Artur Kurt Simon (* 6. Mai 1938 in Wesermünde, heute Bremerhaven; † 1. August 2022 in Berlin) war ein deutscher Musikethnologe, dessen Forschungsschwerpunkte in Ägypten, Sudan, Kamerun und in Sumatra lagen. Von 1972 bis 2003 leitete er das Berliner Phonogramm-Archiv. Neben über 100 musikwissenschaftlichen Artikeln veröffentlichte er als Herausgeber musikethnologische Tonaufnahmen und produzierte Dokumentarfilme.

Leben
Nach dem Abitur in Bremerhaven schrieb sich Simon 1959 für Physik und Chemie an der Universität Göttingen ein. Bald wechselte er an die Universität Hamburg, um dort bis 1968 Musikwissenschaft bei Hans Hickmann und Hans-Peter Reinecke sowie Ethnologie, Anglistik und Arabisch zu studieren. Er spielte nebenher in Jazzbands und arrangierte Tanzmusikkompositionen. 1959/60 absolvierte Simon die Fachklasse Klavierspiel an der Hochschule für Musik und Theater Hamburg. 1971 beendete er sein Studium mit einer Dissertation über ägyptische Volksmusik.

Von 1972 bis 2003 war Simon Leiter der Abteilung Musikethnologie am Ethnologischen Museum in Berlin und betreute dort das Phonogramm-Archiv. Das von Carl Stumpf und Erich Moritz von Hornbostel 1904 gegründete Musikarchiv beherbergte im Jahr 2006 über 160.000 Tonaufnahmen. Simon übernahm diese Position als Nachfolger von Dieter Christensen, er entwickelte das Archiv weiter durch Ankäufe für die Musikinstrumentensammlung mit Ensembles aus Afrika und Asien. Des Weiteren konnte er eine Reihe von Schallplatten- und CD-Produktionen sowie Buchveröffentlichungen herausgeben. Ab 1984 unterrichtete er zusätzlich als Honorarprofessor an der Hochschule der Künste Berlin (heute Universität der Künste).

Wissenschaftliche Arbeit
Im Zentrum von Simons Feldforschungen stand die volkstümliche Unterhaltungsmusik und die rituelle Musik in ihrem kulturellen Zusammenhang. 1972/73 hielt er sich im Anschluss an seine Dissertation in Ägypten auf und über die folgenden beiden Jahre für eine längere Zeit im Sudan. Seine hieraus resultierenden Veröffentlichungen behandeln unter anderem die muslimische nubische Kultur von Oberägypten und Nordsudan. Ein Teil der Aufnahmen von 1973/74 mit nubischer Musik aus den vier Regionen: um Wadi Halfa im Norden, am Nil aufwärts um Abri, Delgo nördlich Kerma und Dongola als der vierten Region wurde 1980 als Doppel-LP und 1998 als Doppel-CD veröffentlicht. Die einzigen nubischen Musikinstrumente der ansonsten kulturell reichen Region sind die den Gesang der Männer begleitende Schalenleier kisir und die Rahmentrommel tār, die Frauen rhythmisieren ihren Gesang nur durch Händeklatschen, die kleine Tontrommel daluka oder Blechkanister.

Simon unternahm in den Jahren 1980, 1982 und 2003 weitere Reisen in den Sudan. Musikalisch herausragend ist eine CD-Produktion aus dem Jahr 2002 des zeremoniellen Ensembles von zehn Eintontrompeten (waza) der Berta an der sudanesisch-äthiopischen Grenze.

Forschungsreisen in andere Gebiete Afrikas führten Simon 1984 nach Kamerun, Togo und Nigeria, 1990 wieder nach Kamerun und nach Nigeria 1986, 1988, 1989 und 2001. Zu den epischen Gesängen der kamerunischen Kerbstegzither mvet und der Musik des kamerunischen Xylophons mendzan, die Simons Nachfolger am Phonogramm-Archiv, Lars-Christian Koch, im Jahr 2005 auf einer CD herausbrachte, verfasste Simon den Begleittext.

Ein geographisch weit entfernter Forschungsschwerpunkt war Indonesien mit längeren Aufenthalten 1976, 1978 und 1981 im Norden Sumatras und 1978 bis 1981 auf Java. 1976 war er im Rahmen eines Programms der Deutschen Forschungsgemeinschaft auch im Bergland von Westneuguinea. Bei den verschiedenen Batak-Gruppen auf Sumatra und bei anderen Ethnien auf der Insel Borneo untersuchte er die altreligiösen Vorstellungen und vor allem Besessenheitszeremonien, wie es sie in Form des volksislamischen Zar-Kults auch im Sudan gibt. In Ägypten waren die Dhikr-Gebetsrituale ein Thema.

Darüber hinaus veröffentlichte Simon musikethnologische Einführungen, Texte zu methodologischen Fragen, zur Aufführungspraxis und zu instrumentenkundlichen Themen. Mehrere Dokumentarfilme über Rituale und Musikinstrumente der Batak entstanden zusammen mit dem Kameramann Franz Simon.

Artur Simon war Mitglied im International Council for Traditional Music (ICTM) und in der Vereinigung für Afrikawissenschaften in Deutschland (VAD). Außerdem war er Ehrenmitglied in der Gesellschaft für Musikforschung (GfM). Von 1986 bis 1996 war er Mitglied im Arbeitskreis Studium Populärer Musik (ASPM), von 1975 bis 1987 in der Internationalen Gesellschaft für Musikwissenschaft (IGMW) und von 1969 bis 1988 in der Internationalen Gesellschaft für Jazzforschung.

Werke (Auswahl)
Selbstständige Werke
 Studien zur ägyptischen Volksmusik. (Dissertation) 2 Bände. Verlag der Musikalienhandlung Karl Dieter Wagner, Hamburg 1972
 Ethnomusikologie: Aspekte, Methoden und Ziele. Simon Verlag für Bibliothekswissen, Berlin 2008
 Kisir und Tanbūra. Dahab Khalil, ein nubischer Musiker von Saï, im Gespräch mit Artur Simon aus Berlin. Simon-Verlag für Bibliothekswissen, Berlin 2012

Aufsätze
 Ein Krankenheilungsritus der Digo aus musikethnologischer Sicht. In: Vereinigung der Afrikanisten in Deutschland (Hrsg.): Probleme interdisziplinärer Afrikanistik. Hamburg 1970, S. 107–125
 Dahab – ein blinder Sänger Nubiens. Musik und Gesellschaft im Nordsudan. In: Baessler-Archiv N.F. 23. Berlin 1975, S. 154–194 (Nachdruck in A. Simon (Hrsg.): Musik in Afrika. Berlin 1983, S. 260–283)
 Islamische und afrikanische Elemente in der Musik des Nordsudan am Beispiel des Dikr. Hamburger Jahrbuch für Musikwissenschaft 1. Hamburg 1975, S. 249–278
 Zur Oboen-Trommelmusik in Ägypten. In: Max Peter Baumann, Rudolf Maria Brandl, Kurt Reinhard (Hrsg.): Neue ethnomusikologische Forschungen. (Festschrift Felix Hoerburger) Regensburg 1977, S. 153–166
 Feldforschungen im östlichen Hochland von West-Irian (Neuguinea). Mitteilungen der Deutschen Gesellschaft für Musik des Orients 14. Hamburg 1977, S. 91–94
 Feldforschungen bei den Batak (Nordsumatra) und auf Nias. Mitteilungen der Deutschen Gesellschaft für Musik des Orients 14. Hamburg 1977, S. 95–98
 Types and Functions of Music in the Eastern Highlands of West-Irian (New Guinea). Ethnomusicology 2,3. 1978, S. 441–455
 Probleme, Methoden und Ziele der Ethnomusikologie. Jahrbuch für musikalische Volks- und Völkerkunde 9, 1978, S. 8–52 (Nachdruck in: The Garland Library of Readings in Ethnomusicology. Vol. 1. New York/ London 1990, S. 280–324)
 Altreligiöse und soziale Zeremonien der Batak (Nordsumatra). In: Zeitschrift für Ethnologie, 107, 2, 1982, S. 177–206
 Musik in afrikanischen Besessenheitsriten. In: A. Simon (Hrsg.): Musik in Afrika. Berlin 1983, S. 284–296
 Islam und Musik in Afrika. In: A. Simon (Hrsg.): Musik in Afrika. Berlin 1983, S. 297–309
 Functional Changes in Batak Traditional Music and its Role in Modern Indonesian Society. Asian Music 15,2. 1984, S. 58–66
 Einführung in die Musikethnologie. Fernuniversität Hagen 1982. In: E. Kreft (Hrsg.): Lehrbuch der Musikwissenschaft. Düsseldorf 1985, S. 533–620
 The Terminology of Batak Instrumental Music in Northern Sumatra. In: Yearbook for Traditional Music, 17, 1985, S. 113–145
 Afrikanische und indonesische Musik zwischen Tradition und Pop. (PDF; 1,3 MB) Arbeitskreis Studium populärer Musik/ ASPM (Hrsg.): Beiträge zur Popularmusikforschung 2. Hamburg 1987. S. 5–14
 Social and Religious Functions of Batak Ceremonial Music. In: R. Carle (Hrsg.): Cultures and Societies of North Sumatra. Berlin/Hamburg 1987, S. 337–349
 Musical Traditions, Islam and Cultural Identity in the Sudan. Wolfgang Bender (Hrsg.): Perspectives on African Music. (Bayreuth African Studies Series 9). Bayreuth 1989, S. 25–41
 Trumpet and Flute Ensembles of the Berta People in the Sudan. In: Jacqueline Cogdell Djedje, W. G. Carter (Hrsg.): African Musicology. Current Trends. A Festschrift presented to J. H. Kwabena Nketia. Band 1. African Studies Center u. a., Los Angeles CA 1989,  S. 183–217
 Synkretismus und kulturelle Identität in den Musikkulturen Indonesiens. In: P. Petersen (Hrsg.): Musik Kultur Geschichte. Festschrift für Constantin Floros. Breitkopf und Härtel, Wiesbaden 1990, S. 527–542
 Klangkonzeptionen und Kulturanthropologie. In: Klaus-Ernst Behne, Ekkehard Jost u. a., (Hrsg.): Musikwissenschaft als Kulturwissenschaft. Festschrift zum 65. Geburtstag von Hans-Peter Reinecke. Regensburg 1991, S. 197–215
 The Bornu Music Documentation Project. Applied Ethnomusicology and Cultural Cooperation in Northern Nigeria. In: Max Peter Baumann (Hrsg.): Music in the Dialogue of Culture: Traditional Music and Cultural Policy. Wilhelmshaven 1991, S. 199–204
 Avi Pwasi, eine Musikerpersönlichkeit aus Borno in Interview und Selbstdarstellung. In: August Schmidhofer, D. Schüller (Hrsg.): For Gerhard Kubik: Festschrift on the occasion of his 60th birthday. Frankfurt am Main 1994, S. 83–145
 Musical Instruments of Indonesia and their Historical Relations to other Cultures. In: K.W. Niemöller, U. Pätzold, Ch. Kyo-chul (Hrsg.): "Lux Oriente". Begegnungen der Kulturen in der Musikforschung. Festschrift Robert Günther zum 65. Geburtstag. Kassel 1995, S. 477–492
 Quo vadis (Ethno)musikologie? Einige Überlegungen zu Zielen und Methoden sowie ihren Implikationen für eine moderne Musikwissenschaft. In: Ch.-H. Mahling, St. Münch (Hrsg.): Ethnomusikologie und historische Musikwissenschaft – Gemeinsame Ziele, gleiche Methoden? Erich Stockmann zum 70. Geburtstag. Tutzing 1997, S. 128–138
 Zur Musik der Berta – Feldforschungen im Sudan. In: P. Petersen, H. Rösing (Hrsg.): 50 Jahre Musikwissenschaftliches Institut in Hamburg. Bestandsaufnahme – aktuelle Forschung – Ausblick. In: Hamburger Jahrbuch für Musikwissenschaft, 16,. 1999, S. 151–168
 Die Überlieferung der ungeschriebenen Musik. In: Gereon Sievernich, Hendrik Budde (Hrsg.): 7 – Hügel – Bilder und Zeichen des 21. Jahrhunderts VI. Berlin 2000, S. 90–96
 The Concept of the Berlin Phonogramm-Archiv and the Preservation of Unwritten Music. In: Gabriele Berlin, Artur Simon (Hrsg.): Music Archiving in the World. Papers presented at the conference on the 100th anniversary of the Berlin Phonogramm-Archiv. Berlin 2002, S. 32–36
 Recordings of the Music in Borno, North-eastern State of Nigeria. In: Bernd Hoffmann, Franz Kerschbaumer, Franz Krieger, Thomas Phleps (Hrsg.): Festschrift Ekkehard Jost. Jazzforschung / Jazz Research 34. Graz 2002, S. 215–230

Lexikonartikel
 Musikethnologische Abteilung, Bogenharfe, Spießlaute, Vina, Schneckentrompeten, Bechertrommel, Kurzhalslauten, Quertrompete, Leier. In: Belser Kunstbibliothek. Die Meisterwerke aus dem Museum für Völkerkunde. Bd. 2. Stuttgart/Zürich 1980, S. 106–120, Tafeln 46–53
 Musik. In: Bernhard Streck (Hrsg.): Wörterbuch der Ethnologie. Köln 1987
 Afrika südlich der Sahara II.,III.2–7,9,IV.2,5,6. In: Ludwig Finscher (Hrsg.): Die Musik in Geschichte und Gegenwart (MGG). 2. neubearbeitete Ausgabe, Sachteil 1. Kassel/Stuttgart 1994, Sp. 75–170
 Doppelrohrblattinstrumente. In: MGG. Sachteil 2. Kassel/Stuttgart 1995, Sp. 1405–1428
 Improvisation (Musikethnologie). In: MGG. Sachteil 4. Kassel/Stuttgart 1996, Sp. 600–604/611
 Indonesien (IV. Sumatra / VI. Popularmusik und überregionale Formen). In: MGG. Sachteil 4. Kassel/Stuttgart 1996, Sp. 824–838, 843–845, 851f
 Mehrstimmigkeit. (A. Einleitung und Systematik). In: MGG. Sachteil 5. Kassel/ Stuttgart 1996, Sp. 1766–1772
 Modale Melodiekonzepte (I. Einleitung). In: MGG. Sachteil 6. Kassel/Stuttgart 1997, Sp. 354–356.
 Musikethnologie heute. In: MGG. Sachteil 6. Kassel/Stuttgart 1997, Sp. 1262–1265, 1267–1270, 1278–1279, 1280–1291
 Ozeanien (I. Einleitung; II. Melanesien). In: MGG. Sachteil 7. Kassel/Stuttgart 1997, Sp. 1271–1293
 Music in the Sudan. Ruth M. Stone (Hrsg.): Africa. The Garland Encyclopedia of World Music I. New York / London 1998, S. 549–573
 A Highland People: the Eipo. In: Adrienne L. Kaeppler, Jacob W. Love (Hrsg.): Irian Jaya Province of Indonesia, Australia and the Pacific Islands. The Garland Encyclopedia of the World Music 9. New York / London 1998, S. 591–595
 Sudan. In: The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Volume 24. London 2001, S. 653–659

