The fire salamander (Salamandra salamandra) is a common species of salamander found in Europe.

It is black with yellow spots or stripes to a varying degree; some specimens can be nearly completely black while on others the yellow is dominant. Shades of red and orange may sometimes appear, either replacing or mixing with the yellow according to subspecies. This bright coloration is highly conspicuous and acts to deter predators by honest signalling of its toxicity (aposematism) Fire salamanders can have a very long lifespan; one specimen lived for more than 50 years in Museum Koenig, a German natural history museum.

Habitat, behavior and diet
Fire salamanders live in the forests of central Europe and are more common in hilly areas. They prefer deciduous forests since they like to hide in fallen leaves and around mossy tree trunks. They need small brooks or ponds with clean water in their habitat for the development of the larvae. Whether on land or in water, fire salamanders are inconspicuous. They spend much of their time hidden under wood or other objects. They are active in the evening and the night, but on rainy days they are active in the daytime as well.

The diet of the fire salamander consists of various insects, spiders, millipedes, centipedes, earthworms and slugs, but they also occasionally eat newts and young frogs. In captivity, they eat crickets, mealworms, waxworms and silkworm larvae. Small prey will be caught within the range of the vomerine teeth or by the posterior half of the tongue, to which the prey adheres. It weighs about 40 grams. Compared to other salamanders in the region like Luschan's salamander, the fire salamander has been shown to be larger and appears to have a more solid pectoral girdle. Additionally, it has a longer pectoral girdle than Luschan's salamander.  The fire salamander is one of Europe's largest salamanders and  can grow to be  long.

Reproduction

Males and females look very similar, except during the breeding season, when the most conspicuous difference is a swollen gland around the male's vent. This gland produces the spermatophore, which carries a sperm packet at its tip. The courtship happens on land. After the male becomes aware of a potential mate, he confronts her and blocks her path. The male rubs her with his chin to express his interest in mating, then crawls beneath her and grasps her front limbs with his own in amplexus. He deposits a spermatophore on the ground, then attempts to lower the female's cloaca into contact with it. If successful, the female draws the sperm packet in and her eggs are fertilized internally. The eggs develop internally and the female deposits the larvae into a body of water just as they hatch. In some subspecies, the larvae continue to develop within the female until she gives birth to fully formed metamorphs. Breeding has not been observed in neotenic fire salamanders.

In captivity, females may retain sperm long-term and use the stored sperm later to produce another clutch.  This behavior has not been observed in the wild, likely due to the ability to obtain fresh sperm and the degradation of stored sperm.

Toxicity

The fire salamander's primary alkaloid toxin, samandarin, causes strong muscle convulsions and hypertension combined with hyperventilation in all vertebrates. Through an analysis of the European fire salamander's skin secretions, scientists have determined that another alkaloid, such as samandarone, is also released by the salamander. These steroids can be swabbed from the salamander's parotid glands. Samandarine was often the dominant alkaloid present but the ratio varied between salamanders. This ratio, however, was not shown to be sex dependent.<ref name=Toxicon> Larvae do not produce these alkaloids. Upon maturity, ovaries, livers, and testes appear to produce these defensive steroids.
The poison glands of the fire salamander are concentrated in certain areas of the body, especially around the head and the dorsal skin surface. The coloured portions of the animal's skin usually coincide with these glands. Compounds in the skin secretions may be effective against bacterial and fungal infections of the epidermis; some are potentially dangerous to human life.

Distribution

Fire salamanders are found in most of southern and central Europe. They are most commonly found at altitudes between  and , only rarely below (in Northern Germany sporadically down to ). However, in the Balkans or Spain they are commonly found in higher altitudes as well.

Subspecies
Several subspecies of the fire salamander are recognized. Most notable are the subspecies fastuosa and bernadezi, which are the only viviparous subspecies – the others are ovoviviparous.
 S. s. alfredschmidti
 S. s. almanzoris
 S. s. bejarae
 S. s. bernardezi
 S. s. beschkovi
 S. s. crespoi
 S. s. fastuosa (or bonalli) – yellow-striped fire salamander
 S. s. gallaica – Galician fire salamander
 S. s. gigliolii
 S. s. morenica
 S. s. salamandra – spotted fire salamander, nominate subspecies
 S. s. terrestris – barred fire salamander
 S. s. werneri

Some former subspecies have been lately recognized as species for genetic reasons.
 S. algira Bedriaga, 1883 – African fire salamander
 S. corsica Savi, 1838 – Corsican fire salamander
 S. infraimmaculata Martens, 1885 – Near Eastern fire salamander (arouss al ayn)
 S. longirostris Joger & Steinfartz, 1994 – south Iberian fire salamander

Gallery

References

Further reading

 Schmidt, B. R., Schaub, M., and Steinfartz, S. (2007). "Apparent survival of the salamander Salamandra salamandra is low because of high migratory activity". Frontiers in Zoology 4:19.

External links

 Caudata.org entry for Salamandra
 Fantastic Fire Salamanders – Salamandra Salamandra, BioFresh Cabinet of Freshwater Curiosities.

Amphibians of Europe
Amphibians described in 1758
Taxa named by Carl Linnaeus
Articles containing video clips
Salamandra

Fire salamander


Roge Portekiz'de Vale de Cambra belediyesine bağlı olan, 16,52 km² yüzölçümüne sahip, 1.901 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vale de Cambra

Roge


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 592 لعام 1986 بتاريخ 8 ديسمبر يشجب مجلس الأمن فيه قيام الجيش الإسرائيلي بإطلاق النار ضد المدنيين، الأمر الذي أدى إلى وفاة وإصابة عدد من طلاب جامعة بيرزيت.

مراجع

إسرائيل في 1986
أحداث ديسمبر 1986
إسرائيل وفلسطين والأمم المتحدة
جامعة بيرزيت
عنصرية إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1986

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 592


إنهاء النسيج  هي العمليات المستخدمة في تصنيع الألياف، والأقمشة والألبسة التي تهدف إلى إنتاج منسوجات جذابة جاهزة للبيع لتلبي متطلبات محددة، فتزيد من نوعية النسيج وتزيد معها من فرص بيعه. ويشمل «إنهاء النسيج» جميع العمليات التي تساعد على حفظ قيمة المواد النسيجية أو زيادتها. إذن، الهدف من عمليات الإنهاء تحسين ملمس ومظهر وأحيانًا أداء القماش.

يشمل إنهاء النسيج عمليات مثل: الصباغة، الطباعة، اللمسات النهائية، التكسية، إلخ. وليس لزامًا أن تنجز عملية الإنهاء في المرحلة الأخيرة من سلسلة التصنيع. فيمكن مرسرة القماش مثلاً في مرحلة متقدمة، ولكن يصقل القماش ويمرر خلال الرام في المراحل الأخيرة.

وقد يستخدم مصطلح إنهاء النسيج للدلالة إلى المعالجات التي تخضع لها المواد النسيجية بعد التبييض والصباغة أو طباعة النسيج، لوضع هذه المواد في الاستخدام أو في السوق.

من الضروري توضيح مصطلح "Textile wet treatment" ولنقل أننا سنترجمه بـ «المعالجات الرطبة للنسيج»، والتي هي عمليات الإنهاء باستخدام الوسط المائي.

وهي تشمل عمليات التبييض، والمرسرة، والكربنة، والصباغة، إلخ. وهي عمليات سندرسها في هذه المادة بالتفصيل. وتشمل عمليات المعالجات الرطبة أيضا عمليات التحضير قبل الصباغة مثل عمليات التشييط أو حرق الوبرة، والتثبيت الحراري، والتنفيش، إلخ.

تصنيف عمليات إنهاء النسيج
تتداخل عمليات إنهاء النسيج ببعضها البعض، فبعض عمليات الإنهاء الميكانيكية تحتاج إلى تدخل من مواد كيميائية، ولا يمكن أن تنجز عمليات الإنهاء الكيميائية دون تدخل ومساعدة من آليات ميكانيكية مثل أدوات النقل والغمر والتجفيف. وفصل هذه العمليات إلى ميكانيكي وكيميائي يكون وفقا لظروف العملية، ووفقا للعامل الأساسي المحسن للنسيج أكان كيميائيًا أو ميكانيكيًا.

الإنهاء الميكانيكي
يكون باستخدام وسائل ميكانيكية وفيزيائية تغير من خواص النسيج وتعدل من مظهره عادة. ومن الأمثلة على عمليات الإنهاء الميكانيكي للأقمشة:
 الصقل: هي عملية تجهيز القماش بالتجفيف والكي بمروره بين عدة أسطوانات أو درافيل ساخنة ملساء أو ذات رسوم بارزة مما يؤثر على مظهره وكثافة النسج، ونعومته، ولمعانه وملمسه.
 التبريز: هي حالة خاصة من الصقل عندما تكون الدرافيل مزودة بأخاديد تطبع نماذج بسيطة على القماش.
 معالجة لتخفيف الانكماش: هذه العملية تعطي القماش كثافة أكبر وتقلل من الانكماش.
 السنفرة أو السويدي: هي عملية حك لوجه واحد من القماش أو لوجهيه لتعدل من مظهره وملمسه فيشبه ملمس الجلد أو ملمس قشر الدراق.
 التوبير أو التنفيش: يعطي سطحًا أزغبًا بكشط السطح وسحب نهايات الألياف خارج سطح القماش.
 حلق الوبرة: عملية مكملة للتوبير، تقص فيها نهايات الألياف البارزة وفقا لطول منتظم.
 الدكتزة: هي عملية معالجة الصوف الممشط ضد الانكماش وإعطاؤه الملمس والمظهر المطلوب. تنجز بنفخ البخار عبر الأقمشة الملفوفة على أسطوانة ذات ثقوب أو غمرها في الماء الساخن.
 التشييط أو إزالة الوبرة الناتجة من بروز بعض الألياف على سطح القماش وذلك بحرقها في ماكينة خاصة يلامس فيها سطح القماش لهبًا بسرعة معينة أو سطحًا ساخنًا لدرجة حرارة عالية، ويبرد القماش فورا بعد مروره على اللهب أو السطح الساخن. أو يمكن معالجة القماش بالأنزيمات التي تأكل الألياف البارزة.
 التجفيف: وهي عملية أساسية تتبع كل عمليات المعالجات الرطبة، ويمكن التجفيف وفقا لعدة طرق، أهمها الرام، والأسطونات، والأشعة تحت الحمراء والأشعة الراديوية، والطرد المركزي.
 التثبيت الحراري للمنسوجات.

الإنهاء الكيميائي
يكون بإضافة مواد كيميائية بهدف الوصول إلى النتيجة المطلوبة. ولا يتغير مظهر النسيج بعد انتهاء العملية. ومن بعض طرق الإنهاء الكيميائي:
 تطرية
 تعزيز الملمس
 الكي الدائم / العناية السهلة
 الإنهاء الصاد
 إنهاء ضد الاتساخ
 إنهاء مثبط اللهب
 إنهاء مضاد للانزلاق:  يؤدي انزلاق الألياف والخيوط عن بعضها إلى ظهور مشاكل في الأقمشة مثل (التكور).
 إنهاء مضاد للكهرباء الساكنة
 إنهاء ضد التكور
 إنهاء ملدن.
 إنهاء للحماية من الأشعة فوق البنفسجية
 إنهاء مضاد للميكروب
 إنهاء مضاد للحشرات
 إنهاء ضد الروائح
 إنهاء بالبلازما: تعديل كيميائي في سطح الألياف (تأثير صاد للماء والزيت والمقاومة العالية للمواد الكيميائية)
 صل-جل: تشكيل طبقات من مبلمرات غير عضوية على سطح الألياف. نحصل على مقاومة عالية للاحتكاك والحرارة

يجب الإشارة إلى أن معظم عمليات إنهاء النسيج وخصوصًا الكيميائية منها، يمكن أن تعدل لون وخواص الثباتية اللونية للأقمشة المصبوغة.

المصادر

كيمياء النسيج
صناعة النسيج
صناعة كيمياء النسيج
نسج
هندسة النسيج

إنهاء النسيج


الجامعة العالمية للعلوم الإسلامية هي جامعة إسلامية تاسست عام 1987 م في لندن.

تاسيس الجامعة

في عام 1987 م أسس المركز العالمي للأبحاث الفنية (الجامعة التكنولوجية العالمية) مع منظمة اليونسكو وتمكن من التغلب على صعوبات التعليم التقني في المستوى العالمي، وبعد ذلك قام بدراسة مقومات التعليم الجامعي الإسلامي في المستوى العالمي مستلهماً من المراكز الأكاديمية خبرتها العميقة، وطريقة تلافي جميع المشاكل واجتياز جميع العقبات التي تعترض استمرار الطالب في الدراسات العليا، وفي نفس الوقت له أن يستوعب معظم الحسنات الموجودة في الدراسات الكلاسيكية الحديثة بالإضافة إلى الأصالة الفكرية والغزارة العلمية الموجودة في الدراسات الحوزوية.
فكانت النتيجة صياغة أسلوب جديد من التعليم الجامعي يمتاز عن أسلوب الدراسة بالانتساب - وهو الأسلوب المتبع في الجامعات الحرة - برقي المستوى وسهولـة اسـتـيعـاب الدروس من قِـبل الطالـب، ويمـتـاز عن الدراسـة الجـامعـيـة المباشرة - وهو الأسـلوب المتبع في الجـامـعـات الفعلية في العالم - بسهولة الانتماء وقـلـّة الكلفة الدراسيـة، مضافاً إلى عدم تـعـارض الاستمرار في الدراسات العليا مع العمل اليومي للطالب.
إنّ هذا الأسلوب يجسد حاجة مئات الألوف من الطلاّب الراغبين في دراسة العلوم الإسلامية في شتّى بقاع العالم. ولذا، وتمشياً مع الواجب الإنساني الإسلامي الذي يدعو إلى تقديم العون الثقافي والعلمي إلى جميع المتعطشين للمعرفة الصحيحة تأسّست (الجامعة العالمية للعلوم الإسلامية) في سنة 1409 هـ - 1988م لتغطي هذه الحاجة الماسة وتملأ فراغاً كبيراً في الحوزات العلمية الإسلامية الغنية بالثروة الأكاديمية والتراث العريق.

