XI. Konstantinos Paleologos veya Kostantin Palologoz (Yunanca: Κωνσταντίνος ΙΑ' Δραγάσης Παλαιολόγος, Sırpça: Константин Палеолог Драга Konstantin Paleolog Dragaš; 8 Şubat 1405, Mistra - 29 Mayıs 1453, Konstantinopolis), 1449-1453 arasında imparatorluk yapmıştır ve son Roma (Bizans) imparatorudur. II. Manuil ile Makedonyalı Sırp Dejanović Hanedanı'nın üyelerinden Konstantin'in kızı Helene'nin sekiz çocuğundan dördüncü oğluydu. İstanbul'un Fethi sırasında ölmüştür.

Yaşamı

Mora Despotu
Konstantinos Mistra, Mora'da doğmakla beraber çocukluğunu Konstantinopolis'te geçirdi. 1437–1440 döneminde Bizans İmparatoru olan kardeşi VIII. İoannis İtalya'da Floransa Konseyinde Katolik ve Ortodoks kiliselerinin birbirine bağlanması için müzakerelerde bulunmakta iken Konstantinos, Konstantinopolis'te taht naipliği görevinde bulundu.

Ekim 1443'te devlet merkezi Mistra olan Mora Despotluğu görevine atandı. Babası II. Manuil, Mistra'yı bir Bizans dinsel ve kültürel merkezi yapmak için çalışmıştı ve Konstantinos de bu politikayı devam ettirdi. Yine babasının başlattığı Korint Kıstağı'nda Mora'yı ayıran eski klasik Altı Millik Sur (Heksamilyon)un devamlı tamirli bulunması ve kontrol altına alınması siyasetini de devam ettirdi.

1446'da Osmanlı Devleti aleyhine Hünyadi Yanoş komutası altında Macar ve Sırp hükümdarlarının dâhil oldukları büyük bir Haçlı ordusu Balkanlar'dan geçmiş; Niş önünde Osmanlı Rumeli eyalet ordularını yenmiş ve Bulgaristan'tan geçerek Varna'da Karadeniz kıyısına varmıştı. Osmanlı Devleti'nin bu zaafiyetinden istifade etmek isteyen Mora Despotluğu hemen Korint Kıstağı'nı ordularıyla geçerek Attika Yarımadası'na, özellikle Tebai ve Atina'ya saldırıp bu şehirleri ve etrafındaki arazileri ellerine geçirdiler. Buraları Latin İmparatorluğu kalıntılarından Atina Düklüğü idaresi altında idi ve Floransa asıllı Atina Dükü II. Nerio Acciajouli Osmanlı Devleti'ne yıllık tazminat ödeyen vasal bir hükümdar statüsü taşıyordu. Bununla yetinmeyip Arnavutluk'a kadar uzanan bir akın da yapmışlardı. En son olarak Delfi civarını ele geçirmişlerdi.

Tekrar Osmanlı ordusu komutanlığına çağrılan II. Murad, hemen bir ordu ile Haçlılar üzerine yürüyüp, 10 Kasım 1446'da Varna Savaşı'nda galip gelerek Haçlı ordusunu ortadan silmiş ve Macar Kralı, Papa temsilcisi kardinal gibi Haçlı Seferi idarecileri bu savaşta ölmüşlerdi.

Mora despotlarının bu tutumlarına çok kızan II. Murad Varna Savaşından hemen sonra mevsimin geçliğine bakmadan bir Mora seferine girişmiştir. Varna'da galip gelen 50.000-60.000 kişilik ordu ile Atina üzerinden Mora'ya yürümüş ve Mora kuvvetlerini Korint Kıstağı'ndaki yeniden pekiştirilmiş Heksamilyon surları arkasına püskürmüştür. Konstantinos bu surların Osmanlıları durduracağını sanmaktaydı. Fakat II. Murad'ın Osmanlı ordusu elinde bulunan yeni bir silahtan habersizdi. Bu yeni silah, uzun toplardı. 27 Kasım 1446'da Korint Kıstağı'na yetişen Osmanlı ordusu ellerindeki uzun topları kullanarak 10 Aralık'ta Heksamilyon surlarını yerle bir etmeyi başarmıştı. Mora Despotu olan Konstantinos hemen geçilmez sandığı Mora'nın dağlık bölgelerine kaçtı. Mevsimin geçliği ve havanın soğukluğu nedeniyle Osmanlı ordusu Mora'yı fetih etme harekâtına geçmeyip; iki koldan Mora içlerine akın yapılmış ve önemli miktarda ganimet ve esir toplanıp ordu Mora'dan geri çekilmiştir.

İmparatorluk Dönemi
Kardeşi VIII. İoannis'in 1448'de varis bırakmadan ölmesi üzerine Konstantinos ve kardeşi Demetrios Paleologos arasında kimin imparator olacağı hakkında bir uyuşmazlık çıkmıştır. Demetrios babasının Floransa Konseyi'nde vardığı Ortodoks ve Katolik kiliselerinin Papa'nın liderliği altında birleştirilmesi hakkındaki anlaşmanın aleyhinde olanlar tarafından tutulmakta; geçici taht naibi olan anneleri İmparatoriçe Helena ise Konstantinos'u tutmakta idi. Her iki taraf da, yıllık tazminat verip vasalı oldukları Osmanlı Sultanı II. Murad ın bu uyuşmazlığı halletmesini kabul etti. II. Murad, Konstantinos'un Bizans İmparatoru olmasını kabul etti. 6 Ocak 1449'da Konstantinos, XI. Konstantinos Paleologos Drageses adıyla Mistra'da imparator olarak ilan edildi ve taç giydirildi. Ortodoks Kilisesi Patriği'nin bulunmadığı ve Konstantinopolis'te yapılmayan bir taç giyme töreni o vakte kadar hiç görülmemişti. Bizans'ın gücü o kadar küçülmüştü ki İmparatoru başkentine taşıyacak Bizans donanması gemisi bulunmuyordu ve Konstantinos, 11 Mart 1449'da bir Katalan gemisi ile başkentine varabildi. Başkentte toplam 4 yıl 2 ay 18 gün kaldı.

II. Murad 1451'de ölünce 19 yaşındaki oğlu II. Mehmed ikinci defa Osmanlı Devleti Sultanı oldu. Yeni sultanın tahta geçmesi zamanındaki zayıf anını yakalamak isteyen XI. Konstantinos, padişah çocuğu olan ve İstanbul'da bir yıllık haraç karşılığı tutulan Orhan'ın eğer II. Mehmed yıllık haracı ikiye katlamazsa serbest bırakılacağını bildirerek tehditte bulundu.

İstanbul kuşatması ve fethi
Konstantinos, Fatih Sultan Mehmet'e elçiler ile hediyeler ve hazineler göndermişse de sultanın fikrini değiştirememiştir.
Fatih Sultan Mehmet'in Nisan 1453'te başlattığı son kuşatma karşısında Konstantinopolis'i savunabilmek için Ortodoks Kilisesi'nin Roma'ya bağlılığını kabul ederek Batı'nın desteğini kazanmaya çalıştıysa da sonuç alamadı.

Savaşta, teslimiyet yerine direnmeyi seçti. 29 Mayıs 1453'te surları aşan Osmanlı askerleriyle çarpışırken öldürüldü. Cesedinin bulunup bulunmadığı tartışma konusudur. Bazı kaynaklar sadece imparatorların giyme hakkı olan mor renkli çizmelerinden tanınan cesedinin ölü askerlerinin arasında bulunduğunu bildirirler.

Doğudaki pek çok kilise (Doğu Katolik Kiliseleri dâhil) kendisini "şehit ()" ve "aziz" olarak ilan etmişlerdir. Bazı Yunanlar ve Rumlar arasında hayatı, ölümü ve gelecek hakkında efsane ve inançlar da bulunmaktadır.

İmparator Konstantinos'un ölümünden sonra ailesi
İmparator Konstantinos Paleologos'un mensup olduğu Paleologos hanedanı Mora ve Atina despotlukları ile aşırı yakındı. Onursal ve Temsili olarak Paleologos Hanedanı lideri Mora Despotu sayılırdı. İmparator Konstantinos ölünce Paleologos hanedanının tüm mensupları, İmparator'un eşleri, çocukları, kardeşleri, hizmetçileri, görevlileri ve onların aileleri, İstanbul'daki soyluların bir kısmı ve aileleriyle birlikte Paleologos Hanedanı Mensupları sıfatıyla Mora ve Atina'ya kaçtılar. Mora ve Atina'nın İmparator Konstantinos'un soyuna olan saygıları sayesinde Paleologos hanedanı burada ev, tarla, küçük ve büyükbaş hayvan, köle ve para sahibi oldular. Mora ve Atina'dan sonra Paleologos Hanedanı Olimpos, Teselya ve Epir'e ardından tüm Yunanistan'a yayılarak Yunanistan'da yaşayan Yunan, Sırp, Macar, Makedon, Bulgar, Slav ve Rum milletlerini Bizanslaştırma politikasıyla Bizans'a benzetti ve Yunanistan üzerinde adeta yeni bir Bizans İmparatorluğu kurdu. Çok geçmeden II. Mehmed ve II. Bayezid fetihleri ile Yunanistan Osmanlı egemenliğine girdi. Yunanistan milletlerinin bir kısmı Müslüman oldu bir kısmı ise Hristiyan olarak kaldı ama Bizans kültürü ve yaşam tarzı yaklaşık 30 yıllık bir süreçte Yunanistan üzerine oturdu. Sonuç olarak Yunan kültürünü neredeyse kökünden değiştirdi. Fetihten sonra imparatorun kızkardeşinin oğlu devşirme olarak Osmanlı sarayına kabul edilmiş ve başarılı bir asker olarak Kaptan-ı derya Mesih Paşa olarak anılmıştır.

Popüler kültürde yeri
 2012 yapımı Fetih 1453 adlı filimde Recep Aktuğ tarafından canlandırılmıştır.
 2020 yapımı Netflix dizisi Rise of Empires: Ottomanda Tommaso Basili tarafından canlandırılmıştır.

Dipnotlar

Dış kaynaklar

1404 doğumlular
1453 yılında ölenler
15. yüzyılda Bizans imparatorları
Paleologos Hanedanı
15. yüzyılda Yunanlar
İstanbul'un Fethi
Mora Despotları
Doğu Katolikleri
Bizans-Osmanlı savaşlarında Bizanslılar

XI. Konstantinos


Anglistika. engleski studiji ili engleska filologija je znanost, grana filologije koja se bavi proučavanjem i engleskog jezika, književnosti na engleskom jeziku i kulture naroda govornog područja engleskog jezika.

Povijest
Engleski jezik, književnost i kultura sve sve do polovice 19. stoljeća proučavalo u okviru germanskih jezika i kulture. Uslijedilo je odvajanje germanistike, anglistike te skandinavske filologija, a samostalnom razvitku anglistike poticaj je dao svojim priručnikom Henry Sweet 1877. godine. Zadnjih se desetljeća kao zasebni studij izdvojila američka književnost, što je u Hrvatskoj rezultiralo posebnim studijem amerikanistike 1980., a u novije vrijeme i druge književnosti engleskih govornih područja posebno se izučava (afrička, australska).

Korijeni anglistike u Hrvatskoj su s lektorskim radom na Zagrebačkom sveučilištu Vladoja Dukata prije Prvoga svjetskog rata, a sami studij anglistike osnovao je Josip Torbarina polovicom 1930-ih.

Na hrvatskom jeziku danas se anglistika studira na sveučilištu u Zagrebu kao jednopredmetni (smjer: nastavnički, lingvistički, književno-kulturološki, prevoditeljski) i dvopredmetni studij (lingvistički, književno-kulturološki, prevoditeljski) na Filozofskom fakultetu, u Rijeci na Filozofskom fakultetu, prvotno na Pedagoškome fakultetu (od 1996. godine kao dvopredmetni studij u kombinaciji sa studijem Hrvatskoga jezika i književnosti, poslije kao odvojeni studij), na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Osijeku na Odjelu za anglistiku Sveučilišta u Zadru na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Splitu, na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Mostaru.

Vidi
Amerikanistika

Izvori

Vanjske poveznice
Portal Znanost: anglistika

Anglistika


Wilhelm Georg Berger (født 4 december 1929 i Rupea - død 8 marts 1993 i Bukarest, Rumænien) var en rumænsk komponist, musikolog, violinist og dirigent af tysk afstamning.

Berger studerede komposition, direktion, musikhistorie, violin og bratch på Musikkonservatoriet i Bukarest, og privat.

Han har skrevet 24 symfonier, orkesterværker, kammermusik, 21 strygerkvartetter, korværker,  instrumental musik etc

Berger var violinist i Georges Enescu Philharmonic Orchestra og Composers Union Quartet. Underviste herefter som musikolog.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "Lyrisk" (1960) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "Episk" (1963) - for orkester
 Symfoni nr. 3 "Drama" (1964) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Tragisk" (1964) - for orkester
 Symfoni nr. 5 "Højtidelig musik" (1968) - for orkester
 Symfoni nr. 6 "Harmoni" (1969) - for orkester
 Symfoni nr. 7 "Energi" (1970) - for orkester
 Symfoni nr. 8 "Stjerne" (1971) - for blandet kor og orkester
 Symfoni nr. 9 "Fantasi" (1974)
 Symfoni nr. 10 (1974) for orgel og orkester
 Symfoni nr.11 "Sarmisegetuza"(1976) - for vokalkvartet og blandet kor
 Symfoni nr. 12 "På Steaua" (1978) - for orkester
 Symfoni nr. 13 "Højtidelig" (1980) - for orkester
 Symfoni nr. 14 "BACH" (1985) - for orkester
 Symfoni nr.15 "Metamorfoser" (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 16 "Hvorfor" (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 17 "Og hvis" (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 18 (1986) - for orgel og orkester
 Symfoni nr. 19 "Året 1918" (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 20 "Uendelige sange" (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 21 "Mod og Glæde" (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 22 "Monolog" (1989) - for orkester
 Symfoni nr. 23 "Dialog (1989) - for orkester
 Symfoni nr. 24 "Lignelse" (1989) - for orkester
 21 Strygerkvartetter (1954-1988)
 Sonate (1979) - for orgel

 Om Wilhelm Georg Berger på www.musicweb-international.com

Komponister fra Rumænien
Violinister fra Rumænien
Dirigenter fra Rumænien

Wilhelm Georg Berger


Extreme Aggression četvrti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Kreator. Objavljen je 19. lipnja 1989. godine, a objavila ga je diskografska kuća Noise Records.

Iako je album već stekao veliku popularnost u SADu, ovaj je album upoznao mnoge obožavatelja iz SAD-a Kreatoru, primarno kroz glazbeni spot za pjesmu "Betrayer" koji se emitirao na MTV-evom Headbangers Ball.

Prvobitni omot albuma prikazivao je sliku čovjeka u kupaonici kako se gleda u ogledalo dok mu se lice raspada te maskota sastava izlazi iz njega. Diskografske kuće zamolile su sastav da promijene omot, što je rezultiralo novim, nebrutalnim omotom fotografije sastava iza narančaste pozadine.

