Prisca Vicot est une boxeuse française née à Nice le .

En octobre 2021, elle défendait avec succès ses titres mondiaux WIBF et GBU à Torreón face à la Brésilienne Simone Aparecida Da Silva, classée . Puis en Mars 2022, elle retournait au Mexique, à Xochitepec pour une 2ème défense de ses titres mondiaux contre une adversaire venant de Colombie, Paulina Cardona. Prisca remportait ce combat aux points, à l'unanimité des juges (100-90, 99-92 et 92,92).

Biographie
Sportive dès son plus jeune âge à l'école, pratiquant le handball, le football, l'athlétisme, elle s'oriente dès l'âge de 18 ans à la pratique des arts martiaux (Viet Vo Dao, grappling, jeet kun do) puis débute très rapidement les sports de combat (full contact, Kick boxing, boxe Française). Sportive de haut niveau en full contact de 2003 à 2006 puis en boxe française en 2006 où elle décrocha un titre français, elle s'oriente ensuite vers la boxe anglaise.

Après 3 ans en amateur où le style ne lui convenait pas, elle passe alors chez les professionnelles en 2011. Un an plus tard, alors âgé de 36 ans, elle remporte son premier titre national. Après 2 défenses victorieuses, elle remporte son premier titre international en Allemagne en 2016. Deux ans plus tard, elle remporte son premier championnat du monde UBC en Allemagne à l'âge de 42 ans. En 2019, elle défend avec succès sa ceinture mondiale contre une adversaire classée . La même année, Prisca remporte 3 autres titres mondiaux dans 3 autres fédérations de boxe: la WIBF, la GBU et la WBF.

Après un combat à Chicago en février 2020 face à la , Christina Linadartou, elle gagne le respect du public américain et s'entoure alors d'une solide équipe franco-américaine afin de se préparer dans ces deux pays pour les futures échéances mondiales. En France, elle s'entraîne avec son entraîneur Christian Wilmouth dans son camp d'entrainement X-Périence Fight Lab dans les Landes. Aux États-Unis, elle travaille avec son manageur de Las Vegas Luis Tapia ; Layla McCarter et avec Edgar Sandoval de San Diego, son soigneur et coach au Cyac Boxing.

Palmarès en boxe anglaise professionnelle
 Championne de France poids légers 2012, 2013 et 2014
 Championne d'Allemagne Internationale BDB poids légers 2016 et 2017
 Championne UBC 2018 et 2019 poids super légers
 Championne WIBF poids super-légers 2019, 2021 et 2022
 Championne GBU  poids super-légers 2019, 2021 et 2022
 Championne WBF par intérim  poids super-légers 2019

Titres en boxe anglaise amateur
 Championne Ile-de-France Boxe anglaise amateur (2005-2006) (premier combat en amateur, vainqueur aux points de Karima Oukala, alors , triple championne de France en titre)
 Championne Ile-de-France Boxe anglaise amateur (2006-2007)
 Vainqueur Critérium des Espoirs Boxe anglaise amateur (2007-2008)
 Championne Ile-de-France Boxe anglaise amateur (2008-2009)
 Quart de final Championnat de France boxe anglaise amateur (2008-2009)  : égalité. Victoire accordéé à la plus jeune.

Titres en pieds-poings
 Vainqueur Coupe de France Full Contact 2003
 Championne de France Full Contact 2004 classe B
 Championne de France Semi Contact 2004
 Vainqueur Coupe de France Semi Contact 2004
 Vice Championne de France Full Contact 2005 classe A
 Vainqueur Coupe de France Full Contact 2005
 Vice Championne de France Elite Boxe Française 2006
 Championne d'Europe Full Contact 2006 (en Angleterre)
 Vice Championne de France Full Contact 2008  classe A

Distinctions
 Marraine d'honneur de la remise des trophées des sportifs de la Ville en novembre 2018
 Médaille d'or de la Ville d'Argenteuil

Notes et références

https://www.nrpyrenees.fr/2022/02/18/entretien-avec-une-championne-10118568.php

https://www.lepetitjournal.net/65-hautes-pyrenees/2022/02/10/demonstration-de-prisca-vicot-championne-du-monde/#gsc.tab=0

https://rennes.maville.com/sport/detail_-boxe.-prisca-vicot-met-ko-les-obstacles-pour-reussir-_fil-4862495_actu.Htm

https://www.ladepeche.fr/2022/02/18/entretien-avec-une-championne-10118347.php
https://www.youtube.com/watch?v=CSKQTu0jLuw

Liens externes

Boxeuse française
Naissance en février 1976

Prisca Vicot


Norbert Huber (Brzozów, 14 de agosto de 1998) é um jogador de voleibol polonês que atua na posição de central.

Carreira

Clube
O central iniciou a sua carreira no voleibol na SMS Brzozów (2012–2013), de onde se juntou à AKS Resovia (2013–2017). Nesse ínterim, ele também defendeu as cores do SMS Spała (2014–2017). Em 2017 estreou na primeira divisão do campeonato polonês após se transferir para o Cerrad Czarni Radom. Em 2019, atuando pelo PGE Skra Bełchatów, foi vice-campeão da Supercopa Polonesa.

Em 2021 o central assinou contrato com o ZAKSA Kędzierzyn-Koźle. Com o novo clube, Huber conquistou três títulos nacionais: dois títulos duas Copa da Polônia e um Campeonato Polonês; além de também erguer a taça da Liga dos Campeões por duas vezes consecutivas. Ao final da temporada 2022–23, o central assinou com o Jastrzębski Węgiel.

Seleção
Em 2016 o central conquistou o título do Campeonato Europeu Sub-21. No ano seguinte conquistou o título do Campeonato Mundial Sub-21 ao derrotar a seleção cubana por 3 sets a 0. Em 2019, estreou na seleção adulta polonesa onde conquistou a medalha de bronze na Liga das Nações de 2019 e o vice-campeonato na Copa do Mundo de 2019, vencendo 9 das 11 partidas disputadas.

Em 2021 conquistou o vice-campeonato da terceira edição da Liga das Nações ao perder a final para a seleção brasileira por 3 sets a 1.

Disputando o primeiro campeonato europeu adulto de sua carreira, Huber, junto à seleção polonesa, derrotou a seleção da Itália por 3–0 e conquistou o Campeonato Europeu de 2023.

Títulos
ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
Liga dos Campeões: 2021–22, 2022–23
Campeonato Polonês: 2021–22
Copa da Polônia: 2021–22, 2022–23

Seleção Polonesa
Campeonato Mundial Sub-21: 2017
Campeonato Europeu Sub-21: 2016

Clubes

Ligações externas
 no Global Sports Archive
 no Volleybox

Naturais de Brzozów
Voleibolistas da Polônia
Centrais de voleibol

Norbert Huber


Articles with hCards

නිහාල් භාරති කොළඹ ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ ජනප්‍රිය ගුවන් විදුලි නිවේදකයෙක් විය. ඔහු 1960 ගණන්වල රේඩියෝ සිලෝන් හා සම්බන්ධ විය. ඔහුගේ මෘදු කටහඬ ශ්‍රී ලංකාවේ මෙන්ම ඉන්දීය උප මහාද්වීපයේ රසික රසිකාවියන් සිය ගණනක් ආකර්ෂණය කර ගත්තේය.

දකුණු ආසියාව පුරා ජනප්‍රිය වූ විට භාරති ගුවන්ට විදුලියට සම්බන්ධ විය.  රේඩියෝ සිලෝන් ගුවන් තරංග පාලනය කළ අතර මිලියන ගණනක් විශාල ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ සිට දුම්රිය ස්ථානයට සුසර කළහ.  භාරතිගේ මෘදු කටහඬ ශ්‍රී ලංකාවේ දේශීය ශ්‍රාවකයින් අතර මෙන්ම දුම්රිය ස්ථානයේ සමස්ත ආසියා කදම්භයේ සවන්දෙන්නන් අතර ජනප්‍රිය විය.

ඔහු ආයතනයේ කොටසක් බවට පත් වූයේ රේඩියෝ සිලෝන් ගුවන්විදුලි තරංගවල ලාංඡනය පදිමින් සිටි අවධියකය. ඔහු පත් කරනු ලැබුවේ එවකට ගුවන්විදුලි සේවයේ වාණිජ සේවයේ අධ්‍යක්ෂ ලෙස කටයුතු කළ ලිවි විජේමාන්න විසිනි. භාරේටිට ගුවන්විදුලි කලාව පිළිබඳ ඔහුගේ මුල් පුහුණුව ලබා දුන් වර්නන් කොරියා වැනි ජ්‍යෙෂ්ඨ විකාශකයින් විසින් ඔහුට උපදේශකත්වය ලබා දෙන ලදී. මුල් වසරවලදී, නිහාල් භාරති, රේඩියෝ සිලෝන් හි චිත්‍රාගාරයකින් 'සජීවී' ප්‍රේක්ෂකයින් ඉදිරියේ විකාශනය වූ, Take It Or Leave It වැනි ජනප්‍රිය ගුවන් විදුලි වැඩසටහන් සඳහා වර්නන් කොරයා හට සහාය විය. ඔහු ඉක්මනින් ඉගෙන ගන්නෙකු වූ අතර ඔහුගේ අනුවර්තනය වීමේ හැකියාව සහ සුමට හඬක් ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ ශ්‍රාවකයින් අතර ජනප්‍රිය විය. භාරතී සැබෑ වෘත්තිකයෙක් විය.

නිහාල් භාරති දශකයක් තිස්සේ ගුවන්විදුලි සඟරාව ඉදිරිපත් කළ මෙය ප්‍රවෘත්ති, සම්මුඛ සාකච්ඡා, සංගීතය සහ කොටස් සමඟ ජනප්‍රිය සඟරා වැඩසටහනක් විය. ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ Holiday Choice, Housewive's Choice, Choice of the People වැනි වැඩසටහන් පිටුපස හඬ නැඟුවේ ඔහුය. ඔහු දකුණු ආසියාවේ ප්‍රධාන විනෝදාස්වාද වැඩසටහන් වල ඉදිරියෙන්ම සිට ඇත. නිහාල් භාරති විසින් බ්‍රිතාන්‍ය ගුවන් විදුලි වැඩසටහනක් වන 'ඩෙසර්ට් අයිලන්ඩ් ඩිස්ක්' එස්එල්බීසී ගුවන් විදුලි තරංග හරහා ඉදිරිපත් කර ඇත. සුප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයන්, ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනඥයන් පවා මෙම වැඩසටහනට එක්ව ඇත. ඔහු ජෙට්ලයිනර්ස් හි නිමල් මෙන්ඩිස් සහ මිග්නෝන් ප්‍රනාන්දු ඇතුළු ශ්‍රී ලාංකීය සංගීත තරු රාශියක් SLBC සඳහා සම්මුඛ සාකච්ඡා කර ඇත.

ඔහු කළමනාකාරීත්වයේ හිණිපෙත්තට නැඟී 1980 ගණන්වල ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ ඉංග්‍රීසි සේවා අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස පත් විය.

නිහාල් භාරති තවමත් ගුවන් තරංග වලින් ඇසෙන අතර ශ්‍රී ලංකා දිවයිනේ ශ්‍රාවකයින් අතර දැඩි ප්‍රියතමයක් ලෙස පවතී. ඔහුගේ ගුවන්විදුලියට අමතරව, නිහාල් භාරති කොළඹ විනෝදාත්මක වැඩසටහන් රාශියක් ඉදිරිපත් කර ඇත. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනියේ ද විනෝදාත්මක වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කර ඇත.

මේකත් බලන්න

 වර්නන් කොරියා
 ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව
 ශ්‍රී ලාංකික විකාශකයින්ගේ ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

 වේවෙල්, ස්ටුවර්ට්. - The Art of Radio - CBC හි අධ්‍යක්ෂ පුහුණුකරු විසින් ලියන ලද පුහුණු අත්පොත. - ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාව, 1969.
 ලංකාව, ගුවන්විදුලිය. - විකාශන පරිචයේ ප්‍රමිති - වාණිජ විකාශන අංශය. - රේඩියෝ සිලෝන්, 1950.

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ නිල වෙබ් අඩවිය
 SLBC-ඉතිහාසයේ නව රැල්ලක් නිර්මාණය කරයි
 ශ්‍රී ලංකාවේ විකාශනයට වසර අසූවක්
 මිග්නෝන් ප්‍රනාන්දු කොළඹ ප්‍රධාන ප්‍රසංගයට - ලෝක සංගීත මධ්‍යස්ථානය
 La Musique d'Yvonne - ද අයිලන්ඩ් පුවත්පත, ශ්‍රී ලංකාව
Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

නිහාල් භාරති


Kame i Keri, Kame i Keri su dva blizanaca, bogovi kreatori plemena brazilskih Bakairi Indijanaca. Zajedno su prilagodili svijet ljudima za život te ih naučili koristiti vatru i loviti.,

Mit o čudesnim blizancima
U početku nije bilo zemlje. Postojalo je samo nebo, gdje su svi živjeli. Jedan od najmoćnijih bio je Jaguar. Jednog dana Jaguar je uhvatio čovjeka i namjeravao ga pojesti. "Čekaj!" reče čovjek. "Jer ja sam čarobnjak i mogu ti pomoći. Primjećujem da nemaš ženu. Ako me pustiš, stvorit ću ti ženu."

Jaguar je bio sretan zbog toga. Tako je čarobnjak stvorio ženu od drveta i ona je postala Jaguarova žena. Ubrzo je ostala trudna. Ali jednog dana, dok je Jaguar bio u lovu, Jaguarova majka je vrlo glasno ispustila plin, a žena se smijala svojoj svekrvi. Jaguarova majka se razbjesnila i ubila ženu. Jaguarov brat je vidio što se dogodilo i požurio je spasiti bebe iz utrobe svoje šogorice. Bili su blizanci. Zvali su se Keri i Kame, Jaguarovi sinovi.

Izrasli su u čudesne junake. Prvo što su učinili bilo je osvetiti svoju majku. Zapalili su baku i spalili u pepeo. Kada je Kame spaljen, Keri je iskoristio svoje moći da ga vrati u život. Kad je Keri spaljen, Kame je iskoristio svoje moći da ga vrati u život. Na taj su način blizanci preživjeli požar, ali je njihova opaka baka ubijena.

Keri je postao otac naroda Bakairi. Bakairi nisu mogli dobro živjeti na nebu, pa su blizanci stvorili zemlju i podigli nebo visoko iznad nje. Zatim su postavili sunce i mjesec na nebo za ljude. U to su vrijeme sunce i mjesec pripadali Narodu lešinara, koji su ih brižno čuvali i nisu ih puštali van. Keri i Kame postavljaju zamku za Kralja lešinara stvarajući mrtvog tapira s čarobnom kožom. Kad je Kralj lešinara gurnuo glavu unutra da pojede tapira, koža mu se zatvorila oko vrata i nije mogao pobjeći sve dok nije poslao druge supove da blizancima donesu sunce i mjesec. Zatim su blizanci postavili sunce i mjesec na nebo kako bi ih svi mogli koristiti.