مصادر

جامعات المملكة المتحدة
مدارس إسلامية

الجامعة العالمية للعلوم الإسلامية


Hoya rumphii er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er á Jövu.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya rumphii


Avni Yalçın (1 Ocak 1947, İstanbul), Türk sinema ve dizi oyuncusudur.
İstanbul Şehir Tiyatroları oyuncusu olan sanatçı, Dostlar Tiyatrosu'nda da çalışmış olup sinema ve dizi filmlerde de rol almaktadır. Hatırla Sevgili'de rol aldığı Şevket karakteri, 60'ların sonlarında kalp krizinden ölmüştür ve sanatçı diziden ayrılarak Karayılan dizisinin oyuncu kadrosuna katılmıştır. 2009 yılının başında vizyona girmiş olan Güz Sancısı filminde Yorgo karakterini canlandırmıştır. Bir dönem kendisi gibi oyuncu Ayşegül Devrim ile evli kalmıştır.

Sanatçı, Türk sinemasının unutulmaz komedi filmi Hababam Sınıfı Tatilde'de "Bıyıklı Edebiyat Öğretmeni Avni" rolüyle geniş çevreler tarafından tanınmıştır.

Tiyatro oyunları
 1967: Yarısı : Bekir Büyükarkın - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1979: Babanın Gorilleri : Adnan Giz - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1982: Susuz Yaz (oyun) : Necati Cumalı - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1983: Galileo Galilei : Bertolt Brecht - Dostlar Tiyatrosu
 1984: Yalın Ayak Sokrates : Maxwell Anderson - Dostlar Tiyatrosu
 1985: Asiye Nasıl Kurtulur : Vasıf Öngören - Dostlar Tiyatrosu
 1987: Bay Puntila ile Uşağı Matti : Bertolt Brecht - Dostlar Tiyatrosu
 1989: Ağrı Dağı Efsanesi : Yaşar Kemal - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1990: Buruk Ezgi : Vaclav Havel - Dostlar Tiyatrosu
 1991: Ödüller Kimin : Jean-Noel Fenwıck - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1994: Aslolan Hayattır : Nâzım Hikmet \ Macit Koper - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 1996: Kral Oidipus : Sofokles - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2001: Uçurtmanın Kuyruğu : Savaş Dinçel - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2002: Memleketimden İnsan Manzaraları : Nâzım Hikmet - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2016: Aşk Delisi : Sam Shepard - Oyun Atölyesi

Filmografisi
 1977: Hababam Sınıfı Tatilde
 1985: Yılanların Öcü
 1986: Perihan Abla
 1986: Yoksul
 1987: Elif Ana - Ayşe Kız
 1994: Cadı Ağacı
 1996: Kurtuluş
 1997: Komşu Komşu
 2000: Karakolda Ayna Var
 2003: Kurşun Yarası
 2005: Aşk Yolu
 2005: Ihlamurlar Altında
 2005: Seni Çok Özledim
 2005: Yolculuk
 2006: Hatırla Sevgili
 2007: Karayılan
 2008: Güz Sancısı
 2009: Başka Semtin Çocukları
 2009: Melekler Korusun
 2011: Her Şeye Rağmen
 2013: Tatar Ramazan
 2014: Ah Neriman
 2014: Düşler ve Umutlar
 2015: Kara Kutu
 2015: Kiraz Mevsimi
 2016: Hayatımın Aşkı
 2017: Bölük
 2017: Ölene Kadar
 2018: Şahsiyet
 2019: Bir Aile Hikayesi

Ödülleri
 1. İsmail Cem Televizyon Ödülleri - En İyi Erkek Oyuncu (Melekler Korusun) - 2010

Dış bağlantılar

 IMDb'de Avni Yalçın
 Sinema Türk'te Avni Yalçın
 Diziler.com / Avni Yalçın

1947 doğumlular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Yaşayan insanlar

Avni Yalçın


Pazaryeri, Bilecik ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
1530 yılı Osmanlı kaynaklarında yerleşimden "Ermeni Pazarı" adıyla kaza merkezi olarak bahsedilir. Daha sonra yerleşimin adı Pazarcık olmuştur. Halen halk arasında Pazarcık olarak söylenen adı Kahramanmaraş iline bağlı Pazarcık ilçesi ile karıştığından Pazaryeri olarak değiştirilmiştir.

Coğrafi yapısı
Pazaryeri ilçesi, Marmara Bölgesi'nin doğusunda yer alan Bilecik ilinin küçük bir ilçesidir. Doğusunda ve güneyinde Bozüyük, batısında Bursa'nın İnegöl ilçesi, kuzeyinde Bilecik merkez ilçe ile çevrilidir. Yüzölçümü 399 kilometrekaredir. İlçe, Marmara Bölgesinde yer almasına rağmen iklimi sert ve karasaldır. Ege, Batı Karadeniz ve İç Anadolu Bölgesi iklimlerinin zaman zaman etkilerini gösterdiği geçiş bölgesini oluşturur. İlçenin topographic yapısı engebeli ve dağınıktır. Yayla görünümünde vadiler içinde küçük düzlükler bulunur. İlçe merkezinde, Kireçlik Tepesi 890 m, batısında Ahı Dağı 1110 m, kuzeyinde Esemen Sırtları (Dokuzöküz Dağları), güneyinde Ahı Dağı'nın devamı Uzunçam, Karateke, Kertalan Sırtları 1000–1500 m arasında değişen yüksekliklere sahiptir. İlçenin rakımı 810 m olup arazi yapısı doğuya doğru alçaktır.

İlçe arazisinin tarım alanı olarak kullanılan (12204 ha) bölümleri üç tarafı dağlarla çevrili bir ovadır. Ova içinde kuzey kısmını boydan boya geçen Sorgun Çayı, doğudan geçen Karasu Çayı ve bunları besleyen derelerden sulama olarak faydalanılmaktadır. Bu çaylar ve derelerin üzerine kurulan ve isimlerini kurdukları yerlerin adlarından alan Küçükelmalı, Bozcaarmut, Esere, Kamçı, Sorgun, Büyükelmalı, Sarnıç gibi göletlerin tarım arazilerinin sulanmasına ve yöre iklimine olumlu etkileri olmuştur.

Pazaryeri ilçesi arazisinin büyük bir kısmı (%87) ormanlarla kaplıdır. Kalan %13 ise gayet verimli arazilerden oluşmaktadır. Bu araziler %6'lık bölümüne şerbetçiotu denen sarmaşık türü bir bitki olan mayanın hammaddesi olan bu bitki sahiptir kalan %4'lük bölüme buğday, %3'üne de sırık fasulye oturak fasulye ekilmektedir. Pazaryeri, Türkiye'deki en yoğun Şerbetçiotu üretim merkezidir. Eski adı Hotanlı olan Kınık Köyü toprak ürünleri, toprak vazo, sürahi ve çömlek yapımında Türkiye'nin önde gelen merkezlerinden biridir.

Günümüzde Pazaryeri "Göletler Diyarı" olarak adlandırılmakta ve bu özelliği ile ön plana çıkmaktadır. Hafta sonu Bilecik başta olmak üzere, Bursa, Eskişehir, Kütahya gibi yakın merkezlerden yoğun ziyaretçi almaktadır.

Sosyal yapısı ve Mutfağı

Pazaryeri ilçesi Marmara Bölgesi sınırları içinde yer almasına karşın daha çok Anadolu kasabası görünümünde olan, milliyetçi-muhafazakar yapıda bir ilçedir. Halkın en önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Ancak son yıllarda ilçede mevcut olan organize sanayi bölgesi ile birlikte sanayi yatırımları azda olsa gerçekleşmektedir.

Geleneksel Ataerkil Türk aile yapısının görüldüğü ilçede kendine özgü adetler halen devam etmektedir. Asker uğurlama, Kına, Nişan, Düğün gibi adetler geleneksel olarak devam etmektedir. İlçenin yöresel kıyafeti olan ve Kirlik olarak da anılan Ferace boyundan ayak bileklerine kadar uzanan siyah pamuklu kumaştan yapılan kollu ve bol bir elbisedir. Yöre kadınları tarafından ferace üstüne genelde beyaz örtü giyilir.

İlçe Mutfağı geleneksel olarak yapılan yemeklere dayanmaktadır. Daha çok tahıl ürünleri ve hamur işleri ilçenin Geleneksel beslenme tarzını oluşturur. Yöre halkının bir bölümü ekmeğini hala kendi pişirmektedir. Pazaryeri'ne özgü olan Ekşi Mayalı Pazarcık Manav Ekmeği, Bazen cevizli ama daha çok peynirli olarak yapılan lokuma benzeyen Cızman, Börek, Mantı ve hamur işleri ağırlıklı lezzetler ile ön plana çıkan ilçenin en meşhur ürünleri arasında Meşhur Pazaryeri Bozası, Pazaryeri Helvası bulunmaktadır. Et ve et ürünlerininde tüketildiği Pazaryeri ilçesi Pazaryeri Sucuğu ile önemli bir yere sahiptir.

Ulusal Basında Pazaryeri ve ilçenin tanıtımı
Zaman zaman TRT ve Anadolu Ajansı başta olmak üzere haber bültenlerine yöresel etkinlik haberleriyle konu olan Pazaryeri özellikle mutfak kültürünün tanıtıldığı yemek programları vasıtasıyla çeşitli basın-yayın kuruluşlarında yer almaktadır. İlçede daha önce Turgay Başyayla Show TV'de yayınlanan yemek programıyla, Özlem-Yasin Esirgenç çifti Kanal 7'de yayınlanan yemek programıyla, Lokman Dağ 360 Televizyonundaki yemek programıyla ve Beyaz TV'de yayınlanan Marka Şehirler programıyla ulusal yayın kuruluşlarında yer almıştır.

Eğitim

İlçede okuryazarlık oranı %98 civarındadır.

İlçe merkezinde bir anadolu lisesi ve bir meslek lisesi olmak üzere iki adet lise; Atatürk Ortaokulu, Şehit Zafer Koyuncu İmam Hatip Ortaokulu olmak üzere 2 adet ortaokul; Beşeylül İlkokulu ve Pazaryeri İlkokulu olmak üzere 2 ilkokul; bir adet anaokulu ve Kınık köyü ilk ve ortaokulu olmak üzere toplamda 8 örgün eğitim kurumu bulunmaktadır.

İlçe merkezinde 1994 yılında eğitime başlayan Bilecik Üniversitesine bağlı Pazaryeri Meslek Yüksek Okulunda bilgisayar programcılığı, tekstil dokuma, tekstil-baskı, bilgisayar uygulamalı muhasebe, tıbbi ve aromatik bitkiler, bankacılık sigortacılık, çağrı merkezi hizmetleri ve tıbbi tanıtım ve pazarlama bölümleri eğitime devam etmektedir. Halk Eğitimi Merkezi faaliyetleri ise yılın belli aylarında açılan kurslarla devam etmektedir. Ayrıca ilçede konaklama konaklama hizmeti veren öğretmenevi de mevcuttur.

Nüfus
Pazaryeri ilçesi nüfus kaybeden ve göç veren bir ilçedir. Daha çok büyük sanayi kentleri olan Bursa, İnegöl, Bozüyük ve Eskişehir gibi gelişmiş merkezlere göç vermektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Pazaryeri Belediyesi

Pazaryeri


Liste der italienischen Botschafter in Afghanistan. Die italienische Botschaft in Kabul befindet sich an der Great Massoud Road.

Botschafter

Einzelhinweise

Afghanistan
Italien
!


الصامتون هو فريق مسرحي جميع أعضائه من أطفال مصريين صم وبكم تحت سن 18 سنة، يقع مقر الفرقة بمدينة المحلة الكبرى. تأسست الفرقة في عام 2005 على يد الفنان رضا عبد العزيز الذي وجد بأن العروض المسرحية التي يقدمها الأطفال الصم والبكم بلغة الإشارة الخاصة بهم لا تحقق دمج الصم والبكم في المجتمعات العربية، إذ أن الجمهور العادي من الناس يصعب عليه فهم هذة اللغة. وبعد أن تعايش مع الأطفال الصم والبكم وتعرف على عالمهم الصامت ورأى معاناتهم حين تتعثر بهم السبل للتواصل مع أقرانهم العاديين، أراد أن يبتكر اتجاهاً فنياً جديداً يساهم بشكل كبير في دمج الصم والبكم في المجتمعات العربية، ويفتح به للصم آفاقا جديدة للتواصل تحقق تفعيل مشاركتهم في العالم العربي، وتم تدريب أعضاء الفرقة بما يعرف بالاتصال العظمي عن طريقه يتم إشعار الأصم بذبذبات الموسيقى.

أثر أعمال الصامتون على الذوق العام
استطاع الصامتون أن يحققوا التوافق بين أدائهم الحركي وبين أنغام الموسيقى التي لا يسمعونها، وهذا ما دفع العديد من كبار النقاد ورواد هذا الفن إلى الانبهار بتجربة الصامتون واعتبروها حالة خاصة جداً على الساحة الفنية بالعالم لكون المخرج والمؤسس للفرقة ليس دارسا لهذا الفن ولا خريج كبرى معاهد البالية في العالم، لكنه اعتمد فقط على موهبته وخبرته كونه موسيقيا واستعراضيا سابقا، وعلى طموحه وحبه لهؤلاء الأطفال الصم وسعيه لتفعيل دمجهم وتواجدهم واتخذ من فن الأداء الحركي مدخلا لتحقيق ذلك وجعلهم يقتحمون المجتمع بالفن الهادف والراقي.

ولقد حققت الفرقة بتجربتها الجديدة نجاحات فاقت كل التوقعات ظهر ذلك بوضوح خلال مشاركة الفرقة في المهرجان الدولي السابع للرقص المسرحي الحديث (فن الأداء الحركي) بدار الأوبرا المصرية 2006 بمشاركة 4 دول أوربية، وهي فرنسا، إسبانيا، بلجيكا، إيطاليا، وسط انبهار وفود الدول الأوربية بأداء فرقة الصامتون وبوجود فرقة من هذا النوع بالعالم العربي، وأكدوا على أن الفرقة تعد تطورا لفن المسرح الحديث، إذ أنها تساهم بشكل كبير في خدمة الإنسانية وفتح آفاق جديدة لفئة الصم في العالم.