Popis pjesama

Recenzije
Extreme Aggression je naišao na uglavnom pozitivne kritike. Jason Anderson, kritičar AllMusica dao je albumu četiri i pol zvjezdice od pet te je napisao: "Rezultati ovog izdanja iz 1989. godine su žestoki i bučni -- prvi veći trud izdanja sastava. Petrozzin i Fiorettijev rad na gitari je bolji nego ikad, i Reilovi bubnjevi su nepopustiljivi te se stalno poboljšavaju.

Nakon reizdanja 2017. godine, Extreme Aggression popeo se na ljestvicu, po prvi puta nakon 28 godina od prvog izdanja, na 90. mjesto njemačke ljestvice. Reizdani album Pleasure to Kill sastava iz 1986. godine, isti dan se popeo na njemačku ljestvicu.

Extreme Aggression našao se na trećem mjestu Loudwireove ljestvice "Thrash albumi koje nije objavila velika četvorka."

Osoblje
Kreator
Mille Petrozza – gitara, vokali
Jörg Trzebiatowski - gitara, prateći vokali
Roberto Fioretti – bas-gitara, prateći vokali
Ventor – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Dan Clements – prateći vokali (na pjesmama 6 i 7)
Greg Saenz – prateći vokali (na pjesmama 6 i 7)
Ostalo osoblje
Karl-U. Walterbach – izvršni producent
Steve Hienke – inženjer zvuka
Edwin Letcher – tipografija
Martin Becker – fotografija
Randy Burns – produciranje, inženjer zvuka
Malbuch – omot albuma

Izvori

Albumi sastava Kreator
Albumi iz 1989.

Extreme Aggression


Vratnička sahat-kula je posljednja sahat-kula sagrađena u Bosni i Hercegovini za vrijeme osmanlijske vlasti. Sagrađena je 1874. godine u Vratniku (Sarajevo). Bila je jedina izgrađena od drveta te poslije zbog tog razloga i srušena. Zato što je srušena, Gradačačka sahat-kula je preostala i nju se smatra posljednjom sahat-kulom izgrađenom tipičnim metodama od kamena.

Izvori

Povijest Sarajeva
Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu
Građevine u Bosni i Hercegovini

Vratnička sahat-kula


Hjardemålfilmen er en dansk eksperimentalfilm fra 1970. Filmen er lavet kollektivt af Hus-film, en gruppe af kunstnere, der havde skilt sig ud fra ABCinema, blandt andet Peter Louis-Jensen, Preben Nygaard Andersen, Bodil Marie Nielsen, Peter Sakse, Stig Brøgger og Claus Wanscher. I alt 15-16 mennesker bidrog til aktionen.

Handling
Hus-filmgruppens aktion er en besættelse eller befrielse af Hjardemål Kirke, der ligger tæt på Thylejren. Filmen består af tre dele: 1) idylliske billeder fra Thy-lejren, 2) besættelse af kirken og politiets aktion, 3) en aktion på Rådhuspladsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1970

Eksperimentalfilm fra Danmark

Hjardemålfilmen


Michael Berrin (born May 6, 1967), best known by his stage name MC Serch, is an American rapper and music executive. He gained fame as a member of the group 3rd Bass, which was active in the late 1980s and early 1990s. Serch has also worked as a solo artist and as a producer for other artists. In 1994, Serch executive produced Nas' debut album, Illmatic.

Early life and education
Serch grew up in Far Rockaway, Queens, New York City, in the streets.  He attended Far Rockaway High School and graduated from Music & Art High School. He is of Jewish descent.

Career

After recording three albums with 3rd Bass — The Cactus Album (1989), The Cactus Revisited (1990), and Derelicts of Dialect (1991)—Serch launched a solo career with Return of the Product (1992, Def Jam). The album featured two hit singles: "Here It Comes" (which hit #1 on Billboard's Hot Rap Tracks chart); and "Back to the Grill" featuring Chubb Rock, Red Hot Lover Tone, and Nas. Serch was the executive producer of Nas' Illmatic.

He also helped to cultivate the rapper O.C. after hearing him on the Organized Konfusion song "Fudge Pudge", helping him secure a record contract with Wild Pitch Records. In 1995, Serch also mentored the newly formed Non Phixion.

Since retiring from performing, Serch has run a promotions company (Serchlite Music). He appeared in Spike Lee's Bamboozled (2000) as a member of the fictitious hip-hop group Mau Maus (played by other real-life hip-hop performers such as Mos Def, Charli Baltimore and Canibus). His character was a white revolutionary who was supposed to be "1/16 black".

From 2003, he hosted Serch In The AM on Detroit urban radio station FM 98 WJLB; he was the first Jewish DJ at that station. MC Serch was dismissed from WJLB in March 2006, reportedly due to a dispute over a Super Bowl weekend party at the club Motor City Live.

Serch also hosted the VH1 reality series Ego Trip's The (White) Rapper Show which ended in March 2007. On the show he was known for his catchphrase "Woop-WOOP!". A follow-up show, Ego Trip's Miss Rap Supreme, debuted in 2008.

Serch has since returned to the radio airwaves in Detroit on the urban station Hot 102.7. Serch has also worked with Hot 102.7's youngest intern (The Black Intern) Daniel Berry, and Rucka Rucka Ali (Comedy Music Artist). Serch appeared in some of Rucka Rucka Ali's music videos.

In 2018 he gave an interview with DJ Vlad in which he claimed MC Hammer had once taken out a $50,000 contract on Serch's life, following a misunderstanding over lyrics.

In May 2021, MC Serch joined VidSig, a live global video platform, as Chief Creative Consultant.

Serch was an executive at HitPiece, a startup creating NFTs of songs that shut down in February 2022 under threat of action by Recording Industry Association of America, which labeled it a "scam operation" and after public criticism by major artists including Wolfgang Van Halen.

Discography

Solo
Return of the Product (1992, Def Jam)

with 3rd Bass
The Cactus Album (1989, Platinum)
The Cactus Revisited (1990)
Derelicts of Dialect (1991, Gold)

Guest appearances

References

External links
The Serch Says Podcast
MC Serch Interview

1967 births
Living people
American hip hop record producers
20th-century American Jews
American male rappers
Def Jam Recordings artists
Far Rockaway High School alumni
Fiorello H. LaGuardia High School alumni
Jewish rappers
People from Far Rockaway, Queens
Rappers from New York City
Jewish hip hop record producers
21st-century American rappers
Record producers from New York (state)
21st-century American male musicians
20th-century American rappers
20th-century American male musicians
21st-century American Jews

MC Serch


Volić Mali je hrid u Viškom otočju, sjeverno od grada Visa, oko 500 metara od obale otoka Visa. Oko 150 metara prema sjeveroistoku je veća hrid, Volić Veli.

Površina hridi iznosi 627 m2, a iz mora se uzdiže oko 1 metar.

Izvori

Viško otočje

Volić Mali (Viško otočje)


وردة قد تعني:

أشخاص

 وردة الجزائرية، مطربة جزائرية.
 عمرو وردة، لاعب كرة قدم مصري.

منشآت
 قصر الوردة، قصر تاريخي تونسي.

تاريخ
 الوردة البيضاء، رمز حركة ألمانية.
 مشروع الوردة، مشروع ما بين دولتين.
 معركة عين الوردة، معركة تاريخية.

فن
 مهرجان الوردة الذهبية، مهرجان مسرحي جزائري.
 وردة، فيلم مصري.
 وردة، فيلم قصير مصري.
 انتقام الوردة، مسلسل سوري.
 الوردة الأخيرة، مسلسل سوري.
 الوردة الحمراء، فيلم مصري.
 اسم الوردة، رواية إيطالية.
 حامل الوردة الأرجوانية، رواية لبنانية.
 وردة الصحراء، أغنية بريطانية.
 قاعدة الوردة، لعبة إلكترونية.

نبات
 الوردة، جزء ينمو في بعض أنواع النباتات.
 الوردة،  من النبات نورته تسمى الوردة.
 وردة البيسلان، زهرة شجر.
 سيلينة مجوفة الوردة، نوع نباتي.
 وردة السلطان قابوس، نوع نباتي.

فضاء
 سديم الوردة، سحب فضائية.

انظر أيضا
 ورد (توضيح)
 أوراد (توضيح)
 وارد (توضيح)
 مريد (توضيح)
 وردي (توضيح)
 وردية (توضيح)
 ورود (توضيح)
 النمر الوردي (توضيح)
 زهرة (توضيح)

وردة (توضيح)


Murray Favro (Huntsville, Ontario, 24 de diciembre de 1940) es un escultor canadiense que vive en Londres, Ontario.

Favro ha diseñado muchas guitarras. Como miembro de la Nihilist Spasm Band, tiene incursiones ocasionales en la percusión.

Está representado por la Galería Christopher Cutts de Toronto.

Referencias

Enlaces externos

Diseñadores de Canadá
Escultores de Canadá
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Guitarristas de Canadá
Percusionistas de Canadá

Murray Favro


{{Campeonato de Basquete|second_place=|season_champ_name=Rebaixados|league= BBL|sport= Basquetebol|logo=|pixels=|duration=|no_of_teams=18|TV= Telekom Entertain|season= Rebaixados para a ProA|season_champs= medi Bayreuth Frankfurt Skyliners|title="easyCredit" BBL 2022–23|top_scorer= DeWayne Russel (Oldenburg)|MVP= T.J. Shorts (Bonn)|finals=Playoffs|finals_champ= Ratiopharm Ulm (1º título)|finals_runner-up= Telekom Baskets Bonn|finals_MVP= Yago Mateus (Ulm)|seasonslist=|seasonslistnames=da BBL|prevseason_link=Basketball Bundesliga de 2021-22|prevseason_year=2021–22|nextseason_link=Basketball Bundesliga de 2023-24|nextseason_year=2023–24}}
A Temporada 2022–23 da Basketball Bundesliga (BBL), conhecida oficialmente como easyCredit BBL por razões de patrocinadores, foi a 57ª edição da principal competição de basquetebol masculino na Alemanha.

O clube berlinense ALBA Berlin é o atual tricampeão nacional quando alcançou o décimo primeiro título da liga.

Equipes participantes
A competição será disputada por dezoito equipes de dez Estados sendo que o Rostock Seawolves, campeão da 2.Bundesliga ProA substitui o Gießen 46ers, último colocado na temporada 2021-22. A equipe do FRAPORT Skyliners que foi penúltimo colocado e poderia ser rebaixado juntamente com seu rival hessiano, recebeu um convite (Wild CardI) e permanece nesta temporada.

Equipes por Estados

Temporada regular

Classificação
Classificação baseada no sítio oficial da BBL.

fonte:bbl.de

Confrontos

Resultados extraídos em easycredit-bbl.de, eurobasket.com ou basketball-bund.net.

Playoffs

Quartas de finais

Semifinais

Finais

Equipes rebaixadas para a 2.Bundesliga

  medi Bayreuth
  Frankfurt Skyliners

Top Four BBL Pokal - Oldemburgo 2023

MVP do TOP FOUR:  Nick Weiler-Babb

Clubes alemães em competições europeias

2023 no basquetebol
Temporadas da Basketball Bundesliga

Basketball Bundesliga de 2022-23


James Findlay (-) est un homme politique canadien de la Colombie-Britannique. Il est maire de Vancouver en 1912.

Biographie
Né à Montréal dans le Canada-Est, Findlay s'installe à Vancouver en juin 1887.

Il déloge le maire sortant  par  votes en 1912. Il ne se représente pas pour un second mandat.

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1854
Naissance à Montréal
Maire de Vancouver
Décès en octobre 1924

James Findlay (homme politique britanno-colombien)


جـوزف أبـي ضاهـر (مواليد غادير (جونية) 1947)هو شاعر، رسام، نحّات، صحافي، مسرحي، إعلامي وناشر. بدأ العمل في الصحافة سنة 1964 في مجلة «الدبور»، ثم تنقّل: محررًا، مديرًا للتحرير، رئيسًا للتحرير، مسؤولاً عن القسم الثقافي، وكاتب مقال في صحف ومجلات عدة، منها: الجريدة، الجديد، اللواء، العمل، الأحرار، لسان الحال، الجمهوريّة، الديار، الأنوار، الجندي اللبناني، المدينة، ايليت، فينوس.

أعماله
29 كتابًا (شعر، نصوص، بحوث، وسير) وموسوعة الزجل اللبناني في ستة أجزاء. تُرجم شعره إلى الفرنسيّة والإنكليزيّة وصدرت مؤلفات ودراسات عنه، من أبرزها كتاب «عطر الرغبات في شعر جوزف أبي ضاهر» للدكتور خريستو نجم. كتب وأعدّ وقدّم ثلاثة آلاف حلقة إذاعيّة في إذاعة لبنان، وصوت لبنان ولبنان الحر وصوت الجبل وصوت الحق (1969 ـ 2004). كتب وأعدّ مئات الحلقات التلفزيونيّة، موزّعة بين الـ: LBC، تلفزيون لبنان، M.T.V.NBN وART. كتب للمسرح 18 مسرحية للأطفال، وسبع مسرحيات للدمى المتحركة. معارضه التشكيليّة الخاصة توزّعت في لبنان: رسم (أربعة معارض)، نحت (معرضان)... وشارك في 18 معرضًا، وعرضت أعماله خارج لبنان في: ساو باولو، ريو دي جينيرو، الأرجنتين، الأورغواي وملبورن أستراليا. وأدرج اسمه في «موسوعة الفن التشكيلي اللبناني خلال مئة سنة» مع تقويم لأعماله. نال أوسمة وميداليات وجوائز في لبنان، وجائزة عالمية (ميدالية ذهبيّة لأفضل كلمات أغنية للأطفال في العالم (مهرجان زكينو دورو ـ إيطاليا 1987).