Bili su veliki heroji i naučili su Bakairije mnogim stvarima prije nego što su se vratili u dom svog oca na nebu.

Izvori

Indijanska mitologija (bogovi stvaratelji)
Indijanska mitologija (braća blizanci)

Keri i Kame


Jaime Lizama es un escritor y ensayista chileno.

Estudió filosofía en la Universidad de Chile.

Lizama es autor de varios libros de poesía, entre los cuales destacan Llama salida de la muerte (Santiago, 1985) y La ciudad, un cuerpo de citas (Santiago, 1990). Asimismo, ha destacado en el género ensayístico, con los textos Los nuevos espacios de la política (Santiago, 1991) y La ciudad fragmentada (Santiago, 2007), con la que ganó la primera versión del Concurso de Ensayo en Humanidades Contemporáneas.
Ha sido colaborador en la revista de poesía La Pata de liebre, el Diario La Época y las revistas Piel de Leopardo y Crítica Cultural.

Premios
 Premio de Ensayo en Humanidades Contemporáneas 2006
 Premio Municipal de Literatura de la Municipalidad de Santiago 2008 en el género de ensayo por su obra: "La ciudad Fragmentada"

Referencias

Escritores en español
Poetas de Chile
Ensayistas de Chile

Jaime Lizama


Evidentialism is a thesis in epistemology which states that one is justified to believe something if and only if that person has evidence which supports said belief. Evidentialism is, therefore, a thesis about which beliefs are justified and which are not.

For philosophers Richard Feldman and Earl Conee, evidentialism is the strongest argument for justification because it identifies the primary notion of epistemic justification. They argue that if a person's attitude towards a proposition fits their evidence, then their doxastic attitude for that proposition is epistemically justified. Feldman and Conee offer the following argument for evidentialism as an epistemic justification:

(EJ) Doxastic attitude D toward proposition p is epistemically justified for S at t if and only if having D toward p fits the evidence.

For Feldman and Conee one's doxastic attitude is justified if it fits one's evidence. EJ is meant to show the idea that justification is characteristically epistemic. This idea makes justification dependent on evidence.

Feldman and Conee believe that because objections to EJ have become so prominent their defense for it is appropriate. The theses that object EJ are implying that epistemic justification is dependent upon the "cognitive capacities of an individual or upon the cognitive processes or information-gatherings practices that lead to an attitude." For Feldman and Conee, EJ is in contrast to these theses; EJ contends that the epistemic justification for an attitude is only dependent upon evidence.

Criticism
Plantinga's Reformed epistemology is a challenge against evidentialist epistemology. What Plantinga says is that the deliverances of reason consist of both properly basic beliefs and also beliefs based on propositional evidence. This is not the same as fideism, that is to say, "a leap of faith." The properly basic beliefs are deliverances of reason.

Critics of evidentialism sometimes reject the claim that a conclusion is justified only if one's evidence supports that conclusion. A typical counterexample goes like this. Suppose, for example, that Babe Ruth approaches the batter's box believing that he will hit a home run despite his current drunkenness and overall decline in performance in recent games. He realizes that, however unlikely it is that his luck will change, it would increase his chances of hitting a home run if he maintains a confident attitude. In these circumstances, critics of evidentialism argue that his belief that p = Babe Ruth will hit a home run is justified, even though his evidence does not support this belief.

Evidentialists may respond to this criticism by forming a distinction between pragmatic or prudential justification and epistemic justification. In Babe Ruth's case, it is pragmatically justified that he believe p, but it is nevertheless epistemically unjustified: though the belief may be justified for the purpose of promoting some other goal (a successful at bat, in Ruth's case), it is not justified relative to the purely epistemic goal of having beliefs that are most likely to be true.

A similar response follows the criticism that evidentialism implies all faith-based beliefs are unjustified. For example, fideism claims that evidence is irrelevant to religious beliefs and that attempts to justify religious beliefs in such a way are misguided. Superficially, fideism and evidentialism have mutually exclusive takes on religious beliefs, but evidentialists use the term "justification" in a much weaker sense than the one in which fideists most likely use it. Evidentialism merely defines the epistemic condition of a belief.

Although evidentialism states that the content of the evidence does not matter, only that it constitutes valid justification towards some proposition, a skeptical criticism may be levelled at evidentialism from uncertainty theories. One's evidence may be objectively disproved at some point or it may be the case that one can never have absolute certainty of one's evidence. Given the logic of arguments concerning principles of uncertainty and randomness, skepticism towards knowledge merely becomes skepticism towards valid justification.

Likewise, some say that the human mind is not naturally inclined to form beliefs based on evidence, viz. cognitive dissonance. While this may be the case, evidentialists admit, evidentialism is only meant to separate justified beliefs from unjustified beliefs. One can believe that evidentialism is true yet still maintain that the human mind is not naturally inclined to form beliefs based on evidence. He would simply have to conclude that the mind is not naturally inclined to form justified beliefs.

Infinite regress argument
Evidentialism also faces a challenge from the infinite regress argument. This argument begins with the observation that, normally, one's supporting evidence for a belief consists of other beliefs. However, it seems that these other beliefs can do the job of justifying only if they themselves are already justified. And evidentialism demands that these supporting beliefs be justified by still further evidence if they are to be justified themselves. But this same reasoning would apply to the new, deeper level of supporting beliefs: they can only justify if they're themselves justified, and evidentialism therefore demands an even deeper level of supporting belief. According to this argument, a justified belief requires an endless supply of reasons. Some philosophers such as Thomas Nagel posit that this is an absurd conclusion.

In general, responses to this argument can be classified in the following ways:
 Foundationalism: There exist beliefs that are justified, but not because they are based on any other beliefs. These are called properly basic beliefs, and they are the foundation upon which all other justified beliefs ultimately rest.
 Coherentism: Justified beliefs are all evidentially supported by other beliefs, but an infinite set of beliefs is not generated, because the chains of evidential support among beliefs is allowed to move in a circle. On the resulting picture, a person's belief is justified when it fits together with the person's other beliefs in a coherent way in which the person's various beliefs mutually support one another.
 A  modest reasoner  subset of Coherentism would insist that all justifiable beliefs be statements about "some objects" since the negation/complement of a some statement is another some statement.
 Skepticism: There cannot be any justified beliefs.
 A  modest reasoner  subset of Scepticism like the subset of Coherentism would likewise insist and define all justifiable beliefs be statements about "some objects" since the negation/complement of a some statement is another some statement.
 Infinitism: Aside from these responses, some philosophers have said that evidential chains terminate in beliefs that are not justified. Others have said that, indeed, there can exist infinite chains of reasons.

Of the main responses, coherentism and skepticism are clearly consistent with evidentialism. Coherentism allows evidential support for all of our justified beliefs in the face of the regress argument by allowing for circular chains of evidential support among beliefs. And the skeptic here is utilizing an evidentialist demand to arrive at her skeptical conclusion.

But because the resulting skepticism is so sweeping and devastating, and because so many reject the legitimacy of the circular reasoning embraced by the coherentist, foundationalism is the favored response of many philosophers to the regress argument. And foundationalism does not so clearly fit together with evidentialism. At first glance, at least, the "basic" beliefs of the foundationalist would appear to be counterexamples to the evidentialist's thesis, in that they are justified beliefs that are not rational because they are not supported by deeper evidence.

Non-evidentialist theories of knowledge and justification

Many contemporary epistemologists reject the view that evidential support is the whole story about the justification of beliefs. While no sensible epistemologists generally urge people to disregard their evidence when forming beliefs, many believe that a more complete theory would introduce considerations about the processes that initiate and sustain beliefs. An example of one such theory is reliabilism. The most influential proponent of reliabilism is Alvin Goldman. According to a crude form of reliabilism, S is justified in believing p if and only if S's belief in p is caused by a reliable process—a process that generally leads to true beliefs. Some of these reliable processes may require the processing of evidence; many others won't. So, Goldman would argue, evidentialism, on which the justification of a belief always turns completely on the issue of the belief's evidential support, is false. Likewise, evidentialism will be rejected by more sophisticated versions of reliabilism, some of which will allow evidence an important but limited role, as opposed to the all-encompassing role assigned to it by evidentialism.

Other non-evidentialist theories include: the causal theory, according to which S knows p if and only if S's belief in p is causally connected in an appropriate way with S's believing p; and Robert Nozick's truth tracking theory, according to which S knows p if and only if (i) p is true, (ii) S believes p, (iii) S's attitude toward p tracks the truth value of p in that, when p is not true, S does not believe p and when p is true, S does believe p.

Another alternative perspective, promoted by David Hume's 18th-century opponent, Presbyterian philosopher Thomas Reid, and perhaps hinted at by Hume himself, at least in some moods (though this is a very controversial issue in interpreting Hume), has it that some of our "natural" beliefs—beliefs we are led to form by natural features of the human constitution—have what can be called an "innocent-until-proven-guilty" status. Contrary to evidentialism, they can be justified in the absence of any effective evidence that supports them. They are justified just so long as one doesn't have good reason to think them false.

A new account of the extent of our evidence is Timothy Williamson's claim that E=K: one's evidence is what one knows. Going by the "letter of the law," Williamson's resulting theory is not contrary to, but is rather an instance of, evidentialism. By allowing our evidence to encompass everything we know, Williamson is able to give thoroughly evidentialist accounts of many important epistemological concepts. But, traditionally, evidentialists have presupposed much more restrictive accounts of what our evidence is. Thus, Williamson's theory is opposed to the spirit of much traditional evidentialism, primarily because it turns evidentialism from an internalist account of justification to an externalist account (due to the factive nature of knowledge.) However, Williamson's work may point to a quite general way to modify traditional evidentialism to make it better able to meet the challenges it faces: whether or not one goes so far as to accept that E=K, broadening one's view of what constitutes our evidence may provide a way to address many of the objections to evidentialism, especially to those disinclined to swallow skeptical consequences of a view

Notes

References
 .

External links
  by Dan Mittag of the University of Rochester

Belief
Evidence
Internalism and externalism
Theories of justification

Evidentialism


80652 Albertoangela este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
80652 Albertoangela este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cavezzo la Observatorul Cavezzo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 2,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 80001-81000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

80652 Albertoangela


Monas Butik er Rasmus Nøhrs sjette studiealbum, og det udkom i 2018. Det modtog tre ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA. Det nåede en enkelt uge som nummer 16 på den danske albumhitliste.

Spor
 "Vinden I Håret"
 "Tænker For Meget"
 "Hatten På Skrå"
 "Monas Butik"
 "Et Kys Af Gangen"
 "Alle Elsker Kærlighed"
 "Din Fars Gamle Hus"
 "Sig Ja"
 "Julies Sang"
 "Rom I Skive" (bonustrack)

Referencer

Rasmus Nøhr-album
Album fra 2018

Monas butik


Blástjarnan (Vega) er bjartasta stjarnan í stjörnumerkinu Hörpunni. Bayer-heiti hennar er α Lyrae. Blástjarnan er tiltölulega nálæg, í aðeins 25 ljósára fjarlægð frá Sólu. Ásamst Arktúrusi og Síríusi er hún með björtustu stjörnum í nágrenni Sólarinnar. Hún er fimmta bjartasta stjarnan á næturhimninum og önnur bjartasta stjarna norðurhiminsins á eftir Arktúrusi.

Harpan (stjörnumerki)

Blástjarnan


1947 අගෝස්තු 15 වන දින බ්‍රිතාන්‍යය පාලනයෙන් ජාතික නිදහස දිනා ගැනීම අනුස්මරණය කිරීම පිණිස සමරන, නිදහස් දිනය ඉන්දියාවේ ජාතික නිවාඩු දිනයකි. ඉන්දීය ජාතික කොන්ග්‍රසය මගින් ගෙන ගිය අවිහිංසාවාදී විරෝධතා සහ මහජන කෝලහාල ඉන්දියාව නිදහස දිනා ගැනීමට ප්‍රධාන වශයෙන් මූලික විය.නිදහසට සමගාමීව බ්‍රිතාන්‍යය - ඉන්දීය අධිරාජ්‍ය ආගමික විශමතා හේතුකොට ගෙන ඉන්දියාව සහ පාකිස්තානය වශයෙන් බෙදීමකට ලක්විය. මෙහිදී අති වු උග්‍ර කලකෝලහල හේතුකොට ගෙන විශාල පිරිසක් විපතට පත්විය.

ජාතික කොඩිය එසවීමේ උත්සවය දිල්ලි නගරයේ රතු කොටුවේ සිදුවන අතර මෙහිදී ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍යවරයා විසින් ජාතික කොඩිය ඔසවා ජාතිය ඇමතීම සිදු කරනු ලබයි. මෙදින රට පුරා කොඩි එසවීමේ උත්සව, පෙලපාලී සහ විවිධ සංස්කෘතික උත්සව දැකගත හැක. ඉන්දියානු ජනතාව තම නිදහස සමරන්නේ සිය ඇඳුම් ආයිත්තම්, වාහන සහ නිවෙස් වල ජාතික කොඩිය ප්‍රදර්ශනය කිරීමෙන්, ජාත්‍යාලය දනවන චිත්‍රපට සහ ගීත ඇසීමෙන් සහ තම නෑදෑ හිතමිත්‍රාදීන් සමඟ සම්බන්ධතා වැඩි දියුණු කිරීම ආදී කටයුතු වල නිරත වීමෙනි. නිදහස් දිනය වර්ජනය කිරීමට සහ ඊට විරෝධය පෑමට බෙදුම්වාදීන් සහ යුධ කාමීන් විසින් නිරන්තරයෙන් අගෝස්තු 15 සහ ඒ ආශ්‍රිත දින වල ත්‍රස්ත ප්‍රහාර එල්ල කරනු ලබන  අතර අනෙකුත් පිරිස් හර්තාල් සහ කළු කොඩි ව්‍යාපාර මගින් නිදහස් දින උත්සව සැමරීම් පිටු දැකීමට කටයුතු කර ඇත.

