Diese Liste zeigt die Straßen in Ruanda auf.

Straßen

!Ruanda
Fernstrassen Ruanda
!Fernstrassen
!Fernstrassen

Liste der Fernstraßen in Ruanda


Ömerbey, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Ömerbey, Uzunköprü - Edirne ili Uzunköprü ilçesine bağlı köy

Ömerbey


Galileo, Avrupa Birliği tarafından ABD Ordusunun denetimi altındaki GPS (Küresel Konumlama Sistemi) ile Rus GLONASS'a alternatif uydu yönleyici sistemidir. Toplam 30 adet uydunun dünya yörüngesine oturtularak hizmet vermesi düşünülen tasarının ilk uydusu 2005 yılında gönderildi.

Şu an itibariye kullanılmakta olan GPS sistemi ABD Ordusunun emrinde olduğu için ordu, savaş veya hareket gibi durumlarda uydularının yerini değiştirebiliyor veya kullanım dışı bırakabiliyor. Galileo'da ise Avrupa Birliği veya Avrupa Uzay Ajansı (ESA) bu tür bir karar almayacaktır.

Galileo tasarısı 1999 yılında Almanya, Fransa, İtalya ve Birleşik Krallık'tan gelen dört farklı tasarı önerisini değerlendirilmesiyle başlamıştır. 26 Mayıs 2003 tarihinde Avrupa Birliği ve Avrupa Uzay Ajansı tasarıyı resmi olarak üstlenmiştir. Tasarının resmi olarak açıklanan bütçesi 1,1 milyar Eurodur. 2006-2010 yılları arasında uzaya 30 adet uydu gönderilmesi planlanmaktadır. Bu uyduların ilki Giove uydusu 28 Aralık 2005 tarihinde Kazakistan'da bulunan Baykonur Uzay Üssünden fırlatılmıştır. Tasarının ticari işletmelere açılma kararı ve Avrupa Birliği Ülkeleri dışındaki ülkelerin de ortak edilmesi kararını takiben tasarı bitiş tarihi 2 sene önceye alınabilecektir.

Tasarıya göre her biri yaklaşık 675 kg ağırlığında ve boyutları 2.7 m x 1.2 m x 1.1 m olan 30 uydu, üç yörünge hattına ve 23.222 km irtifaya fırlatılacaktır. Tasarıda öngörüldüğü üzere uyduların ömrü 12 yıldan daha fazla olacaktır.

Çalışma esnasında Galileo, Fucino İtalya'da ve Münih yakınlarında Almanya'daki iki yer operasyon merkezini kullanacaktır. 2010 yılının Aralık ayında Brüksel'de AB bakanları Galileo projesinin merkezi olarak Çek Cumhuriyeti Prag için oy kullandı.

21 Ekim 2011 tarihinde dört operasyonel uydudan ilk ikisi sistemi doğrulamak için devreye alındı. Sonraki ikisi "olası Galileo'yu uçtan uca sınamak için" 12 Ekim 2012 tarihinde takiben devreye girdi. Bu Yörünge Doğrulama (IOV - In-Orbit Validation) aşaması tamamlandıktan sonra, ek uydular orta-onlu takım olarak yörünge etrafında İlk Operasyonel Yeteneğine (IOC) ulaşmak için çalıştırılacaktı. Sadece Galileo uydularından yayılan sinyallere dayanarak bir pozisyonun ilk belirlenmesi 12 Mart 2013 tarihinde gerçekleştirildi. 30-uyduluk Galileo sisteminin (27 operasyonel ve üç etkin yedek uydu) tamamlanması için 2019 yılı bekleniyor.

Bir başka özellik olarak, Galileo benzersiz bir küresel arama ve kurtarma (SAR) işlevi sağlayacaktır. Uydular daha sonra kurtarma operasyonu başlatılıp Kurtarma Eşgüdüm Merkezi, kullanıcının vericiden  röle tehlike sinyallerini alacak şekilde bir transponder ile donatılmış olacaktır. Aynı zamanda, sistem durumları tespit edilmiş ve yardımcı olarak yolda olduğunu bildiren, kullanıcılara bir sinyal verecektir. Bu son özellik, yeni ve mevcut GPS ve kullanıcıya geri bildirim vermeyen GLONASS konumlandırma sistemleri ile karşılaştırıldığında büyük bir yükseltme olarak kabul edilir. Şubat 2014 yılında deneyleri Galileo'nun bulduğu arama ve kurtarma işlevi için, mevcut Uluslararası Cospas-Sarsat Programının (International Cospas-Sarsat Programme) bir parçası olarak etkinliği simüle edilmiş tehlikeli yerlerde %77, 2 km içinde kesin olarak belirlemiş olabilir; ve 5 km içinde % 95 bulunmuştur.

Tarihi

Ana amaçları

1999 yılında, Galileo için (Almanya, Fransa, İtalya ve Birleşik Krallık) farklı kavramlar karşılaştırılmış ve her dört ülkeden gelen mühendisler ortak bir ekip olmuştur. Galileo programının ilk aşaması, Avrupa Birliği ve Avrupa Uzay Ajansı tarafından 26 Mayıs 2003 tarihinde resmen üzerinde anlaşılan bir konu olmuştur.

Galileo Sistemi ile:
 Şu anki GPS sisteminden daha keskin konumlama bilgisine ulaşılacak,
 İskandinavya ülkeleri gibi dünyanın kuzey bölgelerinde de yönlenim sağlanacak,
 Uydular savaş zamanında dahi açık kalacaktır.

Sistem, Amerika Birleşik Devletleri (GPS), Rusya (GLONASS), ve Çin (Beidou-1/2, COMPASS) sistemlerinin daha askeri odaklı özelliklerinin aksine, sivil kullanım için öncelikle tasarlanmıştır. ABD sinyal gücünü veya GPS hassasiyetini sınırlama, ya da ABD ve müttefiklerinin sadece silahlı kuvvetler boyutunda çatışma zamanı kullanmanın mümkün olacağı GPS erişimini tamamen kamudan engelleme hakkını saklı tutar. Avrupa sistemi sadece aşırı durumlarda askeri amaçlar için kapatılmaya tabi olacaktır. Sivil ve askerî kullanıcılarda tam hassasiyeti mevcut olacaktır.

2000 yılına kadar ABD dış askerî kullanıcılara GPS sinyalinin hassasiyetini kasıtlı bir zamanlama nabız bozulma süreci ile sınırlandırmamıştı, seçici kullanılabilirlik olarak bilinen durum kaldırılmış ve GPS uydularında bir yetenek daha sonra devreye alınmıştır.

Ödenti
Birçok iddia proje için "yıllık başına" satışa yansıtılmış grafikleri öngörülen her yıl satışların önceki tüm yıllar dahil "birikimli" çıktılar olarak 2001 yılı Kasım ayında maruz bırakılmışlardır, Avrupa Komisyonu, projenin bir sonraki aşamaya geçişinde biraz ödenek zorluklarıyla karşılaştı. Satış tahminlerinin üstünde bu milyar avroluk büyüyen hata payı ile yerine getirilmiş, önceden yatırımcılar ve karar vericilere öneri edilmiş  yatırımın getirisi olacağının olası olduğu yerde Komisyon genel bir farkındalık oluşturarak sonuçlandı.

Ayrıca, 11 Eylül 2001'deki saldırıların ardından Amerika Birleşik Devletleri Hükûmeti askerî operasyon zamanlarında uydu konumlandırmayı kapatmaya yönelik, ABD'nin yeteneğinin sona ereceğini savunarak, Avrupa Birliği ile karşılıklı anlaşmaya vardı. 17 Ocak 2002 tarihinde proje için bir sözcü, ABD baskısı ve ekonomik zorluklar sonucu, "Galileo neredeyse öldü." diye belirtti.

Birkaç ay sonra, ancak, durumu dramatik bir şekilde değişti. Avrupa Birliği üye devletleri, ABD'nin kolayca siyasi çatışma zamanlarında kapatmak istemesini gerekçe olarak kabul ederek bir uydu tabanlı konumlama ve zamanlama sistemi altyapısına sahip olmanın önemli olduğuna karar verdi.

Avrupa Birliği ve Avrupa Uzay Ajansı (26 Mayıs 2003 tarihinde tamamlanmıştır), 2003 yılında inceleme bekleyen projeyi finanse etmek için Mart 2002'de bir anlaşmaya vardı. 2005 yılında sona eren dönemde başlangıç maliyeti 1.1 milyar € olarak tahmin edilmektedir. Gerekli uydu (planlanan sayısı 30 olan) sisteminin ilk aşaması 2011 ve 2014 yılları arasında başlatılacak, ve 2019'dan itibaren sivil kullanıma açık olacaktır. Toplam maliyet, 2006 ve 2007 yılında Dünya'da yapılmış altyapı yatırımları dahil olmak üzere 3 milyar € olarak tahmin edilmektedir. Taslaklanan uygulama maliyetinin en az üçte ikisi AB ve ESA'dan arta kalan ödeneğin bölünmesi ile yatırım için özel şirket ve yatırımcılar için olmuştur. Temel Açık Hizmet, kullanılabilir bir şifreli yüksek bant genişliğinde geliştirilmiş hassas Ticari Hizmeti ile, bir Galileo uyumlu sinyal alıcısı ile herkes tarafından ücretsiz olarak kullanılabilir olacaktı ancak Şubat 2018'de yüksek doğruluk hizmetinin (high accuracy service - HAS) (E6 frekansında Kesin Nokta Konumlandırma verileri sağlar), kimlik doğrulama hizmetinin ticari kalmasıyla birlikte ücretsiz olarak sunulmasına karar verildi. 2011 yılı başında projenin maliyetleri başlangıç tahminlerinin % 50 üzerinde çıkmıştı.

Amerika Birleşik Devletleri ile işbirliği
Haziran 2004'te, ABD ile imzalanan anlaşma, Avrupa Birliği'nin GPS ve Galileo'nun hem birlikteliği hem de sistemlerinin geleceğinde kombine kullanımına izin vermek için BOC (1,1) (Binary offset carrier 1.1) olarak bilinen bir modülasyona geçmek için anlaştılar.

Avrupa Birliği ile "müttefik ve ABD ulusal güvenlik yeteneklerinin korunmasıyla ilgili karşılıklı endişeleri" gidermek için anlaştılar.

İlk deneylerde kullanılan uydular: GIOVE-A ve GIOVE-B
İlk deney amaçlı uydu, GIOVE-A, 2005 yılında başlatıldı ve ikinci bir deney uydusu, GIOVE-B, 2008 yılında onu izledi. Bu Yörünge Doğrulama (IOV - In-Orbit Validation) aşaması tamamlandıktan sonra, ek uydular başlatılacaktı. 30 Kasım 2007 tarihinde ilgili 27 AB ulaştırma bakanı, 2013 yılında faaliyete girecek bir anlaşmaya vardı, ama daha sonra basın bültenleri ile 2014'e ertelendiği duyuruldu.

Tekrar ödenek, yönetişim sorunları
2006 yılı ortalarında kamu/özel ortaklığı dağıldı ve Avrupa Komisyonu Galileo programını kamulaştırma kararı aldı.

2007'nin başlarında, AB sistemi ve proje için ödeme konusunda kararı henüz vardı, ama daha fazla kamu fonlarının yetersizliğinin "derin kriz"e yol açtığı söyleniyordu. Alman Ulaştırma Bakanı Wolfgang Tiefensee yalnızca bir deneme ortamı uydusunun başarıyla başlatıldığını açıkladı.

Avrupa Birliği araştırma ve geliştirme projelerinin finansman açığını aşmak için bazılarını boşa çıkarabilir.

Uluslararası tutulumu
2003 Eylül ayında, Çin Galileo projesine katıldı. Çin sonraki yıllarda projeye 230 milyon € (302 milyon ABD Doları, 155 milyon Sterlin, 2.34 milyar Yuan) katkı sağlayacaktı.

Temmuz 2004'te, İsrail Galileo projesine ortak olmak için Avrupa Birliği ile bir anlaşma imzaladı.

Bir basın açıklamasında belirtildiği gibi 3 Haziran 2005 tarihinde Avrupa Birliği ve Ukrayna, projeye katılmak için Ukrayna için bir anlaşma imzaladı.

Kasım 2005 itibarıyla, Fas ayrıca programa katıldı. 12 Ocak 2006 tarihinde, Güney Kore programa katıldı.

2006 yılının Kasım ayında, Çin Galileo yerine bağımsız olarak Beidou uydu konumlandırma sistemini geliştirme kararı aldı.

Hindistan, Eylül 2005'te, EGNOS çerçevesinde bölgesel katılımı arttırmak amacıyla tasarı ortağı olmuştur.

Arjantin, Avustralya, Brezilya, Japonya, Kanada, Malezya, Meksika, Norveç, Pakistan, Rusya ve Şili'nin de tasarıya ortak olacağına dair söylentiler vardır.

Hizmetler
 Açık hizmet: Belirli yanılma payı içerisinde Galileo Alıcısı bulunan tüm kullanıcılar ücretsiz olarak sistemden faydalanabileceklerdir.
 Ticari Hizmet: Yanılma payı 10 cm'den daha küçük olarak işleyen hizmet, 3. taraf hizmet sağlayıcıları için ücretli olarak verilecektir.
 Kamusal ve Güvenlik Hizmeti: Kamu programları, güvenlik ve arama-kurtarma çalışmaları için, yanılma payı düşük olan sistem, ücretsiz olarak verilecektir.