صحافة
أسس مجلة «صدى الأرز» (1968 ـ 1987) وشارك في تأسيس صوت النخبة والبناؤون الأحرار ودنيا الأحداث. أسس «دار كنعان للنشر» (1975 ـ 2001)، وتولّى الاشراف على إصدار مؤلفات أكثر من دار.
 مؤسس وصاحب مجلة «صدى الأرز» (1968 ـ1987).
 أحد أصحاب مجلة «صوت النخبة» (1989 - 1996).
 أحد أصحاب مجلة «دنيا الأحداث» ورئيس تحريرها منذ العام 1995
 محرر في مجلة «الدبور» (1964 - 1967).
 محرر الشؤون الخارجية في جريدة «الجريدة» (1968 – 1969).
 محرر الشؤون المحلية في جريدة «الجريدة» (1969 - 1970).
 المسؤول عن الصفحة الثقافية في جريدة «الجريدة» (1972 - 1973).
 مدير تحرير مجلة «المدينة» (1973 - 1974).
 سكرتير تحرير مجلة «الجديد» (1973 - 1975).
 محرر في وكالة «اخبار اليوم» (1973 –1974).
 مدير تحرير مجلة «أوروسكوب» (1975).
 محرر الشؤون المحلية والتحقيقات في جريدة «اللواء»(1975 - 1976).
 محرر في وكالة الأنباء الصحفية (1975 - 1976).
 المسؤول عن القسم الثقافي في جريدة «العمل» (1975 - 1982).
 محرر في وكالة الأنباء اللبنانية (1976 - 1979).
 المسؤول عن القسم الثقافي في جريدة «الأحرار» (1975 - 1984).
 مدير تحرير مجلة «الفراشة» (1979).
 المسؤول عن القسم الثقافي في مجلة «الجندي اللبناني» (1982 - 1983).
 أحد اصحاب ومؤسسي «راديو برس» للاعلام (1983 - 1988).
 المسؤول عن القسم الثقافي في مجلة «الهيئة الشعبية» (1984 - 1985).
 المسؤول عن القسم الثقافي في مجلة «حماية المستهلك» (1985).
 المسؤول عن القسم الثقافي في جريدة «لسان الحال» (1987 - 1988).
 المسؤول عن القسم الثقافي في جريدة «الجمهورية» (1988).
 المسؤول عن القسم الثقافي في جريدة «الديار» (1989).
 رئيس تحرير مجلة «الأسبوع الضاحك» (1989).
 رئيس تحرير مجلة «البناؤون الأحرار» (1986).
 كاتب في جريدة «الأنوار» (1982 - 2001).
 كاتب في مجلة «جمالك» (1989 - 1992).
 كاتب مقال «الصفحة الأخيرة» في مجلة «بشاريا» (1991 - 1994).
 رئيس تحرير مجلة «جحا» للصغار (1992).
 عضو جمعية المراسلين العرب (1992 - 1996).
 الاشراف على تحرير مجلات: عالم التجارة (1995 - 2000)، رجال (1997 - 2000)، دلال (1997 - 2001)، بوردا (1999 - 2000).
 الاشراف على تحرير مجلات: «ايليت عطور وماكياج» «ساعات ومجوهرات» «عالم الأفراح» - «سيارات» (2002 -
 رئيس تحرير مجلة «مناطق» (2001 - 2003).
 رئيس تحرير مجلة «صوت المحبة»
 رئيس تحرير مجلة «تي 2 تكنولوجيا واتصالات (2004 - 2005).
 الاشراف على تحرير مجلة «فينوس» (2007 - 2008)
 صاحب ومدير «دار كنعان» للطباعة والنشر والتوزيع (1974 - 2004).
 مدير دار النضال للطباعة والنشر (1990 - 1992)
 اشرف على إصدارات: دار الكاتب العربي، ودار الكتبي العربي (1992 - 1996)
 عضو مجلس كسروان الثقافي منذ العام 1973
 أمين سر عصبة الشعر اللبناني (1975 - 1994).
 عضو نقابة الناشرين اللبنانيين (1974 - 2004).
 عضو جمعية المؤلفين والملحنين وناشري الموسيقى منذ العام 1985
 عضو نقابة الفنانين المحترفين في لبنان منذ العام 1994
 عضو المركز اللبناني للمسرح (تابع للمؤسسة الدولية للمسرح) منذ العام 1976
 عضو مؤسس لجمعيات ثقافية واعلامية.

المؤلفات
حكايات لها (1973)، كلمات بلون عينيها (1975)، دفتر شعر باللغة اللبنانية (1978)، رسالة إلى حبيبتي (1976 ـ وصدر بالفرنسية في العام 1979، ترجمة وديع مبارك)، القبلة وسحر الشفاه (1980)، إلياس أبي شبكه الصحافي العاشق (1985)، الاخوان رحباني ـ هوامش من سيرة ذاتية (1986)، دفاتر الصيف (1987)، يوميات في المنفى (1990 ـ ترجم إلى الفرنسية وصدر بالإنكليزية 1994 بترجمة البروفسورين عدنان حيدر ومايكل بيرد) ـ أنا العاشق البحر (1993) - يا مريم، بالمحكية (1994) - موسوعة الزجل اللبناني: شعراء ظرفاء (1991)، قبل ما يفلّ الزهر، شعر بالمحكية (2006) - عن هاك الصبي، ملامح من سيرة بالمحكية (إصدار خاص 2008) - الغيم ناطور الوقت، شعر بالمحكية (2008)، صدر بالفرنسيّة ترجممة أمين زيدان (2012) - زهر برّي (منشورات دار مختارات 2008) - أنطون قازان ـ البطريرك إلياس الحويّك (سلسلة «الكبار»: 1995)، سفر من كتاب امرأة (1996)، قمح لمائدة العصافير (1999)، حكاية كل يوم (2001)، موسوعة الزجل اللبناني ـ شعراء ظرفاء ـ 6 أجزاء (الطبعة الأولى 2000 ـ الطبعة الثانية 2005)- أربعون وردة لحب مجنون: كابي اسكندر حداد (2008)، عن هاك الصبي (إصدار خاص 2008) - هل؟ (منشورات دار نلسون2011) - نساء بيكاسو (منشورات دار الفارابي 2012) - فوق بيدر (منشورات ستامبا ميديا 2012) - ديك وحكايا صغيرة (2014) - تحت شمس الوادي المقدّس. مفاتيح وجوه (منشورات رابطة قنّوبين للرسالة التراث 2014) - يوميّات عابرة (2016) - بيتر مدوّر: من جونية إلى جائزة نوبل (منشورات بلدية دونية 2016) - ثلاثيّة: أنا لا أعبد الله، سفرُ تكوين، إبليس الإله (2018) - جونية مدينة الصحافة (منشورات بلدية جونية 2018)- اميل مبارك أغاني الضيعة (منشورات بلدية عينطورة - كسروان (2018)- أسعد حرب الشمالي زجل الحنين (2019)-... وما دقّ مرّه الباب (2019).

الجامعة الأميركيّة للعلوم والتكنولوجيا

أربعون وردة لحب مجنون: كابي حدّاد (2008) - حبر لأوراق الذاكرة (الجزء الأول 2011) - وجوه في حديقة المبدعين (2013) طبعة ثانية (2016) - ع البركة: تقاليد لبنانية وعادات (بالاشتراك مع منشورات جامعة أركنصا أميركا 2012) طبعة ثانية (2016).

منشورات جامعة سيدة اللويزه

أنطولوجيا زجل الاغتراب اللبناني خلال القرن العشرين 1900 - 2000 (2010) - فؤاد حدّاد والقضية اللبنانيّة (2013) - فؤاد حبيش وزمن المكشوف (2016) - الصحافة اللبنانيّة (1851 - 1943) الجزء الأوّل (2017).

سلسلة الزجل اللبناني (جامعة الروح القدس - الكسليك)

الرئيس أيوب تابت: شاعر الوديّ (الطبعة الأولى 2009- الطبعة الثانية 2009) -الخوري لويس الفغالي: شمس الزجل اللبناني (الطبعة الأولى 2009 - الطبعة الثانية 2011) - أسعد الخوري الفغالي: شحرور الوادي والمنبر (2009) -الياس الفرّان: سلوى الهموم والغربة (2009) - رشيد نخله: أمير الزجل اللبناني (2009) - منصور شاهين الغريّب: شيخ الكار (2010) - يوسف فرنسيس البرّي: زهرة لبنان وصدى كسروان (2010) - شاهين حبيش: الشيخ القوّال (2011) - فريد جبّور: الزهر المنثور (2012) - رامز البستاني: أمير الزجل اللبناني (2013) - أمين أيوب: عروس المرسح اللبناني (2013) - يوسف الباحوط: رائد الزجل اللبناني (2014) - أنطون سلامه: قصة أميركا (2014) - منصور صافي نصر: الزجل الفصيح (2015) - سليم لطف الله: قصائد الغربة (2016) - مادلينا أبي حيدر: نبذة في الحرب الكونية (2016) - حنّا موسي: كتاب المنبر (2016) طبعة ثانية (2017) - يوسف أيعد غانم: البرج الأخضر (2018) - كابي حدّاد: قصائد الوطن والحبّ (2018) - قيصر مرعي: منبر الجيل الأوّل (2018).

مئات المقالات والبحوث والدراسات والتحقيقات والأحاديث في الصحف والمجلات اللبنانية والعربية.
ـ مراجعة وكتابة مقدمات لعدد من الكتب والدراسات.
ـ عشرات المحاضرات والندوات.

ـ كتاب «عطر الرغبات في شعر جوزف أبي ضاهر» للدكتور خريستو نجم (1998).
ـ بحوث ودراسات في صحف ومجلات لبنانية وعربية وعالمية.

الأعمال المسرحية
اسوارة الحظ (1980) ـ 3 حكايات زغار (1981) ـ بدنا نعيش (1981) ـ بونجور يا زغار (1982) ـ التجربة (من وحي السنة العالمية لجبران 1983) ـ بيت الفرح (1985) ـ زهرة الزمان (1986) ـ مغامرات زرزور (1987 و1992 ـ 1993) ـ لمين العيد (1991) ـ حوار الطرشان (1991) ـ كروم الدهب (1993) ـ مين أخد العيد (1994) تاج الأميرة (1994 ـ 1995) ـ لويزا وبياع القمح (1995 ـ 1996) - طيور السلام (مسرحيّة ايمائية 2005 - 2006 دبي، 2009 كازينو لبنان)ـ كتابة اغنيات مسرحيات خاصة بالأطفال.
ـ كتابة أغنيات «مسرح الساعة العاشرة» منذ العام (1985 ـ 2006)
ـ اعداد مهرجان كسروان الأول 1987.
مسرح الدمى

عروس الغابة (1985) ـ نجمة الحرية (1986) ـ شكور والأميرة نور - الجزء الأول (1987) ـ شكور والأميرة نور ـ الجزء الثاني (1988) ـ شكور الشطور (1991) ـ شكور والعصفور الدهبي (1994) ـ شكور وبابا نويل (1994).

الأعمال الاذاعية

الإذاعة اللبنانية: حكاية شعب ـ شعر (6 حلقات) 1969 ـ 1970 ـ شوية شعر (12 حلقة) 1969 ـ 1970
ـ حديث الشهر (7 حلقات) 1970 ـ 1971
ـ ميني راديو (برنامج للأطفال من إنتاج المركز التربوي للبحوث والإنماء (15 حلقة)
1981
ـ مجلّتي الصغيرة (36 حلقة 2011).

إذاعة صوت لبنان: قصة ومتل (تمثيلي ـ 36 حلقة) ـ 1982
ـ ندوة الأسبوع: اجتماعية ـ ثقافية (37 حلقة) 1982
ـ ندوة في التاريخ اللبناني مع الدكتور فؤاد افرام البستاني (45 حلقة) 1983
ـ صوت الثقافة (61 حلقة 1987 - 1988) - ضيعة المواهب (5 حلقات 1990) - من دفاتر ايامنا (173 حلقة 1990 - 1991)) - لطائف وطرائف (58 حلقة 1991) - تنين تنين (بث مباشر 13 حلقة 1991) - قطفة غزل (29 حلقة 1992) - أهلا وسهلا (24 حلقة 1992) - دفاتر الزجل (20 حلقة 2011) - دفاتر الزجل (20 حلقة 2011) - حدث اليوم (136 حلقة 2011) - حدث اليوم (1460 حلقة 2013 - 2016) - ذكريات (7حلقات 2015) صوت لبنان ضبيه.

إذاعة لبنان الحر: من خوابينا ـ حول الشعر الشعبي وأعلامه ـ (32 حلقة 1982)
ـ صباح الخير (90 حلقة 1985) - يا زغارنا الحلوين (خاص بالأطفال 380 حلقة 1986) - دغوش الدني (برنامج شعري ـ 270 حلقة) 1986
ـ قناديل المسا (165 حلقة 1987 - 1988) - صباح الورد (276 حلقة) 1990 - 1991) ـ قناديل المسا (995 حلقة) 1991 - 1996) -لـ صباح النور (بث مباشر 140 حلقة) 1988
ـ الأسبوعية الثقافية (317 حلقة 1991 - 1996).

إذاعة مون ليبان: صباح النور (شعر 220 حلقة 1985).

إذاعة صوت الحق: صباح الورد (98 حلقة 1987 - 1988).

إذاعة صوت الجبل: شباك الورد (98 حلقة 1987 - 1988) - فنان في الذاكرة (24 حلقة 1993).

أحاديث وندوات في معظم الإذاعات (132 حلقة).

الأعمال التلفزيونية

:LBCI

كتابة اسكتشات برنامج «مع النجوم» (18 حلقة) 1985 ـ 1986
ـ سيناريو وحوار«كل الألوان» دمى متحركة (18 حلقة) 1985 ـ 1986
ـ كتابة «مسرح الدمى» (28 حلقة 1990) - كتابة مسرح الطفل: بائع الأحلام (1990) - الزهرة المستحية (1991) - حربوق (1991). كتابة «قديس من لبنان» (1991).

كتابة حلقات «كبارنا»: (الجزء الأول: نصف ساعة 1992 - 1994): الياس أبو شبكه، مصطفى فرّوخ، إيليا أبو ماضي، عمر الأنسي، لحد خاطر، جورج مصروعه، شحرور الوادي، رشيد نخله، وديع صبرا، حبيب سرور، أنطون قازان، خليل الصليبي، عمر الزعنّي، البطريرك الياس الحويك.

كتابة حلقات «كبارنا» (الجزء الثاني: ساعة 2000 - 2001): عمر الزعنّي، عاصي الرحباني، لحد خاطر....

كتابة حلقة «كل شهر وإنتو بخير»: التداوي بالأعشاب (1993).

كتابة برنامج «دار الفنون» (18 حلقة 1993). كتابة حلقات خاصة بـ عيد الجيش (مهرجان بعبدات 1997 - 1998) - عيد الموسيقى في لبنان (بيروت - جونيه - دير القمر 1997 - 1998) - مهرجان الرقص (نهر الفنون 1997) - مهرجان انتخاب ملكة جمال لبنان (1997)- سهرة رأس السنة (1997 - 1998- 1999) - عيد الفطر (1999) - مهرجانات صيف 1998 (جونيه، دير القمر، قلعة المسيلحه، قصر الأمير أمين، عيد الـ LBCI الثالث عشر - برنامج «ع الباب يا شباب» (62 حلقة 1999 - 2000) -عيد الـ LBCI ا (2001) - كرنفال قرطبا (2001) - برنامج «ساعة بقرب الحبيب» (48 حلقة 2003 - 2004) - مشاركة في كتابة نصوص أخبار ضد كوم» (2010 -2012).

برامج وثائقية:

«الأرمن في لبنان» (120 دقيقة 1994) - «ادوار حنين مؤمن بالله وبلبنان» (75 دقيقة 1994) -«رياض شراره كاتبًا وتلفزيونيًا» (17 دقيقة 1994).

برامج المسابقات: أسئلة برنامج «باب الحظ» (11 حلقة 1994) - «اهلا بهالطله» (131 حلقة 1995 - 1997) - «عدّ ونطّ» (13 حلقة 1997) - اعداد الحلقات الخاصة من «نهاركم سعيد» 10 حلقات (صيف 2000).

اعداد برامج :«نادي النوادي» 1986 ـ 1987
ـ عضو اللجنة الحكم في برنامج «ستوديو الفن» 1988 و1992
ـ اعداد برنامج «ميلاد 88» (5 حلقات) 1988
ـ اعداد برنامج «فلتة زمانو» (46 حلقة) 1988 ـ 1989
ـ اعداد برنامج «مدرسة المواهب» (13 حلقة) 1990
ـ- مراقبة نصوص برامج الأطفال المحلية (LBCI) (1993 ـ 1996).

وثائقي تلفزيوني

TL:

برامج وثائقية: رياض المعلوف ـ 60 دقيقة (1996).

تاريخ دير سيدة بزمار للأرمن الكاثوليك ـ 30 دقيقة (1996).

فكتوريا خزامي (1996).

