Nemanja Momčilović (en ), né le 15 avril 1991 à Prokuplje, est un gardien de but international serbe de futsal.

Dans sa carrière, Nemanja Momcilovic défend les couleurs des clubs serbes de Prokuplje et Ekonomac. Il part ensuite dans le club de Nikars à Riga, puis revient à Ekonomac avant de jouer à Mostar en Bosnie-Herzégovine.

Biographie

Nemanja Momčilović naît à Prokuplje. Il débute le football dans l'équipe locale de Toplicanin au poste de milieu gauche. À l'occasion d'un match, le gardien de son équipe est absent et Nemanja le remplace.

Le joueur est alors invité à rejoindre le KMF Prokuplje en futsal.

Dans sa carrière, Nemanja Momcilovic défende les couleurs des clubs serbes de Prokuplje et Ekonomac. Il part ensuite dans le club de Nikars à Riga, puis revient à Ekonomac avant de jouer à Mostar en Bosnie-Herzégovine.

Pour la saison 2020-2021, Momčilović rejoint le club serbe de Niš.

À l'été 2021, le gardien de la Serbie fait partie des internationaux recrutés par le postulant au titre de champion de France, Mouvaux Lille Métropole Futsal.

En équipe nationale

En octobre 2019, Nemanja Momčilović se distingue lors d'un match contre la France dans le cadre des qualifications de la zone Europe pour la Coupe du monde 2021. Le gardien serbe participe à la victoire 4-2 des siens en inscrivant un but.

Au sein des buts de la sélection serbe, Momčilović prend la succession de Miodrag Aksentijević.

En novembre 2021, Momčilović inscrit pour la seconde fois de sa carrière un but en compétition internationale. En barrage retour de qualification pour l'Euro 2022 face à la Biélorussie (victoire 3-1 à l'aller), Nemanja tire à travers le terrain et marque le but du 0-2 d'une barre rentrante (victoire 2-3).

Nemanja Momčilović fait ensuite partie de la sélection serbe pour le Championnat d'Europe 2022 début janvier.

Statistiques

Palmarès

 Coupe de France
 Finaliste : 2022

Notes et références

Liens externes

Joueur du Mouvaux Lille Métropole Futsal
Joueur serbe de futsal
Naissance en avril 1991
Naissance à Prokuplje
Naissance en Yougoslavie

Nemanja Momčilović


Vikaren kan henvise til:

 Vikaren (film fra 2004) – dansk kortfilm fra 2004 instrueret af Ercan Kosar
 Vikaren (film fra 2007) – dansk science-fiction spillefilm fra 2007
 Vikaren (dokumentarfilm) – dansk undervisningsfilm fra 1977 instrueret af Werner Hedman

Vikaren


Shahbanu (, Šahbānū) er en persisk titel, som betyder kejserinde. Titlen blev tildelt Farah Pahlavi i 1967. Farah Pahlavi var gift med Muhammed Reza Pahlavi, shah af Iran, og havde titlen dronning (Malakeh) før hun blev kronet til kejserinde i 1967.

Farah Pahlavi var den første kejserinde, som blev kronet i Iran siden den arabiske invasion i det 7. århundrede. De sidste sasanide-kejserinder, Purandokht og Azarmidokht, ca. år 630, var de sidste, som havde titlen kejserinde før Farah Pahlavi. Sasanide-titlen for shahbanu var bâmbişnân bâmbişn, det vil sige "dronningernes dronning", og blev båret af kongens førstekone, for at fremhæve hende foran de andre dronninger i kongens husholdning.

Farah Pahlavi lever siden 1979 i eksil, men bruger fortsat titlen.

Iran
Titler

Shahbanu


Pseudocopulation describes behaviors similar to copulation that serve a reproductive function for one or both participants but do not involve actual sexual union between the individuals. It is most generally applied to a pollinator attempting to copulate with a flower. Some flowers mimic a potential female mate visually, but the key stimuli are often chemical and tactile. This form of mimicry in plants is called Pouyannian mimicry.

Orchids commonly achieve reproduction in this manner, secreting chemicals from glands (osmophores) in the sepals, petals, or labellum, that are indistinguishable from the insect's natural pheromones. The pollinator then has a pollinium attached to its body, which it transfers to the stigma of another flower when it attempts another 'copulation'. Pollinators are often bees,  and wasps of the order Hymenoptera, and flies.

The cost to the pollinating insects might be seen as negligible, but study of Cryptostylis (an Australian orchid) pollinators shows that they may waste large amounts of sperm by ejaculating onto the flower. Thus there could be antagonistic coevolution such that pollinators become better at identifying their own species correctly and orchids become better mimics.

"Pseudocopulation" is also used to describe close physical contact between mating animals whose eggs are externally fertilized. Frogs provide one such case, with the male releasing sperm as the female discharges her eggs, a process called amplexus. In some species of starfish, a male and female may come together and form a pair. The male climbs on top, placing his arms between those of the female. When she releases eggs into the water, he is induced to release his sperm.

"Pseudocopulation" is also used to mean behaviours of birds that appear to be copulating but may merely involve mounting and could involve pairs of the same sex.

See also
Parthenogenesis

References

Mimicry
Animal sexuality
Sexual acts
Pollination

Pseudocopulation


Özbilen ist der Familienname folgender Personen:

 İlham Tanui Özbilen (* 1990), kenianisch-türkischer Mittelstreckenläufer
 Kaan Kigen Özbilen (* 1986), kenianisch-türkischer Langstreckenläufer

Özbilen


Tête à tête () est un film britannique réalisé par Bruce Robinson, sorti en 1989.

Synopsis
Denis Dimbleby Bagley travaille dans une grande entreprise de publicité à Londres. Sa carrière est en plein essor et il est bien payé. Avec son épouse Julia, il habite une grande maison non loin de Londres. Son supérieur, Bristol, lui confie une mission importante : concevoir en peu de temps une publicité pour une crème contre les boutons, mais dans le stress, il ne trouve aucune bonne idée. Pendant le trajet en train qui le ramène chez lui, Denis, qui est très tendu, fait une dépression nerveuse et entre dans une crise existentielle. Il a honte des publicités qu'il a conçues ces dernières années pour des cigarettiers et des compagnies pétrolières. Lors d'un dîner, dans un état fébrile, il insulte la meilleure amie de sa femme et le lendemain matin, il démolit la maison pour jeter les produits publicitaires. Il remet sa démission et prévoit d'alerter le monde sur les activités de l'industrie publicitaire.

Pendant ce temps, Julia découvre une bosse sur l'épaule droite de son mari. Peu après, la bosse commence à parler à Denis, mais personne ne croit le désespéré. Contrairement à lui, la bosse défend les principes cyniques du marché et traite Denis de communiste. La bosse peut parler à travers la bouche de Denis, ce qui donne lieu à des conversations ambiguës et à des comportements bizarres. Denis finit donc par suivre un traitement psychiatrique. Le psychiatre diagnostique que Denis est schizophrène et qu'il attribue à la bosse le versant de lui-même qu'il ne supporte pas. Peu avant l'opération prévue pour l'enlever, la bosse se transforme en une tête à part entière, qui ressemble au visage de Denis à l'exception d'une moustache bien marquée. Le moi moral précédent de Denis est maintenant réduit à une bosse et se trouve sur le côté gauche de la « nouvelle » tête. Celle-ci est fortement coupée lors de l'opération et doit ensuite mourir.

Après l'opération, outre sa moustache, Denis a de nouveau changé de caractère, il est désormais un homme d'affaires au cœur froid mais rusé. Il revient dans l'entreprise et fait passer l'idée que les boutons seront à l'avenir commercialisés comme un signe de beauté positif. C'est pourquoi il devrait bientôt y avoir des crèmes pour les boutons. Sa femme est de plus en plus irritée par sa froideur et son obsession pour le sexe. La tête originale de Denis, qui n'est plus qu'une bosse, peut cependant guider Julia par sa voix vers une vidéo qu'il a enregistrée pendant sa phase militante : il y met en garde contre les mirages de l'industrie publicitaire et les problèmes environnementaux causés. Lorsque le « nouveau » Denis entre dans la pièce pendant la vidéo, Julia prend définitivement conscience de sa différence de caractère et le quitte. Enfin, Denis se promène seul à cheval dans la campagne anglaise et promet qu'il ne se reposera pas tant qu'il n'aura pas donné aux consommateurs tout ce qu'ils veulent.

Fiche technique

 Titre français : Tête à tête
 Titre original :
 Réalisation : Bruce Robinson
 Scénario : Bruce Robinson
 Photographie :
 Montage : Alan Strachan
 Musique :  et
 Décors : Michael Pickwoad
 Costumes : Andrea Galer
 Production : David Wimbury, Ray Cooper, George Harrison, Denis O'Brien
 Sociétés de production : HandMade Films
 Pays de production :
 Langue originale : anglais britannique
 Format : couleur par Technicolor - 1,85:1 - Son Dolby - 35 mm
 Durée :
 Genre : Comédie noire et fantastique
 Date de sortie :
 États-Unis :  (Festival du film de New York)

Distribution
 Richard E. Grant : Bagley
 Rachel Ward : Julia
 Richard Wilson : Bristol
  : Penny Wheelstock
 John Shrapnel : Psychiatre
  : Monica
 Pip Torrens : Jonathan
 Pauline Melville :  Wallace
 Roddy Maude-Roxby :  Gatty
 Sean Bean : Larry Frisk
 Eric Idle : (voix, non crédité)
 Bruce Robinson : (voix, non crédité)

Production
Tête à tête est, après Withnail et moi, la deuxième collaboration entre Bruce Robinson et Richard E. Grant. Robinson a également fait confiance à une grande partie de l'équipe de tournage qu'il avait rassemblée pour son premier film, Withnail et moi. Le film a été produit par HandMade Films, la société de production cinématographique initiée par George Harrison.

Exploitation
Le film a rapporté  au Royaume-Uni.

Accueil critique
Dans sa critique du , Roger Ebert fait l'éloge de l'interprétation de Richard E. Grant, qui prouvait qu'il était capable de jouer des personnages malveillants et répugnants comme peu d'autres acteurs dans le cinéma actuel. D'après Ebert, le réalisateur et scénariste Bruce Robinson a quelque chose à dire sur la société de consommation, mais il semble l'avoir « tout écrit et donné à Grant sous forme de dialogue ». Selon lui, de nombreux dialogues du film sont trop longs et redondants : « Le film serait meilleur s'il gardait toutes ses images et représentations, mais jetait une quantité de texte qui explique en détail des choses qui n'ont pas besoin d'être expliquées ».

Le critique américain Ken Hanke décrit le film comme l'une des « satires les plus étranges, les plus inouïes, les plus amères, les plus irrévérencieuses et les plus férocement drôles que le cinéma ait jamais offertes ». Le film réserve de nombreuses surprises et comporte une bande-son merveilleusement créative, tout en restant « très drôle et implacablement sombre ».

Le site allemand Filmdienst écrit, largement positif : « Une parabole noire sur le mauvais état du monde, malade de l'appât du gain et des contraintes de la consommation, qui s'en rend compte mais se dirige allègrement vers l'abîme. Un film engagé, plein de justesse dans les propos, mais dont la réalisation cinématographique ne sera pas du goût de tous ».

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1989
Film fantastique britannique
Comédie noire britannique
Film en anglais britannique
Film sur la publicité
Film sur le consumérisme
Film sur le trouble dissociatif de l'identité
Film tourné aux studios de Shepperton
Film tourné à Londres
Film tourné dans le Berkshire

Tête à tête (film, 1989)


Şemdinli Hakkâri ilinin 5 ilçesinden birisi ve bu ilçenin merkezi olan şehir.

Yüksekova'dan 2.110 metre yükseklikteki Haruna Geçiti ile ayrılan ilçe, Zap Suyu'nun bir kolu olan Pesan Çayı, Şemdinli Deresi ve kolları tarafından sulanan bir alandan oluşur. İran ve Kuzey Irak ile sınırdaş olan ilçe, doğal güzellikleri ve tarihi yapılarıyla dikkat çekmektedir.

Geçmiş
Asurice (Doğu Aramicesi) 'Şamizdin' adına tarihi kaynaklarda 9. yüzyıldan itibaren rastlanmaktadır.

Musul'da Nakşibendi tarikatını ihya eden Mevlana Halid-i Bağdadi'in müridi olan Seyyit Taha 19. yüzyıl başında Şemdinan bölgesindeki Nehri köyüne gelerek önemli bir medrese kurmuş, aşiretleri barıştırmış ve Osmanlı tabiiyeti altında Urmiye'den Van'a kadar uzanan alanda etkisi hissedilen bir egemenlik tesis etmiştir. 1854-58 Rus Harbinde Hakkâri aşiretlerini Osmanlı Devleti lehine seferber etmekte önemli bir rol oynayan Seyyit Taha halen Hakkâri ve Irak arasında büyük saygı ile anılır.

