Michael Schumacher (d. 3 Ocak 1969; Hürth, Batı Almanya), 7 kez dünya şampiyonu olmuş Alman Formula 1 pilotudur. Formula 1 Dünya Şampiyonluğuna ulaşan ilk Alman pilottur. Formula 1'in Almanya'da ve Dünya'da yayılmasında, ayrıca sporun ciddi bir izleyici kitlesine ulaşmasında büyük payı vardır. Tarihin en iyi pilotlarından biri olarak görülmektedir. Islak pistlerdeki performanslarından dolayı ''Rain Master (Regenmeister)'' lakabı takılmıştır. Uluslararası Otomobil Federasyonu'nun (FIA) 2006 yılında düzenlediği ankette Formula 1 taraftarları tarafından, sezonun en popüler pilotu olarak seçilmiştir. 2020 yılında Formula 1'in, 70. yılı için yaptığı büyük ankette Formula 1 Tarihinin "En etkili ismi" olarak seçilmiştir.

Formula 1'de yarışmaya 1991 yılında Jordan takımında başlamıştır. Daha sonra Benetton Formula takımıyla anlaşarak ilk tam sezonu olan 1992'de kariyerindeki ilk yarış zaferini kazanmıştır. 1994 ve 1995 yıllarında üst üste 2 şampiyonluk elde ederek "en genç çifte şampiyon" olma unvanını elde etmiştir (bu rekor daha sonra ilk olarak 2006 yılında Fernando Alonso tarafından egale edilmiş olup devamında Sebastian Vettel 2011 yılında en genç çifte şampiyon ünvanını elde etmiştir. Hala bu ünvanın sahibidir.). Benetton Formula takımında yaşadığı 2 şampiyonluğun ardından, 1996 sezonunda başladığı Scuderia Ferrari kariyerinde 2000-2004 arasında 5 şampiyonluk yaşamıştır. Schumacher, aralarında "en çok şampiyon olan pilot", en çok "en hızlı turu atan pilot" ve "bir sezonda en çok yarış kazanan pilot" gibi unvanların bulunduğu onlarca rekorun sahibidir. "En çok rekor kıran pilot" rekoru, bu anlamda onun başarısının en büyük göstergesidir. Bir sezondaki tüm yarışlarda podyuma çıkan ilk (ve tek) pilot rekorunu 2002 sezonunda kırmıştır.

1999 İngiltere Grand Prix'inin ilk turunda Stowe virajında yaptığı kazada sağ bacağı kırılan ve o sezon 6 yarışı kaçıran Schumacher, 10 Eylül 2006 tarihinde Monza'da yapılan İtalya Grand Prix'nden sonra Formula 1 kariyerini bırakacağını açıklamış, kariyerinin 250. yarışı olan ve 22 Ekim 2006 tarihinde yapılan Brezilya Grand Prix'in ardından emekli olmuş yerini Kimi Raikkonen'e bırakmıştır. Kardeşi Ralf Schumacher ile, Formula 1 tarihinde yarış kazanan ve 1.- 2. podyum derecesini yakalayan ilk kardeşler olma özelliğini taşımaktadırlar. Pist dışında, Schumacher bir UNESCO elçisidir ve sürücü güvenliği için sözcülük yapmaktadır.

2013 yılında Fransız Alpleri'ndeki Meribel kayak merkezinde geçirdiği kayak kazası sonucu ağır yaralanarak komaya girmiştir. Kaza geçirdiği tarihten bu yana tedavisi devam etmekte olup temel fonksiyonlarında dahi zorlanma olduğu bildirilmektedir.

