Landa, numită și land (fr. lande = bărăgan, câmpie aridă), este o formațiune vegetală din zona temperată răspândită pe țărmul european al Oceanului Atlantic (Irlanda, Anglia, nordul Franței, Belgia, Olanda, Danemarca, țărmul Mării Baltice, vestul Scandinaviei), formată din subarbuști, arbuști, ierburile sempervirescente, apărute în urma degradării pădurilor de stejar datorită intervenției unor factori naturali (exces de permeabilitate sau impermeabilitate a apei, incendii) sau artificiali (defrișări etc.). Condițiile climatice în care se dezvoltă această vegetație se caracterizează prin ierni blânde și veri umede. Amplitudinea termică anuală nu depășește +10 - +18°C. Precipitațiile sunt dispuse uniform în timpul anului, iar umiditatea atmosferică este sporită și prin influența oceanului din apropiere. Landele sunt legate de soluri sărace cu un orizont superficial de materie organică ce trece într-un humus brut cu caracter net acid, numit uneori mor. Solurile mobile create pe substrat nisipos datorită spălării humusului  ajung la  procese   de   podzolire   intensivă. Landele au suferit în mod deosebit intervenția omului. Ele se mai păstrează în stare naturală numai acolo unde vânturile nu au permis plantarea arborilor. În rest, cultura arborilor, în special a rășinoaselor, pășunatul sau incendierea pentru obținerea de noi terenuri agricole, au dus la distrugerea asociațiilor primare de ericacee, care  constituie landele. Aceste formațiuni vegetale sunt alcătuite în principal din tufișuri sempervirescente reprezentate în principal de ericacee, afin, iarbă neagră (Erica tetralix) și fabacee arbustive - drobița (Genista anglica), Ulex.

Landele sunt larg răspândite în întreaga lume, dar dispar rapid și sunt considerate un habitat rar în Europa. Acestea formează comunități extinse și extrem de diversificate în Australia în zone umede și sub-umede, unde sunt necesare regimuri de incendiu cu ardere recurentă pentru întreținerea zonelor.

Galerie

Note

Legături externe

 The Countryside Agency information on types of open land

Biogeografie
Habitat

Landă


Les cartilages costaux sont des structures de cartilage hyalin qui prolongent les côtes vers l'avant et contribuent à l'élasticité des parois du thorax. Ils se trouvent dans le prolongement des extrémités antérieures des côtes les reliant ainsi directement ou indirectement au sternum sauf les deux dernières. Ils permettent l'extension médiale de la cage thoracique.

Description

Côtes sternales
Les cartilages costaux des côtes sternales (les sept premières paires de côtes) les relient directement au sternum.

Du premier au septième, leur longueur augmente, leur largeur et leur intervalle de séparation diminue.

Leur espace de séparation diminue également de leur attache costale à leur attache sternale.

A l'exception des deux premiers et des deux derniers, ils sont plus larges au niveau des côtes qu'au niveau du sternum.

Le premier cartilage costal est descendant en direction du sternum et se termine au niveau de la première incisure costale du manubrium sternal.

Le deuxième cartilage costal est horizontal et se termine et se termine au niveau de la deuxième incisure costale à la jonction entre le manubrium et le corps du sternum.

Du cinquième au sixième cartilage, leur trajet suit initialement celle de la côte puis remonte en direction de leur incisure respective sur le corps du sternum.

Le septième cartilage a un trajet équivalent au précédent, mais est également relié par un processus au cartilage de la sixième côte. Il se termine au niveau de la septième incisure costale à la jonction entre le processus xiphoïde et le corps du sternum. Cette incisure est commune avec les cartilages des fausses côtes.

Côtes asternales

Fausses côtes
Les cartilages costaux des fausses côtes (de la huitième à la dixième paires de côtes) relient chaque côte au bord inférieur du cartilage de la côte sus-jacente.

Leur longueur diminue du huitième au dixième, leur largeur et leur intervalle de séparation diminue du huitième au dixième.

Leur trajet suit initialement celle de la côte puis remonte en direction du cartilage de la côte sus-jacente formant une ligne oblique en haut et en dedans se terminant au niveau du derniers tiers du cartilage de la septième côte.

Côtes flottantes
Les cartilages costaux des côtes flottantes ( onzième et douzième paires de côtes) sont libres dans la paroi abdominale et dans le prolongement de la côte. Leur cartilage prend un caractère fibreux.

Structure
Chaque cartilage costal présente deux faces, deux bords et deux extrémités.

Faces

Face antérieure
La face antérieure des cartilages costaux est convexe et regarde vers l'avant et vers le haut.

La face antérieure du premier cartilage est un point d'insertion du ligament costo-claviculaire et du muscle subclavier.

L'extrémité sternale des faces antérieures des six ou sept premiers cartilages sont des points d'insertion du muscle grand pectoral.

Les autres faces antérieures sont recouverts et sont des points d'insertion de certains des muscles plats de l'abdomen.

Face postérieure
La face postérieure est concave, et dirigée vers l'arrière et vers le bas.

La face postérieure du premier premier cartilage est un point d'insertion du muscle sterno-thyroïdien.

Celles des troisième, quatrième, cinquième et sixième cartilages donnent insertion au muscle thoracique transverse. Celles des septième, huitième, neuvième, dixième, onzième et douzième cartilages donnent insertion au muscle transverse de l'abdomen et au diaphragme.

Bords

Leur bord supérieur est concave, leur bord inférieur est convexe.

Les deux bords sont des zones d'insertion des muscles intercostaux internes.

Le bord supérieur du sixième cartilage est un point d'insertion du muscle grand pectoral.

Les bords inférieurs des sixième, septième, huitième et neuvième cartilages présentent des projections vers le bas en forme de talon aux points de plus grande convexité.

Les bords supérieurs des septième, huitième, neuvième et dixième cartilages présentent des projections moins prononcées vers le haut.

Articulations interchondrales
Ces projections supérieure et inférieure des cartilages voisins s'articulent entre elles et forment les articulations interchondrales.

Chaque articulation est enfermée dans une fine capsule articulaire, tapissée par une membrane synoviale et renforcée latéralement et médialement par les ligaments interchondraux.

Ces articulations synoviales existent entre les sixième et septième cartilages, les septième et huitième cartilages et les huitième et neuvième cartilages. Entre les neuvième et dixième cartilages c'est une articulation fibreuse (syndesmose).

Extrémités
L'extrémité latérale de chaque cartilage est en continuité avec le tissu osseux de la côte à laquelle il appartient.

L'extrémité médiale de la première est en continuité avec le sternum ; les extrémités médiales des six suivantes sont arrondies et sont reçues dans des concavités peu profondes sur les marges latérales du sternum.

Les extrémités médiales des huitième, neuvième et dixième cartilages costaux sont pointues et sont reliées chacune au cartilage immédiatement au-dessus.

Les extrémités médiales des onzième et du douzième cartilages sont pointus et libres.

Aspect clinique
Avec le vieillissement, les cartilages costaux sont sujets à une ossification superficielle.

Dans la costochondrite et le syndrome de Tietze, une inflammation du cartilage costal se produit. Il s'agit d'une cause fréquente de douleur thoracique.

Un traumatisme majeur peut entraîner une fracture du cartilage costal De telles blessures passent souvent inaperçues lors des radiographies, mais peuvent être diagnostiquées à l'aide de tomodensitogrammes.La chirurgie est généralement utilisée pour fixer le cartilage costal sur la côte ou le sternum.

Le cartilage costal peut être utilisé pour une autogreffe. Le prélèvement est généralement effectué à l'aide d'une anesthésie générale, mais il peut se réaliser sous anesthésie locale. Le risque mineur de l'intervention est une déchirure pleurale.

Galerie

Voir aussi

 Articulation sterno-costale
 Articulation costo-chondrale
 Syndrome de Tietze
 Cage thoracique
 Côte

Notes et références

Liens externes

Thorax
Tissu conjonctif

Cartilage costal


Sherman Oaks ist ein Stadtteil der kalifornischen Metropole Los Angeles und liegt im Süden des San Fernando Valley. Die Gegend ist urban geprägt, mit einem Mix aus vorstädtischem Wohnraum, Schulen und Gemeinwesen, Geschäften und Bürohochhäusern.

Geographie
Sherman Oaks grenzt im Norden an Van Nuys und Valley Glen, im Osten an Valley Village und Studio City, im Süden an Beverly Crest und Bel Air, im Westen an Encino und das Sepulveda Basin. Es erstreckt sich vom Mulholland Drive entlang des Van Nuys Boulevard über den Los Angeles River bis zum Burbank Boulevard.

Geschichte

Die Errichtung des Los Angeles Aquädukts 1913 zur Trinkwasserversorgung der wachsenden Stadt sorgte für einen wirtschaftlichen Aufschwung entlang der Strecke. In Erwartung dieser Entwicklung kam es seit 1910 zu Grundstücksspekulationen, woran sich die kleine Gemeinde schon früh beteiligte. 1911 erwarb General Moses Hazeltine Sherman 1.000 Acre (etwa 4 km²), die er parzellierte und 1927 einträglich verkaufte.

Demographie
In Sherman Oaks leben 73,8 % Weiße, 11,8 % Latinos, 5,7 % Asiaten, 4,4 % Afroamerikaner und 4,4 % andere. Das Durchschnittsalter liegt bei 27 Jahren und das Durchschnittseinkommen bei $ 69.651 (Stand Census 2000).

Architektur

Wohnarchitektonisch ist Sherman Oaks geteilt. Während der nördliche Teil stark von Mietwohnungen geprägt ist, sind im südlichen Teil in den Hügeln der Santa Monica Mountains teure Villen und Häuser der Reichen und Schönen zu finden. Informelle Grenze hierbei ist der Ventura Boulevard. In den Hügeln stehen Gebäude, die von Architekten wie Rudolph Schindler oder John Lautner entworfen wurden. Erwähnenswert ist der zwischen 1962 und 1966 von Richard Neutra errichtete Platform House Historic District nahe dem Mulholland Drive.

Bekanntestes Beispiel an Gebrauchsarchitektur am Ventura Boulevard ist die ursprünglich als Mall konzipierte Sherman Oaks Galleria, die Drehort für Filme war und in Frank Zappas Lied Valley Girl Erwähnung fand.
Vom im Stil des Art déco errichtetem Kino La Reina, einem der ersten Kinogebäuden im San Fernando Valley ist noch die Fassade erhalten. Seit den 1980ern ist es Teil einer Einkaufspassage am Ventura Boulevard.
Das 1949 von Randall Duell und Phillip A. Conklin geplante und errichtete Autohaus Casa de Cadillac am Ventura Boulevard gilt als eines der markantesten Gebäude im San Fernando Valley. Das 2019 geschlossene Restaurant Corky's am Van Nuys Boulevard war ein seit 1958 betriebenes Restaurant. Das Gebäude ist ein Vertreter der Googie-Stil-Architektur.
Ein Beispiel der frühen Googie-Architektur in Sherman Oaks ist das 1953 errichtete Gebäude von Mel's Drive Inn am Ventura Boulevard.
Stark brutalistisch geprägt ist der 1970 errichtete ehemalige Sitz von Sunkist an der Kreuzung Riverside Drive und Hazeltine Avenue.

Wirtschaft

Seit Anfang 2008 liegt das Hauptquartier der Motion Picture Association of America in Sherman Oaks.

Öffentliche Einrichtungen

Schulen

Sherman Oaks ist Standort von mehreren öffentlichen Grundschulen (Elementary Schools), von drei öffentlichen Middle Schools, aber keiner öffentlichen High School. Daneben liegen mehrere Privatschulen, einschließlich von High Schools innerhalb Sherman Oaks. Von den öffentlichen Schulen werden Sherman Oaks Elementary, Dixie Canyon Community Charter und Millikan Middle School auch von Kindern mit Eltern aus der Unterhaltungsbranche Hollywoods besucht.

Parks

In den Bergen liegt der Deervale-Stone Canyon Park.  Das Gelände war 1999 von der Stadt angekauft worden, um einen Park zu schaffen. Allerdings versäumte die Stadt, Land zu erwerben, dass den Zugang zum Park über öffentliche Straßen ermöglichen würde. Seit 2011 ist ein Zugang über Privateigentum ausgewiesen. Dieser Park verfügt über einen beeindruckenden Ausblick auf das San Fernando Valley Etwas weiter östlich nahe der Kreuzung des Mulholland Drive mit Beverly Glenn liegt der Fossile Ridge Park, der nach Rechtsstreitigkeiten der Stadt gestiftet und 1991 eingeweiht wurde. Der Park ist schwer zu erreichen. Ein weiterer Park in den Santa Monica Mountains ist der relativ kleine Dixie Canyon Park, dessen Fläche 1986 von Warren Beatty gestiftet wurde.

In Sherman Oaks liegt das Van Nuys Sherman Oaks Recreaction Center im War Memorial Park. Das Zentrum bietet verschiedene Sportanlagen, Spielplätze, Grillmöglichkeiten. Direkt neben dem Recreation Center findet sich auch ein öffentliches Schwimmbad.

Krankenhaus

Das Viertel ist Standort des Sherman Oaks Hospitals, eines 153-Betten-Krankenhauses der gemeinnützigen Prime Healthcare Foundation.

Religion

In Sherman Oaks liegen einige Gotteshäuser und Glaubenszentren unterschiedlicher Glaubensrichtungen.

