original location on East 23rd Street and moved into a new building on Bleecker Street in Greenwich Village. A few years later, further growth prompted a move to the Ansonia Building. In the 1990s a second location, which is now the principal location of AMDA New York, was opened near Lincoln Center.

In 2003 the school expanded west by opening AMDA Los Angeles in the Vine Tower Building.  AMDA is a Bachelor of Fine Arts (BFA) granting performing arts college with campuses in both New York and Los Angeles.

Campuses
The New York City campus is located on the Upper West Side of Manhattan. The principal facility is located at 211 West 61st Street, directly behind Lincoln Center. The other half of the campus is located at the Ansonia building, on West 73rd Street.

The Los Angeles campus is located in the Hollywood Entertainment District, with its principal facility in the Vine Tower Building.

AMDA's Los Angeles campus features four main theatres for learning, skill development and performance including a black box theatre, two laboratory theatres, and an outdoor amphitheater.  Other facilities include rehearsal space, film, TV and editing facilities, library, the AMDA Café, and the campus piazza.

Notable alumni
Nina Arianda
Nicole Byer
Tyne Daly
Honey Davenport
Bailey De Young
Jason Derulo
Asia Kate Dillon
Erik Estrada
Mike Faist
Jesse Tyler Ferguson
Brita Filter
Ray Fisher
Adam Grace
Christopher Jackson
Amy Jo Johnson
Neil Kaplan
Hailey Kilgore
Caissie Levy
Rizwan Manji
Carolyne Mas
Gretchen Mol
Janelle Monáe
Peppermint (entertainer)
Anthony Ramos
Alexandra Slade
Paul Sorvino
Lee Tergesen
Becca Tobin
Michelle Visage
Marissa Jaret Winokur
Michael-Leon Wooley
Natalie Zea
Adonis Kapsalis

References

External links

Drama schools in the United States
Educational institutions established in 1964
Universities and colleges in Los Angeles
Universities and colleges in Manhattan
Hollywood, Los Angeles
1964 establishments in New York City
Theatre in Los Angeles
Theatre in New York City
Private universities and colleges in California
Performing arts education in New York City

American Musical and Dramatic Academy


Information metabolism, sometimes referred to as informational metabolism or energetic-informational metabolism, is a psychological theory of interaction between biological organisms and their environment, developed by Polish psychiatrist Antoni Kępiński.

Overview
Kępiński described his psychological theory in several books
but the most detailed description is given in his 1974 book Melancholy (in Polish: "Melancholia").
In order to explain psychological phenomena encountered in humans, he borrowed many concepts from the field of cybernetics which gained popularity in Poland at that time, thanks to the works of Marian Mazur (the father of the Polish school of cybernetics). Kępiński starts with the consideration of most basic organisms and how they are different from inanimate matter. First of all, any organism may be treated as an autonomous but open system, separated from its environment by means of a boundary (skin or cell membrane). As an open system, it is engaged in a continual exchange with its surroundings. That exchange may be regarded as twofold i.e. energetic and informational. For the sake of analysis, one may think of energy metabolism and information metabolism as separate processes. Kępiński postulates that life is sustained if both metabolisms are occurring, and it stops if one of them is ceased.

The energy metabolism concept is relatively easy to understand. The molecules of the body are continually replaced. Catabolic and anabolic processes occur in cells. Information metabolism is the other side of the same process, but it concerns the structural aspect (i.e. how matter and energy is organized) and how control is executed. During the energy exchange, the organism strives to maintain its characteristic order (negentropy) and projects that order onto the surroundings. Due to that, the order of the surroundings is destroyed. By contrast, inanimate matter does not have the ability to raise or even maintain its negentropy, because spontaneous natural processes are always accompanied by entropy generation.

Two biological laws

Information metabolism may be generally seen as the exchange of signals between the organism and its environment, but also as the processing of signals originating in the organism. These signals must be interpreted in relation to some goals. For all organisms these goals are predicated on two biological laws: the first law states that an organism must be oriented towards its own survival. The second law states that the preservation of the species is equally important.
Kępiński noticed that these objectives are conflicting. The conflict between the two biological laws is often the source of ethical dilemmas. There are times when the organism needs to sacrifice its life in order to save its offspring. Sometimes it is forced to fight with the representatives of its own species, in order to protect itself. The first biological law is egoistic and related with withdrawal from reality (escape, destruction of reality etc.). The second biological law is altruistic and requires turning towards the reality (sexual reproduction requires union with the partner).

