The Griqua people are a mixed-race ethnic group in southern Africa. They emerged as a distinct community in the 18th century through intermarriage between indigenous Khoikhoi people, African slaves, and European settlers, primarily of Dutch and British descent. Here is some information about the Griqua people:

Origins and Identity:

The Griqua people originated in the Cape Colony (present-day South Africa) during the Dutch and British colonial periods. They are the descendants of the indigenous Khoikhoi people, African slaves, and European settlers, particularly from the Dutch East India Company and the British Empire.

Griqua Kingdom:

The Griqua people established a semi-autonomous political entity known as the Griqua Kingdom. It was led by influential leaders such as Adam Kok I, Andries Waterboer, and Nicolaas Waterboer. The Griqua Kingdom encompassed areas in present-day South Africa and Namibia.

Language and Culture:

The Griqua people developed a distinct cultural identity that reflects their mixed heritage. They speak a unique language called Griqua, which has influences from the Khoisan languages, Dutch, and Afrikaans. Griqua culture combines elements from indigenous Khoikhoi traditions, Christian beliefs, and European customs.

Griqua Wars:

The Griqua people faced conflicts and wars with various neighboring groups and European colonizers. The Griqua Wars, fought between the Griqua Kingdom and the British Empire, as well as other indigenous groups, were primarily driven by disputes over land and resources.

Role in the Great Trek:

During the 19th-century Great Trek, a mass migration of Boer settlers from the Cape Colony into the interior of southern Africa, many Griqua people joined or interacted with the Voortrekkers. Some Griqua individuals, such as Adam Kok II, played significant roles in the events surrounding the Great Trek.

Griqua Diaspora:

Over time, the Griqua people dispersed beyond their ancestral lands. Many Griqua individuals migrated to urban areas in search of economic opportunities and better living conditions, leading to the establishment of Griqua communities in cities like Cape Town and Johannesburg.

Griqua Recognition and Representation:

The Griqua people have sought recognition and representation within South Africa and Namibia. Efforts have been made to address issues of land ownership, cultural preservation, and political representation for the Griqua community.

Today, the Griqua people continue to preserve their cultural heritage and maintain a distinct identity. They are recognized as one of the diverse ethnic groups that contribute to the rich tapestry of southern African history and culture.

The Griquas' (; , often confused with !Orana, which is written as Korana or Koranna) is a subgroup of mixed race heterogeneous former Khoe-speaking nations in Southern Africa with a unique origin in the early history of the Dutch Cape Colony. Under apartheid, they were given a special racial classification under the broader category of "Coloured". They are Cape Coloureds who participated in the Great Trek, forming "Griqua States" (the Coloured Afrikaans equivalent of "Boer States", which were White Afrikaans states formed after the Great Trek).

Similar to the Trekboers (another Afrikaans-speaking group of the time), they originally populated the frontiers of the nascent Cape Colony (founded in 1652). The men of their semi-nomadic society formed commando units of mounted gunmen. Like the Boers they migrated inland from the Cape and in the 19th century established several states in what is now South Africa and Namibia.

History
Griqua was the name given to a mixed-race culture in the Cape Colony of South Africa, around the 17th and 18th centuries (Taylor, 2020).  They were also known as Hottentots before Europeans arrived in their lands where they lived as close-knit families. They are a racially and culturally mixed peoplehttps://www.pressreader.com/south-africa/getaway-south-africa/20200101/281621012226205 who are primarily descended from the forced sexual relations between European colonist men and primarily Khoikhoi slaves. The Griquas could trace their forefathers to two clans, the Koks and Barendse, the first made up mainly of Khoikhoi and the second of mixed European descent. Genetic studies of the 21st century have shown these people also had Tswana, San, and Xhosa ancestry. Later, the Europeans chose mixed-race women of the Khoikhoi, who were living in the Cape during the 17th and 18th centuries. As time went on, mixed-race people began to marry among themselves, establishing a distinct ethnic group that tended to be more assimilated to Dutch and European ways than tribal peoples in separated villages. During apartheid, the Griqua were racially classified under the broader category of "Coloured" (Taylor, 2020).

Throughout the 18th century, new communities characterized by race, culture, religion, and unequal access to property and power started to form; they came to be connected by spoken word. The term "Bastaards" was used to describe one of these groups of people; it referred to the descendants of marriages between Europeans, slaves, and Khoikhoi. The word was also applied to subordinate Blacks who were proficient in Dutch, could ride, and could shoot. Bastaards or Basters worked on farms owned by White people in more specialized roles as craftsmen and transport riders. Later, they traveled into the interior bearing these abilities. Originally, the term "Bastaards" referred to people who were more "civilized" and religiously devoted than the Khoikhoi or slaves.

Slavery was practiced in the Dutch East India Company-controlled Cape Colony, and the mixed-race groups that developed in the early Cape Colony as a result of white settler interaction with captured Khoe people who began to work around the farms, eventually opted different names for themselves, including Bastards, Basters, Korana, Oorlam or Oorlam Afrikaners, and Griqua. Like the Afrikaners, or "Boers" as they were known in that time, many of these groups migrated inland when the British took over the colonial administration. The word "Afrikaner" itself was originally (for over 350 years) used as a description for not white Boers but a mixed-race bastard child. Note that the name Baster and Bastards were not derived from the English word "bastard", but rather the Dutch word meaning "hybrid".

It was only around 1876 that a group of Boer intellectuals, who named themselves "The fellowship of real Afrikaners", decided to use the term as a new means to describe the Boer peoples, as part of the project to create a new national identity for pioneer Boer people during the First and Second Boer Wars and for more powerful political legitimacy. This is why today many Afrikaans-speaking white people are still known as Afrikaners, as this message was powerfully conveyed as a national identity during the times of the South African Union (1910–1961) and the apartheid years of the Republic of South Africa.

According to the 18th-century Dutch historian Isaak Tirion, the Khoi name Griqua (or Grigriqua) is first recorded in 1730 in reference to a group of people living in the northeastern section of the Cape Colony. In 1813, Reverend John Campbell of the London Missionary Society (LMS) used the term Griqua to describe a mixed-race group of Chariguriqua (a Cape Khoikhoi group), Bastaards, Korana, and Tswana living at the site of present-day Griekwastad (then known as Klaarwater). The British found their "proud name", Bastaards, offensive, so the LMS called them Griqua. The term Bastaards refers to a group of people of mixed origin (Jody, 2021). The Bastaards were not given legal status because of them being "Mixed". The Griquas were not happy with this and built a force of their own. The Bastaards joined the Khoi and San and the Bastaards made sure that they were skilled men in combat tactics. When it came to war the Griquas decided to flee the Dutch and live the way they wanted to, the way their foremothers had lived.

An insignificant amount of Baster groups were formed in the northwestern and eastern border suburbs of Colesberg, Roggerfeld, Namaqualand, and Hantam. They had European names and were able to talk Afrikaans, and their children were baptized in churches. They were informed of commando services.

The actual name was derived from the Chariaguriqua people whose princess became the wife of the first Griqua leader, Adam Kok I (Taylor, 2020). Adam Kok was a liberated slave, who figured out how to acquire burgher rights and a ranch close to the present Piketberg, established the most incredible blended local area. Because of a common ancestor named Griqua and shared links to the Chariguriqua (Grigriqua), the people officially changed their name to the Griqua. Legend has it that in the 1750s, Adam Kok married the daughter of the Chariguriqua, chief of the Khoikhoi clan. Kok was a former slave who managed to rule the Griqua nation and he led his people across the country, South Africa to settle next to the Orange River. He was referred to as the chief of the coloured people.

Adam Kok I's father was Cornelius Jacobz who worked for the VOC and his mother was a slave. His father believed that the Cape was The Garden of Eden and this is how Adam got his name. His surname 'Kok' comes from the Dutch word 'kok' which means chef, an occupation Adam once fulfilled.

Cornelius was the son of Adam Kok III and got baptised by the missionary John Phillip in 1800. This was the beginning of Christianity amongst the Basters. The missionaries did not agree with the degrading name, basters. The Griquas accepted their new name and this is how the mission town Klaarwater's name changed to Griquatown.

The Boers arrived in the area of Griquatown after Natal was taken over by the British. They acquired land from the Griqua, buying it in exchange for horses, liquor, firearms and ammunition. Trouble started when the Kok arrested a Boer accused of ill-treating his people, and the trekker community tried to take over his entire territory. A British force stationed at Colesberg quickly crossed the Orange River and defeated the Boers at Zwartkoppies.

The chief's land was divided in two, one side was to keep the chief and his people busy and the other side was for the Boers who paid rent to the chief and the Cape government.

The arrival of the Boers and the colonial masters to the area known as Griqualand West denied the Griquas the opportunity to follow their own development paths. They lost their land and traditional resources and were tossed into a sea of rapid social change which saw them lose the independence they had searched for in the Orange Free State area. They were disheartened and had to relocate.
The Dutch East India Company (VOC) did not intend for its Cape Colony possessions at the southern tip of Africa to develop into a political entity. As the colony expanded and became more successful, its leadership did not worry about its frontiers. As a result, the frontier of the colony was indeterminate and ebbed and flowed at the whim of individuals. While the VOC undoubtedly benefited from the trading and pastoral endeavours of the Trekboers, it did little to control or support them in their quest for land. The high proportion of single Dutch men led to many taking indigenous women as wives and companions, producing mixed-race children. These multiracial offspring gradually developed as a sizable population who spoke Dutch and were instrumental in developing the colony.

These children did not attain the social or legal status accorded their fathers, mostly because colonial laws recognised only Christian forms of marriage. This group became known as Basters, derived from bastaard, the Dutch word for "bastard" (or "crossbreed"). As part of the European colonists' paramilitary response to insurgent resistance from Khoi and San peoples, they conscripted Basters men into commando units. This allowed the men to become skilled in lightly armed and mounted skirmish tactics. In the winter of 1831, a Ndebele commando attacked a Griqua commando led by Gert Hooyman who intruded the Ndebele territory and stole many of their cattle. Hooyman warned the Griqua troops to be vigilant because the Ndebele might come for revenge at any time. They ignored him and on this night the Ndebele attacked the Griquas while they were still feasting on their stolen cattle. Around 1000 Griqua men were killed on the now famous hill called Moordkop. But many recruited to war chose to abandon Dutch society and strike out to pursue a way of life more in keeping with their maternal culture. The resulting stream of disgruntled Dutch-speaking marksmen leaving the Cape hobbled the primarily Dutch colonists' ability to crew commando units. It also created belligerent, skilled groups of opportunists who harassed indigenous populations along the Orange River. Once free of colonial rule, these groups referred to themselves as Oorlam. In particular, the group led by Klaas Afrikaner became notorious for its exploits. They attracted enough attention from the Dutch authorities that Afrikaner was eventually rendered to the colony and banished to Robben Island in 1761.

 Griqua migrations

The Griquas settled on the outskirts of the Cape Colony since they were neither European nor African. They formed their own communities and spoke Afrikaans. The Griqua surnames were predominantly Afrikaans and are still common in the coloured community today. Many of the Griqua men enlisted to do commando service. However, the Griquas were constantly being removed from their land as the Europeans took preference over them. This caused the Griquas to move away from the Cape colony in search of their own land. This migration was in two main groups the Kok and Barends families.

One of the most influential of these Griqua groups was the Oorlam. In the 19th century, the Griqua controlled several political entities that were governed by Kapteins (Dutch for "Captain") and their councils, with their own written constitutions. The first Griqua Kaptein was Adam Kok I, a former slave who had bought his own freedom. Kok led his people north from the interior of the Cape Colony, likely to escape discrimination, before moving north again. As Voortrekker moved North to Natal and found out the Natal was under British control, they remembered the good lands they had passed through so they moved back over the Drankensberg [O'Connel, 2013].

He eventually led them beyond the Cape Colony, near the Orange River just west and south of what would eventually become the Boer Republics of the Orange Free State and Transvaal, respectively. This area is where most of the tribe settled, although some remained nomadic. Prior to beginning their migrations, the Griqua had largely adopted what would be known as the Afrikaans language.

Adam Kok, head of the Griquas at Nomansland, on the demand of the teacher John Campbell, concocted the name Griqua. They set up a fundamental arrangement of government dependent on pioneers known as kaptyns and officers drawn from the main families. However, Kok had a rival known as Nicholas Waterboer, he ruled the farthest west of Kimberley. He was no threat to Kok until diamonds were discovered there. Kok's successor, Andries Waterboer, founded Griqualand West, and controlled it until the influx of Europeans after the discovery of diamonds. In 1834, the Cape Colony recognised Waterboer's rights to his land and people. It signed a treaty with him to ensure payment by Europeans for the use of the land for mining.