قدمت الفرقة العديد من العروض التجريبية منذ تأسيسها في عام 2005 ومن أنجح عروضها عرض «أجنحة صغيرة»، من فكرة وإخراج رضا عبد العزيز وموسيقى محمد عصمت وإعداد أيمن فاروق. شاركت به الفرقة في المهرجان السابع للرقص المسرحي الحديث 2006، ثم قدمت عرض «دموع الفرح» تصميم رضا عبد العزيز وموسيقى محمد هاشم بحضور السفير الأمريكي بالقاهرة ريتشارد دوني 2007، ثم قدمت عرض «نيران صديقة» تأليف وإخراج رضا عبد العزيز الحان وغناء محمد عصمت وإشعار نصر الدين ناجي باحتفالية منظمة الصحة العالمية باليوم العالمي لمكافحة التدخين بالمركز الثقافى الفرنسي 2008.

وصلات خارجية
 مقالة حول فرقة الصامتون
 لمحة عن الفريق
 لمحة عن الفريق
 مقالة حول الفريق أثناء لقيام بعرض

مراجع

أدب
مسرح مصري

الصامتون (فريق مسرحي)


Karaağaç, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin bilinen bir tarihi bulunmamaktadır.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 69 km, Sındırgı ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Sındırgı'nın mahalleleri

Karaağaç, Sındırgı


F බලයක් අංශුවක් මත යෙදීමෙන් එය Ds දුරක් විස්ථාපනය වූ විට බලය මගින් කළ කාර්යය බලය හා පරිස්ථාපනය වීමේ දෛශිකවල අදිශ ගුණිතය මගින් ලබා දේ.

අංශුවේ ස්කන්ධය නියත නම් ද  අංශු ව මත කළ මුළු කාර්යය Wtotal නම් ද නිවුටන්ගේ දෙවන නියමය අනුව යෙදූ එක් එක් බලයන් වෙන වෙනම කරණ ලද කාර්යයන්ගේ එකතුවෙන් මුළු කාර්යය ලබා ගනී.

Ek යනු චාලක ශක්තියයි. ලක්ෂීය අංශුවක් ශුන්‍ය ප්‍රවේගයේ සිට දෙන ලද ප්‍රවේගයට ත්වරණය කිරීමට කරන ලද කාර්යය ප්‍රමාණය ලෙස චාලක ශක්තිය ගණිතානුකූලව අර්ථ දැක්වේ.

බොහෝ අංශු ගණනකින් සමන්විත වු වස්තු සඳහා සංයුක්ත වස්තුවේ චාලක ශක්තිය අංශූන්ගේ චාලක ශක්තිවල එකතුවයි.

සංස්ථිතික බල ලෙස හඳුන්වන විශේෂ ආකාරයේ බලයන් අදිශ ශ්‍රිතයක අනුක්‍රමනය ලෙස විස්තර කල හැකි අතර එය විභව ශක්තිය නම් වේ. එය Ep මගින් දක්වයි.

අංශුවක් මත ක්‍රියාකරන සම්පූර්ණ බල සංස්ථිතික නම් Ep නම් වු මුළු විභව ශක්තිය. (වස්තුවක අන්‍යෝන්‍ය ස්ථාන නැවත සකස් වීමට කල යුතු කාර්යය නම් වේ.) සෑම බලයකට අනුරූප විභව ශක්තීන්ගේ එකතුවෙන් ලබා ගනී.

මෙම ප්‍රතිඵලය ශක්ති සංස්ථිතිය නම් වන අතර සම්පූර්ණ ශක්තිය

මගින් ප්‍රකාශ වේ. කාලයෙන් ස්වායත්ත වේ. මෙය ඉතා බහුලව භාවිතා වන අතර අපට හමුවන බල බොහොමයක් සංස්ථිතික බල වේ.

ආශ්‍රිත

 Combustion
 Energy democracy
 Index of energy articles
 Index of wave articles
 Orders of magnitude (energy)
 Power station
 Transfer energy

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Differences between Heat and Thermal energy () – BioCab

ප්‍රධාන මාතෘකා ලිපි
සොබාදහම
විශ්වය
Scalar physical quantities
භෞතික විද්‍යාව

ශක්තිය


The Buy American Act (originally , now ) passed in 1933 by the Congress and signed by President Hoover on his last full day in office (March 3, 1933), required the United States government to prefer U.S.-made products in its purchases. Other pieces of federal legislation extend similar requirements to third-party purchases that utilize federal funds, such as highway and transit programs.

The Buy American Act is not to be confused with the very similarly named "Buy America Act" that came into effect 50 years later. The latter, a provision of the Surface Transportation Assistance Act of 1982, is 49 U.S.C., § 5323 (j), and applies only to mass-transit-related procurements valued over US$100,000 and funded at least in part by federal grants.

In certain government procurements, the requirement purchase may be waived by the Contracting Officer or the Head of the Contracting Activity (HCA) if the domestic product is 25% or more expensive than an identical foreign-sourced product, if the product is not available domestically in sufficient quantity or quality, or if doing so is in the public's interest.

The President has the authority to waive the Buy American Act within the terms of a reciprocal agreement or otherwise in response to the provision of reciprocal treatment to U.S. producers. Under the 1979 General Agreement on Tariffs and Trade (GATT) Government Procurement Code, the U.S.–Israel Free Trade Agreement, the U.S.–Canada Free Trade Agreement, and the World Trade Organization (WTO) 1996 Agreement on Government Procurement (GPA), the United States provides access to the government procurement of certain U.S. agencies for goods from the other parties to those agreements. However, the Buy American Act was excluded from the GPA's coverage.

See also
Berry Amendment
Trade Agreements Act of 1979
Made in USA
American nationalism

References

1933 in American law
72nd United States Congress
United States federal commerce legislation
United States federal trade legislation
Protectionism in the United States
American nationalism

Buy American Act


11296 Denzen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11296 Denzen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,49 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 5,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

11296 Denzen


Aílton de Oliveira Modesto (født 27. februar 1980) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Aílton de Oliveira Modesto


Seyfi Tatar, (Sivas - d:1945 - ö:23 Kasım 2015) milli boksör. 1967-72 yılları Türkiye şampiyonu oldu. 1967, 69, 71, 72, 73 Balkan şampiyonu. 1967 ve 1969 Avrupa ikincisi. 1967 ve 1971 Akdeniz Oyunları'nda gümüş madalya sahibi.

Seyfi Tatar 12 yıllık boks hayatında elde ettiği başarılarla Türk spor tarihinin en başarılı boksörlerinden biri olurken, katıldığı her turnuvada turnuvanın en teknik boksörü olarak kendini kabul ettirmiştir.
Seyfi Tatar 1969'da Bükreş'te yapılan Avrupa Boks Şampiyonası'nda 57 kilo finali yapılırken rakibinden daha iyi dövüşen ve daha fazla puan alıcı yumruk atan boksör olduğu halde hakemler tarafından (ikisi lehine ikisi aleyhine, birisi beraberlik kararı verdikleri için) 3-2 yenik ayrılmış ve Romanyalı seyircilerin görülmemiş protestolarına neden olmuştur. O turnuvanın sonunda 57 kilo için tören yapılırken Romanya'lı seyirci, şampiyon ilan edilen Macar Orban için çalınan milli marşı dinlememiş ve ''Ta-tar'' diye dakikalarca tempo tutmuştur.

Seyfi Tatar yine 1969 yılı içinde başka bir Romanya şehri olan Galati'de Balkan boks şampiyonası yapılırken Romanyalı boksörle dövüşmek için ringe çıktığında Romanyalı seyirciler tarafından ''Şampiyon '' diye alkışlanmistir.

Seyfi Tatar yedi yıl üst üste sikletinin Türkiye şampiyonluğunu kazanan boksördür.

Seyfi Tatar  1967 yılında İtalya'da Roma'da yapılan Avrupa Şampiyonasının 57 kilo finalinde yine rakibinden üstün dövüştüğü halde Polonya'lı rakibine karşı yenik ilan edilince kararı saygı ile karşılayan ve sonradan  gazetecilere''Bu öyle bir boks maçıydı ki ikimiz de kazanmış olmalıydık. Ama boksta bir taraf kazanıyor, onu da hakemlerin kararı tayin eder'' diyen kişidir.

Seyfi Tatar katıldığı her iki Avrupa boks Şampiyonası'nda finallerde haksız yenik ilan edildiği halde her ikisinde de organizatörlerin ''En centilmen boksör''armağanını alan kişidir.
1946 yılında Sivas'ta doğmuş ve boksa 18 yaşında iken Ankara'da başlamıştır. Daha sonra sırasıyla Konya Yolspor, İzmit SEKA ve Galatasaray takımları adına eldiven giymiştir. En son Ankara'da Emniyet takımının formasını giymiş, 1975'te de bu takımla boks yaşamını kapatmıştır.

Başarılı bir boks hayatı olan Seyfi Tatar'ın 203 Resmi maçı vardır. Bunların 190 tanesini kazanmıştır. Milli formayı giydiği 8 yıl içinde 38 milli maç yapmıştır. Münih ve Meksika Olimpiyatları'nda dövüşmüş, Meksika Olimpiyatları'nda çeyrek finalde Bulgar Mihailov'la karşılaşması sonucunda hakem puanlarına göre galip gelmesine rağmen yenik ilan edilince ortalık karışmış, Meksika'lı seyircilerin ve kafiledeki diğer sporcuların protestolarından dolayı 1.5 saat müsabakalar yapılamamıştır. Olimpiyat şampiyonluğu yolunda ilerlerken orta hakemin hatası sonucu yenik ilan edilince şampiyonluğa veda eden Seyfi Tatar,  ilk beşe girmiştir. Olay dünya basınında ''Olimpiyatların ilk skandalı ''olarak yer almış ve boks tarihine geçmiştir.

Boks yaptığı süre içinde gerek Avrupa gerekse Balkanlar'da şöyle anılmıştır: ''Tekniği en büyük Türk''.
Boks yaşamı boyunca Balkan Şampiyonaları'nda altı birincilik ve iki ikincilik, Akdeniz Oyunları'nda iki ikincilik kazanan Seyfi Tatar Türk boksunun gururu olurken, katıldığı her turnuvada turnuvanın en teknik boksörlerinden birisi olarak adından söz ettirmiştir.

1967  Roma - Avrupa Şampiyonası 57 kilo ikincisi .(Türk Boks tarihinde ilk en büyük başarı)
1967  Tunus-  Akdeniz Oyunları Boks Turnuvası 54 kilo ikincisi.
1967  İstanbul- Balkan Boks Şampiyonası 57 kilo birincisi.
1969  Bükreş- Avrupa Şampiyonası 57 kilo ikincisi
1969  Galati-Romanya : Balkan Boks Şampiyonası 57 kilo birincisi
1968  Varna : Balkan Boks Şampiyonası 60 kilo birincisi
1971  İzmir : Akdeniz Oyunları Turnuvası 60 kilo ikincisi
1971  Titograt-Yugoslavya: Balkan Boks Şampiyonası 60 kilo birincisi.
1973  Atina :  Balkan Boks Şampiyonası 60 kilo birincisi.

6 kez ferdi 6 kez de kulüpler arası olmak üzere toplam 12 defa Türkiye Şampiyonu olmuştur.
Toplam 38 defa milli formayı giyerek Türkiye'nin en çok milli olan boksörü olma unvanına sahiptir.

Türk erkek boksörler
1945 doğumlular
Yaşayan insanlar
1968 Yaz Olimpiyatları boksörleri
1972 Yaz Olimpiyatları boksörleri
Türk Olimpiyat boksörleri
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler
Türk Akdeniz Oyunları boksörleri
Gümüş Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
1967 Akdeniz Oyunları boksörleri
1971 Akdeniz Oyunları boksörleri
Akdeniz Oyunları madalyalı boksörler

Seyfi Tatar


MPTP (1-methyl-4-phenyl-1,2,3,6-tetrahydropyridine) is an organic compound. It is classified as a tetrahydropyridine. It is of interest as a precursor to the neurotoxin MPP+, which causes permanent symptoms of Parkinson's disease by destroying dopaminergic neurons in the substantia nigra of the brain. It has been used to study disease models in various animals.

While MPTP itself has no psychoactive effects, the compound may be accidentally produced during the manufacture of MPPP, a synthetic opioid drug with effects similar to those of morphine and pethidine (meperidine). The Parkinson-inducing effects of MPTP were first discovered following accidental injection as a result of contaminated MPPP.

Toxicity

Injection of MPTP causes rapid onset of Parkinsonism, hence users of MPPP contaminated with MPTP will develop these symptoms.

MPTP itself is not toxic, and as a lipophilic compound can cross the blood–brain barrier. Once inside the brain, MPTP is metabolized into the toxic cation 1-methyl-4-phenylpyridinium (MPP+) by the enzyme monoamine oxidase B (MAO-B) of glial cells, specifically astrocytes. MPP+ kills primarily dopamine-producing neurons in a part of the brain called the pars compacta of the substantia nigra. MPP+ interferes with complex I of the electron transport chain, a component of mitochondrial metabolism, which leads to cell death and causes the buildup of free radicals, toxic molecules that contribute further to cell destruction.

Because MPTP itself is not directly harmful, toxic effects of acute MPTP poisoning can be mitigated by the administration of monoamine oxidase inhibitors (MAOIs) such as selegiline. MAOIs prevent the metabolism of MPTP to MPP+ by inhibiting the action of MAO-B, minimizing toxicity, and preventing neural death.

Dopaminergic neurons are selectively vulnerable to MPP+ because DA neurons exhibit dopamine reuptake which is mediated by DAT, which also has high-affinity for MPP+. The dopamine transporter scavenges for excessive dopamine at the synaptic spaces and transports them back into the cell. Even though this property is exhibited by both VTA and SNc neurons, VTA neurons are protective against MPP+ insult due to the expression of calbindin. Calbindin regulates the availability of Ca2+ within the cell, which is not the case in SNc neurons due to their high-calcium-dependent autonomous pacemaker activity.