Als Herausgeber
 Das Berliner Phonogramm-Archiv. Sammlungen der traditionellen Musik der Welt. Verlag für Wissenschaft und Bildung, Berlin 2000
 Musik in Afrika. 20 Beiträge zur Kenntnis traditioneller afrikanischer Musikkulturen. Veröffentlichungen des Museums für Völkerkunde N.F.40. Berlin 1983

Diskographie
Als Herausgeber von Berliner Phonogramm-Archiv – Historische Klangdokumente:
 Walzenaufnahmen japanischer Musik (1901–1913). 2003 (BPhA-WA 1)

Zu der von Artur Simon herausgegebenen CD-Reihe Museum Collection Berlin gehören folgende eigene Aufnahmen:
 Mit Eckehart Royl: Musik aus dem Bergland West-Neuguineas (Irian Jaya). Sechs CDs, 1993 (Serie CD 20)
 Musik der Nubier, Nordsudan. Zwei CDs, 1998 (Serie CD 22/23)
 Instrumentalmusik der Toba- und Karo-Batak, Nordsumatra, Indonesien. Zwei CDs, 1999 (Serie CD 24/25)
 Waza. Die Musik der Berta am Blauen Nil. 2003 (SM 1708 2)
 Mit Alber Noah Messomo Begleittext zu: Mvet ai Mendzang. Die Musik der Beti in Kamerun. Herausgegeben von Lars-Christian Koch, 2005 (SM 1711 2)

Literatur
 Artur Simon: Simon, Artur. In: Ludwig Finscher (Hrsg.): Die Musik in Geschichte und Gegenwart. Personenteil 15, 2006, Sp. 819 f.
 Linda Fujie: Simon, Artur. In: Stanley Sadie (Hrsg.): The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Vol. 23. Macmillan Publishers, London 2001, S. 401

Weblinks

 Prof. Dr. Artur Simon. Universität der Künste Berlin
  Benkadi

Einzelnachweise

Musikwissenschaftler
Musikethnologe
Sachbuchautor (Musik)
Herausgeber (Musik)
Hochschullehrer (Universität der Künste Berlin)
Deutscher
Geboren 1938
Gestorben 2022
Mann

Artur Simon


بين وولمار ، من مواليد 8 أغسطس 1937، لاعب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب مع منتخب الدنمارك لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو آرهوس جمناستيك فورينينغ
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
مواليد 1937

بين وولمار


Para el personaje de DC Comics del mismo nombre, consulte Comadreja (DC Comics).

Comadreja (Jack Hammer) es un personaje ficticio que aparece en los cómics publicados por Marvel Comics. Creado por Fabian Nicieza y Joe Madureira, apareció por primera vez en Deadpool: The Circle Chase (serie limitada) #1 (agosto de 1993). Comadreja es un amigo, compañero, agente de información y traficante de armas para Deadpool. Aunque Comadreja es quizás el mejor amigo de Deadpool, Deadpool, debido a sus cambios de humor frecuentes y estado mental frágil, a menudo le abusa o lo maltrata, aunque Comadreja también ha mostrado una racha oportunista en contra de su amigo en alguna ocasión.

El actor T. J. Miller interpreta a Comadreja en la película de 2016 Deadpool y su secuela de 2018 Deadpool 2.

Biografía del personaje ficticio
Comadreja fue una vez un muchacho joven y brillante que asistía a la Universidad Empire State, que fue compañero de clase de Peter Parker y Gwen Stacy. Comadreja, entonces conocido por su nombre de nacimiento de Jack Hammer, estaba compitiendo con Parker para un trabajo de prestigio bajo el ala de Norman Osborn y ha mantenido un agolpamiento enorme en la futura novia de Parker, Gwen Stacy. Deadpool accidentalmente se teletransportó al pasado durante una pelea con los Vengadores de los Grandes Lagos. En el pasado, se encontró con Jack Hammer (de cuyo destino era muy consciente) y, disfrazado de Peter Parker, relacionó a Norman Osborn información falsa acerca de que Jack Hammer era consumidor de drogas. Sus oportunidades de empleo de esta forma arruinadas, Hammer fue manipulado por el disfrazado Deadpool para reparar su cinturón de teletransporte. Con el aparato arreglado, Deadpool volvió hacia el futuro, dejando a un joven Hammer deprimido y borracho con una opción de una nueva carrera - el crimen.

A partir de ahí, Hammer adoptó el nombre de la Comadreja y se volvió a una vida consistente en proporcionar inteligencia, armas y otros dispositivos tecnológicos a los mercenarios y criminales, a veces participando en actividades de los mismos mercenarios. Es durante este período que Comadreja (desde su perspectiva) conoció a Deadpool en Canadá, al parecer -no mucho después de que Deadpool dejara el Arma X. Comadreja rápidamente se demostró como un informante capaz y proveedor de armas a Deadpool y, finalmente, llegaron a formar una amistad incómoda con él. Ayudó a su amigo detrás de escenas como  Deadpool finalmente llegó a trabajar para un señor del crimen llamado Tolliver. Después de la aparente muerte de Tolliver, los dos compitieron contra un montón de otros mercenarios, villanos, héroes y asesinos para convertirse en los beneficiarios del testamento de Tolliver, y más tarde pasó a trabajar a la Casa Infernal, un semillero de actividad mercenaria en Chicago donde los trabajos fueron entregados a aquellos que estén dispuestos a aceptarlos. Deadpool, debido a su valor y corazón frío, llegó a ser temido y respetado allí, pero a menudo chocó cabezas con otro poderoso mercenario, T-Ray. Durante este tiempo, el Supervisor secuestró a Comadreja a fin de obtener sus servicios. Inicialmente, permitiendo a Deadpool dar con él, entonces apagando su dispositivo de seguimiento (que estaba en sintonía con el corazón), poco antes que Supervisor derrotara a Deadpool, Comadreja reveló su confusión tanto a los mercenarios debido a la oferta mejorada de Supervisor, a pesar de las lealtades algo mercuriales compartidas entre él y Deadpool. Sin embargo, cuando su amigo desconcertó y derrotó definitivamente a Supervisor, optó por regresar a su empleo, alentado en parte por la muestra de Deadpool de compasión por él y la promesa de una nueva conexión de cable en el Canal de Playboy. Comadreja trató de mencionar a Siryn, sabiendo la influencia positiva que el mutante irlandés tenía sobre Deadpool. Una vez más fue intimidado por amenazas de violencia física. Su lealtad a Deadpool también se muestra más en la Casa Infernal cuando se hizo evidente que T-Ray mantiene un apretón de intimidación con los otros mercenarios cuando Deadpool estaba ausente, a pesar de que no estaba en condiciones de hacer frente a T-Ray directamente. En última instancia, T-Ray decidió organizar un enfrentamiento con Deadpool y dijo a Comadreja que transmita esa información a Deadpool. En un esfuerzo por ponerse en contacto con su amigo antes del tiempo de enfrentamiento designado, Comadreja se teletransportó a la casa de Deadpool en San Francisco, un no-no definitivo. Fue ahuyentado por el amigo / preso de Deadpool, Blind Al. Pero cuando Comadreja le hizo repetidas visitas, Deadpool lo descubrió allí y lo colocó tanto a él como a Blind Al en la caja, una habitación oscura tan llena de objetos afilados e instrumentos de tortura que el movimiento es casi imposible. Este último abuso fue el punto de ruptura: Comadreja decidió seguir adelante y se fue de Deadpool después de escapar de la Caja, con la esperanza de definir su vida fuera de su asociación con Deadpool.

El destino tenía otros diseños, sin embargo. Después de la muerte de Deadpool y la posterior resurrección algún tiempo después, Comadreja se encontró con un Deadpool amnésico. Ayudó a restaurar la memoria de Deadpool y así restableció su amistad antes de irse una vez más. Después de este punto, se produjo una asociación de encendido y apagado entre los dos, y Deadpool a veces pedía productos o trabajaba con Comadreja. Sin embargo, otro punto de ruptura se produjo cuando Deadpool defendió a Comadreja cuando lo encontraron pirateando una computadora. Cuando Deadpool descubrió que Comadreja había mentido, se negó a ayudar a Comadreja, que fue enviado a la cárcel. Comadreja decidió expiar este crimen sirviendo fielmente su tiempo, y cuando salió, por casualidad trabajó en Deadpool en Rumekistan. Con Comadreja habiendo servido para aplacar a Deadpool. En todos los episodios de Battlestar Galactica durante la estadía de Comadreja en la cárcel para compensar sus abusos pasados, los dos se hicieron amigos rápidamente una vez más. Ayudó a Deadpool en el último viaje de autodescubrimiento del mercenario, mientras Deadpool se ponía en una serie de situaciones para recuperar su reputación como mercenario, luego hizo otro intento de convertirse en héroe. La Comadreja había reducido a Deadpool al tamaño de llavero para reforzar su confianza en sí mismo, ya que no era menos efectivo en su tamaño muy reducido. En la última de estas misiones, Comadreja se quedó en una base de Hydra durante un ataque que fue un intento de darle a Deadpool más credibilidad callejera. Mientras estaba encarcelada en la base, aparentemente Weasel pudo unirse a Hydra, nombrándose a sí mismo como el traidor Pene, y creó una máquina de teletransportación para el uso de Hydra. Esto fue interrumpido por un ataque en la base por Wolverine, coincidiendo con un intento de rescate por Deadpool y Bob, Agente de Hydra. Deadpool y Bob estaban allí porque sabían que el ataque de Wolverine pondría en peligro la vida de Comadreja. Además, la aparente unión de Hydra era una artimaña; su regalo de teletransportación simplemente envió a los usuarios directamente a una prisión controlada por los estadounidenses. Aunque no se declara explícitamente que es el dueño de una mascota, Comadreja toma el perro de Blind Al a petición suya cuando abandona a Deadpool, y luego se muestra que tiene un gato blanco en su apartamento.

Comadreja se convierte en asociada de la firma de mercenarios "Buen Chico" Agencia X.

"La casa"
Comadreja regresa en Deadpool vol. 2 # 23 como el héroe de Las Vegas "La Casa". Es financiado por los casinos locales y disfruta la oportunidad de pelear contra Deadpool. Usando su vasto conocimiento de Deadpool, rápidamente lo atrapa y lo derrota, y finalmente encierra a Wade en su propia versión de la Caja. Deadpool escapa de forma rápida e inexplicable y le ofrece a Comadreja la oportunidad de duplicar sus ganancias. Luego toma la armadura extra de Comadreja y el alias "Wildcard", actuando como el compañero de la casa. Más tarde, en un encuentro con un nuevo Grizzly, sin el conocimiento de Comadreja, Deadpool le cuenta en secreto a Griz sobre una proposición que tiene para él. Grizzly logra escapar, y más tarde, cuando Comadreja y Deadpool se encuentran con los dueños del casino, Deadpool revela que en realidad es un comodín, para gran furia de Comadreja. Más tarde, Wade persuade a Comadreja a cambiar de traje para que todos los elogios que recibe Wildcard sean por las buenas acciones de Comadreja. Comadreja está de acuerdo con el plan, y los dos una vez más se enfrentan a Grizzly, ahora de nuevo e intentan robar los millones de dólares en la sala de conteo del casino. En la batalla que sigue, Weasel lucha contra Grizzly con el traje de comodín, mientras que Deadpool toma sorbos como La Casa. Desafortunadamente, todos piensan que Comadreja es la que está en La Casa, tomando Lime Rickey's, y lo peor de todo es que Deadpool se escapa con Grizzly y el dinero. Entonces, cuando Deadpool les dice a los jefes del casino que Comadreja se fue con el dinero porque no estaba recibiendo ningún respeto, todos le creen. También le creen cuando les dice que Comadreja regresará a primera hora de la mañana. Mientras tanto, Comadreja habla por teléfono con Blind Al, en busca de consejo, y decide tomar Deadpool contra las protestas de Blind Al, y luego ve una explosión en la distancia. Resulta que la explosión fue causada por Deadpool, de vuelta en el casino con Grizzly e intentando robar la bóveda. Mientras Grizzly se dirige a la bóveda, Comadreja llega con el traje de comodín y se enfrenta a Deadpool (que todavía está en el traje de la casa). En una parodia de Star Wars: Episodio V - El Imperio contraataca, Deadpool le pide a Comadreja que se una a él. La comadreja se niega y aparentemente mata a Deadpool sacándole la cabeza. Grizzly termina siendo encerrado en la bóveda del casino, aunque todavía tiene el dinero. Los dueños de los casinos aún piensan que Comadreja era el único en la demanda de La Casa, por lo que todos terminan vitoreando cuando Grizzly es arrestado. Más tarde, en su guarida, Comadreja vuelve a conversar con Blind Al, quien insiste en que le diga la verdad a los jefes del casino. Comadreja es escéptico, pero Blind Al le recuerda la posibilidad de que pudieran haber encontrado el cuerpo de Deadpool ahora. Comadreja recibe una llamada de los dueños del casino que revelan que no encontraron ningún cuerpo. Deadpool aparece y explica que se escabulló del traje al amparo del humo de la explosión, y que el dinero en la bóveda del casino era en realidad dinero falso con su cara en él. Comadreja asume que Deadpool lo matará, pero Deadpool dice que no lo hará, que ayudará a Comadreja a salir del atasco, que se hará cargo del traje de comodín y que Comadreja tendrá que acostarse. Cuando Comadreja pregunta a dónde irá, Deadpool responde: "Creo que ambos sabemos la respuesta a esa pregunta, amigo ..." Más tarde, cuando Deadpool se reúne con los dueños del casino, dicen que dijo que se había ocupado de Comadreja. Cuando le preguntan cómo, él responde: "Lo puse en una caja".