Another important founding father of the Griquas was Barend Barends. He led a group of Griquas to fight against Mzilikazi at Moordkop in the North West Province. The battle led to the deaths of many Griquas. Barends was no match for Milikazi and many of the Griqua soldiers died during this battle. Trudie (Barends Granddaughter) was captured by Milikazi and forced to join Milikazi as his harem. It is rumoured that she was later rescued by a missionary, Robert Moffet. It is believed that Griqua blood runs through the Ndebele people from the children that Trudie bore during her years with Milikazi.

 Current situation

Despite similarly mixed-race origins, those Coloured peoples identifying as Basters are considered to be a separate ethnic group and live primarily in south-central Namibia, while those who consider themselves Griqua are mostly located around Campbell and Griquatown in the historic territory of Griqualand West in the Northern Cape; around the small Le Fleur Griqua settlement at Kranshoek in the Western Cape; and at Kokstad in KwaZulu-Natal. It is important to note that the Griqua nation, largely founded on the Khoikhoi, were pastoral people who lived a laid-back life at one with nature and their surroundings.

Due primarily to the racial policies of South Africa during the apartheid era, many Griqua people accepted classification in the larger "Coloured" group for fear that their Griqua roots might place them at a lower level than other groups. As a result, estimates of the size of the Griqua population are difficult to determine and remain largely unknown. During apartheid, the Griqua were further marginalized when they were not given "Griquastans" or special territorial reserves.

Genetic evidence indicates that the majority of the present-day Griqua population is descended from a combination of European, Khoikhoi and Tswana ancestors, with a small percentage of San, or Bushmen, ancestry. Griqua historians in South Africa and Namibia are digging into their past and telling their stories.

In 1999, the National Khoi-San Council (NKC) was established and facilitated discussions between these indigenous people and the South African Government. They discussed and collaborated on many issues concerning the Khoi-San people. Griqua people are represented by the National Khoisan Consultative Conference (Afrikaans: Nasionale Khoe-San Oorlegplegende Konferensie), which was established in Oudtshoorn in 2001 to represent the interests of South Africa's Khoisanid peoples. The conference participates in cooperative research and development projects with the provincial government of the Western Cape and the University of the Free State in Bloemfontein. Members of the influential Le Fleur clan of Griqua are especially represented in this body.

The Griqua established their own church, known as the Griqua Church, which is Protestant. The Church has a strong focus on maintaining Griqua cultural and ethnic identity. They are represented mostly in South Central Namibia. The church was the first church to be established in South Africa in 1920.

One of several disputed theories as to the origin of Bloemfontein's name connects it to the Griqua leader Jan Bloem (1775–1858). However, this may be a coincidence as Bloemfontein'' is Dutch for "fountain of flowers", or "blooming fountain", and the area could have been named for its local vegetation.

The Griquas started a campaign in 1994 to bring back the remains of Saartjie Baartman from France. The GNC (Griqua National Conference) wanted to see the original identity of the Griqua nation restored. Saartjie was a member of the Khoekhoe people. She was a slave who was taken to Europe to be viewed by people who paid to do so. The Griquas wanted to honour their Khoi forefathers by at least being able to bury her body in her homeland.

Griqualand

Several areas of South Africa became known as 'Griqualand' when the group migrated inland from the Cape and established separate communities. The Griqua were the first from the Cape to make their way to and remain in the Transorangia area, beyond the Orange River. Some Griqua raided the Tlhaping, a Tswana speaking community, while others obtained cattle from them which was used to trade with the Cape farmers for firearms, horses, and wagons.

Griqualand East, officially known as New Griqualand was one of four short-lived Griqua states in Southern Africa from the early 1860s until the late 1870s and was located between the Umzimkulu and Kinira Rivers, south of the Sotho Kingdom. Is the area around Kokstad on KwaZulu-Natal's frontier with the Eastern Cape. It was a historical division in the Eastern Cape province approximately 19000 km2. This area was named after Adam Kok III. In 1861–1862, Kok III led more than 2,000 Griqua through Basutoland over the Drakensberg mountains. They settled on a piece of unclaimed territory between Pondoland and Natal which subsequently became known as Griqualand East. The region remained independent for a few years before the territory was annexed by Britain. Griqua descendants are now largely concentrated in Kokstad, where the Griqua Church is the center of the community.

Griqualand West is the area around Kimberley, which became an important mining town in the decades following the first local discovery of diamonds in 1866. "Griquatown Gold" known as Tiger's Eye is the only feasible mining that can be traced back to Adam Kok and his ancestors (Online. https://www.tokencoins.com/griqua2.html#tiger). Kimberley is also known for its sports teams, including the Griquas rugby team, which competes in South Africa's annual Currie Cup tournament and contests its home matches at Griqua Park. With the arrival of the Boers to Griqualand West, the Griqua lost their land and traditional cultures and were tossed into a rapidly changing Orange Free State area [South Africa History Online, 2020].

The Griqua nation - Map indicating Griqualand West is known to have made use of flags before 1902 when they adopted a flag similar to the Zuid Afrikaansche Republiek (ZAR). Griquas living in this area were under the leadership of Andries but they are not known to have used flags. Griqualand is called Griekwastad today.

Griqua people

 Adam Kok III
 Adam Kok I
 Barend Barends
 Andries Waterboer
 Andries Le Fleur

Afrikaans Literature

 Barend Barends (2019)

die vergete kaptein van Danielskuil

See also

 Afrikaners
 Basters
 Cape Coloureds
 Coloureds
 Griqua coinage
 Hapa
 Khoisan
 Mestizo
 Mulatto
 Oorlam

References

Sources

External links
 "Children of the Mist – the lost tribe of South Africa"
 Kokstad with historical Griqua images*
 Kranshoek – meeting with Griqua Paramount Chief le Fleur
 Griquatown and Campbell with historical Griqua images
 Griquatown – 1812 and today
 History of the Rehoboth Basters and the Griqua in Maps and Pictures

 Griqua at South Africa History Online

Afrikaner diaspora
Cape Colony people
Coloured South African people
Dutch diaspora in Africa
Ethnic groups in South Africa
Articles containing video clips

Griqua people


DV TRIBO foi um supergrupo de rap formado em Belo Horizonte entre 2015 e 2018, considerado um dos expoentes da Golden Era do Rap belo-horizontino.
Foi conhecida pelas afiadas críticas sociais em suas letras, características de todos os seus membros.

Integrantes

Djonga (rapper)
Fbc
Coyote Beatz
Clara Lima
Hot e Oreia

Fim do Grupo
Em 03 de Abril de 2018, o Grupo comunicou a pausa por tempo indeterminado através de suas redes sociais

Em 25 de Setembro de 2022 A DV Tribo fez um show em Belo Horizonte, sinalizando um possível reencontro do grupo, hoje composto pelos maiores nomes da música hip hop mineira.

DV tribo


An Juncus scheuchzerioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Juncus scheuchzerioides in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus scheuchzerioides


O Beechcraft T-34 Mentor é uma aeronave de treinamento militar americana, monomotor, produzida pela Beechcraft. A aeronave era derivada do Beechcraft Bonanza. As primeiras versões do T-34, datadas do final da década de 1940 até a década de 1950, eram equipadas com motor a pistão . Estes foram eventualmente sucedidos pelo T-34C Turbo Mentor, movido por um motor turboélice . O T-34 permanece em serviço mais de sete décadas após seu projeto.

História
O T-34 foi projetado por Walter Beech, que o desenvolveu como um projeto privado, designado como Beechcraft Model 45, em uma época em que não havia orçamento de defesa para uma nova aeronave de treinamento. Beech esperava vendê-lo como uma alternativa econômica ao North American T-6/SNJ Texan, então em uso por todos os serviços militares dos EUA.

Três conceitos iniciais de design foram desenvolvidos para o Model 45, incluindo um com aempenagem em V do Bonanza, mas o design final, de 1948, incorporou uma empenagem convencional  (similar ao utilizado no Beechcraft Travel Air, quase dez anos depois). A fuselagem do Bonanza, com cabine para quatro passageiros, foi substituída por uma fuselagem mais estreita incorporando uma cabine de dois lugares, em tandem, e canopi em plexiglas, o que proporcionou maior visibilidade para o aluno e o instrutor de vôo. Estruturalmente, o Model 45 era bem mais resistente que o Bonanza, sendo projetado para + 10g e - 4,5g, enquanto o motor Continental E-185 de 185 hp, era o mesmo dos Bonanzas contemporâneos.

Seguindo o protótipo, vieram três aeronaves Model A45T, as duas primeiras com o mesmo motor do protótipo e a terceira com um Continental E-225, que viria a ser o utilizado na versão de produção. A produção não começou até 1953, quando a Beechcraft começou a entregar os agora nomeados T-34A para a Força Aérea dos Estados Unidos (USAF) e aeronaves Model B45, para exportação. A produção do T-34B para a Marinha dos Estados Unidos (USN) começou em 1955, sendo esta versão, apresentando uma série de mudanças refletindo os diferentes requisitos dos dois serviços. O T-34B tinha apenas frenagem diferencial para controle de direção no solo em vez de direção da roda do nariz, asa diedral e, para atender às diferentes alturas dos pilotos, pedais de leme ajustáveis, ao invés dos assentos móveis do T-34A. A produção do T-34A foi concluída em 1956, com T-34Bs sendo construídos até outubro de 1957 e versões licenciadas do B45 construídas no Canadá (125 fabricados pela Canadian Car and Foundry), Japão (173 construídos pela Fuji Heavy Industries), e Argentina (75 por FMA) até 1958. A Beechcraft entregou o último B45 em 1959. A produção total das versões com motores Continental nos Estados Unidos e no exterior foi de 1.904 aeronaves.

Model 73 Jet Mentor

Em 1955, a Beechcraft desenvolveu uma variante do Mentor equipada com motor a jato. Novamente, esta variante foi desenvolvida como um projeto privado e novamente na esperança de ganhar um contrato com os militares dos EUA. O Model 73 Jet Mentor compartilhava muitos componentes com o T-34 Mentor; As principais diferenças visuais foram o cockpit reprojetado, que foi realocado mais para frente na fuselagem, e as tomadas de ar para o motor a jato nas raízes das asas, fornecendo ar para um motor a jato Continental J69, que desenvolvia 920 lbf (4.1 kN).

O primeiro voo do Modelo 73 (registrado N134B), foi em 18 de dezembro de 1955. O Model 73 foi avaliado pela USAF, que acabou por escolher o Cessna T-37, e pela USN, que optou pelo Temco TT Pinto . Após testes iniciais no Naval Air Test Center em NAS Patuxent River, Maryland, a USN testou a viabilidade de usar o TT Pinto como treinador de voo primário em 1959, mas descontinuou o uso da aeronave em dezembro de 1960 e descartou todos os exemplares, retornando ao T-34B Mentor e ao North American T-28 Trojan para seus principais requisitos de treinamento de voo. O Beechcraft Model 73 não foi colocado em produção  e o único protótipo está exposto no Kansas Aviation Museum.

T-34C Turbo Mentor

Após um hiato de produção de quase 15 anos, o T-34C Turbo Mentor, uma variante do T-34 Mentor, propelida por um turboélice Pratt & Whitney Canada PT6A-25 foi desenvolvido em 1973. A asa e trem de pouso do T-34 original foi substituída por uma variante da asa Beechcraft Baron, e o trem de pouso do Beechcraft Duke.

O desenvolvimento prosseguiu a pedido da Marinha dos Estados Unidos (USN), que forneceu dois T-34B para conversão. Após a adaptação do PT6, as duas aeronaves foram redesignadas como YT-34C, a primeira delas voando com turboélice pela primeira vez em 21 de setembro de 1973. A produção do Turbo Mentor foi iniciada em 1975 para entregas de T-34C para a USN e do T-34C-1 para clientes de exportação em 1977, esta versão com capacidade de carregar armas, apresentando quatro hardpoints sob as asas. O último Turbo Mentor saiu da linha de produção em 1990.

Desde o final da década de 1970, os T-34C têm sido usados pelo Naval Air Training Command (Comando de Treinamento Aéreo Naval) para treinar vários aviadores navais para a Marinha dos EUA (USN), Corpo de Fuzileiros Navais dos EUA (Marines), Guarda Costeira dos EUA (USCG) e várias nações da OTAN e aliadas. Com mais de 35 anos de serviço, o T-34C foi totalmente substituído pelo T-6 Texan II.

História Operacional

Estados Unidos

Força Aérea dos Estados Unidos (USAF) e Patrulha Aérea Civil (CAP)
O primeiro voo do Model 45 foi em 2 de dezembro de 1948, pelo piloto de testes da Beechcraft, Vern Carstens. Em 1950, a USAF encomendou três aeronaves de ensaio em vôo Model A45T, que receberam a designação militar YT-34. Seguiu-se uma longa competição para determinar um novo treinador, em 1953, a Força Aérea colocou o Model 45 em serviço como T-34A Mentor, enquanto a USN seguiu essa decisão em maio de 1955 com o T-34B.