In case of humans, the connection between the goals of various everyday actions and two biological laws is less direct, nevertheless these laws still motivate us. Humans are able to project themselves into the future, think abstractly and consciously and therefore their goals may possess transcendent and symbolic character. This fact is typically expressed as belief in a higher good or an afterlife.

The hierarchy of value

It is impossible to keep track of all information generated by various processes occurring in reality. As organisms strive to fulfill two biological laws, proper selection of signals becomes a central problem. According to Kępiński, a hierarchy of value is necessary in order to integrate information. In humans, that hierarchy comprises three levels i.e. biological, emotional and sociocultural. The first two levels are handled subconsciously. The third level, by contrast, is associated with consciousness. From the biological perspective, the number of processes occurring simultaneously in the organism and its physical surroundings is virtually infinite. There is also infinite number of ways in which these processes may be framed. That complexity must be reduced, as only selected signals may be sensed and processed in the nervous system. Moreover, the signals must be ordered according to their present and future relevance. The structure of the body and locations of various receptors are evolutionally adapted to assure isolation of the most relevant signals from the surrounding environment. The internal structure of the body is adjusted to ensure proper integration of information. Of all signals collected by the receptors, only the most important ones reach the level of subjective experience. At the level of signals reaching the field of subjective experience, attention is actively directed (with the help of emotions) towards those related with two biological laws. Perception is not passive and inclusive, but anticipatory and selective. Above biological and emotional levels of signal interpretation, there is the frame of social and cultural norms of the community, which serves as reference for conscious decisions. The sociocultural background plays significant role in people's lives.

Two phases of information metabolism

The division of information metabolism into two phases is loosely based on the analysis of the orienting response. Information metabolism is initiated by the perception of a change in the internal or external environment of the organism. In the first phase, the organism seeks to obtain direct information about the perceived phenomenon. Because of that, it must turn its attention 'outside' to the reality. The perceived phenomenon is then subconsciously evaluated. The result of that evaluation manifests itself as an emotion. The sign of the invoked emotion may be positive or negative. This emotion, arising quickly and automatically, serves as the background for the second phase of information metabolism.

In the second phase, the organism executes a locomotor reaction to the phenomenon. Motion towards the source of the stimulus is performed if the stimulus signifies a positive possibility. If the stimulus was evaluated negatively in the first phase, then it is likely that the executed reaction will take the form of escape, fight or immobilization. During the second phase, the organism is primarily occupied by its own actions. It observes their effect and makes adjustments (which forms a feedback loop). Despite the feedback, its connection with reality is less intensive than during the first phase. The separation from reality in the second phase of information metabolism is greater in complex animals and reaches its maximum in humans.

Functional structures

The term functional structure was used by Kępiński to denote two phenomena. Firstly, the term was used to denote the reaction of an organism to a stimulus. Secondly, it denoted the model of reality generated in the mind in the second phase of the information metabolism.
In the case of humans, the number of possible functional structures associated with the first phase of information metabolism is limited. These include, for example, endocrine reactions of the autonomous nervous system and basic locomotor patterns.

The range and complexity of functional structures generated in the second phase is much broader. Humans possess the ability to generate many possible models of reality in response to a newly perceived phenomenon. Functional structures can be relatively complex. They include predictions regarding the behavior of objects in the environment as well as the planned sequence of actions of the individual. Typically, multiple functional structures are generated in the second phase of information metabolism, but only one is embodied (executed). The ones that were generated but rejected, gradually fall into the unconscious and form the Jungian shadow. If particular structure is embodied, the probability of its selection in the future increases. Forgotten structures may manifest themselves in the least expected moment. That situation is known as the possession by the Shadow. Kępiński mentioned that the embodied reaction is a signal to other organisms. It always takes the form of motion (or lack of it).
In case of humans, it may be speech (according to Kępiński, speech is the highest form of motion).