İlk Yılları ve Efsanenin Başlangıcı

Almanya'nın Köln şehri yakınlarında Hürth-Hermülheim'de, Rolf ve Elisabeth çiftinin çocukları olarak doğar. Henüz dört yaşında iken babası kendi olanakları ile ona basit bir karting aracı yapar. Karting'e çok ilgi gösteren Schumacher'i ailesi, Kerpen-Horrem'de bir karting pistine götürürler ve Schumacher bu karting kulübünün en genç üyesi olur. Altı yaşına geldiğinde babası ona kullanılmış, hurda parçalardan daha uygun bir karting aracı yapar ve Michael bu karting aracıyla ilk kulüp şampiyonluğunu kazanır. Rolf, oğlunun yarışmasını desteklemek için ikinci iş olarak karting pistinde tamirat yapmaya ve karting araçlarını kiralamaya başlar. Bu arada Elisabeth de karting pistinin kantininde çalışmaktadır. Birden fazla işte çalışmalarına karşın, Schumacher ailesinin Michael'in ihtiyaç duyduğu nitelikte motor alabilmek için yeterli imkânları hala yoktur. Zaman zaman yerel gazetelerde haberleri çıkan Michael için gereken destek yerel işadamları tarafından sağlanır ve bu sayede Michael yarışmaya devam edebilir.

Alman yasaları uyarınca, karting pilotu lisansı alabilmek için istenilen yaş sınırı 14'tür. Lisans olmadan ulusal yarışmalara katılamayacak olan Michael'ın gelişiminin durmaması için, 1981'de, henüz 12 yaşında iken, lisansını Lüksemburg'dan alır. 1983 yılında Alman kart lisansını da alan Michael, 1984 yılında Almanya Junior Karting Şampiyonası'nı kazanır. 1985'te Adolf Neubert'in Eurokart takımına katılır. 1987 yılına gelindiğinde artık Almanya ve Avrupa Karting Şampiyonudur. 1988'de Almanya Formula Ford ve Formula König serileri ile tek koltuklu yarış araçları serilerine ilk ciddi adımını atar.

1989 yılı için Willi Weber'in WTS Formula 3 takımı ile anlaşma imzalar. Bu imzayla gelecek iki yıl için Weber'in finansmanı altında yarışır ve 1990'da Almanya Formula 3 şampiyonluğunu kazanır. 1989 yılının sonunda Formula 3 serisinden de rakipleri olan Heinz-Harald Frentzen ve Karl Wendlinger ile birlikte Mercedes Junior Racing programına katılır ve World Sports-Prototype Şampiyonası'nda yarışır. Bu karar, aslında genç bir sürücü için yanlış bir harekettir, zira Michael'in birçok rakibi, Formula 1'e giden yol için F3000 serisine katılmaktadır. Fakat Weber, Michael'e güçlü araçların, uzun soluklu yarışların ve basın toplantılarının, kariyerinin geleceği açısından çok daha faydalı olacağı tavsiyesinde bulunmuştur. 1990 sezonunun son yarışı olan Autódromo Hermanos Rodríguez'de bir Sauber-Mercedes C11 ile zafere ulaşır ve sezonu pilotlar şampiyonasında 5.likle tamamlar. 1991 sezonunda da aynı takımla yarışmaya devam eder. Yine sezonun son yarışında Japonya'da Autopolis pistinde zafere ulaşır, pilotlar şampiyonasını 9. tamamlamıştır. Aynı sezon, Japonya Formula 3000 serisinde bir yarışa katılır ve o yarışı da 2.likle tamamlar.

Bugünden Michael'in Formula 1 öncesi erken yıllarına bakıldığında ilginç bir nokta, Heinz-Harald Frentzen'in ve hatta Karl Wendlinger'in daha büyük yetenekler olduğu ve çok büyük gelecekler vadettikleri hemen tüm yarış camiasında kabul görmekte iken, bu isimlerin Formula 1 kariyerlerinin, Schumacher'in Formula 1 kariyerinin yanına dahi yaklaşamamasıdır.