සැකසුම - G.M.මදීශ සංකල්ප රන්තරු

ඉතිහාසය

17 වන සියවස වන විට යුරෝපීය වෙළෙන්දන් විසින් ඉන්දීය අර්ධද්වීපයේ මුර පොලවල් පිහිටුවා ගෙන තිබුණි. නැගෙනහිර බ්‍රිතාන්‍ය වෙළඳ සමාගම විසින් සිය ප්‍රබල යුධ බලය යොදාගනිමින් 18 වන සියවස වන විට  එවකට පැවති ඉන්දීය රාජ‍ය්‍යන් මැඩ පවත්වා සිය අණසක පතුවරන ලදී.
ඉන්පසුව 1857  වර්ෂයේ  දී ඇතිවූ කැරැල්ල නිසා, ඉන්දීය රාජය්‍ය පනත නම් වු බ්‍රිතාන්‍යය පාර්ලිමේන්තු පනත යොදා ගනිමින් බ්‍රිතාන්‍යය අධිරාජ්‍ය, ඉන්දීය පාලනය සියතට ගන්නා ලදී.
ඉන්පසු ගෙවී ගිය දශක කිහිපය ඇතුළත ඉන්දියාව තුළ ප්‍රජා සමාජය ක්‍රමක්‍රමයෙන් ගොඩනැගෙන්නට විය. මින් වඩාත්ම කැපී පෙනුනේ ඉන්දීය ජාතික කොන්ග්‍රසය 1885 වර්ෂයේ දී පිහිටු වීමයි.
1 වන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු කාලය තුළ සිදු වු වැදගත්ම සිදුවීම වුයේ මොන්ටාගූ කෙම්ස්ෆෝර්ඩ් නම් බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ස්ථාපිත වීමයි.
මෙයට අමතරව මෙම සමය තුළ  රොව්ලට් පනත පිහිටු වීම සහ ඉන්දියානු වන්  ස්වයං පාලනයක් ඉල්ලා කළ බලපෑම් ද වැදගත් තැනක් ගනී.මෙම කාල සීමාව තුල ජනතාව තුළ පැවති අතෘප්තිය විදහා දක්වමින් ඉන්දියාව පුරාම අවිහිංසාවාදී සහයෝගීතා වර්ජන සහ මහජනයා අයබදු ගෙවීමෙන් ද වැළකී සිටියහ.
මෙම ව්‍යාපාරයේ නියමුවා වුයේ මොහාන්දාස් කර්ම්චන්ද් ගාන්ධි ය.

ඉන්පසු දශකය 2වන ලෝක යුද්ධයට ඉන්දියාවේ සහභාගීත්වය, ඉන්දීය කොන්ග්‍රසයේ ස්වයංපාලනය ඉල්ලා කල අවසන් ප්‍රයත්නයන් සහ මුස්ලිම් ජනතාවගේ නැගීසිටීම යනාදී දේශපාලනික ආරවුල් වලින් පීඩිත එකක් විය.මෙසේ වර්ධනය වෙමින් ආ දේශපාලනික පීඩනය යටපත් වුයේ 1947 දී ඉන්දියාවට නිදහස ලැබීමත් සමඟ ය. නිදහස ලැබීමෙන් පසු උග්‍ර ගැටුම් හා කලකෝලහල මැද අර්ධද්වීපය ඉන්දියාව සහ පාකිස්ථානය වශයෙන් බෙදන ලදී.

නිදහසට පෙර නිදහස් දිනය

1929 වර්ෂයේ ලාහෝරයේ පැවති ඉන්දීය ජාතික කොන්ග්‍රස් සැසියේදී ඉන්දියාව පූර්ණ ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වූ අතර ජනවාරි 26 වන දින නිදහස් දිනය ලෙස නම් කරන ලදී.
මෙහිදී කොන්ග්‍රසය විසින් ජනතාවගෙන් අයබදු නොගෙවීමටත් තම සංවිධානය විසින් වරින් වර නිකුත් කරන උපදෙස් පිළිපැදීමටත් ප්‍රතිඥා ගත්හ.1930 ත් 1947 ත් අතර කාල පරාසය තුලදී මෙලෙස කොන්ග්‍රසය විසින් ජනවාරි මස 26 වන දින නිදහස සමරන ලද අතර මෙම සැමරුම් වල කැපී පෙනෙන අංගයක් වූයේ සහභාගී වූවන් විසින් ලබා දුන් නිදහස පිළිබඳ  ප්‍රතිඥාවන්ය.
ජවහර්ලාල් නේරු විසින් රචිත ආත්මචරිතකථනයහි සඳහන් ආකාරයට මෙම රැස්වීම් සාමකාමී, සන්සුන් වූ අතර "කථන සහ අනුශාසන  වලින් තොර විය".රැස්වීම්වලට අමතරව දිනය ගෙවුණු ආකාරය පිළිබඳ මහත්මා ගාන්ධි ගේ දැක්ම වූයේ "..බැමවීම හෝ කුලහීනයන් ට සේවය කීරීම වැනි ප්‍රයෝජනවත් කාර්යයන්හි නිරත වීම හෝ හින්දූන් සහ මුස්ලිම්වරුන් ගේ ප්‍රතිසංගමය හෝ වැඩ තහනම් කිරීම හෝ මේ සියල්ලගේම සංයෝජනයක්.." ලෙසිණි. 1947 දී තත්‍ය නිදහස ලැබීමෙන් පසු; 1950 ජනවාරි මස 26 වන දින සිට සහ ඉන් ඉදිරියට ඉන්දීය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බලගැන්වූ අතර, එදින සිට ජනවාරි 26 ජනරජ දිනය ලෙස සමරනු ලබයි.

පසුබිම

1946 වර්ෂය වන විට මෑතකදී නිමාවූ 2වන ලෝක යුද්ධය නිසා සිය භාණ්ඩාගාරය හිස් ව ඇති බව එවකට පාලනයේ සිටි බ්‍රිතාන්‍ය කම්කරු පක්ෂයට වැටහිණි.
ඉන්දියාවේ දිගින් දිගටම වර්ධනය වෙමින් පැවති කලහකාරී තත්වය තවදුරටත් මර්දනය කිරීමට අවශ්‍ය සිය ඡන්ද දායකයන්ගේ කැමැත්තවත්, ජාත්‍යන්තර සහයෝගයවත්, බ්‍රිතාන්‍යය-ඉන්දීය හමුදාවේ විශ්වසනීයත්වය වත් නොමැති බව තවදුරටත් ඔවුන් තේරුම් ගත්හ. එබැවින් 1947 පෙබරවාරි මාසයේදී එවකට බ්‍රිතාන්‍යය අග්‍රාමාත්‍යව සිටි ක්ලිමෙන්ට් ඇට්ලී විසින් 1948 ජූනි 28 වන විට බ්‍රිතාන්‍යය-ඉන්දියාවට සම්පූර්ණ ස්වයං පාලනයක් ලබා දෙන බවට ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

ඉන්දීය කොන්ග්‍රසය සහ මුස්ලිම් සංවිධානය අතර ඇති වූ ගැටුම් හේතුවෙන් මධ්‍යම රජය බිඳවැටේ යැයි විශ්වාස කළ නව ප්‍රතිරාජයා වූ  ලුවිස් මවුන්ට්බැට්න්ට බලය පැවරීමේ දිනය තව දුරටත් ඉදිරියට ගෙන ඒමට කටයුතු කළේය. ඔහු විසින්, ජපානය 2වන ලෝක යුද්ධයෙන් සිය යටත් වීම ප්‍රකාශ කොට දෙවසරක් ගතවීමේ සංවත්සරය, එනම් අගොස්තු 15 මෙම බලය පැවරීම සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී.
ඉන්පසු 1947 ජූනි මස 3 වන දින බ්‍රිතාන්‍යය රජය විසින්, බ්‍රිතාන්‍යය-ඉන්දියාව කොටස් දෙකකට බෙදීමේ යෝජනාවට සිය එකඟත්වය ප්‍රකාශ කළහ. මෙසේ වෙන් වන රාජ්‍ය දෙක හට ආධිපත්‍යභාවය හිමි වූ අතර බ්‍රිතාන්‍යය පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයෙන් ඉවත් වීමේ සම්පූර්ණ අයිතිය ද ලැබිණි.මේ අනුව එක්සත් රාජධානි පාර්ලිමේන්තුව,1947 ඉන්දීය නිදහස් පනත ට අනුව බ්‍රිතාන්‍යය-ඉන්දියාව, ඉන්දියාව සහ පාකිස්ථානය(වර්තමාන බංග්ලාදේශයද ඇතුළත්)ලෙස ස්වාධීන රජ්‍ය දෙකකට බෙදන ලද්දේ 1947 අගෝස්තු 15 වන දිනයි.මෙම පනතට බ්‍රිතාන්‍යය රාජ්‍ය අනුමැතිය ලැබුණේ 1946 ජුලි මස 18 වන දිනයි.

නිදහස සහ බෙදීම

මිලියන සංඛ්‍යාත හින්දූන්, මුස්ලිම්වරුන් සහ සික් ජාතික සරණාගතයින් නිදහස ප්‍රකාශයට පත් වූ කාල සීමාව තුල තම ගම් බිම් අත්හැර නව දේශසීමා හරහා ගමන් ගත්හ. පන්ජාබ් ප්‍රදේශය දෙකඩ වන ලෙස බෙදීම හේතුකොට ගෙන විශාල ලේ වැගිරීම් සිදුවිය. බිහාර් සහ බෙන්ගාලයේ මහත්මා ගාන්ධි ගේ බලපෑම හේතුකොට ගෙන ජාතිවාදි ගැටුම් සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය යම් තාක් දුරකට මඳ විය. මෙකී ප්‍රචණ්ඩත්වය හේතුකොට ගෙන දෙපාර්ශවයේම 250,000 - 1,000,000 අතර පිරිසකට සිය ජීවිත අහිමි විය. මුළු දේශයම නිදහස සමරද්දී මහත්මා ගාන්ධී කල්කටාවේ රැඳුණේ සංහාරය වළක්වන අටියෙනි. 1947 අගෝස්තු 14 වන දින පාකිස්තානයේ නිදහස් දිනය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වූ අතර, එදින කරච්චි නුවර දී නව අග්‍රාණ්ඩුකාර තුමා ලෙස මුහම්ම්ද් අලි ජින්නා දිවුරුම් දුනි. එදිනම මධ්‍යම රාත්‍රියේදී ජවහර්ලාල් නේරු විසින් ඉන්දියාවේ නිදහස ප්‍රකාශිත කරමින්, "Tryst with destiny" නම් සිය ලෝකප්‍රකට  කථාව පවත්වන ලදී.

නව දිල්ලි නුවර උත්සව පැවත්වෙද්දී ඉන්දියාව ස්වාධීන රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. ජවහර්ලාල් නේරු හට නිදහස් ඉන්දියවේ ප්‍රථම අග්‍රාමාත්‍ය ධූරය හිමි වෙද්දී මවුන්ට්බැට්න් සාමිවරයා අග්‍රාණ්ඩුකාරවරයා ලෙස පත්විණි. නිදහස සමරන ජනතාව මහත්මා ගාන්ධි ගේ නම සිහිපත් කළ නමුත් මහත්මා ගාන්ධි මෙම උත්සව සැමරුම් වලට සහභාගී නොවීය. එවෙනුවට ඔහු කළේ පැය 24 ක උපවාසයක් රැකීම සහ ඒ අතරතුර කල්කටා නගරයේ ජනතාව අමතා හින්දූන් සහ මුස්ලිම්වරුන් අතර සාමය සුරැකීමට ඔවුන්ව දිරිගැන්වීමයි.

උත්සවාංග

සියලුම ප්‍රාන්ත වල සමරන නිදහස් දිනය, ඉන්දියාවේ ජාතික නිවාඩු දින 3න් එකකි.( අනෙක් දෙක වන්නේ ජනවාරි 26 වන දින සමරන ජනරජ දිනයත් ඔක්තෝම්බර් මස 2 වන දින සමරන මහත්මා ගාන්ධී ගේ ජන්ම දිනයත්ය.) නිදහස් දිනයට පෙර දින සන්ධ්‍යාවේ ඉන්දියාවේ ජනාධිපති විසින් ජාතිය අමතා සිය කතාව සිදු කරනු ලබයි. අගෝස්තු 15 වන දින අග්‍රාමාත්‍යවරයා දිල්ලි නුවර රතුකොටුවේ ප්‍රාකාරය මත ජාතික ධජය එසවීම සිදු කරයි.  මෙහිදී වෙඩි මුර 21 ක් පවත්වනුයේ මෙම උත්සවයේ ගාම්භීරත්වය සලකුණු කීරීම පිණියි. අග්‍රාමාත්‍යවරයා සිය කතාවේදී ගෙවී ගිය වසර තුල ලද ජයග්‍රහණ, පවතින ගැටලු සහ ඉදිරි සංවර්ධන ඉලක්කයන් ඉස්මතු කරන අතර නිදහස් අරගලයේ නායකයින් හට සිය ගෞරවය පිරිනැමීම ද සිදු කරයි. " ජන ගන මන" ලෙසින් පටන් ගන්නා ඉන්දීය ජාතික ගීය මෙහිදී ගැයෙන අතර ඉන්පසු ඉන්දීය යුධ හමුදාවල සහ අනෙකුත් ඒ හා සමාන බළඇණිවල ආචාර පෙළපාළි  ගමන් ගනී. විවිධ වූ  සරඹ සංදර්ශන සහ පෙළපාළි මගීන් ඉන්දීය නිදහස් අරගලයේ විශේෂ සිදුවීම් සහ විවිධ සංස්කෘතික අංග ගෙනහැර පායි. මේ හා සමාන වූ උත්සව සියලුම ප්‍රාන්ත අගනගර වල සිදු වන අතර එම නගර වල මහ ඇමති ජාතික ධජය ඔසවන අතර ඉන්පසු විවිධ වූ සංදර්ශන සහ පෙළපාළි දැකගත හැක.

රට පුරා රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය නොවන ආයතන සහ පාසල්වල ජාතික ධජය එසවීමේ උත්සව සහ විවිධ සංස්කෘතික අංග නිරීක්ෂණය කළ හැක. ප්‍රධාන රාජ්‍ය ආයතන බොහොමයක් විදුලි බුබුළු වල අලෝකයෙන් හැඩගනී. දිල්ලි සහ තවත් නගර කිහිපයක පමණක් දැකිය හැකි සරුංගල් යැවීම මෙම උත්සවය තවත් හැඩ ගන්වයි. ඉන්දීය වැසියන් සිය ජාතික ධජයේ ප්‍රාධාන වර්ණ 3 නිරූපණය වන අයුරින් සිය නිවෙස්, වාහන සහ ඇඳුම් පැළඳුම් වර්ණවත් කරනු දැකිය හැක.

ඉන්දීය ඩයස්පෝරාව, ඉන්දීය ජාතිකයන් වැඩි වශයෙන් වෙසෙන පෙදෙස් වල විවිධ සංදර්ශන සහ පෙළපාළි මගින් තම නිදහස් දිනය සමරනු ලෝකයේ නොයෙක් තැන්වල දැකගත හැක. නිව්යෝර්ක් නුවර සහ ඇමෙරිකාවේ අනෙකුත් සමහරක් නගරවල අගෝස්තු 15 "ඉන්දීය දිනය" වශයෙන් ඩයස්පෝරාව සහ එරට දේශිකයින් අතර ප්‍රසිද්ධියට පත්ව ඇත.