Emotional coloration

Emotional coloration manifests in the first phase of information metabolism. It signifies the general attitude of the organism towards the stimulus. This attitude may be either positive or negative. It depends on the nature of the stimulus and on the physical condition of the organism in the moment of perception. The individual has very little conscious control over the feeling that arises. It is selected at lower levels of neurophysiological operation. Selection of an attitude in the first phase (positive or negative) limits the character of functional structures generated in the second phase. Although typically there are many possible ways of reacting, they are limited by the emotional background appearing in the first phase.

The reality is not static but it always evolves, even though some regularities and laws may be identified. Due to that, the effort associated with organizing the world adequately to our own needs continues through the whole life. It cannot be ceased because of the second law of thermodynamics.
In order to decrease its own entropy and the entropy of its immediate surroundings, the organism must expend energy. This is subjectively experienced as the feeling of difficulty, effort or burden. Integrative effort is inherent to life. This effort is rewarded by positive emotional state – the feeling of satisfaction associated with the overcoming of obstacles and advancing towards important goals. By contrast, negative feelings, such as anxiety or fear, signify danger. In case of anxiety, this danger is typically distant in time and space and not known precisely. Fear, on the contrary, signifies close and specified threat to the integrity of the organism.

In healthy individuals, the balance between negative and positive emotions is on the side of the positive. They are more willing to engage in the exchange of information with the environment and to undertake tasks associated with the integrative effort. By contrast, depressive patients withdraw from reality, which lowers their rate of information metabolism. In many cases, the predisposition to depression is caused by the lack of warm and friendly maternal environment during childhood. The presence of friendly and safe maternal environment during childhood is crucial for the development of the general positive attitude towards the environment. If the childhood environment is hostile, the attitude of withdrawal is reinforced and becomes automated.

The problem of authority

Life may be seen as conflict between two orders – the order of the individual and the order of the environment. As a process placed between these two orders, information metabolism becomes the tool for establishing the right balance of authority ("I am in control" versus "I am controlled").
In pathological cases, the individual may aim to gain absolute control over their environment, or quite contrarily, to fully submit to some external power (i.e. their partner, a political group etc.). The need for an absolute control cannot be fulfilled, therefore it frequently takes the form of fantasy, which sometimes becomes indistinguishable from reality (e.g. in schizophrenia).
Many individuals submit to revolutionary movements, promising a utopian future, and to social ideologies which offer simple answers to complex life problems. They give up their individual responsibility to find relief from the burdens of life. In his reflections on information metabolism, Kępiński tried to explain psychological mechanisms which made the atrocities of the Second World War possible.

The anatomical basis of information metabolism

It is traditionally assumed that functional structures associated with the subjective experience of emotions and moods (the first phase of information metabolism) are controlled by phylogenetically older parts of the brain (diencephalon and rhinencephalon), while those generated in the second phase of information metabolism, subjectively experienced as thoughts, are associated with the neocortex.

The mathematical character of information metabolism

The mathematical character of information metabolism is twofold. Receptors, acting as inputs for the metabolized signals, operate analogically to analog electronic devices. The processing of signals in the remaining part of the nervous system is binary (the response of a neuron may be twofold: null – no response, or 1 – when the action potential is released). Due to these characteristics, organisms may be considered analogous to digital systems.

Reception
Kępiński's books are regarded as classics of Polish psychiatric and philosophical literature. Because of the interest in his work, his most important books have been reissued several times (recently in 2012–2015 by Wydawictwo Literackie).
Kępiński's work was evaluated by the reviewers as insightful, comprehensive and unique. Nevertheless, his concept of information metabolism has been criticized as controversial by some scholars. The controversy was related with the fact that some elements of the theory cannot be verified by the scientific method because it is hard to design appropriate experiments. In response to these objections, psychiatrist Jacek Bomba pointed out that information metabolism was never meant to be a scientific theory, but rather an anthropological model, which accurately integrates the findings of neurophysiology, psychology, social science and medicine.

Philosopher Jakub Zawiła-Niedźwiecki noted that current reading of Kępiński has to correct for his work mostly being pre-scientific from before the evidence-based medicine, modern philosophy of the mind and cognitive psychology era. He enlisted two Kępiński's propositions that are currently considered incorrect i.e. the proposition that information metabolism has its control center (the homunculus argument) and the view that brain is only used in 30%. Nevertheless, as noted by Zawiła-Niedźwiecki, these concepts were not central in Kępiński's theory and can be safely rejected. He also reminded that Kępiński was sceptical about methods that lacked strong scientific basis, e.g. psychoanalysis, and rejected magical thinking in general.