Byzantinisch-Katholisch

Die byzantinisch-katholische Kirche Sankt Mary war 1981 von Papst Johannes Paul II. zur Kathedrale für die den Westen der Vereinigten Staaten umfassende neue Diözese erhoben wurden. Nach dem Northridge-Erdbeben 1994 wurde der Bischofssitz nach Phoenix (Arizona) verlegt. Seit 2004 hat Sankt Mary den Status einer Proto-Kathedrale.

Römisch-Katholisch

Am Valleyheart Drive liegt das römisch-katholische Kirchengebäude Saint Francis de Sales mit angeschlossener katholischer Privatschule.

Protestanten

An protestantischen Kirchen bestehen in Sherman Oaks:
 Die Kongregationalisten haben die Congregational Church of the Chimes am Magnolia Boulevard. Die Kirche unterhält auch eine Vorschule.
 Die Sherman Oaks Lutheran Church an der Dickens Street unterhält auch eine Vorschule.
 Methodisten sind in dem Stadtteil mit der Sherman Oaks United Methodist Church an der Dickens Street vertreten.
 An der Straßenkreuzung von Noble Avenue und Dickens Street liegt die Sherman Oaks Presbyterian Church der Presbyterianer.

Judentum

Das Judentum ist zum einen mit der Chabad of Sherman Oaks am Ventura Boulevard vertreten. Hier werden nicht nur in der Synagoge Gottesdienste abgehalten, es werden auch Thorastudien und Hebräischunterricht angeboten.

Der konservative Temple B'nai Hayim liegt südlich des Ventura Boulevard am Van Nuys Boulevard. Neben der Synagoge unterhält der Tempel eine angeschlossene Vorschule und eine Religionsschule.

Persönlichkeiten

 Jennifer Aniston (* 1969), Schauspielerin
 Wayne Brady (* 1972), Comedian, Synchronsprecher und Sänger
 Chris Broderick (* 1970), Gitarrist
 LeVar Burton (* 1957), Schauspieler, Regisseur und Autor
 David Caruso (* 1956), Schauspieler
 Joseph Gordon-Levitt (* 1981), Schauspieler
 Paris Hilton (* 1981), Modedesignerin, Fotomodell, Schauspielerin, Sängerin und Unternehmerin
 Jackson DeForest Kelley (1920–1999), Schauspieler
 Demi Lovato (* 1992), Sängerin und Schauspielerin
 Rami Malek (* 1981), Schauspieler
 Bridget Marquardt (* 1973), Model und Schauspielerin
 Elizabeth (* 1989), Mary-Kate und Ashley Olsen (* 1986), Schauspielerinnen
 Stephen Root (* 1951), Schauspieler
 LeRoy Samse (1883–1956), Leichtathlet
 Charlie Sheen (* 1965), Schauspieler
 Jack Starrett (1936–1989), Schauspieler und Regisseur
 Corbin Timbrook (* 1958), Schauspieler, Filmproduzent, Filmregisseur, Drehbuchautor und Synchronsprecher

Sherman Oaks in den Medien
Sherman Oaks ist ein beliebter Drehort für Film und Fernsehen.
 Buffy – Im Bann der Dämonen wurde teilweise in der Sherman Oaks Galleria gedreht
 Öfters wurden Szenen von Desperate Housewives im Van Nuys Sherman Oaks Park und im Maxson's Drug Store aufgenommen
 Das Ende von Die Klapperschlange wurde in Sherman Oaks aufgenommen
 Wiederholte Schauplätze von Scrubs
 Das Blumengeschäft in Six Feet Under – Gestorben wird immer
 Alan Harpers Exfrau Judith in der Sitcom Two and a Half Men lebt in Sherman Oaks
 Szenen aus Terminator 2 – Tag der Abrechnung, L.A. Crash und Transformers wurden hier aufgenommen
 Für Once Upon a Time in Hollywood wurde in dem Restaurant Casa Vega gedreht.

Weblinks

 Sherman Oaks Neighborhood Council (englisch)
 aboutshermanoaks.com (englisch)

Einzelnachweise

Stadtteil (Los Angeles)
Gemeindegründung 1910

Sherman Oaks


Torne (rijeka u Engleskoj), pritoka Trenta
 Torne (rijeka u Švedskoj)

Torne


Osinisa, latinizado como Ossinissa e Ossinisso, foi um rei indígena da ilha de El Hierro.

O nome é de notória estrutura líbica, comparando-se a outros nomes líbicos e berberes como Massinissa, Idrisa, Sullusisan, Afisan, e os guanches Nisa, Temisa e Teguise. Segundo o filólogo canário Juan Álvarez Delgado, Frutuoso terá latinizado o nome de Osinisa para Ossinisso, tomando por referência o bem conhecido Massinissa, sem tomar como grafia surda a sibilante, que tanto em português como em castelhano antigo se representa como "ss" em vez do "s" sonoro. Em suporte desta hipótese, Delgado nota que Frutuoso escreve Nisa, componente seguro do antropónimo Osinisa, sem o duplo "s", provavelmente por não ter um referencial latinizado para esse nome.

Osinisa encontra-se registado apenas nas Saudades da Terra de Gaspar Frutuoso, completadas em meados da década de 1590, sendo-lhe atribuído o significado, na língua indígena, de "rei que guarda justiça". A sua autenticidade parece certa, uma vez que Frutuoso terá tomado estas informações através de Fernando de Ayala e das filhas de Juan Machín, uma das quais era neta de Osinisa.

Segundo Frutuoso, Osinisa terá vivido em meados do século XV, atribuíndo-lhe uma tradição insular ou profecia segundo a qual uns "homens bons" haveriam de "libertar os nativos, vindo até eles pacificamente".

O aracnídeo Ossinissa justoi, da família Pholcidae, endémico da ilha de El Hierro e descrito em 2005, foi nomeado em sua homenagem.

Bibliografia

Antigos canários
El Hierro
!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)

Osinisa


Útgarða-Loki er jötunn í norrænni goðafræði. Hann er höfðingi í Útgörðum.

Gylfaginning
Útgarða-Loki kemur fyrir í Gylfaginningu þar sem Þór, Loki, Þjálfi og Röskva eru á leið austur. Í miklum skógi í Jötunheimi sækja þau sér skjóls í skála sem sýnir sig að vera vöttur risans Skrýmis. Þau verða honum samferða daginn eftir og sofa eina nótt úti. Þór fer um nóttina og ber hamri sínum í höfuð Skrýmis þrisvar, hvert höggið öðru meira, án sjáanlegs árangurs nema að Skrýmir talar um að akarn hafi fallið. Eftir þriðju tilraun fer þó Skrýmir á fætur og varar þau við að vera með hroka í Útgarði. Skiljast þá leiðir. Um miðjan næsta dag koma þau að gríðarmiklum kastala og er það Útgarður. Eru þau boðin velkomin þar ef þau vinni afrek nokkuð. Þjálfi keppir við |Huga, Loki við |Loga og Þór drekkur fyrst úr horni og glímir svo við Elli. Ekki náðu goð og þjónar þeirra að sigra neitt þeirra, en fá þó að gista. Daginn eftir fylgir Útgarða-Loki þeim frá höllinni og spöl þaðan viðurkennir hann fyrir þeim að allt voru vélar hans; Skrýmir var hann sjálfur og mynduðust dalir eftir högg Þórs, Hugi var hugur hans, Logi var eldurinn, hornið var tengt í úthafið sjálft og Elli var ellin. Hvarf hann svo.

Gesta Danorum
Í Gesta Danorum eftir Saxo er minnst á Utgarthilocus, en virðist það þó lýsingin passa betur við Loka. Þó er kenning að "Förin til Útgarða Loka" sé afbökun á sögn um Loka.

Dægurmenning
Dönsku teiknimyndasögurnar Goðheimar (eftir Peter Madsen) eru byggðar á Snorra Eddu. Útgarða-Loki er þar sem óvinurinn og Elli er sögð móðir hans.

Í Marvel Comics heiminum er Útgarða-Loki óvinur Þórs.

Tungl Satúrnusar Skrymir er nefnt eftir honum.

Tilvísanir

Jötnar
Germönsk goðafræði

Útgarða-Loki


Hrvatska kuća u Oltenu, Švicarska, kulturna ustanova i građevina. Nalazi se u Reiserstrasse 83, 4600 Olten. Sjedište je društvenog, kulturnog i vjerskog života Hrvata s područja misije Solothurna. U njoj se skupljaju molitvene zajednice. U njoj djeluje Hrvatska katolička misija Solothurn i fra Šimun Šito Ćorić. U njoj se održavaju i radni sastanci Hrvatske nastave u Švicarskoj i Hrvatske dopunske škole. Hrvatska kuća podignuta je na inicijativu fra Šimuna Šite Ćorića. Također je na njegovu inicijativu napravljen park s umjetninama koje svjedoče hrvatsku povijest. Umjetnine su u vrtu galerije. U vrtnoj galeriji je nekih desetak umjetnina koji najrječitije govore o hrvatskoj povijesti, među kojima su replike krstionice kneza Višeslava, spomen-obeliska za dvije stotine stradalih hrvatskih vojnika u Švicarskoj za vrijeme Austro-ugarske monarhije (djelo umjetničke radionice Litoglif iz Međugorja, postavljen 18. lipnja 2013., otkrio i blagoslovio biskup Mile Bogović ) te kip "Sv. Franje i vuka" u stilu hrvatske naivne umjetnosti. 3. prosinca 2016. svečano su otkriveni spomenici kardinalu Alojziju Stepincu i prvom hrvatskom predsjedniku Franji Tuđmanu. Kipovi te dvojice hrvatskih velikana prvi put su izvan granica domovine Hrvatske, podignuti u Švicarskoj. Tuđmanovu skulpturu je otkrio hrvatski veleposlanik u Švicarskoj Aleksandar Heina. Kipove je blagoslovio mons. Nedjeljko Pintarić iz Zagreba. Autori skulptura su hrvatski akademski kipari Anto Jurkić i Tomislav Kršnjavi. Ljevaonica umjetnina Akademije likovnih umjetnosti u Zagrebu odlila je originalne skulpture u bronci. Iz Lučkog je skulpture dovezao Zvonko Knežević, koji je dizajnirao i postavio postolja. Kum postavljanja sklupture kardinala Stepinca je Vinko Sabljo, a kum Tuđmanove sklupture predsjednik Fonda za hrvatske studente u Švicarskoj Zlatko Daidžić. 20. svibnja 2018., povodom obilježavanja tužne 555. obljetnice pada Bosne pod osmansku upravu, u Vrtnoj umjetničkoj galeriji oko Hrvatske kuće otkriven je spomenik Katarini Kotromanić Kosača, posljednjoj bosanskoj kraljici. Spomenik je izrađen u umjetničkoj radionici Duga u Lučkom. Kraljičin lik u boji (G. Bellini, 15. st.), posebnom tehnikom prenesen je na metalnu ploču te ugrađen u mramorni spomenik. Spomenik je blagoslovljen, uz nazočnost švicarskih crkvenih vlasti, a otkrio ga je predsjednik Hrvatskoga svjetskog kongresa Vinko Sabljo.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski svjetski kongres Hrvatska kuća u Oltenu 30. lipnja 2018.
Fenix Magazin Hrvatska kuća u švicarskom Oltenu - spomenik kardinalu Stepincu i predsjedniku Tuđmanu

Hrvati u Švicarskoj

Građevine u Švicarskoj

Hrvatska kuća u Oltenu


Otto Jahn (født 16. juni 1813 i Kiel, død 9. september 1869 i Göttingen) var en tysk klassisk filolog og arkæolog.

I sin ungdom tænkte Jahn, der var opvokset i et musikalsk hjem, en tid på at følge sin interesse for musikken, og skønt hans studier senere lagde stærkt beslag på hans tid og arbejdskraft, vedblev han dog bestandig at tage levende del i samtidens musikalske liv. Efter at have studeret filologi i Leipzig, Berlin og Kiel tog han doktorgraden sidstnævnte sted 1836, opholdt sig derefter en vinter i København, hvor han stiftede bekendtskab med Christian VIII og opnåede et rejsestipendium; under et følgende ophold i Paris lagdes grunden til Jahns interesse for oldtidens kunst. I 1839 begyndte han at holde forelæsninger i Kiel, blev 1842 professor i Greifswald, 1847 i Leipzig, hvor han 1851 fik sin afsked på grund af deltagelse i de politiske bevægelser 1848—1849. I de nærmest følgende år havde Jahn intet embede, opholdt sig en tid i Wien, hvor han foretog studier til en biografi af Mozart, og i München, hvor han på regeringens opfordring katalogiserede den store vasesamling; dette arbejde (1854) forsynede han med en udførlig indledning, der længe var den vigtigste sammenfattende behandling af de græske vaser. I 1855 blev Jahn professor i Bonn, hvor han virkede resten af sit liv, stærkt optagen og levende interesseret af sin lærergerning. I sine sidste år led han meget af en brystsygdom, sin sidste tid tilbragte han hos slægtninge i Göttingen.

Af Jahns filologiske arbejder er de betydeligste hans udgaver af de romerske satirikere Persius og Juvenalis, af Florus og Censorinus; en række udgaver af andre oldtidsværker var nærmest bestemte til skole- og forelæsningsbrug. Som arkæolog har Jahn (bortset fra den ovennævnte afhandling om de græske vaser) ikke ydet noget større, sammenfattende arbejde, men derimod en række værdifulde enkeltundersøgelser, især om den gamle kunsts fremstilling af myter og sagn. Hans arbejder på dette område udmærker sig ved grundighed og ædruelighed og har for største delen bevaret deres værd. Flere af dem udgav han samlede under titelen Archäologische Aufsätze (1845) og Archäologische Beiträge (1847); af senere arbejder skal nævnes Die Ficoronische Cista (1852), Über den Aberglauben des bösen Blicks (1855), Die Lauersforter Phalerae (1860), Darstellungen griechischer Dichter auf Vasenbildern (1861), Griechische Bilderchroniken (udgivet efter hans død, 1873). Desuden har Jahn skrevet biografier af flere tyske lærde og digtere (Gottfried Hermann, Ludwig Richter, Ludwig Uhland, Ludwig Ross, Eduard Gerhard), udgivne i Biographische Aufsätze (1866).