Formula 1 Kariyeri

Genel bakış
Michael, kritik anlarda hızlı turlar atma ve gerektiğinde limitleri sonuna kadar zorlama gibi hususlardaki yeteneklerini, kariyerinin her döneminde geliştirme gayretinde olmuştur. Henüz onlu yaşlarının ortalarında karting pistinde yağmur altında, tek başına antrenmanlar yaptığı görülmüştür. Aynı çaba, Ayrton Senna gibi yağmur altında üst düzey performansı sergileyebilen tüm büyük pilotlarda gözlenebilen bir özelliktir. Günümüzde takımlar, teknoloji marifetiyle pistlerde yağmur koşulları yaratarak pilotlarının ıslak zemin performansını geliştirme gayretindedirler. Motor sporları yazarı Christopher Hilton'ın işaret ettiği gibi "Bir pilotun yeteneğinin önemli bir ölçüsü de ıslak zemin performansıdır, çünkü en hassas araç kontrolü ve en nazik sürüşe bu gibi ağır pist koşullarında ihtiyaç duyulur". Diğer büyük pilotlar gibi Michael de parlak bir ıslak zemin performansına sahiptir. Michael 1991'den 2003 sezonunun sonuna kadar katıdığı grand prixlerde, ıslak zeminde koşulan 30 yarışın 17'sini kazanmıştır. Michael'in en iyi performanslarından bazıları bu tür ağır koşullar altında gerçekleşmiştir, bu performanlarıyla da "Regenkönig" (yağmur kralı) ya da "Regenmeister" (yağmur ustası) unvanlarını almıştır.

Michael Schumacher için "Schumi", "Schuey" ya da "Schu" lakapları kullanılmaktadır. Formula 1, Michael Schumacher ile birlikte, Almanya'da arka sıralarda bir spor olmaktan çıkmış ve popülaritesi futbolla yarışabilir hâle gelmiştir.

Takımlar

Jordan: 1991

25 Ağustos 1991'de koşulan Belçika Grand Prix'ine Jordan Ford takımının pilotu Bertrand Gachot'nun aşırı hız cezası nedeniyle hapse atılması sebebiyle bu pilotun yerine 32 numaralı araçla çıkmıştır. Finansal olarak da takıma katkı sağlayacak bir pilot arayan takımın sahibi Eddie Jordan, Willi Weber'in 150.000 sterlin ödemesiyle boş koltuğu Michael'e verir. Sürücülük yeteneklerini ön plana çıkaran bir pist olarak tanınan Spa-Franchorchamps pistinde yapılan bu yarışta, daha önce bu pistte hiç yarışmamış deneyimsiz bir pilot olarak geldi. Yarış öncesinde pisti tanımak için bir bisikletle pist üzerinde sadece bir tur atmasına rağmen, sıralama turlarında 11 yıllık Formula 1 deneyimine sahip takım arkadaşı Andrea de Cesaris'i geride bırakarak yarışa 7. sırada başlama hakkını elde etti. Michael'in bu derecesi, Jordan takımının o yıl elde ettiği en iyi grid pozisyonudur. Ancak yarışın daha ilk turunda debriyaj problemi nedeniyle yarışı terk etmek zorunda kaldı.

Benetton: 1991-1995

1991
Belçika Grand Prix'nde gösterdiği bu muhteşem performansın ardından tüm dikkatleri üzerine çekti. Bu yarışının ardından Ford motoruyla yarışan Benetton Formula takımıyla bir anlaşma imzaladı. Jordan takımı, bu anlaşmaya karşı İngiliz mahkemelerinde itiraz başvurusunda bulunsa da, bu başvuru Jordan takımı ile bir kontratı bulunmaması nedeniyle reddedildi. Bunun üzerine sezonu Benetton takımında tamamladı. 1991 yılındaki en iyi derecesi, katıldığı ikinci yarışta elde ettiği 5.liktir. Bu dereceyi, İtalya Grand Prix'nde, takım arkadaşı Nelson Piquet'nin önünde elde etmiştir.

Sezonu 6 yarışta aldığı 4 puanla, 14. sırada tamamladı.

1992-1993
1992 sezonunun başında Sauber takımı, Formula 1 yarışlarında yer almak için planlar yapıyordu. Sauber, böyle bir durumda Mercedes motoru kullanacaktı ve Michael'in kontratında da, Mercedes'in Formula 1'e girmesi durumunda onlarla yarışabileceğine ilişkin bir madde bulunuyordu. Michael, Benetton'da yarışmaya devam kararı aldı. Daha sonra Peter Sauber "Schumacher bizimle yarışmak istemedi, neden zorlayayım ki" demiştir.