During his life, Kępiński mentioned that his model of information metabolism is not complete. The work upon it was interrupted by his illness and death. Some researchers took his work and developed their own theories based on it. Kokoszka used the conception of information metabolism as the basis of his model of the states of consciousness. Struzik proposed that information metabolism theory may be used as an extension to Brillouin's negentropy principle of information.

Based on the Kępiński's work and Jungian typology, Lithuanian economist Augustinavičiūtė proposed her pseudoscientific theory of information metabolism in human mind and society, known as socionics.

See also
Autopoiesis
Information
Negentropy
Socionics
Social metabolism
What is Life?, a 1944 science book

References

External links
Life Circle, Time and the Self in Antoni Kępiński's Conception of Information Metabolism
Description of information metabolism on Wikisocion.net

Psychological theories

Information metabolism


The Audi RSQ concept vehicle series include:

Audi RSQ (2004)

The Audi RSQ is a mid-engined concept car developed by Audi AG for use as a product placement in the 2004 sci-fi film I, Robot. It is meant to depict a technologically advanced automobile in the Chicago cityscape from the year 2035.

This sports coupé is a visionary interpretation of Audi's typical automobile design. An important challenge presented to the designers was that in order for the car to be successful advertising for Audi as product placement, despite its extreme character, the car still had to be recognised by those audience members familiar with car designs as an Audi. To accommodate this demand, the engineers implemented a current Audi front-end design which includes the trapezoidal "Audi Single-Frame Grille," the company's trademark overlapping four rings, and the Multi Media Interface (MMI) driver-to-car control system. The RSQ also includes special features suggested by film director Alex Proyas. The car uses spheres instead of conventional wheels. Its two reverse butterfly doors are hinged to the C-posts of the body.

Although this kind of collaboration was a first for Audi, a similar project named the Lexus 2054 was developed by Lexus for use in the 2002 film Minority Report.

Audi RSQ e-tron (2019)

The Audi RSQ e-tron is a concept car developed by Audi for use in the 2019 animated film Spies in Disguise.

According to Audi, the car was designed closely with Blue Sky Studios and features a "visionary design language and futuristic highlights including a hologram speedometer".

Marketing
As part of the Audi RSQ e-tron and Spies in Disguise movie launch, a video named 'Lunchbreak' was produced.

See also
Audi Le Mans quattro, a similar styled concept car
Audi R8, a road car influenced by the RSQ's design and the production version of the Le Mans Quattro.

References

External links

 Audi UK page: RSQ, RSQ e-tron

RSQ e-tron
Cars designed and produced for films
All-wheel-drive vehicles

Audi RSQ


La Luna steht für:

 La Luna (Film), ein italienischer Spielfilm (1979) von Bernardo Bertolucci
 La Luna (Kurzfilm), ein animierter Kurzfilm (2011) von Enrico Casarosa
 La Luna (Album), ein Musikalbum des Musikers Angelo Branduardi
 La Luna (Lied), ein Hit der Sängerin Belinda Carlisle
 La Luna (Zeitschrift), eine spanische Zeitschrift
Siehe auch:
 La Luna Sangre

La Luna


Alevilik, Ali ve On İki İmam'ın öğretilerini öğretmiş olduğu varsayılan Hacı Bektaş-ı Veli'nin mistik Alevi İslami öğretilerini takip eden yerel bir İslami gelenektir. Alevi öğretileri dede adı verilen din adamları tarafından aktarılır. İslam'ın altı iman esası kabul edilir, ancak yorumlamada diğer mezheplerle farklılıklar bulundurur. Alevi öğretileri, yerel bir Türk dünya görüşüyle harmanlandı ve İslam'ın heterodoks bir yorumuna yol açtı.

Alevilerin dinî itikadı

Temel inanç
Alevilik, Hâkk-Muhammed-Ali üçlemesiyle Ehl-i Beyt ve On İki İmamları önemseyen Câferiyye Şiiliği ile ortak noktalara sahip olan bir yoldur. Alevilikte varlık birliği önemli yer tutmaktadır.