Ayrıca bakınız
 Galileo konumlandırma uyduları listesi
 GPS
 GLONASS

Notlar

Kaynakça

+

Avrupa Uzay Ajansı
Uzay programları
Konumlandırma sistemi
Uydu seyir sistemleri
Avrupa Birliği'nde ulaşım
Uydular

Galileo konumlandırma sistemi


Pokemon: Mewtwo uzvraća udarac – Evolucija (engl. Pokémon: Mewtwo Strikes Back – Evolution) je japanski računalno animirani film iz 2019. godine koji su režirali Kunihiko Yuyama i Motonori Sakakibara. Film je 22. nastavak serije Pokémon film i CGI animacijski remake prvog filma. Film je animiran u OLM-ovoj 3D jedinici.

U Japanu ga je 12. srpnja 2019. objavio Toho. Pregled je prikazan u Los Angelesu u Kaliforniji 4. srpnja 2019., a film je objavljen u cijelom svijetu na Netflixu na Pokémon Day 27. veljače 2020. Ovo je zadnji Pokémonov film koji je Shinji Miyazaki komponirao prije umirovljenja.

Radnja
Znanstvenika dr. Fujija angažirao je Giovanni, vođa tima Rocket, kako bi iskoristio svoju stručnost u kloniranju kako bi stvorio živo oružje temeljeno na trepavici legendarnog Pokémona Mewa. Ubrzo nakon što je oružje stvoreno, ono dobiva osjećaj i dobiva ime Mewtwo.

Nekoliko godina kasnije, Mewtwo se potpuno probudio iz dugog sna u laboratoriju na Novom otoku i o svom podrijetlu saznaje kao Mewov klon od dr. Fujija. Bijesan što ga Fuji i njegovi kolege vide samo kao eksperiment, oslobađa svoje psihičke moći i uništava laboratorij, ubijajući Fujija i ostale znanstvenike. Giovanni, svjedočeći pokolju izdaleka, prilazi i uvjerava Mewtwoa da zajedno s njim usavrši svoje moći. Međutim, nakon što Mewtwo sazna za svoju svrhu da bude oružje u Giovannijevu korist, bježi natrag na Novi otok gdje kova osvetu čovječanstvu.

Nakon što Mewtwo obnovi laboratorij i tamo uspostavi bazu, poziva nekoliko trenera s hologramskim porukama da se bore protiv najvećeg svjetskog trenera Pokémona na New Islandu. Ash, Misty i Brock dobivaju poruku i prihvaćaju poziv, ali kad stignu u lučki grad, Old Shore Wharf, Mewtwo stvara oluju, zbog čega su čamci na pristaništu zatvoreni zbog sigurnosti. Kao rezultat toga, Ashovu skupinu preuzima Team Rocket prerušen u kapetane na jedrilici u obliku Laprasa. Nakon što im oluka potopi brod usred oceana, Ash i njegovi prijatelji koriste svoje Pokémone umjesto da dođu do Novog otoka.

U pratnju žene u palaču otoka na hologramu, Ash i ostali treneri koji su uspjeli doći do otoka susreću se s Mewtwoom. Otkriva se da je žena isprana mozgom medicinska sestra Joy nakon što je oslobođena Mewtwove kontrole uma. Mewtwo izaziva trenere koristeći klonirane Pokémone. U međuvremenu, Team Rocket također dolazi do New Islanda i istražuje njegovo unutarnje svetište s Mewom koji ih bezazleno prati. Nakon što Mewtwoovi klonovi bez napora poraze Pokémone izazivača, on ih oduzima i proširuje svoju vojsku klonova. Ash juri za svojim zarobljenim Pikachuom u laboratoriju za kloniranje, gdje je također kloniran Meowth Team Rocket-a. Ash uništava stroj za kloniranje, oslobađa zarobljene Pokémone i navodi ih da se suprotstave Mewtwou i njegovim klonovima. Tada se Mew otkriva i Mewtwo to izaziva kako bi dokazao svoju superiornost.

Svi se Pokémonovi izvornici bore sa svojim klonovima, osim prkosnih Pikachua i Meowtha, koji se pomiruju s vlastitim klonom nakon što su shvatili besmislenost njihove borbe. Užasnut bolom i mukom s obje strane bitke, Ash se postavlja između psihičke eksplozije izazvane Mewtwoom i Mewovim borbama, što dovodi do toga da Ash postane kamen. Pikachu pokušava oživjeti Ash s električnom energijom, ali nije uspio. Međutim, suze Pokémona sposobne su izliječiti i oživjeti Ash. Potaknut Ashovom žrtvom, Mewtwo shvaća da ga ne treba suditi prema njegovom podrijetlu, već prema izborima u životu. Polazeći s Mewom i klonovima, Mewtwo vraća vrijeme na trenutak prije nego što su treneri napustili Old Shore Wharf i briše svima sjećanja na događaj.

Povratak u Old Shore Wharf, sada obnovljena medicinska sestra Joy vratila se kako bi ponovno otvorila Pokémon centar kako bi sklonila trenere. Oluja se vani razbistri, Ash primijeti Mewa kako leti kroz oblake i pripovijeda svojim prijateljima kako je vidio još jednog legendarnog Pokémona onog dana kada je napustio Grad paleta. U međuvremenu, Team Rocket nađu se nasukani na Novom otoku, ali uživaju tamo.

Nakon kredita, kratka scena prikazuje Mewtwo i klonovi su poletjeli prema planini Quena.

Sinkronizacija
 Obrada: Livada Produkcija
 Režija: Nikola Klobučarić
 Prijevod: Nikola Pražić
 Godina sinkronizacije: 2020.

Glumačka postava
 Ash Ketchum - Saša Buneta
 Corey - Marko Cindrić
 Brock - Alen Šalinović
 Giovanni - Alen Šalinović
 Dr. Fuji - Sven Šestak
 Istraživač B - Andrej Dojkić
 Fergus - Goran Malus
 James - Hrvoje Klobučar
 Jessie - Mila Elegović
 Meowth - Sven Šestak
 Mewtwo - Sven Medvešek
 Miranda - Mirta Zečević
 Misty - Olga Pakalović
 Pripovjedač - Vinko Štefanac
 Neesha - Mia Krajcar
 Sestra Joy - Rajana Radosavljev

Japanski animirani filmovi
Animirani filmovi 2010-ih

Pokémon: Mewtwo uzvraća udarac – Evolucija


මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාව (MBC; ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ප්‍රධාන දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී සහ ගුවන්විදුලි ජාල සමාගමකි. මුන්හ්වා යන චීන-කොරියානු වදනෙහි අර්ථය "සංස්කෘතිය" යන්නයි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 Official Homepage
 Live Stream (Chuncheon MBC)
 Live Stream (Wonnju MBC)
 MBC Global Media English language homepage
 MBC in Brief
 MBC History Logos
 Oh!K Southeast Asia  SEA Version of MBC Joint Venture with Turner Broadcasting System Asia Pacific

දකුණු කොරියාවේ රූපවාහිනී ජාල
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී ආයතන

මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාව


Kurt Volk (* 19. September 1919 in Basel; † 26. Juli 1993 ebenda) war ein Schweizer Maler und Glasmaler.

Leben

Kurt Volk wurde als jüngstes von sieben Kindern geboren. Seine Mutter Christina Volk-Bizer war Herrschaftsköchin in einem Herrschaftssitz im Gellertquartier. Der Vater Gotthold Volk war Stallmeister eines Herrschaftssitzes im selben Quartier.

Volk durchlief seine Erstausbildung zum Flachmaler in Basel. Die zweite Ausbildung mit vierjährigem Basler Kunststipendium erhielt er an der Kunstgewerbeschule Basel bei Arnold Fiechter, Theo Eble und Walter Bodmer. Praktische Lehrjahre in Glasmalerei verbrachte er bei Charles Hindenlang, Basel.

Seine Werke wurden gezeigt in Einzel- und Gruppenausstellungen. Volk war Gewinner verschiedener Wettbewerbe des Kunstkredits Basel-Stadt. Er verstarb 1993 in Basel.

Werke (Auswahl)
 Öffentliche Werke
 Fresken im Hochhaus Kannenfeld (Basel)
 Majolikawand im Niederholzschulhaus Riehen
 Glaskompositionen
 in Basel:
 Basler Jugendheim
 Spitalschwestern-Schule
 Augenklinik
 Volksschule Hirzbrunnen
 Rheinschiffahrtsamt
 Friedhof Allschwil
 Reformierte Kirche Bottmingen
 Gestaltung der Pro-Patria-Briefmarke 1971

Weblinks

 Private Website zu Kurt Volk

Einzelnachweise

Maler (Basel)
Glasmaler (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1919
Gestorben 1993
Mann

Kurt Volk


Thi kendes for ret er en propagandafilm instrueret af Mogens Skot-Hansen efter eget manuskript.

Handling
I en lille spøgefuld historie fortælles, hvordan det kunne - eller burde - gå, hvis man ikke har det rette samfundssind - specielt, hvis man glemte at støtte gummiindsamlingen under krigen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1942
Danmark under 2. verdenskrig
Propagandafilm fra Danmark

Thi kendes for ret


La liste des chapelles de la Gironde présente les chapelles de culte catholique situées sur le territoire des communes du département français de la Gironde. Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

Toutes sont situées dans l'archidiocèse de Bordeaux.

Liste

|}

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Lieu de culte
 Archidiocèse de Bordeaux
 Liste des monuments historiques de la Gironde
 Liste des églises de la Gironde
 Liste des édifices religieux de Bordeaux

Liens externes
  Site de l'archidiocèse de Bordeaux
  Site de l'Église catholique en France

Gironde
Chapelles

Liste des chapelles de la Gironde


Olaylar

Doğumlar
 I. Sava (Aziz Sava), Sırp prens, Ortodoks keşiş, Otosefal Sırp Ortodoks Kilisesi'nin ilk Başpiskoposu (ö. 1236)
 I. Theodoros, İznik İmparatoru (ö. 1221 / 1222)
 İbn-i Hacib, Mısır'lı Kürt asıllı maliki fıkıh bilgini, dilbilimci ve yazar (ö. 1248)

Ölümler
 15 Mayıs - Nûreddin Mahmud Zengî, Büyük Selçuklular'ın Haleb Atabeyi (d. 1118)
 11 Temmuz - I. Amalrik, Kudüs Kralı, daha önce Yafa ve Aşkelon kontu (d. 1136)
 tarihi bilinmeyen
 Plancyli Miles, Haçlı Kudüs Krallığı'nın önemli kişilerinden

1174


Ayesha Disa Curry  () este o actriță, bucătăreasă, autoare de cărți culinare și gazdă TV canadiano-americană. După ce a apărut ca invitat special în câteva emisiuni TV și filme, aceasta a început să își prezinte propria emisiune, Ayesha's Homemade, pe Food Network. Deși nu are nicio pregătire profesională când vine vorba de gastronomie, cariera ei culinară a început în 2014, când a gătit pentru prima dată în fața camerelor de filmat, pentru canalul de Youtube Little Lights of Mine. Curry este autoarea mai multor filmulețe pe canalul ei Little Lights of Mine și a scris o carte de gastronomie intitulată The Seasoned Life publicată în 2016.

Carieră
La vârsta de 12 ani, Curry a jucat în videoclipul muzical "Too Young for Love" al artistului Suga Prince (acum cunoscut ca și Sven Thomas).

Înainte de a se căsători cu jucătorul de basket Stephen Curry, Ayesha a fost actriță, cunoscută pentru rolurile sale in filmele Underground Street Flippers (2009), Dan's Detour for Life (2008), Love for Sale (2008) și invitat special in câteva show-uri TV. Ideea de a-și transforma pasiunea din copilărie de a găti într-o carieră a apărut când aceasta și-a întemeiat o familie. Soțul ei a încurajat-o să își creeze un blog prin care sa își prezinte modul de viață. Mai întâi și-a creat propriul canal de Youtube și mai tarziu propria emisiune pe Food Network Ayesha's Homemade. Compania ei Little Lights of Mine vinde propriul brand de ulei de măsline extra virgin și 10% din câștiguri sunt donate către centrul de caritate No Kid Hungry. Când vine vorba de propriile rețete, Curry postează modul acestora de preparare pe canalul ei de Youtube.

În 2016, Curry a colaborat cu chef Michael Mina în The Mina Test Kitchen of International Smoke, un restaurant Bay Area, și și-a lansat propria carte culinară "The Seasoned Life". De asemenea, a început si emisiunea Ayesha's Homemade prin care este filmată atât viața profesională, cât și cea personală alături de soțul ei și cele două fiice. Primul sezon a avut doar șase episoade. Al doilea sezon tot șase și și-a schimbat denumirea in Ayesha's Home Kitchen care a avut premiera pe Food Network în data de 30 aprilie 2017.

În 20 septembrie 2017, Curry a fost desemnată ca spokesperson pentru revista CoverGirl, devenind prima spokesperson care nu e actriță sau cântăreață. În data de 21 septembrie 2017 a fost anunțată noua gazdă a emisiunii The Great American Baking Show, o adaptare americană a emisiunii de pe ABC, The Great British Bake Off. De asemea, aceasta i-a mărturisit lui Deidre Behar de la Entertainment Tonight că i s-a propus să se alăture următorului sezon din Dancing With The Stars. Doar două episoade din al treilea sezon Backing Show au fost difuzate din cauza acuzării unuia dintre jurații emisiunii de agresare sexuală.

Viața personală
Curry este fiica lui John și Carol Alexander și are patru frați: Maira, Janiece, Jaz și  Chad. Mama sa este de origine Afro-Jamaicană si Chineză-Jamaicană în timp ce tatăl ei este Polonez si African-American. S-a născut și a crescut în Toronto până la vârsta de 14 ani, când s-a mutat în Charlotte, Carolina de Nord.