Após extensos testes, a USAF ordenou a produção do Mentor no início de 1953. O primeiro T-34A de produção foi entregue à Base Aérea de Edwards, Califórnia, em outubro de 1953 para avaliação, e as entregas ao Air Training Command (Comando de Treinamento Aéreo - ATC) começaram em 1954. O T-34A começou a ser operado como treinador de voo primário da USAF, substituindo o North American AT-6 Texan. Após o treinamento no T-34A, os pilotos da USAF avançavam para voar o North American T-28A Trojan, em treinamento intermediário.

O T-34A Mentor permaneceu como o treinador primário da USAF até a introdução do Cessna T-37 Tweet no final dos anos 1950. Muitos T-34As foram entregues aos aeroclubes da USAF em bases aérea da força, tanto nos Estados Unidos quanto no exterior.

Vários T-34A foram entregues a força auxiliar da USAF, a Patrulha Aérea Civil (CAP), para uso como aeronave de busca e resgate. No entanto, a asa baixa do T-34A limitou sua utilidade nessa função, e problemas de manutenção, particularmente reparos caros em longarinas de asa que se tornaram aparentes no final dos anos 1990, resultaram na retirada do último T-34A da CAP em 2003. Ao todo, a USAF adquiriu 450 T-34A.

Marinha dos EUA (USN) e Corpo de Fuzileiros Navais dos EUA (Marines)
A Marinha dos Estados Unidos (USN) manteve o T-34B operacional como  treinador primário do Naval Air Training Command (Comando de Treinamento Aeronaval - NATC) na antiga Naval Air Station (Estação Aeronaval - NAS) Saufley Field, Flórida, até meados da década de 1970 e como uma aeronave do Navy Recruiting Command (Comando de Recrutamento da Marinha) até o início da década de 1990, quando as últimas unidades foram aposentadas, por motivos econômicos. Outros continuam sob o controle da USN, como parte de aeroclubes em estações aéreas navais e em estações aéreas do corpo de fuzileiros navais.

A partir de 1975, o T-34C Turbo Mentor foi introduzido como o novo treinador de voo primário da Marinha e começou a substituir o T-28 Trojan norte-americano nos esquadrões de treinamento no NAS Whiting Field, Flórida e NAS Corpus Christi, Texas e na NAS Pensacola, Flórida. O T-34C não é mais usado como uma aeronave de treinamento primário para USN, Corpo de Fuzileiros Navais dos EUA (Marines) e Aviadores Navais da Guarda Costeira dos EUA (USCG), além de pilotos da OTAN e países aliados, treinando sob os auspícios da USN. Foi substituído pelo T-6 Texan II .

Vários outros T-34C se mantém em serviço pelo Naval Air Test Center (Centro de Testes Aeronavais) em NAS Patuxent River, Maryland e como aeronaves de observação aérea com F/A-18 Fleet Replacement Squadrons (FRS) e Strike Fighter Weapons and Tactics Schools em NAS Oceana, Virginia; NAS Lemoore, Califórnia; e MCAS Miramar, Califórnia; e no Naval Strike and Air Warfare Center (NSAWC) em NAS Fallon, Nevada.

Exército dos Estados Unidos (US Army)
Algum tempo antes de 1990, o Exército dos Estados Unidos (US Army) recebeu T-34C ex-USN, usados como plataformas de teste e aeronaves paquera na Base Aérea de Edwards, na Califórnia e em Fort Bragg, na Carolina do Norte.

NASA
NASA Armstrong Flight Research Center em Edwards, Califórnia, operou duas aeronaves T-34C. A primeira aeronave voou anteriormente no Glenn Research Center em Cleveland, Ohio, onde foi usada para experimentos de propulsão envolvendo motores turboélice. Em 1996, esta aeronave foi movida para o Armstrong Flight Research Center como uma aeronave paquera. Essa aeronave foi devolvida à USN em 2002. O segundo T-34C foi obtido no início de 2005 da Naval Air Warfare Center Aircraft Division (NAWCAD) em NAS Patuxent River, onde deveria ser aposentado. Em Armstrong, o T-34C é usado principalmente para servir de aeronave paquera para veículos aéreos não tripulados que voam mais devagar do que as aeronaves de apoio à missão operadas pela NASA (o F/A-18 Hornet). Como um avião de apoio à missão da NASA, o assento traseiro seria ocupado por um fotógrafo ou engenheiro de testes durante as missões de pesquisa. Também é usado para voos de proficiência.

Uso Civil

Em 2004, devido a uma série de acidentes envolvendo falhas estruturais durante voos de combate simulados, toda a frota civil de T-34A/Bs foi aterrada pela Administração Federal de Aviação (FAA) . Desde então, o aterramento foi reduzido por uma lista de restrições no envelope de voo permitido. Por meio de uma série de Diretrizes de Aeronavegabilidade (AD) estabelecidas por ou Métodos Alternativos de Conformidade (AMOC) negociados com a FAA, incluindo a instalação de certas modificações estruturais aprovadas na longarina da asa e outros reparos, a frota de T-34A e T-34B em 2011 foi restaurada ao status de voo completo pela FAA nas limitações originalmente projetadas do Mentor, desde que cada exemplo individual seja compatível com esses AD e AMOC.

O Mentor é a aeronave usada pela Lima Lima Flight Team e Dragon Flight, ambas equipes civis de demonstração. Também foi usado pela piloto acrobática Julie Clark, que voou seu T-34 "Free Spirit" (registro N134JC) em shows aéreos.

Argentina

Força Aérea Argentina
Em meados dos anos 50, a Força Aérea Argentina (FAA) necessitava a substituição de seus treinadores IAe. 22DL, escolhendo o Mentor B45 (versão de exportação do T-34A) como seu novo treinador. Foi fechado um contrato de aquisição de 90 aeronaves (15 construídas pela Beechcraft, nos EUA e outras 75 montadas na FMA, na Argentina). Os primeiros 15 exemplares chegaram em 20 de junho de 1957, sendo os outros 75, construídos pela FMA até 1962. Estas aeronaves foram operados pela Escola de Aviação Militar (EAM) da FAA de 1962 até 2011. Uma aeronave se mantém em serviço no Centro de Ensaios em Vôo (CEV) da FAA, com modificações.

Em 1979, 41 unidades foram repotenciadas com motores Continental IO-470-N12B, de 263 cv (193 kW) pela Área de Material de Rio Cuarto. Entre 1996 e 1999, a Lockheed Martin Aircraft Argentina (LMAASA) modernizou 30 unidades do Mentor para a FAA, em um trabalho que incluía reforços estruturais na célula e modernização na aviônica da aeronave.

Armada Argentina
Em 1978, a Armada Argentina (ARA) adquiriu 15 aeronaves T-34C-1 Turbo Mentor para substituir os T-28 Trojan como aeronave de treinamento do Comando de Aviação Naval (COAN). Estas aeronaves são operadas pelo Primeiro Esquadrão Aeronaval (1EA), baseados em Punta Indio, na província de Buenos Aires.

Durante a Guerra das Malvinas, quatro dessas aeronaves foram deslocadas para as Ilhas Malvinas, operando desde a Estação Aeronaval Calderón, em Pebble Island. Das quatro aeronaves, duas foram destruídas e outras duas danificadas durante um ataque da Special Air Service (SAS) à Pebble Island em 15 de maio de 1982. As duas aeronaves danificadas foram capturadas pelos britânicos e estão preservadas na Grã-Bretanha.

Colômbia

Força Aérea Colombiana
Em 1954, a Força Aérea Colombiana (FAC) adquiriu 50 unidades do Mentor B45, com intenção de substituir seus treinadores primários Boeing PT-17 Stearman, sendo postos em serviço na FAC em 1955. Em 1970, seis aeronaves foram adquiridas para repor aeronaves que foram perdidas em acidentes, sendo complementado por mais dez aeronaves adquiridas em 1977. Estas aeronaves foram operadas pela Escola Militar de Aviação (EMA), em Cali.

Nos anos 90, estas aeronaves foram modernizadas. Em 2013, a FAC as retirou de serviço, sendo substituído pelo treinador básico CIAC T-90 Calima.

Equador

Força Aérea Equatoriana
Em 1977, a Força Aérea Equatoriana (FAE) adquiriu 20 aeronaves T-34C-1 Turbo Mentor para serem operados na Escola Superior Militar de Aviação (ESMA), em Salinas. Em 2005, 12 destas aeronaves foram modernizadas pela Direção de Indústrias da Força Aérea (DIAF). Estas aeronaves foram retiradas de serviço em 2018, sendo substituídas pelo Diamond DA20C-1 Eclipse.

Durante a Guerra do Cenepa, os T-34C-1 foram utilizados pela FAE em missões de relay de comunicações para unidades operativas no Cenepa.

Marinha Equatoriana
A Marinha Equatoriana operou três aeronaves T-34C-1 Turbo Mentor. Uma aeronave foi perdida em acidente em 17 de fevereiro de 2004, tendo as outras duas sido retiradas de serviço em 2014.

México

Armada do México
A Armada do México adquiriu três aeronaves Mentor B45 em 1958, com a intenção de substituir seus treinadores primários Boeing Stearman N2S-5 Kaydet. Estas aeronaves foram operadas de 1958 a 1977, quando foram substituídas por 11 aeronaves Beechcraft Bonanza F33A e F33C.

República Dominicana

Força Aérea da República Dominicana
A Força Aérea da República Dominicana (FARD) adquiriu 12 aeronaves T-34B, ex-USN, em 1977, com a intenção de substituir seus treinadores T-6 Texan e T-28 Trojan. As aeronaves eram utilizadas tanto para treinamento primário quanto para patrulhamento.

Estas aeronaves, antes de serem entregues, foram repotenciadas, recebendo motores Continental IO-520, de 285 hp (212 kW). Em 1990, estas aeronaves receberam hélices tripás. Estas aeronaves foram operadas de 1977 a 2000, sendo substituídas pelo treinador primário Enaer T-35 Pillán.

Uruguai

Força Aérea Uruguaia
Em 1976, a Força Aérea Uruguaia (FAU) adquiriu 16 aeronaves T-34A e B, ex-USAF e ex-USN, com a intenção de substituir os treinadores básicos T-6 Texan e complementar os T-41 Mescalero. Em 1991, mais 17 aeronaves Mentor B45, ex-EdA (Espanha) foram adquiridas. As aeronaves foram retiradas de serviço em 1999, quando foram substituídas por 13 treinadores básicos Aermacchi SF.260.

Estas aeronaves foram operadas pela Escola de Aviação Militar (EAM), pelo Grupo de Aviação Nº1 e pelo Centro de Instrução e Treinamento de Vôo Avançado (CIEVA).

Armada Nacional do Uruguai
Em 1966, a Armada Nacional do Uruguai (ANU) adquiriu um T-34A, com outra aeronave sendo doada pela FAU em 1985  e mais duas aeronaves T-34A transferidas da FAU em 1992. A última dessas aeronaves foi retirada de serviço em 1998, após serem descobertas fissuras nas longarinas.

Em 1981, a ANU adquiriu três T-34C-1 Turbo Mentor, sendo uma perdida em acidente em 22 de março de 1982. As outras duas aeronaves continuam em serviço pela ANU.

Variantes

 YT-34: Protótipo, também nomeado como Model 45. Três unidades produzidas;
 T-34A Mentor: Variante de treinamento primário para a Força Aérea dos Estados Unidos (USAF). 450 unidades produzidas;
 T-34B Mentor: Variante de treinamento primário para a Marinha dos Estados Unidos (USN);
 YT-34C: Protótipo para o T-34C. Duas aeronaves T-34B modificadas com motores turboélice;
 T-34C Turbo Mentor: Variante de treinamento primário, equipada com um motor turboélice Pratt & Whitney Canada PT6A-25;
 T-34C-1 Turbo Mentor: Variante de treinamento primário e ataque leve para exportação;
 Allison Turbine Mentor: Conversão de células de T-34 Mentor com motores turboélice Allison 250;
 Model 73 Jet Mentor: Protótipo de versão a jato do T-34 Mentor, com uma turbina Continental J69-T-9. Uma unidade construída.

Operadores

Operadores Militares

 Real Força Aérea Saudita

 Força Aérea Argelina: 6 aeronaves T-34C-1 adquiridas em 1981.

 Força Aérea Argentina: 90 aeronaves (15 construídas nos EUA e 75 montadas na Argentina). Operadas de 1957 a 2011.
 Armada Argentina: 15 aeronaves adquiridas em 1978. 10 em operação (2022).

 Força Aérea Boliviana: 11 aeronaves T-34A/B recebidas do Uruguai em 2000.

 Real Força Aérea Canadense: 25 T-34A, construídos sob licença pela Canadian Car and Foundry e avaliados pela RCAF de 1954 a 1956. Doados a outras forças aéreas logo após.

 Força Aérea Chilena: Substituído pelo Enaer T-35 Pillán
 Armada do Chile: Substituído pelo Pilatus PC-7 Turbo Trainer

 Força Aérea Colombiana: 50 Mentor B45 adquiridos em 1954, com mais seis adquiridos em 1970 e dez em 1977. Retirado de serviço em 2013.