صلاح ستيتيه (1996).

منير وهيبه الخازن (1997).

كميل أبو صوّان (1997).

MTV:

برامج وثائقية: ايليا أبو شديد (1998).

كتابة نصوص برنامج «سنه عن سنه» (50 حلقة 1998 - 1999).

أسئلة برنامج لمين الملايين» (2001).

NTV:

كتابة نصوص لبرنامج «ستار كلوب» (حلقتان - 2004).

المستقبل:

سيناريو برنامج «رادار» تلفزيون المستقبل (30 حلقة - 2003).

NBN:

إعداد برنامج «دفاتر الشعراء» (22 حلقة - 1997 ـ 1998).
ـ

إعداد برنامج «دفاتر الذكريات» (38 حلقة - 1998 ـ 1999)
-

اعداد وتقديم برنامج «رجالات الوطن» فؤاد شهاب... (2001).

أعدت عنه:حلقة خاصة من برنامج «وجوه» (30 دقيقة ـ 2004).

ART:

اعداد برنامج «فتاة 2000» (13 حلقة (1999).

تلفزيون دبي:

كتابة أسئلة لبرنامج أطفال (370 سؤالا - 2005).

LBC- MBC:

كتابة أسئلة لبرنامج «من سيربح المليون» 352 سؤالاً - 2005).

إنتاج خاص:

كتابة برنامج «طَبَق الأصل» (33 حلقة - 1997 ـ 1998).

كتابة نصوص إعلانية - كتابة جينيريك (مقدمات) لبرامج: «كل الألوان»، «كيف وليش» (مع أغنيات) ماريا مرسيدس، ماريا وبس، ارضي مش للبيع، أخبار مش من هون (مع اغنيات)، استريليتا، الغريبتان، كاسندرا، روزا، خوان الغول، ألوندرا، النورس، نينا ريكا، أوريليا، ازميرالدا.

 «حكاية مدى» عن الراهبات الأنطونيات (الحازمية ـ الجمهور) 30 دقيقة (2004).
 حلقة من برنامج فنون تشكيلية ـ تلفزيون «فن ـ أوربِت» 2004.
 حلقة من برنامج «تحفة» 30 دقيقة ـ NTV (2006).
 حلقة من برنامج «وجوه» LBC (2006).
 «من دفاترهم» صوت لبنان «7 حلقات» (2007).

المعارض التشكيلية

معارض خاصة
 رسم: غاب سنتر، بخعازي ـ برمانا (1979)، الرابطة الفنية ـ جبيل (1986)، صالون الفنانين ـ بيروت (1993).
 نحت: «مرايا الغابات» ـ غاليري دار بخعازي ـ بيروت (1997).
 نحت: «ايقاع الشجر» ـ البيت اللبناني ـ الألماني ـ جونيه (2000). غاليري EXODE - بيروت رسم ونحت: «لعبة الألوان» (2019).

معارض مشتركة في لبنان
الفرقة الفنية ساحل علما (1976 ـ 1980 و1983) ولبنان 78: دار الفن والأدب ـ بيروت (1977) والفن اللبناني: مدرسة القلبين الأقدسين ـ الأشرفية (1978) والفنانون اللبنانيون: كازينو لبنان (1979) ومعرض أول نوار: الأشرفية (1979) ومعرض نوار ـ جامعة الروح القدس الكسليك (1980 و1983) واكليريكية غزير المارونية (1980) وأوتيل ألكسندر ـ بيروت (1982)، فنون لبنانية ـ بيروت (1983 و1986) وبوليفر ولو بريسم ـ جل الديب (1987) وستاسيون دي زار (1993) وغاليري أشكال ـ الكسليك (1996 ـ 1997) وغاليري صادر للثقافة والفنون (نحت ـ 1999) ومعرض الميلاد: البيت اللبناني الألماني ـ جونيه (نحت ـ 1999).

معارض مشتركة خارج لبنان
 ساو باولو ـ ريو دي جينيرو (1981)، الأرجنتين (1982)، الاورغواي (1982)، ملبورن ـ أستراليا (1993).
 ادرج اسمه في موسوعة «الفن التشكيلي اللبناني خلال مئة عام» مع تعليق وتقويم لأعماله.

مشاركات
 عضو الوفد اللبناني إلى مهرجان «الشعراء الشباب» (بغداد 1984).
 عضو الوفد اللبناني إلى مهرجان «الكويت عاصمة ثقافية للعالم العربي» (2001).

أوسمة وجوائز
 وسام المؤسسة الفرنسية للتشجيع على التقدم ـ رتبة كومندور (1972).
 وسام المنظمة الإنسانية ـ رتبة فارس (1973).
 الميدالية الذهبية لأفضل كلمات أغنية للأطفال في العالم (مهرجان زكينو دورو ـ 1986 ـ إيطاليا، باشراف منظمة اليونسف.
 جائزة أفضل تغطية اعلامية لمهرجان مخائيل نعيمة (1978).
 ميدالية العام 1987 من مجلس انماء كسروان ـ الفتوح لأفضل إنتاج أدبي وشعري.
 ميدالية مهرجان الفكر والفن الأول ـ معهد الرسل (1988(.
 جائزة الأب الشهيد بطرس ابي عقل للفنون التشكيلية (1993(.
 ميدالية الشرف للكشاف الماروني اللبناني 1998.
 درع مهرجان يوم الثقافة (نوّار 2000).
 جائزة سعيد عقل: عن مجموعة خطب ملكات (2 تموز 2003).

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء نقابة الفنانين المحترفين في لبنان
شعراء وشاعرات لبنانيون
صحفيو صوت لبنان
صحفيون لبنانيون
مواليد 1947

جوزيف أبي ضاهر


KSK Rochade Eupen-Kelmis ist ein Schachverein in Eupen in der Deutschsprachigen Gemeinschaft Belgiens. Der Klub gewann insgesamt acht belgische Landesmeisterschaften.

Geschichte des Vereins
KSK Rochade Eupen Kelmis entstand 1989 durch die Fusion von SK Rochade Eupen und SK Kelmis aus der Stadt Eupen und der Gemeinde Kelmis.

Der Schachverein SK Rochade Eupen wurde 1958 gegründet. 1960 organisierte er ein lebendiges Schachspiel, bei dem Georg Kieninger gegen Albéric O'Kelly de Galway spielte. 1969 startete SK Rochade Eupen in der 3. Division der belgischen Interclub-Liga und stieg 1974 in die 2. Division auf. 1978 richtete er die belgische Einzelmeisterschaft aus (Sieger Richard Meulders) und stieg in die 1. Division auf. 1979 stieg der Verein wieder in die 2. Division ab. Nach der Fusion stieg der SK Rochade Eupen-Kelmis 1991 erneut auf und spielt seitdem in der 1. Division. Zwischen 1994 und 2001 wurde der Verein achtmal belgischer Mannschaftsmeister in Folge. Seit 1995 hat er insgesamt siebzehn Mal am European Club Cup teilgenommen. 1996 erreichte der Verein das Finale der Vorrunde in Paris, qualifizierte sich für die Endrunde in Budapest und wurde 14. von 16 Mannschaften. 1991 bis 2000 veranstaltete der Verein jährlich das internationale CERA Chess Open als Active-Chess Turnier in Eupen. 1994, 1997 und 1999 richtete er die Vorrunde des European Club Cups aus. 2003 organisierte er die belgische Einzelmeisterschaft in Eupen (Sieger Geert Van der Stricht bei den Männern, Irina Gorshkova bei den Frauen), sowie 2008 (Sieger Bruno Laurent bei den Männern und Wiebke Barbier bei den Frauen). Mit dem 50-jährigen Bestehen wurde der Verein im Jahr 2008 königlich und heißt seitdem Königlicher Schachklub Rochade Eupen-Kelmis. Das 50-jährige Bestehen wurde gefeiert, unter anderem organisierte der Verein ein Unterwasserschachevent.

Seit 2012 ist Eckhard Rößler Präsident des Vereins. Zuvor war es seit 1968 Günter Delhaes, der bereits mehrfach auch Präsident des Königlichen Schachbunds Belgien war. Zu den bekannten Schachspielern, die für KSK Rochade Eupen-Kelmis gespielt haben, gehören Sjarhej Asarau, Konstantin Assejew, Alexander Berelowitsch, Vladimir Chuchelov, Norbert Coenen, Rustem Dautov, Jean-Marc Degraeve, Alexandre Dgebuadze, Serhij Fedortschuk, Michael Feygin, Thomas Fiebig, Igor Glek, Michail Gurewitsch, Florian Handke, Mychajlo Holubjew, Achim Illner, Arkadius Georg Kalka, Andrej Kawaljou, Igor Khenkin, Oleg Korneev, Erwin l'Ami, Daniel Alsina Leal, Felix Levin, Olivér Mihók, David Miedema, Parimarjan Negi, Igor Rausis, Alexander Rjasanzew, Matthias Röder, Mihail Saltaev, Anastassija Sawina, Daniel Schlecht, Bernd Schneider, Christian Seel, Sebastian Siebrecht, Hans-Hubert Sonntag, Rafael Vaganian, Loek van Wely und Luc Winants.

Erfolge
 1994–2001 achtmal Landesmeister von Belgien
 1994–2009 und 2011 siebzehn Mal Teilnehmer am European Club Cup

Weblinks
 Website von KSK Rochade Eupen-Kelmis

Einzelnachweise

Eupen
Sportverein (Eupen)

KSK Rochade Eupen-Kelmis


Balladen med Bob er en dokumentarfilm instrueret af Laila Hodell efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Dokumentarfilm fra Danmark

Balladen med Bob


Erich Georg Sebastian Anton von Falkenhayn (11 Eylül 1861, Burg Belchau, Batı Prusya - 8 Nisan 1922, Schloss Lindstedt, Brandenburg), Alman general ve Osmanlı mareşali.

İlk yılları
Prusya Eyaleti'nde Graudenz yakınındaki Burg Belchau'da doğdu. 1896 ve 1903 yılları arasında Çin'deki Qing hanedanı'nda hizmet etti ve Boxer Ayaklanması sırasında aktif görevde bulundu. Daha sonra, askeri kariyerinde giderek artan rütbesiyle, sırasıyla Brunswick, Metz ve Magdeburg'a gönderildi. 1913 yılında, Prusya Savaş Bakanı oldu.

I. Dünya Savaşı
14 Eylül 1914 tarihinde I. Marne Muharebesi sonrasında Alman Ordusu Genelkurmay Başkanı olarak Helmuth Johann Ludwig von Moltke'nin yerine getirildi.

I. Dünya Savaşı'nın başında Prusya Devleti Harbiye Nazırlığı ve daha sonra Almanya Genelkurmay başkanlığı yapmış, Genelkurmay Başkanlığı sırasında Verdun Savaşını kaybetmiştir. Falkenhayn ardından Transilvanya Dokuzuncu Ordu komutasını devraldı ve Ağustos ayında August von Mackensen ile Romanya'ya karşı ortak bir saldırı başlattı. Falkenhayn'ın güçleri dört ay'dan az bir süre içinde Romanya'nın başkenti Bükreş'i ele geçirdi.

Bu başarının ardından sonra da Türk-Filistin askeri komutasını almak için 7 Mayıs 1917 tarihinde İstanbul'a geldi. Suriye ve Irak'ta bir inceleme yaptıktan sonra görevi kabul ettiğini hükûmetine bildirdi. Almanya İmparatoru II. Wilhelm, 5 Haziran 1917'de General Erich von Falkenhayn'ın Yıldırım Ordular Grubu Komutanlığına tayinine ait kararı imzaladı. Osmanlı Ordusu'nda göreve başlayınca Müşir rütbesine terfi ettirildi.

Mayıs 1917'den itibaren Falkenhayn'a ayda 200.000 Türk altını tahsis eden Almanya, Yıldırım Harekâtı için 5 milyon altın lira harcamaya hazırdı. Tabii bütün bu paralar Türkiye'nin hesabına borç olarak yazılıyordu. Falkenhayn, bu altınlardan bir kısmını Mustafa Kemal Paşa'yı yanında tutmak amacıyla ona gönderdi. Fakat Mustafa Kemal Paşa bu altınları bağlı bulunduğu ordunun kayıtları altına aldırdı ve bunları iaşe giderlerinde kullanmak üzere teslim etti. General Falkenhayn'ın emrinden çıktığında ise karşılıklı imzaladıkları tutanağı geri istedi ve ona bu yolla verdiği rüşveti belgeletmiş oldu.

Aralık 1917'de Kudüs'ün alınmasında başarısız oldu ve görevinden alındı. Şubat 1918'de, Belarus'taki Onuncu Ordu komutanı oldu.

Emeklilik
1919 yılında ordudan emekli oldu ve malikanesine çekildi. Burada çok sayıda savaş, strateji kitapları ve otobiyografisini yazdı. Savaş anıları "Genel Merkezde Kritik Kararlar" olarak İngilizceye tercüme edildi.

1922 yılında Potsdam yakınlarındaki Lindstedt Sarayı'nda öldü.

Kaynakça

1861 doğumlular
1922 yılında ölenler
Alman generaller
Osmanlı mareşalleri
I. Dünya Savaşı'nda Alman askerler
Boxer Ayaklanması'nda kişiler
Unvansız Alman soyluları
Prusyalı siyasetçiler
Pour le Mérite sahipleri

Erich von Falkenhayn


ASW, a three-letter abbreviation, may refer to:

Alumino silicate wool, a type of mineral wool
Amalgamated Society of Woodworkers, former UK trade union
American School of Warsaw, Poland.
Amphibian Species of the World, an online herpetology database hosted by the American Museum of Natural History.
Anti-submarine warfare
Arc System Works, a video game development company
Artificial seawater
Arriva Scotland West, a defunct Scottish bus operator
aSmallWorld, an online social network service
ASW Distillery, a manufacturer of liquor located in Atlanta, Georgia
Aswan International Airport (IATA airport code "ASW"), an airport in Egypt
Asynchronous SpaceWarp, a framerate smoothing technique used on the Oculus Rift

Sports
All-Star Wrestling, a former professional wrestling promotion based in Vancouver, Canada
All Star Wrestling, a professional wrestling promotion based in Liverpool, England
Altijd Sterker Worden, a club from Dordrecht, Netherlands that merged into SC Emma
Altijd Sterker Worden, a club from Hendrik-Ido-Ambacht, Netherlands under its original name

ASW


الدوري الإيطالي الدرجة الأولى 1995–96  هو موسم من الدوري الإيطالي الدرجة الأولى. أقيم خلال الفترة 27 أغسطس 1995، وحتى 12 مايو 1996، وفاز فيه إيه سي ميلان.

الترتيب

1 تأهل نادي يوفنتوس لدور المجموعات بصفته بطل دوري أبطال أوروبا

النتائج

إيطاليا في 1995
دوريات كرة قدم أوروبية في 1995–96
دوريات كرة قدم إيطالية في 1995-96
مواسم الدوري الإيطالي

الدوري الإيطالي 1995–96


جون ألكسندر رينا نيولاندز  عالم كيمائي بريطاني (26 نوفمبر 1837-29 يوليو 1898) صاحب نظرية الثمانيات في تصنيف العناصر ).