Jahns store ry som musikforfatter er grundet på hans førnævnte biografi af Mozart (4 bind, 1856—59; 2. forkortede udgave i 2 bind 1867, 5. udgaves 1. bind ved Hermann Abert 1919). Dette værk har ikke blot værdi på grund af den klare og kundskabsfyldte fremstilling, der, endog i højere grad end det ventes af et monografisk arbejde, behandler forskellige musikalske fænomeners og formers historiske udvikling, og som giver et levende og sympatetisk billede af Mozarts kunst og personlighed; men det er for så vidt grundlæggende, som det på musikhistoriens område indfører en hidtil lidet kendt filologisk-kritisk arbejdsmetode, der har haft betydning for senere forskere som Chrysander, Spitta, Thayer, Pohl og flere. Oprindelig var det Jahns plan at skrive en Beethovenbiografi; hans forarbejder hertil svulmede imidlertid således op, at han deraf fik rigelig stof til sit værk om Mozart. At dette i enkeltheder efter senere forskning (Riemann, Wyzewa og Saint-Foix) ikke mere er ganske tidssvarende, forringer ikke dets almindelige værdi og betydning. På grundlag af Jahns efterladte materiale udarbejdede senere Thayer Beethovens biografi og Pohl Haydns; intet af disse værker nåede dog at blive fuldført. Jahns Aufsätze über Musik (1866) indeholder dels værdifulde musikhistoriske afhandlinger, dels kritik af den nyromantiske retning (Wagner og Berlioz). Endelig har Jahn udgivet en del sange og korstykker og et kritisk klaverudtog af Beethovens Fidelio.

Kilder

Klassiske filologer
Filologer fra Tyskland
Klassiske arkæologer
Arkæologer fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Greifswalds Universitet
Ansatte ved Leipzigs Universitet
Ansatte ved Bonns Universitet
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Kiel

Otto Jahn


Cristalina es uno de los siete corregimientos que comprenden zonas rurales del Municipio de Manizales, posee 5 veredas o divisiones, limitando  con los corregimientos de Colombia y El Remanso; y con el municipio de Neira.

División
El corregimiento está compuesto por 5 veredas las cuales son:

Referencias
https://web.archive.org/web/20190629154002/http://www.alcaldiamanizales.gov.co/

Corregimientos de Manizales

Cristalina (Manizales)


Looking Backward: 2000–1887 este un roman științifico-fantastic utopic al scriitorului american Edward Bellamy. A apărut în 1888 la editura Ticknor & Co. Una dintre cele mai de succes lucrări timpurii americane științifico-fantastice a fost a treia cea mai bine vândută carte din SUA în secolul al XIX-lea, efectele sale depășind cu mult domeniul literaturii.

Prezentare
Romanul utopic Looking Backward extrapolează o societate viitoare (din anul 2000) bazată pe observarea societății actuale (din 1887).

Primire

Note

Lectură suplimentară
 Edward Bellamy, Looking Backward, 2000-1887. Boston: Ticknor and Co., 1888. —First edition.
 Edward Bellamy, Looking Backward, 2000-1887. Boston: Houghton, Mifflin & Co., 1889. —Second edition.
 Edward Bellamy, "How I Came to Write Looking Backward," The Nationalist (Boston), vol. 1, no. 1 (mai 1889), pp. 1–4.

Legături externe

 Full text on gutenberg.org
 Anna Simon (reader), Looking Backward, 2000-1887 audiobook, LibriVox
 The Musical Telephone – a play based on a chapter in Edward Bellamy's Looking Backward, 2000-1887

Vezi și
1888 în literatură
Istoria științifico-fantasticului

Romane din 1888
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Edward Bellamy
Romane utopice

Looking Backward


În Satu Mare a existat o rețea de tramvai cu ecartament îngust, parte a liniei de tren Satu Mare-Ardud. În 8 noiembrie 1900 porțiunea din orașul Satu Mare (Gara Mare-Fierăstrăul cu abur) a fost electrificată și circulată de tramvaie. În 31 decembrie 1906 s-a renunțat la tramvaie electrice. În perioada interbelică exploatarea s-a oprit.

Legături externe
 http://www.transira.ro/bb3/viewtopic.php?t=1813
 https://www.transurbansatumare.ro/istoric/

Satu Mare

Tramvaiul din Satu Mare


Nakovanj se postavlja na stabilni panj i ima zadatak ublažiti udarce i vibracije uzrokovane udarcima čekića po predmetu i nakovnju. Radna površina nakovnja je zakaljena. Nakovanj se sastoji od središnjeg prizmatičnog dijela i dva čeona šiljka, od kojih je jedan konusnog oblika i služi za savijanje predmeta, a drugi je oblika piramide i služi za savijanje pod kutom. Na gornjoj površini nakovnja nalaze se dva otvora, jedan okrugli, jedan kvadratni, a služe za postavljanje pomoćnih alata.

Povijest kovanja

Tehnologija kovanja je jedan od najstarijih i najraširenijih postupaka obrade metala deformiranjem. U sklopu složenog metalurškog procesa dobivanja bakra, odnosno bronce iz malahita, njegovim taljenjem u naročitim pećima, čovjek je usput upoznao i željezo. Malahitu bi se, naime, kao taljivo dodavala i željezna ruda. Osim što bi potpomagala redukciju malahita, ona bi na sebe vezivala raznorazne nepoželjne čestice pijeska koje su bile sastavni dio malahita. Po završetku taljenja obrazovala bi se troska, koju je, nakon što bi se talina ohladila, bilo lako odvojiti od bakra. Ta je troska sadržavala komade željeza, koje je, međutim, bilo vrlo porozno, nalik na spužvu, po čemu je i nazvano spužvasto željezo. Pod udarcima čekića ponovno zagrijanog spužvastog željeza ostatak bi troske otpao, a željezo postalo kompaktnije. Tako bi se dobilo skoro čisto željezo, koje danas nazivamo kovanim željezom. Željezo u čistom stanju, međutim, mekše je od bronce, a k tome u dodiru s vlažnim zrakom brzo oksidira, tj. hrđa. Stoga drevim metalurzima nije ni moglo biti naročito zanimljivo – sve dok nije izumljen način da se dobije tzv. "dobro željezo".

"Dobro željezo" proizvodilo se ponavljanjem nekoliko ciklusa koji su se sastojali od zagrijavanja komada spužvastog željeza na temperaturu od oko 1200 °C, da bi omekšalo, a zatim udaranja čekićem, da bi se uklonila troska, a željezo sabilo. Zagrijavanje se obavljalo u posebnim pećima na drveni ugljen. Tom je prilikom željezo dolazilo u doticaj s ugljikovim monoksidom, kao produktom nepotpunog izgaranja drvenog uglja. To je pak pogodovalo difuziji ugljika u površinski sloj željeza. Kao rezultat nastajala bi slitina željeza i ugljika (čelik) bitno tvrđa i od bronce, čak i ako bi udio ugljika bio svega 0,5%. Pronađen je, dakle, čelik. Njegova su se mehanička svojstva također mogla poboljšati plastičnom deformacijom. Povrh toga, ljudi su već u ono doba morali primijetiti da se pougljičenjem ograničenim samo na površinski sloj, npr. oštrice mača ili vrška alata, postiže vrlo povoljna kombinacija visoke površinske tvrdoće s dobrom duktilošću (žilavost) unutrašnjosti, jezgre, izratka. Opisana metoda selektivnog pougljičavanja u biti odgovara suvremenom postupku cementiranja. Uloga ugljika u promjeni svojstava željeza, odnosno čelika, onodobnim metalurzima naravno nije bila poznata. Znanje i vještina izrade dobrog oružja ili alata stjecali su se iskustvom.

Izvori

Vanjske poveznice

 Alati

Nakovanj


Kuyaş, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Kuyaş eski Türkçede; güneş; koyu sıcak, güneşin şiddetle vurması anlamına gelir.

Coğrafya
Samsun iline 121 km, Vezirköprü ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Vezirköprü'nün mahalleleri

Kuyaş, Vezirköprü


A célula de memória é o bloco de construção fundamental da memória de computador. A célula de memória é um circuito eletrônico que armazena um bit de informação binária e deve ser configurada para armazenar uma lógica 1 (nível de alta tensão) e resetada para armazenar uma lógica 0 (nível de baixa tensão). Seu valor é mantido/armazenado até que seja alterado pelo processo de configurar/resetar. O valor na célula de memória pode ser acessado o lendo.

Ao longo da história da computação, diferentes arquiteturas de células de memória foram usadas, incluindo a de memória de núcleo e a de memória de bolha. Hoje, a arquitetura de célula de memória mais comum é a memória de metal-óxido-semicondutor MOS, que consiste em células de memória de metal-óxido-semicondutor (MOS). A memória de acesso aleatório (RAM) moderna usa transistores de efeito de campo (FETs) de metal-óxido-semicondutor (MOS) (MOSFETs) como flip-flops, juntamente com capacitores de metal-óxido-semicondutor (MOS) para certos tipos de memória de acesso aleatório (RAM).

A célula de memória da memória estática de acesso aleatório (SRAM, RAM estática) é um tipo de circuito flip-flop, normalmente implementado usando transistores de efeito de campo de metal-óxido-semicondutor (MOSFETs). Estes requerem energia muito baixa para manter o valor armazenado quando não estão sendo acessados. Um segundo tipo, o da memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM, RAM dinâmica), é baseado em capacitores de metal-óxido-semicondutor (MOS). Carregar e descarregar um capacitor pode armazenar um "1" ou um "0" na célula. No entanto, a carga neste capacitor vazará lentamente e deve ser atualizada periodicamente. Devido a esse processo de atualização, a memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) consome mais energia. No entanto, a memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) pode atingir maiores densidades de armazenamento.

Por outro lado, a maioria das memórias não voláteis (NVM) é baseada em arquiteturas de células de memória de porta flutuante. As tecnologias de memória não volátil, incluindo a memória programável apagável somente leitura (EPROM), a memória programável apagável eletricamente somente leitura (EEPROM) e a memória flash, usam células de memória de porta flutuante, que são baseadas em transistores de efeito de campo de metal-óxido-semicondutor (MOSFETs) de porta flutuante.

Descrição
A célula de memória é o bloco de construção fundamental da memória. Ela pode ser implementada usando diferentes tecnologias, como a bipolar, a de metal-óxido-semicondutor (MOS) e a de outros dispositivos semicondutores. Também pode ser construída a partir de material magnético, como núcleos de ferrite ou bolhas magnéticas. Independentemente da tecnologia de implementação utilizada, a finalidade da célula de memória binária é sempre a mesma. Ela armazena um bit de informação binária que pode ser acessada pela leitura da célula e deve ser configurada para armazenar um 1 e redefinida para armazenar um 0.

Importância

Os circuitos lógicos sem células de memória ou caminhos de realimentação são chamados combinacionais, seus valores de saída dependem apenas do valor atual de seus valores de entrada. Eles não têm memória. Mas a memória é um elemento-chave dos sistemas digitais. Em computadores, ela permite armazenar tanto programas como dados e células de memória também são usadas para armazenamento temporário da saída de circuitos combinacionais para serem usados posteriormente por sistemas digitais. Os circuitos lógicos que usam células de memória são chamados de circuitos sequenciais. Sua saída depende não apenas do valor presente de suas entradas, mas também do estado anterior do circuito, determinado pelos valores armazenados em suas células de memória. Esses circuitos requerem um gerador de temporização (ou clock) para sua operação.

A memória de computador usada na maioria dos sistemas de computador contemporâneos é construída principalmente a partir de células da memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM); como o esquema é muito menor que o da memória estática de acesso aleatório (SRAM), ela pode ser mais compactada, resultando em memória mais barata e com maior capacidade. Como a célula de memória da memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) armazena seu valor como a carga de um capacitor e há problemas de vazamento de corrente, seu valor deve ser constantemente reescrito. Esse é um dos motivos que tornam as células da memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) mais lentas que as células da memória estática de acesso aleatório (SRAM, RAM estática) maiores, que têm seu valor sempre disponível. Essa é a razão pela qual a memória estática de acesso aleatório (SRAM) é usada para cache no chip incluído em chips de microprocessadores modernos.

História

Em 11 de dezembro de 1946, Freddie Williams solicitou uma patente em seu dispositivo de armazenamento de tubo de raios catódicos (CRT) (tubo de Williams) com 128 palavras de 40 bits. Ele estava operacional em 1947 e é considerado a primeira implementação prática de memória de acesso aleatório (RAM). Naquele ano, os primeiros pedidos de patente para memória de núcleo magnético foram apresentados por Frederick Viehe. A memória de núcleo magnético prática foi desenvolvida por An Wang, em 1948, e melhorada por Jay Forrester e Jan A. Rajchman, no início da década de 1950, antes de ser comercializada com o computador Whirlwind em 1953. Ken Olsen também contribuiu para o seu desenvolvimento.