Dört kapı kırk makam inancı

Dört Kapı Kırk Makam şeklindeki kâmil insan olma ilkelerini Hacı Bektaş-ı Velî'nin tespit ettiğine inanılır. Hacı Bektaş, "Kul Tanrı'ya kırk makâmda erer, ulaşır, dost olur" demiştir. Aleviler kendi içlerinde bir çeşit hiyerarşi oluşturmuştur. Örneğin yol'a gönül vermiş olana tâlip denir. Kişi, yolun kurallarını yerine getirip bilgi düzeyini arttırdıkça yükselir. Alevilikte yol denen deyimin temelini Dört Kapı Kırk Makam anlayışı oluşturmaktadır.

Dört Kapı ve Mertebeleri şunlardır:
 Şeriat (Bel Kapısı / Mü'minlik Mertebesi)
 Tarikat Kapısı (Yol Kapısı / Zâhidlik Mertebesi)
 Marifet Kapısı (İl Kapısı / Âriflik Mertebesi)
 Hakikat Kapısı (Gök Aman – Yer Ana / Mûhiplik Mertebesi)
Her kapının on makâmı vardır.

Dinî törenler ve günler

Aleviler, Muhammed'in son peygamber olduğuna, Ali bin Ebu Talib'in ise veliliğine (ya da imamlığına) inanırlar. Aleviler, ibadetlerini cemevinde yaparlar. Günlük ibadetleri Sabah, Akşam ve Gece Gülbeng'idir. Kadir Gecesi'yle bağlantılı olarak üç gün ve Muharrem ayında ise on iki gün oruç tutarlar. Muharrem'den sonra da üç gün Hızır Orucu tutarlar. Muharrem orucundan evvel üç gün Masum-u Paklar orucunu tutarlar.

Nüfus dağılımı

Üçte biri İstanbul bölgesinde yaşayan Alevilerin daha sonra en yoğun olarak bulundukları yöreler arasında Ankara, Adana, Balıkesir, Eskişehir, Bursa, Antalya, Aydın ve Damal, Ardahan şehirleriyle, İç ve Doğu Anadolu'da yer alan Erzincan, Sivas, Tunceli, Tokat ve Kahramanmaraş'ın ilçelerinde gelmektedir. Türkiye'de en çok Alevi köyü ise 57'si karışık olmak üzere toplam yaklaşık 548 adet köy olup Sivas ilinde yer almaktadır. Bunların ardından sırasıyla,Tunceli, Erzincan, Tokat, Çorum, Kahramanmaraş,Malatya, Amasya, Hatay, Yozgat, Adıyaman, Bingöl, Erzurum, Balıkesir, Kars, Manisa, Aydın, Adana, Mersin, Muğla ve Ordu illeri gelmektedir. Anadolu dışında ise Rumeli, Balkanlar ve Arnavutluk'ta yaşayan Bektaşiler'in yanı sıra, Batı İran, Luristan ve Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nde ise Yâresânîlik (Ehl-i Hak), Kakai ve Ali İlâhîlik gibi isimlerle anılan ve kendilerini "Alevi-Kürtler" veya Alevi-Zazalar  olarak tanımlayan gruplar da bulunmaktadır. Bugün İran'ın doğusunda Horasan'da da küçük bir Alevi topluluğu vardır. Aleviler daha ziyâde dağlık olan merkezî otoritenin baskısının ulaşamadığı bölgelerde yaşamlarını sürdürmektelerdir.

Bir kaynağa göre 2022 Yılında Türkiye'de 25-30 milyon arası alevi bulunduğu iddia edilmektedir.