În data de 30 iulie 2011 s-a căsătorit cu jucătorul de basket Stephen Curry. Cei doi s-au întâlnit în grupul bisericesc din Charlotte la vârsta de 14, respectiv 15 ani. În prezent cei doi sunt părinții a două fete, Riley Elizabeth (19 iulie 2012) și Ryan Carson (10 iulie 2015). În data de 2 februarie 2018, Curry a anunțat că este însărcinată și că va avea un al treilea copil. În prezent aceștia locuiesc în Alamo, California.

Filmografie

Roluri

În persoană

Referințe

Legături externe
 Site Oficial
 Ayesha Curry pe IMDb

Nașteri în 1989
Scriitori afro-americani
Bloggeri americani
Actrițe de televiziune americane
Scriitori americani
Canadieni emigrați în Statele Unite ale Americii
Canadieni în viață
Nașteri pe 23 martie
Oameni din Toronto
YouTuberi
Bucătari americani

Ayesha Curry


Der Hogback von Castledermot im County Kildare in Irland ist ein zwischen 900 und 1050 n. Chr. errichteter Grabstein aus Granit. Der 1967 entdeckte Hogback ist das einzige Beispiel einer ansonsten auf Großbritannien einschließlich der Orkney und der Isle of Man beschränkten Gattung von Wikinger-Grabsteinen in Irland.

Die Quelle für den Granit ist die Tullow Pluton, in der Nähe von Castledermot, am südlichen Ende eines größten Vorkommens von Leinster Batholith auf den Britischen Inseln. Der in der Nähe gefundene Stein steht auf dem Friedhof der protestantischen Kirche von Castledermot.

Sein Umriss ist dem eines wikingerzeitlichen Gebäudes (vergl. z. B. Fyrkat und Trelleborg) nachempfunden, also das Dach über die Länge wie ein Schweinerücken gebogen und die seitlichen Wände gebaucht. Der Stein ist etwa 1,8 m lang und im Westen 34 in der Mitte 44 und am Ostende 25 cm breit. Seine Höhe beträgt im Westen 26,5 cm in der Mitte 43 cm und am Ostende 23,5 cm.

Diese Art von Monumenten entstand in den Wikingersiedlungen von Yorkshire, wurde aber auch in Schottland gefunden, während sie in Dänemark und Skandinavien fehlen. Die Grabschreine bei Banagher in Derry und St. Tighernachs bei Clones werden Leichenhäuser genannt. Andere Grabschreine erhielten den Begriff Haus, wie St. Molaises Haus auf Devenish Island und das Priesterhaus in Glendalough. James T. Lang ist der Ansicht, dass dem irischen Steinmetzen dieser Denkmal-Typ fremd war und er nach einer Beschreibung von Hogbacks arbeitete, die jemand in Cumberland oder Yorkshire gesehen hatte.

Siehe auch
 Hogback von Inchcolm

Literatur
 James T. Lang: Hogback monuments in Scotland. In: Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland. Bd. 105, 1972, , S. 206–235 (Volltext, PDF 3,6 MB).
 James T. Lang: The Castledermot Hogback. In: Journal of the Royal Society of Antiquaries of Ireland. Bd. 101, No. 2, 1971, , S. 154–158 (Abstract).

Weblinks

 Beschreibung engl. Skizzen und Bilder
 Beschreibung engl. und Bild

Grabmal in Irland
Bauwerk im County Kildare
Archäologischer Fund (Wikingerzeit)
Castledermot
Grabbau in Europa

Hogback von Castledermot


Skierbieszów  is a village in Zamość County, Lublin Voivodeship, in eastern Poland. It is the seat of the gmina (administrative district) called Gmina Skierbieszów. It lies on the river Wolica, approximately  north-east of Zamość and  south-east of the regional capital Lublin. There is a castle in the village.

In 1428 the village was given to the bishop Jan Zborowski of Clan of Ostoja and 1453 the village was given rights by the King as a Town. Skierbieszow was a town until 1822 and the coat of arms of the town/village is of Ostoja.

In November 1942 during the Nazi occupation of Poland, the Polish inhabitants of Skierbieszów were expelled from Skierbieszów to make room for German settlers. Former German President Horst Köhler was born in the village during the occupation. The village was briefly renamed Heidenstein until the arrival of Soviet forces in 1944. In 1945-46 the Polish residents began returning to their homes.

References

External links
Skierbieszów website

Villages in Zamość County
Ruthenian Voivodeship
Kholm Governorate
Lublin Voivodeship (1919–1939)

Skierbieszów


تيميزارت إحدى بلديات دائرة واقنون التابعة لولاية تيزي وزو الجزائرية.

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية ولاية تيزي وزو

تيميزارت

تيميزارت


Mercenários na Guerra Civil de Serra Leoa lutaram em ambos os lados. No conflito participaram americanos, nepaleses, sul-africanos, russos, ucranianos e bielorrussos.

Grupo Mackenzie
No meio da guerra, o presidente Valentine Strasser começou a organizar formações para combater os ataques rebeldes. Seu assistente, major Tarawali, procurou a GSG (Gurkha Security Guards Limited), que forneceu às autoridades mercenários experientes. No final de janeiro de 1995, um grande grupo de instrutores contratados chegou ao país, consistindo de 60 gurkhas e um número desconhecido de nativos dos países ocidentais. O contingente era liderado pelo norte-americano Robert Mackenzie. O campo de atividade de estrangeiros incluiu uma missão para treinar uma unidade de forças especiais de pessoas 160. Pelo menos duas vezes, o contingente entrou em confronto armado direto com a oposição. Entre esses casos:
 A batalha foi em 17 de fevereiro, quando Mackenzie liderou uma coluna de transporte de sua base para a guarnição da cidade mais próxima. No caminho, os combatentes foram emboscados pelo grupo Frente Revolucionária Unida (FRU). O comandante retirou os Gurkhas e as forças especiais do inimigo do fogo e atingiu os rebeldes dos flancos. Os militantes recuaram.
 Batalha de 23 de fevereiro. Naquele dia, estrangeiros e forças especiais do governo atacaram as posições da FRU. A tarefa foi tomar uma fortaleza das formações da oposição em Malal Hills. No entanto, a operação não correu conforme o planejado devido à falta de treinamento dos africanos. Dois combatentes foram mortos. Durante o tiroteio, Mackenzie foi gravemente ferido e morreu na manhã seguinte.

Executive Outcomes
Em março de 1995, a PMC Executive Outcomes da África do Sul apoiou as forças do governo, restaurando o controle de Freetown sobre as minas de diamantes e impondo um tratado de paz aos militantes. Os funcionários da organização operaram aqui até a queda da capital em 1999. Em Serra Leoa, f=a PMK tinha uma pequena frota de veículos blindados e aeronaves, incluindo BMP-2 (unidades 1), T-72 (unidades 1), helicópteros Mi-24 (unidades 1) e Mi-8 (unidades 2). Eles foram comprados no mercado mundial de armas dos arsenais dos países da África e da Europa Oriental.

Ex-URSS

Em 1999, as forças do Governo da Serra Leoa lutaram de 200 a cerca de mil e quinhentos mercenários das antigas repúblicas soviéticas. Ao lado de seus oponentes da FRU, várias centenas de oficiais aposentados lutaram exército ucraniano. Ex-militares ucranianos trabalharam como especialistas militares e em formações militares do governo. Pelo menos três ucranianos da oposição foram mortos.

Ao lado das autoridades, o esquadrão de helicópteros russo-ucraniano-sul-africano Mi-24 lutou. O salário mensal para os pilotos foi de US.4.500. O comandante da unidade era o coronel aposentado do exército sul-africano Carl Alberts. A primeira operação mercenária foi a captura da cidade de Bo, o centro da indústria de mineração de diamantes. No inverno de 1995-1996, graças às atividades dos pilotos de helicóptero, foi possível conduzir com sucesso os rebeldes para a selva.

Em maio de 1997, durante a revolta dos militares, quatro helicópteros (três bielorrussos e um russo) que trabalhavam para o governo de Serra Leoa.

Principais fontes
 Эл Дж. Вентер. Наёмники против анархистов // Солдат удачи : журнал. — №3 — 1996.
 Владимир Воронов, Павел Мороз. Слуги смерти: Русские наёмники в Африке //  Собеседник : газета. —  28 мая 2001.
 Коновалов И.П. Солдаты удачи и воины корпораций. История современного наемничества. — Пушкино: Центр стратегической конъюнктуры, 2015. — 216 с.: с ил. ISBN 978–5–9906069–7–5.

Ligações externas
 Павел Лось. Наемники в Африке // Deutsche Welle : телерадиовещательная организация. — 2 августа 2002.
 Александр Гольц. Любой конфликт за ваши деньги // Вокруг света : журнал Русского географического общества. — 30 сентября 2010.

Mercenários
Guerra Civil de Serra Leoa


Die römisch-katholische Pfarrkirche Sagritz in der Gemeinde Großkirchheim ist dem heiligen Georg geweiht. Vor der Kirche stehen ein überlebensgroßes, geschnitztes Kruzifix und eine Statue der schmerzhaften Muttergottes aus dem 18. Jahrhundert.

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung fand die Kirche 1271. 1273 wurde sie zur Propstei erhoben. Der 1516 durch Bischof Berthold von Chiemsee geweihte spätgotischer Bau war bei einer Visitation 1615 bereits stark verfallen. 1769–1779 erfolgte ein weitgehender Neubau unter Einbeziehung des 1552 schon bestehenden und 1676 als schon geneigt beschriebenen Kirchturms. Der Fürstbischof von Lavant Graf Schrattenberg weihte 1782 den Neubau. Der Pfarre Sagritz unterstanden bis 1783 auch die heutigen Pfarren Heiligenblut und Mörtschach mit Rettenbach.

Baubeschreibung
Die große spätbarocke Kirche besteht aus einem Saalraum und einem zu dessen Achse geknickten, dreiseitig geschlossenen Chor. An Langhaus und Chor befinden sich über den hohen rechteckigen Fenstern kleine Korbbogenfenster, ein Halbgeschoß andeutend. Die dreigeschoßige Westfassade mit je einer Fensterachse zu beiden Seiten des Turmes wird durch einen Wellgiebel und Riesenpilaster gestaltet. Die beiden Gedenktafeln ehren Bischof Kahn und den 1945 von den Nationalsozialisten hingerichteten Priester Anton Granig. Der fünfgeschoßige, gotische Eingangsturm besitzt spitzbogige Schallfenster und wird von einem Spitzgiebelhelm bekrönt. Ein Spitzbogenportal führt in die Eingangshalle im Turmerdgeschoß mit einem Netzrippengewölbe über vier Eckpfeilern. Die Wandmalereien in der Vorhalle sind ein Zeugnis des im 16. Jahrhundert protestantischen Mölltals. Die Auswahl der Bibelverse auf den Spruchbänder der Evangelisten im Gewölbe betont den allein selig machenden Glauben an Christus. An der nördlichen Schildwand sind die Kreuzigung, die Auferstehung und die Himmelfahrt dargestellt, flankiert vom rechten Schächter, dem Paulussturz, der Fußsalbung durch Maria Magdalena und der Berufung des Zachäus. Die Malereien entstanden zwischen 1580 und 1600 und waren wohl von der Familie Putz, den Besitzern des Schlosses Großkirchheim in Auftrag gegeben worden. Die Tiara im Gewölbe wurde später hinzugefügt.

Das vierjochige Langhaus mit einer Flachtonne wird von Pilastern gegliedert. Im Westen ist eine zweigeschoßige Empore, deren untere Balustrade vorschwingt. Der Altarraum mit einer Flachtonne hat eine gerundete Rückwand mit einer Darstellung des Einzugs Christi in Jerusalem von Christoph Brandstätter aus Kötschach von 1840. Das Deckengemälde vom Ende des 18. Jahrhunderts zeigt Christi Himmelfahrt. Die Fensterzone ist mit Grisaillemalereien ausgestattet.

Einrichtung
Johann Rotschopf fertigte vor 1891 den Hochaltar, die beiden Seitenaltäre und die Konsolfiguren – Christus, die zwölf Apostel sowie Matthias – im Stil der Neorenaissance. Der Hochaltar birgt in der Mittelnische eine Statue des heiligen Georg von 1781, flankiert von Antonius von Padua und Franz Xaver sowie in der Aufsatznische eine Kreuzigungsgruppe. Der linke Seitenaltar trägt eine Herz-Jesu-Statue, der rechte eine Marienstatue. Die Figuren in den Brüstungsnischen des Kanzelkorbes stellen die vier Evangelisten dar. Den Abschluss des Schalldeckels der Kanzel bilden die Gesetzestafeln und ein Kreuz.

Das Ölgemälde mit der wunderbaren Brotvermehrung mit Stifterinschrift von 1713 ist mit B. Finckh bezeichnet. Vom selben Stifter und Maler dürfte auch das Ölgemälde mit dem Einzug Christi in Jerusalem stammen. Ein drittes Ölgemälde zeigt Christus vor dem Hohen Rat.
Auf der Wappengrabplatte der Familie Hohenburg von 1584 an der nördlichen Langhauswand sind links die Wappen der Thanhausen, Kienburg, Khevenhuler, Moshamb, Saurer, Stainpeck, Schandlperg und Röbatsch, rechts der Sigperg, Firmian, Rotnstein, Lueg, Horneg, Raming, Vilgreith und derer von Rost abgebildet. An der Langhaussüdwand befindet sich das Epitaph aus weißem Marmor von Sebastian und Crescentia von Leomüllern aus dem Jahre 1629 mit der Reliefdarstellung des heiligen Sebastian. Im Fußboden der Turmhalle ist das Grabsteinfragment des Hans Mathias Pacher aus der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts eingelassen.