 Força Aérea Equatoriana: 20 T-34C-1 Turbo Mentor adquiridos em 1977. Retirados de serviço em 2018.
 Marinha Equatoriana: Três T-34C-1 Turbo Mentor, operados até 2014.

 Força Aérea dos Estados Unidos (USAF)
 Marinha dos Estados Unidos (USN)
 Corpo de Fuzileiros Navais dos Estados Unidos (Marines)
 Guarda Costeira dos Estados Unidos (USCG)

 Exército do Ar: 26 unidades operadas de 1958 a 1988.

 Força Aérea das Filipinas: 36 aeronaves cedidas pelo Japão como reparações de guerra em 1958.

 Força Aérea do Gabão

 Força Aérea da Indonésia

 Força Aérea de Autodefesa do Japão
 Força Terrestre de Autodefesa do Japão

 Real Força Aérea Marroquina

 Armada do México: Três aeronaves Mentor B45, operadas de 1958 a 1977.

 Força Aérea da República Dominicana: 12 aeronaves T-34B, ex-USN, operadas de 1977 a 2000.

 Marinha de Guerra do Peru: Três aeronaves operativas em 2022.

 Força Aérea Turca

 Força Aérea Uruguaia: 33 aeronaves (16 T-34B e 17 Mentor B45) operadas entre 1976 e 1999.
 Armada Nacional do Uruguai: 4 aeronaves T-34A, ex-FAU, operadas entre 1966 a 1998 e 3 aeronaves T-34C-1 Turbo Mentor, 2 delas ainda operadas pela ANU.

 Força Aérea Venezuelana

Operadores Civis

 Dragon Flight
 Lima Lima Flight Team
 Administração Nacional da Aeronáutica e Espaço (NASA)
 North Carolina Forest Service

 Associação Aeronáutica Turca

Especificações (T-34A/B Mentor)
Informações

Características Gerais

 Tripulação: 2
 Comprimento: 7.9 m
 Envergadura: 10.6 m
 Altura: 2.9 m
 Área Alar: 16.7 m²
 Peso Vazio: 977 kg
 Peso Máximo de Decolagem (MTOW): 1.315 kg
 Motor: 1x Continental O-470-13, 228 cv (168 kW)

Desempenho

 Velocidade Máxima: 306 km/h (165 kn)
 Alcance: 1.520 km (945 nmi)
 Teto de Serviço: 6.096 m (20.000 ft)
 Taxa de Subida: 6.3 m/s

Especificações (T-34C Turbo Mentor)
Informações

Características Gerais

 Tripulação: 2
 Comprimento: 8.8 m
 Envergadura: 10.2 m
 Altura: 2.92 m
 Área Alar: 16.7 m²
 Peso Vazio: 1.343 kg
 Peso Máximo de Decolagem (MTOW): 1.950 kg
 Motor: 1x turboélice Pratt & Whitney Canada PT6A-25, 565 shp (410 kW)
 Hélice: Tripá, passo constante

Desempenho

 Velocidade Nunca Exceder: 520 km/h (281 kn)
 Velocidade de Cruzeiro: 396 km/h (214 kn)
 Alcance: 1.311 km (815 nmi)
 Teto de Serviço: 9.100 m (29.856 ft)
 Taxa de Subida: 7.5 m/s

Referências

Ligações externas

 página Hawker Beechcraft T-34
 Página de história do T-34 no Navy.mil
 US Navy Fact File: T-34C Turbo-Mentor em Navy.mil
 Associação T-34
 Manual: (1958) TO 1T-34A-1 Manual de Voo T-34A Série USAF
 T-34 Turquia-T-34 protege e preserva a associação -Hur Kus Aviation Club

Aeronaves com primeiro voo em 1948
Aeronaves da Beechcraft
!Artigos com descrição curta

Beechcraft T-34 Mentor


37788 Suchan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
37788 Suchan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov par l'Observatorul din Ondřejov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 2,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 37001-38000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

37788 Suchan


Uiwang (en coreano:의왕시, Romanización revisada:uiwangsi,léase:Uiuáng) Es una ciudad en la provincia de Gyeonggi al norte de la república de Corea del Sur. Está ubicada al sur de Seúl a unos 10 km. Su área es de 54.31 km² (50% bosque)y su población total es de 147.000 (2010).

Es una de las ciudades que rodean a Seúl conocidas en conjunto como Sudogwon. Se conecta con otras ciudades por vías férreas, con Seúl con Línea 1 del metro de Seoul.

Administración
La ciudad de Uiwang  se divide en 6 distritos (dong).
Gocheon-dong
Naesonil(1)-dong
Naseoni(2)-dong
Ojeon-dong
Cheonggye-dong
Gocheon-dong
Bugok-dong

Ciudades hermanas
 Kimitsu, Japón
 Little Rock, Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
Sitio web de Uiwang

Localidades de Gyeonggi

Uiwang


Khemkaran es una ciudad de la India en el distrito de Tarn Taran, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 215  a 240 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 13 557 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)
Batallas de guerras indo-paquistaníes

Khemkaran


A Eusébio Cup 2022 foi a 11ª edição da Eusébio Cup onde a equipe portuguesa do Benfica enfrentou a equipe do Newcastle United, da Inglaterra. Esta edição foi o regresso da taça, depois de um interregno de quatro anos. A partida teve lugar no Estádio da Luz, em Lisboa no dia 26 de julho.

Detalhes do jogo

Premiação

Ver também

 Temporada do Sport Lisboa e Benfica de 2022–23

Referências

Sport Lisboa e Benfica
Eusébio Cup
Futebol de 2022 em Portugal

Eusébio Cup de 2022


A Francal'' - Feira Internacional de Moda em Calçados e Acessórios''' - é  a maior feira especializada na América Latina e o mais importante evento nacional para negócios e lançamento no mercado de calçados. Sua sede está localizada na cidade de São Paulo.

Fundada em 1968 na cidade de Franca, interior de São Paulo, foi tranferida para a capital em 1983.

Eventos de moda do Brasil
Eventos na cidade de São Paulo
Franca

Francal


Fi Serpentis (φ Ser / HD 142980 / HR 5940) es una estrella situada en Serpens Caput, una de las dos regiones que forman la constelación de Serpens.
De magnitud aparente +5,54, se encuentra a 227 años luz del sistema solar.

Fi Serpentis es una subgigante naranja de tipo espectral K1IV con una temperatura efectiva entre 4493 y 4571 K, valor que varía según la fuente consultada.
Es 35 veces más luminosa que el Sol y tiene un diámetro unas 10 veces más grande que el diámetro solar; su tamaño es comparable al de η Serpentis, gigante naranja en la constelación de Serpens.
Fi Serpentis gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 4,6 km/s; dicho valor es sólo un límite inferior, ya que la velocidad real depende de la inclinación de su eje de rotación respecto al observador terrestre.

Fi Serpentis ostenta un contenido metálico comparable al solar, estando su índice de metalicidad [Fe/H] entre +0,01 y +0,06.
En cuanto a su edad, ésta se estima en 5300 millones de años.
Con una masa estimada de 2,2 masas solares, su cinemática corresponde a la de una estrella del disco fino.

Referencias

Subgigantes
Constelación de Serpens

Fi Serpentis


Olaylar
 70 - İmparator Titus komutasındaki Roma İmparatorluğu Ordusu, Kudüs'ü işgal etti ve şehir yağmalandı.
 1566 - Kanuni Sultan Süleyman, Zigetvar Seferi'nde gut hastalığı yüzünden öldü. 28 Kasım 1566 tarihinde defnedildi.
 1776 - Dünyada ilk kez bir denizaltı saldırısı düzenlendi. Amerikalıların imal ettiği Turtle (Kaplumbağa) adlı araç suyun altından giderek New York Limanı'nda demirlemiş bulunan İngiliz Kraliyet Donanması'nın bayrak gemisi HMS Eagle'''ın altına zaman ayarlı bir bomba iliştirdi. Ancak saldırı başarısız oldu.
 1782 - William Herschel, kendi tasarımı olan teleskopla Satürn Bulutsusunu keşfetti.
 1812 - Moskova'ya yürüyen Napolyon, Rusları şehrin 70 mil batısındaki Borodino'da yendi.
 1813 - "Sam Amca" takma ismi, ABD için ilk defa yerel bir gazetede kullanıldı.
 1822 - Portekiz'in sömürgesi olan Brezilya bağımsızlığına kavuştu.
1901 - 19. yüzyılda, Batı'nın Çin üzerindeki ekonomik ve siyasi etkisine karşı çıkartılan Boxer Ayaklanması sona erdi.
1916 - İngiliz uçakları, Haydarpaşa Garı'nı bombaladı.
 1922 - Aydın'ın Kurtuluşu.
 1923 - İkdam, Akşam, İleri, Tercüman-ı Hakikat, Tevhid-i Efkar, Tanin, Vatan ve Vakit gazeteleri, dizgici grevi nedeniyle çıkamayınca ortaklaşa olarak "Müşterek" gazetesi yayımlanmaya başladı. "Müşterek" gazetesi iki hafta çıktı.
 1927 - Amerikalı mucit Philo Taylor Farnsworth, tamamen elektronik sistemle çalışan ilk televizyonu geliştirdi.
 1938 - Hatay Devleti Anayasası kabul edildi. Başbakan Abdurrahman Melek, "Programımızın ruhu ve esası Kemalizm rejimi ve bütün icabatıdır" dedi.
 1940 - II. Dünya Savaşı: Nazi Almanyası, Londra'yı bombalamaya başladı. 57 gün kesintisiz devam eden gece bombardımanlarına The Blitz adı verilmişti.
 1943 - II. Dünya Savaşı; İtalya, Müttefikler'e teslim oldu.
 1946 - Cumhuriyet tarihinin ilk büyük devalüasyonu yapıldı. Bir Amerikan dolarının değeri 131,50 kuruştan 280 kuruşa yükseltildi.
 1947 - Türkiye - Irak Dostluk Antlaşması imzalandı.
 1956 - BM'de Köleliğin, Köle Ticaretinin ve Köleliğe Benzer Kurum ve Uygulamaların Kaldırılması Ek Sözleşmesi kabul edildi.
 1958 - Ana Muhalefet lideri, CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, "Sehpalar kurulursa nasıl işleyeceğini kimse bilemez" dedi. Demeç; Başbakan Adnan Menderes'in, "idam sehpalarında can verenlerden ders alsalar ya" açıklamasına yanıttı.
 1977 - İstanbul'da tüp gaz kuyrukları. Tüp gaz, peşin parayla sıra numarası alınarak satılıyor.
 1978 - İran'da Şah Muhammed Rıza Pehlevi karşıtı gösterilere 20 bin kişi katıldı.
 1979 - 12 Eylül Darbesi'ne giden süreç: Turgutlu, Manisa'da ülkücü militanlar Halil Esendağ, Selçuk Duracık ve 16 yaşındaki Ali Aksakal, fırın basıp sol görüşlü 4 fırıncıyı öldürdü.
 1980 - 12 Eylül Darbesi'ne giden süreç: Viranşehir, Urfa'da okullarda Türk bayrağı çektirip İstiklal Marşı söyleten Asteğmen İlyas Bayraktutar, PKK tarafından işkenceyle öldürüldü.
 1979 - İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı, Dostlar Tiyatrosu'nun "Brecht Kabare''" oyununu yasaklandı.
 1982 - Esenboğa Katliamı sanığı ASALA militanı Levon Ekmekçiyan, tek celsede idam cezasına çarptırıldı.
 1983 - Kadir Mısıroğlu, Cumhurbaşkanı Kenan Evren tarafından Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından çıkarıldı.
 1985 - Kuşadası yakınlarındaki yangın söndürme çalışmalarında 14 er yanarak öldü.
 1986 - Desmond Tutu, Güney Afrika'da ilk siyahi Anglikan Kilisesi lideri oldu.
 1986 - Şili'de Pinochet suikasta uğradı; 5 koruması öldü, Pinochet ise yara almadan kurtuldu.
 1999 - Yunanistan'nın başkenti Atina'nın 17 km kuzey batısında 6,0 şiddetinde deprem meydana geldi. 143 kişi öldü, 1600'den fazla kişi yaralandı.
 2011 - Lokomotiv Yaroslavl buz hokeyi takımını taşıyan Yak-Servis 9634 sefer sayılı Yakovlev Yak-42 tipi uçak, Yaroslavl Havalimanı'ndan kalkışının ardından İdil Nehri'ne düştü. Uçakta bulunan 45 kişiden 43'ü olay anında, Alexander Galimov ise 5 gün sonra hayatını kaybetti. Kazada sadece uçak mühendisi Alexander Sizov hayatta kaldı.
 2017 - Meksika'nın Chiapas eyaletinde 8,1 Mw şiddetinde deprem meydana geldi. 97 kişi öldü.