A memória de semicondutores começou no início dos anos 1960 com células de memória bipolares, feitas de transistores bipolares. Embora melhorasse o desempenho, não podia competir com o preço mais baixo da memória de núcleo magnético.

Células de memória de metal-óxido-semicondutor (MOS)

A invenção do transistor de efeito de campo de metal-óxido-semicondutor (MOSFET), também conhecido como transistor de metal-óxido-semicondutor (MOS), por Mohamed M. Atalla e Dawon Kahng nos laboratórios da Bell em 1959, permitiu o uso prático de transistores de metal-óxido-semicondutor (MOS) como elementos de armazenamento de células de memória, uma função anteriormente servida por núcleos magnéticos. As primeiras células de memória modernas foram introduzidas em 1964, quando John Schmidt projetou a primeira memória estática de acesso aleatório (SRAM) de metal-óxido-semicondutor (MOS) de canal p de 64 bits (PMOS).

A memória estática de acesso aleatório (SRAM) normalmente possui células de seis transistores, enquanto a memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) normalmente possui células de transistor único. Em 1965, a calculadora eletrônica Toscal BC-1411 da Toshiba usou uma forma de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) bipolar capacitiva, armazenando dados de 180 bits em células de memória discretas, consistindo de transistores e capacitores bipolares de germânio. A tecnologia de metal-óxido-semicondutor (MOS) é a base para a memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) moderna. Em 1966, o Dr. Robert H. Dennard no centro de pesquisa Thomas J. Watson da IBM estava trabalhando na memória de metal-óxido-semicondutor (MOS). Ao examinar as características da tecnologia de metal-óxido-semicondutor (MOS), ele descobriu que era capaz de construir capacitores e que armazenar uma carga ou nenhuma carga no capacitor de metal-óxido-semicondutor (MOS) poderia representar o 1 e o 0 de um bit, enquanto o transistor de metal-óxido-semicondutor (MOS) poderia controlar a escrita da carga no capacitor de metal-óxido-semicondutor (MOS). Isso levou ao desenvolvimento de uma célula de memória de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) de transistor único. Em 1967, Dennard registrou uma patente para uma célula de memória de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) de transistor único, baseada na tecnologia de metal-óxido-semicondutor (MOS).

A primeira memória estática de acesso aleatório (SRAM) bipolar de 64 bits comercial foi lançada pela Intel em 1969 com a lógica transistor-transistor (TTL) de Schottky 3101. Um ano depois, foi lançado o primeiro chip de circuito integrado de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM), o Intel 1103, baseado na tecnologia de metal-óxido-semicondutor (MOS). Em 1972, bateu os recordes anteriores em vendas de memória de semicondutores. Os chips de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM), no início da década de 1970, tinham células de três transistores, antes que as células de transistor único se tornassem padrão, desde meados da década de 1970.

A memória de metal-óxido-semicondutor complementar (CMOS) foi comercializada pela corporação de rádio da América (RCA), que lançou um chip de memória estática de acesso aleatório (SRAM) de metal-óxido-semicondutor complementar (CMOS) de 288 bits em 1968. A memória de metal-óxido-semicondutor complementar (CMOS) foi inicialmente mais lenta do que a memória de metal-óxido-semicondutor de tipo n (NMOS), que foi mais amplamente utilizada por computadores na década de 1970. Em 1978, a Hitachi introduziu o processo de metal-óxido-semicondutor complementar (CMOS) de poço duplo, com seu chip de memória HM6147 (memória estática de acesso aleatório - SRAM - de 4 kilobits - kb), fabricado com um processo de 3 micrômetros (µm). O chip HM6147 foi capaz de igualar o desempenho do chip de memória de metal-óxido-semicondutor de tipo n (NMOS) mais rápido da época, enquanto também consumia significativamente menos energia. Com desempenho comparável e muito menos consumo de energia, o processo de metal-óxido-semicondutor complementar (CMOS) de poço duplo eventualmente ultrapassou o de metal-óxido-semicondutor de tipo n (NMOS) como o processo de fabricação de semicondutores mais comum para memória de computador na década de 1980.

Os dois tipos mais comuns de células de memória de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM), desde a década de 1980, são as células de capacitores de trincheira e as células de capacitores empilhados. Células de capacitores de trincheira são onde buracos (trincheiras) são feitos em um substrato de silício, cujas paredes laterais são usadas como uma célula de memória, enquanto células de capacitores empilhados são a forma mais antiga de memória tridimensional (memória 3D), onde as células de memória são empilhadas verticalmente em uma estrutura celular tridimensional. Ambos os tipos foram lançados em 1984, quando a Hitachi introduziu a memória de capacitor de trincheira e a Fujitsu introduziu a memória de capacitor empilhado.

Células de memória de metal-óxido-semicondutor (MOS) de porta flutuante

O transistor de efeito de campo de metal-óxido-semicondutor (MOSFET) de porta flutuante (FGMOS) foi inventado por Dawon Kahng e Simon Sze nos laboratórios da Bell em 1967. A memória flash de célula multinível (MLC) foi introduzida pela NEC, que demonstrou células de nível quádruplo em um chip flash de 64 mebibit (Mb) armazenando 2 bits por célula em 1996. A V-NAND 3D, onde as células de memória flash são empilhadas verticalmente usando a tecnologia flash de captura de carga (CTP) 3D, foi anunciada pela Toshiba em 2007 e fabricada pela Eletrônicos Samsung em 2013.

Implementação
Os esquemas a seguir detalham as três implementações mais usadas para células de memória:
A célula de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM);
A célula de memória estática de acesso aleatório (SRAM);
Flip-flops como o J/K mostrado abaixo.

Operação

Célula de memória de memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM)

Armazenamento
O elemento de armazenamento da célula de memória da memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM) é o capacitor rotulado (4) no diagrama acima. A carga armazenada no capacitor se degrada ao longo do tempo, portanto, seu valor deve ser atualizado (lido e reescrito) periodicamente. O transistor nMOS (3) atua como uma porta para permitir leitura ou escrita quando aberto ou armazenamento quando fechado.

Leitura
Para ler, a linha de palavra (2) aciona uma lógica 1 (tensão alta) na porta do transistor nMOS (3) que o torna condutor e a carga armazenada no capacitor (4) é então transferida para a linha de bits (1) . A linha de bits terá uma capacitância parasita (5) que drenará parte da carga e retardará o processo de leitura. A capacitância da linha de bits determinará o tamanho necessário do capacitor de armazenamento (4). É uma troca. Se o capacitor de armazenamento for muito pequeno, a tensão da linha de bits levaria muito tempo para aumentar ou nem mesmo ultrapassaria o limite necessário para os amplificadores no final da linha de bits. Como o processo de leitura degrada a carga no capacitor de armazenamento (4), seu valor é reescrito após cada leitura.

Escrita
O processo de escrita é o mais fácil, o valor lógico 1 (alta tensão) ou lógico 0 (baixa tensão) desejado é direcionado para a linha de bits. A linha de palavra ativa o transistor nMOS (3) o conectando ao capacitor de armazenamento (4). O único problema é o manter aberto o tempo suficiente para garantir que o capacitor esteja totalmente carregado ou descarregado antes de desligar o transistor nMOS (3).

Célula de memória de memória estática de acesso aleatório (SRAM)

Armazenamento
O princípio de funcionamento da célula de memória de memória estática de acesso aleatório (SRAM) pode ser mais fácil de entender se os transistores M1 a M4 forem desenhados como portas lógicas. Dessa forma, fica claro que, em sua essência, o armazenamento de células é construído usando dois inversores de acoplamento cruzado. Este loop simples cria um circuito bi-estável. Um 1 lógico na entrada do primeiro inversor se transforma em 0 em sua saída e é alimentado no segundo inversor que transforma esse 0 lógico de volta em um 1 lógico que retorna o mesmo valor para a entrada do primeiro inversor. Isso cria um estado estável que não muda com o tempo. Da mesma forma, o outro estado estável do circuito é ter um 0 lógico na entrada do primeiro inversor. Após ser invertido duas vezes, ele também retornará o mesmo valor.
Portanto, existem apenas dois estados estáveis em que o circuito pode estar:
   = 0  e    = 1
   = 1  e    = 0

Leitura
Para ler o conteúdo da célula de memória armazenada no loop, os transistores M5 e M6 devem estar ligados. quando eles recebem tensão para seus portões da linha de palavras (), eles se tornam condutores e assim os valores  e  são transmitidos para a linha de bits () e para seu complemento (). Finalmente, esses valores são amplificados no final das linhas de bits.

Escrita
O processo de escrita é semelhante, a diferença é que agora o novo valor que será armazenado na célula de memória é direcionado para a linha de bits () e o invertido para seu complemento (). Os próximos transistores M5 e M6 são abertos conduzindo um 1 lógico (voltagem alta) na linha de palavras (). Isso conecta efetivamente as linhas de bits ao loop do inversor estável. Há duas possibilidades:
Se o valor do loop for o mesmo que o novo valor acionado, não haverá alteração;
se o valor do loop for diferente do novo valor acionado existem dois valores conflitantes, para que a tensão nas linhas de bits sobrescreva a saída dos inversores, o tamanho dos transistores M5 e M6 deve ser maior que o dos transistores M1-M4. Isso permite que mais corrente flua através dos primeiros e, portanto, inclina a tensão na direção do novo valor; em algum ponto, o loop amplificará esse valor intermediário para um trilho completo.

Flip-flop

O flip-flop tem muitas implementações diferentes, seu elemento de armazenamento é geralmente um ferrolho (latch) que consiste em um loop de porta NAND ou um loop de porta NOR com portas adicionais usadas para implementar o clock. Seu valor está sempre disponível para leitura como saída. O valor permanece armazenado até que seja alterado através do processo de definição ou redefinição. Flip-flops são normalmente implementados usando transistores de efeito de campo de metal-óxido-semicondutor (MOSFETs).

Porta flutuante

As células de memória de porta flutuante, baseadas em transistores de efeito de campo de metal-óxido-semicondutor (MOSFETs) de porta flutuante, são usadas para a maioria das tecnologias de memória não volátil (NVM), incluindo a memória programável apagável somente leitura (EPROM), a memória programável apagável eletricamente somente leitura (EEPROM) e a memória flash. Segundo R. Bez e A. Pirovano:
{{quote|Uma célula de memória de porta flutuante é basicamente um transistor de metal-óxido-semicondutor (MOS) com uma porta completamente cercada por dielétricos (fig. 1.2), a porta flutuante (FG), e eletricamente governada por uma porta de controle acoplada capacitiva (CG). Sendo isolado eletricamente, a porta flutuante (FG) atua como eletrodo de armazenamento para o dispositivo de célula. A carga injetada na porta flutuante (FG) é mantida lá, permitindo a modulação da tensão de limiar "aparente" (ou seja, VT visto da porta de controle (CG)) do transistor da célula.

Ver também
Flip-flop
Memória dinâmica de acesso aleatório

Referências

Eletrônica digital
Engenharia eletrônica
Memórias de computador
Sistemas digitais

Célula de memória (computação)


تطور المطبخ في اليابان على مدى قرون نتيجة للعديد من التغيرات السياسية والاجتماعية. أكبر تلك التغييرات كانت في العصور الوسطى والتي دفعتها طبقة النخبة مع فترة حكم الشوغون. في بداية العصر الحديث طرأت تغييرات هائلة على المطبخ الياباني نتيجة تأثير الثقافات الأخرى وبالأخص الثقافة الغربية.

المصطلح الحديث الذي يشير إلى «المطبخ الياباني» (نيهون ريوري ،日本料理 أو واشوكو ،和食) ويشير إلى الأطعمة التقليدية اليابانية على غرار ما كان موجود قبل نهاية العزلة الوطنية في عام 1868. في الإطار الأوسع لمعنى الكلمة، يمكن أن تشمل المكونات أو الأطعمة أو طرق الطبخ التي جاءت من الخارج، والتي طورها اليابانيون لجعلها خاصة بهم. المأكولات اليابانية تشتهر بالتركيز على المواد الغذائية الموسمية (旬 ،  شون)  ، ونوعية مكونات العرض.

تاريخ

عهد قديم - فترة هييآن
بعد فترة جومون، تحول المجتمع الياباني من شبه مجتمع يعتمد على الصيد والقطف إلى نمط الحياة في المجتمع الزراعي. كانت تلك هي الفترة التي بدأت فيها زراعة الأرز، بعد أن تم استقدامه من الصين  الأرز قصير الحبة كان النوع الوحيد من الأرز الذي يزرع في اليابان، بالمقارنة مع الأرز طويل الحبة الذي كان يزرع في المناطق الآسيوية الأخرى. كان الأرز يغلى عادة بدون أي إضافات ويدعى غوهان أو ميشي، وكان الأرز المطهو هو الوجبة المفضلة دائما، حيث تستخدم كلمة أرز كمرادف لكلمة «وجبة». كثيرا ما يخلط الفلاحين الدخن مع الأرز، وخاصة في المناطق الجبلية حيث لا ينتشر الأرز بكثرة.