The gross depletion of dopaminergic neurons severely affects cortical control of complex movements. The direction of complex movement is based from the substantia nigra to the putamen and caudate nucleus, which then relay signals to the rest of the brain. This pathway is controlled via dopamine-using neurons, which MPTP selectively destroys, resulting, over time, in parkinsonism.

MPTP causes Parkinsonism in primates, including humans. Rodents are much less susceptible. Rats are almost immune to the adverse effects of MPTP. Mice were thought to only suffer from cell death in the substantia nigra (to a differing degree according to the strain of mice used) but do not show Parkinsonian symptoms; however, most of the recent studies indicate that MPTP can result in Parkinsonism-like syndromes in mice (especially chronic syndromes). It is believed that the lower levels of MAO-B in the rodent brain's capillaries may be responsible for this.

Discovery in users of illicit drugs
The neurotoxicity of MPTP was hinted at in 1976 after Barry Kidston, a 23-year-old chemistry graduate student in Maryland, US, synthesized MPPP with MPTP as a major impurity and self-injected the result. Within three days he began exhibiting symptoms of Parkinson's disease. The National Institute of Mental Health found traces of MPTP and other pethidine analogs in his lab. They tested the substances on rats, but due to rodents' tolerance for this type of neurotoxin, nothing was observed. Kidston's Parkinsonism was treated with levodopa but he died 18 months later from a cocaine overdose. Upon autopsy, Lewy bodies and destruction of dopaminergic neurons in the substantia nigra were discovered.

In 1983, four people in Santa Clara County, California, US, were diagnosed with Parkinsonism after having used MPPP contaminated with MPTP, and as many as 120 were reported to have been diagnosed with Parkinson's symptoms. The neurologist J. William Langston in collaboration with NIH tracked down MPTP as the cause, and its effects on primates were researched. After performing neural grafts of fetal tissue on three of the patients at Lund University Hospital in Sweden, the motor symptoms of two of the three patients were successfully treated, and the third showed partial recovery.

Langston documented the case in his 1995 book The Case of the Frozen Addicts, which was later featured in two NOVA productions by PBS, re-aired in the UK on the BBC science series Horizon.

Contribution of MPTP to research into Parkinson's disease
Langston et al. (1984) found that injections of MPTP in squirrel monkeys resulted in Parkinsonism, symptoms of which were subsequently reduced by levodopa, the drug-of-choice in the treatment of Parkinson's disease along with carbidopa and entacapone. The symptoms and brain structures of MPTP-induced Parkinson's disease are fairly indistinguishable to the point that MPTP may be used to simulate the disease in order to study Parkinson's disease physiology and possible treatments within the laboratory. Mouse studies have shown that susceptibility to MPTP increases with age.

Knowledge of MPTP and its use in reliably recreating Parkinson's disease symptoms in experimental models has inspired scientists to investigate the possibilities of surgically replacing neuron loss through fetal tissue implants, subthalamic electrical stimulation and stem cell research, all of which have demonstrated initial provisional successes.

It has been postulated that Parkinson's disease may be caused by minute amounts of MPP+-like compounds from ingestion or exogenously through repeated exposure and that these substances are too minute to be detected significantly by epidemiological studies.

In 2000, another animal model for Parkinson's disease was found. It was shown that the pesticide and insecticide rotenone causes Parkinsonism in rats by killing dopaminergic neurons in the substantia nigra. Like MPP+, rotenone also interferes with complex I of the electron transport chain.

Synthesis and uses
MPTP was first synthesized as a potential analgesic in 1947 by Ziering et al. by reaction of phenylmagnesium bromide with 1-methyl-4-piperidinone. It was tested as a treatment for various conditions, but the tests were halted when Parkinson-like symptoms were noticed in monkeys. In one test of the substance, two of six human subjects died.

MPTP is used in industry as a chemical intermediate; the chloride of the toxic metabolite MPP+, cyperquat, has been used as a herbicide. While cyperquat is not used anymore, the closely related substance paraquat is still being used as a herbicide in some countries.

In popular culture
 In the novel Neuromancer, authored by William Gibson, MPTP is used as a means of inducing Parkinsonism in another character.

 MPTP-induced Parkinson's disease is featured in the Law & Order episode "Stiff."

 In Roger Williams' novel The Metamorphosis of Prime Intellect the protagonist administers MPTP to the anti-heroine's former nurse, who had stolen her painkillers in life, doing so as a means of neurodegenerative torture.

See also
 Phenindamine
 6-Hydroxydopamine
 Norsalsolinol

References

External links

Erowid MPTP Vault - Contains information regarding MPTP as a neurotoxin
PBS NOVA episode, "The Case of the Frozen Addict"https://openvault.wgbh.org/catalog/V_474CF2C8A20B4173988486AC4C605A3C
"The MPTP Story" by J. William Langston. nih.gov.

Neurotoxins
Prodrugs
Tetrahydropyridines
Phenyl compounds

MPTP


Have Gun – Will Travel est une série américaine de western. Elle est diffusée pour la première fois sur le réseau  CBS de 1957 à 1963 à la télévision puis à la radio. La série télévisée a pour acteur principal Richard Boone. Elle est déclinée en une version radiophonique qui obtient aussi un grand succès. Celle-ci a pour acteur principal John Dehner et débute le 23 novembre 1958.

Production
Have Gun – Will Travel est créé par Sam Rolfe et Herb Meadow et produite par Frank Pierson, Don Ingalls, Robert Sparks et Julian Claman. Sur les 225 épisodes télévisés, 24 ont été écrits par Gene Roddenberry. Parmi les autres contributeurs importants se trouvent Bruce Geller, Harry Julian Fink, Don Brinkley et Irving Wallace. Andrew V. McLaglen a dirigé 101 episodes et 28 l'ont été par Richard Boone.

Résumé
La série raconte les aventures d'un homme qui se surnomme Paladin (joué par Richard Boone à la télévision et interprété par John Dehner à la radio). Il parcourt l'ouest américain en se mettant au service des personnes qui l'engagent pour résoudre leurs problèmes.

Bien que Paladin se fasse payer généralement $1000 pour un travail, il offre parfois ses services gratuitement lorsque ce sont des personnes pauvres qui ont besoin d'aide. L'action se passe quelques années après la guerre de sécession.

Musique

La musique du générique de début est composée par Bernard Herrmann.
La chanson de fin, "The Ballad of Paladin", est composée par Johnny Western, Richard Boone et le crateur de la série Sam Rolfe.

Récompenses
En 1957, Gene Roddenberry reçoit le prix de la   pour l'episode "Helen of Abajinian".

Scénaristes
Les scénaristes du programme sont :
 Gene Roddenberry (créateur de Star Trek)
 Bruce Geller créateur de Mission : Impossible
 Samuel A. Peeples
 Harold Jack Bloom
 Harry Julian Fink est un des scénaristes de Dirty Harry
 Sam Peckinpah
 Gene L. Coon
 Richard Matheson
 Charles Beaumont
 Laurence Heath
 Fred Freiberger

Autres médias

Programme radio

Une version radio etr diffusée sur CBS du 23 novembre 1958 au 27 novembre 1960. Elle a 106 épisodes. John Dehner interprète Paladin. La version radio est écrite par le producteur/scénariste Roy Winsor.

Livres et comics
La série a été adaptée dans trois romans publiés par Whitman.

Dell Comics a publié plusieurs comics avec des histoires originales.

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 1957
Série télévisée disparue en 1963
Série télévisée américaine des années 1950
Série télévisée américaine des années 1960
Série télévisée western

Have Gun - Will Travel


Lavrentij "Lavr" Georgijevitj Kornilov (; født 18. august 1870 i Ust-Kamenogórsk i Ust-Kamenogorskij ujezd, Semipalatinskaja oblast, Det Russiske Kejserrige (nu Kasakhstan), død 13. april 1918 i Jekaterinodar i Kubanskaja oblast (nu Krasnodar kraj)) var en russisk general og en af lederne i kontrarevolutionære hvide garde i den russiske borgerkrig.

Kornilov blev officer ved artilleriet i 1892, udmærkede sig i den russisk-japanske krig 1904-1905 og forfremmedes i 1905 til oberst og i 1911 til generalmajor. 1907-11 var han militærattaché i Kina. Ved første verdenskrigs udbrud 1914 blev Kornilov chef för 48. infanteridivisionen i Karpaterne. Han blev såret og taget til fange i april 1915, men lykkedes at flygte og vendte tilbage til Rusland august 1916 og udnævnedes 1916 til generalløjtnant og chef for 25. armékorps.

I forbindelse med februarrevolutionen 1917 tilsluttede Kornilov sig til den provisoriske regering. Som tak for sin støtte udnævnedes han til chef for Petrograds militærdistrikt og udnævnedes samme år til chef for den 8. armé. Han deltog i Galizienoffensiven, blev i juli chef for den sydvestlige front og efterfulgte 1. august 1917 general Aleksej Brusilov som øverstbefalende.

I september samme år udspilledes den forvirrede episode som fået navnet Kornilov-affæren. Den indledtes da Kornilov opfattede at have fået til opgave af regeringen at nedkæmpe urolighederne i hovedstaden.

Premierminister Aleksandr Kerenskij havde dog ikke udstedt en sådan ordre og afskedigede Kornilov 9. september for at have ageret mod ordrer. Da Kornilov informeredes om dette besluttede han sig til virkeligt at gøre revolt og marcherede mod Sankt Petersburg. Oprøret mislykkedes dog, og han blev taget til fange den 14. september ved Mogiljov. Kerenskij blev selv senere mistænkt for at stå bag opstanden.

I december lykkedes det Kornilov flygte til de hvide i den Russiske Borgerkrig og tilsluttede sig Aleksej Kaledin i Sydrusland. I kampe mod bolsjevikkerne ved Jekaterinograd blev han såret 31. marts 1918. Han døde 13. april.

Referencer

Eksterne henvisninger

Generaler fra Rusland
Den Russiske Borgerkrig
Personer fra Öskemen

Lavr Kornilov


Liburnia Jazz, hrvatska je neprofitna i Nevladina udruga udruga sa sjedištem u Lovranu kojoj je cilj njegovanje i promicanje kulture i umjetnosti. Misija udruge je približiti jazz publici i publiku približiti jazzu, odnosno približiti jazz glazbu onima još nenaviklim na jazz, tj. osobama koje smatraju da je to glazba koju slušaju samo glazbenici, zatvorena glazbena forma koja privlači vrlo isključivu publiku. Publici pružaju program koji zadovoljava najzagriženije ljubitelje jazza, ali i privuče do tada nesklonog slušatelja. Program čine festivali i radionice. Dio radionica namijenjen je profesionalnom usavršavanju glazbenika. Druga, velika skupina radionica namijenjena je najširoj publici, glazbenim laicima koji žele saznati nešto više o glazbi koja ih zanima ili o umjetniku koji ih insprira. To su tzv. jazz talks – neformalni razgovori u kojima publika može slobodno postavljati pitanja o umjetnickom životu nekog glazbenika koji se tom prigodom predstavlja u sasvim drugacijem svjetlu. Od 2001. godine udruga organizira međunarodni Liburnia Jazz Festival & Workshops u Lovranu i Opatiji, a od 2005. i Liburnia Jazz Ex Tempore u Opatiji.

Izvori

Kultura u Opatiji
Jazz

Hrvatske udruge

Liburnia Jazz


أقيمت بطولة كأس الملك فهد 1995 في المملكة العربية السعودية خلال الفترة ما بين 6 إلى 13 يناير في عام 1995 وقد حقق لقبها منتخب الدنمارك.

المنتخبات المشاركة
  - المستضيف
  - بطل كوبا أمريكا 1993.
  - بطل كأس الأمم الأفريقية لكرة القدم 1994.
  - بطل يورو 92.
  - بطل الكأس الذهبية 1993.
  - بطل كأس آسيا 1992.

حكام المباريات

أفريقيا
  ليم كي تشونغ

آسيا
  علي بو جسيم

أوروبا
  إيون كراسينيسكو

أمريكا الشمالية والوسطى
  رودريغو باديلا

أمريكا الجنوبية
  سالفادور امبراتور ماركوني

تشكيلات المنتخبات
انظر تشكيلات كأس الملك فهد 1995

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

تحديد المركز الثالث

النهائي

الهدافين
3 أهداف
  لويس غارسيا بوستيغو
هدفين
  دانييل أموكاتشي
  غابرييل باتيستوتا
  بيتر راسموسن

المراجع

أحداث يناير 1995 الرياضية في آسيا
كرة القدم الأرجنتينية في 1994-95
كرة القدم الدنماركية في 1994-95
كرة القدم السعودية في 1994–95
كرة القدم المكسيكية في 1994-95
كرة القدم النيجيرية في 1994–95
كرة القدم اليابانية في 1995
كرة القدم في 1995
مسابقات كأس القارات
منافسات كرة قدم دولية استضافتها السعودية

كأس الملك فهد 1995


Marte desarmado por Venus y las Gracias es una pintura de Jacques-Louis David, que se conserva en los Museos Reales de Bellas Artes de Bélgica en Bruselas.

Es un lienzo monumental realizado en los últimos años de Jacques-Louis David, durante su exilio, y con él pone fin a una larga carrera artística. Tenía 73 años cuando comenzó esta obra en Bruselas, y tardó tres años en completarlo. En una escena fantástica con un templo que flota entre las nubes, Venus y sus acólitos, las Tres Gracias y Cupido, se aplican en desarmar al dios.

Marte, el dios de la guerra, es despojado de sus armas con complacencia, mientras sucumbe a los encantos de Venus, reflejando una de las imágenes recuperadas en el Renacimiento que muestra a ambos dioses como una pareja ideal.

Este trabajo es un intento impresionante y ambicioso por lograr una síntesis entre el mundo antiguo, el idealismo y el realismo y fue presentado en una exposición privada en París.