ආරක්ෂක ක්‍රියාමාර්ග

නිදහස ලබා අවුරුදු 3ක් වැනි කෙටිකාලයක් නික්ම යත්ම නාග ජාතික කවුන්සලය නිදහස් දිනය උතුරු නැගෙනහිර පළාතේ වර්ජනය කිරීමට පියවර ගන්නා ලදී. 1980 වන විට මෙම ප්‍රදේශයේ බෙදුම්වාදී විරෝධතා උත්සන්න විය. ඇසෑම් හි එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ, බෝදෝලන්තය හි ජාතික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ වැනි සංවිධාන මඟින් එල්ල කළ ත්‍රස්ත ප්‍රහාර සහ වර්ජන ව්‍යාපාර නිදහස් දින සැමරුම් උත්සවවලට බාධා පමුණුවන්නට විය. 1980 අග භාගයේ ජම්මු හා කාශ්මීර් ප්‍රදේශ වල කැරලි උත්සන්න විය. බෙදුම්වාදී කැරලිකරුවන් එම ප්‍රදේශවල උද්ඝෝෂණ, කළු කොඩි ව්‍යාපාර සහ කොඩි ගිනි තැබීම් ආදිය කරමින් නිදහස් දිනයට සිය විරෝධය පෑහ. ලෂ්කර් ඊ තයිබා, හිස්බුල් මුජාහිදීන් සහ ජයිශ් ඊ මොහොම්ඩ් වැනි ඉස්ලාම් ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන නිදහස් දිනය අශ්‍රිතව විවිධ තර්ජන සහ ප්‍රහාර එල්ල කර තිබේ. මීට අමතරව මාඕයිස්ට්  කැරලිකාර සංවිධානය විසින්ද නිදහස් දිනය වර්ජනය කිරීමට උපදෙස් නිකුත් කර ඇත.

ඉස්ලාම් යුද්ධකාමීන්ගෙන් ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවලට පෙර සුදානම් පියවර ලෙස මුම්බාය සහ දිල්ලිය වැනි ප්‍රධාන නගරවලත් කලබල පවතින ජම්මු හා කාශ්මීර් වැනි ප්‍රදේශවලත් ආරක්ෂාව මෙම කාලයේදී තරකරනු දැකිය හැක. මීට අමතරව  ගුවනින් සිදුවිය හැකි ප්‍රහාර වළක්වා ගැනීමට රතු කොටුව ආශ්‍රිත ගුවන් කාලාපය තහනම් පියාසැරි කලාපයක් ලෙස නම් කරන අතර අනෙකුත් නගරවල පොලිස් මුරකාවල් තරකරනු ලබයි.

සංස්කෘතිය

නිදහස් දිනයේදී, ගුවන් විදුලියේ සහ රූපවාහිනී නාලිකා වල දේශමාමක ගීත හින්දි භාෂාවෙන් සහ අනෙකුත් ප්‍රාදේශීය භාෂාවන්ගෙන් විකාශනය වනු ඇසිය හැක. මීට අමතරව මෙම ගීත ධජය එසවීමේ උත්සව අවස්ථාවලද වාදනය වේ. මේ අකාරයටම දේශමාමක චිත්‍රපටද විකාශනය වූ නමුදු වර්තමානය වන විට එසේ විකාශනය වන චිත්‍රපට ගණන අඩු වී ඇතැයි ඉන්දියාවේ ටයිම්ස් පුවත්පත වාර්තාකරයි. මෙයට හේතුව ලෙස ඔවුන් ගෙනහැර දක්වන්නේ දේශමාමක චිත්‍රපට දිගින් දිගටම පෙන්වීමෙන් ප්‍රෙක්ෂකයින් ගේ රුචිය අඩු වී ඇති බවයි. Y පරම්පරාවට අයත් පිරිස් ජාතිමාමකත්වය නවීන සංස්කෘතියට එකාබද්ධ කරමින් සැමරීම් සිදුකරයි. මෙම සම්මිශ්‍රණයට උදාහරණ වන්නේ ඉන්දියාවේ විවිධ සංස්කෘතික සම්ප්‍රදායන් නිරූපණය කරන ඇඳුම්, ඉන්දීය ධජයේ වර්ණ 3න් පාටගැන්වූ ආහාර සහ සළුපිලියි. වෙළෙඳසැල්වල මෙම කාලය තුළ විවිධ වෙළෙඳ ප්‍රවර්ධන කටයුතු සිදුකෙරෙන අතර පුවත් පත් වාර්තා කීපයක්ම මෙම වාණිජකරණය හෙළාදැක ඇත.

ඉන්දියානු තැපැල් සේවය අගොස්තු 15 වන දිනට සමගාමීව නිදහස් සටනේ නායකයන්, දේශාභීමනී තේමාවන් සහ රාජ්‍ය ආරක්ෂාව තේමාකරගත් අනුස්මරණ මුද්දර නිකුත් කිරීම සිදු කරයි.නිදහස සහ ඉන්දීය පාකිස්තාන් බෙදීම, සාහිත්‍ය සහ වෙනත් කලාත්මක නිර්මාණ බිහිවීම දිරිගන්වන්නක් විය. එවැනි බොහොමයක් නිර්මාණ දේශයන්ගේ බෙදීම නිසා අහිමි වූ ජීවිත පිළිබඳව සටහන් කරයි. බුකර් සහ බුකර් ඔෆ් බුකර්ස් වැනි සම්මානවලින් පිදුම් ලද සල්මාන් රුෂ්දීගේ මිඩ්නයිට් චිල්ඩ්‍රන්(1980) නම්  කෘතිය 1947 අගෝස්තු 14-15   මධ්‍යම රාත්‍රීයේ උපන් ඉන්ද්‍රජාලික හැකියාවන් සහිත ළමුන් වටා ගෙතී ඇත. ලැරී කොලින්ස් සහ ඩොමින්ක් ලේපියර් විසින් රචිත ෆ්‍රීඩම් ඇට් මිඩ්නයිට්(1975)කෘතිය 1947 පළමු නිදහස් දිනය ආශ්‍රිතව සිදු වු සිදුවීම් වාර්තා කරන කෘතියකි. නිදහස පිළිබඳ ගොඩනැගී ඇති චිත්‍රපට වලින් කිහිපයක් පමණක් නිදහස ලබා ගැනීමේ මොහොත මධ්‍යස්ථ කරගත් ඒවා වන අතර බොහොමයක් නිරූපණය කරන්නේ ඉන්දියාවේ දෙකඩවීම සහ ඉන්පසු ඇතිවු විපාක පිළිබඳවයි.ගූගල් සමාගම විසින් එහි ඉන්දීය පිටුවේ,  නිදහස අනුස්මරණය කිරීමට 2003 වර්ෂයේ සිට ඩූඩ්ල් එකක් යොදාගෙන ඇත.

යොමුව

ඉංග්‍රීසි ලිපිය

ඉන්දියාවේ අනුස්මරණ
ජාතික දිනයන්
ඉන්දීය නිදහස් ව්‍යාපාරය
ඉන්දියාවේ රජයේ නිවාඩු දිනයන්
අගෝස්තු මස අනුස්මරණ
ඉන්දියාව
නිදහස් දිනයන්

ඉන්දීය නිදහස් දිනය


Heritage Hills ist der Name folgender Orte:

in den Vereinigten Staaten:
 Heritage Hills (Colorado)
 Heritage Hills (New York)
 Heritage Hills (Tennessee)

in Kanada:
 Heritage Hills (Alberta)

Heritage Hills


كريستيان بونسلييه  من مواليد سنة 1928 سياسي فرنسي محافظ يترأس مجلس الشيوخ الفرنسي منذ عام 1998 حتى عام 2008.

مراجع

روابط خارجية

أعضاء أكاديمية العلوم الأخلاقية والسياسة الفرنسية
الصلبان العظمى لوسام نجمة رومانيا
حائزون على وسام نجمة رومانيا
حاصلون على وسام الاستحقاق الملكي النرويجي (الصليب الأكبر)
رؤساء مجلس الشيوخ الفرنسي
سياسيو اتحاد الديمقراطيين من أجل الجمهورية
سياسيو الاتحاد للجمهورية الحديثة
سياسيو الاتحاد من أجل حركة شعبية
سياسيو التجمع من أجل الجمهورية
سياسيون فرنسيون
سياسيون من غراند إيست
مواليد 1928
وسام الاستحقاق الملكي النرويجي
وفيات 2020

كريستيان بونسليه


Mange gode år er en dokumentarfilm fra 1961 instrueret af Jørgen Thoms efter manuskript af Jørgen Thoms.

Handling
En lille film der viser forskellige områder af omsorgsarbejdet for de ældre i København, såvel i hjemmet som i forskellige institutioner, f.eks. genoptræning og beskæftigelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1961
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

Mange gode år


وزنك ذهب برنامج أسئلة معلومات عامة يقدم سبائك من الذهب الخالص لمن يجيب بشكل صحيح ومتتالي على أسئلة البرنامج.

في بداية الامر وقع الاختيار على الفنان الكويتي داود حسين لتقديم البرنامج ، لكنه اعتذر لاحقا لارتباطه باعمال درامية أخرى فأوكل المهمة الممثل السوري أيمن زيدان ولاحقا للممثل المصري نور الشريف.

عرض البرنامج في عام 2002 على قناة أبو ظبي، بهدف منافسة برنامج من سيربح المليون؟ وقد آثار أعجاب جميع المشاهدين في كافة أرجاء الدول العربية بسبب ضخامة الجائزة المقدمة آنذاك وهي سبائك من الذهب الخالص تعادل وزن المتسابق. تعتبر هذه الجائزة هي الأكبر في تاريخ القنوات التلفزيونية العربية والعالمية.

الجدير بالذكر أن البرنامج ليس نسخة أجنبية تم شراؤها وتعريبها، بل هي من اختراع وإنتاج قناة أبو ظبي وتم أعتماد المعايير العالمية لإنتاجها مع العمل إلى جانب فريق أنتاج اجنبي.

طريقة اللعب
في بداية الحلقة، يتم إدخال عشرة مشتركين من عدة دول عربية، ويتم الأعلان عن أسماؤهم وبلدانهم وذكر وزن كل واحد منهم. يبدأ باللعب المشترك الأخف وزنا، وذلك بالتتالي حتى الأثقل.

تسمى المرحلة الأولى من اللعب (أسئلة البطاقات الذهبية)، وفيها يجيب المتسابق على خمسة أسئلة من نوع الصح والخطأ. يحصل على بطاقات بقدر عدد الإجابات الصحيحة المعطاة. للبطاقات وظيفتان هامتان في المسابقة وهما:

 استبدال السؤال: إمكانية استبدال السؤال بسؤال آخر حسب أختصاص معين يختاره المتسابق سلفا ولديه المعرفة الكافية لكي يجيب عليه
 تثبيت الرصيد: يتم تثبيت قيمة السؤال لكي يضمنه المتسابق في حال خسر في الأسئلة التالية ويتم طلب التثبيت قبل أن تعلن الإجابة الصحيحة من قبل المقدم.

إذا أجاب المتسابق على أي سؤال بشكل خاطئ، يحصل فقط على آخر قيمة تم تثبتها. إذا لم يثبت على أي رصيد يخرج من اللعبة خال الوفاض، كما لا يستطيع المتسابق الانسحاب من المسابقة متى شاء، عليه إكمال المشوار إلى النهاية والأجابة على بقية الأسئلة إما بالمعرفة أو بالحظ.

في مرحلة لاحقة من البرنامج، تم إضافة ميزة أخرى للبطاقات الذهبية، وهي إمكانية تحريك البطاقة الأخيرة التي استخدمت، وذلك لتثبيت رصيد جديد أو استبدال السؤال وهذا لمرة واحدة فقط.

المسابقة كانت مؤلفة من 18 سؤال، يتراوح مداها من السهل إلى فائقة الصعوبة وذلك كلما أزدادت قيمة السؤال. سلسلة الأرباح التي اعتمادت هي على الشكل التالي:

 السؤال الأول • 100 غرام
 السؤال الثاني • 200 غرام
 السؤال الثالث • 300 غرام
 السؤال الرابع • 400 غرام
 السؤال الخامس • 500 غرام
 السؤال السادس • 600 غرام
 السؤال السابع • 700 غرام
 السؤال الثامن • 800 غرام
 السؤال التاسع • 900 غرام
 السؤال العاشر • 1 كغ
 السؤال الحادي عشر • 2 كغ
 السؤال الثاني عشر • 3 كغ
 السؤال الثالث عشر • 4 كغ
 السؤال الرابع عشر • 5 كغ
 السؤال الخامس عشر • 10 كغ
 السؤال السادس عشر • 20 كغ
 السؤال السابع عشر • 30 كغ
 السؤال الذهبي •  وزن المتسابق ذهبا

البرنامج سجل في إستوديوهات القناة في مدينة أبوظبي، واللون الذي كان يطغي على ديكور الأستوديو هو الذهبي. كما كان يتوسط المسرح خزنة بيضاوية الشكل، يتواجد بداخلها سبائك الذهب التي ستتقدم للمتسابقين بعد انتهاء مشاركتهم. السبائك كانت من وزن الكيلو غرام الواحدة وكان هناك أيضا أخرى وزنها مئة غرام. فتاتان ترتديان ملابس أمنية تقومان بدور حارسات الخزنة ومهمة إخراج السبائك لتقديمها للفائز وذلك كان يتم بوضع السبيكة على وسادة لونها أسود.

تم إلغاء البرنامج بعد الغزو الأمريكي للعراق عام 2003. وهو أنجح البرامج التي قدمت على شاشة قناة أبو ظبي الإماراتية

أبرز الفائزين
 شخص واحد من العراق استطاع الوصول للسؤال الأخير في عام 2002، لكنه أجاب بشكل خاطئ على السؤال الحاسم وخرج من المسابقة برصيد قدره كليو غرام من الذهب. السؤال كان التالي: " اللغة الأصلية لرباعيات الخيام هي...: العربية، الفارسية، الهندية"

مراجع

وصلات خارجية
 وزنك ذهب برنامج مسابقات تبثه قناة أبوظبي
 وزنك ذهب جاء لمنافسة من سيربح المليون

برامج تلفزيونية عربية
برامج مسابقات
مسلسلات تلفزيونية عربية مبنية على مسلسلات تلفزيونية أمريكية
منافسات

وزنك ذهب (برنامج)


Le HMS Sälen est le deuxième sous-marin de  de la marine royale suédoise.

Carrière
Le navire a été commandé en 1949 à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1953. Le navire a été lancé le  et a été mis en service le .

Les équipages du sous-marin ont été formés aux écoles navales de Karlskrona, bataillon Sparre. L'assignation, la formation et le service ont été classés comme secrets durant . La conception était du même type que les sous-marins allemands de la Seconde Guerre mondiale, à la différence qu'il était équipé d'une « hélice silencieuse » et d'une machine principale construite pour mieux résister aux bombes à couler. Le Sälen avait un équipage formé pour la dernière ligne de défense contre l'Union des républiques socialistes soviétiques pendant la guerre froide et il a été équipé de torpilles sonar modernes dès 1977.

Le navire a été désarmé le  et plus tard ferraillé à Gävle en 1990.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
  : ruban porté sur leur bachi par l'équipage du HMS Sälen.
 .

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1955
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1990

HMS Sälen (1955)


En moderne Sølvsmedie er en dansk dokumentarfilm fra omkring 1938, der er instrueret af Dines Hansen. Filmen handler om fremstilling af sølvvarer designet af Georg Jensen. Nogle af filmens optagelser ses også i Filmen om Georg Jensen-Sølvet.