Doğumlar
 923 - Suzaku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 61. imparatoru (ö. 952)
 1533 - I. Elizabeth, İngiltere Kraliçesi (ö. 1603)
 1641 - Tokugawa Ietsuna, Tokugawa Hanedanlığı'nda 1651 ve 1680 yılları arasında hüküm süren 4.şogun (ö. 1680)
 1707 - Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon, Fransız natüralist, matematikçi, kozmolog ve ansiklopedi yazarı (ö. 1788)
 1726 - François-André Danican Philidor, Fransız satranççı ve besteci (ö. 1795)
 1791 - Giuseppe Gioacchino Belli, İtalyan şair (ö. 1863)
 1795 - John William Polidori, İngiliz yazar ve doktor (ö.1821)
 1805 - Samuel Wilberforce, İngiliz piskopos (ö. 1873)
 1819 - Thomas A. Hendricks, Amerikalı politikacı ve hakim (ö. 1885)
 1836 - Henry Campbell-Bannerman, Birleşik Krallık Başbakanı (ö. 1908)
 1840 - Kral Sisowath, Kamboçya Kralı (ö. 1927)
 1842 - Johannes Zukertort, Leh-Alman-İngiliz satranç oyuncusu (ö. 1888)
 1855 - William Friese-Greene, İngiliz mucit ve profesyonel fotoğrafçı (ö. 1921)
 1867 - J. P. Morgan Jr., Amerikalı bankacı, finans yöneticisi ve hayırsever (ö. 1943)
 1877 - Milan Nedić, Sırp general ve politikacı (ö. 1946)
 1900 - Giuseppe Zangara, ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt'e başarısız suikast girişimiyle tanınan suikastçı (ö. 1933)
 1907 - Ahmet Adnan Saygun, Türk Klasik Batı Müziği bestecisi (ö. 1991)
 1908
Merna Kennedy, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1944)
Michael DeBakey, Amerikalı cerrah (ö. 2008)
 1909 - Elia Kazan, Amerikalı yönetmen ve En İyi Film Akademi Ödülü sahibi (ö. 2003)
 1910 - Aleks Buda, Arnavut tarihçi (ö. 1993)
 1911 - Todor Zhivkov, Bulgar devlet adamı (ö. 1998)
 1912
Faruk Bayülkem, Türk psikiyatr ve nörolog hekim (ö. 2009)
David Packard, Amerikalı elektrik mühendisi (ö. 1996)
 1913 - Oswald Szemerényi, Macar asıllı dilbilimci (ö. 1996)
 1914
James Van Allen, Amerikalı uzay bilimcisi (ö. 2006)
Lída Baarová, Nazi propaganda bakanı Joseph Goebbels'in metresi olan bir Çek aktristi (ö. 2000)
 1916 - Halil İnalcık, Türk tarihçi (ö. 2016)
 1917 - John Cornforth, Avustralyalı kimyager (ö. 2013)
 1922 - Necdet Calp, Türk bürokrat ve siyasetçi (ö. 1998)
 1925 - Nusretullah Vahdet, İranlı komedyen, aktör ve film yönetmeni (ö. 2020)
 1926
Ed Warren, Amerikalı demonolojist ve yazar (ö. 2006)
Samuel Goldwyn, Jr., Amerikalı yönetmen (ö. 2015)
Erich Juskowiak, Almanya millî futbol takımı forması giymiş eski futbolcu (ö. 1983)
 1927
Trader Faulkner, Avustralyalı-İngiliz aktör (ö. 2021)
Carlos Romero, Ukraynalı milli futbolcu (ö. 1999)
 1930 - I. Baudouin, Belçika Kralı (ö. 1993)
 1931
Bruce Reynolds, İngiliz çete lideri (ö. 2013)
Sonny Rollins, Amerikalı caz tenör saksofoncusu ve bestecisi
 1932
Bilge Zobu, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
Malcolm Bradbury, İngiliz yazar ve akademisyen (ö. 2015)
 1933
Alenka Goljevscek, Slovenyalı oyun yazarı (ö. 2017)
Ela Bhatt, Hintli hukukçu, aktivist ve hayırsever
 1934 - Ömer Karami, Lübnanlı siyasetçi (ö. 2015)
 1935
Abdou Diouf, Senegal'in 2. Cumhurbaşkanı, 2. Başbakanı ve 2. Frankofon Genel Sekreteri
Pedro Manfredini, Arjantinli eski milli futbolcu (ö. 2019)
 1936
Buddy Holly, Amerikalı şarkıcı, besteci ve Rock and roll'un öncüsü (ö. 1959)
Apostolos Kaklamanis, Yunan PASOK mensubu siyasetçi
Abdurrahman Vahid, Endonezya eski devlet başkanı (ö. 2009)
 1937
Cüneyt Arkın (Fahrettin Cüreklibatır), Türk tıp doktoru, dizi, sinema, tiyatro oyuncusu, senarist, yapımcı ve yönetmen (ö. 2022)
June Harding, Amerikalı aktris (ö. 2019)
 1940
Dario Argento, İtalyan film yönetmeni, yapımcı ve senarist
Erkut Taçkın, Türk müzisyen (ö. 2020)
 1941 - György Mezey, Macar teknik direktör
 1943
Lena Valaitis, Litvan asıllı Alman şarkıcı
David Dein, İngiliz spor adamı
 1944 - Bora Milutinović, Sırp futbolcu ve eski teknik direktör
 1945
Andrea Santoro, İtalyan misyoner rahip (ö. 2006)
Jacques Lemaire, Kanadalı buz hokeyi oyuncusu
 1946 - Francisco Varela, Şilili biyolog, filozof, sibernetikçi ve sinirbilimci (ö. 2001)
 1949
Gloria Gaynor, Amerikalı şarkıcı
Carlos Lehder, Alman-Kolombiyalı uyuşturucu baronu
 1950
Julie Kavner, Amerikalı film ve televizyon oyuncusu, komedyen ve dublajcı
Mário Sérgio, Brezilyalı eski futbolcu ve teknik direktör
 1952
Susan Blakely, Amerikalı sinema oyuncusu
Muharrem Seyidov, Azerbaycan Ulusal Kahramanı
 1953
Ami Aspelund, Fin şarkıcı
Enzo D'Alò, İtalyan animatör ve yönetmen
Şükrü Erbaş, Türk şair ve yazar
Yopie Latul, Endonezyalı şarkıcı
 1954
Michael Emerson, Amerikalı oyuncu
Corbin Bernsen, Amerikalı oyuncu ve film yapımcısı
 1955
Mira Furlan, Hırvat oyuncu ve şarkıcı (ö. 2021)
Nursun Kayıran, Türk bürokrat
Gert Brauer, Alman millî futbolcu (ö. 2018)
Suad Karalić, Bosnalı eski futbolcu
 1956 - Diane Warren, Amerikalı şarkı sözü yazarı
 1957
Nasır Muhammedhani, İranlı eski futbolcu
Cafer Muhtarifer, İranlı eski milli futbolcu
 1958
Bayram Ali Bayramoğlu, Türk siyasetçi
Goran Hadžić, Krayina Sırp Cumhuriyeti eski Devlet Başkanı (ö. 2016)
 1959
Toshihiko Okimune, Japon eski futbolcu
Pierre Nanterne, Fransız yönetici ve iş insanı (ö. 2019)
 1960
Bob Hartley, Kanadalı buz hokeyi koçu
Ersin Tatar, Kıbrıs Türkü iktisatçı, siyasetçi ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti eski başbakanı
ve mevcut Cumhurbaşkanı
Rebi Yasin, Mısırlı eski milli futbolcu
 1961
Samir Şerifov, Azerbaycan maliye bakanı
Jochen Horst, Alman sinema, dizi ve tiyatro oyuncusu
 1962
Jennifer Egan, Amerikalı roman ve kısa hikâye yazarı
Hasan Vezir, Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör
 1963
Betül Tarıman, Türk şair
Éric Di Meco, Fransız eski futbolcu
 1964 - Eazy-E, Amerikalı Hip-Hop rap sanatçısı ve prodüktör (ö. 1995)
 1965
Özen Yula, Türk tiyatro yazarı
Tomáš Skuhravý, Çek eski milli futbolcu
Darko Pančev, Kuzey Makedonyalı eski  milli futbolcu
 1966
Mihriban Er, Türk dizi ve sinema oyuncusu
Toby Jones, İngiliz aktör
 1967
Natalia Wörner, Alman oyuncu
Leslie Jones, Amerikalı oyuncu ve komedyen
 1968
Jin Hee-kyung, Güney Koreli oyuncu
Marcel Desailly, Fransız defans oyuncusu
 1969 - Angie Everhart, Amerikalı manken ve oyuncu
 1970 - Tom Everett Scott, Amerikalı oyuncu
 1971 - Caroline Peters, Alman oyuncu
 1972
Markus Münch, Alman eski futbolcu
Jean-Jacques Tizié, Fildişi Sahilli milli futbolcu
 1973
Alex Kurtzman, Amerikalı yapımcı
Shannon Elizabeth, Amerikalı oyuncu ve eski manken
 1974
Stéphane Henchoz, İsviçreli eski millî futbolcu
Mario Frick, Lihtenştaynlı eski futbolcu
Antonio McDyess, Amerikan basketbol oyuncusu
Harold Wallace, Kosta Rikalı millî futbolcu ve teknik direktör
 1975
Esra Balamir, Türk model, şarkıcı, oyuncu ve televizyon sunucusu
Zeynep Günay Tan, Türk yönetmen
 1976
Oliver Hudson, Amerikalı aktör
Muhammed Bereket, Mısırlı milli futbolcu
 1977
Aslı Şen, İş insanı, kozmetikçi
Hakan Eratik, Türk oyuncu, fotomodel, manken, televizyon sunucusu
Fedde le Grand, Hollandalı DJ ve prodüktör
Kaan Berberoğlu, Türk yüzücü
 1978
Masakazu Senuma, Japon futbolcu
Devon Sawa, Kanadalı aktör ve seslendirme sanatçısı
 1979
Ersin Güreler, Türk eski futbolcu
Owen Pallett, Kanadalı besteci, çalgıcı ve şarkıcı
Mehmet Ali Nuroğlu, Türk oyuncu
Murat Karakoç, Türk futbolcu
 1980
Emir Sevinç, Türk şarkıcı ve şarkı sözü yazarı
Emre Belözoğlu, Türk futbolcu
Gabriel Milito, Arjantinli eski futbolcu
Nigar Cemal, Azerbaycanlı şarkıcı
Javad Nekounam, İranlı eski millî futbolcu ve teknik direktör
Cevad Nekunam, İranlı eski millî futbolcu ve teknik direktör
 1981
Kyohei Yamagata, Japon eski futbolcu
Gökhan Zan, Türk eski milli futbolcu
 1982
Gonca Özmen, Türk şair
Rıza Efendioğlu, Türk futbolcu
Iamel Kabeu, Yeni Kaledonyalı millî futbolcu
 1983
Mehmet Topuz, Türk futbolcu
Pops Mensah-Bonsu, İngiliz profesyonel eski futbolcu
 1984
João Miranda de Souza Filho, Brezilyalı futbolcu
Vera Zvonareva, Rus profesyonel tenisçi
 1985
Georgi Sarmov, Bulgar eski futbolcu
İpek Bağrıaçık, Türk oyuncu
Rafinha, Brezilyalı defans oyuncusu
 1986
 Charlie Daniels, İngiliz eski futbolcu
 Ebrahim Sawaneh, Gambiyalı futbolcu
 1987
Evan Rachel Wood, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
Veysel Kılıç, Türk futbolcu
Robert Snodgrass, İskoç futbolcu
Oleg Samsonov, Rus futbolcu
Can Tutuğ, Türk caz vibrafonisti, radyo programcısı ve psikiyatr
 1988
Yağmur Koçyiğit, Türk voleybolcu
Hakan Kurtaş, Türk oyuncu
Kevin Love, Amerikalı profesyonel basketbolcu
Luis Ovalle, Panamalı futbolcu
 1989
Hannah John-Kamen, İngiliz oyuncu
Jonathan Majors, Amerikalı aktör
 1990
Tuğba Melis Türk, Türk sinema ve dizi oyuncusu
Boualem Khoukhi, Katarlı futbolcu
Fyodor Klimov, Rus artistik buz pateni sporcusu
 1991
Joe Harris, Amerikan basketbol oyuncusu
Dejan Garača, İsveçli futbolcu
 1992
Gizem Karaca, Türk manken ve oyuncu
Alican Süner, Türk kemancı
Martin Hinteregger, Avusturyalı futbolcu
Aleksey Lutsenko, Kazak profesyonel bisikletçi
 1993
Rosemary Arauz, Honduraslı manken
Vladimir Rodić, Karadağlı futbolcu
 1994
 Maren Lundby, Norveçli kayakla atlamacı
Isel Suñiga, Guatemalalı manken
Berker Güven, Türk oyuncu
Abdülkerim Bardakcı, Türk futbolcu
 1995
Luisa Niemesch, Alman güreşçi
George Williams, Galli futbolcu
Jailson, Brezilyalı futbolcu
Yota Shimokawa, Japon futbolcu
 1996
Altuğ Çelikbilek, Türk tenisçi
Donovan Mitchell, Amerikalı basketbolcu
1998
Manita Hang, Kamboçyalı manken
Gerardo Arteaga, Meksikalı milli futbolcu futbolcu
Moisés Villarroel Angulo, Bolivyalı milli futbolcu
Roberto Alvarado, Meksikalı futbolcu
 1999 - Amadou Ciss, Senegalli futbolcu
 2000 - Finn Azaz, İngiliz profesyonel futbolcu
 2003 - Bilal Ceylan, Türk futbolcu