Más tarde, Macho Gómez libera a Comadreja de la caja, quien lo recluta para su equipo de personas que fueron engañadas y quieren vengarse de Deadpool, y se enfrentan a él en Bob, el agente del garaje de HYDRA. En la batalla que sigue, Comadreja comienza a pensar de nuevo, diciéndose a sí mismo: "Estúpido, estúpido, estúpido... ¡Nunca debería haber venido! Deadpool va a hacer algo horrible para mí, ¡lo sé!" a lo que Deadpool responde desde el otro lado de la habitación, "¡Oye, comadreja! ¡Ven aquí para que pueda hacerte algo horrible!" Afortunadamente para Comadreja, el equipo (menos Sluggo, a quien Comadreja mató inadvertidamente) logró derrotar a Deadpool, y Comadreja y los demás quedaron ilesos. Pero como en realidad no lo mataron, Deadpool logró regresar y matar a Comadreja como recompensa por unirse a Macho Gómez.

Paciente Cero
Después de su muerte, Comadreja fue condenado al infierno, del cual escapa con la ayuda de Mephisto. Retransmitido a sí mismo Paciente Cero, luego se propone vengarse tanto de Deadpool como de Peter Parker, contratando al primero para asesinar a este último después de hacer parecer que la experimentación humana torturadora se estaba llevando a cabo en Industrias Parker, de la cual Paciente Cero también roba datos. para uso en la transformación de personas sin hogar capturadas en "Manstrosities". Después de derrotar a Manstrosities en una confrontación con Spider-Man y Deadpool, Paciente Cero empalma el ADN de los dos héroes en otro sujeto de prueba, convirtiéndola en Itsy Bitsy, una vigilante psicótica con los poderes combinados de Deadpool y Spider-Man. Cuando su creación se enfoca en él, un paciente Zero desesperado se acerca a Spider-Man y Deadpool en busca de ayuda, y Itsy Bitsy lo mata delante de ellos.

El Paciente Cero luego regresa al Infierno, y finalmente es visitado por Deadpool, a quien le revela su identidad, explicando que fue motivado por el abuso anterior de Deadpool y la creencia de que Deadpool no ha cambiado, y ha engañado al mundo para que crea que en el fondo no es más que "un psicópata asesino cargado de escoria".

Después, se muestra a Comadreja ofreciéndose otro trato por Mephisto. Este involucrando a Deadpool.

Universo Alterno
En la continuidad de Deadpool Max, Comadreja es un proxeneta experto, jefe del crimen y conductor.

Poderes y habilidades
Jack Hammer no tiene superpoderes, pero es un hacker experto e inventor con un intelecto de nivel genio y conocimiento de muchas armas.

En otros medios

Película
 Comadreja aparece en la película de 2016 Deadpool interpretado por T. J. Miller. En la película, él es el dueño / cantinero en la escuela de la Hermana Margaret para Niños Wayward, donde Wade trabaja como mercenario. Él le apuesta a Wade para que muera en el "Dead pool", lo que le inspira a Wade a adoptar el nombre en código más adelante cuando obtenga sus poderes. A diferencia de los cómics, la amistad de él y de Deadpool es mucho más mutua y menos basada en el odio, mientras que en el material de origen, Deadpool frecuentemente lo maltrata.
 Miller repite su papel en Deadpool 2 (2018), donde ayuda a Deadpool a ensamblar la Fuerza-X y es torturado por Cable para obtener información sobre su amigo.

Videojuegos
Comadreja aparece como un personaje no jugable en el juego Marvel: Ultimate Alliance con la voz de Cam Clarke.  Él es parte de un argumento secundario para descubrir si el segundo al mando de Nick Fury, Black Widow, es una traidora de S.H.I.E.L.D. y requiere información recopilada por el jugador entre las misiones para ayudarlo a trabajar, como contraseñas con nombres de otros personajes, otros piratas informáticos que pueden ayudarlo, o escondites adecuados para evitar ser encontrados por S.H.I.E.L.D. en el Sanctum Sanctorum, Comadreja pregunta al jugadores si pudiera esconderse en el Edificio Baxter o en la Mansión X. Como Hank Pym afirma que Mister Fantástico tiende a trabajar con S.H.I.E.L.D., los héroes le dicen a Comadreja que se esconda en la Mansión X ya que el Profesor X dijo que los Agentes de S.H.I.E.L.D. en los terrenos de la Mansión X no se sentarían bien con los X-Men. Más tarde, en Asgard, se enamora de Valkyrie, que prefiere Deadpool y su sentido del humor. Deadpool le dice a Valkyrie que Comadreja tiene así con las mujeres desde que llevó a su prima a la fiesta de graduación. Tormenta menciona a los jugadores cómo algunos de los X-Men se molestaron cuando Comadreja activó diferentes vehículos y equipos sin su autorización. Una llamada telefónica realizada durante los créditos revela que Black Widow había estado usando a Comadreja para robar información de S.H.I.E.L.D. y luego configurar a Comadreja para el otoño. Como se puede esperar, tiene un diálogo único con Deadpool que revela que Comadreja había sido dado de alta recientemente del hospital después de que él y Deadpool lucharon por la última bolsa de bocanadas de queso de su bolsa y Deadpool lo apuñaló en la pierna.

Referencias

Enlaces externos
 Comadreja en Marvel.com

Personajes de Marvel Comics
Personajes de Deadpool
Personajes creados por Fabian Nicieza
Personajes creados por Klaus Janson

Comadreja (cómics)


Areta Ćurković (Đakovo, 3. ožujka 1973.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Šutnja" kao susjeda Mila (2021.)
 "Minus i plus" kao Nela (2021.)
 "Pogrešan čovjek" kao sestra Darinka (2018. – 2019.)
 "Lud, zbunjen, normalan" kao Kaća (2016.)
 "Crno-bijeli svijet" kao sekretarica (2016.)
 "Stipe u gostima" kao Jagoda (2012. – 2014.)
 "Provodi i sprovodi" kao Anđela Paraćin (2011.)
 "Moja 3 zida" kao Areta (2009.)
 "Odmori se, zaslužio si" kao Anita (2008. – 2013.)

Filmske uloge
 "Nosila je rubac črleni" kao Dragica (2022.)
 "Divljaci" kao prodavačica (2022.)
 "Po tamburi" kao časna sestra Agata (2021.)
 "Dnevnik Diane Budisavljević" kao Dragica Habazin (2019.)
 "Duboki rezovi" kao Rosa (segment "Trešnje") (2018.)
 "Sve najbolje" kao blagajnica (2016.)
 "Most na kraju svijeta" (2014.)
 "Sretni završeci" kao Ankica (2014.)
 "Takva su pravila" kao trafikantica (2014.)
 "Majstori" kao Keka (2013.)
 "Dadilja" (kratki film) (2012.)
 "Grand Prix" (kratki film) (2009.)
 "Kino Lika" kao Olga (2008.)

Vanjske poveznice

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci
Životopisi, Đakovo

Areta Ćurković


Red Hill Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Red Hill Township (Arkansas)
 Red Hill Township (North Carolina)

Red Hill Township


Wallace Clyde Johnson, né le  à Granville et mort le  à Holyoke, est un ingénieur, maître d'œuvre et homme d'affaires américain qui a notamment participé à développer l'hydroélectricité au Canada dès la fin du  en réalisant les premiers aménagements hydroélectriques en importance au pays.

Notes et références

Naissance en mai 1859
Décès en décembre 1906
Ingénieur américain
Homme d'affaires américain
Décès à 47 ans

Wallace Clyde Johnson


Sinagoga spaniolă din Praga (în ) este un lăcaș de cult evreiesc din Praga, Republica Cehă. Ea a fost construită în perioada 1868-1893. A fost refondată în 1994.

Imagini

Vezi și
 Lista sinagogilor din Cehia

Note

Bibliografie
 PAŘÍK, Arno, Dana CABANOVÁ a Petr KLIMENT, Pražské synagogy = Prague Synagogues = Prager Synagogen, 2. vydání, Praha: Židovské muzeum v Praze, 2011, s. 87–97.
 Alina HEITLINGER In the Shadows of the Holocaust and Communism:Czech and Slovak Jews Since 1945, Transaction Publishers, New Brunswick, New Jersey, 2006 s.181 ISBN 9781412849562.

Legături externe

  Ivan Kalmar. U. of Toronto - The Origin of the "Spanish Synagogue" of Prague, 1999, updated june 2006  (PDF)

Praga, Sinagoga spaniolă
Fondări în 1868
Praga

Sinagoga spaniolă din Praga


Álvaro Pombo y García de los Ríos (Santander, Cantabria, 23 de junio de 1939) es un poeta, novelista, político y activista español.

Biografía

Álvaro Pombo nació en Santander en el seno de una familia de la aristocracia cántabra. Hijo de Cayo Pombo e Ybarra (perteneciente a la familia Ybarra) y de Pilar García de los Ríos y Caller, descendiente de Juan Pombo Conejo  marqués de Casa Pombo y de la beata Rafaela Ybarra de Vilallonga.

Licenciado en Filosofía y Letras por la Universidad Complutense de Madrid,  Bachelor of Arts en Filosofía por el Birkbeck College de Londres, donde vivió desde 1966 a 1977, durante su infancia «compartió» pupitre con Juan Navarro Baldeweg y repitió quinto curso:

Desde que en 1973 se publicó su primer libro de poesía, Protocolos, Álvaro Pombo se ha considerado una voz personal y única en la literatura española. Solo cuatro años después de la publicación de aquellos versos, Pombo ganó el premio El Bardo con su obra Variaciones en 1977. Ese año regresó a España, publicándose también su primer volumen de narrativa, Relatos sobre la falta de substancia, que contenía un gran número de historias cortas protagonizadas por personajes homosexuales. El tema gay estará presente también en otras obras suyas.

Ha reconocido públicamente su homosexualidad en numerosas entrevistas, dando su opinión a ciertos temas como el matrimonio homosexual.

En 1983, ya instalado en Madrid, ganó el primer Premio Herralde con la novela El héroe de las mansardas de Mansard, inaugurando así la colección Narrativas Hispánicas de Anagrama, donde ha publicado casi todas sus novelas y a la que se ha declarado públicamente fiel.

A pesar de considerarse a sí mismo poeta, siempre ha sido más conocido como novelista, calidad en la que ha ganando varios galardones. Su estilo, único y original, a pesar de ser clasificado dentro del realismo subjetivo, lo ha situado siempre como una figura crucial en las letras españolas. La maestría con la que usa el lenguaje, propia de un poeta verdadero, y el uso chocante y contagioso del humor en todas sus novelas dan forma a una prosa única, elogiada por críticos y escritores de toda índole.

Aficionado a la historia medieval y la filosofía fenomenológica, en todos sus libros se mezclan la investigación psicológica y la preocupación filosófica. Él mismo define su método literario como psicología-ficción.

Sus primeras obras pueden considerarse pesimistas, presentando siempre situaciones, argumentos y personajes sin esperanza, pero su narrativa da un giro con la publicación de El metro de platino iridiado (1990), quizás su obra maestra, ganadora del Premio Nacional de la Crítica. En esa novela Pombo empieza a ejercer lo que llamó «la poética del Bien», donde la ética, la humanidad y, en definitiva, el Bien, parecen ser el objetivo de su trabajo. En Contra natura (2005), Pombo expresa sus críticas hacia una excesiva «mercadotecnia» y «trivialización» de la homosexualidad que, en su opinión, está llevando a cabo una parte del colectivo.

Álvaro Pombo ingresó en la Real Academia Española el 20 de junio de 2004, propuesta su candidatura por Luis María Ansón, Luis Mateo Díez y Francisco Rico, ocupando el sillón j que dejó a su muerte Pedro Laín Entralgo. Su discurso de ingreso en la Academia se tituló Verosimilitud y verdad; en él, Pombo reflexionó acerca de la reserva del término «verdad» para el razonamiento y «verosimilitud» para lo narrativo-contemplativo.

El 16 de octubre de 2006 se le proclama ganador del premio Planeta, el más popular de cuantos existen de literatura en España, por la novela La fortuna de Matilda Turpin.

Aunque él mismo es abiertamente homosexual, se ha manifestado en contra del concepto de matrimonio para personas del mismo sexo. Esa palabra «referida al ámbito gay me da risa», dijo en el programa Los desayunos de TVE en noviembre de 2011. Ante el revuelo que causó esta declaración, UPyD, el partido de Pombo, se apresuró a precisar a través de Twitter que «su programa electoral defiende el matrimonio entre personas del mismo sexo».

Entre 2006 y 2008 fue también colaborador y contertulio del programa de Antena 3 Espejo público.

El 6 de enero de 2012 ganó el Premio Nadal con El temblor del héroe.

Actividad política

En los últimos tiempos ha sido un activo colaborador del desaparecido partido Unión Progreso y Democracia (UPyD). En las elecciones españolas de 2008 encabezó la lista al Senado por la Comunidad de Madrid. Pombo fue el décimo candidato por número de votos, el primero tras los candidatos de PSOE, PP e Izquierda Unida; en las de 2011 repitió como candidato al Senado por Madrid por UPyD y fue séptimo más votado en la circunscripción capitalina.