Handling
Filmen følger sølvets vej fra minen til sølvsmedeværkstedet, hvor det gennemgår en række bearbejdningsprocesser, inden det bliver til spisebestik, skåle, vaser og kander. En del af bearbejdningen foregår ved specialmaskiner, men størstedelen udføres med håndkraft. Ciseleringen, der udføres med minutiøs omhu, er særlig tidskrævende. Til sidst vises de færdige sølvvarer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

En moderne Sølvsmedie


Judy A. Sgro  (born December 16, 1944) is a Canadian politician. A member of the Liberal Party of Canada, she currently represents the electoral district of Humber River—Black Creek in the House of Commons of Canada. Sgro currently serves as the chair of the Standing Committee on International Trade and as a Chair on the Canadian House of Commons Liaison Committee since 2016.

Politics

Councillor
Sgro was introduced to politics when she was elected to North York City Council in 1987. In 1994 she was acclaimed as a Metro councillor for North York. In 1998 she became a Toronto city councillor in the newly amalgamated city where she served a term as vice-chair of the Toronto Police Services Board.

Federal politics

Government (1999–2006)
In 1997 Sgro's first attempt at Federal politics came up short when she tried to get elected in the riding of York South—Weston. She lost to John Nunziata, who was running as an independent, by 4,431 votes. In 1999 she won a by-election in York West to replace Sergio Marchi who had accepted an ambassadorial position to the World Trade Organization. She has since been re-elected by substantial pluralities.

In 2001, she was named chairperson of the Prime Minister's "Caucus Task Force on Urban Issues". In 2003 her group released an interim report recommending increased Federal support to recognize their economic and social value. From December 12, 2003 to January 13, 2005 Sgro served as Minister of Citizenship and Immigration in the government of Paul Martin.

Political favouritism issues

In November 2004, controversy began to surround Sgro as questions arose surrounding her activities during the June election earlier that year. Several members of her ministerial staff had filed expense claims to travel to and work in her riding throughout the campaign ending on election day. More serious claims were also raised when Opposition Conservative MPs claimed she had given a special immigration permit to a campaign supporter – specifically Alina Balaican, a Romanian who had initially been admitted to the country to work as a stripper. New Democratic Party MP Pat Martin also accused Sgro's aides of making threats to deny ministerial permits to his constituents if he criticized her on the stripper controversy. The press dubbed the issue "Strippergate".

On January 14, 2005, Sgro resigned from cabinet after further allegations that she had offered to intervene in the immigration hearing of Harjit Singh, a Brampton pizzeria owner, in exchange for free pizza for her campaign staff. The following day, the Toronto Star revealed that Singh had previously committed credit card fraud.

On January 31, 2005, Sgro filed a lawsuit against Singh for $750,000 in damages. On May 10, 2005, the Federal ethics commissioner Bernard Shapiro cleared Sgro of all wrongdoing from the Strippergate debacle when it was found that Sgro didn't know that two staffers had put her in a position of conflict of interest. The ethics commissioner also concluded that Sgro had never met the woman or even knew that she had volunteered on her re-election campaign. Shapiro said to Sgro, "It appears you acted appropriately." Also the same day, Singh retracted his allegations and apologized to Sgro. He said, "I now admit I did not have a meeting with Judy Sgro and at no time did she request any campaign assistance from me. Nor did she help me with my immigration problems."

Sgro was the first member of Cabinet to resign from Paul Martin's government. There was some speculation in the media that fellow minister Joe Volpe helped to engineer her resignation given that they had a cool relationship.

Expenses issue
In June 2010 it was revealed that Sgro had been claiming expenses for rent on an Ottawa luxury highrise condominium owned by her adult children, violating rules for such expenses set by the Board of Internal Economy of the House of Commons. Sgro had paid $138,000 to purchase the condo in 2001, and then transferred the title on the property to her children in 2006; she then paid her children $22,000 a year in rent to live in the apartment, violating rules forbidding MPs from claiming expenses on goods or services contracted from family members.

Asked about this controversy in 2013 by a reporter from Québecor Média, Sgro replied, "The issue was dealt with, an issue was pointed out... I immediately dealt with the issue and I would ask the prime minister and his folks to do the same thing. Thank you very much."

Opposition (2006–2015)
Sgro served as the Opposition Critic for Industry for the Liberals. On November 1, 2010, the Liberals released a white paper providing recommendations for retirement income security followed by a Pension Income Bill of Rights. The paper was created by a working group co-chaired by Sgro.

On March 4, 2014, Sgro was re-nominated by acclamation as the Liberal candidate for the renamed riding of Humber River—Black Creek for the next federal election.  She subsequently won election to this seat.

Government (2015–present)
Sgro currently serves as the chair of the Standing Committee on International Trade. She was re-elected in the 2019 federal election.

Personal life
She and her husband Sam Sgro are the parents of three children. Judy's daughter, Deanna Sgro, was a candidate for the Ontario Liberal Party during the 2018 Ontario general election, as well as the 2018 Toronto municipal election for Humber River-Black Creek.

Election results

References

External links

1944 births
21st-century Canadian women politicians
Canadian monarchists
Canadian people of Italian descent
Liberal Party of Canada MPs
Living people
Members of the 27th Canadian Ministry
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Moncton
People from Thornhill, Ontario
Toronto city councillors
Women government ministers of Canada
Women in Ontario politics
Women members of the House of Commons of Canada
Women municipal councillors in Canada

Judy Sgro


Stuyvesant est une ville située dans le comté de Columbia, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, elle comptait une population de , estimée au  à . Franck SERPICO rendu célèbre par la dénonciation de la corruption rampante au sein du New York Police Department y habite.

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de . Elle est estimée, en 2016, à .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Columbia (New York)
Town dans l'État de New York

Stuyvesant (New York)


Lawrence Kohlberg (d. 25 Ekim 1927, Bronxville, Eastchester, Westchester County, New York – ö. 19 Ocak 1987 Massachusetts), Amerikan psikolog ve akademisyen.

25 Ekim 1927 tarihinde, ABD'nin New York eyaletinin Bronxville bölgesinde dünyaya geldi. Harvard Üniversitesi ve Chicago Üniversitesinde profesörlük yaptı. Ahlak Eğitimi, Nedenleri ve Gelişimi üzerine yaptığı çalışmalar ile ün kazanmıştır. Jean Piaget'in Algılama gelişimi teorisi çalışmalarının yakın bir takipçisi olan Kohlberg'in çalışmaları, takipcilerinide etkilemiş ve çalışmalarına ışık tutarak geliştirmelerini sağlamıştır. Carol Gilligan gibi araştırmacılar Kolhberg'in çalışmalarını yeniden değerlendirerek daha da genişletmişlerdir.

Çocukluğu
Lawrence Kohlberg, varlıklı bir ailede büyüdü ve dönemin en ünlü özel okullarından olan Philips Akademiye gitti. Buradaki lise eğitimini bitirdikten sonra, II. Dünya Savaşı sırasında askerliğini ticari bir yük gemisinde mühendis olarak yaptı. Bu gemideki diğer mürettebat ile birlikte, Avrupa'dan kaçan Yahudilerin Filistin'e gönderilmesine yardımcı olmaya karar verdiler. Mültecileri, gemini ambarlarına gizlenmiş muz sandıklarında saklayarak, askeri müfettişleri atlattılar ve İngiliz ambargosunu aşmayı başardılar.

Eğitim hayatı ve kariyeri
Savaştan sonra 1948 yılında Chicago Üniversitesi'ne başvurdu. Kabulünce çok yüksek seviyeli sınavlara tabi tutulmasına rağmen bunları başardı ve sadece 1 yıl içerisinde psikoloji bölümünden mezun oldu. Daha sonra master eğitimi için üniversitede kalarak, Jean Piaget ve diğer bazı araştırmacıların daha önceki çalışmalarını daha da geliştirdi ve çocukların ahlaksal nedenselliği konusunda etkileyici çalışmalar yaptı. 1958 yılında Ahlak Gelişim Aşamaları adı ile çok iyi bilinen doktora tezini yazdı.

Kohlberg 1962 yılında, Chicago Üniversitesi, İnsan Gelişimi Komitesi'nde eğitim görerek akademik yaşamına devam etti. 1968 yılında, 40 yaşında evli ve iki çocuk babası birisiyken, Harvard Üniversitesi'nde, eğitim ve sosyal psikoloji profesörü oldu. Bu aynı zamanda, kendisinin moral gelişim aşamaları teorisini en çok eleştiren meslektaşı Carol Gilligan ile tanıştığı yıldır. 1969 yılında bir İsrail seyahati sırasında, Kibbutz adı verilen topluluklardan birini ziyaret etmiş ve burada yaşayan gençlerin ahlak gelişimi açısından yaşamayanlara oranla ne kadar ileride olduklarını görünce hayretler içerisinde kalmıştır. Burada gördüklerinden sonra Kohlberg, mevcut çalışmalarını yeniden değerlendirerek, Cambridge Latin Lisesi içerisinde bir topluluk okulu (cluster school) denilen yeni bir okul kurmaya karar vermiştir. Bu okullar tam bir toplum düzeniyle çalışmakta, öğrenciler güvenilir ilişkiler kurabilmekte ve demokrasiyi kullanarak okul kararlarında rol alabilmekteydi. Burada edindiği tecrübeleri ile Kohlberg, diğer okullarda ve hatta bir de hapishane içerisinde benzer topluluklar kurdu.

Ölümü
Kohlberg 1971 yılında Belize (Orta Amerika'da bir ülke)'de yaptığı kültürel çalışmalar sırasında tropik bir hastalığa yakalandı. Bunun sonucunda takip eden 16 yıl boyunca depresyon ve fiziksel acılar ile savaştı. 19 Ocak 1987 yılında tedavi gördüğü Massachusetts hastanesinden bir günlüğüne ayrıldı ve intihar ettiği Atlantik Okyanusu'nun sularında boğularak öldü. Öldüğünde 59 yaşındaydı.

1927 doğumlular
Westchester County doğumlular
1987 yılında ölenler
Amerikalı akademisyenler
Amerikalı psikologlar
Amerikalı Yahudiler
Chicago Üniversitesinde öğrenim görenler
Harvard Üniversitesi öğretim üyeleri
Chicago Üniversitesi öğretim üyeleri
Ahlâkçılar
Sosyal psikoloji
Eğitim psikolojisi
Gelişim psikolojisi
Haganah
Boğularak ölenler
İntihar eden bilim insanları
Amerika Birleşik Devletleri'nde intihar edenler
Eğitim psikologları
Sosyal psikologlar

Lawrence Kohlberg


رابطة هدرسفيلد تاون لكرة القدم ، نادي كرة قدم إنجليزي يقع في هدرسفيلد في غرب يوركشاير، تأسس في 1908، يلعب في الدوري الإنجليزي الممتاز.

حقق هدرسفيلد تاون بطولة الدوري الإنجليزي لكرة القدم 3 مرات متتالية أعوام 1924 و1925 و1926 كما أحرز بطولة كأس إنجلترا مرة واحدة عام 1922. وفي عام 2017 تأهل لمنافسات الدوري الإنجليزي الممتاز للمرة الأولى في تاریخه بعدما تغلب على نادي ريدينغ بركلات الترجيح وبنتيجة 4-3 ضمن المباراة النهائية الفاصلة المؤهلة للدوري الإنجليزي الممتاز.

التاريخ

تشكيلة اللاعبين

الإنجازات

الدوري
الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى/الدوري الإنجليزي الممتاز
 البطل (3 مرات): 1923–24, 1924–25, 1925–26
 الوصيف (3 مرات): 1926–27, 1927–28, 1933–34
 الثالث (3 مرات): 1922–23, 1935–36, 1953–54

الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى/دوري البطولة الإنجليزية
 البطل (مرة): 1969–70
 الوصيف (مرتين): 1919–20, 1952–53
 التصفيات التأهيلية (مرة): 2017

الدوري الدرجة الثالثة/الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى
 تأهل (مرة): 1982–83
 فاز بالتصفيات التأهيلية (مرتين): 1995, 2012
 وصل للتصفيات التأهيلية (مرة): 2011
 وصل لنصف نهائي التصفيات التأهيلية (4 مرات): 1992, 2002, 2006, 2010

الدوري الدرجة الرابعة/الدوري الإنجليزي الدرجة الثانية
 البطل (مرة): 1979–80
 فاز بالتصفيات التأهيلية (مرة): 2004

الكؤوس

كأس الاتحاد الإنجليزي
 البطل (مرة): 1922
 الوصيف (4 مرات): 1920, 1928, 1930, 1938
 نصف النهائي (مرتين): 1929, 1939

كأس الرابطة المحترفة
 نصف النهائي (مرة): 1968

درع الاتحاد الإنجليزي
 البطل (مرة): 1922
 لم تلعب (3 مرات): 1924 (نيوكاسل يونايتد), 1925 (شيفيلد يونايتد), 1926 (بولتون نادرز).

كأس الدوري الإنجليزي
 الوصيف (مرة):: 1994
 نصف النهائي (مرتين):: 2002, 2011

كأس يوركشاير
 البطل (مرة): 1994–95

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

المراجع

أندية الدوري الإنجليزي الممتاز
أندية دوري البطولة الإنجليزية
أندية سابقة في دوري البطولة الإنجليزية
أندية كرة قدم أسست في 1908
أندية كرة قدم في إنجلترا
أندية كرة قدم في غرب يوركشاير
تأسيسات سنة 1908 في إنجلترا
حائزون على كأس الاتحاد الإنجليزي
دوري ميدلاند لكرة القدم (1889)
أندية رياضية في هدرسفيلد

هدرسفيلد تاون


Moray eels, or Muraenidae (), are a family of eels whose members are found worldwide. There are approximately 200 species in 15 genera which are almost exclusively marine, but several species are regularly seen in brackish water, and a few are found in fresh water.

The English name, from the early 17th century, derives from Portuguese , which itself derives from Latin , in turn from Greek , ; these are the Latin and Greek names of the Mediterranean moray.

Anatomy
The dorsal fin extends from just behind the head along the back and joins seamlessly with the caudal and anal fins. Most species lack pectoral and pelvic fins, adding to their serpentine appearance. Their eyes are rather small; morays rely mostly on their highly developed sense of smell, lying in wait to ambush prey.

The body is generally patterned. In some species, the inside of the mouth is also patterned. Their jaws are wide, framing a protruding snout. Most possess large teeth used to tear flesh or grasp slippery prey. A relatively small number of species, for example the snowflake moray (Echidna nebulosa) and zebra moray (Gymnomuraena zebra), primarily feed on crustaceans and other hard-shelled animals, and they have blunt, molar-like teeth suitable for crushing.

Morays secrete a protective mucus over their smooth, scaleless skin, which in some species contains a toxin. They have much thicker skin and high densities of goblet cells in the epidermis that allows mucus to be produced at a higher rate than in other eel species. This allows sand granules to adhere to the sides of their burrows in sand-dwelling morays, thus making the walls of the burrow more permanent due to the glycosylation of mucins in mucus. Their small, circular gills, located on the flanks far posterior to the mouth, require the moray to maintain a gap to facilitate respiration.