I. Dünya Savaşı'nda Şemdinli dört kez Rus işgaline uğramıştır. İlk işgal 5 Kasım 1914'ten Aralık 1914'e, ikinci işgal 13 Mayıs 1915'ten itibaren kısa bir süre, üçüncü işgal 1915 sonbaharından 31 Temmuz 1916'e, dördüncü işgal 10 Ağustos 1916'dan 24 Kasım 1917'ye kadar sürmüştür. Savaşı izleyen dönemde Şikak aşireti reisi İsmail Ağa (Simko) 20.nci Kolordu Komutanı Kâzım Karabekir Paşa ile işbirliği yaparak Hakkâri'den İran'ın Urmiye bölgesine çekilen Nasturilerin bölgeye dönmelerine engel olmuştur.

Nüfus

Önemli Yerler
 Taş Köprü, Şemdinli ilçe merkezine 12 kilometre ve Bağlar Nehri köyüne 4 kilometre mesafede bulunan köprünün yüksekliği 11 metre, uzunluğu ise 21 metredir.
 Kelat Sarayı, Şemdinli ilçe merkezine 17 kilometre uzaklıkta ve Bağlar köyünün güney batısında dere kenarında bulunmaktadır.
 Kayme Sarayı, Bağlar köyünün kuzeyinde bulunmaktadır.
 Kara Kilise, Şemdinli ilçe merkezine yaklaşık olarak üç km uzaklığında Beşevler Mahallesinin kuzeyinde bulunmaktadır. Çok eski bir yapıt olduğundan çoğunluğu harabeye dönüşmüştür.

Genel Seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Şemdinli Kaymakamlığı
 Şemdinli

Şemdinli


Zigmas Vaišvila (* 20. Dezember 1956 in Šiauliai) ist ein litauischer Politiker.

Leben

Nach dem Abitur mit Auszeichnung 1974 am Gymnasium Didždvaris absolvierte er 1979 mit Auszeichnung das Studium der Physik an der Vilniaus universitetas und promovierte 1984. Ab 1981 arbeitete er in der Abteilung der Kernphysik am Physikinstitut der Lietuvos mokslų akademija als wissenschaftlicher Mitarbeiter. Ab 1988 war er Mitglied von  Sąjūdis. Von 1990 bis 1992 war er Mitglied des Seimas, von 1991 bis 1992 stellvertretender Premierminister. Von 1991 bis 1992 war er Generaldirektor von Valstybės saugumo departamentas (Staatssicherheitsdepartement).

Weblinks
 Zigmas VAIŠVILA auf lrs.lt

Mitglied des Ausschusses für nationale Sicherheit und Verteidigung (Litauen)
Stellvertretender Premierminister (Litauen)
Direktor (VSD)
Person (Šiauliai)
Litauer
Geboren 1956
Mann
Politiker (20. Jahrhundert)
Absolvent der Universität Vilnius

Zigmas Vaišvila


සුගතදාස ක්‍රීඩාංගණය  යනු, ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ පිහිටි, බහු-කාර්ය ක්‍රීඩාංගණයක් වේ. එය වර්ථමානයේදී බහුල වශයෙන් පාපන්දු තරග හා මළල ක්‍රීඩා තරගාවලි පැවැත්වීම සඳහා භාවිතා කරනු ලබයි. පුද්ගලයෝ 28,000 - 35,000 පමණ ප්‍රමාණයකට මෙහි සිට තරග නැරඹීමේ අවස්ථාව පවතී.

භාවිතාවන්
1991 සහ 2006 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල සුගතදාස ක්‍රීඩාංගණයේදී පවත්වන ලදී. එසේම 2010 වර්ෂයේ අයිෆා සම්මාන ප්‍රධානෝත්සවය පවත්වන ලද්දේද මෙම ක්‍රීඩාංගණයේදීය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
වර්ල්ඩ් ස්ටේඩියම් එන්ට්‍රි

ශ්‍රී ලංකාවේ බහු කාර්ය ක්‍රිඩාංගණ
දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල

සුගතදාස ක්‍රීඩාංගණය


Soğutma, bir maddenin veya ortamın sıcaklığını, onu çevreleyen ortamın sıcaklığının altına indirmek ve orada muhafaza etmek üzere ısısının alınması işlemine denir.

Soğutma veya klima tekniğinde üç yöntem uygulanır:

Fiziksel yöntem
Sıvılar buharlaşırken çevreden ısı çekerler, buharlaşan sıvının çevreden ısı çekmesi, ısı çekilen ortamın sıcaklığının düşmesine neden olur. Isı kaybının neden olduğu sıcaklık düşmesine ya da sıcaklık azalmasına soğuma denir. Fiziksel soğutma yönteminin endüstride kullanılan en önemli şekli, soğurmada soğutma yöntemidir. Bu sistemde ısı enerjisinden yararlanılır. Herhangi mekanik parçası yoktur. Soğutma devresinde soğutucu olarak silikojel ve su kullanılır. Silikojel nem tutucu ya da emici siliko-sodyuma maddesel bir asitin etkimesiyle oluşur. Bu bileşik daha sonra yıkanıp kurutulabilir. Çok küçük tanecikler halinde soğutma devresine yerleştirilen silikogel amonyağı emer. Amonyak düşük sıcaklıklarda suda kolayca çözülür. Bu çözelti 65 °C sıcaklıkta ısıtıldığı zaman buharlaşır ve sudan ayrışır. Suyun işlevi soğutma devresindeki amonyağı çözmektir. Sistem ; soğurma cihazı, kondenser (yoğuşturucu) ve evaporatör (buharlaştırıcıdan) oluşur.

Kimyasal yöntem
Normal sıcaklıkta oldukları halde bazı kimyasal maddeler belirli aralarda birbirleriyle karıştırıldıkları zaman daha düşük sıcaklıklar elde edilebilir. Bunun nedeni karışım oluşurken çevreden bir miktar ısı alınmasıdır. Örneğin kar veya buzla sofra tuzunun karıştırıldığında soğuma elde edilir. %65 kar veya buz, % 35 tuz (NaCl) karıştırıldığında ilk sıcaklık 0 °C, karışım sıcaklığı 20 °C'dir. %60 kar ya da buz %40 tuzun ilk sıcaklığı 0 °C, karışım sıcaklığı 30 °C'dir.

Mekanik yöntem
Mekanik yöntemle soğutma dışarıdan iş verilerek soğutucu akışkanın basınç ve sıcaklığının yükseltilmesi esasına dayanır. Termodinamiğin 2. kanununa göre ters Carnot çevrimi prensibine göre çalışır.

Cihazlar
Isı değiştirici
Isı kalkanları içinde radyatif soğutma
Radyatör otomobillerde
Intercooler
Soğutucu
Soğutma kulesi, büyük endüstriyel tesislerde ve elektrik santralinde kullanılır
HVAC (Isıtma, Havalandırma ve Klima)
Isı borusu
Soğutucu (Bilgisayar)
Vorteks tüpü, endüstriyel nokta soğutmada kullanılır
Pompalanabilir buz teknolojisi
 Buharlaştırıcı
 Buzdolabı
 Frigorifik gemi
 Frigorifik kamyon
 Frigorifik konteyner
 Frigorifik vagon
 Kapalı çevrim soğutma kulesi
 Linear kompresör
 Lineer kompresör
 Soğutucu toprak kap
 Buz kutusu
 Buz jeneratörü
 Stirling motoru
 Stoddard motoru
 Sempatik soğutma
 Termal genleşme valfi
 Termal kütle buzdolabı
 Termoakustik ısı motoru
 Rüzgar yakalayıcı
 Pencere fanı
 Yakhchāl

Diğer soğutma yöntemleri
 Katı maddelerin erime gizli ısısını kullanarak
 Sıvı maddelerin gazlaşma gizli ısısını kullanarak
 Süblimleşme gizli ısısını kullanarak
 Dondurucu karışımlar kullanarak
 Mekanik
 Isı macunu
 İçten yanmalı motor soğutma sistemi
 Mekanik sıkıştırmalı soğutma çevrimi
 Sıvı hidrojen
 Soğuk hava deposu
 Soğutma çevrimi
 Soğutma grubu
 Termoelektrik soğutma
 Termostat
 Yelpaze
 Yoğuşturucu
 Aktif soğutma
 Hava soğutma
 Araba soğutucu
 Tavan pervanesi
 Soğutma banyosu
 Buz eritme
 Nem giderici
 Elektronik soğutma
 Entropi üretimi
 Elektrokalorik etki
 Evaporatif soğutucu
 Lazer soğutma
 Sıvı soğutma
 Sıvı damlacık radyatörü
 Propan soğutma
 Pompalanabilir buz teknolojisi
 Raman soğutma
 Rejeneratif soğutma
 Çözülmüş yan bant soğutma
 Deniz suyu soğutma
 Güneş enerjili fan
 Sorpsiyon soğutma
 Termotünel soğutma
 Türbin giriş havası soğutma
 Aşı soğutucu
 Aşı buzdolabı
 Vakum soğutma
 Buhar sıkıştırmalı soğutma
 Su soğutma
 Susuz soğutucu

Kaynakça

Isıtma, havalandırma ve klima
Kimyasal işlemler

Termodinamik
Gıda koruma

Soğutma


Ruralna cjelina Mihanovići (Mijanovići), ruralna cjelina zaseoka Mijanovićâ (Mihanovićâ), dio današnjeg mjesta Žrnovnice.

Povijest
Oblikovalo se je u 18. i 19. stoljeću. Mihanovići su smješteni pod liticama Mosora, na granici Splita i nekadašnje Poljičke republike. Kroz zaseok prolazi kamenom popločeni put ispod i iznad kojeg su kuće. Središnje okupljalište je na proširenju između kuća, uz zajednički tijesak za grožđe i masline. Najstarije kuće građene su u suho od većih kamenih segmenata. Novije su katnice, građene od kamena ujednačene veličine, dvostrešnih drvenih krovišta pokrivenih kamenom pločom. Prozori su uokvireni kamenim pragovima, nadvratnici su izvedeni od kamenih pragova,a dovratnici su zidani. Uz kuće su dimne kužine i pojate zidane priklesanim kamenom. Svako domaćinstvo imalo je gnojik i svinjac koji su se nalazili dalje od stambenih kuća.

Zaštita
Pod oznakom Z-2593 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Žrnovnica

Mihanovići (ruralna cjelina)


Artemisia tridentata, commonly called big sagebrush, Great Basin sagebrush or (locally) simply sagebrush, is an aromatic shrub from the family Asteraceae, which grows in arid and semi-arid conditions, throughout a range of cold desert, steppe, and mountain habitats in the Intermountain West of North America. The vernacular name "sagebrush" is also used for several related members of the genus Artemisia, such as California sagebrush (Artemisia californica).

Big sagebrush and other Artemisia shrubs are the dominant plant species across large portions of the Great Basin. The range extends northward through British Columbia's southern interior, south into Baja California, and east into the western Great Plains of New Mexico, Colorado, Nebraska, and the Dakotas.

Several major threats exist to sagebrush ecosystems, including human settlements, conversion to agricultural land, invasive plant species, and  wildfires.

Sagebrush provides food and habitat for a variety of species, such as sage grouse, pronghorn antelope, grey vireo, pygmy rabbit, and mule deer. It is especially important to game animals during the winter.

Native Americans have used the plant medicinally. It is also useful as firewood.

Description
Big sagebrush is a coarse, many-branched, pale-grey shrub with yellow flowers and silvery-grey foliage, which is generally  tall. A deep taproot  in length, coupled with laterally spreading roots near the surface, allows sagebrush to gather water from both surface precipitation and the water table several meters beneath. Big sagebrush that is over a meter tall is an indicator of arable land, because it prefers deep, basic soils. Sagebrush is generally long-lived once it makes it past the seedling stage, and can reach ages of over 100 years.

The species has a strong pungent fragrance (especially when wet) due to the presence of camphor, terpenoids and other volatile oils. The taste is bitter and, together with the odor, serves to discourage browsing by many herbivores. It is an evergreen shrub, keeping some of its leaves year-round (although it loses many of them in the late summer). The leaves—attached to the branches at the axillary nodes—are wedge-shaped,  long and 0.3–1 cm broad, with the wider outer tips divided into three lobes (hence the scientific name tridentata). The leaves are covered with fine silvery hairs.

The plant flowers in the late summer or early fall. The small yellow flowers are in long, loosely arranged tubular clusters. The fruits are seed-like and have a small amount of hairs on the surface.

Big sagebrush can also reproduce through sprouts, which shoot up from the underground rhizome. The sprouts are an extension of the parental plant while seedlings are completely individualistic to any other plant. Among these two strategies, the seedlings need more moisture for germination and early survival. This is due to the sprouts being connected to already healthy and associated plants while the new seedlings will start anew.

Chemistry
Sagebrush essential oil contains approximately 40% l-camphor; 20% pinene; 7% cineole; 5% methacrolein; and 12% a-terpinene, d-camphor, and sesqiterpenoids.