1992, Williams takımının Nigel Mansell ve Riccardo Patrese ile yarışları domine ettiği bir sezon oldu. Michael kariyerinin ilk podyumunu Meksika Grand Prix'inde üçüncü sırayı alarak elde etti. Ardından da ilk galibiyet, kariyerinin ilk yarışına çıktığı Spa-Francorcamps pistindeki Belçika Grand Prix'inde geldi. Nigel Mansell'in pole pozisyonunda, Ayrton Senna'nın da ikinci sırada başladığı yarışta üçüncü sıradan start alan Michael, yağmurun yağmaya başlamasıyla birlikte ön sıralarda yarışan Ayrton Senna dışındaki bütün pilotlar gibi yağmur lastiklerine geçti. Oynadığı kumar tutmayan Senna da ilerleyen turlarda yağmur lastiklerine geçti, ancak pozisyonunu kaybetmiş oldu. Pistin kurumaya başlamasıyla birlikte bazı pilotlardan spinler geldi. Michael da bir pist dışına çıkma yaşayıp lastiklerine zarar verince, o turun sonunda pit stop yaparak kuru zemin lastiklerine geçti. Mansell ve Patrese lastik değiştirmekte geç kalınca Michael liderliği ele geçirmiş oldu. Şans, strateji ve yeteneğin birleşiminden oluşan bir galibiyet alan Michael, yarışı Mansell'in 36 saniye önünde tamamladı. Daha sonra Michael, Spa Francorchamps için "açık ara en sevdiğim pist" diyecektir.

1992 sezonunu, 53 puanla 3. sırada bitirdi.

1993 sezonu yine Williams F1 pilotları Damon Hill ve 'Profesör' lakaplı Alain Prost tarafından domine edildi. Benetton Formula takımı, aktif süspansiyon ve çekiş kontrolü sistemlerini sezonun ilerleyen yarışlarında kullanmaya başladı. Çekiş kontrolünü ilk kez Monako Grand Prix'inde, aktif süspansiyonu ise ilk kez Avrupa Grand Prix'inde kullandılar ve bu sistemleri en geç kullanıma sokan takımlar arasında yer aldılar. Williams takımının aktif süspansiyon sistemini ilk kez 1987 sezonunda, McLaren ve Ferrari ise 1992 sezonunun son yarışlarında aktif sistemleri araçlarında kullandılar.

Michael, 1993 sezonunda sadece Portekiz Grand Prix'ini kazandı, bu yarışı Alain Prost'un 0.9 saniye önünde galibiyete ulaştı.

1993 sezonunu, 52 puanla 4. sırada tamamladı.

1994-1995: Şampiyonluk Yılları

Schumacher, şampiyonluk için Williams adına yarışan Ayrton Senna ile rekabet etmesi beklenirken, San Marino Grand Prix'nde Senna'nın geçirdiği kaza sonucunda hayatını kaybetmesinin ardından, Williams F1'in diğer pilotu Damon Hill ile sezon sonuna kadar mücadele etti.

Sezonun ilk 7 yarışından 6'sını kazanarak 1965'te Jim Clark'ın kırdığı rekora ortak olan ve sezona çok iyi bir başlangıç yaparak büyük bir puan farkı oluşturan Schumacher, sezon ortasında bir takım cezalar alması nedeniyle bu avantajını kaybetti. İngiltere Grand Prix'nde, ısınma turunda önündeki pilotu geçerek siyah bayrak ile yarıştan diskalifiye edildi. Ancak bunu umursamayıp yarışa başlamak isteyen Schumacher, bir sonraki yarış için de ceza aldı. Belçika Grand Prix'sini kazanmasına rağmen, yarış sonrasında aracında yapılan inceleme sonucunda, aracının alt kısmında bulunan tahta parçanın kurallara aykırı olduğu anlaşıldı ve birinciliği iptal edildi.

Sezonun son yarışı olan Avustralya Grand Prix'nde, rakibi Damon Hill'in arkadan yaptığı atağı görmeyerek virajda iç kısıma Hill'in önüne kırması sonucu rakibine çarptı ve takla atarak yarış dışı kaldı. Ancak bu kazada aracı hasar alan Damon Hill de yarışa devam edemedi.

1994 sezonunu, bu olayın neticesinde 92 puanla şampiyon olarak tamamladı.