خلال فترة كوفون، وصلت الثقافة الصينية إلى اليابان عبر شبه الجزيرة الكورية. وفي ذلك الوقت أصبحت البوذية ذات تأثير كبير على الثقافة اليابانية. بعد القرن السادس تابعت اليابان مباشرة الثقافة الصينية في ظل أسرة تانغ  وكان لهذا تأثير ملحوظ في منع استهلاك اللحوم في اليابان. في عام 675 أصدر الإمبراطور تينمو مرسوما يحظر استهلاك الماشية، الخيول، الكلاب، القردة، والدجاج خلال الفترة بين الشهر الرابع والتاسع من العام؛ وكان خرق القانون يوجب الحكم بالإعدام. كانت القردة تأكل قبل ذلك الوقت، ولكنه كان يأكل بشكل أكثر للأغراض الطبية. كان الدجاج في كثير من الأحيان يربى على أنه حيوانات مدجنة، في حين كانت الماشية والخيول نادرا ما تعامل على هذا الأساس. كان يضحى ببقرة أو بحصان في طقوس اليوم الأول من حصاد، حيث قدمت هذه الطقوس من الصين. إلا أن قرار الإمبراطور تينمو لم يحظر استهلاك الغزلان أو الخنازير البرية، التي كانت مهمة للنظام الغذائي الياباني في ذلك الوقت

شهد القرن الثامن العديد المراسيم الإضافية التي أدلى بها الأباطرة والإمبراطورات بشأن حظر قتل أي من الحيوانات. في عام 752، أصدرت الإمبراطورة كوكين مرسوم يحظر صيد السمك، لكنها وعدت بأن ما يكفي من الأرز سيعطى كبديل للصيادين الذين كانوا سيعانون من المرسوم الجديد. في عام 927، صدر مرسوم ينص على أن أي مسؤول حكومي أو عضو من النبلاء يأكل اللحوم يعتبر غير نظيف لمدة ثلاثة أيام، ولا يمكنه المشاركة في احتفالات الشنتو في القصر الإمبراطوري.

كما كان تأثير الثقافة الصينية هو الذي جلب عيدان تناول الطعام في وقت مبكر إلى اليابان. كانت عيدان تناول الطعام في هذا الوقت تستخدم في موائد النبلاء إلا أنها لم تستخدم عند العامة، حيث لم يزل استخدام اليد شائعا لتناول الطعام. كما استخدمت الملاعق المعدنية خلال القرنين الثامن والتاسع، ولكن فقط من قبل طبقة النبلاء. كما أدخلت طاولات الطعام على اليابان في هذا الوقت أيضا. بينما استخدم العامة طاولات بدون أرجل تدعى أوشيكي ، في حين استخدم النبلاء طاولات مطلية ذات أرجل أطلق عليها زين.

عند انحدار سلالة تانغ في القرن التاسع، أقدمت اليابان نحو الاستقلال في الثقافة والمطبخ. حيث كان هجرة ملعقة طعام بوصفها أداة لتناول الطعام من أهم الاختلافات، كما أن العامة بدأوا باستخدام عيدان تناول الطعام عند الأكل أيضا. تواصلت التجارة مع الصين وكوريا، إلا ان التأثير الكبير من خارج اليابان في المطبخ الياباني أو الثقافة اليابانية لم يلحظ مرة أخرى حتى القرن التاسع عشر. كان القرنان العاشر والحادي عشر علامة في تحسين مستوى آداب الطعام والطبخ.

تضمن الأطباق اليابانية في ما بعد القرن التاسع العديد من الأسماك واللحوم المشوية (ياكيمونو) ، والأطباق المطهية على البخار (موشيمونو) ، والحساء المصنعة من الخضار المفرومة واللحوم والأسماك (أتسومونو) ، الأسماك الهلامية (نيكوغوري) والخضروات والأعشاب البحرية والأسماك المتبلة بشكل كبير (أمه-مونو) ، ومخللات الخضار تسوكه-مونو التي تم معالجتها في الملح. ولم يستخدم الزيت أو الدهون بشكل كبير في الطهي. بينما استخدم زيت السمسم ولكن نادرا، لأنها كانت ذات كلفة إنتاج عالية

بعض الوثائق من فترة هييآن تنص على أن لحم الأسماك والطيور البرية كانت شائعة على موائد النبلاء جنبا إلى جنب مع الخضر. حيث تكونت مآدبهم من وعاء من الأرز والحساء، مع عيدان تناول الطعام، وملعقة، وثلاثة توابل هي الملح والخل والهيشو ، الذي كان يستخدم لتخمير فول الصويا، والأرز، والقمح. وكان الطبق الرابع عبارة عن مزيج من التوابل على حسب الرغبة لتغميس الطعام.تشمل الحلويات كعك صيني، ومجموعة متنوعة من الفواكة والمكسرات بما فيها الصنوبر والجوز المجفف، الكستناء، أما الفواكه فتتضمن الرمان، والخوخ، والمشمش، وأنواع الحمضيات. غالبا ما تنتهي الوجبات بكأس من الساكه.

فترة كاماكورا
مثلت فترة كاماكورا تغييرا سياسيا كبيرا في اليابان. قبل فترة كاماكورا كان الساموراي يقومون على حراسة عقارات النبلاء. وبعد أن فقد النبلاء السيطرة على الريف، سقطت طبقة النبلاء تحت الحكم العسكري من قبل الساموراي أنشأت حكومة عسكرية في عام 1192 في كاماكورا.وبينما كان المطبخ قبل هذه الفترة يركز على عناصر النكهة والتغذية، تغير في فترة كاماكورا للتركيز على العناصر الاحتفالية الرسمية

قام ميناموتو يوريتومو أول شوغون بمعاقبة الساموراي الذين تابعوا الأكل على طراز مأدبة العشاء التي أقامها النبلاء في السابق.كانت مأدبة الشوغون تدعى أوبان وكان يحضرها القادة العسكريون من المقاطعات. يعود أصل الأوبان إلى مأدبة غداء كانت تعقد في أيام المهرجان الذي حضره الجنود والحراس خلال الفترة هييآن وبالتالي كانت مرتبطة بدرجة المحارب. تكونت قائمة الطعام عادة ما تتألف من أذن البحر المجفف، وقنديل البحر، مخلل الخوخ الذي يطلق عليه أومه-بوشي الملح والخل كتوابل والأرز.

تعززت الفلسفة البوذية التي انتشرت خلال فترة كاماكورا عندما بدأت في الانتشار بين الفلاحين. حيث تعرض الذين قاموا بتجارة ذبائح الحيوانات أو الجلود للتمييز. حيث اعتبر الذين يمارسون هذه التجارة معارضا للفلسفة البوذية التي تحظر قتل الأحياء، في حين في ظل فلسفة الشنتو الفلسفة اعتبروا نجس. أدى هذا التمييز في النهاية إلى نشوء طبقة منفصلة تدعى البوراكو.

العصر الحديث
تعتمد المأكولات اليابانية على أساس الجمع بين المواد الغذائية الأساسية (شوشوكو ،主食)، عادة الأرز أو المعكرونة، مع الحساء، وأوكازو (おかず) بالإضافة لأطباق الأسماك، واللحوم، والخضراوات، والتوفو وما شابه ذلك، عادة ما تكون هذه الأطباق منكهة مع داشي ، ميسو، وصلصة الصويا وعادة تكون خفيفة الدسم.

الوجبة المعيارية اليابانية تتكون بشكل عام من عدة أطباق أوكازو المصاحبة لوعاء من الأرز الأبيض الياباني (غوهان ،御‍飯)، وعاء من الحساء وبعض تسوكه-مونو (المخللات).
أكثر الوجبات القياسية يضم عادة ثلاث أنواع من أوكازو ، ويطلق عليها إيتشي-جو-سنساي (一汁三菜؛ «شوربة وثلاثة أطباق». تستخدم تقنيات مختلفة في طبخ كل واحد من الأطباق الثلاثة أوكازو ، حيث قد تكون نيئة (ساشيمي)، مشوية، مسلوقة، على البخار، مقلية، أو متبلة.

على اعتبار أن اليابان هي بلد أرخبيل فإن شعبها يأكل الكثير من المأكولات البحرية.

المواد الغذائية الأساسية (شوشوكو)
هناك العديد من المواد الغذائية الأساسية التي تعتبر جزءا من المطبخ الوطني الياباني اليوم. ونسرد أدناه بعض من أكثر الأطعمة انتشارا:

الأرز (غوهان ،御‍飯)

 يقدم الأرز غالبا في اليابان على شكل الحبوب القصيرة Japonica. في الوضع التقليدي يقدم الأرز في وعاء مخروطي الشكل، ويطلق عليه اسم غوهان (御‍飯) أو ميشي (飯 عموما لا تشير إليه بالكلمة الأخيرة إلا من قبل الذكور). أما عندما يقدم الأرز في طبق مثل الشكل الغربي فيسمى رايس  (ライス بعد الإنجليزية كلمة «الأرز»). تشمل بعض أطباق الأرز الأخرى أوكايو، دونبوري (どんぶり«سلطانية») والسوشي.
المعكرونة (مين-روي،麺‍類)

 يتم تناول المعكرونة في الكثير من الأحيان محل الأرز في الوجبة. فهي تظهر في العديد من أطباق الحساء، أو تقدم باردة مع صلصة للتغميس.
الخبز (بان ،パ‍ン)

 الخبز (لفظة «بان» مستمدة من اللغة البرتغالية pão (ليست كلمة أصلية في اللغة اليابانية، والخبز في اليابان لا يعتبر من المواد الغذائية التقليدية اليابانية، ولكن منذ ظهوره في القرن التاسع عشر أصبح واسع الانتشار.

أطباق عامة
هناك العديد من الأطباق التي تعتبر اليوم جزءا من المطبخ الوطني الياباني. وترد أدناه بعض من هذه الأطباق:

 (أوكازو ،おかず)

 أطباق مشوية وأطباق مقلية (ياكيمونو (焼き物)) مثل ياكيتوري، أطباق مسلوقة (نيمونو (煮物))، أطباق محمرة (إتامه-مونو (炒め物))، أطباق على البخار (موشيمونو (蒸し物))، وأطباق مقلية في الزيت) أغه-مونو (揚げ物))، ساشيمي ، الحساء (سويمونو (吸い物) شيرومونو (汁物))، مخللات، مملحات، أغذية متبلة (تسوكه-مونو (漬け物)، أيه-مونو (和え物)، سونو-مونو (酢の物))، تشينمي

 |حلويات ووجبات خفيفة (أوكاشي'' (おかし)، أوياتسو (おやつ))

 الحلويات اليابانية واغاشي ،和‍菓‍子)، الحلويات اليابانية القديمة الطراز (داغاشي ،駄‍菓‍子)، الحلويات الغربية (يوغاشي ،洋‍菓‍子)، الخبز الحلو (كاشى بان ،菓子パン)

 الشاي وغيرها من المشروبات
 المنكهات والتوابل

 الأغذية المستوردة
أدرجت اليابان العديد من الأغذية المستوردة من مختلف أنحاء العالم (ومعظمهم من آسيا، وأوروبا، وبدرجة أقل في الأمريكيتين) في مطبخها وقامت بتكييفها على مر التاريخ لجعلها تناسب الشعب الياباني.

 المكونات

فيما يلي قائمة من المكونات الموجودة في المطبخ الياباني:

 الأرز
 الفول
 البيض
 الطحين
 الفاكهة
 (القمح الدابوق)
 اللحوم
 الفطر
 الشعرية
 منتجات الصويا
 الخضروات

أنواع عديدة من المأكولات البحرية هي جزء من المطبخ الياباني. نسرد فيما يلي فقط الأنواع الأكثر شيوعا، وتشمل أنواع المياه العذبة:

 المأكولات البحرية
 زعانف أسماك
 الثدييات البحرية
 المحار
 سرطان البحر (كاني)
 تجهيز المأكولات البحرية
 الأعشاب البحرية

 آداب الطعام

 ومن المعتاد القول قبل الطعام إيتاداكيماس ، والتي تعني حرفيا «سأتناول»، أما بعد الأكل، غوتشيسوسامادشتا،ごちそうさまでした . والتي تعني حرفيا «لقد كانت وليمة» وتقال إلى المضيف أو بعد تناول وجبة في مطعم إلى موظفي وأصحاب المطعم.

منشفة ساخنة
 قبل تناول الطعام، تقوم معظم الأماكن التي تقدم الطعام بتقديم منشفة إما رطبة وساخنة أو منشفة مرطبة وملفوفة بالبلاستيك، تستخدم هذه المنشفة لتنظيف اليدين قبل تناول الطعام وليس بعده. إنه من الفظاظة استخدامها لمسح الوجه أو أي جزء من جسم غير اليدين.

السلطانيات
 يتم تناول الأرز أو الحساء برفع الصحن ذات الصلة باليد اليسرى واستخدام عيدان تناول الطعام باليد اليمنى، أو العكس إن كان الشخص أشول.

صلصة الصويا
 لا تصب صلصة الصويا عادة على جميع الأطباق على الطاولة، وعادة يوضع صحن للتغميس. بينما يتم صب صلصة الصويا مباشرة إلى أطباق التوفو ومفروم الدايكون. على وجه الخصوص، لا يجوز إضافة صلصة الصويا إلى الأرز أو الحساء.

عيدان تناول الطعام
 لا يجب ترك عيدان تناول الطعام أبدا مغروسة رأسيا في صحن الأرز، لأن هذا يشبه عصي البخور (التي عادة ما تغرس في الرمل) خلال الطقوس الجنائزية. لا يجب استخدام عيدان تناول الطعام والغذاء أو للإشارة إلى الأشخاص أو الأشياء. كما أنه من المسيء للأدب العض على عيدان تناول الطعام.

الأطباق المشتركة
 عند تناول الطعام مع أشخاص آخرون بشكل مشترك من طبق واحد، ما لم يكن هؤلاء العائلة أو الأصدقاء المقربين جدا، استخدم عيدان طعام خاصة للصحن المشترك الذي يتم السكب منه إلى صحون الأفراد.