Die Orgel mit 2 Manualen und 17 Registern wurde im Jahre 1897 von Alois Fuetsch errichtet.

Antoniuskapelle
Die Antoniuskapelle westlich der Kirche dient heute als Kriegergedächtnisstätte. Die 1301 erstmals genannte Kapelle ist am Schlussstein mit 1522 bezeichnet. Es ist ein spätgotischer Bau mit Dreiachtelschluss, Dachreiter und einem abgefasten Rundbogenportal im Süden. In den Spitzbogenfenstern im Chorschluss hat sich das ursprüngliche Maßwerk erhalten. Bei der Restaurierung 1994 wurde an der Fassade der frühbarocke Diamantquaderdekor wiederhergestellt. Die schlecht erhaltenen Darstellungen von Gesetz und Gnade sowie des Jüngsten Gerichts an der Außenwand malte vermutlich Wenzel Aichler in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts.

Im Inneren erhebt sich ein Netzrippengewölbe auf Konsolen. Die Gewölbemalereien im Chorschluss mit Blumenranken, Wappenmedaillons, Christus- und Marienmonogramm sowie einer Monstranz im Zentrum stammen aus der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts. Das frühbarocke Wandgemälde einer Kreuzabnahme an der Westwand wurde übertüncht. Die Seccomalerei eines Totengerippes mit Lorbeerkranz an der Südwand stellt den Triumph des Todes dar. Neben einer Sakramentsnische mit geradem Sturz gehört ein 1659 geschnitztes Kruzifix zur Einrichtung.

Literatur
 Alexander Hanisch-Wolfram: Auf den Spuren der Protestanten in Kärnten. Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 2010, ISBN 978-3-7084-0392-2, S. 182 f.
 Barbara Kienzel, Wilhelm Deuer: Renaissance in Kärnten – Mit einem Beitrag von Eckart Vancsa. Verlag Carinthia, Klagenfurt 1996, ISBN 3-85378-438-0, S. 103.
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 706 f.

Weblinks

 Kirche auf der Website der Gemeinde Großkirchheim

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Großkirchheim
Sagritz
Sagritz
Sagritz
Baudenkmal (Kärnten)

Pfarrkirche Sagritz


Raymond V. "Duke" Moore (* 19. April 1915 in San Francisco, Kalifornien; † 25. Februar 2003 in Sacramento, Kalifornien) war amerikanischer Großmeister, Hanshi, 10. Dan, und Pionier des Aiki-Jujutsu. Im Jahre 1932 begann er mit dem Unterricht im Boxen und Ringen.

Moore traf 1941 auf Ray Law und beginnt mit dem Unterricht in Judo und Jiu Jitsu. Bei George Yoshida begann er 1943 mit dem Judo-Unterricht. Ein Jahr später graduiert zum 1. Dan. Ju Jitsu und 1. Dan Judo (von George Yoshida). Er eröffnet sein erstes Dojo in San Francisco. Ray Law und Duke Moore gründeten 1947 die American Judo and Jujitsu Federation. Im Kyokushinkai Karate erhielt er 1957 von Ōyama Masutatsu den 1. Dan. 1965 verlieh Richard Kim ihm den 7. Dan Aiki-Jujutsu und 4. Dan Judo; Dai Nippon Butoku Kai. Das 9. Dan Aiki-Jujutsu. wurde Moore im Jahre 1975 verliehen. Am 25. Oktober 1980 wird er mit dem 10. Dan Aiki-Jujutsu ausgezeichnet. Er veröffentlicht sein Buch Fighting Spirit of Zen & Holistic Meditation.

Literatur
 Duke Moore: Zen and Meditation: Fighting Spirit of Zen & Holistic Meditation, 2005, ISBN 978-0595357024

Kampfsportler oder -künstler (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1915
Gestorben 2003
Mann

Raymond V. Moore


A Batalha de Mbau foi uma batalha das forças armadas conjuntas moçambicanas e ruandesas contra o Estado Islâmico na África Central e Al-Shabab em seu quartel-general de Mbau, uma cidade 50 quilômetros a sudoeste de Mocímboa da Praia. O ataque ao local fez parte das ofensivas em Cabo Delgado de 2021. Mbau era conhecido como o quartel-general do Al-Shabaab e a contra-ofensiva moçambicana na cidade resultou na perda de Mbau, Siri 1 e Siri 2.

Antecedentes
Al-Shabab com a ajuda do Estado Islâmico assumiu o controle de Mbau durante sua ofensiva em Cabo Delgado em agosto de 2020 e cometeu inúmeras atrocidades contra civis na área. Os combates ocorreram em torno da cidade, mas as forças moçambicanas e ruandesas foram repelidas da região.

Batalha

Ofensiva na cidade
Moçambique, bem como as forças ruandesas anunciaram uma contraofensiva durante a insurgência para retomar Mbau em 12 de agosto de 2021. Foi informado que mais de trinta viaturas militares e quatro helicópteros chegaram a Macomia para a ofensiva.

Combates
Incêndios ocorreram na floresta de Mbau depois que o Estado Islâmico a deixou durante sua retirada para Mbau em 17 de agosto. Em 19 de agosto, as tropas ruandesas e moçambicanas entraram na cidade, juntamente com outras cidades próximas da área. Em 21 de agosto, forças ruandesas e moçambicanas assumiram o controle da maior parte da localidade, com tropas do Estado Islâmico nos arredores. Foi relatado que os combatentes do Estado Islâmico cortaram árvores para retardar as forças aliadas. A 22 de agosto, as forças moçambicanas e ruandesas confirmaram a libertação da cidade.

Crimes de guerra
A Human Rights Watch informou que o Al-Shabab usou crianças-soldado depois que um deles escapou do Centro de Treinamento do Al-Shabab de Mbau, onde foi mantido em cativeiro e mais tarde transformado em uma criança-soldado. Numerosos civis também foram mortos em Mbau durante os combates.

Consequências
Logo após a reconquista da cidade, o presidente de Uganda, Yoweri Museveni, disse que gostaria de se juntar às forças moçambicanas e ruandesas em sua contraofensiva. As forças moçambicanas também apreenderam um barco que escapava de Mbau após a tomada. Também foi relatado que o líder de um grupo dissidente da Renamo foi capturado depois de massacrar 51 homens em Limala, perto de Mbau.

Insurreição islâmica em Moçambique
2021 em Moçambique

Batalha de Mbau


An anti-materiel rifle (AMR) is a rifle designed for use against military equipment, structures, and other hardware (materiel) targets. Anti-materiel rifles are chambered in significantly larger calibers than conventional rifles and are employed to eliminate equipment such as engines and unarmored or lightly armored targets. While modern armored vehicles are resistant to anti-materiel rifles, the extended range and penetration still has many modern applications. While not intended for use against human targets, the bullet weight and velocity of anti-materiel rifles gives them exceptional long-range capability even when compared with designated sniper rifles. Anti-materiel rifles are made in both bolt-action as well as semi-automatic designs.

The anti-materiel rifle originated in the anti-tank rifles, which itself originated during World War I. While modern tanks and most other armored vehicles are too well protected to be affected by anti-materiel rifles, the guns are still effective for attacking unarmored or lightly armored vehicles. They can also be used against stationary enemy aircraft, missile launchers, radar equipment, small watercraft, communications equipment, crew served weapons and similar targets. Their value lies in their ability to precisely target and disable enemy assets from long range at relatively low cost.

Despite having been designed to be used against equipment, anti-materiel rifles have also been used for killing soldiers from distances that are beyond the effective range of rifle-caliber cartridges. Anti-materiel rifles can also penetrate most obstacles and building materials, making them viable for engaging targets behind cover that is usually hard enough to stop rifle-caliber cartridges.

The offensive use of anti-materiel rifles or special application scoped rifles (SASR) is termed hard target interdiction (HTI) by the United States military.

Anti-materiel rifles can also be used in non-offensive rolesfor example, for safely destroying unexploded ordnance.

History

World War I

The history of anti-materiel rifles dates back to World War I. The need for anti-tank rifles was first encountered by the Germans when faced with the British Mark 1 tank. The Mark I could cross ditches up to  wide, which made it a major threat to infantry in trench defenses.

As a counter, the Germans first used "direct fire mortars", which were mortars aimed at low angles pointing towards enemy tanks. Later, the Germans developed the T-Gewehr anti-tank rifle, which can be credited with being the first anti-materiel rifle. The rifle was designed to penetrate the thick armor of the British tanks. The rifle weighed  when loaded, fired a 13.2 mm round weighing , and had an effective range of about . This weapon had a two-man crew: one to load and the other to fire the weapon, although they often switched roles. The recoil of this weapon was so high that it was known to break collar bones and dislocate shoulders. The rifle fired a steel core armor-piercing round specifically designed to be used with this rifle.

World War II

During World War II, anti-materiel guns were widely used. The British Boys anti-tank rifle was used to great effect against lightly-armored tanks, but was soon replaced by the PIAT due to its ineffectiveness against more armored tanks. In September 1939 Polish army used the Wz. 35 anti-tank rifle, around 800 of which were captured by Germans and put into service as Panzerbüchse 35(p). The PTRD-41 and PTRS-41 anti-tank rifles were used by the Soviets on the Eastern Front. Germany used the Panzerbüchse 39, while Japan used the Type 97 automatic cannon, though the latter became obsolete by 1942. Notably, the United States did not develop or field any anti-tank rifles during the war, choosing instead to use explosive anti-tank weaponry such as the M1 Bazooka.

One anti-tank rifle used was the Lahti L-39, a Finnish anti-materiel rifle. One version was designed to fire a 13.2 mm cartridge and another a 20 mm cartridge. There was debate over which was more effective at piercing armor. Some argued that the smaller cartridge travelled faster and could penetrate deeper into the armor, while others believed that the higher caliber rounds would cause greater damage. The weapon was quite heavy at  and had an  barrel, and it carried the nickname "the elephant gun".

Cold War
During the Cold War, the Barrett M82 rifle was produced by the United States, and was chambered to fire a .50 BMG (12.7x99mm NATO) round. This weapon was sold by the U.S. to Swedish forces.

Gulf War
The M82 rifle first saw action in the early 1990s, during the Gulf War. The U.S. Marine Corps initially purchased around 125 M82 rifles; orders from the Army and Air Force followed. These weapons were used with rounds such as armor piercing incendiary rounds (API) which were effective against such targets as buildings, trucks, and parked aircraft. The purpose of this round was to penetrate non-armored vehicles and burst into flames on impact. Saboted light armor penetrator ammunition was also used in anti-materiel rifles during the conflict.

Modern day
In the modern era, the armor of tanks and other vehicles increased, making it difficult for .50 BMG bullets to penetrate. Modern day anti-materiel rifles are used to penetrate light armor vehicles or targets such as concrete barricades and buildings as well as being used to destroy unexploded ordnance. One of the most popular anti-materiel rifles today is the Barrett M107, not only for its military use but also its civilian availability. This is due to the design of the weapon, being built with a suppressor-ready muzzle brake, a thermal cheek pad, and a hand grip mounted on the inside of the rail. This rifle fires a .50 BMG caliber bullet and weighs , with a barrel length of . Other popular anti-materiel rifles include the Zastava M93 Black Arrow, McMillan TAC-50, Gepard GM6 Lynx, SAN 511, Accuracy International AS50, Denel NTW-20, Istiglal IST-14.5, WKW Wilk, Steyr IWS 2000 and the CheyTac Intervention.

Description

Anti-materiel rifles are primarily for use against military equipment rather than personnel. The type and size of ammunition defines a rifle as anti-materiel. When used with conventional ball or target ammunition the rifle does not have any anti-materiel capability above and beyond that of any other high velocity, large calibre rifle. The Saint Petersburg Declaration of 1868 deemed explosive rounds to be inhumane in use against personnel, but they can be employed against materiel. The size of the bullet also plays a factor in the definition. Most modern militaries use rifles that fire in 5.56mm or 7.62mm round, while anti-materiel rifles tend to fire a 12.7-mm round with the capacity for greater destruction and penetration.

In general, anti-materiel rifles are chambered for 12.7×99 mm NATO (.50 BMG), 12.7×108 mm Russian, 14.5×114 mm Russian, and 20 mm cartridges. The large cartridges are required to be able to fire projectiles containing usable payloads, such as explosives, armor-piercing cores, incendiaries, or combinations of these, as found in the Raufoss Mk 211 projectile.

The recoil produced by the cartridges employed dictates that these rifles are designed to be fired from the prone position. Bipods and monopods and muzzle brakes are used as accessories to employ these rifles as comfortably and accurately as possible. Firing several 12.7×99 mm NATO, 12.7×108 mm Russian, or larger caliber shots from the (unsupported) standing position or in a kneeling position would be very uncomfortable for the operator and can result in them being knocked over or sustaining a shoulder injury.

Two- to three-man sniper teams are required when using an anti-materiel rifle, due to its size and weight, as well as its possible range. According to the US Army, the range of a standard sniper rifle firing a 7.62x51 mm NATO round is a distance of about  while the Barrett's effective range is  against personnel targets, and  against materiel targets. The longest confirmed kill shot was made with a .50 BMG by a Canadian sniper in Iraq at .

See also
 Designated marksman rifle
List of anti-materiel rifles
List of firearms
Wall gun
 High-explosive incendiary/armor-piercing ammunition
 Anti-tank gun
 Man-portable air-defense system
 Grenade launcher

References

External links

 20mm AMR – New Use for Unused Ammo, SOF Weapons SectionCrane Division, Naval Surface Warfare CenterSmall Arms Weapons Systems Division, USSOCOM Comparative Testing Office

Anti-materiel rifles
Sniper rifles
Rifles

Anti-materiel rifle


Pyrola markonica er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættuð frá Kína (Sesúan).