Taxonomy
Much discussion and disagreement revolves around the question of how to divide the species into varieties and subgenera. The following subspecies are accepted by some authors, though others advocate different systems.
 A. tridentata subsp. tridentata ("basin big sagebrush")
 A. tridentata subsp. vaseyana ("mountain big sagebrush")
 A. tridentata subsp. wyomingensis ("Wyoming big sagebrush") – Found in the drier portions of the sagebrush steppe. Shrub density is generally less than 1 plant/m2, with little herbaceous cover surrounding the shrub.
 A. tridentata subsp. xericensis ("scabland big sagebrush")
 A. tridentata subsp. spiciformis ("subalpine big sagebrush")
 A. tridentata subsp. parishii ("Parish's big sagebrush")

Ecology

Artemisia tridentata grows in arid and semi-arid conditions, throughout the Intermountain West of North America. Sagebrush is not a desert plant, but rather a resident of the steppe, in areas that receive  of annual precipitation. Big sagebrush and other Artemisia species are the dominant plants across large portions of the Great Basin, covering some  in 11 western U.S. states and Canadian provinces. Sagebrush provides food and habitat for a variety of animal species, such as sage grouse, pronghorn, gray vireo, pygmy rabbit, and mule deer. Sagebrush also creates habitat for many species of grasses and herbs. Besides providing shade and shelter from the wind, the long taproot of sagebrush draws water up from deep in the soil, some of which becomes available to these surrounding shallow-rooted plants.

The terpenoid compounds in big sagebrush are thought to ward off herbivores. These oils, at high concentrations, are toxic to the symbiotic bacteria in the rumen of some ruminants like deer and cattle. Pronghorn are the only large herbivore to browse sagebrush extensively. Damage to sagebrush plants caused by grazing herbivores results in the release of volatile chemicals, which are used to signal a warning to nearby plants, so that they can increase the production of repellent chemical compounds. This plant-to-plant communication can take place at distances of up to 60 cm.

Several major threats exist to sage brush ecosystems, including human settlements, conversion to agricultural land, invasive plant species, wildfires, and climate change.  Due to large periods of time where sagebrush was the primary shrub, many species have become adapted to this habitat. The burning of the shrubs leads to habitat loss of many species and can be very detrimental to the ecosystem as a whole. Furthermore, the destruction of native grasses and forbs by grazing and fire creates conditions where invasive plants colonize the area. The invasive species which has destroyed the largest amount of sagebrush habitat is cheatgrass (Bromus tectorum). Since its accidental introduction in the 1890s, cheatgrass has radically altered the native shrub ecosystem by replacing indigenous vegetation, and by creating a fire cycle that is too frequent to allow sagebrush to re-establish itself. Sagebrush is not fire-tolerant and relies on wind-blown seeds from outside the burned area for re-establishment. Some tree species have also been encroaching on big sagebrush habitat. For example, in the Warner Mountains in California white fir (Abies concolor) has been out-competing big sagebrush.

Galls
This species is host to the following insect induced galls:
 Eutreta diana   fly bud gall
 Eutreta divisa  fly bud gall
 Eutreta oregona  fly bud gall
 Eutreta pollinosa  fly bud? gall
 Oxyna aterrima  fly bud gall
 Rhopalomyia (ampullaria, anthoides, brevibulla,calvipomum, conica, cramboides,culmata, florella, gossypina, hirticaulis, hirtipomum, lignea, lignitubus, mammilla, medusa, medusirrasa, nucula, obovata, occidentalis, pomum, rugosa, tridentatae, tubulus, tumidibulla, tumidicaulis) Various gall midges.
external link to gallformers

Uses
The Cahuilla used to gather large quantities of sagebrush seed and grind it to make flour. The main modern use is as firewood, with the wood's oils being particularly flammable.

Medicinal
The plant's active medicinal constituents include camphor, terpenoids, and tannins.

It is used as a herbal medicine by Native Americans throughout the Intermountain West of North America, most notably as a smudging herb. It is also used for preventing infection in wounds, stopping internal bleeding, and treating headaches and colds.

The Navajo use the vapors of sagebrush as a treatment for headache. The Okanagan and Colville people used sagebrush to smoke hides.

Among the Zuni people, an infusion of the leaves is used externally for body aches. The infusion is also taken as a cold medicine. It is also placed in shoes to treat athlete's foot, fissures between toes, and as a foot deodorant.

Culture
A. tridentata is the state flower of Nevada.

See also
 Great Basin Desert
 Medicinal plants of the American West

References

External links

 GIS Database for Sage Grouse and Shrubsteppe Management in the Intermountain West
 Jepson eFlora (TJM2) treatment of Artemisia tridentata
 The Sagebrush Sea

tridentata
Flora of the Northwestern United States
Flora of the North-Central United States
Flora of the Southwestern United States
Flora of Western Canada
Flora of the California desert regions
Flora of the Great Basin
Flora of New Mexico
Flora of the Sierra Nevada (United States)
Natural history of the California chaparral and woodlands
Plants described in 1841
Plants used in traditional Native American medicine
Forages
Flora without expected TNC conservation status

Artemisia tridentata


Race har flere betydninger:
 Race
 Race (klassifikation af mennesker)
 Race (fantasy/science fiction)
 Husdyrrace

Se også
 Racelære
 Racisme

Race (flertydig)


Piero Ferrari (Castelvetro di Modena, 22 de maio de 1945) é um empresário e bilionário italiano e personalidade do esporte. Ele é o segundo e único filho vivo de Enzo Ferrari e possui 10,23% da empresa automotiva Ferrari, da qual é vice-presidente. Ele possui 13,2% do Grupo Ferretti. Em agosto de 2022, seu patrimônio líquido foi estimado em 4,6 bilhões de dólares.

Carreira na Ferrari
Em 1969, Ferrari começou a trabalhar informalmente para a empresa familiar como tradutor de inglês para seu pai, Enzo Ferrari. No início da década de 1970 foi oficialmente contratado como supervisor técnico, com a função de listar, descrever e arquivar componentes defeituosos ou ineficazes do carro. Um de seus primeiros trabalhos foi levar os desenhos e peças do 196 Dino para o departamento de GT, atuando como uma ponte entre o carro de rua e a divisão de corrida. Ao fazer isso, ele ganhou uma experiência considerável sobre a dinâmica operacional da fábrica.

Em 1974, foi transferido para a equipe de Fórmula 1, onde trabalhou como coorganizador, auxiliando os diretores esportivos Luca Cordero di Montezemolo e Daniele Audetto. Em meados da década de 1980, tornou-se supervisor de produção de carros de passeio, onde ajudou a desenvolver conceitos de baixo volume para a Ferrari F40, Ferrari F50 e LaFerrari.

Em 1988, quando Enzo Ferrari morreu, Piero era o único herdeiro da família Ferrari e herdou de seu pai os 10% de participação na empresa e a propriedade do circuito de Fiorano. Em 1989, ele foi nomeado vice-presidente do então presidente da Ferrari, Vittorio Ghidella.

Por ocasião do Grande Prêmio da China de 2013, vencido por Fernando Alonso, o então chefe da Ferrari, Stefano Domenicali, convenceu Piero Ferrari a receber o troféu para a equipe. Foi a primeira vez na história da Scuderia Ferrari que um membro da família Ferrari subiu ao pódio de uma corrida de Fórmula 1.

Bilionários da Itália
Pessoas da Fórmula 1
Pessoas da Ferrari

Piero Ferrari


David Gareji () is a rock-hewn Georgian Orthodox monastery complex located in the Kakheti region of Eastern Georgia, on the half-desert slopes of Mount Gareja on the edge of Iori Plateau, some 60–70 km southeast of Georgia's capital Tbilisi. The complex includes hundreds of cells, churches, chapels, refectories and living quarters hollowed out of the rock face.

Part of the complex of David Gareji (Bertubani Monastery) is located on the Azerbaijan–Georgia border and has become subject to a border dispute between the two countries. The area is also home to protected animal species and evidence of some of the oldest human habitations in the region.

History
The complex was founded in the 6th century by David (St. David Garejeli), one of the thirteen Assyrian monks who arrived in the country at the same time. His disciples Dodo and Luciane expanded the original lavra and founded two other monasteries known as Dodo's Rka (literally, "the horn of Dodo") and Natlismtsemeli ("the Baptist"). The monastery saw further development under the guidance of the 9th-century Georgian saint Hilarion the Iberian. The convent was particularly patronized by the Georgian royal and noble families. The 12th-century Georgian king Demetre I, the author of the famous Georgian hymn Thou Art a Vineyard, even chose David Gareja as a place of his confinement after he abdicated the throne.

Despite the harsh environment, the monastery remained an important centre of religious and cultural activity for many centuries; at certain periods the monasteries owned extensive agricultural lands and many villages. The renaissance of wall painting chronologically coincides with the general development of the life in the David Gareja monasteries. The high artistic skill of David Gareja wall paintings made them an indispensable part of world treasure. From the late 11th to the early 13th centuries, the economic and cultural development of David Gareja reached its highest phase, reflecting the general prosperity of the medieval Kingdom of Georgia. New monasteries Udabno, Bertubani and Chichkhituri were built, the old ones were enlarged and re-organized.

With the downfall of the Georgian monarchy, the monastery suffered a lengthy period of decline and devastation by the Mongol army (1265), but was later restored by the Georgian kings. It survived the Safavid attack of 1615, when the monks were massacred and the monastery's unique manuscripts and important works of Georgian art destroyed, to be resurrected under Onopre Machutadze, who was appointed Father Superior of David Gareja in 1690.

After the violent Bolshevik takeover of Georgia in 1921, the monastery was closed down and remained uninhabited. In the years of the Soviet–Afghan War, the monastery's territory was used as a training ground for the Soviet military that inflicted damage to the unique cycle of murals in the monastery. In 1987, a group of Georgian students led by the young writer Dato Turashvili launched a series of protests. Although, the Soviet defense ministry officials finally agreed to move a military firing range from the monastery, the shelling was resumed in October 1988, giving rise to generalized public outrage. After some 10,000 Georgians demonstrated in the streets of Tbilisi and a group of students launched a hunger strike at the monastery, the army base was finally removed.

After the restoration of Georgia's independence in 1991, the monastery life in David Gareja was revived. However, in 1996, the Georgian defense ministry resumed military exercises in the area, leading to renewed public protests. In May 1997, hundreds of Georgian NGO activists set up their tents in the middle of the army's firing range and blocked the military maneuvers. The army officials finally bowed to the public pressure and the exercises were banned.

The monastery remains active today and serves as a popular destination of tourism and pilgrimage.

Georgian monastery complex
Because the complex is partially located on the territory of Azerbaijan, it has become subject to a border dispute between Georgia and Azerbaijan, with ongoing talks since 1991. Georgian monks at the monastery say that "they see the dispute as the result of Soviet scheming to undermine relations between Christian Georgians and Muslim Azerbaijanis." Giorgi Manjgaladze, Georgia's deputy foreign minister proposed that Georgia would be willing to exchange other territory for the remainder of David Gareja because of its historical and cultural significance to the Georgians. Baku disapproves of this land swap because of David Gareja's strategic military importance. "There is no room for territorial exchange. There are no negotiations over this issue," stated Azerbaijan's deputy foreign minister Khalaf Khalafov.
In April 2007, Khalafov told a press conference in that it was "out of the question" for Georgia to "give up its claims to the borderlands" including David Gareja. He then made a controversial statement that the monastery "was home to the Caucasian Albanians, who are believed to have been the earliest inhabitants of Azerbaijan." This prompted a response from Georgian foreign minister Gela Bezhuashvili. "It is absolutely unclear to me why my colleague made these remarks," he told reporters in Tbilisi. "His history lessons are absolutely incomprehensible. He should read up on world history."

The Albanian theory is also supported by some Azerbaijani historians who are strongly opposed to transferring any part of their territory to Georgia. "The monastery was inside Georgia only in the 12th century," stated Ismail Umudlu, an Azerbaijani journalist and historian. "Both before and after this period, the area was part of a state to which Azerbaijan is a successor." Georgian art historian Dimitri Tumanishvili dismissed this claim and stated that the complex "is covered in the work of Georgian masters." "There are Georgian inscriptions everywhere dating back to the sixth century," he said "There are no traces of another culture there. After that, I don't think you need any further proof." "The idea that this monastery was founded by the Caucasus Albanians is simply absurd," said Zaza Datunashvili, a monk from David Gareja. "You might as well say that Georgians built the Great Wall of China."

Georgian President Mikheil Saakashvili downplayed the dispute and said that "it can be resolved through friendly dialogue." However, Giga Bukia, a member of the Georgian parliament with the Rightist Opposition stated that "Georgians will never, under any circumstances, give up this territory" and also accused the government of softening its position on the complex in order to secure financial aid from Azerbaijan. "Azerbaijan has absolutely no historical rights to this land," he said. "And what is this talk of it being a strategic location? Are they planning to go to war with Georgia?"

Azerbaijani officials confirmed that Azerbaijan "is open to implementation of joint projects with Georgia for the restoration of the complex." However, official suggestions that the complex could be a "shared tourist zone" have sparked indignation from the Georgian public. Catholicos-Patriarch of All Georgia Ilia II said that "the monastery was a holy shrine that should lie entirely on Georgian soil." A number of fresh rounds of "border delimitation" talks have been conducted between Azerbaijani and Georgian authorities (in Tbilisi and then in Baku).