أكل ما يقدم
 من المعتاد أكل الأرز إلى الحبة الأخيرة. من غير اللائق اختيار الأطباق أو رفض أخرى أو طلب تبديل بعض الأطباق في المطاعم.يعتبر من عدم العرفان بالجميل تقديم هذه الطلبات وخاصة في الحالات التي تكون فيها الضيف، كما هو الحال في حال عشاء العمل. حسن الخلق يملي عليك أن تحترم اختيار البلد المضيف.

شرب
 حتى في الحالات غير الرسمية، يبدأ شرب الكحول عادة بالنخب (كانباي ، 乾‍杯) عندما يكون الجميع على استعداد وكؤوسهم مليئة. ومن غير المعتاد أن يصب الشخص لنفسه، ومن المتوقع أن يبقي كل شخص كؤوس الآخرين ملئى بالمشروب. عندما يبدأ شخص ما بصب الشراب الخاص بك يجب تثبيت كأسك بكلتا يديك، وشكره على ذلك.

 أطباق للمناسبات الخاصة
هناك بعض الأطباق اليابانية التي ترتبط بشدة بمهرجان أو حدث ما. وتشمل هذه الأطباق:

 بوتاموتشي أرز لزج مع أزوكي حلو يقدم في الربيع، في حين أن مصطلح هاجي / أوهاجي يستخدم في فصل الخريف.
 تشيماكي (كعكة الأرز الحلو على البخار): تانغو نو سيكو مهرجان غيون.
 هامو (نوع من السمك)، وسومين: مهرجان غيون.
 أوسيتشي: العام الجديد.
 سيكيهان، حرفيا «الأرز الأحمر»، أي مناسبة احتفالية.
 سوبا: ليلة رأس السنة. ويسمى هذا توشي كوشي سوبا'' (年越しそば) (حرفيا «سوبا عبور العام»).
 تشيراشيزوشي: هيناماتسوري

اقرأ أيضا
 ياكيتوري
 مانجيو
 تاريخ السوشي
 ساشيمي
 فوريكاكي
 شابو شابو
 قائمة الحلويات اليابانية
 تاكوياكي

المراجع

وصلات خارجية
 وصفات من المطبخ الياباني على موقع إن إتش كي وورلد.

مطبخ آسيوي
مطبخ بوذي

مطبخ ياباني


Jens Rohde (* 18. April 1970 in Holstebro) ist ein dänischer Politiker (Venstre, Radikale Venstre, Kristendemokraterne) und seit 1998 mit Unterbrechung Mitglied des dänischen Parlaments.

Beruf
Rohde arbeitete 1984–1997 als Journalist bei Radio Viborg, u. a. als Sportkommentator und EU-Reporter. Gleichzeitig war er 1991–1994 bei den Werbeagenturen CC Marketing Silkeborg und Byro in Viborg tätig. 1998 unterrichtete er Medien an der Viborg Ungdomsskole. Er betrieb eine eigene Beraterfirma JR media und leitete ab 1994 die Handelsvereinigung in Viborg. Schließlich schrieb er regelmäßig in den Zeitungen des Berlingske-Verlags.

Politik
Seit 1993 war Rohde Mitglied der rechtsliberalen Venstre-Partei. 1998 zog er in das Folketing ein. Von 2001 bis 2006 war er politischer Sprecher seiner Fraktion. Gegen die Mehrheit der Fraktion stimmte er für ein Gesetz, das lesbischen oder alleinstehenden Frauen ein Recht auf künstliche Befruchtung einräumte. 2005 trat er aus der dänischen Volkskirche aus, nachdem hunderte Pastoren im Weihnachtsgottesdienst die Asylpolitik der liberal-konservativen Regierung kritisiert hatten. Als Venstres medienpolitischer Sprecher setzte er sich energisch für eine Privatisierung des Senders TV 2 ein.

Zum 9. Januar 2007 verließ er das Parlament, um Direktor von TV 2 Radio zu werden. Diesen Posten verlor er jedoch am 13. November 2007, dem Tag der Folketingswahl. Sein Arbeitgeber gab an, Vorkommnisse während des Wahlkampfes hätten an Rohdes politischer Neutralität zweifeln lassen. Bereits zuvor war Rohde mit Spitzenvertretern der Sozialdemokraten aneinandergeraten.

Seit 2009 gehört Rohde dem Europäischen Parlament an. Zur Europawahl 2014 wurde er von der Parteispitze nicht als Spitzenkandidat nominiert, nachdem er weitreichende EU-Reformen angemahnt hatte. Rohde revanchierte sich Ende Mai 2014, indem er als erster Spitzenpolitiker den Rücktritt seines angeschlagenen Parteivorsitzenden Lars Løkke Rasmussen forderte.

Am 19. Dezember 2015 verließ Rohde seine Partei aus Protest gegen deren restriktive Asyl- und Ausländerpolitik und trat den oppositionellen Sozialliberalen bei. In diesem Zusammenhang äußerte er, Venstre habe sich in den letzten Jahren zunehmend von ihren liberalen Werten entfernt und zu stark der Dänischen Volkspartei angenähert. Im April 2021 wechselte er erneut die Partei und trat den Kristendemokraterne bei.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für Dänemark
Folketingsabgeordneter (20. Jahrhundert)
Folketingsabgeordneter (21. Jahrhundert)
Venstre-Mitglied (Dänemark)
Radikale-Venstre-Mitglied
Kristendemokraterne-Mitglied
Däne
Geboren 1970
Mann

Jens Rohde


Ertan Adatepe (d. 1 Ocak 1938, Ankara), Türk eski millî futbolcudur. MKE Ankaragücü, Galatasaray, Göztepe ve PTT'de sağiç mevkiinde oynadı.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
50'lili ve 60'lı yıllarda MKE Ankaragücü ve PT'de oynadı. 1965-1966 sezonunda 26 maçta 20 golle ve 1966 - 1967'de de 28 maçta attığı 18 golle iki sezon üst üste gol kralı oldu.  Gittiği Göztepe'de harika maçlar çıkardı.Göztepe ile Avrupa'da o zamanlar hayal diye nitelendirilen yerlere ulaştı. MKE Ankaragücü camiasi için kulüp tarihinin simge futbolcularındandır.

Millî takım kariyeri
7 kez millî takımlara çağrılan Ertan Adatepe, 5 kez Türkiye U-18, 1 kez Türkiye B, 1 kez de Türkiye A Millî forması olmak üzere toplam 7 kez millî formayı giymiştir ve müsabakalarda 3 gol kaydetmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1938 doğumlular
Ankara doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Türk Telekom GSK futbolcuları
Göztepe SK futbolcuları
Süper Lig 100'ler kulübü futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Süper Lig gol kralları
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları

Ertan Adatepe


Dra. Dorothy Sue Dunn de Araújo (1947) es una botánica, ecóloga brasileña, que desarrolla actividades como investigadora desarrollando trabajos en las líneas de : biodiversidad, conservación y uso sustentable de los recursos vegetales de restinga, IP/JBRJ , líder del Laboratorio de Palinología, de la Universidad Federal de Río de Janeiro, Río de Janeiro, y es profesora adjunta del Departamento de Ecología.

Algunas publicaciones
 . 2009. Briófitas do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba, RJ, Brasil. Acta bot. bras. 23 (2): 558-570

 . 2005. Formações vegetais da restinga de Marambaia - RJ. En: MENEZES, L. F. T., PEIXOTO, A.L. & ARAUJO, D.S.D. (Eds). História Natural da Marambaia. Edur. UFRRJ

 --------------------------, -----------------------------------------. 2004. Regeneração e riqueza da formação arbustiva de Palmae em uma cronoseqüência pós-fogo na Restinga da Marambaia, Rio de Janeiro, RJ, Brasil. Acta bot. bras. 18 (4): 771-780. 2004 artículo en línea

 . 2004. Flora e estrutura de comunidades no Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba – Síntese dos conhecimentos com enfoque especial para formação aberta de Clusia. pp. 59-76. En: C.F.D. ROCHA, F.A. ESTEVES & F.R. SCARANO (eds.) Ecologia, História Natural e Conservação do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba. RIMA: São Carlos

 . 2004. Estrutura do estrato herbáceo na formação aberta de Clusia do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba, RJ, Brasil. Acta Botânica Brasílica 18 (3): 677-687

 ---------------------, . 2001. Estrutura de uma comunidade arbustiva da restinga de Barra de Maricá – RJ. Revista Brasileira de Botânica, 24 (3): 273-281

 . 2000. Composição florística e estrutura do componente arbóreo de um trecho de Mata Atlântica na Estação Ecológica Estadual do Paraíso, Cachoeira de Macacu, Rio de Janeiro, Brasil. Rodriguesia 51 (78/115): 69-112

 . 2000. Variação da biomassa aérea de Allagoptera arenaria (Gomes) O.Kuntze numa comunidade arbustiva de Palmae na Restinga da
Marambaia, RJ. Revista Brasileira de Biologia 60 (1): 47-157

 -----------------------------------------------, --------------------------------------. 1999. Estrutura de duas formações vegetais do cordão externo da Restinga de Marambaia, RJ. Acta Botânica Brasilica 13 (2): 223-235 artículo en línea

 . 1998. Marambaia: a última restinga carioca preservada. Ciência Hoje 136 (23): 28-37

 . 1998. Comunidades Vegetais do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba. pp. 39-62. En: ESTEVES, F.A. (Eds.) Ecologia das Lagoas Costeiras do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba e do Município de Macaé, RJ. UFRJ, Río de Janeiro

 -----------------------------------------, . 1998. Restingas fluminenses: biodiversidade e preservação. Boletim FBCN 25: 27-51

 -----------------------------------------, . 1998. Comunidades vegetais do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba, pp. 39-62. En: F.A. Esteves (ed.). Ecologia das lagoas costeiras do Parque Nacional da Restinga de Jurubatiba e do município de Macaé. Río de Janeiro, Universidade Federal do Rio de Janeiro

 . 1997. Comunidades vegetais do cordão arenoso externo da Reserva Ecológica Estadual de Jacarepiá, Saquarema, RJ. pp. 47-63. In: Absalão. R.S. & A.M. Esteves (eds.). Ecologia de praias arenosas do litoral brasileiro. Oecologia Brasiliensis Séries. Volumen 3 PPGE-UFRJ. Río de Janeiro

 . 1997. Estrutura da vegetação e condições edáficas numa clareira de mata de restinga na Reserva Biológica Estadual da Praia do Sul (RJ). Revista Brasileira de Ecologia 1 (2): 36-43

 . 1993. Dry coastal ecosystems of the tropical Brazilian coast, pp. 477-493. En: Dry coastal ecosystems. volumen 2. Elsevier, Ámsterdam

 . 1992. Vegetation types of sandy coastal plains of tropical Brazil:A first approximation. pp. 337 – 347. En: Seeliger. U. (editor). Coastal plant communities of Latin America. Academic Press. San Diego

 . 1992. Fitossociologia da vegetação de antedunas da restinga de Setiba/Guarapari e em Interlagos/Vila Velha, ES. Boletim do Museu de Biologia Mello Leitão (N. Ser.) 1 :65-75

 . 1990. Análise fitossociológica na formação pós-praia da restinga de Setiba, Guarapari, ES. En: Watamabe (Org.) Anais do II Simpósio de Ecossistemas da Costa Sul-Sudeste Brasileira.. ACIESP. p. 455-466

 . 1986. Descrição e classificação dos tipos de vegetação da restinga de Carapebus, Rio de Janeiro. Revista Brasileira de Botânica 9: 173-189

  1984. Restingas: origem, estrutura e processos. Niterói, CEUFF

 . 1984. Análise florística das restingas do Estado do Rio de Janeiro. pp. 159-194. En: L. D. LACERDA; D. S. D. ARAUJO; R. CERQUEIRA; B. TURCQ (org.). Restingas: Origem, Estrutura e Processos. Niterói, CEUFF

 ----------------------------------------, . 1977. Renovação da comunidade vegetal de restinga após uma queimada. Anais do Congresso Nacional de Botânica 26º, Academia Brasileira de Ciências, Río de Janeiro: 1-17

Libros
  2005. História Natural da Marambaia. Editora: Edur. Universidade Federal Rural do Rio de Janeiro. 288 pp. ISBN 85-85720-49-2

 . 2000. Análise florística e fitogeográfica das restingas do Estado do Rio de Janeiro. Tesis de Doctorado. Universidade Federal do Rio de Janeiro, PPG-Ecologia, Río de Janeiro. 176 pp.

 . 1993. Dry coastal ecosystems of the tropical Brazilian coast. En: E. van der Maarel (ed.) Dry coastal ecosystems: África, América, Asia, Oceanía. Ámsterdam, Elsevier

 ----------------------------------, -----------------------------------------, ----------------------------. 1982. Restingas brasileiras: uma bibliografia. Editor Fund. Est. Engenharia do Meio Ambiente, 48 pp.

 . 1979. Os manguezais do recôncavo da Baía de Guanabara. Volúmenes 10-79 de Cadernos FEEMA: Série técnica. Editor Governo do Estado do Rio de Janeiro, Secretaria de Estado de Obras e Serviços Públicos, Fundação Estadual de Engenharia do Meio Ambiente, 113 pp.

 ------------------------------------------. 1978. As comunidades vegetais das margens das lagoas da Baixada de Jacarepaguá. Volúmenes 3-78 de Cadernos - Fundação Estadual de Engenharia do Meio Ambiente : Série técnica. Editor Governo do Estado do Rio de Janeiro, Secretaria de Estado de Obras e Serviços Públicos, Fundação Estadual de Engenharia do Meio Ambiente, 30 pp.