Tilvísanir

Lyngætt

Pyrola markonica


Tejupilco de Hidalgo es una ciudad mexicana y cabecera del municipio de Tejupilco, también es cabecera regional de la Región Tejupilco está ubicada al suroeste del estado de México y es la localidad más importante del sur del estado.

Toponimia
Tejupilco de Hidalgo, está identificado oficialmente con un glifo topónimo de origen prehispánico derivado del Códice Mendocino, en la matrícula de tributos, que denomina la ubicación del altépetl indígena de Texopilco al suroeste, su significado es de origen náhuatl y se traduce como Lugar de los pies de piedra.

El apellido de Hidalgo se obtuvo en honor a Miguel Hidalgo y Costilla, considerado padre de la independencia de México y uno de los nobles habitantes de esta ciudad.

Véase también
 Región Tejupilco

Referencias

Localidades del estado de México
Cabeceras municipales del estado de México
Tejupilco

Tejupilco de Hidalgo


Agatea, biljni rod iz porodice ljubičvki, dio reda Malpighiales. Podstoji nekoliko vrsta koje rastu jedino po otocima jugozapadnog Pacifika, uključujući Novu Gvineju i otoke Fidži, Nova Kaledonija, Solomonove Otoke i Tonga.

Vrste
 Agatea lecointei Munzinger; Nova Kaledonija
 Agatea longipedicellata (Baker f.) Guillaumin & Thorne; Nova Kaledonija
 Agatea macrobotrys K.Schum. & Lauterb.; Nova Gvineja, Solomonovi otoci
 Agatea rufotomentosa (Baker f.) Munzinger; Nova Kaledonija
 Agatea schlechteri Melch.; Nova Kaledonija
 Agatea veillonii Munzinger; Nova Kaledonija
 Agatea violaris A.Gray; Fidži, Tonga

Izvori

Ljubičevke

Agatea


Căpșuni în aprilie este un film românesc din 2009 regizat de Cornel Mihalache. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mircea Albulescu, Dan Aștilean.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009

Căpșuni în aprilie


Türkali, Altıeylül - Balıkesir ili Altıeylül ilçesine bağlı mahalle
 Türkali, Beşiktaş - İstanbul ili Beşiktaş ilçesine bağlı mahalle
 Türkali, Soma - Manisa ili Soma ilçesine bağlı mahalle
 Türkali, Kilimli - Zonguldak ili Kilimli ilçesine bağlı köy

Türkali


Get Back este un cântec înregistrat de Beatles și scrisă de Paul McCartney (deși e creditat Lennon-McCartney), inițial lansat ca un single pe data de 11 aprilie 1969 și creditat cu "The Beatles impreună cu Billy Preston." Un mix al cântecului a devenit mai târziu ultimul cântec al albumului Let It Be (1970), care a fost ultimul album al trupei lansat doar după ce grupul s-a destrămat. Versiunea single a fost mai târziu lansată pe albumele compilație 1967-1970, 20 Greatest Hits, Past Masters, și 1.

Single-ul a ajuns numărul unu în Marea Britanie, Statele Unite, Irlanda, Canada, Noua Zeelandă, Olanda, Australia, Franța, Germania de Vest, Mexic, Norvegia, Elveția, Austria și Belgia. A fost singurul single care a creditat unui alt artist la cererea acestora. "Get Back", a fost primul single Beatles în stereo în SUA. În Marea Britanie, single-urile au rămas mono până la următoarea lansare, "The Ballad of John și Yoko".

Discuri single din 1969
Cântece din 1969
Discuri single din 1976
Cântece care au atins prima poziție în Australia

Get Back (melodie Beatles)


Keisuke Tsumita (født 23. juni 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub FC Ryukyu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keisuke Tsumita


Şelale, çavlan ya da çağlayan, akarsu yatağının, dike yakın bir biçimde âniden düştüğü, suların yüksekten dökülerek aktığı kısmına şelale denir. Çağlayan terimi daha çok küçük akarsuyun yüksek olmayan yerden dökülmesiyle oluşur, küçük şelale de denilir. Bazı kaynaklar su miktarı ve yüksekliğe bakmadan çağlayanı şelale ile eş anlamlı kullanmaktadır.  Su miktarı fazla olması durumunda şelale veya çavlan denilir.

Şelale  türleri
Şelaleler yatak biçimleri ve düşme şekillerine göre Plumb'a göre 8 tür oluşturur. The World Waterfalls Database  bunlara dört tür daha eklemiştir.
Dalma (Plunge): Suyun dikey olarak düştüğü, ana kaya ile su kütlesinin temasının kesildiği şelalelerdir. Direkt zemine düştüklerinden genellikle dev kazanı oluştururlar.
At  kuyruğu (Horsetail): Akarsu şelaleden dik veya dike yakın akmasına rağmen kaya yüzeyi ile teması kesilmez.
Yelpaze (Fan): Yüksekten düşen suyun yanlara dağılımın fazla olduğu, at kuyruğu görünümünün ortaya çıktığı şelale türüdür.
Blok (Block): Akarsuyun geniş bir eğim kırıklığından,  kırık alanın tamamını kullanarak akması durumudur.
Katmanlı (Tiered): belli bir açıdan bakıldığında fark edilen, suyun en az iki basamaktan aktığı şelalelerdir.
Kokteyl (Punchbowl): Dar vadiden gelip, dev kazanı veya havuza düşen şelale tipidir.
Dilimli (Segmented) şelale: En az iki kanaldan akarak dökülen şelalelerdir.
Kaskat (Cascade): Genişliği küçük olmasına rağmen yüksekten dökülen şelaledir. Sular dik kayalıktan zemine düşer.
Katarakt (Cataract): Düşüş yüksekliği az, genişliği fazla olan şelaledir. Türkçe karşılığı sudüştü, suindi, suuçtu'dur. Manavgat Şelalesi örnektir.
İkiz (Paralel/Twin): Kırık alanından tek seferde, sürekli iki ayrı koldan, paralel düşen sulardır.
Oluklu (Slot): Anahtar deliği benzeri uzun ve dar yiv-setten gelen, düşme alanı hariç kaya ile temasta olan, düşme yamacı boyunca büklümler yapan şelaledir.
Tül şekilli (Veil): Eğimli dağ yamacı boyunca ince su tabakası oluşturan, yüzey şekillerine uyarak yatağı ile teması kesmeyen, yamaç aşağı gelin duvağı gibi inen şelaledir.

Dünya'nın en yüksek şelaleleri

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki şelaleler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Dış kuvvetlerin etkisiyle oluşmuş yerşekilleri

Şelale


is a Japanese actor. He is best known in the West for his roles in Friðrik Þór Friðriksson's Cold Fever and Jim Jarmusch's Mystery Train.

Nagase was described by Todd Brown of Twitch Film as "one of the great unsung heroes of Japanese film, a hugely reliable character actor with seemingly unerring taste in projects who - despite a huge body of work - remains largely unknown by name."

Career
Nagase co-starred in Jim Jarmusch's Mystery Train (1989) with Youki Kudoh. He has starred in films such as Sion Sono's Suicide Club (2001), Shinji Aoyama's Mike Yokohama: A Forest with No Name (2002), and Yoji Yamada's The Hidden Blade (2004).

Filmography

Film

 P.P. Rider (1983)
 Miyuki (1983), Masato Wakamatsu
 Mystery Train (1989)
 Bakayarou! 3: Hen na Yatsura (1990)
 My Sons (1991)
 Autumn Moon (1992)
 Tora-San Makes Excuses
 Original Sin (1992)
 The Most Terrible Time in My Life (1994)
 Outobai Shoujo (1994)
 The Stairway to the Distant Past (1994)
 Powder Road (1994)
 Cold Fever (1995)
 Flirt (1995)
 Berlin (1995)
 Trap (1996)
 Gakko II (1996)
 Niji o Tsukamu Otoko (1996)
 Ullie (1996)
 Abduction (1997)
 Beautiful Sunday (1998)
 Three Businessmen (1998)
 Gojoe (2000)
 Party 7 (2000)
 A Closing Day (2000)
 Electric Dragon 80.000 V (2001)
 Chloe (2001)
 Luxurious Bone (2001)
 Pistol Opera (2001)
 Stereo Future (2001)
 Suicide Club (2002)
 Getting Wild with Our Monkey (2002)
 Mike Yokohama: A Forest with No Name (2002)
 The Sea Is Watching (2002)
 Dead End Run (2003)
 The Loved Gun (2004)
 The Hidden Blade (2004)
 Gina K (2005)
 Ubume no Natsu (2005)
 The Blossoming of Kamiya Etsuko (2006)
 Sakuran (2006)
 Funuke Show Some Love, You Losers! (2007)
 Dreaming Awake (2008)
 R246 Story (2008)
 Gelatin Silver, Love (2009)
 Kaasan, Mom's Life (2011)
 Smuggler (2011)
 The Sea Is Watching (2012)
 A Road Stained Crimson (2012)
 A Woman and War (2013)
 Kano (2014) – Hyōtarō Kondō
 Sweet Bean (2015)
 Black Widow Business (2016) – Honda
 Jūjika (2016) – Shunsuke's father
 Happiness (2016) – Kanzaki
 64: Part I (2016)
 64: Part II (2016)
 Paterson (2016)
 Radiance (2017)
 The Blue Hearts (2017)
 Red Snow (2018)
 Vision (2018)
 Butterfly Sleep (2018)
 Punk Samurai Slash Down (2018)
 Talking the Pictures (2019)
 We Are Little Zombies (2019)
 Love's Twisting Path (2019)
 Hotel New Moon (2019)
 They Say Nothing Stays the Same (2019)
 The First Supper (2019)
 Fancy (2020)
 Sakura (2020) – Akio Hasegawa
 Just the Two of Us (2020)
 Under the Stars (2020)
 Living in the Sky (2020)
 Bolt (2020)
 Tracing Her Shadow (2020)
 Malu (2020)
 A Day with No Name (2021)
 A Madder Red (2021) – Nakamura
 Hotel Iris (2021)
 Noise (2022)
 Just Remembering (2022) – Jun
 A Hundred Flowers (2022)
 The Three Sisters of Tenmasou Inn (2022) – Kiyoshi Ogawa
 Brats, Be Ambitious! (2023) – Makio
 Mountain Woman (2023)
 Goldfish (2023) – Ichi
 Jigen Daisuke (2023) – Takeshi Kawashima
 Family (2023)
 Last Shadow at First Light (2023)
 Daisuke Jigen (2023)
 The Box Man (2024)

Television
 Abunai Deka (1987)
 Waru (1992)
 The Private Detective Mike (2002) – Mike Hama
 Bullets, Bones and Blocked Noses (2021)

Awards
 1992: Elan d'or Awards - Newcomer of the Year
 1992: Japanese Academy Awards - Best Supporting Actor and Best Newcomer (My Sons)
 2008: 29th Yokohama Film Festival - Best Supporting Actor (Funuke Show Some Love, You Losers!)
 2010: Japanese Film Critics Awards - Best Actor (Mainichi Kaasan)
 2016: 37th Yokohama Film Festival - Best Actor (An)
 2022: Nippon Connection - Nippon Honor Award

References

External links

1966 births
Living people
Japanese male actors
Actors from Miyazaki Prefecture
People from Miyakonojō

Masatoshi Nagase


Guldgøg (Chrysococcyx caprius) er en fugleart, der lever i det subsahariske Afrika og det sydlige Arabien.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Netfugl.dk
 Avibase - the world bird database

Gøge
Afrikas fugle
Fugle fra Arabien

Guldgøg


الوَلَد ( بفتح الواو واللام) أو الوُلْد ( بضم الواو وتسكين اللام) اسم لكل ما يولد وهو يجمع الواحد والكثير والذكر والأنثى ويقال له الوِلْد كذلك ويجمع ولد: أَوْلاد ووُلْد ووِلْدَان ووِلْدة

مصطلحات
يسمى وَلَد كل بشر ابْن وابْنَة. ويسمى الولد الأول بِكْر  والولد الأخير عِجْزة ونُضاضة سواء للذكر أو الأنثى.

أما ولد الولد فيسمى سبطاً.

وولد كل سبع جرو. وولد كل وَحْشِيَةٍ طَلاً. وولد كل طائر فَرْخ.

انظر أيضًا
 ابن
 ابنة

المراجع

أطفال

ولد


Kursalık (Suaeda altissima), Ispanakgiller familyasına ait, bir yıllık otsu bir bitki türüdür.

Tek yıllık otsu bir bitki türüdür. Deniz seviyesinden 900 - 1250 metre yükseklikdeki kumlu, tuzlu dere kenarlarında ve çorak yerlerde yaşar. Temmuz - Eylül ayları arasında çiçek açar. Genellikle Batı Anadolu, Orta Anadolu, Doğu Anadolu Bölgesi'nde yaygındırlar. Gövde uzunluğu 2 metreye kadar varabilir.

Suaeda
Tuzcul bitkiler
Ankara florası

Kursalık


Manuel Amorós (Callosa de Segura, 1 de febrero de 1962), es un exfutbolista y entrenador francés de ascendencia española. Jugaba de defensa, y fue internacional por Francia en 82 ocasiones.

Trayectoria profesional
Amorós jugó toda su carrera en Francia, en tres clubes distintos: AS Mónaco entre 1980 y 1989, Olympique de Marsella entre 1989 y 1993, donde fue parte del equipo que se consagró campeón de Europa en 1993, y Olympique de Lyon entre 1993 y 1995, regresando al Olympique de Marsella para la temporada 1995-1996, donde terminó su carrera.