Keshikchidag Reserve
The part of David Gareja monastery complex that is located in Azerbaijan has a historical and cultural reserve status according to the presidential order No.2563 dated December 19, 2007 and named as State Historical and Cultural Reserve "Keshikcidag". There are 70 caves, 2 temples, one fortress, a sacred place, approximately 100 grave reminds kurgan, 23 water wells, 14 food stores, and about 30 shelters. One of the highest altitudes in the State Historical and Cultural Reserve "Keshikcidag was named "Ilham Aliyev peak" in honor of the President of Azerbaijan. The reserve covers approximately  stretches Azerbaijani-Georgian border in Jeyranchol, Gatardagh chain,  north-east from Jandar lake, on the mountainous area that are  above sea level. The reserve consists of natural and artificial caves, castle and monastery carved in Early and Middle Ages. According to the Azerbaijani side, Keshikchi gala (Guardian castle) was built by the native population of Caucasus Albania in V century AD and meant "guardian". Therefore, it is considered as similar to the other castles in Azerbaijan territory because of its architectural structure characteristics. It was discovered that the Keshikchi gala in the area was originally built for defense purposes in the Middle Ages, where it was inhabited by the ancient Caucasian Albanian. The natural caves date back in the early stages and the artificial caves are considered to be found between in 9th and 15th centuries.

Delimitation process
Delimitation and demarcation process between Azerbaijan and Georgia affects the David Gareja Monastery Complex. As the complex lies along the borders, it causes a debate between the two nations. On May 14, 2019, Deputy Foreign Minister of Azerbaijan Khalaf Khalafov and Deputy Foreign Minister of Georgia Lasha Darsaliya held a meeting in Baku based on the delimitation of the state border between the two countries. Following the independence of the two countries, relevant state commissions on delimitation and demarcation of the state border between Azerbaijan and Georgia were established and 11 meetings of the Commission were held so far. Within the framework of this process, an agreement was reached on the delimitation of the most part of the Azerbaijani-Georgian border (in total ). Currently, a  section including the area that the monastery complex located is the main objective for both countries. Because of strong economic and cultural ties between Azerbaijan and Georgia, both countries have peaceful intentions in the determination of borders. During a meeting held in Azerbaijan, on 27 February 2019 between President of Georgia, Salome Zurabishvili and the President of Azerbaijan, Ilham Aliyev, both sides clearly emphasized consensus on delimitation process to be done by considering the existing bonds between the two countries.

Gallery

Footnotes

External links

 Map showing the location of individual monasteries within the David Gareja complex
 Antony Eastmond, Warwick and Zaza Skhirtladze (2001), Udabno monastery in the Gareja Desert in Georgia. The Society for the Promotion of Byzantine Studies.
 David Gareja Monastery Complex, Georgia - Photo Essay at HitchHikers Handbook

Buildings and structures in Kakheti
Georgian Orthodox monasteries
Christian monasteries established in the 6th century
Territorial disputes of Azerbaijan
Territorial disputes of Georgia (country)
Azerbaijan–Georgia (country) border
World Heritage Tentative List
Tourist attractions in Kakheti
Cave monasteries
Azerbaijan–Georgia (country) relations
7 Most Endangered Programme
Rock-cut architecture
Lavras

David Gareja monastery complex


Astronomi, gök bilimi ya da gökbilim gök cisimlerinin kökenlerini, evrimlerini, fiziksel ve kimyasal özelliklerini açıklamaya çalışan doğa bilimi dalıdır. Astronominin sınırlı ve özel bir alanı olan gök mekaniği ile karıştırılmaması gerekir. Astronomi daha açık bir deyişle, yörüngesel cisimleri ve Dünya atmosferinin dışında gerçekleşen, yıldızlar, gezegenler, kuyrukluyıldızlar, kutup ışıkları, gökadalar ve kozmik mikrodalga arkaalan ışınımı gibi gözlemlenebilir tüm olay ve olguları inceleyen bilim dalıdır.

Astronomi terimi Eski Yunanca'daki astron ve nomos (άστρον ve νόμος) sözcüklerinden türetilmiş olup "yıldızların yasası" anlamına gelir. Asteroitlerin ve kuyruklu yıldızların keşfindeki katkıları göz önüne alınırsa astronomi, amatörlerin de şimdi de etkin bir rol oynayabildikleri seyrek bilim dallarından biridir.

Astronomi yeryüzündeki en eski bilimlerden biri olarak kabul edilir. Arkeolojik bulgular, en eski çağlarda bile insanların gök hakkında bilgileri olduğunu ortaya koymaktadır. Cilalı Taş Devri'nde insanlar ekinoksların tekrarlayan özelliğini, mevsimlerle ilişkisini ve bazı takımyıldızları bilmekteydiler. Çağdaş gök bilimi gelişimini, özellikle Antik Çağ'daki ve onları izleyen matematikçilere ve Orta Çağ'ın sonunda keşfedilmiş gözlem aletlerine borçludur. Başlangıçta ayrılmaz bir ikili sayılan ve paralel olarak ilerleyen astroloji (günümüzde bir sözdebilim olarak kabul edilir) ve gök bilimi zamanla yollarını birbirlerinden ayırmak zorunda kalmışlardır.

Antik Çağ'da astronomi

Antik Çağ'da gök biliminin gelişimindeki önemli hususlar olarak şunlar söylenebilir:
 Astronomi önceleri yalnızca, çıplak gözle görülen gök cisimlerinin gözlemi ve hareketleri hakkındaki öngörülerden oluşuyordu. Eski zamanlarda gözlemler çıplak gözle yapılıyorsa da o zamanlar günümüzdeki gibi sanayi ve ışık kirliliğinin bulunmayışı insanlara büyük bir avantaj sağlıyordu. Bu yüzden antik çağda yapılan gözlemlerin günümüzde yapılması neredeyse olanaksız derecesinde zordur.
 Eski insanların dairesel tarzda dikmiş oldukları 6.500 yıllık megalitlerin (Nabta Playa, Stonehenge) astronomik gözlem amacıyla kullanıldıkları sanılmaktadır.
 Eski çağlarda astronomide ilerlemiş uygarlıklardan bazıları, Çin, Hint, Sümer, Babil, Mısır, Toltek, Zapotek ve Maya uygarlıklarıdır.
 Rig-Veda'da Güneş'in hareketine bağlanan 27 takımyıldızdan ve 13 bölümlü zodyaktan söz edilir.
 Mayalar ise teleskopları olmadıkları halde Venüs'ün evrelerini ve tutulmalarını tam olarak saptayabilmişlerdi.
 Antik Yunanlar'ın gök bilimine yaptıkları en önemli katkı, yıldızları kadir derecelerine göre sınıflandırmaya çalışmış olmalarıdır.

Orta Çağ'da astronomi

Orta Çağ'da astronomi bilgilerinin İslam bilginlerince geliştirildiği ve bu bilgilerin sonradan Batı'ya aktarıldığı görülür.
Astronomiyi geliştiren bu İslam bilginlerinden başlıcaları şöyle sıralanır:

 Ferganî (805–880), Gök cisimlerinin hareketleri üzerine yazılar yazdı, ekliptiğin eğikliğini hesaplamasını sağladığı gözlemlerde bulundu.
 Kindî (801–873), astronomi konusundaki açık düşüncelerini, içerisinde soruların ve cevapların, "Hava değişimi", "Güneş tutulması", "Yıldızların ışınları" tezlerinin bulunduğu 40 bölümden oluşan "Yıldızlardaki Kanun" adlı kitabında toplamıştır.
 Dinaveri (820-896) İranlı Kürt astronom. Astronomi ve güneş tutulmaları ile ilgili pek çok eser yazdı, Dineveri ayrıca yıldızlarla ilgilenen gözlemevi sahibi biri olarak biliniyor.
 Battani (855–923), Güneş Yılını 365 gün, 5 saat, 46 dakika ve 24 saniye olarak ölçmüş bilim insanı.
 Hasib el-Mısri (850–930), Mısırlı matematikçi
 Hârizmî (780-850) astronomi ve usturlab ile ilgili üç eser yazdı.
 Farabi (872–950) büyük filozof ve bilgin.
 Khojandi 10. yüzyılın sonunda Tahran yakınında bir gözlemevi inşa etti.
 Ömer Hayyam (1048–1131), cetveller hazırladı, takvimi geliştirdi.
 İbn-i Heysem (965–1039), matematikçi ve fizikçi.
 Birûni, (973–1048), Yetmiş adet astronomi ve yirmi adet de matematik kitabı bulunmaktadır.
 Nasîrüddin Tûsî (1201–1274), filozof, matematikçi, astronom ve ilahiyatçı; trigonometrinin kurucularından biri olarak kabul edilir.
 Gıyaseddin Cemşid (1380–1429), (Özbekistan)
 Uluğ Bey (1393 - 1449) Timur İmparatorluğu'nun 4. hükümdarı. Matematikçi ve astronom.
 Ali Kuşçu (1403 - 1474) Türk astronom, matematikçi ve dilbilimci

Gök bilimin gelişmesinde devlet adamlarının yapmış olduğu kişisel girişimler de önemli bir yer tutmaktadır. Selçuklu Hanedanı döneminde yaşamış olan Kırşehir emiri Caca Bey burada kendi adıyla kurmuş olduğu medresede gök bilimin gelişmesine imkân sağlayacak ortamı oluşturmuştur.

Rönesans'ta astronomi

 Kopernik Güneş merkezli güneş sistemi modelini fikir olarak ortaya attı.
 Kopernik'in fikri Galileo ve Kepler tarafından savunuldu, geliştirildi ve düzeltildi.
 Kepler Güneş'in çevresindeki gezegenlerin hareketini belirleyen bir yasalar sistemi olduğunu düşünen ilk kişi oldu.
 Çekimi hareket yasalarıyla tanımlayan Newton oldu. Böylece gezegenlerin hareketine makul bir açıklama getiren ilk kişi de o oldu. Aynı zamanda yansıtıcı teleskobu icat etti.

Teorik Astronomi
Teorik gök bilimciler, analitik modeller ve hesaplamalı sayısal simülasyonlar; her birinin kendine özgü avantajları vardır. Bir sürecin analitik modelleri, neler olup bittiğine dair daha geniş bir fikir vermek için genellikle daha iyidir. Sayısal modeller, fenomenlerin varlığını ve aksi halde gözlemlenmeyen etkileri ortaya koyar.

Astronomi teorisyenleri teorik modeller yaratmaya çalışırlar ve sonuçlardan bu modellerin gözlemsel sonuçlarını tahmin ederler. Bir model tarafından öngörülen bir fenomenin gözlemlenmesi, gök bilimcilerin, fenomeni en iyi tanımlayabilen model olarak çeşitli alternatif veya çelişkili modeller arasında seçim yapmalarını sağlar.

Teorisyenler ayrıca yeni verileri hesaba katmak için modeller oluşturmaya veya değiştirmeye çalışırlar. Veriler ve model sonuçları arasında bir tutarsızlık olması durumunda, genel eğilim, verilere uyan sonuçlar üretmesi için modelde minimum değişiklikler yapmaya çalışmaktır. Bazı durumlarda, zaman içinde büyük miktarda tutarsız veri bir modelin tamamen terk edilmesine yol açabilir.

Günümüzde astronomi

Astronomi 19. ve özellikle 20. yüzyılda baş döndürücü bir hızla ilerlemiştir. Yakın zamanlardaki keşif ve gelişmelerle ilgili olarak şunlar söylenebilir:

 Teleskopların geliştirilmiş olmasının yanı sıra, diğer bilim dallarındaki ilerlemelerin de gök bilimine yardımcı olmaları sayesinde, evrenin gizleri bir bir açığa çıkmaktadır.
 Astronomideki en önemli gelişmelerden biri, tayf ölçümü de denilen spektroskopinin (maddelerin ışıkla olan etkileşimlerini anlamaya çalışma, maddelerin soğurduğu ve yaydığı ışığı, yani elektromanyetik dalgaları saptayarak maddenin yapısı hakkında sonuçlara varma tekniği) yani yıldız ışığının elektromanyetik spektral analizine başlanmış olmasıdır.
 Diğer yıldızların ışıklarının analizi, bu yıldızların ışığının temelde Güneş'in ışığından farksız olduğunu, fakat yıldızlar arasında sıcaklık, kütle ve boyut bakımından son derece büyük farklılıklar bulunduğunu göstermiştir.

 20. yüzyılın başında diğer galaksilerden ayrı bir birim olarak galaksimizin varlığı kanıtlanabilmiştir.
 Ardından Hubble yasası ile evrenin bir genişleme içinde olduğu saptanmıştır; galaksiler giderek birbirinden uzaklaşmaktadır.
 Kozmolojik termik ışıma (fosil ışıması) ve kimyasal elementler ve izotoplarının maddeden ayrılmasını açıklayan farklı nükleosentez teorileriyle büyük ölçüde astronomi ve fiziğe dayalı olan Büyük Patlama kuramı yoluyla kozmoloji özellikle 20. yüzyılda büyük gelişmeler göstermiştir.
 20. yüzyılın bu alandaki son gelişmeleri olarak, radyoteleskopların, radyoastronominin, modern bildirişim araçlarının ortaya çıkması sayılabilir. Bunlar sayesinde, elektromanyetik dalgalarla uzayı aşan parçacıkların tayfsal incelemesi yapılabilmiş ve böylece uzak gök cisimleri üzerinde yeni deney türleri olanaklı hale gelmiştir.