قام في عام 1866 نيولاندز بنشر نظرية الثمانيات. ولكن عدم وجود فراغات كافية للعناصر التي لم يتم اكتشافها، وتواجد بعض العناصر في نفس الخانة كانت من الانتقادات الموجهة لهذ النظري.

مراجع

أشخاص من ساوثوورك
إنجليز من أصل إسكتلندي
إنجليز من أصل إيطالي
كيميائيون إنجليز
مواليد 1837
مواليد في لندن
وفيات 1898
وفيات في لندن
مدفونون في مقبرة نوروود الغربية

جون ألكسندر رينا نيولاندز


Park Ridge is the name of several locations:

Australia
Park Ridge, Queensland, a suburb in the City of Logan
Park Ridge South, Queensland, a suburb in the City of Logan

United States
Park Ridge, Illinois
Park Ridge, New Jersey
Park Ridge, Wisconsin

Park Ridge


Karen Juantorena Foyo (La Habana, Cuba; 5 de diciembre de 1982), más conocida por su nombre artístico Karenka, es una actriz, cantante y compositora cubana. Dejó su país natal a los 11 años junto a su madre, para estudiar y graduarse en el Instituto Nacional de Bellas Artes de México.

Carrera artística

Cantante

Karenka formó parte de la agrupación coreográfico vocal Mestizzo, en donde se destacaba como su voz líder y grabó el Álbum Baila Morena en Miami en los estudios de Emilio Estefan, junto a esta agrupación a su corta edad de 17 años dio conciertos por muchos países, incluyendo, Francia en el festival de televisión de Cannes donde cantaron para el príncipe Alberto de Mónaco. Participó en DKDA Sueños de juventud, Primer amor a 1000 x hora y Clase 406.

Además de componer para sus discos ha compuesto temas para artistas tales como Alejandro Fernández, Reyli Barba (del cual fue pareja durante 8 años), Belinda, Alejandra Guzmán, Luis Fonsi, Maia, Banda Tigrillos entre otros. El primer álbum debut de Karenka como solista, Todo es Posible, grabado en Italia, se colocó con sus dos primeros sencillo «Volver a verte» y «Te vas» en los primeros 15 lugares de radio en México. Mismo que obtuvo nominación en los premios Monitor Latino como Revelación del año.

Actriz

En 2003 participa en la telenovela Clap...El lugar de tus sueños, del productor Roberto Gómez Fernández, en donde interpreta a Daniela.

Modelo

En abril de 2015 publica fotos sensuales en sus redes sociales, mismas que llamaron la atención y le captó bastantes seguidores, situación que le atrajo reflectores, en junio del mismo año, la revista H para Hombres la invita a posar para su publicación, teniendo un impacto importante en el público de esta edición.

Reality
En el 2018 participó en la primera temporada del Reality Reto 4 Elementos donde formó parte del equipo Rojo conocido como los Renovados donde tuvo una gran participación llegando casi a la fase final después siendo eliminada

Proyectos

Telenovelas
 El vuelo de la Victoria (2017)
 Clap... el lugar de tus sueños (2003-2004) .... Daniela
 Clase 406 (2002-2003) .... Guadalupe Ledesma / Vanessa Madarriaga
 Primer amor... a 1000 x hora (2000-2001) .... Itzel
 DKDA Sueños de juventud (1999-2000)

Programas de TV
 Bailando por un sueño (2014)... Participante, Séptima eliminada, Sustituta de Vanessa Huppenkothen, Segundo Lugar
Bailadisimo, Multimedios Televisión, Juez (2016)
Bailadisimo, 2.ª Temporada,  Multimedios Televisión, Juez (2016)
Bailadisimo, 3.ª Temporada, Multimedios Televisión, Juez (2017)
Bailadisimo, 4.ª Temporada, Multimedios Televisión, Juez (2017)
Reto 4 Elementos: Naturaleza Extrema, Televisa, Participante Equipo Renovados (2018)
Bailadisimo, 5.ª Temporada, Multimedios Televisión, Juez (2018)

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Karen Juantorena.

Nacidos en La Habana
Emigrantes cubanos hacia México
Actores de televisión de Cuba
Actrices de televisión de México
Cantantes femeninas de Cuba

Karen Juantorena


NGC 6990 je spiralna galaktika u zviježđu Indijancu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6990
  Auke Slotegraaf: NGC 6990 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6950 - 6999

6990

NGC 6990


Kelaynak (Geronticus eremita), kayalık veya yarı çöl kurak yaşam alanlarında bulunan iri yapılı, suda veya çamurda yürüyen ince uzun kıvrık gagalı, 70–80 cm uzunluğunda, 120–135 cm kanat genişliğinde bir kuş türü. Aynı zamanda bir hastalık türü olan kelaynak, kuş gribi salgınından sonra literatürde yer almıştır.

Özellikleri ve davranışları

Tüysüz kırmızı bir yüz ve kafa ile uzun kıvrık kırmızı bir gagaya sahiptir. İri, parlak, cilalı, siyah kuşlardır. Başlarında tüy olmaması nedeniyle kelaynak  adı almışlardır. Yılda bir defa ve 1-4 yumurta yapar, kuluçka süreleri 4 hafta kadardır. İlk yumurtadan çıktıklarında yavrunun kafası ve boğazı tüylüdür. Yaşları ilerledikçe bu tüyler yok olur. Siyah tüyleri güneş ışığının farklı açılarında parlak yeşil, kavuniçi ve mor rengini alır. Uçuşları insanı hayrete düşürecek kadar güzel ve zariftir. Kelaynaklar çok sosyaldir, sabahın erken saatlerinde 10–15 km uzaklıktaki beslenme alanlarına gruplar halinde giderler. Uzun ve kıvrık gagalarıyla yiyeceklerini ararlar. Yuvalarını yapma dönemi Şubat-Mart aylarıdır. Yavruları koyu gri renkte olup, yuvada dolaşırken yere düşme tehlikesi yaşarlar. Yumurtadan çıktıktan 2-3 ay sonra palazlanırlar. Erişkin kuşlarla birlikte beslenme alanlarına uçarlar. Kendilerini besleyebilecek duruma gelene kadar anneleri onları 2-3 ay besler.Erkek ve dişilerin belirgin özellikleri bulunmamakta ve aynı davranışları göstermektedirler. Bu kuşların en önemli bir özelliği de "tek eşli" olmaları, eşlerine çok sadık olmalarıdır. Tek eşli yaşamaları nedeniyle üremeleri çok yavaş olur. Kelaynaklar böceklerden beslenirler.

Yayılış alanları

Orta Doğu ve Afrika, Kuzey Sahra çöllerinde kayalıkların uçurumlarında 2-3 yumurta yumurtlayarak ürerler. Kelaynaklar genelde böcekle beslenen bir türdür. Diğer taraftan akrep, kertenkele, yılan ve kurbağalarla, yeri gagayla eşeleyerek veya delik ve çatlakları karıştırarak beslenirler.diğer küçük yaratıklarla beslenirler. Önceleri Orta Doğu, Kuzey Afrika hatta Avrupa Alplerinde yaygın bulunmaktayken 400 yıl önce buradaki nesilleri tükenmiştir.
Kendi mesafe alanında göçmen bir kuştur. Kışı geçirdiği yerler Sudan'ın bir kısmı, Etiyopya, Eritre ve belki de Somali' nin bazı yerleri,Yemen ve Suudi Arabistan'dır. Bu tür şimdi resmî olarak kritik tehlike sınırındadır. Vahşi olarak yaşayan nüfusu 420 olarak tahmin edilmektedir. Ve yaklaşık 1500'ü tutsaktır (2004). Yaşayabilecekleri yerler Fas,Türkiye ve Suriye'dir.

Dünyada sadece Türkiye'de (Birecik/ Urfa) ve Fas'ta koruma altında az sayıda bulunmaktadırlar. Dünya popülasyonları yaklaşık 500 bireydir. Türünün doğal yaşam alanı Alpler'den Kızıldeniz'e, Fas'tan Güneydoğu Anadoluya kadar uzanan geniş bir coğrafyadır. Yanlış tarım politikaları sonucunda kurutulan sulak alanlar ve böcek öldürmek için tarlalarda kullanılan ağır kimyasallar (Özellikle DDT) bu kuşun neslini tükenmenin eşiğine getirmiştir.

Tehdit altında kelaynaklar

Kelaynakların yok olmasının birçok sebebi vardır. Bunların başında avcılık ve beslenme sahalarının azalması gelmektedir. 1950 yılında çekirge salgınına karşı yapılan DDT ilaçlaması Birecik'teki kelaynakların hızla yok olmasına yol açmıştır. Kurtulanlar ise ilacın etkisinden birkaç sene yumurta vermemiştir.

Türkiye ve Suriye' deki kelaynakların (Doğu'daki topluluklar) görünüşleri, Fas'taki kelaynaklardan (Batı'daki topluluklar) farklıdır. Bu iki kelaynak topluluğu arasında davranış farklılıkları da vardır. Fas'taki kelaynaklar göç etmezken Birecik ve Suriye'deki kelaynaklar göç eder.

1954 yılında Birecik'te 600 çiftten fazla ve üreyen bir topluluk vardı. DDT ilacının
uygulamasından sonra, 1962 yılında Birecik'te toplam 130 çift kelaynak kalmıştı. 1972'ye kadar bunların hiçbiri yumurtlamamıştır. 1973 yılına gelindiğinde ise 26 çift kelaynak kalmıştı. 1982 yılında ise sadece 17 tane kuş Afrika'dan geri dönmüş ve 6 çift doğal ortamında üremiştir.

1990 yılından sonra, Birecik'te yarı yabani kuşlar üreme dönemine hazırlık için Şubat-Mart aylarında kafeslerinden çıkarılır ve göç zamanına doğru Temmuz-Ağustos tekrar kafeslerine alınırlar. Bu dönem içerisinde kuşlar doğal ortamlarında serbestçe uçup, üreyebilirler. Üreme istasyonunun içindeki kayalıklar ve tahta yuvalarda üreyen kelaynaklara günde iki defa yem verilir. Kuşlar aynı zamanda Fırat'ın kenarındaki sahalara gidip beslenebilirler.

2020 yılı itibarıyla 68 rekor yavru birey üretimiyle Birecik' te 285 adet, Fas' ta iki koloni halinde, Avrupa ile Amerika' daki hayvanat bahçelerinde Fas orijinli tahmini 1000-1500 adet Kelaynak kuşu bulunduğu tahmin edilmektedir.

Günümüzdeki durum
Tarım ve Orman Bakanlığıyla, Doğa Derneği tarafından Kelaynaklarla ilgili eğitim projesi uygulanmaktadır. Projeyle, kelaynakların tanıtımına katkı sağlamak ve bölgeye daha çok ziyaretçinin gelmesi hedeflenmektedir. Doğa Derneği tarafından görevlendirilen Turan Çetin, kelaynakların doğal yaşamları hakkında gözlem yapmakta ve veri alt yapısı oluşturmaktadır. Günümüzde 83 kelaynak olmakla beraber 13 tane yavru bulunmaktadır. Ve Birecik'teki kelaynakların sağlık durumları da iyidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kuş resimleri
 BBC'de kelaynak bilgileri  (İngilizce)
 Kelaynak Hatıra Parası
 Kelaynak hakkında pdf dosyası
 Bird life  Kelaynak bilgileri (İngilizce)
 Kelaynak bilgileri (ingilizce)
 Kelaynak kuşları Kelaynak kuşları (Türkçe)

Nesli kritik tehlikedeki hayvanlar
Aynakgiller
Türkiye'de yok olmak üzere olan kuş türleri
Türkiye'deki kuşlar
Türkiye'de tehlikedeki türler
Göçmen kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kelaynak


VM i fodbold for kvinder 2019, gruppe C er en af seks indledende grupper ved VM i fodbold for kvinder 2019. Kampene spilles fra 9. til 18. juni 2018. Gruppen består af Jamaica, Italien, Australien og Brasilien. De øverst placerede hold vil gå videre til ottendedelsfinalerne.

Gruppe A

Referencer

Gruppe C

VM i fodbold for kvinder 2019, gruppe C


Editorial Ferma (también Exclusivas Ferma) fue una editorial española, con sede en Barcelona y propiedad de Juan Fernández Mateu, dedicada a la publicación de novelas de quiosco, cuentos ilustrados y cuadernos de aventuras. Destacaron, entre sus colaboradores, los guionistas J. B. Artés y Joan Llarch y el dibujante Emilio Giralt.

Trayectoria
En 1954, Juan Fernández fundó en Madrid la editorial Juvenis, que pronto dio paso a Exclusivas Ferma.
Creó la colección de novela de espías baratas B.A.N.G., que recordaba las de Ian Fleming. En muchos de sus primeros cuadernos de tebeos, retomó a heroes ya populares como Buffalo Bill (1956) o El Príncipe Valiente (1956). Con Tu Romance (1959) se adscribió a la tendencia del "tebeo sentimental-próximo", que había inaugurado un año antes "Rosas Blancas" de Editorial Toray.
Se dedicó también a cuadernos educativos para niños como Tu A,B,C.dario

En la década de 1960, con la crisis del tebeo clásico, se decantó por los álbumes de cromos y la novela gráfica, además de colecciones de literatura de ciencia ficción como Infinitum (1960) y la revista Anticipación (1966).

Ya en los 70, dio origen a la contracultural Producciones Editoriales.

Colecciones de tebeos

Valoración
Para el investigador del cómic Pedro Porcel, las editoriales Ferma, Marco y Ricart constituyen los paradigmas de las editoriales modestas de los años cincuenta, encaminadas simplemente a producir el entretenimiento demandado por el público y siempre a rebufo de las más potentes Bruguera, Valenciana y Toray.

Referencias

Bibliografía

 RAMÍREZ, Juan Antonio (1975). El "comic" femenino en España. Arte sub y anulación Madrid: Editorial Cuadernos para el Diálogo, S. A. Colección Divulgación universitaria, Arte y literatura, número 78. Depósito Legal: M. 8.752 - 1975 ISBN 84-229-0177-3.

Enlaces externos
 Editorial Ferma, "Base bibliografíca de ciencia ficción y fantasía"
 Editorial Ferma, "Tebeosfera"

Editoriales desaparecidas de España
Editoriales de historieta de España

Editorial Ferma


معدل الحضور الجماهيري لأندية كرة القدم الأوروبية هي صفحة تحتوي على معدل الحضور الجماهيري لأندية أوروبا في لعبة كرة القدم وذلك لمباريات الدوري المحلي لكل فريق.

القائمة

انظر أيضا
 ملعب

المراجع

وصلات خارجية
 european-football-statistics.co.uk
 www.fussballtempel.net

كرة القدم في أوروبا


Rusya Federasyonu Devlet Marşı (), Rusya'nın resmî devlet marşı. Bestesinde, Aleksandr Aleksandrov'a ait Jit stalo luçşe (Türkçe: Hayat daha iyi hâle geldi) ve Bolşevik Parti Marşı'ndan uyarlanan Sovyetler Birliği Marşı'nın müziği, güftede ise Sovyet marşının söz yazarı Sergey Mihalkov'un yeniden yazdığı sözler kullanılmıştır. Sovyetler Birliği Marşı, 1944 yılından itibaren "Enternasyonal" marşının yerine resmî marş olarak kullanılmaya başlandı. Marş, 1956-1977 yılları arasında destalinizasyon politikaları nedeniyle sözsüz, sadece enstrümantal çalındı. 1977 yılında eski Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Josef Stalin'e atıf yapan sözler çıkartıldı, yine Mihalkov tarafından yazılan komünizmin ve II. Dünya Savaşı'nın zaferlerine vurgu yapan sözlerle değiştirilerek kullanılmaya başlandı.

Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti dışındaki Sovyetler Birliği'nin tüm cumhuriyetlerinin kendi ulusal marşları bulunmaktaydı. Mihail Glinka'nın bestelediği sözsüz "Patriotiçeskaya Pesnya" 1990 yılında Rusya Yüksek Sovyeti tarafından resmî olarak kabul edildi ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, 1993 yılında Rusya devlet başkanı Boris Yeltsin tarafından resmen yürürlüğe kondu. Marşın kamuoyunda pek bilinmemesi, politikacılar arasında kullanılmaması, uluslararası yarışmalarda Rusyalı oyuncular tarafından ilhamla okunmaması gibi sebeplerle uzun süre beğenilmedi ve popüler olmadı. Hükûmet, yeni şarkı sözleri oluşturmak üzere gerçekleştirilen pek çok yarışmayı destekledi ancak hiçbir söz resmî olarak kabul edilmedi.

Yeltsin'den sonra devlet başkanı olan Vladimir Putin'in 7 Mayıs 2000 tarihinde göreve başlamasından kısa süre sonra "Patriotiçeskaya Pesnya" marşı değiştirildi. Federal Meclis, Sovyetler Birliği Marşı'nın müziği üzerine yazılan yeni sözlerle oluşturulan yeni marşı Aralık ayında onayladı. Böylece yeni Rusya Marşı, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Rusya tarafından kullanılan ikinci marş oldu. Hükûmet, yeni sözler yazılması için kampanyalar düzenledi. Sonunda Sergey Mihalkov tarafından yazılan ve Rusya tarihi ile eski tarihi geleneklere değinen sözler kabul edildi.

Marşın kamuoyunda algılanması ve Rus halkında kabulü tartışmalıdır. Bazı kesimlere göre yeni marş Rusya'nın en iyi günlerini ve geçmiş fedakârlıkları hatırlatırken çeşitli eleştirmenlere göre Stalin liderliğindeki yönetim dönemindeki şiddet olaylarını hatırlatmaktadır. Hükûmet ise marşın halkların birliğinin simgesi olduğunu ve geçmişe saygılı olduğunu savunmaktadır. 2009'da yapılan bir ankete göre katılımcıların %56'sı marşı dinlerken gurur duyduğunu ifade etmiştir.

Tarih

İmparatorluk dönemi
"Moltiva russkih" (Türkçe: "Rusların Duası") marşı 1816 yılında Rus İmparatorluğu'nun ulusal marşı seçilmesinden önce de kilise ayinlerinde ve askeri yürüyüşlerde Çarı onurlandırmak için "Grom pobedy, razdavaysya!" (Türkçe: "Şimşekli zafer, yankılan!") ve "Kol slaven" (Türkçe: "Görkemli efendimiz") marşları ile birlikte kullanıldı. Sözleri Vasiliy Jukovskiy tarafından yazılan ve Büyük Britanya ulusal marşı "God Save the Queen"in müziğinden uyarlanan "Moltiva russkih" 1816 yılında imparatorluk marşı olarak kabul edildi.

1833'te Prens Aleksey Lvov, Jukovskiy'den "Rus Halkının Duası" adıyla yeni bir marş düzenlemesini istedi. Bu marş daha yaygın olarak "Boje, Tsarya hrani!" (Türkçe: "Tanrı Çarı Korusun") adıyla bilinir. I. Nikolay tarafından Rus İmparatorluğu'nun bir sonraki marşı kabul edilen marşın ilahi ezgileri barındıran müzikal tarzı, dönemin diğer Avrupa monarşileri tarafından kullanılan marşlarına benzemekteydi. 18 Aralık 1833'te ilk defa Bolşoy Tiyatrosu'nda seslendirildi ve 31 Aralık'ta resmen millî marş olarak kabul edildi. Marş, halka açık olarak 1834 yılında opera binalarında okunmaya başladı ancak 1837'ye kadar Rus İmparatorluğu genelinde pek bilinmemekteydi.

Şubat Devrimi sonrası

"Boje, Tsarya hrani!", imparatorluğun çöktüğü 1917 Şubat Devrimi'ne kadar kullanıldı. Mart 1917'de, Fransız ulusal marşı "La Marseillaise"in Pyotr Lavrov tarafından yeniden bestelenmesiyle ortaya çıkan "Raboçaya marselyeza" (Türkçe: "İşçilerin Marseillaise'i") marşı Geçici Hükûmet tarafından gayriresmî olarak kullanıldı. Lavrov'un "La Marseillaise" marşında yaptığı değişiklikler 2/2'lik ölçülerden 4/4'lük ölçülere geçişi kapsamakta ve müziğin Rusçaya daha fazla uyum sağlamasını içermekteydi. Marş; hükûmet toplantılarında, diplomatların ve devlet yetkililerinin cenaze törenlerinde kullanılmıştı.

Sovyet dönemi

1917-1944 arası

Bolşeviklerin 1917 Ekim Devrimi ile birlikte Geçici Hükûmet'in devrilmesinin ardından, Fransızca olarak 1870 yılında Eugène Pottier tarafından yazılan ve Pierre De Geyter tarafından 1888 yılında İkinci Enternasyonal onuruna bestelenen, enternasyonal sosyalist devrimci marş "Enternasyonal", yeni devlet marşı olarak kabul edildi. Bu marş Rusçaya Arkady Kots tarafından 1902 yılında çevrildi. Marşın ilk büyük kullanımı Petrograd'daki Şubat Devrimi mağdurlarının cenaze töreninde yapıldı. Bolşevik lider Vladimir Lenin "Enternasyonal" marşının Fransız marşına göre "daha sosyalist" olması sebebiyle sıkça çalınmasını istedi. Yeni Sovyet hükûmetindeki diğer yetkililer de "La Marseillaise"in burjuva kültürüne ait olduğuna inanmaktaydı. "Enternasyonal" 1918 yılından itibaren Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nın resmî marşı olarak resmen kabul edildi. Ardından 1922'de diğer sosyalist cumhuriyetlerle birlikte kuruluşu ilan edilen Sovyetler Birliği tarafından resmî marş kabul edildi ve 1944 yılına kadar kullanıldı.

1944 sonrası

Sovyet cumhuriyetlerinin kendi devlet marşlarının oluşturulma tarihi Tahran Konferansı'na dayanır. Dönemin ABD başkanı Franklin D. Roosevelt Birleşmiş Milletler yaratma fikrini ortaya koyduğunda Sovyetler Birliği yönetimi Sovyet nüfuzunu güçlendirme amacının bir yansıması olarak birlik cumhuriyetlerine kendi savunma ve dışişleri bakanlıkları oluşturmalarını, bununla birlikte ulusal bayrak, amblem ve marşlar oluşturarak tam teşekküllü devletlerin maksimum niteliklerinin verilmesine karar verdi.

Aleksandr Aleksandrov tarafından bestelenen marşın çeşitli versiyonları daha önce çeşitli yerlerde kullanıldı. Marşın temelini oluşturan altyapı Aleksandrov tarafından ilk kez 1936 yılında Jit stalo luçşe şarkısında bestelendi. Bu eser Josef Stalin'in 1935'te Stahanov hareketinden işçilerle birlikte düzenlediği toplantıdaki konuşmasına dayanıyordu. Marşın tam müziği ise ilk olarak 1938'de üretilen Bolşevik Parti Marşı'nda kullanıldı. 1943 yılında Komintern dağıldığında Sovyet hükûmeti, "Enternasyonal" marşının "Sovyetler Birliği Marşı" ile değiştirilmesi gerektiğini öne sürdü. Aleksandrov'un müziği 1943'te düzenlenen bir yarışma sonrasında ülkenin yeni marşı olarak seçildi.

Aleksandrov'un eseri yeni marşın müziği seçtikten sonra, Sovyetler Birliği Komünist Partisi yeni şarkı sözlerine ihtiyaç duyulduğunu açıkladı. Yönetim tarafından marşın kısa olduğu ve o dönemde devam eden Büyük Vatanseverlik Savaşı nedeniyle, Kızıl Ordu'nun Nazi Almanyası'nın yenilgiye uğraması konusunda bir açıklama yapması gerektiğini söylendi. Şairler Sergey Mihalkov ve Gabriel El-Registan, hükûmet tarafından Moskova'ya çağrıldı ve sözlerin Aleksandrov'un müziğine göre düzenlenmesi söylendi. Görüşmelerde dörtlüklerin değiştirilmemesi, fakat "Sovyetler Ülkesi" tanımlarına uyan sözlerle değiştirmeleri gerektiği söylendi. Sözlerde "Büyük Vatanseverlik Savaşı" kavramlarını ifade etme zorluğu yüzünden, bu düşünce El-Registan ve Mihalkov'un tarafından es geçildi. "Rus Anavatanını" vurgulamak için yapılan birkaç küçük değişikliğin ardından hükûmet yeni marşı 7 Kasım 1943'te onayladı. Sözlerde Jozef Stalin'in sözü olan "halklarla inancımızı korumamıza ilham kaynağına" dair bir satır da vardı. Marş 1 Ocak 1944 tarihinde tüm Sovyetler Birliği'nde resmî marş hale geldi.

1953'te Stalin'in ölümünden sonra, Nikita Kruşçev liderliğindeki yeni Sovyet hükûmeti Stalin'in bıraktığı siyasi mirası sorguladı. Hükûmet, Stalin'in Sovyetlerdeki rolünün abartıldığını belirterek destalinizasyon sürecini başlattı. Bu kapsamda Mikalkov ve El-Registan tarafından yazılan sözler yeni Sovyet hükûmeti tarafından kullanımdan kaldırıldı. Marş hâlâ Sovyet hükûmeti tarafından kullanılmakla birlikte, resmî bir şarkı sözü olmaksızın kullanılıyordu ve bu hâliyle "Sözsüz Şarkı" (Rusça: Песней без слов; Pesney bez slov) olarak bilinmekteydi. Mihalkov 1970'te marş için yeni bir söz dizisi yazdı ancak 27 Mayıs 1977 tarihine kadar Yüksek Sovyet Prezidyumu'na gönderilmedi. Stalin'e atıfların kaldırıldığı yeni sözler 1 Eylül'de onaylandı ve Ekim 1977'de yeni Sovyet Anayasasında yayınlandı. 1977 sözleri için verilen notlarda Mihalkov'dan bahsedildi ancak 1945'te ölen El-Registan'a yapılan göndermeler bilinmeyen nedenlerden dolayı es geçildi.

"Patriotiçeskaya pesnya"

Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte yeni kurulan Rusya hükûmeti için "yeniden örgütlenmiş ulusun" tanımlanmasına ve Sovyet geçmişini reddetmek için yeni bir millî marşa ihtiyaç bulunmaktaydı. Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti Yüksek Sovyeti Başkanı Boris Yeltsin "Boje, Tsarya hrani!" sözlerinde yapılacak değişiklikle marşın yeniden canlandırılmasını önerdi. Buna karşın, bu önerisi yerine Mihail Glinka tarafından bestelenmiş parçayı seçti. "Patriotiçeskaya pesnya" (Türkçe: Yurtsever Şarkı) olarak bilinen parça Glinka'nın ölümünden sonra keşfedilen sözsüz bir piyano bestesiydi. Şarkı, 23 Kasım 1990 tarihinde Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti Yüksek Sovyeti'nin önünde çalındı. Aynı gün Yüksek Sovyet tarafından şarkının yeni Rusya devlet marşı olması için karar bağlandı. Bu marş; Yüksek Sovyet, Halk Vekilleri Kongresi ve ona bağlı Anayasa Komisyonu tarafından (resmî olarak Rusya devlet başkanı başkanlık etti) onaylanan yeni anayasa taslağında kalıcı hale getirilmiştir. Tasarıda "Rusya Federasyonu Devlet Marşı Mikhail Glinka tarafından oluşturulan 'Yurtsever Şarkı'dır. Rusya Federasyonu Devlet Marşı metni federal yasaya göre onaylanacaktır." ifadeleri yer aldı.

Tüm bunlara karşın Başkanlık ile Kongre arasındaki çatışma, söz konusu tasarının onaylanma olasılığını daha da azalttı. Kongre daha çok 1978 Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti Anayasası'ndaki metinleri düzenlemeye çalışırken Başkanlık yeni anayasa taslağını öne sürdü. 1993 Rusya anayasa krizinden sonra ve 12 Aralık 1993 tarihindeki anayasa referandumundan bir gün önce Devlet Başkanı Yeltsin, "Patriotiçeskaya pesnya"yı Rusya'nın resmî marşı olarak belirleyen bir başkanlık kararnamesini yayınladı. Ancak bu kararname geçiciydi; çünkü anayasa taslağı (bir gün sonra kabul edildi), bu konuyu açıkça parlamentonun kanunlaştırdığını belirtmişti. Anayasanın 70. maddesine göre, devlet sembolleri (marş, bayrak ve arma) gelecekteki mevzuatlarla daha fazla tanımlamayı gerektiriyordu. Bununla birlikte bu konu anayasal bir mesele olduğu için Duma'da üçte iki çoğunlukla geçmesi gerekiyordu.

1994-1999 yılları arasında "Patriotiçeskaya pesnya"yı Rusya'nın resmî marşı olarak tutmak için Devlet Duması'nda çok sayıda oy istendi. Buna karşı çıkan en güçlü muhalefet grubu Rusya Federasyonu Komünist Partisi üyeleri yeni marş için Sovyetler Birliği Marşı'nın yeniden düzenlenmesini istediler. Herhangi bir marşın üçte ikilik salt çoğunluk tarafından onaylanması gerektiği için, Duma grupları arasındaki bu anlaşmazlık neredeyse on yıldır yeni marşa geçilmesini engelledi.

"Patriotiçeskaya pesnya" resmî olarak devlet marşı olarak kabul edildiğinde sözleri bulunmamaktaydı. Marşın seçiminde Sovyet geçmişinden öğeler içermemesi ve Glinka'nın Rus halkı tarafından vatansever kabul edilmesi etkili oldu. Herhangi bir Rusya vatandaşının katılmasına izin veren bir yarışma da dahil olmak üzere yeni marş için sözler hazırlamak için çeşitli kampanyalar düzenlendi. Hükûmet tarafından kurulan bir komite 6000'den fazla katılımcının eserini inceledi ve seçilen 20 eser bir orkestra tarafından kaydedildi. Kazanan Viktor Radugin'in "Slavsya, Rossiya!" (Türkçe: "Şanlı ol, Rusya!") adlı eseri oldu. Buna karşın sözler Yeltsin veya Rusya hükûmeti tarafından resmen kabul edilmedi. Söz eksikliğinin Glinka'nın Çarı ve Rus Ortodoks Kilisesi'ni övdüğü orijinal kullanımdan kaynaklandığı açıklandı. Marş, dönem itibarıyla resmî sözleri olmayan az sayıdaki millî marştan biriydi.