Selección nacional
Amorós nació en Francia de padres españoles.

Disputó 82 partidos con la selección de fútbol de Francia debutando a los 20 años, el 23 de febrero de 1982 frente a Italia. Disputó 2 mundiales, primero en España 82 donde jugó 5 partidos, incluido el mítico partido de semifinales contra Alemania Federal donde anotó en la definición por penales . En México 86, disputó los 7 encuentros y ganó la medalla de bronce, anotando un gol de penal en el partido por el tercer puesto contra Bélgica

En la Eurocopa 1984 disputada en su país, se coronó campeón de Europa, aunque solo jugó 2 partidos el primero con Dinamarca, donde fue expulsado con roja directa a los 87 minutos, su reemplazo posterior Domergue lo hizo tan bien y anotando goles, que Amorós solo apareció hasta la final con España, entrando de recambio en el segundo tiempo.

En 2014, después de formar parte del stage del Olympique de Marsella, pasa a formar parte del cuerpo técnico de Marcelo Bielsa en el club marsellés.

Clubes

Palmarés

AS Mónaco

 Ligue 1: 1987-88
 Copa de Francia: 1985

Olympique de Marsella

 Ligue 1: 1989-90, 1990-91, 1991-92
 UEFA Champions League: 1993

Selección Nacional

 Eurocopa: 1984

Distinciones individuales

Nacidos en Nimes
Defensas laterales derechos de fútbol
Futbolistas de Francia
Futbolistas de Francia en la Copa Mundial de 1982
Futbolistas de Francia en la Copa Mundial de 1986
Futbolistas de la Association Sportive de Monaco Football Club
Futbolistas del Olympique Lyonnais
Futbolistas del Olympique de Marsella
Futbolistas de Francia en la Eurocopa 1984
Futbolistas de Francia en la Eurocopa 1992
Entrenadores de la selección de fútbol de Benín
Entrenadores del CS Sfaxien
Entrenadores de la selección de fútbol de Kuwait
Entrenadores de la selección de fútbol de Comoras

Manuel Amorós


Stade Renard de Melong est un club de football camerounais basé à Melong dans la région du Littoral.

Histoire

Promu en 2017 en championnat national Elite One, il termine  en 2017,  en 2018,  de la phase finale en 2019,  en 2020, et  en 2021.

Palmarès

Références

Liens externes

Club de football au Cameroun

Stade Renard de Melong


Lucette Pla-Justafré, dite aussi Lucie Justafré, née le  à Céret et morte le  à Ille-sur-Têt est une institutrice, femme politique et résistante communiste française.

Biographie

Jeunesse et premiers engagements

Lucette Pla-Justafré est née dans une famille modeste du Vallespir. Son père est cafetier et sa mère femme au foyer. Issue d'un milieu catholique libéral, elle est très rapidement initiée aux idées socialistes par ses parents dès son enfance, puis à adolescence par son cousin, le député socialiste Joseph Parayre.

Bonne élève, elle intègre l'École normale d'institutrices de Perpignan en 1930 d'où elle sort première en 1933. Ses études sont marquées par les débuts de son militantisme, puisqu'elle s'engage au sein du syndicat national des instituteurs (NSI) de Perpignan. C'est là qu'elle rencontre Justin Carrière, lui aussi instituteur, qu'elle épouse à la sortie de ses études. Le couple est alors muté à La Bastide où elle enseigne jusqu'en 1937, date à laquelle elle divorce de son mari. Son métier l'amène à rencontrer d'autres instituteurs engagés des Pyrénées-Orientales, comme Ludovic Massé avec qui elle adhère en 1934 au Comité départemental de vigilance antifasciste. Elle participe aux grèves liées à la victoire du Front populaire en France en 1936.

En 1937, elle est nommée institutrice adjointe au Perthus, à la frontière franco-espagnole. Partisane de l'intervention du Front populaire français dans la guerre d'Espagne, elle profite de sa position géographique privilégiée pour aider les réfugiés républicains. Elle se distingue notamment à partir de 1939 et l'intensification de la Retirada en organisant l'accueil d'enfants de réfugiés, aussi bien chez elle que dans sa classe, qui pouvait alors compter jusqu'à .  Son engagement est tel qu'il attire l'attention du secrétaire du NSI, André Delmas, qui lui rend visite et honore « cette petite institutrice en sandales de corde et en tablier ». Elle offre également une assistance aux dirigeants du Parti ouvrier d'unification marxiste (POUM),  et , en les conduisant en voiture à Perpignan, de façon qu'ils échappent aux camps de concentration des Pyrénées-Orientales. Enfin, à l'instar d'une dizaine d'autres instituteurs du département et grâce à l'appui du SNI, elle put se rendre directement dans les camps pour porter assistance aux réfugiés. Ses visites dans les camps sont l'occasion pour elle de rencontrer des volontaires des brigades internationales qui lui exposent leurs idées révolutionnaires et communistes.

Seconde Guerre mondiale et résistance
À partir de 1940, son engagement en faveur des réfugiés fait d'elle une suspecte pour le régime de Vichy qui la mute à Fillols pour l'éloigner de la frontière. Elle est finalement mutée à Ille-sur-Têt en 1942 pour des raisons de santé. C'est à partir de ce moment qu'elle entre en résistance, après un contact avec Louis Torcatis, chef départemental de l'Armée secrète des Pyrénées-Orientales. Elle est particulièrement active à partir de 1943 au sein du réseau Gallia, où elle obtient le grade de sous-lieutenant. Elle se distingue alors par son rôle d'intermédiaire en fournissant notamment des relevés sur la défense allemande de Cerbère aux réseaux de résistance de Narbonne.

En août 1944, pendant la libération, elle siège au sein du comité local de Libération de la municipalité d'Ille-sur-Têt. À l'échelle du département, elle est notamment responsable de statuer sur l'épuration au sein du personnel de l'Éducation nationale dans les Pyrénées-Orientales. Elle adhère la même année au Parti communiste français (PCF).

Engagement syndical après la libération
À partir de la Libération et de manière continue jusqu'en 1965, Lucette Pla-Justafré occupe différents postes à responsabilité au sein du SNI. Elle se démarque notamment par sa ligne unitaire, contre la scission du syndicat avec la CGT. Malgré la scission effective en 1948, elle reste au syndicat et continue à revendiquer une proximité avec la CGT.

Cette position la démarque de la ligne directrice du Parti communiste français, de fait, malgré un engagement précoce au sein du parti et la position de secrétaire de la section communiste d'Ille-sur-Têt, Lucette Pla-Justafré a toujours adopté une position critique vis-à-vis du PCF, notamment lors des révélations sur le rapport Khrouchtchev à la fin des années 1950 et surtout pendant l'invasion de la Tchécoslovaquie par l'URSS en 1968, puis celle de l'Afghanistan en 1979. Cette position critique à l'égard du PCF explique son rôle mineur dans les instances communistes, malgré son engagement et son statut de résistante. De manière réciproque, la défiance du parti vis-à-vis des résistants alors non-communistes pendant la Seconde Guerre mondiale explique également sa marginalisation. La place de Lucette Pla-Justafré dans les réseaux des services secrets pendant la guerre a joué contre son ascension dans le parti, notamment en raison des craintes d'espionnage par André Marty, secrétaire du Parti communiste jusqu'en 1952.

En 1950, elle fait la rencontre d'André Pla, exploitant agricole d'Ille-sur-Têt, qu'elle épouse en 1954, ce dernier décède dans un accident de voiture en 1954.

Responsabilités municipales et fin de vie
Déjà membre du conseil de libération d'Ille-sur-Têt en 1944, Lucette Pla-Justafré siège à la municipalité de manière ininterrompue de 1947 à 1983. D'abord conseillère municipale, elle devient première adjointe du maire Maurice Iché lors de son élection en 1959 et finalement maire de 1977 à 1983. Des soucis de santé et un échec aux élections du conseil général des Pyrénées-Orientales la forcent à ne pas briguer un autre mandat. À cette même période, elle quitte le PCF en raison de dissension interne. Elle meurt le , et est enterrée au cimetière d'Ille-sur-Têt. Ses archives personnelles sont conservées dans les archives départementales des Pyrénées-Orientales.

Hommages et postérités
Une rue porte son nom à Ille-sur-Têt. En 2022, les archives départementales des Pyrénées-Orientales organisent une exposition autour de portraits de femmes ayant marquée l'histoire du Roussillon, une photographie de Lucette Pla-Justafré illustre l'affiche de l'exposition.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Résistance intérieur française
 Liste des maires d'Ille-sur-Têt

Liens externes
 Lucette Pla-Justafré dans le Diccionari Biogràfic de Dones

Enseignant lié aux Pyrénées-Orientales
Naissance en mai 1913
Naissance à Céret
Décès en avril 2000
Décès à Ille-sur-Têt
Décès à 87 ans
Maire des Pyrénées-Orientales
Femme politique française
Maire membre du Parti communiste français
Résistante française

Lucette Pla-Justafré


Ernie Krivda (born February 6, 1945, in Cleveland, Ohio as Krvda Ernö) is a jazz saxophonist, flutist, bandleader, and educator.

Ernie Krivda, who is of Hungarian and Sicilian heritage, began his professional career in 1963 with the Jimmy Dorsey Orchestra. During the 1960s he played in bands of two Cleveland legends, organist Eddie Baccus and guitarist Bill DeArango. Later, in the early 1970s, he became the leader of the house band of the Smiling Dog Saloon. There he shared the stage with Chick Corea, Elvin Jones, Herbie Hancock and many others. Alto saxophonist Cannonball Adderley heard Krivda and recommended him to Quincy Jones. After touring and recording with Jones, Krivda moved to New York and signed a contract with Inner City Records. A series of albums received great critical acclaim.

Krivda has since recorded numerous additional albums, eighteen in all, and has appeared at such prestigious venues as The Kool Jazz Festival, The North Sea Jazz Festival and at Carnegie Hall. In the 1990s, Krivda made recordings for Cadence, Koch International and C.I.M.P. Records. It was during this time that he founded The Fat Tuesday Big Band in Northeast Ohio. He continued to tour including concerts in Los Angeles, Chicago and New York City.

He remains active in education as artistic director of The Cuyahoga Community College Jazz Studies Program in Cleveland, Ohio and touring clinician for The Yamaha Instrument Company. Among his gigs was a tribute to Stan Getz at Cleveland's Severance Hall, home of The Cleveland Orchestra at which Krivda played Eddie Sauter's FOCUS. It was the first performance of this piece since Stan Getz played it in 1961.

Krivda has been the recipient of many Cleveland awards including the Free Times Readers Poll for Best Jazz Act, Best Swing Big Band and Best Horn Player. He has also won The Editors Choice of ClevelandSearch.com, as The city's Best Instrumentalist. He continues to be the subject of articles in national publications, such as Down Beat and Jazz Times Magazine, and his work is documented in The Encyclopedia of Jazz and many Jazz Record Guides.

Discography
1977 - Ernie Krivda & Friends: Satanic (Inner City Records)

References

External links
Official web site

American jazz saxophonists
American male saxophonists
Musicians from Cleveland
1945 births
Living people
CIMP artists
21st-century American saxophonists
Jazz musicians from Ohio
21st-century American male musicians
American male jazz musicians
American people of Italian descent
American people of Hungarian descent

Ernie Krivda


Küçükkızık, Sinop ilinin Dikmen ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Gerze ilçesi Dikmen bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Dikmen ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 99 km, Dikmen ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Dikmen belde ve köyleri

Küçükkızık


Dunvegan Castle (Caisteal Dhùn Bheagain) is located  to the north of Dunvegan on the Isle of Skye, off the west coast of Scotland. It is the seat of the MacLeod of MacLeod, chief of the Clan MacLeod. Probably a fortified site from the earliest times, the castle was first built in the 13th century and developed piecemeal over the centuries. In the 19th century the whole castle was remodelled in a mock-medieval style. The castle is built on an elevated rock overlooking an inlet on the eastern shore of Loch Dunvegan, a sea loch.

History
The promontory was enclosed by a curtain wall in the 13th century, and a four-storey tower house was built in the late 14th century. This tower was similar in style to contemporary structures at Kisimul Castle and Caisteal Maol. Alasdair Crotach, the 8th chief, added the Fairy Tower as a separate building around 1500. During the 17th century, new ranges of buildings were put up between the old tower and the Fairy Tower, beginning in 1623 with the state apartment built by Ruairidh Mòr. The old tower was subsequently abandoned until the late 18th century, when the 23rd chief began the process of homogenising the appearance of the castle. This process continued under the 24th and 25th chiefs, with the addition of mock battlements and the new approach over a drawbridge from the east. The present appearance of the castle dates from around 1840 when this process of "baronialisation" was completed. The castle is a Category A listed building.

Site
Dunvegan Castle occupies the summit of a rock some  above sea level, which projects on to the eastern shore of a north-facing inlet or bay. On the eastern, landward side of the site is a partly natural ditch around  deep.

Artifacts
Notable family heirlooms kept at Dunvegan Castle include:
Dunvegan Cup
Fairy Flag
Sir Rory Mor's Horn

Images

Literature
The Mystery at Dunvegan Castle a novel by T.L. Huchu is set Dunvegan Castle and the Fairy Flag features in the plot.