En enero de 2012, Álvaro Pombo fue entrevistado por la revista chilena The Clinic. Pombo realizó unas declaraciones contemporizadoras respecto a las figuras de Augusto Pinochet y de Francisco Franco:

Resultados electorales

Obras

Relatos

 Relatos sobre la falta de sustancia (1977)
 Cuentos reciclados (1997)

Novelas

 El parecido (1979)
 El héroe de las mansardas de Mansard (1983) Premio Herralde de Novela 1983
 El hijo adoptivo (1984) finalista del Premio Herralde de Novela 1983. Adaptada al cine por Juan Pinzás en El juego de los mensajes invisibles (1991)
 Los delitos insignificantes (1986)
 El metro de platino iridiado (1990) Premio Nacional de la Crítica
 Aparición del eterno femenino contada por S. M. el Rey (1993)
 Telepena de Celia Cecilia Villalobo (1995)
 Vida de San Francisco de Asís (1996)
 Donde las mujeres (1996) Premio Nacional de Narrativa
 La cuadratura del círculo (1999) Premio Fastenrath de la RAE
 El cielo raso (2001) Premio Fundación José Manuel Lara
 Una ventana al norte (2004)
 Contra natura (2005)
 La fortuna de Matilda Turpin (2006) Premio Planeta
 Virginia o el interior del mundo (2009)
 La previa muerte del lugarteniente Aloof (2009)
 El temblor del héroe (2012) Premio Nadal
 Quédate con nosotros, Señor, porque atardece (2013)
 La transformación de Johanna Sansíleri (2014)
 Un gran mundo (2015)
 La casa del reloj (2016)
 Retrato del vizconde en invierno (2018)
 El destino de un gato común (2020)
 Santander, 1936 (2023)

Poesía

 Protocolos (1973)
 Variaciones (1977) Premio El Bardo
 Hacia una constitución poética del año en curso (1980)
 Protocolos para la rehabilitación del firmamento (1992)
 Protocolos, 1973-2003 Poesías completas (2004)
 Los enunciados protocolarios (2009)

Artículos

 Alrededores (2002)

Ensayos

 La ficción suprema. Un asalto a la idea de Dios (2022)

Premios

 Premio El Bardo 1977 por Variaciones (1977)
 Premio Herralde 1983 por El héroe de las mansardas de Mansard (1983)
 Premio Nacional de la Crítica 1990 por El metro de platino iridiado  (1990)
 Premio Nacional de Narrativa 1997 por Donde las mujeres (1997)
 Premio Fastenrath 1999 (RAE) por La cuadratura del círculo (1999)
 Premio Fundación José Manuel Lara 2002 por El cielo raso (2001)
 Premio Fundación Germán Sánchez Ruipérez periodístico sobre lectura (2004)
 Premio Planeta 2006 por La fortuna de Matilda Turpin (2006)
 Premio Nadal 2012 por El temblor del héroe (2012)
 Premio Honorífico de las Letras de Santander (2018)
 Premio Menéndez Pelayo (2023)

Referencias

Enlaces externos

 Blog de Álvaro Pombo acerca de la presidencia de Barack H. Obama.

Poetas de Cantabria
Escritores en español
Novelistas de España del siglo XX
Académicos de la Real Academia Española
Activistas de España
Políticos de Unión Progreso y Democracia
Políticos de Cantabria
Políticos de España del siglo XXI
Políticos de España de ámbito estatal
Políticos LGBT de España
Alumnos de Filosofía y Letras de la Universidad Complutense de Madrid
Escritores gais
Escritores LGBT de España
Personas homosexuales de España
Ganadores del Premio Nadal
Ganadores del Premio Planeta
Premio Nacional de Narrativa
Galardonados con el Premio Internacional Menéndez Pelayo
Novelistas de España del siglo XXI
Premio Fastenrath
Cántabros del siglo XX
Cántabros del siglo XXI
Ganadores del Premio de la Crítica de narrativa castellana
Nacidos en Santander (España)

Álvaro Pombo


الأيرلنديون (بالأيرلنديَّة: Muintir na hÉireann or Na hÉireannaigh) هي أمة كلتيّة، ومجموعة عرقية مقيمة في جزيرة أيرلندا، تتشارك في أصل أيرلندي مشترك وهويّة وثقافة مشتركة. كانت أيرلندا مأهولة بالسكان منذ حوالي 12500 سنة وفقًا للدراسات الأثريَّة، وبالنسبة لمعظم تاريخ أيرلندا المسجل، كان الأيرلنديين في المقام الأول من شعب غايلي. احتل الأنجلو نورمان أجزاء من أيرلندا في القرن الثاني عشر، في حين جلبت إنجلترا السيطرة من القرن السادس عشر والسابع عشر واستعمار أيرلندا عدداً كبيراً من الإنجليز والولنديين الأسكتلنديين إلى أجزاء من الجزيرة، وخاصةً في الشمال. اليوم، تتكون أيرلندا من جمهورية أيرلندا (دولة مستقلة) وأيرلندا الشمالية الأصغر (جزء من المملكة المتحدة). يمتلك شعب أيرلندا الشمالية هويات قومية متنوعة تشمل بريطانية وأيرلندية وأيرلندية شمالية أو مزيج من هذه الهويات.

لدى الأيرلنديين عاداتهم الخاصة واللغة والموسيقى والرقص والرياضة والمطبخ والأساطير. على الرغم من أن اللغة الأيرلندية كانت لغتهم الرئيسية في الماضي، إلا أن معظم الأيرلنديين يتحدثون بالإنجليزية كلغتهم الأم. تاريخياً، كانت الأمَّة الأيرلندية مكونة من مجموعات أو عشائر، كما كان لدى الأيرلنديين ديانتهم الخاصة، وأحكامهم القانونية الخاصة، وأبجدية وأسلوب لباس خاصين. ويعتنق أغلب الأيرلنديين المسيحية دينًا على مذهب الرومانية الكاثوليكية إلى جانب أقليَّة بروتستانتية (مشيخية وميثودية وأنجليكانية).

كان هناك العديد من الأيرلنديين البارزين على مر التاريخ. بعد تحول أيرلندا إلى المسيحية، مارس المبشرون والعلماء الأيرلنديين نفوذاً كبيراً على أوروبا الغربية، وظهر الأيرلنديين على أنهم أمة «قديسين وعلماء». يعتبر كولومبانوس من أبرز الرهبان الأيرلنديين المبشرين من القرن السادس وواحد من «آباء أوروبا»، وتلاه القديسان سيليان وفيرغيليوس سالزبورغ. يُعتبر العالم روبرت بويل «والد الكيمياء»، وروبرت ماليه أحد «آباء علم الزلازل». ومن بين الكتَّاب الأيرلنديين المشهورين أوسكار وايلد، وويليام بتلر ييتس، وصامويل بيكيت، وجورج برنارد شو، وبرام ستوكر، وجيمس جويس، وسي. إس. لويس وشيموس هيني. ومن المستكشفين الأيرلنديين البارزين بريندان الملاح، والسير روبرت مكلور، والسير ألكسندر أرمسترونج، والسير إرنست شاكلتون وتوم كرين. في بعض الروايات، كان أول طفل أوروبي ولد في أمريكا الشمالية ينحدر من الأيرلنديين من كلا الجانبين. العديد من رؤساء الولايات المتحدة لديهم بعض الأصول الأيرلندية.

يبلغ عدد سكان أيرلندا حوالي 6.3 مليون نسمة، ولكن يُقدر أن 50 إلى 80 مليون شخص في جميع أنحاء العالم لديهم أصول أيرلندية، مما يجعل الشتات الأيرلندي واحد من كبرى المهاجر. ومن الناحية التاريخية فقد وقعت الهجرة من أيرلندا نتيجة للصراعات والمجاعة والتأزمات الاقتصادية التي عانت منها الجزيرة. هناك جاليات من أصل أيرلندي موجودة بشكل رئيسي في البلدان الناطقة باللغة الإنجليزية، ولا سيما في بريطانيا العظمى المجاورة والولايات المتحدة وكندا وأستراليا. وكذلك ثمة أيضاً أعداد كبيرة من ذوي الأصول الأيرلندية في كل من الأرجنتين والمكسيك ونيوزيلندا. تضم الولايات المتحدة أكبر عدد من السكان المنحدرين من أصل أيرلندي، بينما في أستراليا تضم على أعلى نسبة مئوية لأولئك المنحدرين من أصل أيرلندي بالمقارنة مع أي بلد آخر خارج أيرلندا. لدى العديد من الآيسلنديين أصول أيرلندية واسكتلندية غايلية.

مراجع

انظر أيضا

 أنجلو إيرلنديين
 إيرلنديون كاثوليك

غايليون
مجموعات إثنية ذات أغلبية مسيحية
مجموعات عرقية في أستراليا
مجموعات عرقية في أيرلندا
مجموعات عرقية في الأرجنتين
مجموعات عرقية في المكسيك
مجموعات عرقية في المملكة المتحدة
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة
مجموعات عرقية في كندا
مجموعات عرقية كلتية

أيرلنديون


Oscar Francisco de Moraes Junior, más conocido por su nombre artístico, Oscar Filho (Atibaia, 22 de agosto de 1978) es un actor, humorista, periodista y escritor brasileño. En el humor desde 2003, es reconocido como uno de los precursores del movimiento de la comedia stand-up en Brasil en 2005 fundando el Clube da Comédia Stand-Up, responsable del movimiento inicial en São Paulo, Brasil. Debutó con su solo de stand-up, Putz Grill... en 2008, estuvo al aire durante 11 años y lo lanzó como álbum en 2020. Además de haber participado en numerosos programas y documentales sobre stand-up en TV e internet. Escribió su primer libro, Autobiografía Não Autorizada en 2014 con un prólogo de Danilo Gentili que dio lugar a su segundo solo de stand-up titulado Alto - Biografía Não Autorizada en 2020.

Debutó en TV en 2008 con el programa CQC - Custe o Que Custar, en Rede Bandeirantes. En canales cerrados, realizó un especial de stand-up para Comedy Central, participó en el reality de supervivencia Desafio Celebridades en Discovery Channel y en sitcoms en el canal Multishow como Aí Eu Vi Vantagem y cuatro temporadas de Xilindró. De regreso a la TV abierta, participó en el programa Tá no Ar, de Globo, en la cuarta temporada de Dancing Brasil on Record, en la serie documental Era Uma Vez Uma História na Rede Bandeirantes y cocondujo el Programa da Maisa en SBT y FOX. En 2022 finalizó el rodaje de la película Escola de Quebrada, producida por Paramount+ y KondZilla y la serie Marcelo Marmelo Martelo producida por Paramount+.

Referencias

Enlaces externos
  Sitio oficial

Periodistas de Brasil
Humoristas de Brasil
Artistas de comedia en vivo

Oscar Filho


Kaunos (Karca: Kbid; Likçe: Khbide; Grekçe: Καῦνος; Latince: Caunus) Antik Anadolu'nun Karya bölgesinde yer alan antik bir kenttir. Muğla'nın Köyceğiz ilçesine bağlı Çandır Mahallesi sınırları içerisinde yer alır. Kaunos Kaya Mezarları en rahat Muğla'nın Ortaca ilçesine bağlı Dalyan mahallesinden görülmektedir.

Kent, Kalbis (Calbys-Dalyan Çayı) akarsuyunun etrafından geçtiği dağlık tepenin yamacında kurulmuştur. Döneminde bir liman kenti olan şehir, Dalyan Deltası'nın oluşması nedeniyle bugün deniz kıyısından uzaklaşmıştır.

Yerleşim Özellikleri ve toplum
Dalyan Çayı'nın Çandır tarafında bulunan kent bir mitosa göre Miletos'un ikiz çocuklarından biri olan Kaunos tarafından Karya - Likya sınırında kurulmuştur. Sınır kenti olmanın olanaklarından yararlanmışlardır. Günümüzde Gökova'dan Fethiye'ye kadar uzanan bir alanda mimari, ticari ve siyasi etkileri görülmektedir. Antik Çağ'da bir liman ve ticaret kenti olan Kaunos günümüzde su kıyısından (Sülüklü Gölet) biraz daha içeride kalmıştır. Kentin Dalyan'a bakan dağ yamacında yapılmış kökeni Urartu'lulara dayanan kaya oyma mezarları kendine has mühendislik ve tarzıyla dikkat çeker. Diğer taraftan kenti koruyan yaklaşık 3 km. uzunluğundaki sur duvarları olmak üzere, stoa, agora, çeşme, hamam, tiyatro ve ruhani toplanma yeri kalıntıları Kaunos'un antik dönemde oldukça gelişmiş bir kent yaşamı olduğunu göstermektedir. Hititler dönemine kadar uzanan nadir uygarlıklardan biri olan Likya'nın önemli kentlerinden biri olan Kaonos'un ticaret kenti olduğu bilinse de toplum yaşamının köleci olup olmadığı tam bilinmemektedir. Ancak Pers'lerin Anadoluyu ele geçirme sürecinde pasif savunmayla teslim olmamayı tercih ettikleri hikâyesi dikkati çekmektedir. Farklı uygarlık ve hükümranlık süreçlerinde Kaunos MS 6. yüzyıl sonlarına değin yerleşim görmüştür. Ancak Yukarı Akropol sonraki dönemlerde de kullanılmışsa da, bu yerleşim fazla uzun süreli olmamıştır.  Kaunos'luların bölge ekosistemini çok daha verimli değerlendirdikleri ve gelişkin bir doğa mimarisi anlayışıyla güneşe, rüzgara, soğuğa ve sıcağa uyumlu yapılar çıkarabildikleri bugün bile hala gözlemlenebilir.

Kaunos yerleşkesine Dalyan'dan su taşıtlarıyla (kano, sandal, tur tekneleri) kanalı geçerek rahatlıkla gidilmektedir.

Antik Sikkeleri
Antik kentte darb edilmiş olan antik sikkeler ön yüzlerde kanatlı Tanrı [İris] figürü veya kanatlı kadın figürü arka yüzde Baitylos taşı görülmektedir. Baitylos Yunanca da kutsal taş veya sütun anlamına gelir. Antik kentte ilk dönem darb edilen Antik Sikkeler üzerinde KB harfleri görülmektedir. K ve B harfleri Kaunos [Καῦνος] antik kentinin ilk ismi olan KBID isminin ilk iki harfidir. Yine aynı şekilde antik kentte darb edilen Antik Sikkeler üzerinde Δ - Γ harfleri görülmektedir. Karya dilinde Δ - Γ harflerinin karşılığı KB [KBID] harfleridir. Farklı darb olarak antik kentin ismininin ters Δ [K] işareti olarak darb edilmiş olduğunu görebiliriz.

Kaunos'taki gibi Baitylos taşları genellikle göktaşlarıydı ve bu nedenle Tanrılar tarafından gönderilmişti ve saygı gösterilmesi gerekiyordu. Antik kentin darb etmiş olduğu antik sikkelerin ön yüzlerinde görülen İris, gökkuşağının tanrıçası ve Hera'nın habercisiydi, gökkuşağı yer ile göğü birbirine bağlıyor gibi göründüğü için muhtemelen iki rol bir aradaydı ve bu nedenle antik sikkelerde görünmesi için çok uygun bir tanrıydı. Yukarıdan fiziksel bir mesaj almış şehirdir.

Tarihçe
Heredot'a göre Kaunoslular Karia'nın yerli halkındandı ama kendilerini Giritli sayıyorlardı. Coğrafyacı Strabon da Kaunos'un tersanesinin ve ağzı kapanabilen bir limanının bulunduğunu yazıyor. Kenti, ikiz kızkardeşi ile birbirine aşık oldukları için sürülen Miletos'un oğlu Kaunos'un kurduğu öyküsü anlatılır. Dalyan'dan da görülebilen kaya mezarları ise  MÖ 4. yy'da yapılmış. Antik kentin daha sonraları Roma Dönemi'nde de kullanıldığı roma hamamı gibi kalıntılardan anlaşılmaktadır. Lykia tipi mezarların içinde ölülerin üzerine yatırıldığı üç taş yatak bulunmaktadır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler
Antik Karya kentleri
Türkiye'deki Nekropol alanları

Kaunos


Daniel Richler (born 1957) is a Canadian arts and pop culture broadcaster and writer.