Kabulü

Ekim 2000'de, Yeltsin'in halefi olan Putin döneminde devlet marşı tartışmaları yoğunlaştı. 2000 Yaz Olimpiyatları madalya töreni sırasında Rus atletler devlet marşı için söylenecek söz olmadığı için endişelendi. Bu konu hakkında Putin kamuoyunun dikkatini çekti ve konuyu Devlet Konseyi'ne taşıdı. Buna benzer olarak CNN sözsüz marşın Spartak Moskva futbol kulübünün oyuncularının morallerini ve performanslarını olumsuz etkilediğini bildirdi. İki yıl önce 1998 FIFA Dünya Kupası sırasında da Rus takım üyeleri sözsüz marşın "büyük yurtseverlik çabasına" ilham vermediğini ifade etmişti.

Kasım ayında yapılan Federasyon Konseyi toplantısında Putin, devlet sembollerin (marş, bayrak ve arma) kurulmasının ülkenin önceliği olacağını belirtti. Putin, eski Sovyet marşının yeni devlet marşı olarak seçilmesi konusunda ısrarcı oldu ancak yeni şarkı sözlerinin yazılmasını önerdi. Bununla birlikte eski Sovyet sözlerinin ne kadarının yeni marş için kullanılması gerektiğine dair bir görüş belirtmedi. Putin, 4 Aralık'ta görüşlerini almak için "Rusya Federasyonu Devlet Marşı" tasarısını Duma'ya sundu. Duma 8 Aralık 2000'de Aleksandrov'un bestesinin devlet marşında kullanılması yönünde 381 kabul, 51 red, 1 çekimser oy verdi. Oylamadan sonra, devlet marşı için söz bulmakla görevli bir komite oluşturuldu ve yeni söz bulmakla görevlendirildi. Komite, toplumun çeşitli kesimlerinden 6000'den fazla el yazması aldıktan sonra, Mihalkov'un sunduğu sözleri devlet marşının sözleri olarak seçti.

Hükûmet, sözlerin resmî olarak kabul edilmesinden önce bayrağa ve armaya atıf yapan marşın bir bölümünü yayınladı;

Yukarıdaki satırlar şarkı sözlerinin son sürümünden çıkarıldı. "Rusya Federasyonu Devlet Marşı Üzerine" adlı Aleksandrov'un bestesini Rusya'nın devlet marşı yapacak tasarı, 20 Aralık'ta Federasyon Konseyi tarafından onaylandıktan sonra Putin tarafından 25 Aralık'ta imzalandı. Yasa iki gün sonra resmî hükûmet gazetesi Rossiyskaya gazetada yayınlandı. Yeni devlet marşı, söz ve beste ile birlikte ilk kez 30 Aralık'ta Moskova'daki Büyük Kremlin Sarayı'nda düzenlenen bir tören sırasında icra edildi.

Marşın benimsenmesinde pek çok anlaşmazlık ortaya çıktı. Yeltsin, Putin'in sadece "Halkın ruh halini körü körüne takip etmek" için devlet marşını değiştirmemesi gerektiğini savundu. Yeltsin ayrıca, Sovyet marşının restorasyonunun Rusya'nın bağımsızlığı ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana gerçekleşen komünizm sonrası reformları reddetme hareketinin bir parçası olduğuna inandığını ifade etti. Bu ifadeler Yeltsin'in Putin hakkındaki kamuya açık eleştirisinden birisiydi.

Liberal siyasi parti Yabloko, Sovyet marşının yeniden seçilmesini "Rusya toplumundaki bölünmeyi derinleştirdi" şeklinde yorumladı. Sovyet marşı, Komünist Parti ve Putin tarafından desteklendi. 1990 yılında Rusya tarafından kullanılan diğer devlet sembolleri olan beyaz-mavi-kırmızı renkteki Rusya bayrağı ve çift başlı kartal arması, Aralık ayında Putin tarafından yasal olarak onaylandı ve böylece devlet sembolleri üzerindeki tartışmalar sona erdi. Bütün sembollerin kabul edilmesinin ardından televizyonda yaptığı konuşmada Putin, bu hareketin Rusya'nın geçmişini iyileştirmek ve Sovyetler Birliği dönemini Rusya tarihiyle kaynaştırmak için gerekli olduğunu ifade etti. Ayrıca, Rusya'nın demokrasiye doğru ilerlemesinin durdurulmadığın, ancak Sovyet döneminin reddedilmesinin insanların aile hayatlarını anlamsız kılacağını belirtti. Rusya halkının marş sözlerini benimsemesi zaman aldı. 2002 Kış Olimpiyatları'nda düzenlenen madalya törenleri sırasında sporcular marşı sadece mırıldanmakla yetindiler.

Görüşler

Rusya'nın bu marşı kabul etmesinden bu güne marş birçok eleştiriye maruz kaldı. Mstislav Rostropoviç'in de aralarında bulunduğu çeşitli isimler marşın okunduğu esnada ayağa kalkmamayı tercih ettiler. Bazı hükûmet yetkilileri, Putin'in Sovyet Marşı'nı düzenlemesinden ya da marşa farklı sözler eklemesinden rahatsız olduklarını bildirdiler. Yeltsin ile Gorbaçov'un eski siyasal danışmanı, bu marş kullanıldığında büyük problemler yaşandığını ifade etti.

Yeltsin'in 2007 yılındaki cenaze töreninde, tabutu Moskova'daki Novodeviçi Mezarlığı'na götürüldüğünde, Rusya Federasyonu Devlet Marşı çalındı. Eski Sovyet askeri ve sivil yetkililer cenaze sırasında bu marşı duymaktan onur duyacağını söylerken, buna karşı çıkan kesimler Yeltsin'in cenaze töreninde bu marşı çalmanın Rus halkına "özgürlük getiren adamı istismar" etmek olarak değerlendirdiler. Rus hükûmeti ise marşın Rus halkı için birlik sembolü olduğunu belirtmiştir.

Rusya Kamuoyu Araştırmaları Merkezi tarafından yürütülen ve 22 Ağustos tarihindeki Rusya bayrağı bayramından iki gün önce, 2009 yılında yapılan bir araştırmada; katılımcıların %56'sı Rusya Federasyonu Devlet Marşı'nı dinlerken gurur duyduğunu belirtmiştir. Bununla birlikte katılımcıların %39'u marşın ilk satırının sözlerini hatırlayabildi. Bu oran 2007'ye göre %33'lük bir artışa tekabül etmekteydi. Araştırmaya göre %34 ile %36 arasında katılımcı marşın ilk satırını anımsayamadı. Genel olarak ankete katılanların %25'i marştan hoşlandıklarını ifade etmiştir. Rusya Kamuoyu Araştırmaları Merkezi, bir önceki yılda halkın %56'sının devlet marşından gurur duyduğunu, %40'ının (2004 yılındaki orandan %19 fazla) marşın ilk satırlarını hatırladığını belirtmişti. Ayrıca ankette genç kuşağın kelimelere daha çok aşina olduğu belirtilmiştir.

Eylül 2009'da Moskova Metrosu'nun Kurskaya istasyonuna, Stalin liderliğindeki yönetim sırasında kullanılan marşın sözleri olan "Halkın sadakati ile Stalin ülkemizi yükseltti, emek ve kahramanlık yolunda bize ilham verdi." yazıldı. Bu sözler Kurskaya istasyonunun orijinal tasarımının bir parçasıydı ve destalinizasyon politikaları sırasında çıkartılmıştı. Bunun üzerine muhalif gruplar, vestibüller olduğu yerde taş afiş üzerine yazılı sözlerin silinmesi için yasal işlem başlatılacağını ifade etmişlerdir. Bu olay çeşitli kesimlerce Rusya hükûmetinin semboller ya da onun ürettikleri yoluyla Stalin'in "imajını iyileştirme" girişiminden biri olarak olarak yorumlanmıştır.

Rusya Federasyonu Komünist Partisi, Aleksandrov'un bestesinin yeniden düzenlenmesini şiddetle destekledi, fakat bazı üyeler marşta başka değişiklikler yapılması gerektiğini ifade etti. Mart 2010 Duma'nın Komünist Parti üyesi Boris Kashin, marşta tanrı ile ilgili alıntıların kaldırılması gerektiğini savundu. Kashin'in önerisine SPID-INFO'dan gazeteci Aleksander Nikonov tarafından destek verildi. Nikonov, dinin özel bir mesele olması gerektiğini ve devlet tarafından kullanılmamasını gerektiğini savundu. Bununla birlikte Kashin yeni bir marşın maliyetinin yaklaşık 120.000 ruble olacağını belirtmiştir. Rusya hükûmeti bu talebi istatistiksel eksiklikler ve diğer bulguların olmayışı nedeniyle hızlı bir şekilde reddetti. Nikonov, şarkı sözlerinin Rusya yasalarına uygunluğu konusunu 2005 yılında da Rusya Anayasa Mahkemesi'ne taşıdı.

Yönetmelik

Millî marşın icra edilmesine ilişkin yönetmelikler 25 Aralık 2000 tarihinde Putin tarafından imzalanan yasada belirtilmiştir. Buna göre marş yalnızca müzik, yalnızca sözler veya her ikisinin birleşimi içeren bir şekilde çalınırken yalnızca yasa ile öngörülen sözcükler ve müzik kullanılabilir. Bir performans kaydedildikten sonra, radyo veya televizyon yayını gibi herhangi bir amaç için kullanılabilir. Dönemsel kutlamalar, Zafer Günü geçit törenleri, önemli devlet yetkililerin cenazesi gibi çeşitli etkinliklerde çalınabilir. Rusya Savunma Bakanı Anatoliy Serdyukov, Kızıl Meydan'ın yapısından kaynaklı sesin yankılanması nedeniyle yalnızca enstrümantal çalınması gerektiğini ifade etmiştir.

Marşın Rusya devlet başkanının yemin töreninde, Duma ve Federasyon Konseyi oturumlarının açılışı ve kapanışı ve resmî devlet törenlerinde çalınması zorunludur. Televizyon ve radyoda yayın gününün başında ve sonunda çalınır. Şayet yayın sürekli ise sabah 06.00'da ve gece yarısında çalınır. Devlet başkanının yılbaşı konuşmasının ardından çalınır. Oyunlara ev sahipliği yapan organizasyonun protokolüne göre, Rusya'daki ve Rusya'nın yurtdışındaki spor karşılaşmalarında çalınmaktadır. Marşı çalındığında kafada yer alan tüm başlıklar çıkartılmalı ve yüz ortamda bulunan Rusya bayrağına çevrilmelidir. Üniformalı personel, marşı çaldığında askeri selam vermelidir.

Marş, do majör gamında 4/4'lük ya da 2/4'lük ölçü işareti ile çalınır ve dakikada 76 atım temposuna sahiptir. Her iki ölçü işareti kullanıldığında da marş coşkulu ve hızlı bir tempoda çalınmalıdır. Hükûmet çeşitli orkestralar ve bandolar için farklı notalar yayınlamıştır.

Rusya telif hakkı yasasına göre devlet sembolleri ve işaretleri telif hakları ile korunmamaktadır. Bu nedenle marşın müziği ve şarkı sözleri serbestçe kullanılabilir veya değiştirilebilir. Kanunda, marşın saygıyla uygulanması ve yaratıcılarına karşı suç işlemekten kaçınmaları yazmasına rağmen, saldırgan davranışların veya cezaların neler olduğu konusunda net bir tanımlama bulunmamaktadır. Buna benzer olarak, marş çalındığında ayakta durmak yasalarca zorunludur, ancak yasada ayakta kalmak reddedildiğinde uygulanacak bir ceza tarifi bulunmamaktadır.

Putin, 2004 yazında marş çalarken Rusya millî futbol takımını ve oyuncularını davranışları sebebiyle kınadı. 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası açılış törenleri sırasında Rusya Federasyonu Devlet Marşı çaldığı esnada kameralar tarafından takım oyuncularının sakız çiğnediği görüntülendi. Putin, daha sonra Rusya Olimpiyat Komitesi başkanı Leonid Tyagaçev aracılığıyla takıma sakız çiğnemeyi bırakmasını ve marşı söylemeleri gerektiğini bildirdi. Olimpiyat Komitesi basın şefi Gennadiy Şvets, Kremlin ile temasa geçmeyi reddetti fakat oyuncuların davranışlarıyla ilgili hoşnutsuzluğun farkında olduğunu söyledi.

Sözleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Rusya Federasyonu Hükümeti devlet sembolleri sayfası

2000 şarkıları
2000'lerde Rusya
Ulusal marşlar
Rusça şarkılar
Rusya'nın ulusal sembolleri

Rusya Federasyonu Devlet Marşı


نهاد سيريس (1950-) روائي وكاتب سوري من مواليد حلب، درس الهندسة المدنية في بلغاريا وحصل على شهادة الماجستير في العام 1976 ليعود بعدها إلى مدينته الأم ليمارس هذه المهنة. بدأ نشاطه الأدبي بشكل فعلي في بدايات الثمانينات من القرن العشرين حيث ألَّف عدداً من الروايات والمسرحيات والدراما التلفزيونية وتدور معظم كتاباته حول مدينة حلب وتاريخها والعلاقات الاجتماعية التي تحكم سكانها ويعتبر أول من أشاع اللهجة الحلبية في أعمال الدراما السورية.

الأعمال الروائية
 السرطان: صدرت هذه الرواية لأول مرة عام 1987، وهي تتحدث عن عبد الله الذي عاد من بلد الاغتراب حيث أصيب بمرض عضال. انها رواية عن الأصالة والحنين إلى الطفولة وموقف من الذات والعالم.
 رياح الشمال - سوق الصغير: صدرت هذه الرواية عام 1989، وهي رواية ملحمية عن الحرب العالمية الأولى وعن وعي الذات بعد قرون من الاستعمار العثماني التركي. كما ترصد الرواية أحداث الحرب وفق رؤية شخصياتها المنتمين إلى مدينة حلب وترصد تفتح الوعي القومي والتنويري في تلك الفترة. انها ترسم حياة الناس والجوع والحرمان عبر قصة ثلاثة شبان يساقون إلى جبهات الحرب المختلفة فتحدد الحرب مصير كل واحد منهم بشكل مختلف عن الآخر.
 الكوميديا الفلاحية:صدرت عام 1990. تحكي هذه الرواية عن العشائر التي تهجر الصحراء بسبب الصراعات القبلية فتسكن محيط مدينة حلب في حي البداوة. يقوم هؤلاء الناس بغزو المدينة والتأثير فيها فتنتقل عدوى البداوة منهم إليها فتعود روح القبيلة لتسود المجتمع على حساب المجتمع المدني.
 رياح الشمال:انها الجزء الثاني من ثلاثية رياح الشمال وقد صدر عام 1993 بحلب. تتابع الرواية في هذا الجزء تطور شخصياتها التي عرفناها في الجزء الأول.
 حالة شغف: صدرت عام 1998 في بيروت. ترصد الرواية عالم النساء والطرب النسائي في المدينة خلال ثلاثينيات هذا القرن وتفصل في ظاهرة بنات العشرة. انها رواية مشوقة عن حالة شغف بامرأة أصابت الرجال والنساء على السواء. حالة شغف بامرأة ثم شغف بالحكاية تنتقل بعد ذلك إلى القارئ.
 الصمت والصخب: صدرت عام 2004 عن دار الآداب في بيروت. ترصد الرواية أربعاً وعشرين ساعة من حياة بطلها «فتحي شين» الذي تعرض لقمع السلطات لأنه رفض الاشتراك في الدعاية للزعيم ففرض عليه الصمت. الصمت هو صمت البطل بينما الصخب هو صخب الشارع الذي يهتف للديكتاتور. صدرت هذه الرواية بالألمانية عام 2008 عن دار لينوس Lenos السويسرية بعنوان Ali Hassans Intrige
 خان الحرير:هي الرواية الأصل للمسلسل التلفزيوني السوري خان الحرير. صدرت عام 2004.