Referencias

Enlaces externos

Colecciones de los Museos Reales de Bellas Artes de Bélgica
Pintura mitológica
Pinturas de Venus
Afrodita y Venus en el arte posterior a la Edad Antigua
Cupido en la pintura
Cuadros de Francia de los años 1820
Cuadros de 1824
Francia en 1824
Desnudo (género artístico)
Aves en el arte
Ares en la pintura

Marte desarmado por Venus y las Gracias


An Mediocalcar umboiense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Schuiteman. An Mediocalcar umboiense in nahilalakip ha genus nga Mediocalcar, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mediocalcar

Mediocalcar umboiense


الاستنباط هو انتقال الذهن من قضية أو عدة قضايا (المقدّمات) إلى قضية أخرى (النتيجة) وفق قواعد المنطق، وليس بالضرورة أن يكون انتقالاً من العام إلى الخاص أو من الكلي إلى الجزئي؛ ومن أوضح صوره البرهنة الرياضية.

الاستنباط هو تصميم من نوع أعلى أسفل، وهو أحد أشكال الاستنتاج، ويمكن قياس الجدل عندما تعتمد صحة البرهان على منطقية الفرضية العامة أو المبدئية. والمنهج الاستنباطي ضربان، حملي إذا كانت مقدماته مسلَّمٌ بصدقها بصفة نهائية، وفرضي إذا سلِّم بصدقها بصفة مؤقتة.

الربط بين الصلاحية والسلامة
يحلَّل المنطق الاستنباطي من خلال تتبع الربط بين ما هو "صالح " وما هو "سليم ".يمكن أن يكون الحجاج صالحا حتى وإن كانت الفرضية المعروضة خاطئة، والنتيجة الصحيحة المشتقة من فرضية صحيحة تثبت صلاح الحجاج. وجود حجاج صالح مع فرضيات صحيحة يحتم سلامة البرهان ويسمى في هذه الحالة حجاجا سليما، بغير ذلك يصبح غير سليم.

 الصيغة العامة:
 كل س له خواص ص.
 هذا الشيء هو س.
 إذن، هذا الشيء له خواص ص.

 مثال:
 كل الفواكه لونها أحمر.
 الموز من الفواكه.
 إذن، الموز لونه أحمر.
 لاحظ أن الجدل هنا غير سليم لأنه لا يكفي ان تكون الفرضية الثانية صحيحة ولكن يجب أن تكون الأولى المبنية عليها كذلك صحيحة.

ملاحظات

المراجع

استنتاج
حل المشكلات
منطق
نظرية المعرفة

استنباط


ذراع الميزان إحدى بلديات دائرة ذراع الميزان التابعة لولاية تيزي وزو.

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مراجع

وصلات خارجية
 التقسيم الإداري لولاية ولاية تيزي وزو

ذراع الميزان

ذراع الميزان


Kosei Shibasaki (født 28. august 1984) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Sanfrecce Hiroshima.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kosei Shibasaki


Kup Hrvatske u ragbiju za 2019. godinu je igran u proljetnom dijelu sezone 2018./19.  Kup je prvi put u povijesti osvojila momčad "Sinja".

Rezultati

Pretkolo

Poluzavršnica

Završnica

Povezani članci
 Hrvatski ragbijski kupovi
 Prvenstvo Hrvatske u ragbiju 2018.

Vanjske poveznice
 rugby.hr

Izvori

 rugby.hr, Kup Hrvatske 2019, pristupljeno 2. travnja 2019.

2019

Kup Hrvatske u ragbiju 2019.


Harvey getur átt við eftirfarandi:
 Harvey Milk
 Harvey Weinstein
 Lee Harvey Oswald

Mannanöfn

Harvey


Die Swedish Open 1989 im Badminton fanden Mitte März 1989 in Malmö statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=CF651916-551D-499E-A1A1-D061AB583995

1989
World Badminton Grand Prix 1989
Badmintonwettbewerb in Malmö

Swedish Open 1989


Martín Ciccioli (Vicente López, 16 de enero de 1972) es un periodista y conductor argentino. Se caracteriza por sus notas en las zonas más carenciadas de Buenos Aires y del conurbano bonaerense, en las cuales muestra como viven el día a día las personas que allí habitan.

Conduce ¿Quién paga la fiesta? en Rock & Pop y Lado C en TN. También forma parte de Telenoche en Canal Trece.

Biografía

Comienzos
Ciccioli realizó sus estudios secundarios en el colegio San Gabriel de Vicente López. Luego se graduó como Licenciado en Comunicación en la Universidad de Buenos Aires.

Comenzó a trabajar en televisión en 1997 en el programa Palo y Palo de TyC Sports y meses después en América TV donde se desempeñó como cronista hasta el año siguiente.

A fines de 1998 condujo ¿Quién te dijo que hay una fiesta? en la radio Rock & Pop. Desde 1999 hasta 2005 trabajó en la misma radio en el programa sobre La pelota no dobla  junto a Marcelo Gantman y Diego Della Sala. En mayo de 2000 fue galardonado con el premio Martín Fierro por ser el mejor programa de interés general en FM junto a Lalo Mir por su programa radial llamado "Animal de radio" que se emitió en la Rock & Pop de lunes a viernes de 19 a 21.30.

Década de 2000
A comienzos de 2000 debutó como panelista de "Único Medio" por América TV, programa que contaba con la conducción de Ari Paluch y Mariana Briski. Su papel era el de brindar información sobre los titulares de los diarios.

En 2002 participó en el programa Kaos en la ciudad, del que dijo que «fue la mejor experiencia televisiva que tuvo». En ese programa es recordado por increpar en un acto militar al general en retiro y exdictador de Argentina Leopoldo Fortunato Galtieri.

El 19 de marzo de 2003 y hasta 2004 estuvo en el programa "Informe central", que es emitido América TV, como coconductor junto al periodista Facundo Pastor. En agosto, después de problemas cardíacos de Juan Castro fue propuesto como conductor de Kaos en la ciudad en reemplazo de Castro, pero el lugar fue finalmente ocupado por Ronnie Arias. En ese año y hasta 2004 condujo un programa radial llamado "Aire comprimido" en la Rock & Pop. Además de la participación de Marcelo Zlotogwiazda y Carla Ritrovato, en 2004 se suman Pablo Fabregas, y Gerardo Rozín, a cargo del móvil con la cobertura de la actualidad.

En 2004 condujo "Código penal" junto a Rolando Graña y Facundo Pastor por América TV, los martes a las 22 horas. Se centraba en historias, y entrevistas, de asesinos a sueldo, narcotraficantes o ladrones. El 7 de septiembre de ese año realizó una conferencia de entrada libre llamada "La nueva TV", con Daniel Tognetti y Daniel Malnatti. En 2005 continuó coconduciendo el programa en Aḿerica TV, que pasó a llamarse simplemente "Código".

En 2006 trabajó en radio en el programa "Siamo fuori" de la Rock & Pop de 19 a 21 junto a Cristián Basedas, Damián Manusovich y Fernando "Rifle" Pandolfi. En diciembre de ese año se suma a "Rock & Pop Beach" en donde se realizaban conciertos de bandas nacionales reconocidas y lo acompañaban en la conducción Favio Posca, Alejandro Nagy y Gustavo Olmedo . En ese año trabaja como cronista con temas políticos y sociales en Argentinos por su nombre junto a Andy Kusnetzoff, por Canal 13.

El 3 de enero de 2007 salió al aire el programa Fuera de foco que contaba con la conducción de Pablo Granados, Mariana Briski y Ciccioli. El programa se emitía de 21.30 a 23. El programa se emitió los lunes y los jueves a las 22.30, y luego se incorporó Pamela David como conductora y notera. Luego tuvo su sección en donde entrevistaba a modelos en un spa. El 6 de abril conduce su primer proyecto radial llamado "Una noche no hace mal" de 23 a 1 por Rock & pop, que contaba con visitas de los DJ de la escena local, además, todos los días se realizaban entrevistas con invitados en el estudio. Se emitió hasta 2008.

El 2 de febrero de 2009 estrenó un programa radial y semanal "Siguiendo la Luna" en Del Plata AM 1030, en donde trabajaban Douglas Vinci, Carlos Sturze, Fernando Solís Lara y Jimena Vallejos ; el programa se emitió de 21 a 0. Trabaja semanalmente, desde 2009, en "Zona Liberada" (Radio Uno) de 13 a 15, junto a Marcela Feudale. En televisión se incorporó al programa Animales Sueltos conducido por Alejandro Fantino, Luis Rubio y Coco Sily, junto a los panelistas Angel de Brito y Marcelo Polino. El 23 de junio de 2009 salió su primer programa de Calles Salvajes a las 22:15, en donde se desempeña como conductor y notero, realizando notas sobre la realidad del país, como la droga, la delincuencia, entre otros temas de la sociedad actual.

Década de 2010
En agosto de 2010 Ciccioli decidió bajarse de Animales Sueltos. A fines de ese año escribió Rockeado. La historia detrás de las canciones de tu vida.

En 2011 continuó con la conducción de Calles Salvajes. Trabaja eventualmente en Desayuno Americano, que debutó el 27 de abril de 2011, para ese programa le hizo una nota a Charly García el 31 de mayo.

Hasta 2017 tuvo en Mega 98.3 FM de 6 a 9 AM un programa "No se desesperen" con Jimena Vallejos, Nicolás Distasio, Maju Lozano y personajes como el stone, e invitados especiales como Fernando Solís Lara y Pachu Peña.

En 2018 mudó su programa a Rock & Pop bajo el nombre de ¿Quién paga la fiesta?, manteniendo el horario de la primera mañana. Se mantienen Jimena Vallejos , Maju Lozano y Fernando Solís Lara.

En televisión trabaja como presentador en el programa "Lado C" y en el noticiero Telenoche mostrando situaciones de la vida cotidiana.

Vida personal
Está casado con Carolina, con quien habían sido compañeros de colegio. Tienen dos hijos.

En octubre de 2018 fue denunciado por la bailarina Nieves Jaller ante el Ministerio Público Fiscal de la Ciudad de Buenos Aires por acoso sexual.

Trayectoria

Televisión
 1997 - 1998 - Palo y Palo - TyC Sports - América TV - Cronista.
 2000 - "Único medio" - América TV - Panelista.
 2002 - Kaos en la ciudad - Canal 13 - Panelista.
 2003 - 2005 - "Informe central" - América TV - Coconductor.
 2004 - "Código penal" - América TV - Conductor.
 2005 - "Código" - América TV - Cronista.
 2006 - Argentinos por su nombre - Canal 13 - Cronista.
 2007 - 2008 - Fuera de foco - América TV - Conductor.
 2009 - 2010 - Animales Sueltos - América TV - Coconductor.
 2009 - 2011 - Calles Salvajes - América TV - Conductor.
 2012 - 2013 - Desayuno americano - América TV - Panelista.
 2013 - 2018 - El diario de Mariana - Canal 13 - Panelista.
 2015 - presente - Telenoche - Canal 13 - Cronista.
 2016 - presente - "Lado C" -Todo Noticias - Conductor.

Radio

Rock & Pop

 Se nos viene la noche
 ¿Quién te dijo que hay una fiesta?
 Animal de Radio
 La Pelota no dobla
 Aire comprimido
 Siamo fuori
 Una noche no hace mal
 ¿Quién paga la fiesta?

Radio del Plata

 Siguiendo La Luna

Radio Uno

 Zona liberada

Mega 98.3

 No se desesperen

Libros
 2010 - Rockeado. La historia detrás de las canciones de tu vida - Libro sobre la historia del rock.

Especiales
 2004 - Conferencia "La nueva TV" - Junto a Daniel Tognetti y Daniel Malnatti.

Controversias
En el programa Palo y Palo de América TV a finales de 1997 se burlaron constantemente del arquero paraguayo José Luis Chilavert debido a su exceso de peso. Esta situación trajo como consecuencia en 1998 una discusión con el arquero de Vélez y Ciccioli debido a las bromas le hicieron en el programa Palo y Palo.

Días después, al hacerle la nota luego de los entrenamientos del club. El arquero se mostró enojado ante la presencia de Ciccioli y lo escupió.

Premios y nominaciones
 2000 - Martín Fierro al mejor programa de interés general en FM - "Animal de Radio" (Rock & Pop - FM 95.9). - Lalo Mir y Martín.

Referencias

Enlaces externos

Ateos de Argentina
Presentadores de televisión de Argentina
Alumnado de la Universidad de Buenos Aires
Conductores de radio de Argentina
Periodistas de televisión de Argentina
Periodistas de radio de Argentina

Martin Ciccioli


Pluto a fost considerată ca fiind cea de-a noua planetă a Sistemului Solar. Aceasta și-a pierdut statutul de planetă, fiind acum considerată o planetă pitică.

A noua planetă (poreclită "Planeta Phattie") este o ipotetică planetă gigantă cu o masă de aproximativ 10 ori mai mare ca cea a Pământului, aflată la marginea Sistemului Solar. Ea ar fi fost reperată într-un mod indirect. Existența planetei ar explica configurarea orbitală neobișnuită a unui grup de obiecte transneptuniene (OTN). La 20 ianuarie 2016, cercetătorii Konstantin Batygin și Michael E. Brown de la Institutul de Tehnologie din California au anunțat că există dovezi suplimentare indirecte privind existența unei a noua planete dincolo de orbita planetei Neptun. Aceasta ar orbita în jurul Soarelui între 10.000 și 20.000 de ani. Conform studiului publicat în Astronomical Journal, "Planeta Nouă" ar avea o masă de aproximativ 10 ori mai mare decât Terra și s-ar afla la minim 200 UA.

Planeta gigantă a fost detectată indirect după ce cercetătorii au observat cum 13 obiecte transneptuniene din Centura Kuiper se mișcă împreună ca și cum ar fi influențate de gravitația unui corp ceresc uriaș.

Context
În 2014 revista Nature a publicat primele elemente ale posibilei existențe a unei a noua planete. Într-adevăr astronomi de la Carnegie Institution of Science, din Pasadena, și de la Observatorul Gemini, din Hawaii, au afirmat că perturbarea orbitelor unor obiecte din Centura Kuiper ar putea fi cauzată de o planetă masivă, ascunsă în "cotloanele" Sistemului Solar. O baterie de simulări conduse de astronomi de la Caltech, între care Michael E. Brown (inițial realizate pentru a infirma această teorie) a permis să se conchidă că o a noua planetă ar putea să se găsească, într-adevăr, dincolo de Pluto. Michael E. Brown o descrie ca fiind un "perturbator masiv" al obiectelor din Centura Kuiper, și postulează că dacă rezultatele actuale sunt corecte, această a noua planetă ar fi putut să se formeze în nucleul unei gigante gazoase, și să fie proiectată la marginile Sistemului Solar.