Astronominin dalları, alanları, konuları
Antikçağdaki başlangıç döneminde gök bilimi yalnızca astrometriden, yani yıldız ve gezegenlerin gökyüzündeki konumlarının ölçümünden ibaretti. Daha sonra Kepler ve Newton'un çalışmaları gök cisimlerinin kütleçekimi etkisi altındaki hareketlerinin matematik yoluyla öngörülmesini sağlayan gök mekaniğini doğurdu. Bu iki alandaki (astrometri ve gök mekaniği) çalışmaların çoğu, önceleri, elle yapılan işlemlerden oluşuyordu. Günümüzde ise bu çalışmalar bilgisayarlar ve fotoğraf aygıtları ile yapılabilmektedir ki; bu da gök cisimlerinin konum ve hareketlerinin çok büyük bir hızla saptanabilmesini sağlamaktadır. Bu yüzden modern astronomi daha ziyade gök cisimlerinin fiziksel doğasını gözlemlemeye ve anlamaya yönelmiştir.

20. yüzyıldan itibaren profesyonel gök bilimi iki alana ayrılma eğilimi göstermiştir: gözlemsel astronomi ve teorik astrofizik. Gök bilimcilerin çoğunun her iki alanda da çalışıyor olmasıyla birlikte, profesyonel astronomlar giderek bu iki alandan birinde uzmanlaşma eğilimi göstermektedirler. Gözlem gök bilimi esas olarak verilerin elde edilmesiyle ilgilenir. Teorik astrofizik ise esas olarak gözlemlenen fenomenleri anlamaya ve öngörülerde bulunmaya çalışır. Teorik astrofizik gözlem astronomisine bir tamamlayıcı etken olarak astronomik oluşumları açıklamaya çalışır da denilebilir.

Gök biliminin bir dalı olan astrofizik, yıldızların gözlemiyle sınıflandırılan fiziksel fenomenleri tanımlar, belirler. Günümüzde gök bilimcilerin hepsi de belirli bir astrofizik bilgisine sahiptirler ve gözlemleri de hemen hemen her zaman, yine astrofizik bağlamında incelenir. Bununla birlikte,  kendilerini yalnızca astrofiziği incelemeye vermiş araştırmacılar da yok değildir. Astrofizikçilerin çalışması astronomik gözlem verilerini analiz etmek ve onları fiziksel olgulara indirgemektir.

Astrofiziğin bir dalı olan kozmoloji, evreni fiziksel bir sistem olarak inceler; yani  evrenin doğuşu ve büyümesi, evrimi, gökcisimlerinin fiziksel ve kimyasal özellikleri ve konumlarının hesaplanması ile ilişkilidir. Astronomi gözlemleri salt astronomi ile ilişkili değildir; aynı zamanda genel görelilik kuramı gibi fizikte çok önemli yeri olan kuramların sınanması için de gözlemsel veri sağlar.

Kullanılan inceleme yöntemi, amaç ve konuya göre birbiriyle iç içe olan, genel gök bilimi, astrofizik ve uzay bilimleri gibi birçok dala ayrılır. Gök biliminde inceleme alanları aynı zamanda şu iki kategoride ele alınır:

 Konuya göre astronomi. Genellikle uzayın bölgelerine göre (örneğin galaktik gök bilimi) ve ilgili meselenin tiplerine göre dallara ayrılır (yıldızların oluşumu, kozmoloji).
 Gözlem tarzına göre astronomi. Saptanan partiküllerin tipine (ışık, nötrino) veya dalga genişliğine (radyo dalgaları, gözle görünen ışık, kızılötesi ışınlar) göre dallara ayrılır.

Astronominin Alt Alanları
Arkeoastronomi: İnsanların geçmişte gökyüzü ile ilgili olayları nasıl inceleyip yorumladıklarını araştıran alt alandır. Arkeoastronomi; arkeoloji, antropoloji, etnografya bilimleri ile ortak çalışır.

Astromatematik: Gök cisimlerinin yörüngeleri ile ilgili hesaplamaları yapar. Ayrıca gözlemlerden elde edilen sayısal verilerin yorumlanması da bu alt alanın konusudur. Gök mekaniği olarak da adlandırılır.

Astrofizik: Gök fiziği olarak da adlandırılan bu alt alan, gök cisimlerinden yayılan elektromanyetik dalgalardan elde edilen verileri yorumlar. Ayrıca gök cisimleri ve yıldızlar arası ortamdaki Madde-ışınım etkileşimi de bu alt alanın konusudur.

Astrokimya: Gök cisimlerinin ve yıldızlar arası ortamın kimyasal yapısını inceleyen alt alandır.

Astrobiyoloji: Evrendeki olası yaşam formlarının oluşum ve gelişimlerini inceleyen alt alandır.

Astrojeoloji: Gezegenlerin, doğal uyduların, gök taşı vb. gök cisimlerinin yapılarını ve oluşumlarını inceleyen alt alandır.

Yıldız astronomisi

Yıldızların incelenmesi ve yıldız evrimi, Evreni anlamamız için esastır. Yıldızların astrofiziği, gözlem ve teorik anlayışla ve iç mekanın bilgisayar simülasyonlarından belirlenmiştir;

Yıldız oluşumu, dev moleküler bulutlar olarak bilinen yoğun toz ve gaz bölgelerinde meydana gelir. Kararsız hale getirildiğinde, bulut parçaları yerçekiminin etkisi altında çökerek bir protostar oluşturabilir. Yeterince yoğun ve sıcak bir çekirdek bölge nükleer füzyon'u tetikleyecek ve böylece bir anakol yıldızı yaratacaktır.

Hidrojen ve helyum'dan daha ağır olan hemen hemen tüm elementler yıldızların çekirdeklerinde yaratıldı.

Ortaya çıkan yıldızın özellikleri öncelikle başlangıç kütlesine bağlıdır. Yıldız ne kadar büyük olursa, parlaklığı o kadar büyük olur ve hidrojen yakıtını çekirdeğindeki helyuma o kadar hızlı eritir. Zamanla, bu hidrojen yakıtı tamamen helyuma dönüştürülür ve yıldız evrimi başlar. Helyum füzyonu daha yüksek bir çekirdek sıcaklığı gerektirir. Yeterince yüksek çekirdek sıcaklığına sahip bir yıldız, çekirdek yoğunluğunu arttırırken dış katmanlarını dışarı doğru itecektir. Genişleyen dış katmanların oluşturduğu kırmızı dev, çekirdekteki helyum yakıtı sırayla tüketilmeden önce kısa bir ömre sahiptir. Çok büyük yıldızlar, giderek daha ağır elementleri kaynaştırdıkları için bir dizi evrimsel aşamalardan da geçebilirler.

Yıldızın nihai kaderi, kütlesine bağlıdır, Güneş'in yaklaşık sekiz katından daha büyük kütleli yıldızlar çekirdek süpernova'ya çöker; daha küçük yıldızlar ise dış katmanlarını havaya uçurur ve hareketsiz çekirdeği beyaz cüce şeklinde geride bırakır. Dış katmanların fırlatılması bir gezegenimsi bulutsu oluşturur. Bir süpernova kalıntısı yoğun bir nötron yıldızı veya yıldız kütlesi Güneş'inkinin en az üç katıysa bir karadelik'tir. Yakın yörüngede dönen ikili yıldızlar, potansiyel olarak bir süpernovaya neden olabilecek bir beyaz cüce yoldaşına kütle aktarımı gibi daha karmaşık evrimsel yollar izleyebilir. Gezegenimsi bulutsular ve süpernovalar, yıldızda füzyon yoluyla üretilen "metaller"i yıldızlararası ortama dağıtır; onlar olmadan, tüm yeni yıldızlar (ve onların gezegen sistemleri) yalnızca hidrojen ve helyumdan oluşacaktı.

Konuya göre astronomi

İlgili konular
 Astronomlar listesi
 Uzayın keşfi
 Uluslararası Astronomi Birliği
 Kozmoloji
 Amatör astronomi
 Doğal uydular
 Teleskoplar, gözlemevleri ve gözlem teknolojisi
 Radyoastronomi
 Radyoteleskop
 Astrobiyoloji
 Yıldız haritası
 Kuantum mekaniği
 Genel görelilik
 Kütleçekimi

Ayrıca bakınız
 Astronomi haritaları, katalogları ve araştırmaları kronolojisi
 Güneş Sistemi
 Yörünge
 Gökada
 Yıldız
 Gezegen
 Kuyruklu yıldız
 Gözlemsel astronomi
 Dünya atmosferi
 Kutup ışıkları
 Venüs
 Mars
 Gök mekaniği
 Radyoastronomi
 Radyoteleskop
 Teorik astrofizik
 Takımyıldız

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzay Kampı Türkiye Resmi Websitesi
 Astronomi portali-Fransızca
 Astronomy Guide  For reviews on astronomy products, how-to's and current events.
 International Year of Astronomy 2009  IYA2009 Main website
 Cosmic Journey: A History of Scientific Cosmology  from the American Institute of Physics
 Astronomy Picture of the Day
 Southern Hemisphere Astronomy
 Sky & Telescope  publishers
 Astronomy Magazine
 Latest astronomy news in 11 languages
 Universe Today  for astronomy and space-related news
 Celestia Motherlode  Educational site for Astronomical journeys through space
 Search Engine for Astronomy
 Hubblesite.org - home of NASA's Hubble Space Telescope
 Astronomy - A History - G. Forbes - 1909 (eLibrary Project - eLib Text)
 Prof. Sir Harry Kroto, NL, Astrophysical Chemistry Lecture Series. 8 Freeview Lectures provided by the Vega Science Trust.
 Core books  and core journals  in Astronomy, from the Smithsonian/NASA Astrophysics Data System
  Güncel astronomi keşif ve haberlerinin yayınlandığı site
 Monthly astronomy news
 Amatör Astronomi/Astrofotoğrafçılık Websitesi
 Astronomi, Teleskop İncelemeleri
 Astronomi ve uzay bilimleri üzerine güncel haberler, yazılar, videolar ve fotoğraflar

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Astronomi


Die Saison 1986/87 der 1. Slovenská národná hokejová liga (kurz 1. SNHL; deutsch: 1. Slowakische Nationale Eishockeyliga) war die 18. Austragung der geteilten zweiten Eishockey-Spielklasse der Tschechoslowakei. Meister der Liga wurde Plastika Nitra, der an der Qualifikation zur 1. Liga teilnahm. Slávia Ekonóm Bratislava stieg als Tabellenletzter in die drittklassige 2. SNHL ab. Aufsteiger aus der drittklassigen 2. SNHL wurde die TJ Gumárne 1. mája Púchov.

Modus

Der Spielmodus sah zwei Doppelrunden à 22 Spiele pro Mannschaft vor, d. h. je zwei Heim- und Auswärtsspiele gegen jeden anderen Teilnehmer. Die Gesamtanzahl der Spiele pro Mannschaft betrug damit in der Saison 44 Spiele. Anschließend qualifizierte sich der Tabellenerste für die 1. Liga-Qualifikation. Je nach Zahl der Auf- und Absteiger mussten 1 bis 2 Mannschaften aus der 1. SNHL in die 2. SNHL absteigen.

Tabelle

1. Liga-Qualifikation
Die TJ Plastika Nitra nahm an der Qualifikation zur 1. Liga teil, verpassten aber mit drei Niederlagen gegen den Gewinner der 1. ČNHL den Aufstieg in die erste Spielklasse.

 TJ Plastika Nitra – Poldi Kladno 0:3 (3:5, 1:4, 3:8)

Meisterkader von Plastika Nitra
 Torhüter: D. Barto, Kubuš, Janouš
 Feldspieler: M. Barto, Horčičák, Petr Košťál, Roman Lépeš, Pajdlhauser, Slovák, V. Turan, Paulovič, Beňo, Čičmanec, Civáň, Ivan Hrtús, Kolečáni, Jiří Kodet, Ľubomír Kolník, Kukla, Nagy, Kostolanský, P. Ocelka, Sládeček, Škvarka, Roman Ulehla, Zeman
 Trainerstab: E. Macoszek, M. Oravec

All-Star-Team

Literatur

Weblinks
 1. SNHL 1986/1987 bei avlh.sweb.cz (PDF; 78 kB)
 Sezóna 1986/1987 bei hokejpoprad.sk

Eishockeysaison 1986/87

1. SNHL 1986/87


Sillamäe (Estonian for 'Bridge Hill'; also known by the Germanised names of Sillamäggi or Sillamägi) is a town in Ida-Viru County in the northern part of Estonia, on the southern coast of the Gulf of Finland. It has a population of 13,666 (as of 1 January 2017) and covers an area of 10.54 km2. Sillamäe is located at the mouth of Sõtke River.

History
The locality of Sillamäggi was first mentioned in 1502 when the area was under the control of the Livonian Order. The bridge across Sõtke and a mill in Sillamäggi were documented in 1700.

In the 1800s, Sillamäggi developed into a resort village offering a more tranquil experience than the nearby resort town of Hungerburg. Russian physiologist Ivan Pavlov owned a dacha in Sillamäggi and vacationed there during summer breaks in 1891–1917. Among other famous vacationers of Sillamäggi were poet Konstantin Balmont (1905), painter Albert Benois (1898 and 1899), physicist Paul Ehrenfest (1908–1912), botanist Andrei Famintsyn (1890s), historian Mikhail Gershenzon (1911–1914), inventor Boris Rosing (1902–1911), composer Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1868).