1995 sezonuna başlamadan Benetton Formula takımı, Renault motoruna geçiş yaptı. Williams takımı da o sezon için Renault motorunu kullanıyordu. 1995 sezonu da yine Williams F1 pilotu Damon Hill ile çekişmeli bir mücadeleye sahne oldu. İngiltere Grand Prix ve İtalya Grand Prix'nde Damon Hill'in geçiş hamlesi esnasında arkadan çarpması sonucunda iki pilot da yarış dışı kaldı. Belçika Grand Prix'inin sıralama turlarında 4. olmasına rağmen aldığı ceza nedeniyle yarışa 16. sıradan başladı. Yağmur altında yapılan yarışta, ıslak zemin lastiği kullanan rakiplerine karşı kuru zemin lastikleriyle mücadele ederek zafere ulaştı. Sezon sonunda en yakın rakibi Damon Hill ile arasında 33 puan fark oluşturarak şampiyonluğu elde etti. Bu yıl, aynı zamanda 9 yarış kazanarak, Nigel Mansell'a ait olan ve 1992 sezonunda kırdığı "bir sezonda en fazla yarış kazanma rekoru"na da ortak oldu.

Schumacher, 1995 sezonundaki 17 yarışın 9'unu kazanmış, 11 kez podyumda yer almıştır. Sadece bir kez, Belçika Grand Prix'nde 4.lükten kötü bir sıralama derecesi elde etti, ancak o yarışta da birinci gelmeyi başardı.

Sezonu 102 puanla şampiyon olarak tamamladı.

Ferrari: 1996-2006

Schumacher öncesi Ferrari'nin Durumu

Schumacher, Benetton Formula kontratının bitmesinden bir yıl önce, 1996 sezonu ve sonrası için Scuderia Ferrari ile yarışmak üzere anlaşmıştı. Bu, Scuderia Ferrari takımının o dönemki durumuna bakılırsa riskli bir karardı. Scuderia Ferrari takımı, 1979 sezonundan beri sürücüler şampiyonluğunu ve 1983 sezonundan beri de markalar şampiyonluğunu kazanamıyordu. 1982 ve 1990 sezonlarında şampiyonluğa çok yaklaşmış ancak kıl payı kaçırmışlardı. 1990'ların başından itibaren takım büyük bir düşüşe geçmişti. O yıllarda Ferrari'nin ünlü V12 motoru daha küçük, daha hafif ve daha verimli olan rakip motorlar karşısında hiçbir zaman rekabetçi olamıyordu. Birçok pilot, özellikle Alain Prost, Ferrari aracına "kamyon", "domuz" ve "kazayı davet eden" gibi lakaplar takmıştır. Ferrari pit ekibinin zayıf performansı, sürekli şakalara konu olmaktaydı. 1995 yılının sonunda takım her ne kadar gelişme göstermiş, sıkı bir yarışmacıya dönüşmüş olsa da, Williams ve Benetton Formula gibi başa güreşen takımların ardında, orta sıralar için mücadele eden ikinci sınıf bir takımdı. Bu göreceli gelişimin arkasında da, takıma 1993 sezonunda dahil olan Jean Todt bulunmaktaydı.

Schumacher, Jordan takımından ayrılan Eddie Irvine ile takım arkadaşı oldu.

Schumacher'den bir yıl sonra, 1996 sezonuna girerken Rory Byrne ve Ross Brawn da Ferrari'ye katıldı. Bu katılımlar, Michael'in motivasyonu için çok büyük artılar getirmiştir. 1994 ve 1995 sezonlarındaki çifte şampiyonlukta çok büyük pay sahibi olan bu iki ismin de katılımı ve Jean Todt'un marifetiyle, Michael'in etrafında yenilmez bir takım kurulmuş oldu. Üç kez dünya şampiyonu Jackie Stewart, Michael'in Ferrari takımındaki dönüşümde oynadığı rolün en büyük başarısı olduğunu söylemiştir.