Se estimează că cea de-a noua planetă este similară în mărime și compoziție cu planeta Neptun, și poate fi cea de-a cincea planetă gazoasă formată după Modelul de la Nisa.

Observare
Planeta a noua nu a fost încă observată, dar ar putea fi reperată de telescopul Subaru de la Observatoarele Mauna Kea, dacă există.

Telescopul spațial James Webb, succesor al lui Hubble, a cărui punere în serviciu este prevăzută în anul 2018 va avea capacitățile tehnice de a furniza imagini ale unei planete atât de îndepărtate, însă ele se vor limita la câțiva pixeli.

Dacă existența acestei planete este dovedită, survolul său de către o sondă spațială n-ar putea să se facă mai curând de mai multe decenii sau chiar de câteva secole cu tehnologia actuală. Astfel dacă telescopul James-Webb i-ar confirma existența și orbita și dacă s-ar decide îndată trimiterea unei sonde spațiale, cu un timp de pregătire al unei asemenea misiuni de cel puțin 10 ani, lansarea sondei ar interveni cel mai curând în 2028. Dacă sonda ar putea atinge viteza maximă atinsă de Voyager 1, adică 17 km/s, și dacă traiectoria va fi cea mai scurtă, adică dacă Planeta a Noua va fi cel mai aproape de Soare, la periheliu, sondei i-ar trebui 57 de ani pentru a parcurge distanța de 30 de miliarde de kilometri care o separă de Terra, pentru un survol în 2085. Însă dacă planeta a cărei revoluție este între  și  de ani, este la punctul său cel mai îndepărtat de Soare, la afeliu, sonda nu va putea să o survoleze decât după 343 de ani.

Caracteristici orbitale
Perioada sa de revoluție ar fi cuprinsă între zece mii și douăzeci de mii de ani, planeta fiind situată între 30 și 180 de miliarde de kilometri de Soare, cu alte cuvinte de 6 până la 40 de ori mai departe decât cea mai îndepărtată planetă cunoscută, până acum (2016), din Sistemul Solar, Neptun, sau chiar decât planeta pitică, Pluto.

Dar contrar termenului folosit de mai multe media, planeta nu se află la "marginile" Sistemului Solar. Acesta se întinde, într-adevăr, pe toată zona unde Soarele își exercită o forță gravitațională, adică până la o depărtare de circa un an-lumină sau  de kilometri.

Are o excentricitate orbitală estimată de 0,6, iar semiaxa majoră are circa 700 UA.

Caracteristici fizice
Masa planetei ar fi de circa zece ori masa Pământului, cu un diametru între două și patru ori mai mare decât cel al planetei noastre, cu o talie intermediară între Terra și Neptun.

Planeta ar fi probabil gazoasă. Diferite studii științifice au conchis că pentru ca o planetă să fie telurică, diametrul său nu ar putea să depășească de două ori diametrul Pământului. Prin urmare cu o masă de zece ori mai importantă și cu un diametru de două până la patru ori superior celui al Pământului, este puțin probabil ca Planeta a Noua să fie telurică.

Îndoieli și repuneri în chestiune
Deși dacă modelul predictiv care a condus la formularea ipotezei celei de-a noua planete este credibil, așteptând o confirmare prin observație directă, perturbările studiate ar putea avea o altă cauză, fie că ar fi vorba despre mulțimea aștrilor neplanetari masivi, fie de un fenomen necunoscut până acum. În consecință, mai mulți astrofizicieni pun în gardă contra "ambalării mediatice" care a urmat publicării ipotezei celei de-a noua planete, care rămâne încă teoretică și nedemonstrată.

De altfel, într-un studiu care va apărea în cursul primului trimestru al anului 2016, Agnès Fienga, în cadrul Observatorului din Nisa și al IMCCE, de la Paris, emite serioase îndoieli asupra existenței celei de-a noua planete descrisă de Michael E. Brown și Konstantin Batygin. Potrivit cercetătoarei, rezultate contradictorii ar putea fi obținute pornind de la studiul orbitelor planetelor Saturn și Jupiter. Aceste date, furnizate de recentele analize ale sondei Cassini, ar arăta imposibiitatea găsirii unei planete masive la o distanță mai mică de  de Unități Astronomice, adică maximul a ceea ce au propus cercetătorii de la Caltech.

Ori ce ar fi, este admis prin acest studiu că orbitele corpurilor din Centura Kuiper s-au adunat într-o regiune și nu au decât 0,007 % șansa de a fi acolo prin întâmplare. Acest lucru nu înseamnă că aceasta este singura ipoteză; ar putea fi mai multe planete necunoscute, sau planeta ar fi putut fi ejectată de pe orbită. Însă teoriile obiectelor transneptuniene mai mici și mai numeroase care orbitează în locul Planetei 9 nu sunt conforme cu simularea de la Caltech și par improbabile dat fiind masa prea mică a Centurii Kuiper.

Referințe și note

Legături externe

A new 9th planet for the solar system? (Science Magazine video, 20 January 2016)
The Search for Planet Nine  – blog by study authors

Planete ipotetice
Obiecte transneptuniene
Planete ale sistemului solar
Controverse științifice

A noua planetă


St. Josef ist eine römisch-katholische Kapelle im oberschwäbischen Forsthofen, einem Ortsteil von Ettringen. Der schlichte Bau wurde 1885 von den Forsthofener Bauern Joseph Fischer, Paulus Leimer und Joseph Kugelmann, vermutlich an der Stelle eines hölzernen Vorgängerbaus aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts auf dem Grund des Barthlbauerhofs erbaut. Er ist flachgedeckt und hat einen dreiseitigen Schluss. An den Längsseiten ist je ein Stichbogenfenster in die Wand eingelassen. Im Westen befindet sich eine Stichbogentür. Der Bau besitzt ein profiliertes Traufgesims. Über dem Westgiebel befindet sich ein Dachreiter mit einem quadratischen, auf zwei Rundbogen vorkragenden Sockel. Das Oberteil ist als Oktogon gestaltet, besitzt Rundbogenöffnungen im Osten und Westen und hat ein derbes Profilgesims. Die Schweifhaube ist blechgedeckt.

Der Altar stammt aus dem dritten Viertel des 19. Jahrhunderts und ist im neuromanischen Stil gestaltet. Er besteht aus Holz und hat ein rundbogig geschlossenes Gemälde, das den heiligen Josef mit einem Modell der römischen Peterskirche in der Hand zeigt. Das Gestühl ist wohl im 18. Jahrhundert erschaffen worden und besteht aus Nadelholz mit schlichten Schweifwangen. Die beiden in der Kapelle befindlichen Holzfiguren sind gefasst. Die Pietà wurde um 1400 geschaffen und besitzt den Faltenwurf im sogenannten Weichen Stil. Die aufrechte Gesamthaltung ist noch nach einem älteren Typus gehalten. Die Fassung wurde erneuert. Das Kruzifix stammt wohl aus der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts und ist volkstümlich gestaltet. Des Weiteren befinden sich in der Kapelle zwei pyramidenförmige geschnitzte Tafeln mit je sieben Kreuzwegstationsbildern. Die Tafelbilder wurden gegen 1800 geschaffen und stammen aus der Pfarrkirche in Kirch-Siebnach.

Die Glocke stammt vermutlich aus dem Vorgängerbau und wurde 1816 vom Immenstädter Glockengießer Herz gegossen.

Die Kapelle wurde 1976 grundlegend renoviert. Im Zuge der Renovierung wurde auch eine Teilung vorgenommen.

Literatur

 Martin Kleint: Drei schwäbische Dörfer erzählen – Aus der Geschichte der Gemeinden Ettringen, Siebnach, Traunried. Ettringen 1977.

Weblinks

St. Josef
St. Josef
Kapelle im Bistum Augsburg
Erbaut im 18. Jahrhundert
Josefskirche
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Kirchengebäude in Europa
Forsthofen
Religion (Ettringen, Wertach)

St. Josef (Forsthofen)


Tachty este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 543 de locuitori.

Istoric
Localitatea Tachty este atestată documentar din 1399.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tachty


The Ganges river dolphin (Platanista gangetica) is a species of toothed whale classified in the family Platanistidae. It lives in the Ganges and related rivers of South Asia, namely in the countries of India, Nepal, and Bangladesh. It is related to the much smaller Indus river dolphin which lives in the Indus River in Pakistan and the Beas River of northwestern India.

It is also known by the name susu (popular name) or "Sisu" (Assamese language) and shushuk (Bengali). The Ganges river dolphin has been recognized by the Government of India as its National Aquatic Animal and is the official animal of the Indian city of Guwahati. Its first occurrence, within the Hooghly River, was documented by William Roxburgh.

Taxonomy
The Ganges river dolphin split from the Indus river dolphin during the Pleistocene, around 550,000 years ago. The earliest fossil identified as belonging to the species is only 12,000 years old.

The Ganges river dolphin was formally classified as Delphinus gangeticus two separate times in 1801, by Heinrich Julius Lebeck and William Roxburgh. They both likely used the type specimen, caught near Calcutta in late 1797 and sent to the Hunterian Museum in London. It may have been destroyed during World War II, but castings were previously made of the rostrum and parts of the lower jaw, which survive at the Natural History Museum. Whether Lebeck or Roxburgh should be given credit has been debated over the centuries, but research by Kinze (2000) found that Lebeck's  description was published on the 24 August while Roxburgh's was likely published no earlier than September, thus giving Lebeck the priority. Elisha Gray coined the species name  Platanista gangetica in 1835.

This species and the Indus river dolphin, were initially classified as a single species, Platanista gangetica, but in the 1970s both were split into distinct species. However, in the 1990s, both species were again grouped as a single species. However, more recent studies of genes, divergence time, and skull structure support both being distinct species.

Etymology
The species has multiple common names throughout its range. It is known as susu as a popular name; soons, soans, or soos in Hindi; shushuk in Bengali; hiho or hihu in Assamese; bhagirath (as a reference to the character of the same name from Hindu mythology); and shus or suongsu in Nepali. Its Sanskrit name in medieval times was likely shishumar, and during the Mughal era, it was known as pani suar.

Distribution
It lives along the Ganges-Brahmaputra-Meghna and Karnaphuli-Sangu river systems of Bangladesh and India, and the Sapta Koshi and Karnali Rivers in Nepal. The Ganges river dolphin favours deep pools, eddy countercurrents located downstream of the convergence of rivers and of sharp meanders, and upstream and downstream of midchannel islands.

Description
The Ganges river dolphin has a rectangular, ridgelike dorsal fin and females tend to be larger than males. Ganges river dolphins usually are tan, chocolate brown, dark grey or light blue. They have an elongated, slender snout with sharp and very pointed teeth, similar to most river dolphins. The river dolphin has a rounded belly which, combined with their rectangular dorsal fin, makes them look particularly stocky in build compared to other dolphins. Their flippers and tail flukes are large and broad. They have a large melon head used for echolocation, because they cannot see well. Their eyes are usually small due to the cloudy water. Ganges river dolphins are usually 2.2-2.6 meters long (7–8 ft). The oldest recorded animal was a 28-year-old male, 199 cm in length, although they are estimated to live up to 30 years old.

Behavior

The Ganges river dolphins usually swim alone or in pairs and are not known to do acrobatic maneuvers near boats. Little is known about their behavior because they are usually shy around boats and are hard to observe. They are known to breach; however this is rare.

Vocalization
This species shows object-avoidance behavior in both the consistently heavily murky waters of its habitat and in clear water in captivity, suggesting it is capable of using echolocation effectively to navigate and forage for prey. Information is limited on how extensively vocalization is used between individuals. It is capable of performing whistles, but rarely does so, suggesting that the whistle is a spontaneous sound and not a form of communication. The Ganges river dolphin most typically makes echolocation sounds such as clicks, bursts, and twitters. Produced pulse trains are similar in wave form and frequency to the echolocation patterns of the Amazon river dolphin. Both species regularly produce frequencies lower than 15 kHz and the maximum frequency is thought to fall  between 15 and 60 kHz.

Echolocation is also used for population counts by using acoustic surveying. This method is still being developed and is not heavily used due to cost and technical skill requirement. Given the dolphin's blindness, it produces an ultrasonic sound that is echoed off other fish and water species, allowing it to identify prey.

Reproduction
The dolphin does not have a specific mating season. When a calf is born, 8–12 months after conception, it will stay with its mother for one year.

Diet
Ganges river dolphins use echolocation to find food. They eat crustaceans such as prawns and fish including carp, mahseer, and even sharks such as the Ganges shark (Glyphis gangeticus). They may also take birds and turtles.

Human interaction
The Ganges River dolphin has been listed as endangered under the IUCN Red List since 1996. Human activity has played a large role in the reduction of both their native range and population size. The Ganges river dolphin and other freshwater dolphin species have faced declines in population from stressors such as noise pollution, ship traffic, and fishery bycatch. Anthropogenic activity like dam construction and hydroelectric power plants also contribute to their endangered status. They are also endangered due to pollution and overfishing for oil. Entanglement in fishing nets as bycatch can cause significant damage to local populations, and individuals are taken each year by hunters; their oil and meat are used as a liniment, as an aphrodisiac, and as bait for catfish. Poisoning of the water supply from industrial and agricultural chemicals may also have been a contributing factor towards population decline, as these chemicals are biomagnified in the bodies of the dolphins. An immediate danger for the species in National Chambal Sanctuary is the decrease in river depth and appearance of sand bars dividing the river course into smaller segments, as irrigation has lowered water levels throughout their range.

Mythology and folklore
The Ganges dolphin is associated with Ganga and is occasionally the depiction of her vahana, the makara.

Conservation
A 2017 population assessment estimated that less than 3,500 individuals of Platanista gangetica exist throughout the species' range. The underlying surveys are temporally patchy and believed to contain uncertainty.