Ölümler
 1134 - I. Alfonso, Aragon ve Navarra kralı (1104-1134) (d. 1073)
 1151 - V. Geoffroy, 1129'dan itibaren miras yoluyla Anjou, Touraine ve Maine kontu ve sonra 1144'ten itibaren fetih yoluyla Normandiya dükü (d. 1113)
 1550 - Niccolò Tribolo, İtalyan manerist sanatçı (d. 1500)
 1559 - Robert Estienne, Fransız matbaacı, yayıncı ve sözlükbilimci (d. 1503)
 1566 - Kanuni Sultan Süleyman, Osmanlı'nın 10. Padişahı (d. 1494)
 1566 - Nikola Šubić Zrinski, Hırvat asker (d. 1508)
 1619 - Marko Krizin, Hırvat Katolik rahibi, iman şehidi ve aziz (d. 1589)
 1657 - Arvid Wittenberg, İsveçli asker, özel meclis üyesi ve devlet adamı (d. 1606)
 1809 - I. Rama, Tayland kralı (d. 1737)
 1871 - Mehmed Emin Âli Paşa, Osmanlı devlet adamı (d. 1815)
 1910 - William Holman Hunt, İngiliz ressam (d. 1827)
 1922 - William Stewart Halsted, Amerikalı cerrah (d. 1852)
 1933 - Edward Grey, İngiliz Liberal devlet adamı (d. 1862)
 1949 - Elton Mayo, Avustralyalı psikolog, sosyolog ve organizasyon kuramcısı (d. 1880)
 1951 - Maria Montez, Dominik asıllı Amerikalı-Fransız aktris (d. 1912)
 1954 - Glenn Scobey Warner, Amerikalı Amerikan futbolu oyuncusu ve koçu (d. 1871)
 1960 - Wilhelm Pieck, Alman Komünist Partisi ve Komintern yöneticilerinden, Doğu Almanya'nın ilk Devlet Başkanı (d. 1876)
 1971 - Spring Byington, Amerikalı aktris (d. 1886)
 1971 - Albert Caraco, Fransız asıllı Uruguay vatandaşı filozof, yazar, denemeci ve şair (d. 1919)
 1974 - Celâl Sılay, Türk şair ve öykü yazarı (d. 1914)
 1979 - I. A. Richards, İngiliz edebiyat eleştirmeni ve retorikçi (d. 1893)
 1981 - Christy Brown, İrlandalı yazar ve ressam (d. 1932)
 1984 - Jennifer Kendal, İngiliz oyuncu (d. 1933)
 1984 - Liam O'Flaherty, İrlandalı yazar (d. 1896)
 1987 - Sait Ağar, Türk siyasetçi (d. 1920)
 1988 - Sedad Hakkı Eldem, Türk mimar (d. 1908)
 1990 - Alan John Percivale Taylor, İngiliz tarihçi ve gazeteci (d. 1906)
 1990 - Fuat Börekçi, Türk siyasetçi (d. 1909)
 1991 - Edwin McMillan, Amerikalı nükleer fizikçi (d. 1907)
 1994 - James Clavell, Avustralyalı yazar (d. 1924)
 1994 - Terence Young, İngiliz sinema yönetmeni (d. 1915)
 1996 - Bibi Besch, Amerikalı aktris (d. 1942)
 1996 - Arda Bowser, Amerikalı profesyonel futbolcu (d. 1899)
 1997 - Mobutu Sese Seko, Demokratik Kongo Cumhuriyeti Devlet Başkanı (d. 1930)
 1997 - Mustafa Tayyar, Türk siyasetçi (d. 1914)
 1998 - Mario Bardi, İtalyan ressam (d. 1922)
 2001 - Spede Pasanen, Fin yönetmen (d. 1930)
 2003 - Warren Zevon, Amerikalı besteci ve müzisyen (d. 1947)
 2005 - Efkan Efekan, Türk oyuncu (d. 1935)
 2005 - Enver Kaplan, Türk siyasetçi (d. 1921)
 2005 - Musa Arafat, Filistinli devlet adamı (d. 1940)
 2005 - Sergio Endrigo, İtalyan şarkıcı (d. 1933)
 2009 - Muammer Yazar, Türk hukukçu (d. 1917)
 2010 - John Kluge, Amerikalı iş insanı (d. 1914)
 2012 - César Ardavin, İspanyol senarist ve film yapımcısı (d. 1923)
 2012 - Kemal Merkit, Türk motosikletçi (d. 1960)
 2013 - Dokka Umarov, 2006-2007 yılları arasında İçkerya Çeçen Cumhuriyeti başkanı (d. 1964)
 2014 - Kwon Ri-Se, Japon-Koreli şarkıcı ve manken (d. 1991)
 2015 - Susan Allen, Amerikalı arpist (d. 1951)
 2015 - Candida Royalle, Amerikalı pornografik film oyuncusu, yapımcı ve yönetmeni (d. 1950)
 2016 - Norbert Schemansky, Amerikalı eski halterci (d. 1924)
 2016 - Ferheng Şerif, İranlı besteci, araştırmacı ve öğretmen (d. 1931)
 2017 - Türkân Akyol, Türk tıp doktoru, akademisyen ve siyasetçi (d. 1928)
 2017 - Jeremiah Goodman, Amerikalı desinatör ve ressam (d. 1922)
 2017 - Terence Harvey, İngiliz karakter oyuncusu (d. 1944)
 2017 - Tomás Villanueva, İspanyol siyasetçi  (d. 1953)
 2018 - Jonas Algirdas Antanaitis, Litvanyalı siyasetçi (d. 1921)
 2018 - Mac Miller, Amerikalı hip hop şarkıcısı (d. 1992)
 2019 - Robert Axelrod, Amerikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1949)
 2019 - John Wesley, Amerikalı oyuncu ve eski asker (d. 1947)
 2020 - Berni Alder, Almanya doğumlu Amerikalı fizikçi (d. 1925)
 2020 - Aurelio Iragorri Hormaza, Kolombiyalı politikacı (d. 1937)
 2020 - Sergey Koltakov, Sovyet-Rus aktör (d. 1955)
 2020 - Xavier Ortiz, Meksikalı aktör, şarkıcı, yapımcı ve iş insanı (d. 1972)

Tatiller ve özel günler
 Fırtına: Bıldırcın Geçişi Fırtınası
 Aydın'ın Kurtuluşu
 Dünya DMD hastaları için farkındalık günü
 Dünya Temiz Hava Günü

Kaynakça

0907
07

7 Eylül


Earl of Meath is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1627 and is held by the head of the Brabazon family.

History
The Brabazon family descends from Sir Edward Brabazon, who represented County Wicklow in the Irish House of Commons and served as High Sheriff of Staffordshire in 1606. He was raised to the Peerage of Ireland as Baron Ardee in 1616. He was succeeded by his eldest son, the second Baron. He was created Earl of Meath in the Peerage of Ireland in 1627, with remainder to his younger brother, the Hon. Sir Anthony Brabazon. Lord Meath was succeeded by his son, the second Earl. His grandson, the fourth Earl, served as Lord-Lieutenant of Dublin and of Kildare. His wife Dorothy Stopford, daughter of James Stopford and Mary Forth, was a close friend of Jonathan Swift. He died childless and was succeeded by his younger brother, the fifth Earl. He was also Lord-Lieutenant of Dublin. He married the Hon. Juliana Chaworth, daughter of Patrick Chaworth, 3rd and last Viscount Chaworth.

Upon the death of the fifth Earl, the titles passed to his eldest son, the sixth Earl. He served as Lord-Lieutenant of Dublin and County Kildare. He died childless and was succeeded by his younger brother, the seventh Earl. His grandson, the ninth Earl, was killed in a duel in 1797. He was succeeded by his younger brother, the tenth Earl. He served as Lord-Lieutenant of Dublin from 1831 to 1851. The Chaworth title held by his ancestors was revived in 1831 when he was created Baron Chaworth, of Eaton Hall in the County of Hereford, in the Peerage of the United Kingdom. This title gave him and his descendants an automatic seat in the House of Lords. His son, the eleventh Earl, sat as MP for Dublin County from 1830 to 1832, and from 1837 to 1841, and was also Lord-Lieutenant of County Wicklow from 1869 to 1887. He was succeeded by his son, the twelfth Earl. He was a politician and philanthropist. His son, the thirteenth Earl, was a Brigadier-General in the Grenadier Guards and the Irish Guards. , the titles are held by the latter's grandson, the fifteenth Earl, who succeeded his father in 1998.

The Hon. William Brabazon, of Tara House in County Meath, younger son of the seventh Earl, was the father of Barbara, who married John Moore. Their grandson John Arthur Henry Moore assumed the additional surname of Brabazon and was the father of the aviation pioneer and Conservative politician John Moore-Brabazon, 1st Baron Brabazon of Tara. (See Baron Brabazon of Tara for more information on this branch of the family.)

The family seat is Kilruddery House, near Bray in County Wicklow.

Barons Ardee (1616)
Edward Brabazon, 1st Baron Ardee (died 1625)
William Brabazon, 2nd Baron Ardee (1580–1651) (created Earl of Meath in 1627)

Earls of Meath (1627)
William Brabazon, 1st Earl of Meath (1580–1651)
Edward Brabazon, 2nd Earl of Meath (1610–1675)
William Brabazon, 3rd Earl of Meath (1635–1685)
Edward Brabazon, 4th Earl of Meath (1638–1707)
Chambré Brabazon, 5th Earl of Meath (1645–1715)
Chaworth Brabazon, 6th Earl of Meath (1686–1763)
Edward Brabazon, 7th Earl of Meath (1691–1772)
Anthony Brabazon, 8th Earl of Meath (1721–1790)
William Brabazon, 9th Earl of Meath (1769–1797)
John Chambre Brabazon, 10th Earl of Meath (1772–1851)
William Brabazon, 11th Earl of Meath (1803–1887)
Reginald Brabazon, 12th Earl of Meath (1841–1929)
Reginald Le Normand Brabazon, 13th Earl of Meath (1869–1949)
Anthony Windham Normand Brabazon, 14th Earl of Meath (1910–1998)
John Anthony Brabazon, 15th Earl of Meath (born 1941)

The heir apparent is the present holder's only son, Anthony Jacques Brabazon, Lord Ardee (born 1977).
The heir apparent's heir apparent is his son, the Hon. Aldus Jack Brabazon (born 2010).

See also
Brabazon baronets
Killruddery House
Lordship of Meath

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Earldoms in the Peerage of Ireland
Bray, County Wicklow
Brabazon family
Noble titles created in 1627

Earl of Meath


Nyke Slawik (Leverkusen, 07 de janeiro de 1994) é uma ativista e política alemã, filiada ao Partido Aliança 90/Os Verdes, eleita em 2021 para o Bundestag, representando o estado da Renânia do Norte-Vestfália. Juntamente à sua colega parlamentar Tessa Ganserer, foram as primeiras pessoas abertamente trans a serem eleitas para o Parlamento Alemão.

Infância e Educação
Slawik nasceu e foi criada em Leverkusen, em Renânia do Norte-Vestfália, Alemanha, onde a família de sua mãe viveu por várias gerações. Seu pai emigrou da região polonesa da Silésia para Leverkusen no final da década de 70. Nyke tornou pública sua identidade trans em 2011.

Nyke concluiu o ensino médio em 2012 e graduou-se na Universidade de Düsseldorf em Estudos Ingleses e Americanos e Estudos de Comunicação e Mídia. Como estudante, fez um semestre em Leicester, Inglaterra e estagiou no Parlamento Europeu em Bruxelas.

Carreira política

Primeiros anos
Em 2009, Slawik juntou-se a Grüne Jugend, associação juvenil ligada ao Partido Verde, onde atuou como Presidenta do Conselho da Grüne Jugend em Düsseldorf de 2013 a 2015. De 2015 a 2017, foi membro do Conselho Estadual da Grüne Jugend e concorreu como candidata para o Landtag de seu estado de origem Renânia do Norte-Vestfália, em 2018. Durante as eleições europeias de 2019 na Alemanha, concorreu como candidata do Partido Verde ao Parlamento Europeu. De 2018 a 2021, Slawik trabalhou como assistente de pesquisa no Parlamento Estadual da Renânia do Norte-Vestfália para os deputados do Partido Verde Wibke Brems e Matthi Bolte.