References

External links

Dunvegan Castle's homepage
Dunvegan Castle, Isle of Skye, Clan Macleod Scotland

Castles in the Isle of Skye
Clan Macleod
Inventory of Gardens and Designed Landscapes
Category A listed buildings in Highland (council area)
Listed castles in Scotland
Gardens in Highland (council area)
Historic house museums in Highland (council area)
Country houses in Highland (council area)

Dunvegan Castle


Knut Anton Walter Gyllenberg (født 5. april 1886 i Malmø, død 25. juli 1952 i Lund) var en svensk astronom.

Gyllenberg tog doktorgraden 1915 i Lund og blev samme år docent i astronomi ved Lunds Universitet, 1921 observator ved Observatoriet i Lund. Han blev titulær professor 1932 og medlem af Kungliga Vetenskapsakademien 1939. Gyllenberg har beskæftiget sig med studier over stjernernes egenbevægelser og radialhastigheder og har herom skrevet forskellige afhandlinger, hvoraf må nævnes On the Three Axial Distribution of the Velocities of the Stars (1914) og Stellar Velocity Distribution as derived from Observations in the Line of Sight (1915). Endvidere kan nævnes afhandlingen On the Properties of the Red Stars and their Relations to Spectral Series (Stockholm 1922). Endelig har Gyllenberg udsendt et katalog på 11800 stjernepositioner, en genobservation, udført med meridiankredsen i Lund af Astronomische Gesellschafts Lund-katalog.

Kilder

Astronomer fra Sverige
Titulære professorer
Professorer fra Sverige
Ansatte ved Lunds Universitet
Medlemmer af Kungliga Vetenskapsakademien
Faglitterære forfattere fra Sverige
Engelsksprogede forfattere
Svenskere i 1800-tallet
Svenskere i 1900-tallet
Personer fra Malmø

Walter Gyllenberg


The governor of Campeche, officially Constitutional Governor of the Free and Sovereign State of Campeche (), is in charge the Executive branch of the State Government.

Term
Governors are elected to serve for 6 years and they can not hold the title under any circumstance ever again. The governor takes office on the 15th day of September of the same electoral year and ends on September 14 six years after.

List of governors
According to the historical records of the State, the following is the list of individuals who have held the office of governor since statehood:

Nineteenth century

Twentieth century

Twenty-first century

See also
 Congress of Campeche
2019 in Mexico

References

Campeche

Governor of Campeche


An Elleanthus weberbauerianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Elleanthus weberbauerianus in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus weberbauerianus


Cristo entre los doctores es un cuadro al óleo del pintor renacentista italiano Cima da Conegliano. El tema elegido por el pintor se narra en el relato bíblico de Lucas 2:41-50, uno de los más representados por el arte.

La obra está inspirada en una de Durero de finales del , de acuerdo con una iconografía popular en el área veneciana de principios del . La versión que hace Cima muestra a Cristo de medio cuerpo, aislado y en el centro de un semicírculo formado por los sabios, ocho en total, que expresan diversos gestos.

Véase también
 Jesús entre los doctores
 Pintura renacentista
 Jesús entre los doctores, obra homónima del pintor Paolo Veronese.

Referencias

Colecciones del Museo Nacional de Varsovia
Cuadros de 1504

Cristo entre los doctores (Cima da Conegliano)


O Yea Chronicle é um jornal da região oeste do Murrindindi Shire, em Victoria, Austrália.

O jornal começou como The Yea Telegraph em outubro de 1885. Mais tarde, o nome mudou para The Yea Chronicle em 1890. Um dos primeiros proprietários foi Frederick G. Purcell. Posteriormente, foi propriedade de Tom Dignam, que vendeu o jornal para Ash e Fleur Long em 1984 e eles, por sua vez, venderam-no para Geoff Heyes e Jenny Smith dos jornais Alexandra em maio de 1993.   tem uma circulação de 524.

Jornais da Austrália

Yea Chronicle


17216 Scottstuart este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
17216 Scottstuart este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,18 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 10,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 17001-18000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

17216 Scottstuart


Patrick Harvie (* 18. März 1973 in der Region Vale of Leven, Dunbartonshire) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Scottish Green Party.

Harvie studierte an der Dumbarton Academy und der Manchester Metropolitan University. Anschließend war er in der Jugendarbeit einer Hilfsorganisation für Homosexuelle tätig.

Zu den Parlamentswahlen 2003 trat Harvie als Spitzenkandidat der Scottish Green Party in der Wahlregion Glasgow an und konnte sich knapp eines der sieben Mandate sichern. Dieses verteidigte er bei den Parlamentswahlen 2007 und 2011. Neben umweltpolitischen Themen engagiert er sich unter anderem in den Themengebieten Homosexualität sowie Asylbewerber und Flüchtlinge. Seit 2008 ist Harvie zusammen mit Eleanor Scott Vorsitzender der Scottish Green Party. Bei den vorgezogenen Unterhauswahlen 2017 kandidierte Harvie im Wahlkreis Glasgow North. Er erhielt 9,7 % der Stimmen und verpasste das Mandat damit deutlich.

Weblinks

 Eigene Netzpräsenz

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Green Party
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1973
Schotte
Brite
Mann
Politiker (Glasgow)

Patrick Harvie


{{Filmski umjetnik
|ime = Mike Lindell
|slika = Mike Lindell by Gage Skidmore (cropped).jpg|mini|Mike Lindell
|opis slike = Lindell u 2020.
|rodno ime = Michael James Lindell
|pseudonim = Michael J. Lindell
|rođenje = 28. lipnja, 1961.
|mjesto rođenja =  Mankato, Minnesota, SAD
|smrt =
|mjesto smrti =
|godine rada =
|web = www.michaeljlindell.com
|supruga =
|suprug =
|važnije uloge =
|važniji filmovi =
|oscar =
|emmy =
|tony =
|zlatni globus =
|bafta =
|cesar =
|goya =
|afi =
|olivier =
|saturn =
|ostale_nagrade =
}}Michael James "Mike" Lindell''' (Mankato, 28. lipnja, 1961.), američki je glumac.

Vanjske poveznice

Američki filmski umjetnici

Mike Lindell


الجمعية العمومية لقسمي الفتوى والتشريع هي أعلى جهة للإفتاء القانوني في مصر، وأنشأت مع إنشاء مجلس الدولة عام 1946 لإعطاء المشورة القانونية الرسمية لكافة جهات الدولة من خلال جهاز متخصص، وكانت تسمي قسم الرأي مجتمعاً. والجمعية العمومية لقسمي الفتوى والتشريع تستوي على القمة في مدارج تقسيمات القسم الاستشاري بمجلس الدولة الذي يتكون من إدارات الفتوى التي تختص بإعطاء الرأي القانوني لكل مجموعة من الوزارات ذات الطبيعة المتجانسة. وكل مجموعة من إدارات الفتوى تنظمها لجنة من لجان الفتوى، ويوجد بمجلس الدولة ثلاث لجان للفتوى هي اللجنة الأولى واللجنة الثانية واللجنة الثالثة، ويرأس كل لجنة أحد أقدم نواب رئيس المجلس.

تشكل الجمعية العمومية برئاسة النائب الأول لرئيس مجلس الدولة رئيسا، وعضوية رؤساء إدارات الفتوى المختلفة ولجان الفتوى الثلاث وهم من أقدم المستشارين نواب رئيس المجلس، بالإضافة إلى رئيس وأعضاء قسم التشريع، ويعاونهم رئيس المكتب الفني بالإضافة إلى أعضاء المكتب الفني للجمعية العمومية لقسمي الفتوى والتشريع.

اختصاصات الجمعية
 الأول: إبداء الرأي القانوني في المسائل الدولية والدستورية والتشريعية وغيرها من المسائل القانونية التي تحال إليها من رئيس الجمهورية أو رئيس مجلس الوزراء أو رئيس السلطة التشريعية أو أحد الوزراء أو رئيس مجلس الدولة. أو أحد المسائل التي ترى أحد إدارات الفتوى أو لجانها أحالتها إلى الجمعية العمومية لقسمي الفتوى والتشريع لما لها من أهمية أو عمومية.
 الثاني: الفصل في المنازعات التي تنشب الوزارات والمصالح العامة والهيئات العامة ووحدات الإدارة المحلية فيما بينها، ويكون رأيها في هذه المنازعات ملزما للجانبين.
 الثالث: إبداء الرأي في مشروعات القوانين أو قرارات رئيس الجمهورية ذات الصفة التشريعية واللوائح التي يرى قسم التشريع أحالتها لأهميتها إلى الجمعية العمومية لقسمي الفتوى والتشريع.

مصادر

تأسيسات سنة 1946 في مصر
هيئات قضائية مصرية

الجمعية العمومية لقسمي الفتوى والتشريع (مصر)


The Last Supper es una película de 2006, cortometraje sobre la última cena. La película interpreta a la última cena como sí hubiera ocurrido en un moderno club nocturno. Estuvo dirigido por Marius A. Markevicius y es protagonizada por Chip Bent, Michael Bortone, Eliza Dushku, Andrew Davoli y Isaiah Mustafa.

Reparto

Referencias

La Última Cena
Películas sobre Jesús

The Last Supper (película)


Jörg Diesch, né le  à Friedrichshafen, est un navigateur allemand.

Il connaît ses premiers succès lors de compétitions nationales et internationales réservées aux jeunes navigateurs, en junior notamment. Aux côtés de son frère Eckart, il s'impose alors dans différentes classes : Pirate, Shark24 et Fireball.

Les deux frères passent au Flying Dutchman en 1973 et, l'année suivant, remportent l'épreuve lors des régates internationales connues sous le nom de Semaine de Kiel. Ils obtiennent la médaille de bronze au championnat d'Europe la même année, puis la médaille de bronze au championnat du monde en 1975. Aux Jeux olympiques de Montréal, en 1976, ils s'imposent devant la Grande-Bretagne, tenante du titre, sans avoir gagné la moindre régate mais en accumulant les places d'honneur.

Champions d'Allemagne en 1975, 1976, 1977 et 1980, les frères Diesch sont de nouveau sélectionnés pour les Jeux de Moscou, en 1980. Le boycott ne leur permettra pas d'y défendre leur titre. Ils sont par contre présents à Los Angeles en 1984, mais ne prennent que la cinquième place, malgré une victoire dans la dernière régate.

Jörg Diesch est issu d'une famille de navigateurs. Son père, Bruno, avait été champion d'Europe dans les années trente. Les frères Albert et Rudolf Batzill, cousins de Jörg et membres comme lui du Yacht Club de Friedrichshafen, étaient également de redoutables compétiteurs internationaux.

Jörg Diesch a effectué des études de médecine, conclues par un doctorat en 1978. Il est orthopédiste à Kiel.

Il a signé avec Hans-Georg Kauth le livre de non fiction Regattasegeln.

Notes et références

Liens externes

Navigateur allemand
Naissance en septembre 1951
Champion olympique de voile
Skipper aux Jeux olympiques d'été de 1984
Skipper aux Jeux olympiques d'été de 1976

Jörg Diesch


In music, the schisma (also spelled skhisma) is the interval between a Pythagorean comma (531441:524288) and a syntonic comma (81:80) and equals  or 32805:32768 = 1.00113, which is 1.9537 cents (). It may also be defined as:
 the difference between 8 justly tuned perfect fifths plus a justly tuned major third and 5 octaves;
 the difference between major limma and Pythagorean limma;
 the difference between the syntonic comma and the diaschisma.

Schisma is a Greek word meaning a split (see schism) whose musical sense was introduced by Boethius at the beginning of the 6th century in the 3rd book of his 'De institutione musica'. Boethius was also the first to define diaschisma.

Andreas Werckmeister defined the grad as the twelfth root of the Pythagorean comma, or equivalently the difference between the justly tuned fifth (3/2) and the equally tempered fifth of 700 cents (2). This value, 1.955 cents, may be approximated by the ratio 886:885. This interval is also sometimes called a schisma.

Curiously,  appears very close to 4:3, the just perfect fourth. This is because the difference between a grad and a schisma is so small. So, a rational intonation version of equal temperament may be realized by flattening the fifth by a schisma rather than a grad, a fact first noted by Johann Kirnberger, a pupil of Bach. Twelve of these Kirnberger fifths of 16384:10935  exceed seven octaves, and therefore fail to close, by the tiny interval of , the atom of Kirnberger of 0.01536 cents.

Tempering out the schisma leads to schismatic temperament.

As used by Descartes, a schisma added to a perfect fourth = 27:20 (519.55 cents), a schisma subtracted from a perfect fifth = 40:27 (680.45 cents), and a major sixth plus a schisma = 27:16 (= 81:48 = 905.87 cents). By this definition is a "schisma" is what is known as the syntonic comma (81:80).

See also
Twelfth root of two

References

External links
Joe Monzo, Kami Rousseau (2005).  "Septimal-Comma", Tonalsoft: Encyclopedia of Microtonal Music Theory. Accessed 2015-06-06.
"List of Intervals", Huygens-Fokker.org. Accessed 2015-06-06.

5-limit tuning and intervals
Commas (music)

Schisma


medijski player (softver), softver koji izvodi medijske datoteke
medijski player (uređaj), uređaj koji izvodi medijske datoteke

Medijski player


Le  est une église située dans la paroisse civile  dans le Grand Quito en Équateur, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de basilique mineure et de sanctuaire national. Elle est rattachée à l'archidiocèse de Quito.

Historique
La  est une statue en bois de , réalisée vers 1585 par le sculpteur  pour les indiens Lumbicís, et finalement achetée par les indiens Oyacachis, qui la placent dans une niche dans la roche. En 1604, l'évêque fait transférer l'image à . Une première église est construite en 1630.

Le père salésien Jacinto Pankini prévoit en 1904 la construction d'une plus grande église ; elle est bâtie entre 1913 et 1924 à l'emplacement de l'ancienne, et peut accueillir plus de . Les peintures sont réalisées par l'. L'image est couronnée en 1943, le  (le décret ayant été publié le ).