1996-1999

Michael, 1996 sezonunda nispeten yavaş aracıyla 3 grand prix galibiyeti elde etti, ki bu rakam Ferrari takımının 1991-1995 döneminde elde ettiği toplam galibiyetten daha fazladır. 1996 sezonunun özellikle ilk dönemlerinde araç çok fazla dayanıklılık problemi yaşamaktadır. Michael, 16 yarışın 6'sında yarış dışı kalır. Ferrari adına ilk zaferine, kariyerindeki ilk zafer gibi ıslak bir zeminde, İspanya Grand Prix'inde ulaşır. Fransa Grand Prix'inde pol pozisyonunu almasına rağmen henüz formasyon turunda motor arızası nedeniyle yarış dışı kalır. Belçika Grand Prix'inde pit stoplar öncesi attığı hızlı turlarla galibiyeti Williams takımından Jacques Villeneuve'ün elinden alır. 1996 yılının üçüncü zaferi, tifosilerin önünde Monza'da pistindeki İtalya Grand Prix'inde gelir.

1996 sezonunu, 59 puanla 3. sırada bitirdi.

1997 sezonunda Michael Schumacher ve Jacques Villeneuve şampiyonluk için sıkı bir mücadele içine girerler. Villeneuve sezonun ilk yarısında sürücüler şampiyonasında liderdir; ancak Monako Grand Prix, Kanada Grand Prix, Fransa Grand Prix, Belçika Grand Prix ve Japonya Grand Prix'lerde  elde ettiği zaferlerle liderliğe oturan Michael, sezonun son yarışı Avrupa Grand Prix'ine 1 puan farkla lider çıkar. Jerez pistinde koşulan yarışta sıralama turlarında Schumacher, Jacques Villeneuve ve Heinz-Harald Frentzen imkânsızı gerçekleştirip aynı dereceyi yaparlar: 1'21.072. Dereceyi daha önce yapan pilotun turu, en hızlı tur olarak belirlendi ve yarışa Jacques Villeneuve ilk sırada, Michael Schumacher ikinci sırada başladı. Yarış esnasında liderliği alan Michael uzun süre, rahat bir şekilde yarışı lider olarak götürdü. Ancak yaşadığı teknik arızadan ötürü son turlarda yavaşladı ve yarışın 47. turunda Jacques Villeneuve ile tampon tampona viraja girdiler. Viraja içerden giren ve geç fren yapan Jacques Villeneuve Schumacher'i geçmek için atak yaptı, viraj içerisinde iki pilot çarpıştı. Bu olay Michael'in yarış dışı kalmasına sebep olurken, Jacques Villeneuve yarışa devam etti ve üçüncü sırayı elde ederek 1997 Pilotlar Şampiyonluğu'na ulaştı. Yarış sonrasında Michael "kaçınılabilir bir çarpışmaya sebep olduğundan", tehlikeli sürüşü nedeniyle 1997 Pilotlar Şampiyonası'ndan diskalifiye edilmiştir. Ancak 1997 Takımlar Şampiyonası'nda ve Michael Schumacher'in kariyer istatistiklerinde elde ettiği puanlar ve dereceler yer alır.

Sezonu 78 puanla bitirdi, ancak diskalifiye edildi.

1998 sezonu başlamadan önce yönetmeliklerde büyük değişiklikler oldu. McLaren ve Scuderia Ferrari takımları pilotları Mika Hakkinen ve Michael Schumacher arasında bir düello başladı. Scuderia Ferrari takımı Goodyear lastiklerini kullanırken, McLaren-Mercedes takımı Bridgestone ile yarışmaktadır. Sezon başında Mika Hakkinen lider durumdadır; ancak Scuderia Ferrari takımının gelişimi, Michael'in 6 grand prix zaferini ve bunun yanında 5 ayrı podyum derecesi almasını sağlar. Sondan 3. yarış olan İtalya Grand Prix'inde Scuderia Ferrari pilotları duble yaparak ilk iki sırayı alırlar. Bu zafer, Michael'in 80 puanla liderliği anlamına gelmektedir. Ancak Mika Hakkinen, son iki yarışta elde ettiği iki galibiyetle sezonu sürücüler şampiyonu olarak tamamlar.

Sezonu 86 puanla 2. sırada tamamlar.