Biography
Richler was born in London, England. His biological father is screenwriter Stanley Mann. His mother, Florence Wood, divorced Mann when Daniel was two years old, and married Mordecai Richler in 1960. The family moved back to Montreal, Quebec — the hometown of both Florence and Mordecai — in 1972 when Daniel was 15.

He became a punk rocker as a teenager and was lead singer of the punk rock band Alpha Jerks. He also joined the Ontario biker gang The New Hegelians as an honorary member, despite not actually owning a motorcycle.

Career
From 1977 through the early 1980s, Richler was a deejay, presenter and critic on a variety of major market radio stations including CHOM-FM in Montreal, and CJCL and CFNY-FM in Toronto. In his early radio career, he used his birth name, Daniel Mann, to avoid trading on his stepfather's fame. He also joined the Canadian Broadcasting Corporation, where he was a cultural commentator on CBC Radio's Morningside with Peter Gzowski.

He moved to CITY-TV in 1985, becoming co-host and eventually producer of The NewMusic, the internationally syndicated, pioneering weekly rockumentary show that pre-dated MTV and later gave rise to MuchMusic. The show fused international field journalism and in-depth interviews with rock videos to create an occasionally tough rockumentary newsmagazine geared at 15- to 30-year-olds. Items and documentaries included those on Band-Aid, post-revolutionary music in Zimbabwe, the Japanese pop industry, Andy Warhol's art video work, William Burroughs, Frank Zappa at the Parents Music Resource Center hearings in Washington, the death and legacy of Bob Marley, Yoko Ono post-John, and Malcolm McLaren's manufacture and manipulation of the Sex Pistols.

In 1987 and 1988 Richler was chief arts correspondent on The Journal, CBC's national news program. His international profiles and docs included those on Anthony Burgess, Keith Richards, Art Spiegelman, Pat Nixon and numerous others. He subsequently moved to TVOntario where he became creative head of arts programming, and launched the long-running literary program Imprint, which he later served as host and executive producer. At that time Richler also oversaw the schedule, acquisitions, commissioning and original programming of the channel's arts sector. He developed and launched Prisoners of Gravity with Mark Askwith and host/comedian Rick Green, and commissioned Peter Vronsky's 1991 feature documentary film Mondo Moscow.

He published a novel, Kicking Tomorrow, in 1991. The book was named one of New York Times Book Review'''s Best Books of 1992.

In the mid-to-late 1990s he was producer, director and presenter of the counterculture show Big Life on CBC Newsworld. Subjects included trepanation, anti-genetically modified food activism, digital downloading, auto-erotic asphyxiation, the Furries, anti-G8 anarchism, Burning Man, Genesis P-Orridge, the true nature and history of ecstasy, turntablism, etc. In 1998, he won the Gemini Award for Best Host in a Lifestyle, Variety, or Performing Arts Program or Series for his work on Big Life.

In 2001 he moved back to ChumCity as editor-in-chief and executive producer of its new literary specialty channel BookTelevision, which launched on September 1, 2001 as a digital service across Canada. There he conceived and developed the channel format, oversaw development of its schedule, budget of original in-house programming, acquisition selection and overall design. He served as executive producer and/or director for The Word News, The Word This Week, Richler, Ink., Writers on the Road, Authors at Harbourfront, Lust, The Electric Archive and a variety of full-length documentaries.

He left BookTelevision in 2004 to move to London, after his wife Jill Offman accepted a senior position with Discovery Channel UK. In the United Kingdom, he has been a writer and director of television documentaries, including How Do They Do It? and Real Vampires, and has continued as an occasional contributor of feature journalism to Canadian newspapers such as the National Post and The Globe and Mail. He returned to Canadian broadcasting in 2015 with a week-long stint as a guest host of CBC Radio's Q''.

References

20th-century Canadian novelists
Canadian television hosts
Canadian arts journalists
Canadian television producers
Canadian male novelists
English emigrants to Canada
Writers from Montreal
Writers from London
1957 births
Living people
Canadian radio hosts
Daniel
20th-century Canadian male writers
Canadian male non-fiction writers
Jewish Canadian journalists

Daniel Richler


Hoppestad Station (Hoppestad stasjon eller Hoppestad stoppested) var en jernbanestation på Bratsbergbanen, der lå i byområdet Hoppestad i Skien kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 11. februar 1920 og blev nedgraderet til trinbræt 1. februar 1954. Stationen blev nedlagt 27. maj 1990 men genoprettet som trinbræt i januar 1995. Betjeningen med persontog ophørte 13. juni 2004, og stationen er efterfølgende blevet nedlagt igen. Den bestod af et spor og en perron med en stationsbygning i brunmalet træ. Stationsbygningen, der er opført efter tegninger af Gudmund Hoel og Eivind Gleditsch, er solgt fra til private.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bratsbergbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1920
Ophørt i 2004

Hoppestad Station


Prințesa rusă Ekaterina Voronțova-Dașkova (în ; ) a fost cea mai apropiată prietenă a împărătesei Ecaterina cea Mare și o figură importantă a iluminismului rus.

Viața timpurie
Prințesa rusă Ekaterina Voronțova-Dașkova a fost a treia fiică a Contelui Roman Voronțov, un membru al Senatului, și s-a deosebit prin inteligența ei. Unchiul ei, Mihail Ilarionovici, și fratele ei, Alexandr Romanovici, au deținut funcția de cancelari imperiali, iar Simion, celălalt frate al prințesei, a fost Ambasadorul Rusiei în Marea Britanie și un renumit anglofil. Ekaterina Voronțova-Dașkova a primit o educație excepțională , dând dovadă încă din tinerețe de reale abilități și gusturi care au deosebit-o de-a lungul carierei.  Ea era pricepută la matematică, pe care a studiat-o la Universitatea din Moscova. În literatura universală, autorii ei preferați au fost Bayle, Montesquieu, Boileau, Voltaire și Helvétius.

Lovitura de stat a Ecaterinei
Încă de când era doar o fată, Ekaterina Voronțova-Dașkova avea relații cu Curtea Rusă și a devenit unul din liderii grupului care s-a alăturat marii Ducese Ecaterina Alexeevna.

Înainte să împlinească 16 ani, Ekaterina Voronțova-Dașkova s-a căsătorit cu Prințul Mihail Ivanovici Dașkov (1736–1764), un remarcabil nobil rus al dinastiei Rurik, în februarie 1759, și a locuit cu el la Moscova. După moartea Prințului Dașkov, Ekaterina s-a dedicat copiilor ei, literaturii și politicii.

În 1762, Ekaterina Voronțova-Dașkova s-a dus la Sankt Petersburg și a condus lovitura de stat prin care Ecaterina a ajuns pe tron.

Exilul și moartea
La ascensiunea Împăratului Pavel I, în 1796, Ekaterina Voronțova-Dașkova a fost privată de toate funcțiile sale și obligată să se retragă într-un sat mizer din guvernoratul Novgorod. După un timp, sentința a fost însă parțial abrogată la cererea prietenilor ei și a Ekaterina Voronțova-Dașkova a putut să se mute într-o reședință din apropierea Moscovei, unde a și decedat, de altfel, în data de 15 ianuarie 1810.

Referințe

Nașteri în 1743
Decese în 1810
Membri ai Academiei de Științe din Sankt Petersburg
Politicieni ruși
Membri ai Academiei Leopoldine
Membri ai Academiei Regale Suedeze
Oameni din Sankt Petersburg
Scriitoare ruse
Eponime ale asteroizilor

Ekaterina Voronțova-Dașkova


Tatsuyuki Tomiyama (født 27. august 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shonan Bellmare og Gainare Tottori.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuyuki Tomiyama


Primulin je bojilo koja sadrži benzotiazolski prstenasti sustav. Sam primulin poznat je i pod nazivom direktna žuta 7, karnotin ili C.I. 49010. Primulini se smatraju derivatima dehidrotiotoluidina (aminobenzeniltoluilmerkaptana), koji se dobiva kada se para toluidina zagrijava sumporom osamnaest sati na 180 do 190 ° C, a zatim sljedećih šest sati na 200 do 220 ° C. Dehidrotiotoluidin nije sam po sebi je bojilo, ali ako se zagrijavanje izvodi na višoj temperaturi u prisutnosti više sumpora, tada se stvara baza koja daje sulfoniranje primarne žute boje.

Primulinska žuta smjesa je natrijevih soli i vjerojatno u kombinaciji sadrži najmanje tri tiazolna prstena. Riječ je o važnom bojilu za pamuk, ali se može dijazotirati na vlaknu, a zatim razviti s drugim komponentama, dajući niz čvrstih bojila. Primulin je obično dostupan u obliku natrijeve soli. Primulin je fluorescentan. Tioflavin T dobiva se metilacijom dehidrotiotoluidina s metanolom u prisutnosti klorovodične kiseline. Tioflavin S je rezultat metilacije dehidrotiotoluidina sa sulfonskom kiselinom. Ova sulfonska kiselina oksidacijskim praškom za izbjeljivanje ili olovnim peroksidom, u alkalnoj otopini daje kloramin žutu boju, koja pamuk boji u prelijepu žutu boju.

Tiazolska bojila

Tiazolska bojila sadrže kao kromofor tiazolski prsten koji je u položaju 2 vezan na aromatski prsten, a u položaju 4,5 kondenziran s aromatskim prstenom. Auksokrom im je aminogrupa. Osnovni proizvod za ova bojila, dehidrotio-p-toluidin, dobiva se grijanjem p-toluidina sa sumporom. Dehidrotio-p-toluidin se može upotrijebiti kao diazotacijska komponenta, no tako dobivena bojila svrstavaju se u azo-bojila. Daljim djelovanjem sumpora na višim temperaturama nastaju kondenzacijski produkti koji sadrže više tiazolskih prstena, takozvane primulinske baze. Djelovanjem sredstva za sulfoniranje na te baze nastaju direktna bojila za pamuk, koja se mogu na vlaknu diazotirati i kopulirati s aminima i fenolima u azo-bojila. Postignuta obojenja su žuta, narančasta, crvena ili smeđa. Takva se bojila mogu pripremiti i u supstanciji, i onda se ubrajaju u azo-bojila. Prisutnost tiazolskog prstena povećava supstantivnost, pa se on ugrađuje u molekule azo-bojila, metinskih, antrakinonskih, cijaninskih i sumpornih bojila. Tiazolska su bojila otporna prema blagim reduktivnim sredstvima i upotrebljavaju se zbog toga u obojenom tiskanju za bojanje jetkanih mjesta. Najvažniji je proizvod ove malobrojne grupe bojila primulin, C.I. 49000.

Izvori

Pigmenti

Primulin


Prámanda, en , est un village et un ancien dème du district régional de Ioánnina, en Épire, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème des Tzoumérka-du-Nord.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

La localité abrite un centre d'information pour les visiteurs du parc national de Tzoumérka-Achelóos-Ágrafa-Météores.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Épire
Ancien dème en Grèce
Village en Épire (périphérie)

Prámanda


Mariana D'Andrea, née le  à Itu (São Paulo), est une haltérophile handisport brésilienne concourant en -73 kg. Elle remporte le titre paralympique en 2020 après une seconde place aux Mondiaux en 2019.

Carrière
Elle est née avec une achondroplasie. Elle commence l'haltérophilie à l'âge de 16 ans.

Lors des Jeux paralympiques d'été de 2020, elle remporte l'or en -73 kg, ce qui constitue la première médaille d'or en haltérophilie du Brésil aux Jeux paralympiques. Elle soulève une barre à 137 kg devant la Chinoise Xu Lili (134 kg) et la Française Souhad Ghazouani (132 kg). En novembre 2021, elle monte sur la deuxième marche du podium en individuel aux Mondiaux à Tbilissi derrière la Chinoise Xu.

Cinq ans auparavant, lors de ses premiers Jeux à Rio, elle échoue à ses trois tentatives et n'arrive à soulever aucune barre. En 2019, elle rafle la titre aux Jeux parapanaméricains à Lima puis l'argent par équipes aux Mondiaux à Noursoultan.

Références

Liens externes

Haltérophile brésilienne
Championne paralympique d'haltérophilie
Championne paralympique brésilienne
Haltérophile (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Haltérophile (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Sportif nain
Naissance en février 1998
Naissance dans l'État de São Paulo

Mariana D'Andrea


Nacidas para cantar fue un programa de televisión emitido en la cadena autonómica Canal Sur presentado por María Teresa Campos y Rocío Carrasco. Comenzó a emitirse el lunes 25 de abril de 2011. El programa trató de encontrar una mujer andaluza que sea capaz de cantar todo tipo de canciones y también fue una especie de homenaje a Rocío Jurado. Finalizó el 30 de mayo de 2011.

1ª edición
Anexo:Galas de Nacidas para cantar

La primera y única edición comenzó el 25 de abril de 2011 y finalizó el 30 de mayo del mismo años. Constó de seis galas.
El programa fue presentado por María Teresa Campos y Rocío Carrasco.
El jurado constó del periodista Enrique de Miguel, el director musical Jesús Yanes, solo en la primera gala la cantante Natalia y a partir de la segunda gala la cantante Marina Heredia.
Nunca se supo a ciencia cierta si era un homenaje a la gran Rocío Jurado o querían encontrar una copia de esta cantante.
Ya que la ganadora fue la que era una copia fiel tanto física como vocalmente hablando.

Participantes

Estadísticas semanales

* Expulsada en esa misma gala tras sumar la puntuación del jurado y los votos de la audiencia.
 Líder o ganador.
 Salvado.
 Finalista.
 Nominado definitivo.
 Salvado por el líder.
 Expulsado definitivo.