Jaw
The pharyngeal jaws of morays are located farther back in the head and closely resemble the oral jaws (complete with tiny "teeth"). When feeding, morays launch these jaws into the mouth cavity, where they grasp prey and transport it into the throat. Moray eels are the only known animals that use pharyngeal jaws to actively capture and restrain prey in this way. In addition to the presence of pharyngeal jaws, morays' mouth openings extend far back into the head, compared to fish which feed using suction. In the action of lunging at prey and biting down, water flows out the posterior side of the mouth opening, reducing waves in front of the eel which would otherwise displace prey. Thus, aggressive predation is still possible even with reduced bite times. In at least one species, the California moray (Gymnothorax mordax), teeth in the roof of the mouth are able to fold down as prey slides backwards, thus preventing the teeth from breaking and maintaining a hold on prey as it is transported to the throat.

Differing shapes of the jaw and teeth reflect the respective diets of different species of moray eel. Evolving separately multiple times within the Muraenidae family, short, rounded jaws and molar-like teeth allow durophagous eels (e.g. zebra moray and genus Echidna) to consume crustaceans, while other piscivorous genera of Muraenidae have pointed jaws and longer teeth. These morphological patterns carry over to teeth positioned on the pharyngeal jaw.

Feeding-behavior
Morays are opportunistic, carnivorous predators and feed primarily on smaller fish, crabs, and octopuses. A spotted moray eel has been observed eating a red lionfish without harm. Groupers, barracudas and sea snakes are among their few known predators, making many morays (especially the larger species) apex predators in their ecosystems.

Cooperative hunting
Reef-associated roving coral groupers (Plectropomus pessuliferus) have been observed recruiting giant morays to help them hunt. The invitation to hunt is initiated by head-shaking. This style of hunting may allow morays to flush prey from niches not accessible to groupers.

Habitat

The moray eel can be found in both fresh and saltwater habitats. The vast majority of species are strictly marine, never entering freshwater. Of the few species known to live in freshwater, the most well-known is Gymnothorax polyuranodon.

Within the marine realm, morays are found in shallow water nearshore areas, continental slopes, continental shelves, deep benthic habitats, and mesopelagic zones of the ocean, and in both tropical and temperate environments. Tropical oceans are typically located near the equator, whereas temperate oceans are typically located away from the equator. Most species are found in tropical or subtropical environments, with only a few species (yellow moray) found in temperate ocean environments.

Although the moray eel can occupy both tropical oceans and temperate oceans, as well as both freshwater and saltwater, the majority of moray eels occupy warm saltwater environments, which contain reefs. Within the tropical oceans and temperate oceans, the moray eel occupies shelters, such as dead patch reefs and coral rubble rocks, and less frequently occupies live coral reefs.

Taxonomy

Genera

There are about 202 known species of moray eels, in 16 genera. These genera are in two sub-families, Muraeninae and Uropterygiinae, which are distinguished by the location of their fins. In Muraeninae the dorsal fin is near the gill slits and runs down the back of the eel, and the anal fin is behind the anus. In the Uropterygiinnae, both the dorsal and the anal fin are at the end of the tail. Though this distinction can be seen between the two sub-families, there are still many varieties of genera within Muraeninae and Uropterygiinae. Of these, the genus Gymnothorax is by far the broadest, including more than half of the total number of species.

List of genera according to the World Register of Marine Species :
 Subfamily Muraeninae
 Genus Diaphenchelys — 1 species
 Genus Echidna — 11 species
 Genus Enchelycore — 13 species
 Genus Enchelynassa — 1 species
 Genus Gymnomuraena — 1 species
 Genus Gymnothorax — 125 species
 Genus Monopenchelys — 1 species
 Genus Muraena — 10 species
 Genus Pseudechidna — 1 species
 Genus Rhinomuraena — 1 species
 Genus Strophidon — 1 species
 Subfamily Uropterygiinae
 Genus Anarchias — 11 species
 Genus Channomuraena — 2 species
 Genus Cirrimaxilla — 1 species
 Genus Scuticaria — 2 species
 Genus Uropterygius — 20 species

Evolution
The moray eel's elongation is due to an increase in the number of vertebrae, rather than a lengthening of each individual vertebra or a substantial decrease in body depth. Vertebrae have been added asynchronously between the pre-tail ("precaudal") and tail ("caudal") regions, unlike other groups of eels such as Ophicthids and Congrids.

Relationship with humans

Aquarium trade
Several moray species are popular among aquarium hobbyists for their hardiness, flexible diets, and disease resistance. The most commonly traded species are the snowflake, zebra and goldentail moray (Gymnothorax miliaris). Several other species are occasionally seen, but are more difficult to obtain and can command a steep price on the market.

Food poisoning

Moray eels, particularly the giant moray (Gymnothorax javanicus) and yellow-edged moray (G. flavimarginatus), are known to accumulate high levels of ciguatoxins, unlike other reef fish; if consumed by humans, ciguatera fish poisoning may result. Ciguatera is characterised by neurological, gastrointestinal, and cardiovascular problems that may persist for days after eating tainted fish. In morays, the toxins are most concentrated in the liver. In an especially remarkable instance, 57 people in the Northern Mariana Islands were poisoned after eating just the head and half of a cooked yellow-edged moray. Thus, morays are not recommended for human consumption.

References

Further reading

 Gross, Miriam J.. The Moray Eel. United States: Rosen Publishing Group's PowerKids Press, 2005.
 Purser, Phillip. Keeping Moray Eels in Aquariums. United States: T.F.H., 2005.
 Didier, Dominique A.. Moray Eel. United States: Cherry Lake Publishing, 2014.
 Goldish, Meish. Moray Eel: Dangerous Teeth. United Kingdom: Bearport Publishing, 2009.

External links

 Moray Eels Grab Prey With Alien Jaws
 Smith, J.L.B. 1962. The moray eels of the Western Indian Ocean and the Red Sea. Ichthyological Bulletin; No. 23. Department of Ichthyology, Rhodes University, Grahamstown, South Africa.

Articles containing video clips
Extant Miocene first appearances
Taxa named by Constantine Samuel Rafinesque

Moray eel


Triple-alpha process (ත්‍රිත්ව ඇල්ෆා ක්‍රියාවලිය) යනු හීලියම්-4 (helium-4) න්‍යෂ්ටීන් (ඇල්ෆා අංශු/alpha particles), කාබන් (carbon) බවට පරිවර්තනය වන න්‍යෂ්ටික විලයන ප්‍රතික්‍රියාවකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 න්‍යෂ්ටි සංස්ලේෂණය

Triple-alpha process


The 1920 Republican National Convention nominated Ohio Senator Warren G. Harding for president and Massachusetts Governor Calvin Coolidge for vice president. The convention was held in Chicago, Illinois, at the Chicago Coliseum from June 8 to June 12, 1920, with 940 delegates. Under convention rules, a majority plus one, or at least 471 of the 940 delegates, was necessary for a nomination.

Many Republicans sought the presidential nomination, including General Leonard Wood, Illinois Governor Frank Lowden and California Senator Hiram Johnson. Dark horse Harding, however, was nominated. Many wanted to nominate Wisconsin Senator Irvine L. Lenroot for vice president, but Coolidge was nominated instead, because he was known for his response to the Boston Police Strike in 1919.

The convention also adopted a platform opposed to the accession of the United States to the League of Nations. The plank was carefully drawn up by Henry Cabot Lodge to appease opponents of the League such as Johnson, while still allowing eventual American entry into the League.

Presidential nomination

Presidential candidates

Potential or declined candidates
 Henry Cabot Lodge, U.S. senator from Massachusetts (declined to run)
 Henry Justin Allen, Governor of Kansas
 Albert J. Beveridge, former U.S. senator from Indiana
 William Borah, U.S. senator from Idaho
 Omar Bundy, General from Indiana
 T. Coleman du Pont, businessman from Delaware
 Will H. Hays, chairman of the Republican National Committee
 Charles Evans Hughes, former U.S. Supreme Court Justice, former Governor of New York, 1916 Republican candidate for President (declined to run)
 Myron Herrick, former Governor of Ohio
 Frank B. Kellogg, U.S. senator from Minnesota
 Philander C. Knox, U.S. senator from Pennsylvania
 Irvine Lenroot, U.S. senator from Wisconsin
 Edwin P. Morrow, Governor of Kentucky
 John J. Pershing, General of the Armies from Missouri
 William Howard Taft, former President of the United States
 James E. Watson, U.S. senator from Indiana
 Frank B. Willis, former Governor of Ohio

At the start of the convention, the race was wide open. General Leonard Wood, Illinois Governor Frank Lowden, and California Senator Hiram Johnson were considered the three most likely nominees. Ohio Senator Warren G. Harding had been a front-runner, but his star had faded by the time of the convention. Many expected a dark horse to be chosen, such as Pennsylvania Governor William Cameron Sproul, Pennsylvania Senator Philander C. Knox, Kansas Governor Henry Justin Allen, Massachusetts Senator Henry Cabot Lodge, or 1916 nominee Charles Evans Hughes. Sproul in particular had been gaining momentum at the expense of Lowden, the candidate of the conservative wing of the party. The issue of joining the League of Nations took center stage at the convention, with some speculating that Johnson would bolt the party if the platform endorsed the League. The convention adjourned for the night after four ballots produced no clear leader, and many states stuck to favorite-son candidates.

As the balloting continued the next day, Wood, Lowden, and Johnson remained in the lead, and party leaders worked to find a candidate acceptable to both the progressive and conservative wings of the party. Conservatives strongly opposed Wood, while Lowden was opposed by the progressive wing of the party. Harding emerged as a moderately conservative candidate acceptable to the progressive wing of the party, and as the convention remained deadlocked, Harding emerged as a strong compromise candidate. After the eighth ballot, the convention recessed. During the recess, Harding's managers lobbied Lowden's supporters and others to support Harding. Harding was also helped by the fact that the Democrats might nominate James M. Cox of Ohio, and Republicans did not want to give the Democrats a home state advantage in electorally critical Ohio.

Harding jumped into the lead on the ninth ballot, and clinched the nomination on the tenth ballot. Many thought that Johnson could have stopped the Harding movement by throwing his support behind Knox, who could have displaced Harding as the compromise candidate. Johnson disliked Harding's policies and disliked Harding personally, and was friends with Knox. However, Johnson never released his supporters, and Harding took the nomination.

Presidential Balloting / 4th Day of Convention (June 11, 1920)

Presidential Balloting / 5th Day of Convention (June 12, 1920)

The smoke-filled room
At the time Harding's nomination was said to have been secured in negotiations led by party bosses George Harvey and Senator Henry Cabot Lodge in a mysterious "smoke-filled room" at Chicago's Blackstone Hotel." Legend says Harry M. Daugherty, Harding's political manager was the mastermind. After Harding's election he became United States Attorney General. On February 11, 1920, long before the convention, Daugherty predicted:
I don't expect Senator Harding to be nominated on the first, second, or third ballots, but I think we can afford to take chances that about 11 minutes after two, Friday morning of the convention, when 15 or 12 weary men are sitting around a table, someone will say: 'Who will we nominate?' At that decisive time, the friends of Harding will suggest him and we can well afford to abide by the result."

Daugherty's prediction described essentially what occurred, but historians argue that Daugherty's prediction has been given too much weight in narratives of the convention. The "smoke filled room" was actually a suite rented by National Chairman Will H. Hays. For six hours the leaders considered numerous alternatives, including Wood, Lowden, and Johnson. However, there were objections to all of them. Headlines in the next morning newspapers suggested intrigue. Historian Wesley M. Bagby argues, "Various groups actually worked along separate lines to bring about the nomination - without combination and with very little contact." Bagby finds that the key factor in Harding's nomination was his wide popularity among the rank and file of the delegates.

Vice Presidential nomination

Vice Presidential candidates

Before Harding was nominated, Johnson, Kansas Governor Henry Justin Allen, Massachusetts Governor Calvin Coolidge, Wisconsin Senator Irvine Lenroot, Kentucky Governor Edwin P. Morrow, and Harding himself were all seen as possible vice presidential nominees. Once the presidential nomination was finally settled, Harding and the party bosses asked Johnson to join the ticket as a progressive balance to Harding. When Johnson turned down the offer, they approached Lenroot, who accepted. However, when Illinois Senator Medill McCormick stood up to nominate Lenroot, several delegates began to shout for Coolidge. Though initially he had only been nominated after the refusal of Senator Lodge (another Massachusetts man), a groundswell of support built up for Coolidge, who won the nomination over Lenroot; historian Donald R. McCoy called it the first time since the 1880 nomination of James Garfield that "the delegates had taken control of a Republican convention". Coolidge, who was not at the convention during the vice presidential nomination, agreed to join the ticket.

Vice Presidential Balloting / 5th Day of Convention (June 12, 1920)

See also
 1920 Democratic National Convention
 1920 United States presidential election
 History of the United States Republican Party
 List of Republican National Conventions
 Margaret Hill McCarter
 Republican Party presidential primaries, 1920
 U.S. presidential nomination convention

Notes

References

Bibliography

 Official Report of the Proceedings of the Seventeenth Republican National Convention, Held in Chicago, Illinois, June 8, 9, 10, 11 and 12, 1920

External links
 Republican Party platform of 1920 at The American Presidency Project
 Harding acceptance speech at The American Presidency Project

Republican National Convention
Political conventions in Chicago
Republican National Conventions
Republican National Convention
Republican National Convention
Republican National Convention, 1920
Republican National Convention
1920s political conferences

1920 Republican National Convention


الدوران الذاتي  هي ظاهرة تكون ناتجة من نشوء الدوران والرفع الخارجة من الدوار الرئيسي للحوامة أو المروحية خلال قوة حركة الهواء. في حالات خاصة، يستخدم الدوران الذاتي بالتشغيل الاعتيادي للأوتوجايرو (Autogyro) كأساس لميكانيكية الرفع، بيد أنها تستخدم بالمروحية فقط بالحالات الضرورية كإخفاق المحرك أو التروس.

الدوران الذاتي بالمروحية

الدوران الذاتي هو ظاهرة معقدة نوعا ما متضمنة على توازن القوى الحركية الهوائية «الإيروديناميكة» المتعاكسة خلال مراوح المروحية. وبسبب الاختلاف السريع في السرعة الجوية ورقم الماخ وزاوية المواجهة التي تصادف الريش خلال دورتها الكاملة. تحليل عملية التحريك الهوائية للدوار يظهر مشكلة صعبة في ديناميكيات الموائع. وبوجه عام فإن الجزء القريب من المحور الحركي يميل إلى زيادة سرعة الدوران، والجزء الأقرب لطرف الريشة يعطي تفوق بقوة الرفع. مقاومة الهواء الديناميكية الناتجة من جزء الشفرة الخارجي تعاكس قوة دوران الجزء الداخلي، وهكذا تصل سرعة الدوار عند نقطة توازن التي يتعادل عندها عزم الدوران لكل منهما. توازن السرعة يعتمد على عدة عوامل بالإضافة لسرعة الدوار خلال الهواء، الزاوية ما بين شفرات الطائرة المتحركة والهواء الضارب بها، ووضع يد التحكم للدوار.