In the 1920s and 1930s, Sillamäe and surrounding countryside saw the rise of the oil shale mining industry in the area. In 1927–1929, a Swedish company Estländska Oljeskifferkonsortiet built an oil shale processing plant and a power station at the location of the Türsamäe manor, on the western side of Sillamäe. This plant reached a total capacity of 500 tonnes per day in the mid-1930s. A small harbour was constructed in Sillamäe to support the plant activities, but it was destroyed during World War II.

During the Nazi occupation, several concentration camps were established in the vicinity of Sillamäe to employ slave-laborers in the local mines. Upon withdrawal from Sillamäe in 1944, German forces sabotaged the processing plant. The defensive positions of Germans on the hills to the east of Sillamäe, known as Sinimäed, formed the Tannenberg Line during the Battle of Narva.

In 1946–1948, the former oil shale processing plant in Sillamäe was rebuilt by Soviets to extract uranium oxide from the locally mined Dictyonema argillite ore (a type of oil shale). During that time, many war prisoners were employed at the construction and mining activities in Sillamäe. The uranium extraction process at the Sillamäe plant was developed in collaboration with a nearby Narva pilot plant (known as Cloth Dyeing Factory) and produced mainly a 40% uranium concentrate at the onset of plant production. The local mining operations continued until 1952. In the following years, richer uranium ores were imported to the Sillamäe plant from various locations of Central Asia and the Eastern Bloc, mainly from mines in Czechoslovakia, East Germany, Hungary, Poland and Romania including the Bihor mine operated by Sovromcuarţ (one of the SovRoms operated jointly by the Soviet Union and Romania). In 1970, the plant started to process loparite ore from the Kola Peninsula producing tantalum and niobium chemicals. Later, it also started to extract rare earth metal oxides. In 1982, the plant began the production of reactor-grade enriched uranium (2–4.4% 235U) in form of UO2. Uranium production at Sillamäe continued to supply nuclear materials for the Soviet nuclear power plants and weapon facilities until 1989. In the years of 1950–1989, the plant produced about 98,681 tonnes of uranium (mostly as U3O8) and 1354.7 tonnes of enriched uranium.

During its operations, the Sillamäe plant dumped the processing wastes into a tailing pond at the north-western part of Sillamäe near the Baltic Sea shoreline. By the 1990s, the pond presented a serious ecological hazard due to leaching of radioactive and other harmful particulates and dissolved materials into Baltic Sea. In the 2000s, measures were undertaken to secure the containment of the wastes at Sillamäe.

In 1957, Sillamäe officially gained a town status. By that time, it had already grown beyond the historical boundaries of Sillamäggi and included several neighboring settlements, such as Kannuka and Türsamäe. During the Soviet regime in Estonia, Sillamäe remained a closed town due to the secrecy and security measures related to the uranium production activities at the local plant.

Demographics

Economy

After uranium processing ceased in 1989 and Estonia regained independence in 1991, industrial activity at Sillamäe experienced significant decline throughout the 1990s resulting in a high unemployment rate among the local population. The Sillamäe plant was privatized in 1997 to form AS Silmet and continues to produce rare metal and rare earth metal products. It remains the top world producer of niobium and tantalum products including hydroxides, oxides, various grades of metal, metal hydrides, metal powders and NbNi alloy. Among rare earth element products are lanthanum, cerium, praseodymium, neodymium and samarium-europium-gadolinium carbonates, oxides, metals, chloride and nitrate solutions.

On 4 April 2011, the American rare earth metal producer Molycorp announced its acquisition of a 90% stake in AS Silmet. The deal was valued at $89 million at the time. The company was renamed AS Silmet-Molycorp.

In 2005, a deep-sea port (SILPORT) with facilities able to handle dry bulk, liquid fertilizers and oil was opened in Sillamäe. A regular ferry service between Sillamäe and Kotka, Finland was inaugurated in 2006, but was forced to shut down in 2007 due to a low load factor. However, the cargo operations continue to show a steady growth. In 2011, the Sillamäe port reached 4.9 million metric tonnes in cargo traffic taking fifth place among the largest ports in the Baltic states after Tallinn, Riga, Klaipeda and Ventspils.

There are several seaside resorts located in the vicinity of Sillamäe (Toila and Narva-Jõesuu) that were especially popular during the Soviet era.

Population:
1940: 2,642
1965: 9,838
1994: 20,104
2004: 16,806Ethnicity (2000):
Russians: 85.8%
Estonians: 4.2%
Ukrainians: 3.0%
Belarusians: 2.8%
Finns: 1.0%
Others: 3.2%

See also
Eestimaa Õlikonsortsium

References

External links

  (available in Estonian, Russian and English)
The metallurgy factory and former uranium mine in Sillamäe Estonica

Cities and towns in Estonia
Municipalities of Estonia
Uranium mines in the Soviet Union
Mines in Estonia
Cities and towns built in the Soviet Union
Populated places in Ida-Viru County
Russian communities
Port cities and towns in Estonia
Kreis Wierland

Sillamäe


قائمة بالأبطال في 1904 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 هولكومب وارد هزم  ويليام كلوثير 10-8 6-4 9-7

فردي سيدات

 ماي سوتون هزم  إيليزابيث مور 6-1, 6-2

مراجع

الرياضة في بنسيلفانيا في 1904
رود آيلاند في 1904
أحداث أغسطس 1904 الرياضية
أحداث يونيو 1904 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
أمريكا المفتوحة
كرة مضرب أمريكية في 1904
الرياضة في رود آيلاند في 1904

البطولات الوطنية الأمريكية 1904 (كرة مضرب)


Omur, yani vertebra, omurgayı oluşturan 33-34 kemikten her birine verilen addır. Kafatasının hemen altından başlayıp kuyruk sokumuna dek uzanırlar. Omurgada 7 adet boyun omuru (servikal vertebra), 12 adet sırt omuru (torasik vertebra), 5 adet bel omuru (lumbal vertebra), 5 sakral vertebra (sakrum) ve 4 de koksigeal (koksiks) vertebra bulunur. Bu vertebraların ilk 24 tanesi birbirine eklemler aracılığıyla bağlanmıştır. Bunlara presakral vertebralar denilir. Kalan 9 vertebradan daha üstteki 5 tanesinin birleşmesinden sakrum meydana gelmiştir. En altta bulunan küçük ve tam gelişmemiş 4 vertebranın birleşmesinden koksiks denilen kemik meydana gelmiştir. Bu vertebraların her birinin yapısı içlerinden geçen oluşumlara ve fonksiyonlarına göre değişiklik göstermesine karşın, hepsinin ortak özellikleri vardır.

Yapısı

Genel yapısı
Tüm vertebraların birçok ortak özelliği var ve bunların birçoğu torasik vertebranın farklı görünümleri incelendiğinde ortaya çıkmaktadır. Bir vertebranın gövdesi, omurga boyunca birincil ağırlık taşıma görevi gören büyük silindirik kemik kütlesidir. İntervertebral disk, omurga boyunca bir amortisör görevi gören kalın, sıvı dolu fibrokartilaj halkasıdır. Vertebralar arası eklem, iki vertebra gövdesi ve araya giren intervertebral diskin birleşiminden oluşmuştur. Her vertebra gövdesinin arkasında, hassas omuriliği barındıran ve koruyan vertebra kanalı bulunmaktadır. Pediküller, vertebra gövdesininin kısa, kalın kemik çıkıntılarıdır. Lamina, vertebral kanalın arka duvarını oluşturan ince kemik plakalarıdır. Her bir vertebra, birbiriyle eşleşen üst ve alt eklem yüzlerine sahiptir. Bir vertebranın alt yüzü, altındaki vertebranın üst yüzeyiyle  birleşerek bir çift apofizeal eklem oluşturmuştur. Daha yaygın olarak faset eklemler olarak adlandırılan bu eklemler, vertebral hareketin yönünü yönlendirmeye yardımcı olmaktadırlar.

Gelişimi
Erken embriyoda somitler oluşur ve bunların bir kısmı sklerotomlara dönüşür. Sklerotomlar, vertebraları, kaburga kıkırdağını ve oksipital kemiğin bir kısmını oluşturur. Somit içindeki ilk konumlarından, sklerotom hücreleri medial olarak notokord'a göç ederler. Bu hücreler, paraksiyel mezodermin diğer tarafındaki sklerotom hücreleri ile karşılaşır. Bir sklerotomun alt yarısı, her bir vertebra gövdesini oluşturmak için bitişik olanın üst yarısı ile birleşir. Bu vertebra gövdesinden sklerotom hücreleri dorsal olarak hareket eder ve gelişmekte olan omuriliği sararak vertebra kemerini oluşturur. Diğer hücreler, kaburgaları oluşturmak için torasik vertebraların kaburga uzantılarına uzar.

Bölgesel farklılıklar
Tüm omurlar ortak anatomik özelliklere sahip olsalar da, belirli bir bölgenin benzersiz işlevini yansıtan farklı özelliklere de sahiptirler.

Servikal vertebra

Servikal vertebranın enine uzantıları(prosessus) , beyne doğru giderken vertebral arter için koruyucu bir geçit görevi gören enine foramenlere (delik) sahiptirler. Bu foramenler servikal vertebranın ayırıcı özelliğidir. C3-C7'nin küçük dikdörtgen gövdeleri, uncinate uzantılarla arkadan yana olarak sınırlandırılmıştır. Bu kanca benzeri unsinat uzantıların bitişik vertebralarla eklemlenmesi, gizli olmayan eklemleri oluşturmakta ve servikal vertebranın bu bölgesinin bir dizi istiflenebilir raf gibi görünmesini sağlamaktadır. Servikal bölgedeki dikenli uzantıların çoğu bifid veya iki uçludur ve vücudun her iki tarafındaki kaslar için bağlantı sağlar. C3-C7 boyunca apofizeal (faset) eklemlerin, yatay ve ön düzlemler arasında yaklaşık 45 derece olan bir düzlemde eğimli bir çatı üzerindeki zona gibi yönlendirildiği gözlemlenmiştir. Bu yönelim, bu bölgenin kinematiği üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Birinci ve ikinci servikal vertebra diğerlerinden farklılıklar göstermektedir.

Atlas (C1)

Yunan tanrısı Atlas'ın dünyanın yükünü sırtında taşıdığı söylenmektedir. İlk servikal vertebra, kafatasının ağırlığını destekleme işlevini yansıtan atlas olarak da adlandırılmaktadır. Atlas, esasen ön ve arka kemerlerle birbirine bağlanan iki büyük yan kütledir.  Diğer ayırt edici özellikleri arasında, servikal bölgenin en büyüğü olan büyük transvers (enine) uzantıları olması yer almaktadır.

Axis (C2)
Axis adını, baş ve üst servikal bölge arasındaki dönme hareketleri için tam anlamıyla dikey dönme ekseni olarak işlev gören, dens adı verilen büyük sivri uçlu kemiğin çıkıntısından almıştır . Axsisin (C2) üst yüzü, atlasın düzleştirilmiş çarpık yüzüyle eşleşecek şekilde nispeten düzdür. Bu konformasyon, atlasın, başın sola veya sağa döndürülmesi gibi, eksen üzerinde yatay düzlemde serbestçe dönmesine izin vermek için iyi tasarlanmıştır. C2'nin bifid spinöz uzantısı geniş ve aşikardır.

Torasik vertebra

12 torasik vertebra, keskin, aşağıya doğru yansıtılan spinal uzantıları ve büyük posterior, lateral olarak yansıtılan transvers (enine) uzantıları ile karakterizedir. Çoğu torasik vertebranın gövdesi ve transvers uzantıları, kaburgaların arka yüzü ile eklemlenme için kostal yönlere sahiptir. Çoğu kaburganın ön kısmı doğrudan veya dolaylı olarak sternuma bağlanmıştır. Bu nedenle kaburgalar, torasik vertebra ve sternum göğüs boşluğunun hacmini tanımlar.

Lumbal vertebra

Vücudun üst üste binen tüm ağırlığını desteklemek için uygun, büyük, geniş gövdelere sahiptir. Gövdelerinin büyük olması lumbal vertebraların ayırıcı özelliğidir. Spinal uzantılar geniş ve dikdörtgendir, vertebra gövdesine sağlam, kalın laminalar ve pediküllerle bağlanmıştır. Üst lomber bölgenin faset eklemleri sagital düzleme yakın yönlendirilmiş, ancak alt bölgelerde (L4 ve L5) frontal düzleme doğru geçiş yapılmıştır.

Sacrum
Sakrum, vertebral kolonun ağırlığını pelvise ileten üçgen bir kemiktir. Geniş yassı sakral çıkıntı ile eklemlenmiş ve lumbosakral bileşkeyi oluşturmuştur. Sakrumun arka (dorsal) yüzeyi dışbükey (konveks) ve pürüzlüdür. Çok sayıda bağ ve kas bağlantılarını içermektedir. Sakral kanal kauda ekinayı (omuriliğin alt ucundan uzanan periferik sinirler) barındırmakta ve korumaktadır. Dört çift dorsal sakral foramina (küçük delik), sakral sinirlerin dorsal dalını iletmektedir. Sakrumun anterior veya pelvik tarafında, dört çift ventral sakral foramina, sakral pleksusun çoğunu oluşturan spinal sinirlerin ventral dalını iletmektedir.