Palmarés Nacidas para cantar
{| cellspacing="0" style="background: #EBF5FF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=100%
|- bgcolor=#B22222 style="color:white;"
!Edición
!Fecha
!Ganadora
!Segunda Finalista
!Tercera Finalista
|----- align="center"
|----- bgcolor="#F5FAFF"
|Nacidas para cantar
|2011
| Tamara Jerez
| Marta González
| Paola González
|----- align="center"
|----- bgcolor="#D0E7FF"

Programas de televisión de Canal Sur
Programas de televisión de España iniciados en 2011

Nacidas para cantar


Le dème de Skirítida, en  / Dímos Skyrítidas, est un ancien dème du  district régional d'Arcadie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Tripoli.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Ancien dème en Grèce
Arcadie

Dème de Skirítida


James  Francis Cantamessa (né le  à Beaver Falls (Pennsylvanie)) est un joueur franco-américain de basket-ball.

Carrière
Cantamessa va au Blackhawk High School à Chippewa Township (Pennsylvanie), où il joue au basket-ball.

Cantamessa, attaquant, joue dans le championnat universitaire avec les Saints de Siena College de 1996 à 2000, avec une moyenne de 11 points par match au cours de ses quatre années et un total de  points. Il reçoit les honneurs de la deuxième équipe All-MAAC en 1998 et les honneurs de la troisième équipe All-MAAC en 1999 et 2000. En , il établit un record dans sa carrière en marquant 33 points lors d'une victoire contre George Washington. Avec 197 lancers à trois points, il figure dans la liste des meilleurs joueurs de Siena. Il obtient un diplôme en finance d'entreprise et quitte l'université en 2000.

Cantamessa, qui détient également un passeport français, commence sa carrière professionnelle lors de la saison 2000-2001 au Rouen Métropole Basket en Pro B. Il rejoint le FC Porto et prend part à la Coupe Korać au cours de la saison 2001-2002.

Par la suite, Cantamessa joue dans la Basketball-Bundesliga avec le s.Oliver Wurtzbourg (2002-2003). En 22 matches de Bundesliga, il a obtenu une moyenne de 10,9 points par match et ses 50 lancers à trois points sont le deuxième meilleur résultat de la saison au sein de l'équipe de Wurtzbourg. Il revient en France au Reims Champagne Basket en Pro A (2003-2004) où, en 32 matches de championnat, il a une moyenne de 7,6 points par match. Il joue ensuite en Belgique avec l'Euphony Bree (2004-2007) et le Dexia Mons-Hainaut (2007-2008). Il remporte le championnat belge avec Bree en 2005. Il participe également à l'EuroCoupe avec Bree et Mons-Hainaut.

En 2008, il met un terme à sa carrière de joueur. Il retourne aux États-Unis et devient l'entraîneur adjoint de l'équipe de basket-ball du Greensboro College dans l'État de Caroline du Nord en 2010 puis son entraîneur-chef en 2019. Il devient également entraîneur de golf.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1978
Naissance dans le comté de Beaver (Pennsylvanie)
Joueur américain de basket-ball
Joueur français de basket-ball
Joueur de basket-ball des Saints de Siena
Joueur du S.Oliver Baskets
Joueur de l'Euphony Bree
Joueur de Mons-Hainaut
Joueur du Reims Champagne Basket
Joueur du SPO Rouen
Joueur du FC Porto (basket-ball)

Jim Cantamessa


Helena Rasiowa (* 20. Juni 1917 in Wien; † 9. August 1994 in Warschau) war eine polnische Mathematikerin.

Leben
Helena Rasiowa wurde in Wien geboren. Ihre Eltern waren beide polnisch und siedelten 1918 ins unabhängig gewordene Polen über. Seit 1938 studierte sie an der Universität Warschau, zu Kriegszeiten im Untergrund, da die Universität von den Nazis geschlossen worden war.
Nach dem Krieg arbeitete sie zunächst als Lehrerin, wurde aber dann von Andrzej Mostowski, bei dem sie 1950 mit der Dissertation Algebraic Treatment of the Functional Calculus of Lewis and Heyting promoviert wurde, zur Rückkehr an die Universität bewogen.
1957 wurde sie zur außerordentlichen Professorin der Universität Warschau ernannt, 1967 zur ordentlichen Professorin.

Rasiowa befasste sich mit algebraischer Logik und Grundlagen der Mathematik. Sie war Mitglied der Polnischen Mathematischen Gesellschaft. Das Lemma von Rasiowa-Sikorski ist mit ihrem Namen verbunden.

Einzelnachweise

Logiker
Mathematiker (20. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1917
Gestorben 1994
Frau

Helena Rasiowa


وقعت معركة مجدّو هذه في عام 609 قبل الميلاد عندما قاد الملك المصري نخاو الثاني جيشه إلى كركميش (شمال سوريا) للانضمام إلى حلفائه، الإمبراطورية الآشورية الحديثة المتلاشية، ضد صعود الإمبراطورية البابلية الحديثة. تطلب هذا المرور عبر الأراضي التي تسيطر عليها مملكة يهوذا. رفض يوشيا ملك يهوذا السماح للمصريين بالمرور. قاتلت القوات اليهودية المصريين في مجدو، مما أدى إلى وفاة يوشيا وأصبحت مملكته دولة تابعة لمصر. تم تسجيل المعركة في الكتاب المقدس العبري، وكتاب إسدراس 1 اليوناني، وكتابات يوسيفوس فلافيوس.

بينما سيطر نخاو الثاني على مملكة يهوذا، خسرت القوات الآشورية المصرية المشتركة أمام البابليين في سقوط حران، وبعد ذلك لم تعد آشور موجودة إلى حد كبير كدولة مستقلة.

القصة في التناخ
القصة الأساسية رويت في سفر الملوك الثاني 23: 29-30 (مكتوبة حوالي 550 قبل الميلاد). يبدو أن النص العبري هنا قد أسيء فهمه وترجمته نخاو 'ضد' آشور، في حين تحاول معظم الترجمات الحديثة تحسين هذا المقطع من خلال مراعاة ما نعرفه الآن من مصادر تاريخية أخرى، أي أن مصر وآشور كانتا حليفتين في ذلك الوقت. كما أن النص الأصلي لا يذكر كلمة «معركة»، إلا أن بعض الإصدارات الحديثة تضيف كلمة «معركة» إلى النص.

 في أيامه صعد فرعون نخو ملك مصر إلى ملك أشور إلى نهر الفرات. ذهب الملك يوشيا للقائه. فقتله فرعون نخو في مجدّو لما رآه. وحمله عبيده ميتًا في مركبة من مجدّو، وأتوا به إلى أورشليم ودفنوه في قبره.

هناك رواية أطول مسجلة لاحقًا في أخبار الأيام الثاني 35: 20-25 (مكتوبة حوالي 350-300 قبل الميلاد).

 بَعْدَ كُلِّ هَذَا حِينَ هَيَّأَ يُوشِيَّا الْبَيْتَ صَعِدَ نَخُو مَلِكُ مِصْرَ إِلَى كَرْكَمِيشَ لِيُحَارِبَ عِنْدَ الْفُرَاتِ. فَخَرَجَ يُوشِيَّا لِلِقَائِهِ. فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رُسُلاً يَقُولُ: [مَا لِي وَلَكَ يَا مَلِكَ يَهُوذَا! لَسْتُ عَلَيْكَ أَنْتَ الْيَوْمَ وَلَكِنْ عَلَى بَيْتٍ آخَرَ أُحَارِبُهُ وَاللَّهُ أَمَرَ بِإِسْرَاعِي. فَكُفَّ عَنِ اللَّهِ الَّذِي مَعِي فَلاَ يُهْلِكَكَ]. وَلَمْ يُحَوِّلْ يُوشِيَّا وَجْهَهُ عَنْهُ بَلْ تَنَكَّرَ لِمُقَاتَلَتِهِ وَلَمْ يَسْمَعْ لِكَلاَمِ نَخُو مِنْ فَمِ اللَّهِ بَلْ جَاءَ لِيُحَارِبَ فِي بُقْعَةِ مَجِدُّو. وَأَصَابَ الرُّمَاةُ الْمَلِكَ يُوشِيَّا فَقَالَ الْمَلِكُ لِعَبِيدِهِ: [انْقُلُونِي لأَنِّي جُرِحْتُ جِدّاً]. فَنَقَلَهُ عَبِيدُهُ مِنَ الْمَرْكَبَةِ وَأَرْكَبُوهُ عَلَى الْمَرْكَبَةِ الثَّانِيَةِ الَّتِي لَهُ وَسَارُوا بِهِ إِلَى أُورُشَلِيمَ فَمَاتَ وَدُفِنَ فِي قُبُورِ آبَائِهِ. وَكَانَ كُلُّ يَهُوذَا وَأُورُشَلِيمَ يَنُوحُونَ عَلَى يُوشِيَّا. وَرَثَى إِرْمِيَا يُوشِيَّا. وَكَانَ جَمِيعُ الْمُغَنِّينَ وَالْمُغَنِّيَاتِ يَنْدُبُونَ يُوشِيَّا فِي مَرَاثِيهِمْ إِلَى الْيَوْمِ وَجَعَلُوهَا فَرِيضَةً عَلَى إِسْرَائِيلَ. وَهَا هِيَ مَكْتُوبَةٌ فِي الْمَرَاثِي. وَبَقِيَّةُ أُمُورِ يُوشِيَّا وَمَرَاحِمُهُ حَسْبَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي نَامُوسِ الرَّبِّ. وَأُمُورُهُ الأُولَى وَالأَخِيرَةُ مَكْتُوبَةٌ فِي سِفْرِ مُلُوكِ إِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا.

القصة في مصادر أخرى
تضيف المصادر في إسدارس 2 اليوناني بعض التفاصيل الطفيفة، مع الاختلاف الأساسي بينها وبين الرواية السابقة في سفر أخبار الأيام هو أن يوشيا يوصف فقط بأنه `` ضعيف '' في مجدو ويطلب إعادته إلى القدس، حيث مات. يشير كلاين إلى أن هذا يجعل القصة أكثر انسجامًا مع نبوءة سابقة للنبية خلدة (ملوك الثاني 22: 15-20).

بعد سبعة قرون من موت يوشيا، كتب يوسيفوس فلافيوس أيضًا سردًا للأحداث. يحتوي هذا على مزيد من التفاصيل حول تحركات يوشيا في ساحة المعركة والتي تم اقتراحها من الوثائق المفقودة الآن، لكن كلاين يشير إلى أنها تستند إلى الروايات التوراتية وربما آراء يوسيفوس فلافيوس الخاصة.

أخيرًا، هناك اقتراح بأن هيرودوت يسجل هذه المعركة والحملة المصرية في كتاباته عن الفرعون نخو، التي وردت في تاريخه الشهير:

 ثم أوقف نيكوس العمل في القناة وتحول إلى الحرب. شيدت بعض المجاري المائية الخاصة به عن طريق البحر الشمالي، وبعضها في الخليج العربي (البحر الأحمر)، على ساحل بحر إريتريا. لا يزال من الممكن رؤية زجاج الرياح لإيواء السفن. نشر هذه السفن حسب الحاجة، بينما كان يخوض أيضًا معركة ضارية في مجدولوس مع السوريين، وغزاهم. وبعد ذلك استولى على كاديتيس، وهي مدينة سورية عظيمة. أرسل الملابس التي كان يرتديها في هذه المعارك إلى برانشيداي من ميليتس وكرسها لأبولو.

ذكرت المعركة أيضًا في التلمود حيث جاء فيه أن يوشيا لم يسمح للمصريين بالمرور بسبب مقطع في الكتاب المقدس يقول «لن يمر سيف في أرضك». (لاويين 26: 6 تانيس 22 ب)

موقع المعركة
بنظرة إلى تضاريس المنطقة التي تقع بها المدينة، سنجد أن مجدو تقع على مرتفع هضبي بالقرب من سهل ساحلي شديد الاتساع، يسمح اتساعه باستيعاب الآلاف من الجنود. ولأن المدينة لا تسيطر على المنطقة المحيطة بها، فهي ليست هدفا مباشرا، ولكنها تصلح كحامية، إذ يمتد إليها الماء العذب من نهر كيشون. وهذا ما يفسر لماذا استخدم يوشيا التضاريس لإخفاء اقترابه أثناء محاولته نصب كمين للجيش المصري الذي كان في طريقه لمهاجمة البابليين في بلاد ما بين النهرين.

في أعقاب المعركة
سقطت مملكة يهوذا تحت سيطرة ونفوذ المصريين. عند عودته من سوريا وبلاد ما بين النهرين، أسر نخاو الثاني يهوآحاز وخلعه، ابن يوشيا الذي خلف والده للتو على العرش. فرض الملك المصري جزية من 100 وزنة من الفضة (حوالي 3 3⁄4 أطنان أو حوالي 3.4 طن متري) وطالنط من الذهب (حوالي 34 كيلوجرامًا (75 رطلاً)) على المملكة، وعين شقيق يهوآحاز الأكبر إلياكيم بصفته ملك. كما غير نخاو اسم هذا الملك الجديد إلى يهوياقيم. سُبي يهوآحاز وجلب إلى مصر، حيث أصبح أول ملك ليهوذا يموت في السبي.

نقاش حول القصة في سفر الأخبار الثاني
يوضح اريك إتش كلاين أن هناك انقسامًا في الرأي حول دقة القصة في سفر الأخبار الثاني، فمن من ناحية يعتقد بعض العلماءالعلماء أنها تقرير دقيق عن هجوم مفاجئ قام به يوشيا. ومن ناحية أخرى، يشير هؤلاء إلى أن هذه ليست المرة الوحيدة التي يحاول فيها فيها مؤرخ «تحسين» قصة. من إصابته بسهم إلى دفنه في القدس، ربما تشبه القصة قصص الملوك الأول والثاني عن ملوك أخاب ملك إسرائيل وأخزيا ملك يهوذا، وهي أحداث وقعت قبل قرنين على الأقل من موت يوشيا. يقترح كلاين أن المؤرخ استخدم تفاصيل من هذه القصص في قصة يوشيا.

يقترح كلاين أيضًا احتمال عدم وجود معركة تاريخية لمجدو بمشاركة يوشيا، نظرًا لوجود القليل من الأدلة التاريخية على ذلك خارج الكتاب المقدس. على سبيل المثال، ربما يكون يوشيا قد قتل على يد نيكو في ظروف أخرى.

مراجع

609 ق م
مملكة مملكة يهوذا في القرن 7 ق م
تاريخ سوريا
تاريخ فلسطين
حروب اسرائيل القديمة
معارك البابليين
معارك تشمل آشور
معارك في الكتاب العبري
معارك مصر القديمة
نزاعات في القرن 7 ق م

معركة مجدو


Jean Robert Emile Delhaye (* 25. Februar 1921 in Lourches; † 2. April 2001 in Paris) war ein französischer Astronom und Wissenschaftsmanager.