Membro do Bundestag
Slawik foi eleita para o Bundestag nas eleições federais alemãs de 2021 pela Aliança 90/Os Verdes representando seu estado. Junto com sua colega Tessa Ganserer, Slawik tornou-se a primeira pessoa abertamente trans a ser eleita para o Parlamento alemão.Também foi a primeira vez, em cerca de 50 anos, que uma pessoa nativa de Leverkusen compõe o parlamento. Ela foi eleita com 11,3% dos chamados "primeiros votos", ficando em 11º colocação na lista dos candidatos do seu partido. Nas eleições federais, os alemães assinalam dois votos: o primeiro num canditato de seu distrito eleitoral e o segundo num partido.

Posições políticas

Clima
Slawik apoia ações imediatas a serem tomadas pela Alemanha contra a crise climática, incluindo a eliminação total do carvão até 2030 e a transição para energias 100% renováveis. Ela também é a favor de parar construções de novas estradas e extensões e, em vez disso, investir esse dinheiro no transporte verde.

Serviços sociais
Slawik é a favor de elevar o salário mínimo para 12 euros por hora e aumentar o valor do benefício ao desempregado, do plano de reformas Hertz IV, para 50 euros, bem como abolir as sanções impostas aos beneficiários do programa que não cumprem certas condições. Ela também indicou que apoia potencialmente a substituição dos benefícios por um sistema mais robusto.

Justiça social
Para avançar os direitos dos grupos marginalizados na Alemanha, Slawik apoia o estabelecimento de uma lei federal anti-discriminação abrangente, exigindo que as mulheres componham pelo menos 50% dos parlamentos alemães e conselhos executivos de negócios. Ela apoia uma lei de autodeterminação identitária para alemães transgêneros, bem como uma lei para acabar com a diferença salarial entre mulheres e homens. Slawik também apoia um plano nacional para combater o racismo, o sexismo, a transfobia e a homofobia.

Participação de jovens
Slawik apoia uma possível redução na idade do voto de 18 para 16 anos a fim de facilitar o aumento do envolvimento dos jovens na política.

Nascidos em 1994
Políticos LGBT da Alemanha
Mulheres transgênero
Mulheres da Alemanha na política
Membros da Aliança 90/Os Verdes
Mulheres ativistas
Ambientalistas da Alemanha
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)
Políticos transgênero

Nyke Slawik


Jerónimo Pinelo fue un canónigo de la Catedral de Sevilla que ejerció esta función al menos desde el 12 de abril de 1486. Fue hermano del también canónigo Pedro Pinelo, e hijo del banquero genovés y Factor de la Casa de Contratación de Indias Francisco Pinelo y de María de Torres. Ejerció el cargo de Alcalde Mayor de Cantillana, con jurisdicción sobre las villas de Villaverde del Río, Brenes, Zalamea la Real y Almonaster la Real. Fue asimismo maestrescuela desde 1491 hasta su muerte. Falleció en 1520 y se encuentra enterrado junto a sus padres en la Capilla del Pilar de la Catedral de Sevilla.

Construyó una casa-palacio de estilo renacentista en el que residió y donde se encuentra en la actualidad la Academia de las Bellas Artes y la Academia de las Buenas Letras de Sevilla. Este edificio se encuentra situado en el centro histórico de la ciudad, en la calle Abades y es conocido tradicionalmente como Casa de los Pinelo.

Referencias

P
Canónigos de la catedral de Sevilla

Jerónimo Pinelo


نشأت الفلسفة الصينية في فترة الربيع والخريف وحقبة الممالك المتحاربة، خلال فترة تُعرف باسم "مدارس الفكر المئة"، والتي تتميز بتطورات فكرية وثقافية هامة. بدأت معظم الفلسفة الصينية في حقبة الممالك المتحاربة، لكن عناصر الفلسفة الصينية موجودة منذ عدة آلاف السنين، بل يمكن ملاحظتها في ايجنغ (كتاب التغيرات)، وهو موجز موغل في القدم عن الكهانة، ويعود تاريخه إلى عام 672 قبل الميلاد على أقل تقدير. وخلال حقبة الممالك المتحاربة، نشأ ما أسماه سيما تان المدارس الفلسفية الكبرى في الصين: الكونفوشية والشرعوية والطاوية. إلى جانب عدد من الفلسفات الغارقة في القدم، كالموهية ومدرسة أنصار الطبيعة ومدرسة الأسماء (أو المنطقيون).

المعتقدات الأولى
استند الأفكار الأولى خلال حقبة شانغ على الدورات. وتنبع هذه الفكرة مما يستطيع البشر في مملكة شانغ ملاحظته: كدورة النهار والليل مثلاً أو دورات الفصول، وحتى دورة القمر. وهكذا، فإن هذه الفكرة، التي ظلت صالحة عبر التاريخ الصيني، تعكس ترتيب الطبيعة. كما تجسد أيضاً اختلافاً أساسياً عن الفلسفة الغربية، حيث النظرة السائدة للزمن لا تتعدى كونها تطوراً خطياً. وفي عهد شانغ، اعتُبر القدر قابلاً للتغيير عن طريق "الآلهة العظيمة"، والتي يمكننا اعتبارها آلهة بشكل عام. وكان تبجيل الأموات طقساً حاضراً ومعترفاً به عالمياً، كما كانت التضحية بالبشر والحيوانات أمراً شائعاً.

أُطيح بسلالة شانغ الحاكمة على يد سلالة زو، وطُرح وقتها مفهوم سياسي وديني وفلسفي جديد يسمى "التفويض السماوي". ويُمنح هذا التفويض عندما يصبح الحكام غير جديرين بمنصبهم ويقدموا ذريعة لحكمهم. أشارت الدلائل الأثرية من تلك الفترة إلى ازدياد المعرفة بالقراءة والكتابة والابتعاد الجزئي عن الإيمان المطلق بالـ شانغدي (الكائن الأسمى في الديانة الصينية التقليدية)، حيث أصبح تبجيل الموتى (أو عبادة الأسلاف) وقتها شائعاً وذا توجه عالمي متزايد.

نظرة عامة

تطورت الكونفوشية خلال فترة الربيع والخريف من تعاليم الفيلسوف الصيني كونفوشيوس (551-479) قبل الميلاد، حيث اعتبر نفسه بمثابة ناقلٍ لقيم وتعاليم Zhou. وتتعلق فلسفته بمجالات الأخلاق والسياسة، وركّز أيضاً على الأخلاق الشخصية والحكومية وصحة العلاقات الاجتماعية والعدالة والمذهب التقليدي والإخلاص. وتؤكد "المنتخبات" على أهمية الطقوس وعلى أهمية الـ "رين" Ren والتي بالإمكان ترجمتها إلى "الرحمة الإنسانية" بالمعنى الفضفاض. والكونفوشية –إلى جانب الشرعوية –مسؤولة عن خلق حكم الجدارة الأول من نوعه في العالم، وينص حكم الجدارة على تحديد وضع الفرد الاجتماعي وفقاً لتعليمه وشخصيته بدلاً من أصله وثروته أو صداقاته. كان للكونفوشية –ولا يزال –أثراً كبيراً في الثقافة الصينية، ودولة الصين عموماً والمناطق المجاورة من آسيا الشرقية.

إن أكبر منافسي الكونفوشية قبل عهد أسرة هان هو الفلسفة الشرعوية الصينية والموهية. وأصبحت الكونفوشية إلى حد كبير المدرسة الفلسفية المهيمنة في الصين خلال عهد أسرة هان المبكر عقب استبدالها للأسرة السابقة، هوانج لاو، التي مالت أكثر نحو الفلسفة الطاوية. اختفت الشرعوية كفلسفة متماسكة إلى حد كبير بسبب علاقتها مع الحكم الاستبدادي ذي الشعبية المنخفضة لتشين شي هوانج. وبالرغم من ذلك، استمرت أفكار الشرعوية ومدارسها بالتأثير على الفلسفة الصينية حتى نهاية الحكم الإمبراطوري خلال ثورة شينهاي.

لم تحظ الموهية بالاهتمام الواسع خلال عهد أسرة هان بسبب الجهود التي بذلها أتباع كونفوشيوس في تأسيس وجهات نظرهم كنوعٍ من العقيدة السياسية. على الرغم من اكتساب الموهية شعبية واسعة في البداية بسبب تركيزها على الحب الأخوي في مواجهة الشرعوية القاسية.

شهد عصر السلالات الحاكمة الست صعود المدرسة الفلسفية Xuanxue ونضج البوذية الصينية، والتي دخلت الصين من الهند خلال العهد المتأخر من حكم أسرة هان. ومع استلام أسرة تانغ للسلطة، وبعد خمسمائة عام من وصول البوذية إلى الصين، تحولت البوذية إلى فلسفة دينية صينية شاملة تهيمن عليها مدرسة زين Zen البوذية. وأصبحت الكونفوشية الجديدة شائعة للغاية خلال عهد سلالة سونغ وسلالة مينغ، والسبب الأكبر وراء ذلك هو المزيج المكوّن من الفلسفة الكونفوشية وفلسفة Zen.
خلال القرنين التاسع عشر والعشرين، استوعبت الفلسفة الصينية مفاهيم الفلسفة الغربية. واعتبر الثوار المناهضون لسلالة تشينغ –والمنخرطون في ثورة شينهاي –الفلسفة الغربية كبديل للمدارس الفلسفية التقليدية. حيث دعا الطلاب في حركة الرابع من أيار إلى إلغاء المؤسسات والممارسات الإمبريالية القديمة في الصين. وحاول العلماء الصينيون في تلك الحقبة دمج الأيديولوجيات الفلسفية الغربية مثل الديمقراطية والماركسية والاشتراكية والليبرالية والجمهورية واللاسلطوية والقومية مع الفلسفة الصينية. وأبرز الأمثلة على ذلك هي المبادئ الثلاثة الخاصة بأيديولوجيا سون يات سين، والماوية التي ابتدعها ماو تسي تونغ كبديلٍ عن الماركسية اللينينية. في جمهورية الصين الشعبية الحديثة، الأيديولوجية الرسمية هي "اقتصاد السوق الاشتراكية" التي وضعها دينغ شياو بينغ.

إن جمهورية الصين الشعبية معادية تاريخياً للفلسفة الصينية القديمة، لكن تأثير الماضي لا يزال متأصلاً بعمق في الثقافة الصينية الحالية. وفي المرحلة التي تلت عصر الإصلاح الاقتصادي في الصين، عادت الفلسفة الصينية الحديثة إلى الظهور في أشكال مثل الكونفوشية الجديدة. وكما حدث في اليابان، أصبحت الفلسفة في الصين بوتقة تنصهر فيها شتى الأفكار، تتقبل الأفكار الجديدة وتحاول دائماً إعطاء الأفكار القديمة حقها الكامل. لا يزال للفلسفة الصينية أثر عميق على شعوب شرق أسيا، وحتى جنوب شرق آسيا.

اقرأ أيضاً

 نظرية العناصر الخمسة
 تشي كونغ

المراجع

الفلسفة حسب الثقافة
أدب صيني
تاريخ الصين
تاريخ الصين الثقافي
ثقافة صينية

فلسفة صينية


An Deschampsia koelerioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Deschampsia koelerioides in nahilalakip ha genus nga Deschampsia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Deschampsia

Deschampsia koelerioides


Şemsi Ahmed Paşa (Osmanlıca: شمسي أحمد پاشا); (ö. 5 Mart 1580); Şam, Anadolu ve Rumeli beylerbeyi görevlerinde bulunmuş Osmanlı devlet adamıdır.

Soyu
Şemsi Ahmed Paşa Candaroğullarından Mirza Mehmed Paşa'nın oğlu olup Bolu'da doğmuştur.  Annesi Osmanlı Sultan II. Bayezid'in oğlu Şehzade Abdullah'ın en büyük kızı Şahnisa Sultan'dır.