Koksiks
Bazen kuyruk kemiği olarak da anılan kuyruk sokumu, 4-5  kaynaşmış vertebradan oluşan küçük üçgen bir kemiktir. Kuyruk sokumu tabanı, sakrokoksigeal eklemi oluşturan alt sakrum ile eklemlenmiştir.

Fonksiyonları

 Tüm vücudun dik durmasını ve ağırların gövdenin alt kısımlarına iletilmesi sağlar, yani dengeyi oluşturur.
 Vertebralar birleşerek eklemler yapar ve bu da vücudun temel haraketlerinin yapılmasını sağlar.
 Birleşerek vertebral forameni oluştururlar ve buradan omurilik geçer. Böylece omuriliği dış etkenlerden ve hızlı zedelenmekten korurlar.

Klinik önemi
Vertebra ile ilgili olarak birçok kalıtsal ve sonradan oluşan deformiteler mevcuttur. Vertebraların birleşerek oluşturduğu omurga, içinde omuriliği taşıdığı için bunların deformiteleri bazen hayati risk teşkil edebilir.

 Spina bifida (SB), gebeliğin ilk ayında fetüsün omurgasının düzgün kapanmamasından kaynaklanan nöral tüp defektidir (beyin, omurilik ve / veya koruyucu kılıflarının eksik gelişimini içeren bir bozukluk). SB ile doğan bebeklerin bazen omurgalarında sinirlerde ve omurilikte önemli hasarın meydana geldiği açık bir lezyon olmaktadır. Omurga açıklığı doğumdan kısa bir süre sonra cerrahi olarak onarılabilmesine rağmen, sinir hasarı kalıcıdır ve alt ekstremitelerde değişen derecelerde felç ile sonuçlanmaktadır. Hiçbir lezyon olmasa bile, uygun olmayan şekilde oluşmuş veya eksik omurlar ve buna eşlik eden sinir hasarı olabilir. Fiziksel ve hareketlilik zorluklarına ek olarak, çoğu bireyin bir tür öğrenme güçlüğü vardır. SB türleri şunlardır: miyelomeningosel, omuriliğin ve koruyucu kaplamasının (meninksler) omurgadaki bir açıklıktan çıkıntı yaptığı en şiddetli form; omuriliğin normal olarak geliştiği ancak meninksler ve omurilik sıvısı) bir spinal açıklıktan çıkıntı yapan meningoselli ve nöral tüpün kapandığı occulta.
 Spinal disk herniasyonunda omurganın herhangi bir yerinde oluşabilen fıtıklaşmış bir disk yakındaki bir siniri tahriş edebilir. Fıtık olan diskin bulunduğu yere bağlı olarak, kol veya bacakta ağrı, uyuşma veya güçsüzlükle sonuçlanabilir.

Kaynakça

Anatomi
Omurgalı anatomisi
Omurga
Düzensiz kemikler

Omur


دير كوشه، تقع دير كوشه في قضاء الشوف أحد أقضية محافظة جبل لبنان. تبعد دير كوشه 40 كم (24.856 مي) عن بيروت. ترتفع بين 250م و 650 م (1082.73 قدم - 360.888 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة 156 هكتاراً (1.56 كم²- 0.60216 مي²). اشتهرت بصناعة الحرير والفخار منذ عشرات السنين كما تتميز بالحمضيات واشجار الزيتون والصنوبر .

محافظة جبل لبنان هي واحدة من ثمان محافظات يتشكل منها لبنان الإداري. عدد محافظات لبنان ارتفع من 6 إلى 8 في شهر تموز 2003 بعد تأسيس محافظتين جديدتين. الأولى هي محافظة بعلبك الهرمل ( بموجب المرسوم 522 تاريخ 16 تموز 2003) والثانية هي محافظة عكار. قبل تموز 2003 كان قضاء عكار يتبع محافظة لبنان الشمالي وقضاءي بعلبك الهرمل آانا جزءا من محافظة البقاع.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان

دير كوش


Mélovin (kunstnernavn for Костянти́н Микола́йович Бочаро́в, ; født 11. april 1997) er en ukrainsk sanger og sangskriver, som repræsenterede Ukraine ved Eurovision Song Contest 2018 med sangen "Under The Ladder". Han opnåede en 17. plads i den europæiske sangkonkurrence. Han vandt den 6. sæson af det ukrainske udgave af X Factor.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Ukraine
Ukraines Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018

Mélovin


Garmenjak, otočić uz zapadnu obalu Pašmana, kod mjesta Mrljane
 Garmenjak Veli

Garmenjak (razdvojba)


مقاطعة شلمنقة (بالإسبانية: Salamanca، سلمانكـا) هي مقاطعة إسبانية تقع في غرب الدولة، تقع ضمن حدود منطقة قشتالة وليون.

عاصمتها هي مدينة شلمنقة، تنقسم المقاطعة إلى 362 بلدية.

الجغرافيا
تقع مقاطعة شلمنقة في غرب إسبانيا تحدها من الشمال مقاطعة سمورة، ومن الشمال الشرقي مقاطعة بلد الوليد، ومن الجنوب مقاطعة قصرش، ومن الشرق مقاطعة آبلة، ومن الغرب البرتغال.

تبلغ مساحة مقاطعة شلمنقة 12.349 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة شلمنقة 352.986 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 شلمنقة 153.472 نسمة
 سانتا مارتا دي تورميس 14.853 نسمة
 بيخار 14.511 نسمة
 ثيوداد روديغو 13.708 نسمة
 بينياراندا دي براكامونتي 6.766 نسمة
 فياميور 6.589 نسمة
 كارباخوسا دي لا ساغرادا 6.213 نسمة
 غيخويلو 6.050 نسمة
 فياريس دي لا رينا 5.914 نسمة
 ألبا دي تورميس 5.401 نسمة

مراجع

مصادر

  الموقع الرسمي لمقاطعة شلمنقة
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة شلمنقة

مقاطعة شلمنقة

شلمنقة (مقاطعة)


Janine van Der Meer (née le  à Ridderkerk) est une coureuse cycliste néerlandaise.

Palmarès sur route

Palmarès par années
2012
  du championnat des Pays-Bas sur route juniors

  du Tour de Kerspelen
2014
 Herford Frühjahrsrennen
  de Omloop van het Ronostrand
2018
 Diamond Tour
 Oostvoorne
  du Lotto Cycling Cup pour Dames
  de Alkmaar
  du Grand Prix Sofie Goos

Liens externes

Coureuse cycliste néerlandaise
Naissance en février 1994
Naissance à Ridderkerk

Janine van der Meer


Mise Éire (, Irish for "I [am] Ireland") is a 1912 Irish-language poem by the Irish poet and Republican revolutionary leader Patrick Pearse.

Background
Mise Éire is a 1912 Irish-language poem by the Irish poet and Republican revolutionary leader Patrick Pearse.

Political relevance
In the poem, Pearse personifies Ireland as an old woman whose glory is past and who has been sold by her children.

Later use

Described as both a literary and historical text, it was regularly used by Republican prisoners in Long Kesh as a means of learning and teaching Irish. Is Mise continues to be relevant in post-partition Ireland, suggest scholars, as illustrating of the difficulties in identifying "Irishness" in Northern Ireland.

Counter view
The title of the poem was used as a title for a 1959 documentary film by George Morrison, which dealt with key figures and events in Irish Nationalism between the 1890s and the 1910s, including Pearse himself. Seán Ó Riada wrote a soundtrack for the film, also titled 'Mise Éire'.

A poem of the same name by Eavan Boland was written as a counter to Pearse's poem, and its treatment of Ireland and her children. Pearse had already written optimistically on the fate of Ireland's strong sons' martyrdom in his poem "The Mother"; Is Mise takes the opposite, more pessimistic view of the sacrifice. In the words of Boss, Nordin and Orlinder, Boland "opposes and corrects Pearse's view on Ireland...No longer, as in the earlier poem, is the personification of the country 'older than the Old Woman of Beare' but 'a sloven's mix'. The glory of having born 'Cuchulain
the valiant' is turned into the picture of the woman 'holding her half-dead baby to her'.

Cultural usage

In 2016, the poem was set to music composed by Patrick Cassidy and performed by the, RTÉ Concert Orchestra for the score of the PBS documentary series 1916: An Irish Rebellion, curated by the Keough-Naughton Institute for Irish Studies at the University of Notre Dame.

In 2021, Patrick Cassidy's  song Mise Éire was recorded and released as a single by the Irish all female group Celtic Woman as part of their upcoming album, Postcards from Ireland.

The text
Irish (direct translation)

See also
 Kathleen Ni Houlihan
 Róisín Dubh (song)
 The Sean-Bhean bhocht
 Hibernia (personification)
 Four Green Fields

Notes

References

External links

Irish poetry
Irish language
Personifications of Ireland

Mise Éire


An Carex pyramidalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Carex pyramidalis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex pyramidalis


California, monotipski biljni rod u porodici iglicovki, čija je jedina vrsta C. macrophylla nekada bila uključivana u rod Erodium, a 2002. godine smještena je u vlastiti rod California.

To je manja jednogodišnja biljčica raširena od Oregona, pa preko Kalifornije do Baje Californije. Stabljika naraste najviše do 5 cm. Listovi na dugim vitkim peteljkama su obrnuto srcoliki često s jasnim crvenim venama. Latice cvjetova uglavnom bijele, a mogu bitii crvene pa do ljubičaste.

Sinonimi
 Erodium californicum Greene
 Erodium macrophyllum Hook. & Arn.
 Erodium macrophyllum var. californicum (Greene) Jeps.

Izvori

Vanjske poveznice

Iglicovke

California (biljni rod)


Pumi (também chamada Prinmi) é uma língua Qiang usado pelo povo Pumi] um grupo étnico de Yunnan, China, bem como pelo povo tibetano do Condado Autônomo Muli em [ [Sichuan]], China. A maioria dos falantes nativos vive nos Condados Autônomos Lanping Bai e Pumi,  Ninglang Yi, Lijiang, Weixi e Muli.

O autônimo do Pumi é  em Prinmi Oeste,  em Central Prinmi, e ' ' em Northern Prinmi com variantes como  e .
Em Muli, Frades Bonistas os sacerdotes leem textos religiosos em tibetano, que precisa ser interpretado em Prinmi. Uma tentativa de ensinar as crianças Pumi a escrever sua língua usando a escrita tibetana foi vista em Ninglang Yi.  Uma escrita romana baseada em pinyin foi proposta, mas não é comumente usada.
 Dialetos
Trabalhos anteriores sugerem que existem dois ramos de Pumi (sul e norte), e eles não são mutuamente inteligíveis. Ding (2014) propõe três grupos principais: Prinmi  Ocidental (falado em Lanping Bai e Pumi) Central Prinmi (falado no sudoeste de Ninglang, Lijiang, Yulong e (Condado de Yongsheng) e Prinmi do Norte falado no norte de Ninglang]] e Sichuan).
Lu (2001)
Dialetos de Pumi incluem o seguinte (Lu 2001).
Sul (22 mil falantes)
Qinghua 箐花村, Lanping, Yunnan
Ludian 鲁甸县, Yunnan
Xinyingpan 新营盘乡, Ninglang , Yunnan
Norte (55 mil falantes)
Taoba 桃巴村, Muli , Sichuan
Tuoqi 拖七村, Ninglang , Yunnan
Zuosuo 左所区, Yanyuan , Sichuan
Sanyanlong 三岩龙乡, Jiulong, Sichuan
Sim (2017)
Sims (2017) lista os seguintes dialetos de Pumi.
Northern
Sanyanlong 三岩龙 Jiulong] (B. Huang & Dai 1992)
Taoba 桃巴 Muli (Sun 1991)
Shuiluo 水洛 [Muli County] (Jacques 2011)
Central
Wadu 瓦都 Ninglang Count (Daudey 2014)
Niuwozi 牛窝子 Ninglang (Ding 2001, etc.)
Sul
Dayang Lanping (Matisoff 1997)
Qinghua 箐花 [Lanping (Sun 1991; B. Huang & Dai 1992)

 Ortografia
A escrita latina foi baseada em pinyin para Pumi proposta, mas ainda não foi utilizada.

 Documentação
Documentos de áudio transcritos, traduzidos e anotados no idioma Pumi estão disponíveis na Coleção Pangloss. Dizem respeito aos dialetos do Pumi Norte
Tons
Sims (2017) reconstrói tons altos e tons baixos para Proto-Prinm
 Palavras monossilábicas
 f – tom em queda
 v – tom alto
 nenhum – tom crescente
 Palavras polissílabas
 f – não propagação do tom alto
 v – propagação do tom alto para a próxima sílaba
 r – tom crescente
 nenhum – tom baixo padrão
 Gramática
Uma gramática de referência do dialeto Wadu de Pumi é available online. Uma gramática de Central Pumi também está disponível.
 Documentação
Documentos de áudio transcritos, traduzidos e anotados no idioma Pumi estão disponíveis na Coleção Pangloss. Dizem respeito aos dialetos do Pumi Norte
Tons
Sims (2017) reconstrói tons altos e tons baixos para Proto-Prinm
 Palavras monossilábicas
 f – tom em queda
 v – tom alto
 nenhum – tom crescente
 Palavras polissílabas
 f – não propagação do tom alto
 v – propagação do tom alto para a próxima sílaba
 r – tom crescente
 nenhum – tom baixo padrão
 Gramática
Uma gramática de referência do dialeto Wadu de Pumi é available online. Uma gramática de Central Pumi também está disponível.
Amostra de texto
Tèr gwéjè dzwán thèr phxèungphxàr sì.
Timitae llìnggwe zreungzrun stìng.Português''

Ele quebrou vários martelos.
Este homem está chorando e gritando o tempo todo.