Leben
Nach Studien in Valenciennes, Rennes und Paris erwarb er den Doktorgrad 1950 mit einem Thema aus der Stellardynamik.
Von 1943 bis 1957 war er am Pariser Observatorium tätig, dessen damaliger Direktor André Danjon auch seine Doktorarbeit betreut hatte. 1957 bis 1964 leitete er das Observatoire de Besançon; in dieser Zeit baute er auch wissenschaftliche Kontakte nach Brasilien auf und war beim Ausbau der dortigen astronomischen Forschung behilflich.
1964 kehrte er ans Pariser Observatorium zurück, dessen Direktor er von 1967 bis 1971 war. 1971 verließ er das Pariser Observatorium, um bis 1979 das neue Institut National d'Astronomie et de Géophysique (INAG) des CNRS zu leiten, bis zu seiner Pensionierung 1987 war er dann wieder am Pariser Observatorium tätig.

Delhayes Forschung befasste sich hauptsächlich mit Fragen der stellaren Astronomie, Astrometrie, Stellardynamik und Struktur der Milchstraße. Als Wissenschaftsmanager war er maßgeblich an der Realisierung von Projekten wie dem Centre de Données astronomiques de Strasbourg, dem Hipparcos-Satelliten, dem Canada-France-Hawaii Telescope und IRAM beteiligt.

Seit 1964 war er korrespondierendes Mitglied der Académie des sciences.

Auszeichnungen
 1982 Karl-Schwarzschild-Medaille
 1987 Jules-Janssen-Preis

Weblinks
 Veröffentlichungen von J. Delhaye im Astrophysics Data System

Einzelnachweise

Astronom (20. Jahrhundert)
Korrespondierendes Mitglied der Académie des sciences
Franzose
Geboren 1921
Gestorben 2001
Mann

Jean Delhaye


Ein Stadionverbot untersagt einzelnen Personen, Sportveranstaltungen eines Vereins oder eines Sportverbandes zu besuchen.

Dabei macht der Veranstalter der Sportveranstaltung von seinem Hausrecht Gebrauch. Ziel der Maßnahme ist zum einen die Gewährleistung der Sicherheit, zum anderen die Sanktionierung von Vergehen.

Vor allem im Fußball finden Stadionverbote häufig Anwendung.

Deutschland

Stadionverbote werden in Deutschland seit den frühen 1990ern ausgesprochen. In den Ligen des DFB gibt es sowohl örtliche als auch bundesweite Stadionverbote. Bundesweite Verbote gelten für die obersten vier Ligen, den DFB-Pokal und Länderspiele. Sie werden vom ausrichtenden Verein oder vom DFB selbst ausgesprochen. Die Umsetzung wird durch die "Richtlinien zur einheitlichen Behandlung von Stadionverboten" geregelt.

Ein Stadionverbot kann unter anderem aufgrund folgender Vergehen ausgesprochen werden:

 Körperverletzung
 Abbrennen von Pyrotechnik
 rechtsradikale oder rassistische Handlungen
 Land- und Hausfriedensbruch
 Diebstahl
 Vandalismus

Die zugrunde gelegten Vergehen müssen, wenn sie im Zusammenhang mit einer Sportveranstaltung standen, nicht zwingend an der Sportstätte selbst stattgefunden haben. Außerdem bedarf es für ein Verbot keiner rechtskräftigen Verurteilung für eine Straftat. Ausreichend ist bereits ein gegen eine Person eingeleitetes Ermittlungsverfahren. Häufig wird ein Verbot auf Empfehlung der Polizei erteilt.

Ein Stadionverbot kann dabei je nach Schwere des Falles für einen Zeitraum von einer bis zu drei Spielzeiten ausgesprochen werden, die Mindestdauer beträgt eine Woche. Ein örtliches Stadionverbot wird nur bei minderschweren Fällen ausgesprochen (Höchstdauer: ein Jahr). 2008 lockerte der DFB die Richtlinien und reduzierte die maximale Betretungsverbotzeit von fünf auf drei Jahre.
Allerdings beschlossen Vertreter von Verbänden, Profivereinen und staatlichen Stellen bei einer Sicherheitskonferenz im Juli 2012, die anlässlich der vielen negativen Vorfälle am Ende der vorangegangenen Saison unter anderem bei den Relegationsspielen abgehalten wurde, die Höchstdauer für Stadionverbote auf zehn Jahre zu erhöhen.

Zum 1. Juli 2016 bestanden 2.351 bundesweite Stadionverbote.

Kontroversen und Urteile
Umstritten sind Stadionverbote vor allem als präventive Maßnahme. Fangruppierungen, Fanclubverbände und andere Organisationen wie auch einige Fanprojekte engagieren sich für eine generelle Änderung der Richtlinien. So sollen Stadionverbote nur nach rechtskräftigen Urteilen oder zumindest bei einem konkreten dringenden Tatverdacht verhängt werden. Nach Auffassung der DFB-Kommission Prävention & Sicherheit ist aber ein präventives Eingreifen unerlässlich. In einem konkreten Fall eines Fans des FC Bayern München wurde vom Bundesgerichtshof in Karlsruhe ein Grundsatzurteil gefällt. In diesem Fall geriet ein Fan nach eigenen Angaben unbeabsichtigt in eine Randale mit Fans des MSV Duisburg in der Duisburger Innenstadt. Die Staatsanwaltschaft stellte ein Ermittlungsverfahren wegen Landfriedensbruchs ein. Dennoch verhängte der MSV Duisburg gegen alle Personen, gegen die ermittelt wurde, ein bundesweites Stadionverbot. Der BGH stellte fest, dass die Maßnahme durch das Hausrecht gedeckt sei. Der Vorsitzende Richter Wolfgang Krüger betonte, dass die Vereine im Interesse aller Zuschauer für einen störungsfreien Ablauf der Spiele zu sorgen hätten. Des Weiteren stellte das Gericht fest, dass im konkreten Fall die Ermittlungen eingestellt worden seien – allerdings sei der Kläger "nicht zufällig" in die randalierende Gruppe geraten, sondern habe ihr angehört. Über die gegen das Urteil eingelegte Verfassungsbeschwerde (Az. 1 BvR 3080/09) strebte das Bundesverfassungsgericht für das Jahr 2017 eine Entscheidung an. Berichterstatter ist Johannes Masing. Am 11. April 2018 wurde die Verfassungsbeschwerde zurückgewiesen.

Das BGH-Urteil löste bei vielen Fangruppen Empörung aus. Auch Fanverbände sehen in dem Urteil eine Problematik, die unter den Fans dauerhaft für Unmut der Fangruppen sorgen wird. Der Sicherheitsbeauftragte des DFB Helmut Spahn argumentierte allerdings dagegen, dass man mit dem Thema Stadionverbote sehr sensibel umgehe. Ferner stellte er klar, dass die Richtlinien eine Anhörung der betroffenen Fans durch die Vereine vorsehen, diese aber nicht immer davon Gebrauch machen. Der Anwalt des zum Tatzeitpunkt erst 16-Jährigen sprach in der Verhandlung von Sippenhaft. Der Heimverein kündigte aufgrund des Stadionverbotes streng nach der Satzung des Vereins die Dauerkarte und die Mitgliedschaft des jungen Mannes.

Dennoch sind die Praktiken im Umgang mit Stadionverboten Anlass zu Diskussionen. So stellt der Journalist Helmut Kerscher in der Süddeutschen Zeitung die Rechtsstaatlichkeit des Verfahrens in Frage. Hauptargument ist, dass es nach deutschem Strafrecht gegen die Einstellung eines Verfahrens seitens des Angeklagten keine Rechtsmittel gibt. Beim Fortbestand eines Stadionverbotes kommt es aber darauf an, ob das Verfahren wegen Geringfügigkeit oder mangelnden Tatverdachts eingestellt wurde. Somit ist es allein von der Beurteilung der Polizei und des ermittelnden Staatsanwalts abhängig, ob gegen den Betroffenen ein Stadionverbot verhängt wird oder nicht. Diese Bedenken werden auch in der deutschen Rechtswissenschaft, vor allem im Verfassungsrecht, geteilt.

Weitere Länder
In Österreich und in der Schweiz sind Stadionverbote ähnlich wie in Deutschland geregelt, die Schweiz kennt mit dem Rayonverbot ein weiteres Instrument zur Bekämpfung des Hooliganismus.

In einigen anderen Ländern besteht auch die Möglichkeit, ein lebenslanges Stadionverbot auszusprechen, so zum Beispiel in England.

Ausschluss von allen Tätigkeiten im Fußball
Nach den FIFA-Regularien können Fußballspieler und -funktionäre zeitlich befristet von "allen Tätigkeiten im Fußball ausgeschlossen" werden. Dieser Ausschluss schließt auch den reinen Besuch von Fußballspielen mit ein, beinhaltet somit also auch ein zeitlich befristetes Stadionverbot.

Von einem solchen Stadionverbot betroffen waren im Jahr 2014 Franz Beckenbauer (3 Monate – nach zwei Wochen wieder aufgehoben) und der uruguayische Nationalspieler Luis Suárez (4 Monate).

Siehe auch
 Zentrale Informationsstelle Sporteinsätze (Deutschland)

Weblinks
 Richtlinien zur einheitlichen Behandlung von Stadionverboten (PDF; 513 kB) des DFB

Einzelnachweise

Sachenrecht
Fußballregel
Fußballfankultur

Stadionverbot


"Vântul solar" (engleză: Sunjammer) este o povestire științifico-fantastică scrisă de autorul britanic Arthur C. Clarke.  A apărut inițial în 1963 și în revista Boys' Life din 1964. "Vântul solar" a fost publicată în colecția de povestiri The Wind from the Sun (1972).

În limba română a fost tradusă de Mihai-Dan Pavelescu  și a apărut în colecția de povestiri Lumina întunericului din 2002 în Colecția Sci-Fi a Editurii Teora.

Prezentare

Note

Legături externe

Povestiri americane
Povestiri de Arthur C. Clarke
Povestiri din 1964
Povestiri științifico-fantastice

Vântul solar


Svölungar (fræðiheiti: Apodidae) er ætt fugla. Þeim svipar til svala í útliti en eru ekki skyldir spörfuglum heldur eru þeir settir í ættbálkinn þytfuglar (Apodiformes) með kólibrífuglum.

Um 100 tegundir eru til af svölungum. Búsvæði þeirra er víða um heim en ekki á heimskautasvæðum eða nálægt þeim, eyðimörkum. Helsta fæða eru skordýr.

Tenglar

Svölungar


Fædrenes Synd (Originaltitel Their Own Desire er en amerikansk romantisk dramafilm fra 1929, instrueret af E. Mason Hopper. Filmen havde Norma Shearer, Belle Bennett, Lewis Stone, Robert Montgomery og Helene Millard i hovedrollerne.
Manuskriptet blev skrevet af James Forbes og Frances Marion baseret på romanen Their Own Desire skrevet af Sarita Fuller. Shearer blev nomineret til Oscar for bedste kvindelige hovedrolle, men tabte til sig selv for Utro.

Medvirkende
 Norma Shearer som Lucia 'Lally' Marlett
 Belle Bennett som Harriet Marlett
 Lewis Stone som Henry Marlett
 Robert Montgomery som John Douglas Cheever
 Helene Millard som Beth Cheever
 Cecil Cunningham som Aunt Caroline Elrick
 Henry Hebert som Uncle Nate Elrick
 Mary Doran som Suzanne Elrick
 June Nash som Mildred Elrick

Eksterne Henvisninger

Amerikanske film fra 1929
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA
Sort-hvide film fra USA

Fædrenes Synd (film fra 1929)


Fonksiyon, matematikte değişken sayıları girdi olarak kabul edip bunlardan bir çıktı sayısı oluşmasını sağlayan kurallardır. Fonksiyon, 17. yüzyılda matematiğin kavramlarından biri olmuştur. Fizik, mühendislik, mimarlık ve birçok alanda kullanılmaktadır. Galile, Kepler ve Newton hareketlerin araştırılmasında, zaman ve mesafe arasındaki durumu incelemek için fonksiyonlardan faydalanmıştır. Dört işlemden sonra gelen bir işlem türüdür.

Matematiksel tanım
Fonksiyonun matematiksel yani biçimsel ve kuramsal tanımı şu şekildedir:

 ve  iki küme olmak üzere ve ,  kartezyen çarpımının şu özelliğini sağlayan bir alt kümesi olmak üzere:

Her  için,  ilişkisini sağlayan

bir tane  elemanı vardır.

Bu durumda  üçlüsüne fonksiyon adı verilir. ,  fonksiyonunun tanım kümesidir,  ise varış (görüntü) kümesidir.

 fonksiyonuna  adı verilirse, verilen bir  için 'nin  ilişkisini sağlayan tek  elemanı  olarak gösterilir. Kimi zaman  yerine  yazıldığı da olur. Yani her  için  olur. Ayrıca  kümesine  fonksiyonunun grafiği adı verilir.

Fonksiyonu matematiksel olarak tanımlamak için bir kural zorunluluğu yoktur. Ama 'nin bir küme olma zorunluluğu vardır.

Eğer  ise  üçlüsünün bir fonksiyon olabilmesi için 'nin boş küme olması gerektiği açıktır, bu durumda bu  üçlüsü boş fonksiyondur.
Çizgileri düşey doğruları hepsi grafiği yalnız bir noktada kestiği için f (x) fonksiyondur.

Örnekler
 ve  iki küme ise, 'nın her elemanını bir şekilde 'nin bir ve bir tek elemanıyla ilişkilendirilmiştir. Mesela  (gerçel sayılar kümesi),  de -3'ten büyük gerçel sayılar kümesi olsun, yani  olsun. İlişkilendirme de şöyle yapılmalı: 'nın her elemanını (yani her gerçel sayıyı), o elemanın karesiyle ilişkilendirilmiş olsun. Böylece ilişkilendirmeyi bir formülle tanımlamış olduk. Bu örnekteki ilişkilendirmeyi  olarak yazarız, her sayı karesiyle ilişkilendirilmiştir, mesela -3 sayısı 9'la,  sayısı 2'yle ilişkilendirilmiştir. İşte 'dan 'ye giden fonksiyon böyle bir şeydir. Fonksiyon  sembolüyle ifade edilir. Verilen örnek için  yazılır.

 yaşamış ya da şu anda yaşayan insanlar kümesi olsun.  fonksiyonu her insanı annesine götürsün. Matematiksel olmasa da bu, 'dan 'ya giden bir fonksiyondur, çünkü her insanın bir annesi vardır. Ama her insanı kardeşine götüren bir fonksiyon yoktur çünkü bazı insanların kardeşi olmadığı gibi bazı insanların birden çok kardeşi vardır. Öte yandan, her insanı en büyük kardeşine götüren kural, kardeşi olan insanlar kümesinden  kümesine giden bir fonksiyondur.