The Ministry of Environment and Forest declared the Gangetic dolphin the national aquatic animal of India. A stretch of the Ganges River between Sultanganj and Kahlgaon in Bihar has been declared a dolphin sanctuary and named Vikramshila Gangetic Dolphin Sanctuary, the first such protected area.

The Uttar Pradesh government in India is propagating ancient Hindu texts in hopes of raising the community support to save the dolphins from disappearing. One of the lines being versed from Valimiki's Ramayana, highlighted the force by which the Ganges emerged from Shiva's locks and along with this force came many species such as animals, fish, and the Shishumaar—the dolphin.

On 31 December 2020, a dead adult dolphin was found at the Sharda canal in the Pratapgarh district in India. A video circulated on social media showing a dozen men beating the dolphin with sticks and an axe. On 7 January 2021, three people were arrested. Similarly, there is another news in which a few fishermen caught one Gangetic dolphin and feasted upon it leading to arrest by Kaushambhi police in Uttar Pradesh.

The species is protected from international trade by its listing in Appendix I of the Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora. This makes commercial international trade prohibited.

Bangladesh has established six sanctuaries in the Sundarbans.

Nonhuman personhood
On 20 May 2013, India's Ministry of Environment and Forests declared dolphins 'nonhuman persons' and as such has forbidden their captivity for entertainment purposes; keeping dolphins in captivity must satisfy certain legal prerequisites.

Project Dolphin

On the occasion of the 74th Independence Day, 15 August 2020, the Indian Ministry of Environment, Forest and Climate Change announced 'Project Dolphin' to boost conservation of both river and oceanic dolphins.

References

External links

River dolphins
Mammals of India
Mammals of Nepal
Mammals of Bangladesh
Mammals described in 1801
EDGE species
National symbols of India

Ganges river dolphin


Le dème d'Erineós, en  / Dímos Erineoú, est un ancien dème du district régional d'Achaïe, en Grèce-Occidentale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Égialée.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Occidentale
Ancien dème en Grèce

Erineós (Achaïe)


The Saturn Award for Best Action or Adventure Film (formerly Saturn Award for Best Action, Adventure or Thriller Film from 1994 to 2009) is an award presented to the best film in the action, adventure or thriller genres by the Academy of Science Fiction, Fantasy and Horror Films.

Best Action/Adventure/Thriller Film

Winners and nominees

1990s

2000s

Best Action/Adventure Film

Winners and nominees

2010s

2020s

External links
Official Site
Internet Movie Database: 21st, 22nd, 23rd, 24th, 25th, 26th, 27th, 28th, 29th, 30th, 31st, 32nd, 33rd, 34th, 35th, 36th, 37th, 38th, 39th, 40th, 41st, 42nd, 43rd

Action or Adventure Film


FIFA Street (también conocido como FIFA Street 2012 o FIFA Street 4) es la cuarta entrega de la serie de videojuegos FIFA Street de EA Sports. Desarrollado por EA Canada por primera vez y publicado por Electronic Arts en todo el mundo bajo el sello EA Sports en marzo de 2012. Tras versiones anteriores, siendo hasta la fecha la última entrega, EA sacó un nuevo FIFA Street con motor similar al del FIFA 12, dejando atrás patadas brutales, regates mágicos y pases y remates infalibles.

Novedades
 Posibilidad de jugar partidos con las reglas de fútbol sala.
 Motor del FIFA 12, dejando atrás antiguos pases y regates que nunca fallan.
 Nuevo estilo gráfico que deja atrás el aspecto "cartoon" de entregas anteriores.
 Primera aparición de equipos y no solo selecciones.
 Inclusión de celebraciones en los goles.
 Hacer un tour mundial de fútbol con tu equipo creado.
 Nuevo modo en línea en el que controlas a tu equipo creado en el  tour mundial y juegas partidos  ya sea por copas o subir de categoría

Modos de juego

 Fútbol 5: dos partes de tres minutos donde jugarán cuatro jugadores más el portero en los dos equipos. Se podrá hacer uso de paredes, vallas y demás opciones que nos dé el estadio.

 Fútbol sala: dos partes donde jugarán cuatro jugadores más el portero en los dos equipos. Tendrá las reglas básicas del fútbol sala, como fueras y faltas.

 Estilo libre: partido de cuatro jugadores y el portero donde lo que importan son los puntos por regates que consigas.

 Amo del caño: partido de dos contra dos donde se puntúa tres puntos por caño, dos por regate aéreo y uno por regate normal, estos subirán al marcador si previamente anotas.

 Rey de la pista: partido de cuatro jugadores contra cuatro en el que cuanto más goles marques, más jugadores se te quitan, y al final gana el que se queda sin ningún jugador.

 Partida personalizada: modo en el que tú decides cuantos jugadores habrá, el tamaño de las porterías, el estadio, el modo de juego, etc.

 Tour Mundial: modo en el que, con un jugador creado, podrás realizar retos en el mundo. Tu progreso lo podrás comparar con el resto de tus amigos.

Equipos
Estos son los equipos de fútbol profesionales que tendrán lugar en el juego:

  Premier League
 Arsenal F.C.
 Aston Villa F.C.
 Blackburn Rovers F.C.
 Bolton Wanderers F.C.
 Chelsea F.C.
 Everton F.C.
 Fulham F.C.
 Liverpool F.C.
 Manchester City F.C.
 Manchester United F.C.
 Newcastle United
 Norwich City F.C.
 Queens Park Rangers F.C.
 Tottenham Hotspur
 Stoke City
 Sunderland
 Swansea City A.F.C.
 West Bromwich Albion F.C.
 Wigan Athletic F.C.
 Wolverhampton F.C.
  Ligue 1
 AC Ajaccio
 AJ Auxerre
 AS Nancy
 Bordeaux CF
 Dijon FCO
 Évian Thonon Gaillard FC
 FC Lorient
 FC Sochaux
 LOSC Lille
 Olympique de Marsella
 Montpellier HSC
 OGC Nice
 Olympique de Lyon
 Paris Saint-Germain F.C.
 A.S. Saint-Étienne
 SM Caen
 Stade Brestois
 Stade Rennais F. C.
 Toulouse F.C.
 Valenciennes F.C.
  Bundesliga
 FC Augsburg
 Bayer 04 Leverkusen
 Bayern Munich
 Borussia Dortmund
 Borussia Mönchengladbach
 SC Freiburg
 Hamburger S.V.
 Hannover 96
 Hertha BSC Berlín
 1899 Hoffenheim
 1. FC Kaiserslautern
 1. FC Köln
 1. FSV Maguncia 05
 1. FC Nürnberg
 Schalke 04
 VfB Stuttgart
 Werder Bremen
 VfL Wolfsburgo

  Serie A
 Atalanta BC
 Bologna FC
 Cagliari Calcio
 Catania Calcio
 A.C. Cesena
 Chievo Verona
 ACF Fiorentina
 Genoa CFC
 F.C. Inter de Milán
 Juventus FC
 S.S. Lazio
 U.S. Lecce
 AC Milan
 S. S. C. Napoli
 Novara Calcio
 U.S. Palermo
 Parma FC
 A.S. Roma
 A.C. Siena
 Udinese Calcio
  Liga BBVA
 Athletic Club
 Atlético de Madrid
 F. C. Barcelona
 R. C. D. Espanyol
 Getafe C. F.
 Granada C. F.
 Levante U. D.
 Málaga C. F.
 R. C. D. Mallorca
 C. A. Osasuna
 Racing de Santander
 Rayo Vallecano
 Real Betis
 Real Madrid C. F.
 Real Sociedad
 Sevilla F. C.
 Sporting de Gijón
 Valencia C. F.
 Villarreal C.F.
 Real Zaragoza
  MLS
 Chicago Fire
 Chivas USA
 Colorado Rapids
 Columbus Crew
 D.C. United
 F.C. Dallas
 Houston Dynamo
 LA Galaxy
 New York Red Bulls
 Philadelphia Union
 Portland Timbers
 Real Salt Lake
 New England Revolution
 Seattle Sounders F.C.
 San Jose Earthquakes
 Sporting Kansas City
 Toronto FC
 Vancouver Whitecaps

Equipos especiales
(desbloqueables en las etapas del Circuito Mundial 3 y 4)

  Asia Stars
  Africa Stars
  Euro Stars
  Norteamérica Stars
  Sudamérica Stars
 Classic Team

 Street Swirl
 Street Ballers
 Street Kings
 Street Stars
 Street Stylers
 Street Wizards
 Street Dragons
  Adidas All Stars (solo si se reservaba el juego).

Selecciones nacionales
Estos son los equipos nacionales que tendrán lugar en el juego:

  Alemania
  Argentina
  Australia
  Austria
  Brasil
  Chile
  Colombia
  Corea del Sur
  Costa de Marfil
  España

  Estados Unidos
  Francia
  Inglaterra
  Italia
  México
  Países Bajos
  Portugal
  Suecia
  Suiza
  Uruguay

Escenarios

  Ámsterdam, Países Bajos
  Barcelona, España
  Berlín, Alemania
  Buenos Aires, Argentina
  Dubái, Emiratos Árabes Unidos
  Dubrovnik, Croacia
  Londres, Inglaterra
  Madrid, España
  Marsella, Francia

  Múnich, Alemania
  Nueva York, Estados Unidos
  París, Francia
  Río de Janeiro, Brasil
  San Petersburgo, Rusia
  Shanghái, China
  Tokio, Japón
  Venecia, Italia

Demo
La demo del Fifa Street 4 salió el 28 de febrero de 2012 en Xbox Live y un día después en PlayStation Store. Permitía jugar (de forma individual o multijugador en la misma consola) con 4 equipos (dos de ellos ficticios) en un partido de fútbol 5 en Ámsterdam.

Adicionalmente, permitía comenzar el modo Tour Mundial (si descargabas a tu equipo los personajes creados por tus amigos, desbloqueabas la opción "Desafío de Estilo Libre" en Shanghái) y permitía comparar estadísticas con tus amigos.

Equipos disponibles
  Adidas All Stars (Messi más 12 jugadores destacados)
  AC Milan
  Manchester City F.C.
 Street Swirl

Portada del juego

Aparece Lionel Messi en la portada del juego. Esto fue anunciado por EA en noviembre de 2011, lo cual hizo a Messi como el nuevo rostro de la franquicia FIFA tras un contrato multimillonario y haciendo un cierto bono a su Fundación Leo Messi, para así dejar de que fuese la imagen del Pro Evolution Soccer de Konami.

Banda sonora
  Kano feat. Hot Chip - "All Together"
  KKS - "Carioca"
  Skåmslåkkar - "Maskinen"
  Denzal Park vs.  Wizard Sleeve - "I'm A Drum Machine (Step Up)"
  Camo + Krooked feat.  Skittles - "The Lesson"
  Mustard Pimp - "The Amazons"
  Celt Islam - "Dub Reflex"
  Felguk feat. Sirreal - "Move It Right"
  The Chain Gang of 1974 - "Undercover"
  The Chain Gang of 1974 - "Devil is a Lady"
  Wretch 32 feat. Example - "Unorthodox"
  Fugative feat. Mz Bratt & Wiley - "Go Hard"
  Hilltop Hoods - "Still Standing"
  Malachai - "Anne (Parker Remix)"
  Quantic and His Combo Bárbaro - "Un Canto a Mi Tierra (Cut Chemist Remix)"
  Fatboy Slim - "Ya Mama (Moguai Remix)"
  Vato Gonzalez - "Badman Riddim"
  Vato Gonzalez feat.  Foreign Beggars - "Badman Riddim (Jump)"
  Foreign Beggars feat. Lazer Sword - "What's Good"
  Spank Rock feat. Santigold - "Car Song"
  DJ Fudge feat.  Afrika Bambaattaa - "Jump Up (Extended Dub Mix)"
  The Big Pink - "Hit The Ground (Superman)"

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 Anuncio oficial de la demo

Videojuegos de 2012
FIFA (Serie)
Videojuegos para PlayStation 3
Videojuegos para Xbox 360
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador

FIFA Street (2012)


Jörg Hoßbach (* 13. November 1964 in Braunschweig) ist ein ehemaliger deutscher Fußballtorwart und heutiger -trainer.

Karriere
1981 kam Hoßbach zu Eintracht Braunschweig und stand in der Saison 1984/85 erstmals im Profikader. Sein Bundesligadebüt gab er am 24. November 1984 im Spiel gegen Werder Bremen (1:4). Die Saison endete mit dem Abstieg. In der Folgezeit stieg Hoßbach zum Stammtorwart auf. Für den Verein lief es sportlich allerdings nicht nach Plan und die Mannschaft musste 1987 den Gang in die Oberliga Nord antreten. Dort verlor Hoßbach seinen Status als "Nummer 1" an Uwe Hain und schloss sich 1988 dem Hamburger SV an. Beim HSV kam er in zwei Jahren zu keinem Einsatz und verließ den Verein Richtung VfL Wolfsburg. Dort erlebte er erst den Aufstieg in die 2. Bundesliga 1991 und in seinem letzten Jahr als Aktiver den Aufstieg in die Bundesliga 1997.

Danach beendete er seine Karriere und wurde Torwarttrainer beim VfL. Im Jahr 2000 erwarb er die Trainer-A-Lizenz. 2008 schied er beim VfL Wolfsburg aus und begann ein Jahr später in selber Funktion beim saudi-arabischen Klub Al Hilal zu arbeiten. Dort war er unter den Trainern Reinhard Stumpf, Eric Gerets und Gabriel Calderón tätig. Im November 2011 wurde er beim SV Grün-Weiß Waggum als Trainer der A-Junioren vorgestellt.

Statistik

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (Eintracht Braunschweig)
Fußballtorhüter (Hamburger SV)
Fußballtorhüter (VfL Wolfsburg)
Fußballtrainer (Deutschland)
Fußball-Torwarttrainer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1964
Mann

Jörg Hoßbach


Aalborg Teater er leikhús í Álaborg í Danmörku. Húsið var reist árið 1878 í nágrenni við lestarstöð borgarinnar. Í leikhúsinu eru þrír sýningarsalir með sæti fyrir 460, 120 og 50 áhorfendur. Í leikhúsinu eru settar upp 10-12 uppfærslur árlega.