مراجع

أنواع الهبوط
الديناميكا الهوائية للمروحيات
عمليات الطائرات في حالات الطوارئ

دوران ذاتي


Gensidig berøring er en dansk eksperimentalfilm fra 1997 instrueret af Torben Skjødt Jensen.

Handling

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Gensidig berøring


Štefanija s. Alojzija Caratan (Višegrad, 8. veljače 1905. – Granešina kod Zagreba, 4. srpnja 1995.), časna sestra Družbe Kćeri Božje ljubavi, znanstvenica, knjižničarka Staroslavenskoga instituta u Zagrebu, učiteljica u crkvenim školama, crkvena povjesničarka.

Životopis
Rođena u Višegradu u uglednoj obitelji, od oca Jure i majke Antonije rođ. Crnić. Otac je bio pravnik i vrlo imućan čovjek. Privatnu učiteljsku školu završila u Zavodu sv. Josipa u Sarajevu. Radila kao učiteljica na OŠ u Zavodu sv. Josipa i Zavodu sv. Augustina, u Građanskoj školi u Zavodu sv. Josipa. 1927. odlučila se za redovnički život, uzela ime sestra Alojzija te 1932. položija doživotne zavjete. Potom studirala na Filozofskom fakultetu u Zagrebu XV. grupu znanosti te jednu godinu na Fakultetu u Beču. Naučila njemački. Bila ravnateljicom osnovne škole i građanske škole te nastavnica u privatnoj ženskoj učiteljskoj školi.

1937. godine bila je ravnateljica Zavoda sv. Josipa u Sarajevu. Od 1938. radi u Građanskoj školi u Zavodu Kraljice sv. Krunice u Tuzli. Predratne godine radi u Domaćinskoj učiteljskoj školi Kola domaćica u Zagrebu. Uskoro se vratila u Tuzlu gdje je radila sve do 25. svibnja 1945. kad je uredbom Ministarstva prosvjete Narodne vlade BiH ukinute sve privatne škole u BiH. S Rozalijom s. Boženom Mutić pripremala je školsku dokumentaciju radi pripmopredaje vlastima. Poslije rata časne sestre te Družbe bile su izložene progonima. Već 1945. bile su zatvorene sestre koje su bile prosvjetne radnice, upravo one koje su od 1882. do 1945. opismenjavale i visoko obrazovale djecu i mladež Bosne i Hercegovine, pa i šire. Među zatvorenima je bila s. Alojzija. Osuđene sestre tamnovale su u Sarajevu, Zenici i Stocu, radeći teške poslove na prisilnom radu.

S. Alojzija je tamnovala na nekom zatvorskom potkrovlju u Albaharijevoj ulici, čak i usred jake zime. Otac ju je bezuspješno pokušao preko nekog političkog komesara osloboditi. Ukupno je provela 14 mjeseci zatvora u Sarajevu i u Zenici.
Godine 1949. novi je progon usljedio. Strašno komunističko progonstvo redovnica u Bosni i Hercegovini. U roku od 24 sata Sestre Kćeri Božje ljubavi morale su napustiti samostane u Sarajevu: Zavod sv. Josipa i Zavod sv. Augustina te Antunovac na Ilidži i samostan Betanija u Slatini kraj Sarajeva. Po naredbi crvene vlasti morale su skinuti i redovničko odijelo. Sestrama je svagdje i sve oduzeto, samo im groblja nisu dirali. Veliku su pomoć proganjanim časnim sestrama pružili franjevci Bosne Srebrene. S. Alojzija napisala je u knjizi Provincija Božje providnosti Družbe Kćeri Božje ljubavi 1882-1982. (Zagreb-Split 1882, str. 194) s dr. Boženom Mutić iz Vareša, geologinjom-mineraloginjom: "Nikada Kćeri Božje ljubavi neće zaboraviti svestranu bratsku pomoć koju su im franjevci provincije 'Bosne Srebrene' pružili u tim teškim danima i godinama."

1949. radi u Zagrebu u Oglasnom zavodu, pa u Staroslavenskom institutu sve do umirovljenja 1973. godine. 1983. vratila se u samostan Presvetoga Trojstva u Sarajevo.

Poslije zatvora otišla je u Zagreb te se zaposlila na Staroslavenskom institutu, gdje je uredila i katalogizirala knjižnicu. Nikad nije htjela pričati o zatvorskim danima.
Istraživala dokumentaciju u Matici Družbe te je radila na povijesti svoje Provincije. Prikupljala statističke podatke o Provinciji Božje Providnosti svoje Družbe. Surađivala s Kršćanskom sadašnjosti na Rječniku biblijske teologije te sa zbornikom Kačić. Radeći s Časoslovom naroda Božjega. 1972. lektorirala i korigirala prijevode biblijskih tekstova. Sudjelovala u izradi postkoncilskih Konstitucija i Direktorija Družbe Provincije Božje Providnosti. Delegatkinja na generalnim i provincijskim kapitulima. Mnogo se angažirala na raspačavanju faksimiliranog izdanja Hrvojeva misala. Ekscerpirala hrvatskoglagoljske izvore za Rječnik crkvenoslavenskoga jezika hrvatske redakcije.
Pokopana je u Granešini kod Zagreba.

Izvori

Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Crkveno školstvo
Hrvatski knjižničari
Hrvatski kulturni djelatnici iz Bosne i Hercegovine
Životopisi, Višegrad
Crkveni povjesničari

Štefanija Caratan


Histórias de Onça é uma obra de literatura infantil, da escritora brasileira Ruth Guimarães, publicada originalmente pela editora Cultrix.

A obra traz contos de base folclórica que são fruto do trabalho da autora em torno de histórias populares que coletou na cidade de Cachoeira Paulista.

Literatura do Brasil
Literatura afro-brasileira
Onças-pintadas na ficção

Histórias de Onça


Desperado may refer to:

 Outlaw, particularly in the American Old West

Books
 Desperadoes (comics), a comic book series
 Desperadoes (novel), a 1979 novel by Ron Hansen
 Desperado Publishing, an American independent comic book publisher

Film and television
 Desperado (film series), a series of five TV movies from 1987 to 1989
 Desperado (film), a 1995 action thriller with Antonio Banderas
 Desperados (film), a 2020 American comedy film
 The Desperadoes, a 1943 Western starring Randolph Scott and Claire Trevor
 The Desperados, a 1969 Western starring Vince Edwards and Jack Palance
 Desperados (TV series), a UK children's drama show
 The Dirty Outlaws, a 1967 western also known as El Desperado or The Desperado

Games
 Desperado (chess), a chess piece that seems determined to give itself up
 Desperados (video game series):
 Desperados: Wanted Dead or Alive, a 2001 stealth-based real-time tactics computer game
 Desperados 2: Cooper's Revenge, the 2006 sequel to Desperados: Wanted Dead or Alive
 Desperados III, the 2020 prequel to Desperados: Wanted Dead or Alive
 Gun.Smoke, a 1985 video game, ported to some systems as Desperado - Gun.Smoke

Amusement rides
 Desperado (roller coaster), a roller coaster at Buffalo Bill's casino in Primm, Nevada
 Desperados (ride), a collective amusement ride

Music

Bands
 Desperado (band), an American heavy metal band
 Desperadoes Steel Orchestra, Trinidad steel band
 Dezperadoz, a German "Western metal" band

Albums
 Desperado: The Soundtrack, a soundtrack album from the 1995 film
 Desperado (Eagles album), Second studio album by the Eagles, 1973
 Desperado (Pat Martino album), 1970, or the title song
 Desperado (High Rise album), 1998, or the title song

Songs
"Desperado" (Eagles song), a song by the Eagles
"Desperado" (Rihanna song), a song by Rihanna 2016
"Desperado", a song by Alice Cooper from Killer
"Desperado", a song by Eve of Destiny
"Desperado", a song by Azealia Banks from Broke with Expensive Taste
"Desperado", a song by Kenny Rogers from Daytime Friends
"Desperados", a song by Hanoi Rocks
"Desperado", a song by Raghav featuring Tesher

Sports
 El Desperado (wrestler), Japanese professional wrestler
 Dallas Desperados, a franchise in the Arena Football League

 The Desperados, a professional wrestling stable consisting of Dutch Mantel, Black Bart and Deadeye Dick (Randy Colley)

Other
 Desperados (beer), a lager produced by Karlovačko Brewery

Desperado


Susan Maria Hallowell, née à Bangor (Maine) le  et morte à Wellesley (Massachusetts) le , est une botaniste américaine et professeur de botanique au Wellesley College.

Biographie
Hallowell commence une carrière d'enseignante dès qu'elle obtient son diplôme du Colby College. Elle est une pionnière dans l'enseignement supérieur pour les femmes.

Elle est la première femme à être admise aux conférences et laboratoires de botanique de l'Université de Berlin, bien que cela n'ait pas été réalisé avec facilité, car en arrivant en Europe, elle constate que les universités du continent sont fermées aux femmes.

Elle enseigne au Bangor High School, à Bangor, pendant plus de 20 ans, tout en poursuivant sa propre éducation pendant son temps libre. Afin d'approfondir ses connaissances, elle travaille dans les laboratoires de Boston des botanistes Asa Gray et Louis Agassiz.

Wellesley College

En 1875, , fondateur du Wellesley College, se familiarise avec les travaux de Hallowell dans les laboratoires Gray et Agassiz. Il la nomme à la tête du département d'Histoire Naturelle, qu'elle divise ensuite en départements de zoologie et de botanique.

Hallowel forme le département de Botanique d'origine et devient le premier président et professeur de botanique en 1877. Les nombreux cours qu'elle développe, ont rarement changé de format, ne nécessitant que des mises à jour à la suite des nouvelles découvertes scientifiques dans le domaine. Elle constitue une bibliothèque sur la botanique qui, à l'époque, n'était surpassée aux États-Unis que par celles des meilleures universités.

Entre 1887 et 1888, elle se rend en Allemagne étudier auprès de , et visite plusieurs jardins du pays (Dresde, Leipzig, Munich).

On dit qu'elle « cultivait ses disciples », invitant son élève Margaret Clay Ferguson de la classe de 1891 à se spécialiser en botanique ; elle lui donne un poste d'enseignant en 1894 et la nomme au poste de responsable du département de botanique en 1904. Ferguson supervise ensuite la création de l'arboretum et du jardin botanique ainsi que le complexe des serres en 1925, nommées aujourd'hui Margaret C. Ferguson Greenhouses.

En 1902, alors que Hallowell a 67 ans, elle prend sa retraite de son poste de professeur. À partir de ce moment, elle est professeure émérite de botanique à Wellesey.

Susan Hallowell était membre de la Torrey Botanical Society, qui a contribué à la fondation du jardin botanique de New York.

Morte en 1911, elle est enterrée au cimetière de Mount Hope.

Notes et références

Liens externes

  Susan Hallowell: Wellesley's First Botany Professor, Friends of WCBG (Wellesley College Botanic Gardens), pp 6-7 et 10, 2016

Naissance en août 1835
Naissance dans le comté de Penobscot
Botaniste américain du XXe siècle
Botaniste américain du XIXe siècle
Étudiant de l'université Humboldt de Berlin
Étudiant du Colby College
Professeur au Wellesley College
Décès en décembre 1911
Décès à Wellesley (Massachusetts)
Décès à 76 ans

Susan Hallowell


Egill Reimers (født 18. juli 1878 i Bergen, død samme sted 11. november 1946) var en af de mest markante arkitekter i Bergen i Norge i begyndelsen af 1900-tallet.

Reimers blev udlært som arkitekt ved Technische Hochschule i München i 1902. Reimers arbejdede til at begynde med på stadskonduktørens kontor i Bergen, før han startede sin egen virksomhed i 1904. Reimers arbejder spænder fra jugendstil via nyklassicisme til funktionalisme. Hans værker viser hele vejen igennem en forankring i byens byggetradition.

Bygården på Vetrlidsallmennigen 4 (1904) og Turnhallen (Danseteateret) på Sigurdsgate 6 (1908) bærer begge et tydeligt præg af jugendstil. I 1908 tegnede han sin egen bolig på Kirkeveien 6, et tidligt eksempel på den kommende nationalromantik. Villaen på Formanns vei 42 anses for at være et fint eksempel på Bergenstilen i det område. Villaen på Øvre Kalfarlien 42 (1915) ligger på en skråning og er en forløber for Bergensskolen. Konsertpaleet (1918) var oprindeligt en koncertsal med 1.200 siddepladser, der blev ombygget til fire biografsale i 1981. Statsarkivet på Årstadveien 22 anses for at være et af hans hovedværker, og han fik Houens fonds diplom for det i 1924. Reimers tegnede Historisk Museum (De kulturhistoriske samlingene) efter en konkurrence i 1918, og byggeriet stod færdigt i 1927. For Universitetet i Bergen tegnede han Geofysisk institutt (1928–1951). En anden central bygning fra Reimers hånd er tinghuset fra 1928, indviet i 1933. I 1930 tegnede Reimers garagen til brødbilerne fra Smith Sivertsens bakeri på Håkonsgaten 47a. Dette byggeri regnes for at være det første i funktionalisme i Bergen.

OL-deltagelse
Reimers blev olympisk mester i sejling ved sommer-OL 1920 i Antwerpen. Sammen med Arthur Allers, Martin Borthen, Johan Friele, Kaspar Hassel, Christen Wiese, Erik Ørvig, Olaf Ørvig og Thor Ørvig vandt han olympisk guld i klassen 12-meter klassen type 1919 med den norske båd Heira II. Det var den eneste båd i den klasse.

OL-medaljer
 1920  Antwerpen –  Guld i sejling, 12-meter klassen type 1919

Eksterne henvisninger

Arkitekter fra Norge
Personer fra Bergen
Olympiske mestre fra Norge
Sejlsportsfolk fra Norge
Deltagere for Norge ved sommer-OL 1920

Egill Reimers


Zutik (), Bask Özerk Bölgesi'nde bir siyasi partidir. 1991 yılında, Bask Ülkesi Komünist Hareketi (EMK) ve Liga Komunista Iraultzailea (LKI)  birleşmesiyle kuruldu.

Zutik üyeleri, Euskal Herritarrok'un seçim listesinden aday gösterildi. 2004 İspanya genel seçimlerinde Bask Bölgesi'nde, Aralar ile beraber, ETA'nın şiddet kullanımına karşı itiraz etti.

Dış bağlantılar
 Resmi İnternet Sitesi

Kaynakça

Bask Bölgesi'ndeki siyasi partiler
1991'de kurulan siyasi partiler

Zutik


Gestohlene Herzen steht für:

 Gestohlene Herzen (1979), ein italienisches Filmdrama aus dem Jahr 1979 (Originaltitel Bugie Bianche bzw. Professione Figlio)
 Gestohlene Herzen (1996), eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1996 (Originaltitel Two If by Sea)

Siehe auch:
 Stolen Hearts

Gestohlene Herzen


Kazys Škirpa () a fost un ofițer militar și diplomat lituanian implicat în încercările de obținere a independenței Lituaniei din 1941 și în ororile Holocaustului.