الدراما التلفزيونية
 خان الحرير - الجزء1 :صور هذا المسلسل وعرض في بداية عام 1996. تدور أحداث المسلسل في فترة الخمسينيات من تاريخ سورية حين حدث صراع سياسي خطير أدى في النهاية إلى الوحدة السورية المصرية. يصور المسلسل الحياة الاجتماعية والاقتصادية والسياسية في تلك الفترة وتحتل الصراعات الاجتماعية والقصص العاطفية مكاناً كبيراً فيه، وقد ترجم المسلسل إلى الإنكليزية والفارسية والألمانية.
 الثريا:عرض هذا المسلسل الضخم في بداية عام 1997 وحظي أيضاً بشعبية كبيرة ونال الجائزة الفضية في مسابقة الأعمال الاجتماعية في مهرجان القاهرة للمسلسلات والبرامج التلفزيونية في نفس العام. يرصد المسلسل حياة أسرة باشا من أصول تركية عشية وصبيحة خروج العثمانيين من سورية ثم دخول الفرنسيين. يعتبر المسلسل ملحمة عن البطولة الفردية والعشق فيرصد قصة حب نادرة بين ثريا ابنة الباشا وأحد قطاع الطرق المناوئين للأتراك. يرصد أيضاً بدايات التنوير في المجتمع السوري.
 خان الحرير - الجزء 2: عرض عام 1998. يفصل هذا المسلسل الأوضاع في سورية في عهد الوحدة السورية المصرية وتأثيرها على مصائر الشخصيات التي تكلم عنها الجزء الأول. تستمر أحداث المسلسل حتى يوم الانفصال عن مصر وانفراط عقد الوحدة. يحاول المسلسل البحث عن سبب الانفصال وتحديد المسؤول عنه بجرأة.
 الخيط الأبيض:مسلسل من ثمانية وعشرين حلقة صور وعرض على المحطات الفضائية عام 2004. يحكي المسلسل عن البرامج الحوارية في التلفزيون وعن حرية التعبير.
 الملاك الثائر - جبران خليل جبران:أول مسلسل درامي عن حياة الشاعر والفيلسوف والرسام اللبناني جبران خليل جبران. يرصد المسلسل البيئة والاسرة التي ولد ونشأ فيهما جبران ثم هجرته إلى أميركا حتى بداية شهرته كرسام وشاعر. عرض المسلسل عام 2007.

دراما الأطفال
 اللغز 1994
 قضية تمام 1999

المسرح
 بيت الألعاب (صانع القوانين)
 ليل الضرة
 البيانو

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
روائيون سوريون
كتاب دراما
كتاب وكاتبات سوريون
مهندسون سوريون
مواليد 1950
مواليد في حلب
أعضاء رابطة الكتاب السوريين

نهاد سيريس


A prova dos 200 metros masculino do Campeonato Africano de Atletismo de 2022 foi disputada nos dias 11 e 12 de junho, no Complexo Esportivo Nacional Cote d'Or, em Saint Pierre, na Maurícia.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+4).

Resultados

Bateria
Qualificação: 2 atletas de cada bateria (Q) mais os 8 melhores qualificados (q).

Vento:Bateria 1: +3.0 m/s, Bateria 2: +3.0 m/s, Bateria 3: +2.7 m/s, Bateria 4: +2.9 m/s, Bateria 5: +3.2 m/s, Bateria 6: +2.4 m/s, Bateria 7: +1.8 m/s, Bateria 8: +2.1 m/s

Semifinal
Qualificação: 2 atletas de cada bateria (Q) mais os 2 melhores qualificados (q).

Vento:Bateria 1: +3.0 m/s, Bateria 2: +2.4 m/s, Bateria 3: +3.6 m/s

Final
A final ocorreu dia 12 de junho às 16:30.

Vento: +3.9 m/s

Ligações externas

 Site da Confederação Africana de Atletismo

Campeonato Africano de Atletismo de 2022

Campeonato Africano de Atletismo de 2022 - 200 m masculino


وهو سياسي أمريكي وحاكم لولاية بنسلفانيا الأمريكية ينتمي إلى الحزب الجمهوري ولد إدوين سيدني ستيوارت 28 كانون الأول - ديسمبر من سنة 1853 في مدينة فيلادلفيا شغل ستيوارت منصب عمدة مدينة فيلادلفيا ما بين الاعوام1891 إلى عام 1895 أصبح إدوين سيدني ستيوارت حاكما على ولاية بنسلفانيا الأمريكية في سنة 1907 وشغل هذا المنصب إلى سنة 1911 توفي إدوين سيدني ستيوارت في أذار - مارس من سنة 1937.

مراجع

أشخاص من فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
جمهوريون من ولاية بنسلفانيا
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية بنسيلفانيا
سياسيون أمريكيون
عمدات فيلادلفيا
مواليد 1853
مواليد في فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
وفيات 1937

إدوين سيدني ستيوارت


Saint Pierre Kilisesi veya Aziz Petrus Kilisesi, Stauris Dağı'nın  batısında kayalara oyulmuş 13 metre derinliğinde, 9,5 metre genişliğinde ve 7 metre yüksekliğinde bir mağaradan oluşmaktadır. Antakya'daki ilk Hristiyanların gizli toplantıları için kullandıkları bu mağara Hristiyanlığın en eski kiliselerinden biri olarak kabul edilir.

İncil'in Resullerin İşleri bölümünde Barnabas'ın Tarsus'a giderek Pavlus'u Antakya'ya getirdiği, Antakya'da bir yıl birlikte çalışarak Hristiyanlığı yaydıkları ve bu dine inananlara 'Hristiyan' adının verilmesinin Antakya'da gerçekleştiği bilinmektedir. Bu bilgilere ek olarak Pavlos'un Galatyalılara yazdığı mektupta Antakya'ya gelen Petrus ile Hristiyanlığın o günkü durumunu tartıştığını belirtmektedir. Hristiyan geleneği Petrus'u Antakya Kilisesi'nin kurucusu ve burada oluşan Hristiyan topluluğun ilk başpapazı olarak kabul etmiştir.

Kilisenin erken döneminden günümüze sadece taban mozağinin parçaları ve sunağın sağında, duvar boyamalarının izleri kalmıştır. Dağa açılan tüneli bir zamanlar burada toplanan Hristiyanların baskınlar sırasında kaçmak için kullandıkları sanılmaktadır. Kayalardan sızarak yalakta toplanan su vaftiz için kullanılmıştır. Son yıllara kadar ziyaretçilerin şifalı kabul ederek içtikleri, hastalara götürdükleri bu su sızıntısı depremler nedeniyle azalmıştır.

Kilisenin ortasındaki taş sunağın üstünde eskiden 21 Şubat tarihinde Antakya'da kutlanan Saint Pierre Kürsüsü Bayramı için yerleştirilen taştan bir kürsü vardır. Sunağın üzerindeki mermer Saint Pierre heykeli 1932 yılında yerleştirilmiştir. 1098 yılında Antakya'yı ele geçiren haçlılar kiliseyi birkaç metre daha uzatıp iki kemerle ön cepheye bağlamışlardır. Bu cephe 1863 yılında, Papa IX. Pius'un isteğiyle restore işlerine girişen Kapusen rahipleri tarafından yeniden yapılmıştır. Restorasyona III. Napolyon da katkıda bulunmuştur. Kilise girişinin solunda duran kalıntılar bir zamanlar ön cephenin önünde bulunan revaktan geriye kalmıştır.

Bahçenin birkaç yüzyıl mezarlık olarak kullanıldığı bilinmektedir. Kilisenin iç kısmında da özellikle sunağın çevresinde de mezarlar bulunmuştur. Günümüzde bir müze olan kilisede valiliğin izniyle müze müdürlüğü denetiminde ayin yapılabilmektedir.

Galeri

Kaynakça

Antakya'daki kiliseler
Hatay'daki müzeler
Yeni Ahit'te adı geçen yerler
2023 Kahramanmaraş depremlerinde hasar gören yapılar

Saint Pierre Kilisesi


මෙය නේපාල භාෂාවෙන් රචිත සාහිත්‍ය සඳහා භාවිතා වේ. එය නේපාල ජාතිකයන් විසින් රචිත සාහිත්‍යයක් වීම අනිවාර්ය නොවන අතර එයට හේතුව වන්නේ ඉන්දියාවේ හා භූතානයේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල එය පුළුල්ව භාවිතා වන බැවිනි. සත්‍ය වශයෙන්ම ඉන්දියාවේ සිකීම් ප්‍රාන්තයේ නිල භාෂාව නේපාල භාෂාවයි. පරිජාත් වැනි ඉන්දියාව ඇතුළු වෙනත් රටවල්වලින් පැමිණි ලේඛකයන් නේපාල සාහිත්‍යයේ ප්‍රමුඛ ලේඛකයන් වේ. නේපාලය තුළ ද මිතාලි, බෝච්කූරි, නේපාල් භාෂා ආදී ලෙස ව්‍යවහාර භාෂාවන්ගේ විවිධත්වයක් ඇත.

නේපාල භාෂාව සංස්කෘත භාෂාවෙන් පරිණාමනය වූ අතර එහි පුරාතන ඉතිහාසය විස්තර කිරීම අසීරු වන්නේ බොහෝ පඬිවරුන් විශේෂයෙන්ම ආගමික සාහිත්‍යයට අදාලව සංස්කෘත භාෂාවෙන් ලියූ බැවිනි. කෙසේ නමුත් නේපාල සාහිත්‍යය යුග 5කට දළ වශයෙන් බෙදිය හැක.

නේපාල සාහිත්‍යය


Nassim Chadli (en ), né le  à Bagnols-sur-Cèze en France, est un footballeur marocain qui joue au poste d'ailier droit à l'US Concarneau en prêt du Havre AC.

Biographie

Carrière en club

Formation et débuts au Nîmes Olympique (2017-2021)
Né à Bagnols-sur-Cèze, Nassim Chadli est formé par le Nîmes Olympique. Le , il fait sa première apparition avec l'équipe professionnelle, lors d'une rencontre de Coupe de France face à l'OGC Nice. Il entre en jeu à la place de Mattéo Ahlinvi lors de cette rencontre perdue par son équipe sur le score de trois buts à un. Le 4 mai 2021, le club lui propose un premier contrat professionnel. Le 9 mai suivant il fait sa première apparition en Ligue 1 contre le FC Metz. Il entre en jeu à la place de Niclas Eliasson et Nîmes l'emporte par trois buts à zéro.

Départ pour l'ES Troyes AC (2021-2023)
Le , Nassim Chadli rejoint l'ES Troyes AC. Il poursuit donc sa progression en première division alors que Nîmes vient d'être relégué. Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs le , à la Meinau pour y affronter le RC Strasbourg. Il entre en jeu à la place de Oualid El Hajjam et les deux équipes se neutralisent (1-1 score final).

Arrivée au Havre AC (2023)
Le 24 janvier 2023, Nassim Chadli rejoint Le Havre AC jusqu'en 2025.

Le 2 juin 2023, après une victoire du Havre face à Dijon FCO (victoire, 1-0), le club est officiellement couronné champion de la Ligue 2, promu en Ligue 1 et Chadli remporte ainsi son premier trophée majeur.

Prêt à l'US Concarneau (2023-2024)
Le 1er août 2023, il est prêté pour une saison à l'US Concarneau. Le marocain devient titulaire à partir de la seconde journée mais pêche devant les buts avec aucun tir cadré lors de ses cinq premiers matchs. Lors de la sixième journée, Chadli inscrit son premier but avec les Thoniers lors de la victoire de l'USC (3-2) face à l'US Quevilly-Rouen. Lors de la , face à Dunkerque, Chadli inscrit le premier doublé de sa carrière et permet avec Pape Ibnou Ba, aux Thoniers de s'imposer face aux dunkerquois.

Carrière en équipe nationale
En , Nassim Chadli est appelé avec l'équipe du Maroc des moins de 20 ans. Il ne rentre pas en jeu durant les deux matchs de son équipe. En octobre 2021, il figure pour la première fois sur la liste du Maroc olympique concoctée par Hicham Dmii pour un stage de préparation au Centre sportif de Maâmora à Salé du 4 au 12 octobre.

Le 22 mars 2023, il rejoint le Maroc olympique sous le nouveau sélectionneur Issame Charaï pour un match amical face à la Côte d'Ivoire olympique à Rabat dans le cadre des préparations à la Coupe d'Afrique des nations de football des moins de 23 ans qui se déroulera au Maroc en 2023. Lors de ce match, il n'entre pas en jeu (défaite, 2-3). Deux jours plus tard, il entre pour la première fois en jeu à l'occasion d'un deuxième match amical face au Togo olympique, inscrivant son premier but sur une frappe lointaine (victoire, 2-0). Il enchaîne en entrant en jeu en deuxième mi-temps face à l'Ouzbékistan olympique, le 27 mars (victoire, 3-0).

Statistiques

Palmarès
  Le Havre AC
 Champion de France de Ligue 2 en 2023

Notes et références

Liens externes

Footballeur marocain
Footballeur français
Naissance en juillet 2001
Naissance à Bagnols-sur-Cèze
Joueur du Nîmes Olympique
Joueur de l'ES Troyes AC
Joueur du Lommel SK
Joueur du Havre AC
Joueur de l'US Concarneau

Nassim Chadli


An Restio rigidus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Maxwell Tylden Masters, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder och C.R.Hardy. An Restio rigidus in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio rigidus


The Garvellachs (Scottish Gaelic: Garbh Eileaich) or Isles of the Sea form a small archipelago in the Inner Hebrides of Scotland. Part of the Argyll and Bute council area, they lie west of Lunga and northwest of Scarba and have been uninhabited since World War II.

The islands include Garbh Eileach, Dùn Chonnuill and Eileach an Naoimh.

Overview
The waters surrounding the islands are extensively used for leisure sailing.  A good knowledge of the area is required, with weather conditions likely to change very quickly.  Due to the array of separate tidal races produced by the underwater topography there are some treacherous stretches of water.  These include the Grey Dogs between Scarba and Lunga and the Gulf of Corryvreckan, between Scarba and Jura in which is located the infamous Corryvreckan whirlpool, which is the third-largest whirlpool in the world.

The area is part of the Scarba, Lunga and the Garvellachs National Scenic Area, one of 40 such areas in Scotlands, which are defined so as to identify areas of exceptional scenery and to ensure its protection by restricting certain forms of development. The Scottish plant collector, Clara Winsome Muirhead surveyed the plant life of the islands and published The Flora of  Easdale and the Garvellachs in 1962.

Gallery

See also

 List of islands of Scotland

Notes

External links

Uninhabited islands of Argyll and Bute
National scenic areas of Scotland
Sites of Special Scientific Interest in Islay and Jura
Protected areas of Argyll and Bute
Archipelagoes of Scotland

Garvellachs