'dan 'ye giden bir  fonksiyonu,  kümesinin her elemanını 'nin bir ve bir tek elemanına götüren/elemanıyla ilişkilendiren bir "kural"dır. (Burada biraz yalan var, ama pek önemli değil: Kuralın ne demek olduğunu söylemediğimiz gibi, bir fonksiyonun tanımlanması için herhangi bir kurala da aslında gerek yoktur! İleride, yazının sonunda, fonksiyonun gerçek matematiksel tanımını verdiğimizde bu pembe yalana ihtiyacımız kalmayacak.)

Özet olarak, verilmiş bir  fonksiyonu, 'nın her elemanını bir şekilde 'nin bir ve bir tek elemanına götürür/elemanıyla ilişkilendirir.

Yukarıdaki örnekte, kural,  olarak verilmiştir. Ama bir fonksiyon bir formül ya da bir kuraldan öte bir şeydir. Bir fonksiyon, sadece bir kural değildir; bir fonksiyonu tanımlamak için, kural dışında, bir de ayrıca  ve  kümeleri de gerekmektedir. Formül ya da kural aynı kalsa bile  ve  kümeleri değişirse fonksiyon da değişir. Yukarıdaki örnek üzerinden gidelim:

Yukarıda  R ve  almış ve fonksiyonu  kuralıyla tanımlanmıştı. Şimdi  yerine  alırsak ve formülü ve  kümesini aynı tutarsak, o zaman elde edilen  fonksiyonunu gene  ile göstermek yanlış olur, çünkü bu iki fonksiyon değişik fonksiyonlardır. 'den 'ye giden ve kare alma kuralıyla tanımlanan fonksiyonu mesela  ile gösterilebilir.

Bunun gibi,  kümesi değişirse, o zaman fonksiyon da değişir; mesela  ise, kare alma kuralı 'dan 'e giden bir fonksiyon tanımlar ve bu fonksiyon, yukarıdakilerle karışmasın diye,  ya da  ile değil, bir başka sembolle, mesela  ile gösterilir.

Aynı şekilde 'den 'e giden bir fonksiyon,  ya da  ile değil, mesela  ile gösterilmelidir.

Yukarıda koyu renkle yazılı kelimeler şu nedenle önemlidir: Bir  fonksiyonu,  kümesinin her elemanını 'nin bir elemanına götürür, yani 'nın bazı elemanlarını unutmuş olamaz. Mesela, karekök alma kuralı, gerçel sayılar kümesi 'den 'ye giden bir fonksiyon tanımlamaz, çünkü negatif sayıların gerçel sayılarda karekökü yoktur. Ya da  (doğal sayılar kümesi) ise,  kuralı, 'dan 'ye giden bir fonksiyon tanımlamaz çünkü 'dir ve  olmasına karşın  sayısı 'de değildir. Öte yandan bu  kuralı, 'den tam sayılar kümesi 'ye giden bir fonksiyon tanımlar.

İkinci koyu renkli kısmın önemi ise şu şekildedir: Bir  fonksiyonu, 'nın her elemanını 'nin bir ve bir tek elemanına götürür, yani 'nın aynı elemanı 'nin iki ayrı elemanına gidemez. (Yukarıda verilen kardeş misali hatırlanmalı.) Mesela  ise, 'nin bir  elemanını  denkleminin  çözümlerine götüremez, çünkü eğer  değilse, bu denklemin R'de iki değişik  çözümü vardır, nitekim  denkleminin çözümleri  ve 'tir. Burada, 'nin 'e mi yoksa 'e mi gideceği belirtilmemiştir ve bu, bir fonksiyon yaratmada sorun teşkil eder. Bir  fonksiyonunda, 'nın her elemanını 'nin bir ve bir tek elemanına gitmelidir, iki ya da daha fazla elemana gidemez. (Birkaç yüzyıl önce bu tür fonksiyonlar kabul ediliyordu ama bugün bunlara fonksiyon denmiyor.)

Tanım kümesi ve değer kümesi

Bir  fonksiyonunda, 'ya tanım kümesi ya da kalkış kümesi denir. 'ye de değer kümesi ya da varış kümesi denir.

Görüntü

Eğer  ise 'e 'in  altında görüntüsü adı verilir. 'nin

altkümesi  olarak gösterilir ve bu kümeye 'nin görüntü kümesi adı verilir. (Kimi  yerine 'ye görüntü kümesi demeyi yeğliyor ama her zaman görüntü kümesi değer kümesine eşit olmak zorunda değildir.)

Mesela  kuralıyla tanımlanan  (-3,5)  R fonksiyonunun görüntü kümesi  aralığıdır.

Fonksiyon eşitliği

 ve  fonksiyonlarının birbirine eşit olması için, 1) tanım kümelerinin eşit olması, 2) değer kümelerinin eşit olması ve 3) tanım kümesindeki her  için  olması gerekmektedir. Bu üç şarttan biri eksikse fonksiyonlar eşit olmaz. (Genellikle liselerde sadece üçüncü şart üzerinde durulur.) Gene de eşitlikte en önemli şart (3) şartıdır. Ardından (1) şartı gelir. (2) şartının gözden kaçtığı olur.

Durağan (sabit) fonksiyonlar
 ve  iki küme olsun ve  olsun. 'nın her elemanını 'nin bu  elemanına götüren fonksiyona sabit fonksiyon adı verilir.  değerini alan sabit fonksiyonu  olarak gösterirsek, o zaman  fonksiyonu, her  için  kuralıyla tanımlanır. Not:  ve  kümelerinin önemini ortaya çıkarmak istiyorsak,  yerine  yazmak gerekebilir. Bu fonksiyona "sabit  fonksiyonu" adı verilir.

Bileşke mümkün olduğunda 'dir. Ama 'dir.

Eğer  ya da 'nin tek bir elemanı varsa, o zaman 'dan 'ye giden her fonksiyon sabit olmak zorundadır.

Boş fonksiyon
Eğer  ve  ise, 'ye giden bir fonksiyon yoktur.

Eğer  ise,  hangi küme olursa olsun, 'dan 'ye giden bir ve tek fonksiyon vardır: boş fonksiyon. Pek de önemli olmayan bu olgu, birazdan, fonksiyonun matematiksel tanımı verdiğimizde bariz olacak.

Özdeşlik fonksiyonu
Eğer  bir kümeyse, her  için Id kuralıyla tanımlanan Id fonksiyonuna 'nın özdeşlik fonksiyonu adı verilir. Özdeşlik fonksiyonu bileşkenin sağdan ve soldan etkisiz elemanıdır.

Bir fonksiyonun kısıtlanışı
Eğer  bir fonksiyonsa ve , 'nın bir altkümesiyse, o zaman  fonksiyonunu  altkümesine kısıtlayabiliriz, yani 'nin sadece  kümesinin elemanlarında alacağı değerlerle ilgilenilebilir. Bu yeni fonksiyon

olarak yazılır ve bu fonksiyona 'nin 'e kısıtlanmışı adı verilir. Elbette eğer  ise  eşitliği geçerlidir.

Varış kümesini değiştirmek

Bir fonksiyonun varış kümesini de değiştirilebilir:  bir fonksiyon olsun. , 'nin görüntü kümesi 'yı altküme olarak içeren herhangi bir küme olsun. O zaman  tanım kümesini ve  kuralını değiştirmeden yeni bir  fonksiyonu elde edilebilir. Bu fonksiyon - daha önceki paragraftaki gibi - özel bir sembolle gösterilmez.

Fonksiyonların yapıştırılması ya da birleşimi

 ve  iki fonksiyon olsun.  üzerinde  olan,  üzerinde  olan ve 'den 'ye giden bir  fonksiyonu tanımlamak istiyoruz. Eğer  ise  olmalı. Eğer  ise  olmalı. Ama  olduğunda,  için  ya da  arasında bir seçim yapmalıyız, özellikle eğer  ise... Bu durumda hangi seçimi yapılırsa yapılsın istediğimiz iki şarttan birini çiğnemek zorunda kalacağız. Ama diyelim ki, her  için , yani  ve  fonksiyonları  kesişiminde aldıkları değer aynı, bir başka deyişle . O zaman  fonksiyonunu herhangi bir seçime gerek kalmadan şöyle tanimlayabiliriz:

 eğer  ise

 eğer  ise.

Bu fonksiyona  ve  fonksiyonlarının birleşimi ya da yapıştırılması adı verilir ve yukarıda gösterildiği gibi bu fonksiyon  olarak yazılır.

Mesela  fonksiyonu  olarak tanımlanmışsa ve  fonksiyonu  olarak tanımlanmışsa, o zaman  fonksiyonu aynen mutlak değer fonksiyonudur: .

Elbette  ve .

Gene doğal olarak  diye bir fonksiyon varsa  diye bir fonksiyon de vardır ve bu iki fonksiyon birbirine eşittir.

Yukarıdaki yapıştırmayı yapabilmemiz için  ve  fonksiyonlarının varış kümeleri aynı olmak zorunda değildi. Nitekim, eğer  ve  iki fonksiyon ise ve bu fonksiyonların  kümesinde aldıkları değer eşitse, o zaman  üzerinde  olan,  üzerinde  olan bir  fonksiyonunu gene tanımlayabiliriz.

İkiden çok, hatta sonsuz tane fonksiyonu da yapıştırabiliriz eğer gerekli şartlar sağlanıyorsa:  bir fonksiyon ailesi olsun. Ayrıca her  göstergeçleri (endisleri) için  ve  fonksiyonlarının  kesişiminde aldıkları değerler eşit olsun. O zaman her  ve her  için  eşitliğini sağlayan bir  fonksiyonu,

"eğer  ise "

kuralıyla tanımlanabilir. Bu tür yapıştırmalar topolojide ve analizde sık sık kullanılır.

Bir fonksiyonun altkümeler kümesinde neden olduğu fonksiyon.  bir fonksiyon olsun. 'nın her  altkümesi için, 'nin  altkümesi şöyle tanımlanır:

.

Bu  yazılımı ender de olsa soruna yol açabilir, çünkü 'nın  altkümesi bal gibi de aynı zamanda 'nın bir elemanı olabilir, o zaman  ifadesinin  fonksiyonunun 'te aldığı değer mi olduğu, yoksa yukarıdaki gibi ' nin altkümesi olarak mı tanımlandığı anlaşılamaz. Mesela,  olsun.  olsun.  fonksiyonu, ,  olarak tanımlansın. Ve son olarak  olsun. , hem 'nın bir elemanı hem de bir alt kümesidir.  eleman olarak görüldüğünde  olur ama altküme olarak görüldüğünde  olur. Belki bu yüzden

tanımı yerine,

tanımını yapmak daha yerinde olur.

Eğer , 'in alt kümeleri kümesiyse, yukarıdaki  kuralı, 'ten 'ye giden bir fonksiyon tanımlar. Bu  fonksiyonu altküme olma ilişkisine saygı duyar.

Alakalı maddeler
 Bileşke fonksiyon
 Birebir fonksiyon
 Eşleme
 Eşleşme
 Örten fonksiyon
 Seçim fonksiyonu

Gönderme örnekleri
 Doğal sayılarda bir sayının ardılı bir göndermedir.

 İki değişkenli göndermeler de vardır.

 Verilen sıraya karşılık gelen çift sayıyı söyleyen bağıntı bir göndermedir: f(n)=2n.
 Bir küme üzerinde tanımlı bir ikili işlem, göndermedir: f(x,y)=x+y.
 Diziler birer göndermedir.

 için  yani

Tanım
A'dan B'ye tanımlı bir gönderme (f), (A,B,F) şeklinde gösterilebilen bir üçlüdür. Burada F, aşağıdaki özelliklere sahip sıralı ikili kümesidir.

Başka bir deyişle, bir bağıntının gönderme olabilmesi için, A kümesindeki herhangi bir ögenin B kümesinden en fazla bir ögeyle eşleşmesi gerekmektedir.

Gönderme, daha soyut matematiksel anlamda bir kümedir ve tanımı şu şekildedir:
 göndermesi için,

buradaki  sembolü y nin biricik olduğunu ifade eder.

Yukarıdaki resmi tanımlama, her zaman kullanışlı olmadığından genelde göndermeler farklı tanımlanır.

En yaygın tanımlama biçimi, örneklerde görüldüğü gibi sağ tarafı girdilere (parametrelere) dayalı formül, sol tarafı göndermenin ve bağımsız girdilerin belirtildiği bir eşitliktir.

Göndermeler aşağıda örnekte görüldüğü gibi parçalı şekilde de tanımlanabilir.

Tümevarımla yakın ilişkisi olan ilginç bir tanımlama biçimi de yinelgedir. Mesela Fibonacci Serisi'nin üretici göndermesi şu şekilde tanımlanabilir.

Böylece 'den 'ye giden bir  fonksiyonu tanımlanır.

Göndermelerin kümesel özellikleri
 şeklinde tanımlı bir gönderme,
 Birebir ise, A kümesinde tanımlı olduğu her değeri B kümesinden ayrı bir ögeye eşler. Matematiksel olarak; her x1, x2 €A için f(x1)=f(x2) => x1=x2
 İçine ise B kümesinde, eşlenmemiş en az bir değer vardır.
 Örten ise A kümesindeki bütün ögeler için tanımlıdır.
Matematiksel olarak; her y € B için en az bir x€A vardır öyle ki; f(x)=y'dir.

Bilgisayar bilimi ve göndermeler
Bilgisayarda göndermelere Türkçede genellikle fonksiyon adı verilir.
 Bilgisayar biliminde hesaplanabilir fonksiyonlar, birbirine eşdeğer olan Church ve Turing Tezleri ile incelenir.
 Girdisi ve çıktısı mantıksal (ikili ya da Boolean) olan fonksiyonlar, BDD'ler yardımıyla gösterilebilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Matematiksel fonksiyonların listesi

Temel matematik

Fonksiyon (matematik)


An Pseudogoodyera wrightii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Pseudogoodyera wrightii in nahilalakip ha genus nga Pseudogoodyera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pseudogoodyera

Pseudogoodyera wrightii