În Primul Război Mondial a fost mobilizat în armata țaristă și a încercat să formeze detașamente lituaniene în Petrograd. După ce Lituania și-a declarat independenta în 1918, s-a întors și s-a oferit voluntar în Războaiele de Independență a Lituaniei. A decis să urmeze o educație militară în Kaunas și Bruxelles. Kazys Škirpa a lucrat ca Șef al Marelui Stat Major, dar a fost forțat să demisioneze după lovitura de stat din Lituania din 1926 deoarece a fost un opozant activ al acesteia și a încercat să strângă sprijin militar pentru a proteja Guvernul.

După aceea a servit ca reprezentant al Lituaniei în Germania (1927-1930), Liga Națiunilor (1937), Polonia (1938) și din nou în Germania (1938-1941). După ocupația sovietică a Lituaniei în 1940, Škirpa a fugit în Germania și a fondat Frontul Activist Lituanian cu caracter antisemitic și antipolonez, o organizație efemeră având scopul precis de eliberare a Lituaniei cu sprijinul naziștilor. După invadarea URSS de către Germania în iunie 1941, Škirpa s-a întors în Lituania și a încurajat populația să ucidă evrei prin intermediul transmisiunilor radio. Până la finalul acelui an, au fost uciși 2,500 de evrei în urma progromurilor, iar unitățile Einsatzgruppe au ucis 133,346 de oameni dintre care 114,856 erau evrei.

Referințe

Bibliografie
 Timothy Snyder - Bloodlands: Europe Between Hitler and Stalin. 2012. ISBN 978-0-465-0-3147-4

Nașteri pe 18 februarie
Nașteri în 1895
Decese pe 18 august
Decese în 1979
Politicieni lituanieni
Diplomați lituanieni
Participanți la Holocaust

Kazys Škirpa


الرؤية مسلسل سوري رمضاني من إنتاج 2008 شركة العين الرؤية إخراج مروان بركات ويدمج كوكبة من نجوم الفن السوري

مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات رمضان 1429 هـ

الرؤية (مسلسل)


سد بست گز ، سد حديث وكبير جداً أنشئ في عام 2005 م، في أسفل هضبة «جبل پل»  وسهل خرتل، في جنوب كوخرد التابعة لناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. وهو خامس سد من حيث الترتيب التي أنشئت في بلدة كوخرد.

الماء شريان الحياة
ومن المعلوم أن الماء هو شريان الحياة وعصبها وهو الركيزة الأساسية الأولى التي تقوم عليها التنمية الشاملة وبالنظر إلي أن كوخرد تقع ضمن المنطقة الجافة وشبة الجافة والتي تكون فيها الأمطار غير منتظمة، فأن المحافظة على المياه وتنمية مواردها كان وما زال هدفاً رئيسياً من أهداف المسولين المحليين في ناحية كوخرد، وقد تضافرت الجهود للارتقاء بمستوى الموارد المائية وأساليبها وتوفير ما من شأنه ضمان نموها واستمرارها وأتضح ذلك من خلال إقامة مشاريع السدود لتحقيق الاستفادة القصوى من مياه الأمطار لدعم المياه الجوفية  ولتزويد السكان بالمياه لاستخدامها لأغراض الزراعة ودعم مياه الأفلاج وغيرها بالمنطقة بالنسبة لسدود التخزين السطحي بدلاً من ضياعها في الصحراء أو النهر. ويبلغ عدد سدود التغذية الجوفية بالناحية كوخرد حتى الآن 5 سدود
موزعة على مختلف المناطق بسعة تخزينية اجمالية تقدر بأكثر من 6547 مليون مكعب تقريباً، منها 4 سدود في منطقة الجنوبية الملاصقة لبادية كوخرد الجنوبية، وسد واحد في المنطقة الشمالية للبلدة.

مفهوم السد
السد هو إنشاء هندسي يقام فوق واد أو منخفض بهدف حجز المياه. والسدود من أقدم المنشآت المائية التي عرفها الإنسان. وعادة ما يتم تصنيفها حسب أشكالها والمواد التي استخدمت في بنائها والأهداف التي شيدت من أجلها. إن الأنواع الشائعة من السدود هي التي تنشأ من نوع واحد من المواد أو ذات الردم الترابي والردم الصخري مع قالب ترابي، أو ذات الواجهة الخرسانية، والسدود الخرسانية التي تعتمد على الجاذبية أو القوس أو الدعامات الواقية.

حدود سد بست گز
حدود سد بست گز من الشمال: اتلسد التاريخي سد بز، ومن ناحية الجنوب «سهل چتی» وو سهل پاراو، وسهل أوه شیرینو، وسهل ديووني، وجبل بختياري، ومن ناحية الغرب سد جابر، و«لمبير ملكي»، وسهل باپیر، وسهل بست گز، ومن جهة الشرق تنتهي ب سهل خرتل وصخرة الفطر وکارگهی، ثم سنگ نازبن في أقصى الشرق.
  يصف الشاعر معروف الكوخردي سد بست گز في هذه الأبيات قائلاً:

مراجع

موقع السد على غوغل ماب
 موقع سد بست كز على: Google Maps

مصادر والمراجع
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 محمدیان، کوخردی، محمد. (کوخرد سرزمین شاعران)  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 محمدیان، کوخری، محمد، " (به یاد کوخرد) "، ج1. ج2. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2003 میلادی Mohammed Kookherdi Mohammadyan (2003), Beyade Kookherd, third edition :
 دیوان: (اشعار معروف کوخردی)   به کوشش: حسنى، كوخردى، محمد وحبیبی، حسام،. ناشر: همسایه .، ایران: چاپ أول، انتشار سال 1385 خورشیدی.

انظر أيضاً

 سد جاويد
 سدشمو
 سد جابر
 سد بز
 وادي بست كز
 استراحة روضه

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزغان
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزغان (بلده كوخرد)

إدارة الأراضي
بلدة كوخرد
خزانات مائية في إيران
بست كز
سدود اكتملت في 2005
سدود
هندسة الري
هندسة معمارية
سدود في محافظة هرمزغان

سد بست كز


Contractul de transport este un contract prin care o persoană se angajează pentru un preț, sa transporte unei alte persoane, de la un loc la altul, pe uscat, pe canale, pe lacuri sau pe râuri navigabile, pasageri sau bunuri , și să le livreze la persoana care i se indică.

Personajele implicate într-un contract de transport
 Purtător, transportator, cărăuș (pe uscat) / Patron, barcagiu (pe apă): Este personajul contractant al acestei obligații (de a transporta).
 Încărcător, expeditor, trimițător sau consignator: Este acel personaj care, în cont propriu sau în contul altcuiva, încredințează spre transportare bunuri (persoane sau marfă) de transportat, unui transportator.
 Consignatar sau destinatar: este personajul căruia i se trimit bunurile de transportat. O aceeași persoană poate fi atât expeditor cat și destinatar..

Caracteristici ale contractului de transport
 Este un "contract tipic": este reglementat prin lege.
 Este un contract nominalizat: are un nume special.
 Este un contract bilateral: obligă atât pe expeditor cât și de transportator.
 Este un contract consensual: pentru perfectare este suficient simplul consimțământ al părților.
 Este un contract cu titlu oneros: ambele părți percep utilitatea acestei acțiuni și fiecare parte se implica spre beneficiul celuilalt.
 Este un contract comutativ: obligațiile reciproce ale părților sunt considerate ca fiind echivalente.
 Acesta este un contract principal: subzistă prin sine însuși, fără a fi nevoie de altul.

Efectele contractului de transport

Drepturile și obligațiile companiei încărcătoare
 Să livreze transportatorului, marfa convenită.
 Să furnizeze documentația necesara.
 Să plătească taxele si/sau costurile de transport de marfă convenite.
 Asigurare din partea contractantului

Drepturile companiei încărcătoare
 Dreptul la executarea prestației convenite cu transportatorul
 Dreptul de a lăsa fără efect contractul.
 Dreptul de preferință

Drepturile și obligațiile transportatorului

Obligațiilor transportatorului
 Efectuarea cursei de transport convenite
 Protejarea și conservarea încărcăturii ce i-a fost încredințată.
 Livrarea respectivei mărfi la destinatar.
 Transportul propriu-zis.

Drepturile transportatorului
 Dreptul de a încasa prețul transportului în sine, și al costurilor de transport, convenite.

Obligațiile destinatarului
 Eliberarea de factură pentru primirea bunurilor
 Efectuarea plății transportorului pentru transportul in sine și pentru costurile adiacente suportate.

Vezi și,

 Conosament
 Expeditor de mărfuri
Contracte
Drept comercial
Transportul și distribuția articolelor comerciale

Contract de transport


Veľké Slemence este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 576 de locuitori. Se învecinează cu comuna Mali Selmenți.

Istoric
Localitatea Veľké Slemence este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľké Slemence


Patrick Schollmeyer (* 23. März 1965 in Mainz) ist ein deutscher Klassischer Archäologe.

Leben
Patrick Schollmeyer wurde 1997 mit der Dissertation Antike Gespanndenkmäler an der Universität Heidelberg promoviert und wurde dort anschließend wissenschaftlicher Angestellter am Archäologischen Institut. Von 2000 bis 2008 war er wissenschaftlicher Mitarbeiter im Sonderforschungsbereich 295 an der Universität Mainz. Dort ist er in der Lehre aktiv. Seit 2008 ist er Kurator der Original- und Abguss-Sammlung des Mainzer Instituts für Klassische Archäologie, seit 2014 zusätzlich Kurator der "Schule des Sehens", des "Schaufensters von Wissenschaft und Kunst der Universität Mainz".

Schollmeyer forscht vorrangig zur griechischen und römischen Ikonografie, zur antiken Plastik sowie den Regionen Kleinasien und Zypern in der Antike. Mit zahlreichen seiner Publikationen spricht er ein weiteres Publikum über die Fachwelt hinaus an.

Von Juni 2016 bis Juni 2021 war Patrick Schollmeyer Vorsitzender des Deutschen Archäologen-Verbands (DArV), seit Juni 2022 ist er Präsident des Deutschen Verbandes für Archäologie (DVA).

Schriften
 Antike Gespanndenkmäler (= Antiquitates. Band 13). Kovač, Hamburg 2001, ISBN 3-86064-660-5.
 Die römische Plastik. Eine Einführung. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2005, ISBN 3-534-13891-0.
 italienische Ausgabe: La scultura romana (= Prospettive di storia dell'arte. Band 8). Apeiron Editori, Sant'Oreste 2007, ISBN 88-85978-54-1.
 mit Andreas Stylianou: Der Sarkophag aus Amathous als Beispiel kontaktinduzierten Wandels / Der Sarkophag aus Golgoi. Zur Grabrepräsentation eines zyprischen Stadtkönigs (= Dynastensarkophage mit szenischen Reliefs aus Byblos und Zypern. Teil 2 / Forschungen zur phönizisch-punischen und zyprischen Plastik. Band 2). Philipp von Zabern, Mainz 2007, ISBN 978-3-8053-3572-0.
 Römische Tempel. Kult und Architektur im Imperium Romanum. Philipp von Zabern, Mainz 2008, ISBN 978-3-8053-3839-4 (auch als Lizenzausgabe bei der Wissenschaftlichen Buchgesellschaft)
 Das antike Zypern. Aphrodites Insel zwischen Orient und Okzident (= Antike Welt. Sonderband; Zaberns Bildbände zur Archäologie). Philipp von Zabern, Mainz 2009, ISBN 978-3-8053-3831-8 (auch als Lizenzausgabe bei der Wissenschaftlichen Buchgesellschaft)
 Einführung in die antike Ikonographie. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2012, ISBN 978-3-534-22067-0.
 Handbuch der antiken Architektur. Philipp von Zabern, Darmstadt/Mainz 2013, ISBN 978-3-805-34682-5.
 Unter dem Schutz der Götter. Griechisches Leben im Spiegel der Kunst (= Antike Welt. Sonderband; Zaberns Bildbände zur Archäologie). Philipp von Zabern, Darmstadt 2015, ISBN 978-3-8053-4764-8.
 mit Kurt Roeske: Kykladen. Von Delos bis Santorin. Nünnerich-Asmus, Mainz 2017, ISBN 978-3-945751-77-0.
 mit Giorgi Maisuradze: Medeas Heimat. Georgien in der Antike (Zaberns Bildbände zur Archäologie). WBG Philipp von Zabern, Darmstadt 2018, ISBN 978-3-8053-5175-1.
 Die 40 bekanntesten archäologischen Stätten in Athen und Attika. Nünnerich-Asmus, Mainz 2019, ISBN 978-3-96176-057-2.
 mit Kurt Roeske: Von Troja bis Halikarnassos. Kleinasiens ägäische Küste im Spiegel antiker Zeugnisse von Homer bis zum Apostel Paulus. Ein kulturhistorischer Reiseführer. Königshausen & Neumann, Würzburg 2020, ISBN 978-3-8260-7050-1.
 mit Tamara Choitz: Archäologische Zeugnisse im Lateinunterricht. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2021, ISBN 978-3-525-70288-8.

Weblinks
 Mitarbeiterseite an der Universität Mainz

Einzelnachweise

Klassischer Archäologe
Wissenschaftlicher Mitarbeiter eines Museums in Mainz
Person (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Person (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)
Deutscher
Geboren 1965
Mann

Patrick Schollmeyer


Diverse kongefilm (fraklip) er en film med ukendt instruktør.

Handling
INDHOLD: 00:02:00 Kongeskibet Dannebrog ankommer til Grenp. Ebeltoft fylder 650 år i 1951. 00:03:50 Dronning Ingrid besøger "Kronprinsesse Ingrids feriehjem for sønderjyske børn". 00:06:02 Kongeskibet. Roere. Ebeltoft igen. "Feriehjem for sønderjyske piger". Spejdere. 00:10:10 Festival of Britain. 1951. London Gadebilleder. Kong Frederik IX og dronning Ingrids besøg i London. 00:12:50 Kongeparret går ombord i skib. Sejlads i høj sø. Ankomst il England. 00:16:50 Dronning Alexandrine hilser på fremmødte i havn. 00:17:38 Rytterstatue af Christian X. afsløres på Sct. Anna Plads i København. Kongefilmen til stede sept. 1954. 00:20:24 Rådhuspladsen i København flagsmykket. 00:20:58 Kejser Haile Selassie af Ethiopien besøger et hospital (?) i Danmark sammen med det danske kongepar. November 1954. 00:21:16 Dyrskue på Bellahøj. Kongefamilen overværer præsentationen af dyr. 00:22:04 Amalienborg scener i forbindelse med en kongelig fødselsdag. 00:23:28 Hotel D'Angleterre på Kongens Nytorv i København. 00:24:00 Livgarden i galla marcherer gennem København. Parade og vagtafløsning på Amalienborg slotsplads. Rådhustårnet. 00:25:53 Kongen hos skydebrødrene på Sølyst. Kong Frederik IX på Amalienborgs balkon. Slut 00:27:31

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1951

Dokumentarfilm fra Danmark

Diverse kongefilm (fraklip)


Kaiho Nakayama (født 11. januar 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Giravanz Kitakyushu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kaiho Nakayama