 . 1972. Umbelíferas. Volumen 71 de As plantas. Parte 1 de Flora ilustrada catarinense / planeada y editada por Raulino Reitz. Editor Herbário "João Barbosa Rodrigues". 205 pp.

Referencias

Enlaces externos

 Nueva especie en la mata atlántica, en YouTube

Botánicas de Brasil
Palinólogos
Ecólogos de Brasil
Escritores en portugués
Escritores en inglés del siglo XX
Profesores de la Universidad Federal de Río de Janeiro
Alumnado de la Universidad Federal de Río de Janeiro

Dorothy Sue Dunn de Araujo


Eupatoriinae, podtribus glavočika cjevnjača, dio tribusa Eupatorieae. Ime je došlo po rodu Eupatorium. Postoje dva roda sa ukupno 66 vrsta

Rodovi
 Eupatorium L. (61 spp.)
 Eutrochium Raf. (5 spp.)

Izvori

Eupatorieae

Eupatoriinae


Juan de Dios Ventura Soriano (8 March 1940 – 28 July 2021), better known as Johnny Ventura nicknamed , was a Dominican singer and band leader of merengue and salsa.

In 2004, he received the Latin Grammy Award for Best Merengue/Bachata Album for his album Sin Desperdicio; also, he was nominated for Best Merengue Album (2006), Best Contemporary Tropical Album (2010) and Best Salsa Album (2016) categories. In 2006, he received the Latin Grammy Lifetime Achievement Award, and in 2022, he entered the Latin Songwriters Hall of Fame.

The merengue legend was a legislator of the Lower House between 1982 and 1986. He also served as vicemayor of Santo Domingo from 1994 to 1998, and as mayor of Santo Domingo from 1998 to 2002.

Early history
He began his career as a singer when he presented himself with some friends in a program of devotees which was broadcast by La Voz de la Alegría weekly. The young Ventura, only 16 years of age, obtained first place of the participants. A little later, he started appearing in the programs of devotees which were sponsored by La Voz Dominicana. When Ventura Soriano appeared for the first time in the TV show: La TV busca una estrella, that was broadcast Friday night at seven, they rang the bell. In the following week, like a champion, Juan de Dios returned to be welcomed in the same competition. He practiced, worked and was crowned for the hit. Then he won first prize. Thereupon he won a lot of prizes in the devotees programs, until he was finally rewarded with the much desired scholarship which the broadcasting company, property of José Arismendy Trujillo Molina, gave for young talents. With La Voz Dominicana Juan de Dios studied music, vocal techniques and expression. This made Ventura one of the most famous singers in Latin America.

Political career
Ventura was elected Deputy to the National Congress from 1982 to 1986.

He was Vice Mayor of Santo Domingo, Capital of the Dominican Republic, from 1994 to 1998.

He was Mayor of Santo Domingo, Capital of the Dominican Republic, from 1998 to 2002.

Musical career
In 1959, Juan de Dios decided to take the name 'Johnny Ventura'. He started his career as a singer in several bands that presented themselves at the dances in La Feria. He worked with the orchestra of Rondón Votau and in 1961 with the band of the Dominican percussionist Donald Wild.

In 1962 he sang with Combo Caribe of Luis Pérez, with whom he recorded Cuidado Con el Cuabero, of which he was the author, and La Agarradera, of Luis Pérez. It was with this band that he recorded his first LP consisting of 12 songs.

In 1963, Johnny Ventura was recruited by the musical director Papa Molina to join La Super Orquesta San José, of which he was the director at that time. He joined as singer and as player of the güira. For two years Ventura was part of La Super Orquesta with stars such as Vinicio Franco and Grecia Aquino. Although no records remain of this group, this period was a landmark in his career.

In 1964, the Cuban impresario Angel Guinea insisted that Johnny Ventura create his own orchestra, the "Combo Show" which is known as an important part of the history of popular Dominican music.

In 1965, with his orchestra, Ventura recorded for the Fonogram label the albums La Coquetona, La Resbalosa and El Turun Tun Tun. In 1967 he travelled to the United States, where he immediately became a star. He is credited with the song "La muerte de Martin", with the voice of Luisito Martí, the Combo Show made their first golden record with Ah..! Yo No Se... No (1971).

In 1999, Ventura was inducted into the International Latin Music Hall of Fame and won the Lifetime Achievement Award from the same organization in 2003.

In 2006, Ventura was presented with the Latin Grammy Lifetime Achievement Award by the Latin Recording Academy in recognition of his career.

He has been compared to American singer Elvis Presley.

Personal life and legacy
On 28 March 2020, Ventura announced that he had tested positive for COVID-19 during the COVID-19 pandemic and was hospitalized. On 13 April 2020, he announced he had recovered and had tested negative for the coronavirus.

Ventura died from a heart attack on July 28, 2021,  at the age of 81.

Ventura's son, Jandy, also a musician who has branded himself as "El Legado" (The Legacy), released Yo Soy El Merengue with his father eight months after his death. It's unclear whether they recorded the song before Johnny's death or whether Jandy used an old, unreleased recording of Johnny. Jandy also collaborated with Milly Quezada and Carlos Vives to release Buscando Al Caballo (Homenaje a Johnny Ventura) on May of 2022.

Discography
 La Agarradera Vol. 4 (1962)
 Cuidado con el Cuabero (1963)
 El Llorón (El Florón) (1964)
 1920 y Otros Éxitos (1964)
 El Turun Tun Tun (1965)
 El Boogaloo Está en Algo (1965)
 La Resbalosa (1965)
 Siempre Pa' Lante (1966)
 Figurando (1966)
 El Papelito Blanco (1967)
 Noches en Quisqueya (1968)
 El Mamito (1968)
 Siempre en Órbita (1969)
 El Guataco (1970)
 Más Éxitos (1970)
 Ah..! Yo No Se... No (1971)
 Salsa y Algo Más... (1971)
 ¿Tú Sabes a Qué Yo Vine? Te Digo Ahorita (1972)
 Bambaraquiti (with Joseito Mateo) (1972)
 Traigo Mi Salsa... Pa' Tu Lechón (1972)
 Navidades En Merengues y Salves (with Rafael Colón) (1972)
 El Pingüino (1973)
 Acompaña a Sus Creaciones (1973)
 ...De Nuevo Presente (1973)
 Salsa! (1973)
 La Protesta de los Feos (1974)
 Un Poquito Para Atrás: Mamá Tingó (1974)
 El Hijo del Pueblo (1975)
 En Acción (1975)
 12 Aniversario (1976)
 ¡El Que Venga Atrás Que Arree! (1976)
 Solo Para Bailadores (1976)
 Excitante (1977)
 El Disco Rayao (1977)
 2 Aces al Tiro (with Rolando Laserie) (1977)
 Navidades Dominicanas (with Luis Alberti) (1977)
 Amar Es Vivir (with Rafael Colón) (1978)
 Presentando a Mi Nueva Cosecha (1978)
 En Su 15 Aniversario (1979)
 Yo Soy el Merengue (1980)
 Johnny Mucho... Mucho Johnny! (1981)
 Lo Que Te Gusta (1981)
 El Sueño (1982)
 Flying High (Volando Alto) (1983)
 Concierto de Amor (with Rafael Colón) (1983)
 Y Buena Que Está... María (1984)
 El Hombre y Su Música (1985)
 Navidad Sin Ti (1985)
 Capullo y Sorullo (1986)
 El Señor del Merengue (1986)
 Si Vuelvo a Nacer (1987)
 El Caballo... Una Leyenda (1988)
 Ayer y Hoy (1989)
 Quisqueya y Borinquen (1990)
 Éxtasis (1990)
 35 Aniversario Con Sus Invitados (1992)
 Siempre (1993)
 Retoñando (1994)
 El Gran Encuentro del Combo Show (1995)
 Como el Café (1996)
 Sin Desperdicio (2003)
 103 Boulevard (2006)
 Volvió la Navidad (2009)
 El Viejo Ta' en la Calle (2013)
 Tronco Viejo (2016)

Compilations
 12 Grandes Éxitos (1960)
 Vamos a Bailar Merembé (1968)
 Super Hits (1973)
 En Alas de Quisqueyana (1976)
 Super Hits Vol. 3 (1977)
 Salsa y Más Salsa (1977)
 Por el Campeonato Mundial! (with Wilfrido Vargas) (1977)
 Sonido Negro (1979)
 14 Éxitos de Johnny Ventura (1981)
 Las Tapas (1981)
 Un Saludo al Diputado: 14 Éxitos Vol. 2 (1982)
 Classic: Con Su Sabor Original (1985)
 16 Éxitos (1987)
 20 Éxitos en Salsa (1991)
 Los Reyes del Merengue (con Wilfrido Vargas) (1991)
 12 Golden Hits (1993)
 Grandes Éxitos (1993)
 The Best (1994)
 Brillantes (with Sergio Vargas) (1994)
 El Rey y la Reina del Merengue (con Milly Quezada) (1996)
 Cara a Cara (with Sergio Vargas) (1997)
 El Disco de Oro (1997)
 40 Aniversario: En Vivo (1998)
 Palo Bonito (1999)
 20th Anniversary (1999)
 Merenguero Hasta la Tambora (2000)
 Oro Merenguero (2000)
 El Oro del Caballo Negro (2001)
 22 Ultimate Hits Series (2002)
 Serie Azul Tropical (2003)
 Soy (2004)
 10 de Colección (2005)
 ¡Oye Que Rico Mami... Salsa! (2006)
 20 Éxitos Originales (2006)
 El Rey del Merengue (2007)
 Mis Favoritas (2011)

References

External links

1940 births
2021 deaths
20th-century Dominican Republic male singers
Dominican Republic male songwriters
Dominican Republic singer-songwriters
Male songwriters
Latin Grammy Award winners
Latin Grammy Lifetime Achievement Award winners
Latin music songwriters
Mayors of places in the Dominican Republic
Merengue musicians
Musicians from Santo Domingo
Afro-Dominican (Dominican Republic)

Johnny Ventura


L' ( ; abrégé ALEPA) est l'organe dépositaire du pouvoir législatif de l'État brésilien du Pará. Elle est composé de 24 membres appelés « députés d'État », élus pour quatre ans au scrutin proportionnel plurinominal.

Son siège est situé au palais de Cabanagem dans le quartier de Cidade Velha, à Belém, la capitale de l'État.

Histoire

L'Assemblée législative débute sa première législature le , au palais où se trouve aujourd'hui la place Dom Pedro II (détruite par un incendie en 1959). Elle déménage en 1960 au Teatro da Paz et en 1970 à son siège actuel, le Palais de Cabanagem.

Système électoral

L'Assemblée législative est composée de 41 députés élus pour un mandat de quatre ans au scrutin proportionnel plurinominal. Le vote est obligatoire pour les citoyens de , et facultatif pour ceux âgés de  ou de plus de .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Politique au Brésil
 Assemblées législatives des États du Brésil

Liens externes

Para
Pará
Para

Assemblée législative du Pará


Batman: Gotham Knights is a monthly American comic book series that was published by DC Comics. The original intent of this book was to feature the exploits of Batman and his extended family, such as Alfred Pennyworth, Batgirl, Nightwing, Robin, Oracle, and Catwoman, among others. The latter section of the run, however, came to focus much more upon his enemies.

The series also featured the popular "Batman: Black and White" back-up strip, which allowed various artists with widely varying styles to do their take on the Dark Knight in a black and white format. These back-up strips are also collected in trade paperback form. Contributors to this section include Jim Lee, John Byrne, John Buscema, Eduardo Risso, Jordi Bernet, José Luis García-López, Kyle Baker, Harlan Ellison, Dave Gibbons, Gene Ha, Gene Colan, Enrique Breccia, Claudio Castellini, Dick Giordano, Christian Alamy, Jason Pearson, Mike Wieringo, Alan Davis, Chris Bachalo, Denys Cowan, John Watkiss, Mike Kaluta, and Whilce Portacio.

Publication history
Batman: Gotham Knights began in the wake of the Batman: No Man's Land event, a year-long crossover event that had involved all main Batman titles. No Man's Land was followed by a soft relaunch of the main Batman titles, with new creative teams and new editorial direction; as part of this shakeup, the series Batman: Shadow of the Bat was cancelled and replaced with Batman: Gotham Knights. The original creative team consisted of writer Devin Grayson, the first ongoing female writer on a main Batman title, and alternating pencillers Dale Eaglesham and Paul Ryan. Meanwhile, the eight-page black-and-white backup stories were each written and drawn by different writers and artists. Issue #1, titled "Constraints", was published on January 19, 2000 (with a cover date of March). Ongoing penciller Roger Robinson began working on the series from issue #8, "Transference Part 1".

Issues #25–31 were integrated into the Bruce Wayne – Murderer? and Bruce Wayne – Fugitive crossover storylines. Grayson's run as writer ended at issue #32 with the critically-acclaimed one-issue story "24/7" showing a full day in the life of Batman. Scott Beatty then took over as writer from issue #33, with Robinson remaining as penciller. Beatty departed the series after issue #49, at which point the "Batman: Black and White" backup stories also ended.

The series was reinvented from issue #50 under the new creative team of writer A.J. Lieberman and penciller Al Barrionuevo: where previously the series had focused on Batman and the wider Bat-family of superheroes, the series shifted focus to examine Batman's relationships with his villains. Batman: Gotham Knights ultimately ran for a total of 74 issues with the last issue cover-dated April 2006. This title was among several which were cancelled at the conclusion of the Infinite Crisis storyline, before DC's "One Year Later" line-wide relaunch. The final story arc was left unresolved but was closed with Paul Dini's Detective Comics arc Heart of Hush.