Tenglar
 Vefur leikhússins

Leikhús í Danmörku
Álaborg

Aalborg Teater


Behiç Ak (1956, Samsun), Türk karikatürist,  yazar ve belgesel film yönetmenidir. Behiç Ak, Yıldız Üniversitesi ve İTÜ'de mimarlık öğrenimi gördü. 1982'den beri karikatür çizmekte olan Behiç Ak, Cumhuriyet Gazetesi'nde "Kim Kime Dum Duma" adlı çizgi bandı çizmektedir. Türkiye ve değişik ülkelerinde sergilenmiş Tiyatro oyunları yazmıştır. Çocuk kitapları Japonya, Kore, Almanya'da yayınlanmaktadır. 2011'den itibaren Çin'de yayımlanmaya başlayacaktır. 2013 yılın çocuk romanı yaşasın Ç harfi kardeşliği.

Çocuk kitapları
Birçok çocuk kitabı ilk baskısını Japonya'da yapmıştır. Japonya'nın Gakken, Fukiankan Shoten, Kagyuşa gibi önemli yayınevlerinden kitapları çıkmıştır. Japonya'da en çok kitabı basılan Türk çocuk kitabı yazarıdır.

Japon çocukları tarafından ilgi ile karşılanan Gakken yayınlarının çıkardığı Yoiki no gakhuşu adlı dergide bir yıl boyunca Mau mio mi adlı seri çizgi hikâyesi yayınlanmıştır.

Çocuk kitapları Türkiye, Almanya, Japonya ve Kore'de, karikatür bant kitapları Türkiye ve Almanya'da yayımlanmıştır. Karikatürleri Türkiye'nin birçok kentinin yanı sıra Hollanda, Almanya ve İsviçre'de sergilenmiştir.

Diğer kitapları
Behiç Ak´ın Türkçe Almanca, Almanca İngilizce, Almanca Rusça basılan iki dilli kitapları Almanya'daki 'Anadolu Verlag' yayınevinde çıktı.

Tiyatro oyunları
Newton Bilgisayardan Ne Anlar

Ayrılık

Fay Hattı

Küçülecek Yer Kalmadı

Tek Kişilik Şehir

Bina

İki Çarpı İki

İmaj Katili

Hastane

Yönetmenlik kariyeri
1994'te çektiği Türk Sinemasında Sansürün Tarihi - Siyahperde adlı belgesel film çalışması aynı yıl Ankara Film Festivali'nde "En İyi Belgesel Film" ödülünü kazanmıştır.
2012 de, Karikatürleri, Yazıları, Oyunları ve çevre ve mimarlık konularındaki tutarlı duruşuyla TMMOB Mimarlar Odası Mimarlığa Katkı Başarı Ödülü ne layık görülmüştür.

Eserleri

Tiyatro Oyunları
 Newton Bilgisayardan Ne Anlar : Tiyatro Karnaval : 2012
 İki Çarpı İki : İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2009
 Benim Küçük Global Köyüm : Tri Buhne Topluluğ - 2008
 İmaj Katili : Tiyatro Akademi - 2005
 Fay Hattı : Dostlar Tiyatrosu - 2003
 Tek Kişilik Şehir - Ak Sanat Prodüksiyon Tiyatrosu - 2002
 Ayrılık : İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1997
 Bina : İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1984
 Küçülecek yer kalmadı
 Hastane

Karikatür kitapları
 Kim Kime Dum Duma
 Ben Yapmadım Öğretmenim
 Galiba Seni Seviyorum
 Ne Biçim Kurbağasın Sen ?
 İletişim Karikatürleri
 Zelzele
 Was kümmerts mich
 Karikatür kitabı

Romanları
 Yıldızların Tembelliği (İletişim Yayınları)
 Uyku şehir (Roman) (iletişim yayınları)

Ödülleri
 1991 Gazeteciler cemiyeti karikatür ödülü
 1996 Gazeteciler Cemiyeti karikatür ödülü
 Bina - 1993 Kültür ve Turizm Bakanlığı Özel Ödülü
 Türk Sinemasında Sansürün Tarihi - Siyahperde - 1994 Ankara Film Festivali, En İyi Belgesel Film Ödülü ve Kültür Bakanlığı Özel Ödülü.
 Ayrılık - 1996 Afife Jale Ödülleri,"En iyi Yazar" Cevat Fehmi Başkut Özel Ödülü
 Tek Kişilik Şehir - 2003 Afife Jale Ödülleri Cevat Fehmi Başkut" En iyi Yazar" Özel Ödülü
 2004 Ankara Sanat Kurumu "En iyi Yazar" ödülü
 2010 İki Çarpı İki oyunuyla En İyi Yazar ödülü, X. Lions Tiyatro Ödülleri
 2012 TMMOB Mimarlar Odası Mimarlığa Katkı Başarı Ödülü
 2014 Astrid Lindgren ödülüne aday gösterilmiştir.
 2014 yılında "Yaşasın Ç harfi kardeşliği" adlı romanı Ankara Üniversitesi ÇÖGEM "en iyi roman" ödülünü aldı.
 2014 yılında ÇGYD ( çocuk ve Gençlik yayınarı derneği)"en iyi roman ödülü" nü   "Yaşasın Ç harfi kardeşliği" adlı romanı aldı.
 2016 yılında Kim Kime Dum Duma adlı köşesiyle Karikatür Dalında Sedat Simavi ödülüne layik görüldü.
 2016 Sedat Simavi Karikatür Ödülü

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 Behiç Ak  - T.C. Samsun İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü

1956 doğumlular
Samsun doğumlu sanatçılar
Türk karikatüristler
Yaşayan insanlar
Türk oyun yazarları
Türk çocuk kitabı yazarları
Türk belgesel yönetmenleri
Resim aranan yazarlar
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri

Behiç Ak


Agustín de Anda (Ciudad de México, 1933-Ciudad de México, 29 de mayo de 1960) fue un actor y cantante mexicano y uno de los hijos del actor y productor Raúl de Anda.

Biografía y carrera
El mayor de cinco de hijos del actor del cine mexicano Raúl de Anda El Charro Negro, sus hermanos menores fueron Raúl, Rodolfo, Antonio y Gilberto de Anda. Inició su carrera con pequeños papeles en películas de su padre, su debut estelar fue en 1956 en la película "Bataclán mexicano" al lado de la ex-Miss Universo Christiane Martel. En 1958, trabaja en la película "Los Desarraigados" cinta basada en la obra teatral del mismo nombre del autor José Humberto Robles. Asimismo, en 1959 realiza "Remolino" en donde actúa con Luis Aguilar y José Elias Moreno. A principio de 1960, protagoniza al lado de Pedro Armendáriz y Sonia Furio "La cárcel de Cananea", cinta por la que le valió el premio a la mejor interpretación masculina otorgado por el IX Festival Internacional de Cine San Sebastián, España en 1961.

Asesinato
La noche del 29 de mayo de 1960 el actor acompañaba a su novia Ana Bertha Lepe al cabaret "La Fuente" ubicado en Insurgentes Sur donde la actriz presentaba su show, Ana Bertha se dirigió a su camerino y Agustín a una mesa en donde ya se hallaba Guillermo Lepe, padre de ella, comenzaron a conversar pero poco después se enfrascaron en una fuerte discusión, salieron y en las escaleras de "La Fuente" Lepe sacó una pistola y disparó contra De Anda, causándole la muerte. Luego del asesinato de Agustín, la carrera de Ana Bertha Lepe se vio severamente afectada; enfrentó un boicot encabezado por Raúl de Anda al que se unieron todos los productores cinematográficos y ya no se le volvió a dar trabajo.

Filmografía
 Remolino  (1961)
 La cárcel de Cananea  (1960)
 Los desarraigados  (1960)
 Estampida  (1959)
 Quietos todos  (1959)
 La máscara de carne  (1958)
 Las manzanas de Dorotea  (1957)
 Bataclán mexicano  (1956)
 Enemigos (Los valientes de Jalisco)  (1956)
 La venganza del Diablo  (1955)
 El diablo a caballo  (1955)
 Frontera norte  (1953)

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de México
Actores de la Época de oro del cine mexicano
Asesinatos en México en 1960
Cantantes y músicos asesinados de México
Actores asesinados
Músicos asesinados
Nacidos en Ciudad de México
Fallecidos en Ciudad de México
Fallecidos por disparos de arma de fuego

Agustín de Anda


ලිනක්ස් යනු පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති යටතට වැටෙන මෘදුකාංගයකි. මෙම මෘදුකාංගය මුල්ම වරට නිපදවූයේ 1991 ඔක්තෝම්බර් මස පස් වන දිනයි. ඒ යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියේ මූල කේත මත පදනම්ව වූවද මෙය යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය හා සම්භන්ධයක් නොදක්වයි.
මෙම ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියේ මූල කේත මත පදනම්ව විවිධ මෙහෙයුම් පද්ධති රාශියක් නිකුත්ව ඇත.

ලැයිස්තුව-ඩේබියන් පාදක කරගත්

මූලාශ්‍ර

ලිනක්ස්
නිදහස් මෘදුකාංග

ලිනක්ස් බෙදාහැරුම් ලයිස්තුව


සම්මත උත්පාදන එන්තැල්පිය ∆Hf∅
සම්මත අවස්ථාවේ  ඇති සංයෝග මවුල එකක් සම්මත සම්මත තත්ත්ව යටතේ ඇති එහි සංඝටක මූලද්‍රව්‍ය වලින් උත්පාදනය කිරීමේදී සිදු වන එන්තැල්පි විපර්යාසයයි.

තාප රසායනය

සම්මත උත්පාදන එන්තැල්පිය


Ingen Mælk er en dansk dokumentarfilm fra 1955.

Handling
Landbrugskonflikt i København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1955

Ingen Mælk


An Micropera thailandica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden ngan Tem Smitinand, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Micropera thailandica in nahilalakip ha genus nga Micropera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Micropera

Micropera thailandica


نادي أويبست لكرة القدم  نادي كرة قدم مجري يلعب في دوري الدرجة الأولى . تم تأسيس النادي في سنة 1885 .

مراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1885 في المجر
أندية كرة قدم أسست في 1885
أندية كرة قدم في المجر
أندية كرة قدم في بودابست

نادي أويبست


Biserica evanghelică fortificată din Roadeș este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Roadeș, comuna Bunești. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 40740.03.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica evanghelică fortificată ()
 Incintă fortificată, cu drum de apărare, trei turnuri, acces fortificat și zwingere ()

Localitatea
Roadeș (în dialectul săsesc Raddeln, Radln, Rarlen, în , în trad. "valea defrișată", colocvial Radeln, "desțeleniș", în ) este un sat în comuna Bunești din județul Brașov, Transilvania, România.

Biserica
Biserica evanghelică a fost construită de sași în secolele XV-XVI în stil gotic purtând hramul Sfântul Ioan. Construcția a fost terminată în 1526. Elementele cele mai vechi, din secolul al XIV-lea, se întâlnesc la navă și, probabil, cele din prima fază de construcție a clopotniței. Un secol mai târziu, corul a fost refăcut în formele goticului târziu, închis poligonal, cu o frumoasă boltă sprijinită de contraforturi. La începutul secolului al XVI-lea au fost făcute noi amenajări: sacristia (1526), cu ușa ornamentată, una dintre raritățile de acest tip din provincie, supraînălțarea navei și dotarea ei cu un drum de strajă de zidărie, sprijinit pe arce, manșonarea turnului.

La interior, altarul (care se află în prezent în Biserica Sfântul Ioan din Sibiu) aparține și el aceleiași perioade (datat 1533, provenit din școala maestrului Veit Stoss), în timp ce cristelnița din piatră este și ea din goticul târziu. Tot în interior, mai pot fi admirate panourile amplei tribune, care urmează trei laturi ale navei, cu picturi din secolele XVII-XVIII.

Fortificația din jurul bisericii are elemente de datare mai precise. Prima curtină s-a clădit în cursul secolului al XVI-lea, pe un traseu oval-alungit neregulat, cu două perechi de turnuri exterioare, de flancare, tinzând să respecte nordul și sudul.

Curtina a doua, care s-a alipit doar către sud, est și, parțial, nord, poseda o intrare pe arce, asemănătoare Bisericii din Biertan, precum și un turn-coajă, neînchis spre curtină, la sud-est. Cel din urmă are data de construcție din 1644.

În anul 2013 fundația cantautorului Peter Maffay a restaurat zidul de incintă al bisericii fortificate care se prăbușise în februarie 2012.

După ce în 2015 a apărut pe turnul bisericii o crăpătură de sus până jos, care s-a mărit de la o lună la alta, în februarie 2016, după o iarnă cu temperaturi schimbătoare, cu vânt și ploi abundente, clopotnița bisericii fortificate s-a prăbușit la pământ, lăsând în urmă un morman de bolovani.

Orga bisericii, construită de Peter Gottlieb Schneider în anul 1838, a fost depozitată temporar, de la începutul lunii martie 2016, pe galeria laterală a Bisericii Negre.

Bibliografie
 Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
 După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
 După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
 Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
 Crîngaci Maria-Emilia, Bazilici romanice din regiunea Sibiului în Analele Asociației a Tinerilor Istorici din Moldova, Ed. Pontas, Chișinău, 2001.
 Dancu Fabrițius Juliana, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini, Atlas der siebenbürgisch-sächsischen Kirchenburgen und Dorfkirchen, Monumenta und AKSL, Hermannstadt-Heidelberg, vol. I 1998, vol. al II-lea 1999, vol al III-lea 2002.
 Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
 Luca Sabin Adrian, PINTER Zeno Karl, GEROGESCU Adrian, Repertoriul arheologic al județului Sibiu (Situri, monumente arheologice și istorice), Sibiu, 2003.
 Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
 Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
 George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
 Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Note

Vezi și
 Roadeș, Brașov

Legături externe
Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Brașov
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din județul Brașov
Biserici din secolul al XIV-lea din România
Arhitectură gotică din România
Bolte gotice pe ogivă din România

Biserica fortificată din Roadeș