Notas

Bibliografia

Ligações externas
 Pumi Norte em Ethnologue
[https://www.ethnologue.com/language/pmj Pumi Sul em Ethnologue
Pumi em Omniglot.com

Pumi
Pumi

Língua pumi


Lóklukka (fræðiheiti: Campanula tomentosa) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Tyrklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Lóklukka


Uladsimir Pjatrowitsch Alejnik (,  Wladimir Petrowitsch Aleinik; * 12. September 1959 in Smaljawitschy) ist ein ehemaliger sowjetisch-belarussischer Wasserspringer, der im 10-m-Turmspringen startete. Er konnte jeweils zwei Medaillen bei Olympischen Spielen, Weltmeisterschaften und Europameisterschaften gewinnen.

Alejnik lernte das Wasserspringen beim Verein Dynamo Minsk. Seine erste internationale Medaille gewann er im Alter von 16 Jahren, er errang bei den Olympischen Spielen 1976 in Montreal die Bronzemedaille vom Turm. Im Jahr darauf konnte er bei der Europameisterschaft in Jönköping seinen ersten und einzigen Titelgewinn feiern, er wurde Europameister vom Turm. Auch in den folgenden Jahren blieb Alejnik erfolgreich. Bei der Weltmeisterschaft 1978 in Berlin gewann er hinter Greg Louganis und Falk Hoffmann Bronze. Bei den Olympischen Spielen 1980 in Moskau war Alejnik der Favorit im Turmspringen, weil sein größter Konkurrent Greg Louganis durch den Olympiaboykott des US-amerikanischen Teams fehlte. Er landete jedoch hinter Falk Hoffmann und gewann somit die Silbermedaille. Zwei weitere Silbermedaillen gewann Alejnik bei der Europameisterschaft 1981 in Split, wo er sich hinter seinem Landsmann Dawit Hambarzumjan platzierte, und bei der Weltmeisterschaft 1982 in Guayaquil, wo er sich abermals Greg Louganis geschlagen geben musste. Die Olympischen Spiele 1984 verpasste Alejnik durch den Olympiaboykott der sowjetischen Mannschaft, er beendete daraufhin seine aktive Karriere.

Weblinks

 Ergebnisübersicht auf www.the-sports.org (englisch)
 Interview mit Uladsimir Alejnik auf mk.by (russisch)

Wasserspringer (Sowjetunion)
Europameister (Wasserspringen)
Olympiateilnehmer (Sowjetunion)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1980
Universiadeteilnehmer (Sowjetunion)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1979
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1981
Sieger bei den World University Games (Wasserspringen)
Sowjetbürger
Geboren 1959
Mann

Uladsimir Alejnik


Asteroidna obitelj (eng. asteroid family, rus. семейство астероидов, fra. famille d'astéroïdes), populacija asteroida istih vlastitih orbitalnih elemenata kao što su velika poluos, ekscentricitet i nagib. Asteroidi koji ulaze u sastav obitelji po pravilu se javljaju kao fragmenti krupnijih asteroida koji su se sudarili u prošlosti i razbili na manje komade kao posljedica tih sudara.
Pojmom asteroidne obitelji obuhvaća se uži skup od asteroidne skupine čiji pripadnici, iako dijeleći neke orbitalne elemente u širem smislu, mogu biti i bez međusobne sveze.

Velike prominentne obitelji imaju više stotina krupnih, prepoznatih asteroida i još više manjih objekata, koji još nisu analizirani ili sasvim vjerojatno još nisu otkriveni. Male kompaktne obitelji imaju po deseetak identificiranih pripadnika. Oko 33% do 35% asteroida glavnog pojasa su pripadnici neke obitelji. Trenutno je otkriveno 20 do 30 asteroidnih obitelji koje su službeno priznate u znanstvenim krugovima i nekoliko desetaka manjih skupina asteroida koji nisu još službeno priznati. Većina se asteroida nalazi u glavnom pojasu, no ima i takvih koji su iza njegovih granica, poput obitelji Palada, Mađarska, Fokeja, čije su orbite zbog promjera leže na maloj poluosi ili zbog većeg nagiba leže iza granica pojasa. U nekim se studijama pokušalo naći dokaze o kolizijskim obiteljima među trojancima, ali dosad pronađeni podatci ne daju mogućnost zaključka.

Asteroidi

Asteroidna obitelj


Josip Iličić (Prijedor, 29. siječnja 1988.) slovenski je nogometaš koji igra na poziciji ofenzivnog veznog. Trenutačno igra za Maribor.

Izbor reprezentacije
Josip Iličić se rodio u Prijedoru, BiH. U Sloveniju je odselio poslije očeve smrti, kad je imao samo jednu godinu. Odselio je skupa s majkom Anom i bratom Igorom. Dok još nije imao nastupa za reprezentaciju, u intervjuu su ga jednom pitali bi li zaigrao za Hrvatsku, jer je po nacionalosti Hrvat. Odgovorio je da ne bi prihvatio takvu ponudu jer je cijeli život živio u Sloveniji. Poslije je dao sličnu izjavu o mogućnosti igranja za BiH, jer je bio rođen u toj državi.

Izvori

Vanjske poveznice
(slo.) Profil na NZS
(engl.) Profil na OVO

Slovenski nogometaši
Nogometaši Atalante
Nogometaši Fiorentine
Nogometaši NK Maribora
Nogometaši Palerma
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Hrvati u Sloveniji
Životopisi, Prijedor
Aktivni nogometaši

Josip Iličić


A pew () is a long bench seat or enclosed box, used for seating members of a congregation or choir in a church, synagogue or sometimes a courtroom. Occasionally, they are also found in live performance venues (such as the Ryman Auditorium in Nashville, which was formerly a church).

Overview

The first backless stone benches began to appear in English churches in the thirteenth century, originally placed against the walls of the nave. Over time, they were brought into the centre of the room, first as moveable furniture and later fixed to the floor. Wooden benches replaced the stone ones from the fourteenth century and became common in the fifteenth.

Churches were not commonly furnished with permanent pews before the Protestant Reformation. The rise of the sermon as a central act of Christian worship, especially in Protestantism, made the pew a standard item of church furniture. Hence the use or avoidance of pews could be used as a test of the high or low character of a Protestant church: describing a mid-19th century conflict between Henry Edward Manning and Archdeacon Hare, Lytton Strachey remarks with characteristic irony, "Manning had been removing the high pews from the church in Brighton, and putting in open benches in their place. Everyone knew what that meant; everyone knew that the high pew was one of the bulwarks of Protestantism, and that an open bench had upon it the taint of Rome".

In some churches, pews were installed at the expense of the congregants, and were their personal property; there was no general public seating in the church itself. In these churches, pew deeds recorded title to the pews, and were used to convey them. Pews were originally purchased from the church by their owners under this system, and the purchase price of the pews went to the costs of building the church.  When the pews were privately owned, their owners sometimes enclosed them in lockable pew boxes, and the ownership of pews was sometimes controversial, as in the case of B. T. Roberts: a notice that the pews were to be free in perpetuity was sometimes erected as a condition of building grants.

Certain areas of the church were considered to be more desirable than others, as they might offer a better view of services or, indeed, might make a certain family or person more prominent or visible to their neighbours during these services. During the late medieval and early modern period, attendance at church was legally compulsory, so the allocation of a church's pews offered a public visualisation of the social hierarchy within the whole parish. At this time many pews had been handed down through families from one generation to the next. Alternatively, wealthier inhabitants often expected more prestigious seating in reward for contribution to the material upkeep of the church, such as the erection of galleries. Disputes over pew ownership were not uncommon.

Pews are generally made of wood and arranged in rows facing the altar in the nave of a church. Usually a pathway is left between pews in the center to allow for a procession; some have benchlike cushioned seating, and hassocks or footrests, although more traditional, conservative churches usually have neither cushions nor footrests. Many pews have slots behind each pew to hold Bibles, prayer books, hymnals or other church literature. Sometimes the church may also provide stations on certain rows that allow the hearing-impaired to use headsets in order to hear the sermon.  In many churches pews are permanently attached to the floor, or to a wooden platform.

In churches with a tradition of public kneeling prayer, pews are often equipped with kneelers in front of the seating bench so members of the congregation can kneel on them instead of the floor.  These kneelers essentially have long, usually padded boards which run lengthwise parallel to the seating bench of the pew.  These kneeler boards may be 15 cm or so wide and elevated perhaps 10–15 cm above the floor, but dimensions can vary widely.  Permanently attached kneelers are often made so they can be rotated or otherwise moved up out of the way when the congregation members are not kneeling.

Due to the prominence in European culture and usefulness, the usage of the pew has spread to many courtrooms in Europe and has additionally spread to Jewish synagogues due to trends of modelling synagogues similar to churches in Western Europe. In most old churches the family names are carved into the end of the pew to show who sat there but in some bigger cases the name of a village was carved into the end and only one person from every village came to mass every week.

Pew rents

Until the early/mid twentieth century, it was common practice in Anglican, Catholic, and Presbyterian churches to rent pews in churches to families or individuals as a principal means of raising income. This was especially common in the United States where churches lacked government support through mandatory tithing. This enforced and demonstrated social standing within a parish.

Pew rental emerged as a source of controversy in the 1840s and 1850s, especially in the Church of England. The legal status of pew rents was, in many cases, questionable. Further, it exacerbated a problem with a lack of accommodation in churches that had been noted already in the 1810s, especially in London, and in particular by Richard Yates in his pamphlet The Church in Danger (1815) with his estimate of over 950,000 people who could not afford to worship in a parish church. St Philip's Clerkenwell, a Commissioners' church, was the first London church to break with pew rents.

William James Conybeare commented on the pew system in his "Church Parties" article in the Edinburgh Review of 1853, stating that it was the Anglicans who had adopted the slogan "Equality within the House of God". The early 19th century Commissioners' churches were only required to offer 20% free seating. Attitudes changed from the 1840s, with the High Church party turning against paid pews. By the 1860s and 1870s that view had become quite orthodox, and was supported vocally by Frederic William Farrar.

Many Anglo-Catholic parishes were founded at this time as "free and open churches" characterized by their lack of pew rentals. In mid-century reforms, pews were on occasion removed from English churches in order to discourage rental practices. The Free and Open Church Association was founded in 1866 by Samuel Ralph Townshend Mayer.

References

External links

 The West Parish History Corner: Pews, Pew Deeds, and Taxes
 The History of the Church Pew
 A floor plan of an Episcopal Church in Virginia in 1849, showing the cost of each pew

Benches (furniture)
Church architecture
Christian terminology
Christian religious furniture

Pew


Republika Hrvatska i Republika Koreja održavaju diplomatske odnose od 18. studenoga 1992. Sjedište veleposlanstva je u Seulu.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Koreji osnovano je odlukom predsjednice Republike od 27. travnja 2015.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Republika Koreja na stranici MVEP-a

Izvori

Koreja, Republika
Hrvatsko-južnokorejski odnosi

Popis hrvatskih veleposlanika u Republici Koreji


An Machaerina nukuhivensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Forest Buffen Harkness Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Machaerina nukuhivensis in nahilalakip ha genus nga Machaerina, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Marquesas. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Machaerina

Machaerina nukuhivensis


Münster-Häger, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Münster kentine bağlı idari bölge. Münster şehir merkezine 9 km uzaklığındadır. Häger'in nüfusu yaklaşık 1.200'dür.

Dış bağlantılar
 http://www.muenster.de/haeger.html

Münster-Häger


D̦ (d̦) a fost o literă a alfabetului limbii române care reprezenta sunetul /z/ sau /dz/. A fost folosită în cuvinte precum d̦i (însemnând zi).

Litera a fost abandonată în 1904 și nu mai este folosită.

În alfabetul livon există litera Ḑ, însă aceasta nu este scrisă cu virgulă, ci cu sedilă.

Referințe

Alfabetul latin derivat

D̦


Næste sommer er en dansk dokumentarfilm fra 2017 instrueret af Alexander Lind.

Handling
Da Rasmus er 15 år, flytter hans mor og søskende fra Bornholm og efterlader Rasmus med en far, der bliver stadig mere psykisk syg. Påvirket af farens utilregnelighed, vrede og svigt vælger Rasmus selv at flytte fra Bornholm som 18-årig og han afbryder al kontakt til sin far.
To år senere vil Rasmus prøve at se om en genforening er mulig, men for at for kunne tilgive og skabe en ny relation skal far og søn på en fælles rejse, der kræver ekstremt mod og vilje for at kunne lykkes.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2017

Næste sommer