Hayat
Şemsi Paşa, dönemin imparatorluk konutu olan Topkapı Sarayı'nda büyüdü ve Osmanlı Enderûn okulu'na devam etti. Daha öncesinde bu görevde olması muhtemel olmakla birlikte 1534 yılı Temmuz'unda dergâh-i âlî müteferrikalığı yaptığı görülmektedir. 1537 yılı Mayıs ayında da bu görevde bulunan Ahmed Paşa, daha sonra rikâb ağalığı görevinde bulunmuştur. Bu görevinden sonra yaptıkları bilinmemekte olup 1548 yılı Şubat'ında serulûfeciyân-ı yemîn görevinde bulunmaktadır. Aynı yılın 24 Ekim'inde de sipahiler ağası olmuştur. 1553 yılında Safeviler üzerine yapılan sefer başlangıcına Sadrazam Rüstem Paşa'nın yanında sipahiler ağası olarak katılmış, devamında da Nahcıvan Seferi'nde yer almıştır. Sefer dönüşü 8 Ocak 1555'te Şam beylerbeyi olarak görevlendirilmiştir. Şeyhülislamın oğlu ve Şam kadısı olan Mehmed Çelebi ile anlaşmazlığı nedeniyle görevinden alınmıştır. İlerleyen yıllarda Rum beylerbeyi, 1562 yılında Anadolu beylerbeyi, 1564 yılında da Rumeli beylerbeyi olmuştur. Rumeli beylerbeyi olarak 1566 yılındaki Zigetvar Kuşatması'na katılmıştır. Zigetvar'ın fethinden sonra kendisine Babócsa kalesinin ele geçirilmesi görevi verilmişse de kendisi bu göreve yerine getirmekten kaçınmış ancak abisi Vezir Mustafa Paşa'nın baskısıyla Babócsa'ya hareket etmiş ve savunucuların yakıp terk ettiği kaleyi Osmanlı topraklarına katarak tamir ettirmiştir. 1569 yılı başlarında emekli olmuştur. Sadrazam Sokullu Mehmed Paşa'nın başkasını istemesine karşın padişah II. Selim tarafından vezirlikle birlikte musâhiplik görevine getirilmiştir. II. Selim'in ölümünden sonra arasının iyi olmadığı Sadrazam Sokullu Mehmed Paşa tarafından Bolu'ya gönderilse de padişah III. Murad tarafından yeniden musâhiplik görevine getirilmiştir.
Yetenekli bir avcı olan Ahmed Paşa Paşa, III. Murad'ın av arkadaşı olarak sarayda etkin bir konumda bulunmuştur. 5 Mart 1580'de ölmüştür.

Yaptırdıkları
Osmanlı imparatorluk mimarı Mimar Sinan'ı, Boğaziçi kıyısındaki ana ikametgahı olan Şemsi Paşa Sarayı yakınında bir cami ve bitişik külliye inşa etme göreviyle görevlendirdi. Şemsi Paşa Camii, Mimar Sinan'ın kentteki en küçük camilerinden biri olmasına karşın, minyatür boyutları ve denize sıfır konumu nedeniyle en bilinen camilerden biridir. Mimar Sinan'ın mimariyi doğal peyzajla organik olarak harmanlama becerisinin başlıca örneği olarak bahsedilir.

Şairliği
Ahmed Paşa,  Şemsî mahlasıyla şiirleri olan divan şairlerindendir.

Çocukları
Şemsi Paşa'nın biri kızı, ikisi erkek olmak üzere üç çocuğu oldu:

Kızı

 Fahrünnisâ Hatun

Oğulları

 Mahmud Paşa
 Mustafa Bey

Kaynakça

Dış kaynaklar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954 6.bas.: 2011) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu,  ISBN 978-975-16-0010)
 İbrahim Peçevi Efendi (haz.  Baykal, Bekir Sıtkı) (1999), Peçevi Tarihi (2 Cilt),  C.1 say.140-141,  İstanbul: Kültür ve Turizm Bakanlığı. ISBN 975-17-1109-6
 Uluçam, Müjdat. "Şemsi Ahmed Paşa (Kızılahmedli)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C.2 s.583, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0071-01.
 Afyoncu, Erhan "Şemsi Ahmed Paşa" (2010) Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:38 Sayfa:527-529 İstanbul:TDV Yayınları. Online:

1580 yılında ölenler
Osmanlı paşaları
İstanbul'da ölenler
Candaroğulları Beyliği
Osmanlı Rumeli valileri
Osmanlı Anadolu valileri
Osmanlı Şam valileri

Şemsi Ahmed Paşa


Barrett, Syd Barrett'in ikinci ve toplama albümleri sayılmazsa son albümüdür. 14 Kasım 1970'te çıkmıştır. Bu albümün kapağını da Syd Barrett kendisi hazırlamıştır. Barrett bu albümün kayıt sırasında The Madcap Laughs'takinden daha kötü bir ruh hali içindeydi. Bu yüzden Barrett bazı şarkıları birçok kere kaydetmek zorunda kaldı. Örneğin albümdeki Gigolo Aunt, 15. denemede kaydedilmişti. Barrett, bu albüm sırasında kaydettiği şarkıların bir kısmını albüme koymamıştır. Bu şarkıların çoğu Opel albümünde ortaya çıkarken, "Living Alone", "Bob Dylan Blues", "Millionaire" şarkıları yayınlanmamıştır.

Şarkı Listesi

 Baby Lemonade
 Love Song
 Dominoes
 It Is Obvious
 Rats
 Maisie
 Gigolo Aunt
 Waving My Arms In The Air
 I Never Lied To You
 Wined And Dined
 Wolfpack
 Effervescing Elephant

1970 albümleri
Syd Barrett albümleri
Harvest Records albümleri
EMI Records albümleri
Yapımcısı David Gilmour olan albümler
Abbey Road Studios'ta kaydedilen albümler

Barrett (albüm)


إم تي في الشرق الأوسط سابقًا إم تي في أرابيا ؛ كانت قناة تلفزيونية موسيقية ترفيهية مجانية، ونسخة الشرق الأوسط لإم تي في. وكانت مشروعًا مشتركًا بين شبكة إم تي في العالمية وشبكة التلفزيون العربية، وهي شركة تابعة لشبكة البث العربية، وجزء من المجموعة الإعلامية العربية، أكبر مجموعة إعلامية في الإمارات العربية المتحدة. تم إطلاق القناة باسم إم تي في أرابيا، وتم تغيير علامتها التجارية إلى إم تي في الشرق الأوسط في 30 أغسطس 2011.

بدأت القناة بثها الأولي في 27 أكتوبر 2007، وتم إطلاقها في 17 نوفمبر 2007. اعتبارًا من 5 يناير 2015، توقفت إم تي في الشرق الأوسط عن البث على قمر عربسات وقمر نايل سات، واستبدلت بقناة إم تي في لايف المتوفرة على شبكة أو إس إن.

البداية
جاء أول ذكر للمشروع ضمن تغطية الذكرى الخامسة والعشرين لقناة إم تي في الأصلية في عام 2006، وكشف عن ذلك فيصل عباس، المحرر الإعلامي لصحيفة الشرق الأوسط اليومية التي تتخذ من لندن مقراً لها، والتي ذكرت أن إم تي في "مهتمة للغاية في سوق القنوات الفضائية العربية "ونقل عن دين بوسينيسكي، نائب رئيس الشبكة والمدير العام للأسواق الناشئة، قائلاً:" نأمل [أن نكون] في السوق خلال الـ 24 شهرًا القادمة "ولكن، كل هذا يتوقف على إيجاد الشركاء المحليين المناسبين".

شارك كل من إيكون ولوداكريس بالإضافة إلى اللبناني الكندي كارل وولف والسعودي قصي خضر وفرقة ديزرت هيت الإماراتية في حفل إطلاق القناة في نوفمبر 2007. أغنية «أفريكا» للمغني كارل وولف كانت أول أغنية تبث على القناة.

كانت إم تي في أوروبا متاحة سابقًا في المنطقة عن طريق شبكة شوتايم أرابيا. قدمت قناة شوتايم أرابيا بعض الأغاني العربية وبرنامجًا محليًا أطلق عليه اسم «مشاوير» والذي أعيدت تسميته لاحقًا باسم «سلام» ضم المقدم دي جي مادجام والمضيفة الرئيسية سوزي إليان.

محتوى

كانت القناة تهدف إلى أن تكون منصة للشباب العربي، جاعلة لآرائهم بأن تكون عاملاً كبيراً في عرض البرامج المستقبلية. وكانت تستهدف الفئة العمرية من سن 16 إلى 35 بشكل خاص ومحتواها عبارة عن برامج، مسلسلات، وفقرات موسيقية تعرض مختلف أنواع الموسيقى الغربية.

برامج إم تي في الشرق الأوسط

كان يعرض عليها برامج عربية مثل:

 هيب هوبنا
 ريوس
 إم تي في وياكم
 بنات
 نعناع
 سينما
 بقابيق
 وصلتي
 أمّور
 إنترودوسينق
 أراب ستارز ♬

برامج من إم تي في

إم تي في الشرق الأوسط عرضت برامج من إم تي في مثل:

شعارات القناة

قنوات أخرى

 كلوب إم تي في
 إم تي في الثمانينيات
 إم تي في التسعينيات
 إم تي في الألفينيات
 إم تي في لايف إتش دي
 نيكلوديون العربية
 نيكتونز العربية
 نيكجونيور العربية
 كوميدي سنترال عربية
 قناة باراماونت العربية

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

شبكات تلفزيونية
شبكة إم تي في
فياكوم
قنوات إم تي في
قنوات موسيقية
قنوات وشبكات تلفزيونية انحلت في 2015
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 2007
محطات تلفزيونية باللغة العربية
منظمات موسيقى في الإمارات العربية المتحدة

إم تي في (الشرق الأوسط)


Rolf Regele (auch Rudolf Regele; * 17. April 1899 in Bozen; † 1987 ebenda) war ein Südtiroler Maler.

Leben
Rolf Regele erhielt seine künstlerische Ausbildung bei Rudolf Stolz und an der Akademie der Bildenden Künste München. 1923 kehrte er nach Bozen zurück und blieb dort bis an sein Lebensende. Als Maler entfaltete er sich vor allem im Blumen- und Landschaftsbild. In den 1920er und 1930er Jahren wurde er zu einem der meist reproduzierten zeitgenössischen Maler im deutschsprachigen Raum, dessen Bilder in Originalgröße oder als Farbpostkarten in München, Leipzig, Frankfurt, London und New York gedruckt wurden. 1927 betreute Regele gemeinsam mit seinem Kollegen Ulderico Giovacchini den Bozner Saal an der Kunstausstellung der Drei Venetien in Padua. 1934 erwarb Hermann Göring von Regele das Bild Frühlingsblüten und platzierte es in seinem Esszimmer. Organisatorisch gehörte Regele 1938/40 dem Komitee zweier faschistischer Kunstbiennalen in Bozen an. 1940 wurde er zum Cavaliere der Krone Italiens ernannt. Nach dem Zweiten Weltkrieg schloss er sich dem Südtiroler Künstlerbund an. 2021 wurde eine umfassende Sammlung von Regele-Bildern dem Museumsverein Bozen übereignet.

Auszeichnungen
 Österreichisches Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst (1983)

Literatur
 Franz Hieronymus Riedl: Der Bozner Maler Rolf Regele. In: Der Schlern 1969, S. 148–150.
 Eduard Widmoser: Südtirol A–Z, 4. Band (O–Z), Innsbruck: Südtirol-Verlag 1995, S. 140.

Einzelnachweise

Maler (Österreich)
Maler (Italien)
Träger des österreichischen Ehrenkreuzes für Wissenschaft und Kunst
Person (Bozen)
Person (Südtirol)
Italiener
Geboren 1899
Gestorben 1987
Mann

Rolf Regele


Bidar (en maratí: बीदर ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Bidar, en el estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 674  a 697 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 251 054 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Bidar


Iskorištavanje energije vjetra jedna je od najbrže rastućih tehnologija obnovljivih izvora energije. Njezina upotreba diljem svijeta se povećava, dijelom zbog pada troškova. Svjetski kapacitet instalirane snage povećao se gotovo 75 puta u posljednja dva desetljeća, skokom sa 7,5 GWh u 1997. godini na 564 GWh u 2018. godini.

Povijesno gledajući proizvodnja energije iz obnovljivih izvora energije dominantno je bila iz tradicionalne biomase. Danas, tradicionalna biogoriva ostaju najveći obnovljivi izvor energije, zauzimajući 60-70% od ukupne upotrebe. Od ostalih tehnologija, hidroenergija je dominantna, četvrtina potrošene energije iz obnovljivih izvora energija otpada na nju. Iako, s razvojem drugih tehnologija obnovljivih izvora energije, upotreba hidroenergije opada.

U 2019. godini najveću potrošnju električne energije ima Kina koja iznosi 6902 TWh. Najveći udio energije vjetra u ukupnoj potrošnji ima Danska koji za 2019. godinu iznosi 49,23 %, a potom slijede Urugvaj, Irska, Portugal itd.

Tablica prikazuje popis država prema udjelu potrošnje energije iz energije vjetra, što je prikazano i na sljedećoj slici.

Popis država prema udjelu energije vjetra u ukupnoj potrošnji električne energije

Izvori

Energija vjetra
Energija vjetra

Popis država sa značajnijom penetracijom energije vjetra u potrošnji električne energije


Il existe plusieurs routes ayant comme numéro 757 dans le monde.

 Route régionale 757 en Finlande
 Route nationale 757 en France

Route 757