Collected editions
Although Batman: Gotham Knights was originally uncollected at the time of publication, the majority of Devin Grayson's run as writer of the series has since been collected into two trade paperback volumes. The first story arc written by A.J. Lieberman was also collected in trade paperback form around the time of its original publication.

Issues of Batman: Gotham Knights have also been included in collections of crossover events involving multiple Batman-related titles:

 Issue #13 was included in the paperback collection Batman: Officer Down, published August 2001.
 Issues #25–32 were included in the original collections of Batman: Bruce Wayne – Murderer? and Batman: Bruce Wayne – Fugitive, published 2002 to 2003, and the new editions published in 2014.
 Issues #56–58 were included in the original collected editions of Batman: War Games, published in 2005, and the new editions published 2015 to 2016.

Additionally, individual stories from Batman: Gotham Knights have been included in other collected editions. Issue #10, "Guardian", was included in Legends of the Dark Knight: José Luis García-López, published in November 2021. Issue #23, "Fear of Success", was included in Batman: Scarecrow Tales, published April 2005. Issue #32, "24/7", was included in the first volume of Batman: The Greatest Stories Ever Told, also published April 2005. Several stories were also included in the Batman: Arkham trade paperback collections, published 2017 to present:

 Batman: Arkham – Hugo Strange included the four-part story "Transference" from issues #8-11.
 Batman: Arkham – Mister Freeze included "Fire & Ice" from issue #59.
 Batman: Arkham – Clayface included the four-part story "The Shape of Things to Come" from issues #68-71.

The "Batman: Black and White" backup stories published in issues #1-49 have been collected in their own series of hardcover and paperback collections. The stories from issues #1-16 were included alongside five never-before-published stories in Batman: Black and White Volume 2, initially published in September 2002 as a hardcover book and republished in October 2003 as an oversized softcover. The backup stories from issues #17-49 Batman: Black and White Volume 3 were published as a comics-sized hardcover in May 2007, while a softcover edition was released in 2008.

See also
 Detective Comics
 The New Batman Adventures

Notes

References

External links
 DC page
 Gotham Knights at the DCU Guide

de:Batman (Comicserien)#Batman: Gotham Knights

Batman: Gotham Knights


Vincent Gérard (født 16. december 1986) er en fransk håndboldspiller som spiller i Montpellier HB og Frankrigs herrerhåndboldlandshold.

Han repræsenterede Frankrig ved sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, hvor han tog sølv i mændenes turnering.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2020
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Frankrig
Olympiske sølvmedaljevindere fra Frankrig

Vincent Gérard


En digital pung refererer til en elektronisk enhed, der giver en mulighed til at foretage e-handels transaktioner. Dette inkluderer både køb af ting online med en computer eller køb med en smartphone i en butik. En persons bankoplysninger kan også forbindes med den digitale pung, ligesom de også kan have deres kørekort, sundhedskort, bonuskort og andre ID dokumenter opbevaret på telefonen. Legitimationsskrivelserne kan videreføres til en butiksterminal trådløst via nærfeltskommunikation (NFC). Digitale punge bliver i stigende grad lavet, ikke blot til basale finansielle transaktioner, men også til at fastslå en holders legitimation. Som eksempel vil en digital pung kunne bekræfte alderen på en køber overfor butikken, ved eksempelvis køb af alkohol. Systemet er allerede blevet populært i Japan, hvor digitale punge er kendt som Osaifu-Keitai eller "wallet mobiles".

Noter

Digitale valutaer

Digital pung


Janaina Mello Landini (20 de setembro de 1974) é uma artista visual contemporânea brasileira.

O trabalho da artista parte da apreensão semiótica das forças naturais e do comportamento humano para refletir sobre a complexidade do 1, do individual e singular, ao criar uma linguagem que incorpora noções em torno da relação entre frequência, ritmo e tempo, mostrando a interconexão infinita das trajetórias individuais em um sistema, na sociedade ou no nosso planeta. Suas obras transitam entre diferentes escalas, do objeto aos espaços públicos.

Nos últimos anos, exibiu seus trabalhos em exposições no Brasil, França, Holanda, Estados Unidos e Emirados Árabes. Seu trabalho participa de coleções privadas e institucionais como o Museu de Arte do Rio, a Fondation Carmignac e BIC Collection na França e na sede do Facebook em Menlo Park. Suas principais exposições foram no Palais de Tokyo em Paris, no castelo de Chaumont-sur-Loire, na 13ª edição da Bienal do Mercosul e na Zipper Galeria.

Carreira
Janaina de Mello Castro Landini nasceu em São Gotardo, Minas Gerais. Graduou-se em arquitetura em 1999 e cursou Belas Artes de 2004 a 2007, ambas na Universidade Federal de Minas Gerais. Em Belo Horizonte, trabalhou como arquiteta por dez anos e criou cenografias e figurinos em algumas peças de teatro e filmes de propaganda entre 2003 e 2006. Em 2010, Janaina fez direção de arte do longa-metragem Deserto Azul de Eder Santos. Em seguida, coordenou a produção das montagens artísticas em Inhotim e foi diretora de design de produtos da loja do mesmo instituto. Em 2013, mudou-se para São Paulo para se dedicar exclusivamente à própria arte.

Ciclotramas
Em 2010, Janaina iniciou sua experimentação de desenhar no espaço quadridimensional utilizando a tensão física, a torção de fios, pregos e nós para tocar em temas como interconectividade e interdependência, e sobre as telas, o desenho se transforma num misto de pintura, escultura e bordado. Ciclotrama é um neologismo da própria artista para se referir a construção de uma estrutura esquemática, fractal e binária, que tende a um infinito potencial.

Como ato, "ciclotramar" é uma ação continuada de longa duração que consiste em dividir o todo e suas partes como na mereologia, estabelecendo uma relação com a prática artesanal, desmembrando uma corda sucessivamente em dois grupos até que sua unidade indivisível fique aparente e sustente todo o sistema. As Ciclotramas são pensadas a partir de sua condição de linguagem, uma ferramenta do repertório criado pela artista para o exercício de hermenêutica, costurando diferentes concepções formais epistemológicas, ontológicas e metafísicas num entendimento mais relativista, autônomo e poético que estas formas evocam.

As primeiras Ciclotramas da série Impregnação representaram o pensamento analítico dos conceitos de cálculo infinitesimal utilizando a forma das árvores binárias, onde a individuação de cada fio de uma corda pode ser visível dentro de conjunto maior. Em seguida, a série Aglomeração surge a partir das imagens trazida pelo atlas de anatomia humana e cirurgia de J.M.Bourgery e N.H.Jacob, onde a anatomia dos órgãos revela que as veias são estruturas semelhantes às Ciclotramas e esta forma está diretamente ligada à hidrodinâmica, revelada por Leonardo da Vinci ao tentar desenhar árvores, sendo o sangue um fluido, assim como a água dos rios e a seiva das plantas e do micélio. Surge-se a sobreposições das tramas criando uma estrutura mais próxima de um rizoma.

Na série Palíndromo, cujas extremidades foram ambas "ciclotramadas", formaliza-se a leitura cíclica entre fio versus corda versus fio, trazendo um viés hermético, onde todos os fios que estão de um lado também estão do outro lado da corda. A série Mãe Natureza destaca o palíndromo. Numa referência aos haplogrupos ou a árvore genealógica, estas Ciclotramas colocam em questão uma escala que ultrapassa o ciclo da vida individual mas que ao mesmo tempo o compõe.

Na série Expansão, cordas de diferentes constituições apoiadas sobre o chão sobem em direção à tela feita de vela náutica, bordada com as linhas da rosa dos ventos, faz-se referência às cartas náuticas de Portulano, delimitando cada uma das cordas suas próprias projeções cartográficas como referência a este novo modo solipsista de estar no mundo através das redes de internet. Na série Superestrato, camadas volumosas e biomórficas são engendradas a partir de fios de tipos diversos e configuram corpos complexos.

Na série Clusters, a margem vazia das telas sugere a ideia de representação de um recorte de algo muito maior e introduz o conceito de relação de ordem entre indivíduos distintos Na série Imanência, a visão conceitual do plano de imanência de Deleuze e Guattari guia a pesquisa. A ideia da singularidade de "uma vida" trazida pelo autores, se faz presente no corpo colorido de uma das tramas em meio a tantas outras tramas monocromáticas que se espalham para além das bordas da tela.

A série dos Diálogos acontecem pela afinidade conceitual. A progressão geométrica dos fios da trama foi substituída pela sequência de Fibonacci em diálogo com o matemático Leonardo Fibonacci. A aproximação com a pesquisa do neurocientista Santiago Ramon y Cajal também provocou um diálogo sobre a configuração dos neurônios cerebrais.

Este pensamento sistêmico é a essência do campo de afeto de uma Ciclotrama. Em última análise, não se trata de representar metáforas, mas de criar um sistema abstrato desses temas e fenômenos equivalentes.

Labirintos
Em 2009, iniciou a série dos Labirintos que se manteve complementar à pesquisa das Ciclotramas. Enquanto as Ciclotramas são pensadas de maneira calculada e interdependente e o resultado tem aparência biomórfica, os Labirintos são pensados de forma fluida e rizomática, pois suas perspectivas são impossíveis de existir na realidade, portanto possui um resultado é cartesiano.

A artista iniciou o exercício de invenção de uma perspectiva inspirada num palácio da memória, o percurso começa a partir de lugar real do mundo, como um quarteirão de uma cidade ou um apartamento. Num movimento mental de busca em profundidade, o espaço conhecido é registrado, somando-se o que se vê a cada esquina ou nó, nesse caso, desconsiderando detalhes, se atendo apenas ao traçado dos espaços não edificados, espaços negativos ou ainda dos espaços permeáveis das possibilidades de ir e vir. Por consequência as vias se formam esquematicamente através dos elementos relativos aos espaços edificados, impermeáveis ou espaços positivos, como descrito no livro de Marc Augè, o Não-Lugar, e fazendo referência ao conceito criado por Christopher Alexander.

A tela, apresenta ao expectador uma perspetiva central que converge à uma centralidade mas não a um ponto de fuga, onde se apresentam somados vários pontos de observação, ao mesmo tempo numa única linha de visada. Esse labirinto descortinado permite que o olhar da pessoa entre e saia pelas vias, podendo se colocar em todos os lugares ao mesmo tempo. Estes são chamados Labirintos Rizomáticos.

Para a criação destes quadros a artista utiliza fitas de cetim de diferentes cores e larguras, tensionadas e fixadas na borda do chassi. Os desenhos são produzidos através do cruzamento das fitas sobre e sob a superfície como uma trama, ao final, as fitas recebem uma camada escurecedora à base de carvão mineral para diminuir o brilho e revelar a trama posterior. O cetim utilizado nas telas funciona como um elemento apurador: o material reflete a luz de acordo com a posição do olhar; à medida que o espectador passa, a incidência luminosa altera os corredores criados pela perspectiva.

Em 2016, a artista apresentou a série Labirintos Sintrópicos na Zipper Galeria. Utilizando pregos e fios elásticos, ela realizou um conjunto especial de obras em cetim, partindo de sua pesquisa sobre os Labirintos Rizomáticos.

Espaço Preso
Em Espaço Preso, a artista reviveu uma de suas instalações da série Ludic Spaces ou Labirintos da Maldade concebida no início dos anos 2000. Estas instalações tinham como ponto principal a elaboração de um espaço que proponha a ativação de uma relação afetiva pela via da conexão indivíduo-meio. Espaço Preso foi o único da série já construído. A primeira versão aconteceu em 2011 no Palácio das Artes em Belo Horizonte, no Festival Eletrônica. Em 2022, a instalação foi apresentada na Zipper Galeria em São Paulo e também na 13ª edição da Bienal do Mercosul em Porto Alegre.

A instalação da artista permitiu ao visitante passear por uma sala com uma entrada e uma saída claramente visíveis. O interior, contudo, foi entrecortado por uma sequência de "grupos de força", estruturas conceitualmente construídas por conjuntos de elásticos que se repetem e se somam no espaço, criando uma aparência caótica.

À medida que o corpo avança nesse emaranhado, os conjuntos elásticos se deformam e ressonam no espaço, criando novas camadas de experiência. A sonoridade que surge a partir da vibração dos elásticos é um dos pontos fundamentais do trabalho. O músico percussionista Paulo Santos criou uma composição musical com durações variadas em 16 canais distribuídos em sensores que vão se ativando e se somando pela movimentação do corpo como num rastro sonoro que pode ser conduzido do estado mais harmônico ao estado cacofônico, mas sempre aleatório.

Artistas contemporâneos
Nascidos em 1974

Janaina Mello Landini


Jun Amano (født 19. juli 1991) er en japansk fodboldspiller. Han er medlem af Japans fodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

|-
|2018||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jun Amano


Epidendrum geniculatum é uma espécie de planta do gênero Epidendrum e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1882 por João Barbosa Rodrigues.

São conhecidas as seguintes subspécies de Epidendrum geniculatum Barb.Rodr. Os seguintes sinônimos já foram catalogados:

 Epidendrum hololeucum  Barb.Rodr.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Paraná,Rio de Janeiro, Santa Catarina e São Paulo. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de restinga.

Ligações externas

 Epidendrum geniculatum no projeto Flora e Funga do Brasil

Epidendrum
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1882

Epidendrum geniculatum