L'église se voit donner le titre de basilique mineure le  ou 1959, et la Conférence épiscopale équatorienne la reconnaît comme sanctuaire national le  ou le  1985. La papamobile utilisée par le pape  lors de sa visite en Équateur en 1985 est conservée au sanctuaire. Le pape François visite le sanctuaire le .

L' a protégé le bâtiment à partir du .

Références

Église en Équateur
Lieu de pèlerinage catholique
Basilique

Sanctuaire Notre-Dame-de-la-Présentation d'El Quinche


Cette page concerne les évènements survenus en 1900 en Australie  :

Évènement

 mars-mai :
  :
 juillet : Meurtres de

Littérature
  d'Ada Cambridge
  de

Sport
 Participation de l'Australie aux Jeux olympiques de Paris.

  (rugby à XV)

Création de club

Cinéma
  : Le film  est projeté à Melbourne. Il s'agit de l'un des premiers films projetés en Australie.

Naissance
 , premier ministre d'Australie-Occidentale.
 , écrivain.
 John McEwen, personnalité politique.
 , philanthrope.
 Bill Ponsford, joueur de cricket.
 , géologue.

Décès
 John Ferris, joueur de cricket.
 Thomas McIlwraith, personnalité politique.

Notes et références

1900 en Australie
Chronologie de l'Australie au XIXe siècle
Histoire de l'Australie

1900 en Australie


Baron Strathclyde is a title that has been created twice in British history, both times in the Peerage of the United Kingdom. It was first created on 15 January 1914 when the politician and judge Alexander Ure was made Baron Strathclyde, of Sandyford in Lanarkshire. This creation became extinct on his death in 1928.

It was created for a second time on 4 May 1955 when the Scottish Unionist Party politician Thomas Dunlop Galbraith was made Baron Strathclyde, of Barskimming in Ayrshire. Since 1985, the title has been held by his grandson, the second Baron. He is the son of the politician the Hon. Sir Tam Galbraith KBE, eldest son of the first Baron. Lord Strathclyde is one of the ninety elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999.

Baron Strathclyde, first creation (1914)
Alexander Ure, 1st Baron Strathclyde (1853–1928)

Baron Strathclyde, second creation (1955)
Thomas Dunlop Galbraith, 1st Baron Strathclyde (1891–1985)
Thomas Galloway Dunlop "Tam" Galbraith (1917–1982)
Thomas Galloway Dunlop du Roy de Blicquy Galbraith, 2nd Baron Strathclyde (born 1960)

The second baron has three daughters. The heir presumptive is the present holder's brother, the Hon. Charles William du Roy de Blicquy Galbraith (born 1962), also grandson of the first baron. The heir presumptive's heir apparent is his son, Humphrey Eldred Galloway Galbraith (born 1994).

Line of succession

  Thomas Dunlop Galbraith, 1st Baron Strathclyde (1891–1985)
 Hon. Sir Thomas Galloway Dunlop Galbraith (1917–1982)
  Thomas Galloway Dunlop du Roy de Blicquy Galbraith, 2nd Baron Strathclyde, CH (b. 1960) Elected to remain in 1999.
 (1) Hon. Charles William du Roy de Blicquy Galbraith (b. 1962)
 (2) Humphrey Eldred Galloway Galbraith (b. 1994)
 (3) Alexander Charles Geoffrey Galbraith (b. 1997)
 (4) Tobias Petrus Galbraith (b. 2002)
 Hon. James Muir Galloway Galbraith (1920–2003)
 (5) Brodie Thomas Paget Galbraith (b. 1948)
 (6) Alexander Galbraith (b. 1988)
 (7) James Muir Paget Galbraith (b. 1955)
 (8) John Kenneth Paget Galbraith (b. 1956)
 (9) Donald Galbraith (b. 1983)
 (10) Jock Galbraith (b. 1993)
 Hon. Norman Dunlop Galloway Galbraith (1925–2013)
 (11) Norman Thomas Galloway Galbraith (b. 1955)
 (12) Jake Geoffrey Kent Galbraith (b. 1989)
 (13) James Jan Kent Galbraith (b. 1991)
 (14) Thomas Norman Kent Galbraith (b. 1996)
 Hon. David Muir Galloway Galbraith (1928–2006)
 (15) William James Kennedy Galbraith (b. 1970)
 (16) Archie Edward David Galbraith (b. 2002)

References

1914 establishments in the United Kingdom
1928 disestablishments in the United Kingdom
1955 establishments in the United Kingdom
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Extinct baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1914
Noble titles created in 1955
Noble titles created for UK MPs
Lanarkshire
Ayrshire

Baron Strathclyde


Ponerinae, podtribus kaćunovki, dio tribusa Epidendreae.

Postoje četiri roda čije su vrste raširene po Srednjoj i Južnoj Americi.  Ponerinae karakteriziraju simpodijalne stabljike koje ne tvore pseudobulbe, nose dva ili više listova i grozdasti ili metličasti cvat koji nosi cvjetove s četiri ili šest polinijuma.

Rodovi
 Ponera Lindl. (4 spp.)
 Nemaconia Knowles & Westc. (6 spp.)
 Helleriella A. D. Hawkes (2 spp.)
 Isochilus R. Br. (14 spp.); izohilus

Sinonimi
 Isochilinae Szlach.

Izvori

Epidendreae

Ponerinae (Plantae)


Aphelandra gigantea, também chamada de crista-de-galinha, é uma espécie de  planta do gênero Aphelandra e da família Acanthaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2004 por Sheila Regina Profice.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Geissomeria gigantea  Rizzini
 Geissomeria gigantea corymbosa  Rizzini

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbustiva.

Descrição
Arbustos 1-2 m alt.; caule cilíndrico, glabriúsculo. Folha com pecíolo 1-1,5 cm compr.; lâmina oblanceolada, largo-lanceolada, 20-26,5 cm compr., 4,8-7,5 cm larg., ápice obtuso, acuminado, base longo-decorrente, margem inteira ousubcrenada, em ambas as faces glabriúsculas, face adaxial com tricomas simples unicelulares, na abaxial comtricomas simples formado por célula basal e terminal e tricomas glandulares subsésseis com 2 a 4 células.Inflorescência dibótrio heterotético; espiga 1,5-5 cm compr. Bráctea verde, imbricada, cartácea, oblongo-lanceolada, 5-8 mm compr., 3-4 mm larg., ápice agudo, base obtusa, margem serrilhado-mucronada, com 4-8(-11) pares de acúleos,côncava; as nervuras de calibres distintos partem da base e correm paralelas em direção ao ápice, na imediação damargem podem emitir ramificações ascendentes; glanduloso-pilosa em ambas as faces, com tricomas simplesunicelulares, bicelulares, pluricelulares com 3-6 células e tricomas glandulares subsésseis com 2-4 células; bractéolalanceolado-ovada, 5-7 mm compr., 1,5 mm larg., côncava, ápice agudo, paleácea, na região mediana com uma faixade tricomas simples, margem ciliada; cálice 6-7 mm compr., lacínios paleáceos, pubérulos, lanceolados, 1-1,5 mmlarg., ápice do lacínio posterior aculeado, dos laterais e dos anteriores acuminados. Corola vermelha, 2,5-3 cm compr.,base 2,5 mm larg., fauce 3 mm larg., lábio superior bilobado 2-2,5 mm compr., 4 mm larg., lábio inferior com os loboslaterais ovados, 2-2,5 mm compr., 1-1,5 mm larg., obtusos, o mediano elíptico, 2,5-3 mm compr., 2-3 mm larg., obtuso,côncavo. Antera 3 mm compr., ápice viloso; filete 1,8-2,3 cm compr., região apical viloso; estaminódio 5 mm comp.Estilete 2 cm compr., ápice truncado. Fruto elipsoide, 8 mm compr.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo e Minas Gerais.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Zanatta, M.R.V.; Hirao, Y.V.; Zuntini, A.R.; Kameyama, C. 2020. Aphelandra  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Aphelandra gigantea no projeto Flora e Funga do Brasil

Aphelandra
Plantas descritas em 2004
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Aphelandra gigantea


Mark King () este un jucător englez de snooker.

Cea mai bună clasare din carieră este locul 11 mondial, ocupat în sezonul 2002/03. A câștigat un singur turneu în carieră, Openul Irlandei de Nord din 2016. King a atins optimile Campionatului Mondial de la Sheffield de șapte ori (în 1998, 1999, 2001, 2002, 2008, 2009 și 2013).

Note

Legături externe

Nașteri în 1974
Nașteri pe 28 martie
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi englezi

Mark King


Galatasaray, İstanbul'da Galatasaray Lisesi'nin de bulunduğu semtin ismidir. Galatasaray Spor Kulübü ismini bu semtten almıştır. Galatasaray Lisesi nin önündeki meydan Galatasaray Meydanı olarak adlandırılır. Meydanda heykeltıraş Şadi Çalık tarafından yapılan 50. yıl Cumhuriyet anıtı bulunmaktadır.

İlgili bağlantılar
 Galatasaray Meydanı
 Galatasaray Spor Kulübü

Galatasaray

Galatasaray, Beyoğlu


El condado de Zelanda fue un estado vasallo del Sacro Imperio Romano Germánico. Ocupó el delta del río Escalda, correspondiéndose aproximadamente con la actual provincia neerlandesa de Zelanda, a excepción del Flandes zelandés, que era parte del condado de Flandes. El territorio consistía en varias islas, a veces anegadas por el mar, entre las cuales la mayor era Walcheren.

En 1433, previa renuncia de Jacqueline de Baviera, pasó a los dominios de Felipe III de Borgoña. Integrándose en el Estado borgoñón.

Durante la soberanía española de los Países Bajos, el título de conde de Zelanda pasó a suscribirse a la monarquía española.

Condes de Zelanda

Referencias

Estados y territorios fundados en 1012
Estados y territorios desaparecidos en 1795
Condados del Sacro Imperio Romano Germánico
Territorios integrantes de las Diecisiete Provincias
Territorios de la Monarquía Católica en Europa
Condado de Zelanda

Condado de Zelanda


Jalska džamija (poznata i kao Mehmed-agina ili Kizler, Hafiz-hanumina), džamija je u Tuzli. Nalazi se u sastavu Medžlisa Islamske zajednice Tuzla, u okvirima Tuzlanskog muftiluka.

Povijest
Sve do 1948. godine pred tom džamijom su postajala tri turbeta, pa se pretpostavlja da je u jednom (od drveta i pokrivena daskom) bila ukopana nepoznata djevojka, koja je vjerovatno bila obnovitelj džamije. Jalska džamija je više puta obnavljana, pa je i tako i 1878. godine vršeno preziđivanje jednog dijela džamije. Temeljito ju je obnovila Hafiz-hanuma Tuzlić 1890. godine, pa je otuda dobila ime i Hafiz-hanumina džamija. U haremu ove džamije ukopan je hadži Mehmed Teufik ef. Azabagić, reis-ul-ulema u Bosni i Hercegovini u razdoblju od 1893. do 1909. godine, koji je umro 1918. godine.

Jalska džamija je prva u Tuzli i okolini koja je bila meta napada i devastacije srpskih paravojnih snaga. Pred Jalskom džamijom je u vrijeme rata klanjana dženaza Mehmedu ef. Hafizoviću, šejhu nakšibendijskog tarikata i komadantu postrojbe Šejh Hasan Kaimija, koja je djelovala u sastavu Prve muslimanske brigade.

Prostor za klanjane je opasan debelim zidovima, omalterisanim i molovanim, s geometrijskim i floralnim ornamentalnim detaljima. Plafonska površina je ravna i molovana drugačijim dekorativnim ormamentima od zidova džamije i ovako unutrašnje ukrašavanje džamija danas je prava rijetkost, zastala iz ranijih vremena. Na mahfilu je urađena mektepska učionica, tako da je samo manji dio mahfila predviđen kao prostor za obavljanje molitve. Učionica je odvojena od prostora za klanjanje šperpločama, a na sredini drvene pregrade su postavljena vrata, točno u širini polukružnog istaka za mujezina. Svi drveni elementi enterijera premezani su masnom otvorenoplavom bojom. Interesantno je spomenuti da je u vrijeme komunističkog režima ovo bila najuređenija mektepska učionica u Tuzli i da su u ovaj mekteb dolazila djeca iz najudaljenijih tuzlanskih naselja. U haremu se nalazi veći broj starih i bogato ukrašenih nišana. Pored ostalog, navedeni nišani govore da su se u haremu ove džamije ukopavale značajne ličnosti iz Tuzle.

U dvorištu, u središnjem dijelu šadrvana, nalazi se četverougaoni stub, obložen crnim sitnim keramičkim pločicama, visine oko 120 cm, iz čijeg se središnjeg dijela izdiže tanki mlaz vode, visine oko pola metra. Na navedom stubu postavljena je pločica s ugraviranim natpisom: Hajr-za sve duše umrlih, Isabegović Avdo i Marija. U neposrednoj blizini Jalske džamije nalazi se i novoizgrađena tekija nakšibendijskog tarikata.

Dana 27. veljače 2019. godine graditeljska cjelina Jalske džamija sa haremom u Tuzli proglašena je nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Jalska (Mehmedagina) džamija

Građevine u Tuzli

Jalska džamija


Søstrene Corodi er en stumfilm fra 1914 med ukendt instruktør.

Handling
To søstre elsker den samme mand. Han driver dobbeltspil. Den ene søster begår selvmord.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1914
Stumfilm fra Danmark

Søstrene Corodi