Dünyada Alevi hakları
Türkiye Cumhuriyeti, cemevlerine ibadethane statüsü verilmesine, Alevi dedelerinin devlet memuru olabilmesine ve Alevilere özel kamu fonu aktarılmasına olanak sağlamamaktadır. Devlet, Aleviliğin "ne tam olarak bir din ne de İslam'ın bir dalı olarak" görülemeyeceği, "Sufi tarikatı olarak" ele alınması gerektiğini, Diyanet'in İslam'ın "Sufi yorumuna" hizmet vermediğini ve cemevlerinin cami, mescid, kilise ve sinagogların aksine ibadethane (mabed) kategorisine girmediğini savunmaktadır. Cemevleri aldıkları bağışlar ile ayakta durmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), 2016 yılında karara bağladığı davada Türkiye'de devletin Alevileri resmen tanımaması ve hukuksal statü sağlamamasıyla Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin din ve vicdan özgürlükleriyle ilgili 9'uncu maddesinin ihlal ettiği sonucuna vardı ve Alevilerin hiçbir kamusal hizmetten faydalanamamalarını dinî ayrımcılık olarak tanımladı. Bugüne kadar AİHM'in kimliklerde din hanesi, cemevlerinin ibadet yeri statüsü, vicdani ret hakkının tanınması ve zorunlu din kültürü ahlak bilgisi derslerine ilişkin kararlarının hiçbiri Türk devleti tarafından uygulanmadı.

ABD Dışişleri Bakanlığı'nın açıkladığı Uluslararası Din Özgürlüğü Komisyonu'nun 2015 yılı raporunda cemevlerinin ibadethane olarak kabul edilmemesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararına rağmen Alevi öğrencilerin zorunlu din derslerinden muaf olma hakkının reddedilmesi ve Alevilere yönelik diğer ayrımcı uygulamalara yer verildi.

İsviçre'nin Basel kantonunda Alevi derneklerinin başvurusu üzerine yerel parlamento 2012 yılında Aleviliği ayrı bir inanç olarak kabul etti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Alevi takvimi  (Alevi inanç ve anma günleri)

Alevilik


Basananthe merolae je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Basananthe. Nema sinonima za ovu biljku.

Raste u Somaliji.

Izvori

Vanjske poveznice
Basananthe na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Basananthe

Basananthe merolae


Salamon (Samojlo) Mosković (Zagreb, 7. lipnja 1864. — nadnevak i mjesto smrti nepoznati), hrvatski političar i gospodarstvenik. Smatrao se "hrvatskim Izraelićaninom". Volio je iskazivati hrvatsko domoljublje, govoreći da će on i njegovi istovjernici još više voliti hrvatsku domovinu, što ih više hrvatski neprijatelji i izdajnici budu napadali.

Životopis
Rodio se je 1864. u Zagrebu u mnogobrojnoj židovskoj obitelji od oca Adolfa Abrahama, rodom iz Lugoša i matere Jelene rođ. Švabenic (Schwabenitz). Otac je radio kao bačvar. Iz Lugoša obitelj je doselila u Zagreb 1860-ih. Posao je krenuo. Salamon je došao do mjesta suvlasnika kemijske tvornice za preradu otpadaka, koja je oko 1900. prerasla u tvornicu krovne ljepenke, umjetnih gnojiva i građevinskog materijala. Mosković je također radio kao knjigovođa i trgovački posrednik. Obnašao je dužnost ravnatelja Trgovačke veresijske zadruge. Ušao je i u turizam. Suosnivač je dioničkog društva Palace hotela po čemu je pionir turizma u Zagrebu.

Pripadnik starije generacije židovskih pravaša. Mosković je spadao uz istaknuta imena židova u Stranci prava poput Hinka Hinkovića i Egidija Kornitzera.

Zaneseni pristaša ideje o oslobađanju slavenskih naroda po Ruskom Carstvu i hrvatske samostalnosti i neovisnosti. Na jednom društvenom događaju (građanski ples) ponovio je riječi Erazma Barčića o "kozačkom kopitu na bečkom pločniku" zbog čega je završio u zatvor na nekoliko mjeseci.

Kao član Čiste stranke prava na izborima je ušao u gradsko zastupstvo grada Zagreba. Isticao je da je antisemitizam nešto strano u hrvatskom društvu koje samo nekoliko osoba podupire i da je to došlo iz tuđine. Nakon zloglasnog antihrvatskog šovinističkog članka u Srbobranu Srbi i Hrvati izbile su protusrpske demonstracije 1902. na kojima je podjarivao puk na razbijanje srpske imovine i zalagao se je u gradskoj skupštini za zabranu Srbobrana.

Nije poznata daljnja sudbina.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski pravaški političari
Hrvatski poduzetnici
Židovi u Hrvatskoj

Salamon Mosković