1999 sezonu ortasında şampiyonluk mücadelesi içindeyken İngiltere Grand Prix'inde geçirdiği kaza nedeniyle bacağı kırılan ve 6 yarışa katılamayan Michael, şampiyonluk şansını da kaçırmış oldu. Michael'in yokluğunda Scuderia Ferrari koltuğunda Mika Salo yarıştı. Sakatlıktan sonraki ilk yarışı olan ilk kez düzenlenen Malezya Grand Prix'inde pol pozisyonunu alarak müthiş bir başarıya imza atan Michael, yarışı da 2. sırada tamamladı. Sezonun son yarışı Japonya Grand Prix'ini de 2. sırada tamamlayan Schumacher, Scuderia Ferrari'nin 1983'ten beri ilk defa Takımlar Şampiyonası'nı kazanmasında yardımcı oldu.

Sezonu 44 puanla 5. sırada tamamladı.

2000-2004: Art arda 5 Şampiyonluk

2000 sezonu, Formula 1 Dünya Şampiyonası'nın 50. yılıdır. Sezonun ilk 3 yarışı Avustralya Grand Prix, Brezilya Grand Prix ve San Marino Grand Prix'ini kazanan Michael, Mika Hakkinen'le arasındaki puan farkını açar, ancak sezon ortasında 4 yarışta yarış dışı kalması sonucunda Mika Hakkinen'e geçilir. Belçika Grand Prix'i sonunda puan sıralamasında; Mika Hakkinen 74 puanla lider, Michael Schumacher 68 puanla ikinci sıradadır. Geriye kritik 4 yarış kalmıştır. Bir sonraki yarış İtalya Grand Prix'i birçok açıdan hatırda kalacak bir yarış olur. Yarışın henüz ilk turunun 3. virajında meydana gelen kaza zincirinde Jarno Trulli'nin aracından fırlayan sağ arka lastik, pistin yangın söndürme görevlilerinden birinin (Paolo Ghislimberti) göğsüne çarparak ölümüne neden olur. Yarışta hem Mika Hakkinen, hem Schumacher tek pit stop stratejisi uygularlar ve ikili arasındaki sıkı mücadele yarışın sonuna kadar devam eder. Michael yarışı Mika Hakkinen'in 3.10 saniye önünde kazanır. Bu, Michael'in 41. galibiyetidir, ve bu rakamla efsane pilot Ayrton Senna'nın galibiyet sayısına ulaşmıştır. Yarış sonrası basın toplantısında Michael'e, Ayrton Senna'nın galibiyet sayısına ulaşmasının kendisi için önemli olup olmadığı sorulduğunda, önemli olduğunu söyleyen Schumacher, soğukkanlılığıyla tanınmasına rağmen bu andan itibaren gözyaşlarına boğulmuş ve ağlamaktan konuşamamıştır. İlginç olan, sözü alan ikinci Mika Hakkinen'in de konuşamayarak "Ralf devam etsin" diyerek sözü Ralf Schumacher'e bırakmasıdır. Sondan bir önceki yarış olan Japonya Grand Prix'inde yarışı Hakkinen'in önünde galibiyetle tamamlayan Michael, bir yarış kala şampiyonluğu garantiledi. Bu, bir Ferrari pilotunun 21 yıl sonra elde ettiği ilk şampiyonluk oldu.

2000 sezonunu, 108 puanla şampiyon tamamladı.

2001 sezonu, Michael'in rakipsiz bir şekilde şampiyonluğa ulaştığı yıl oldu. Nigel Mansell'e ve kendisine ait olan bir sezonda en çok yarış kazanma rekorunu bir kez daha egale ederek 9 yarış kazandı. Sezon boyunca 17 yarışta, 9 galibiyet dışında 5 kez ikincilik, bir kez dördüncülük elde etti ve iki kez de yarış dışı kaldı. Mika Hakkinen, veda yılı olan 2001'de şampiyonluk mücadelesinden uzak kaldı. Kanada Grand Prix'inde Ralf Schumacher 1. ve Michael Schumacher de 2. sırayı elde ederek bir Formula 1 yarışını ilk iki sırada tamamlayan ilk ve tek kardeşler olma özelliğini kazandılar. Belçika Grand Prix'inde kariyerinin 52. zaferini elde eden Michael, Alain Prost'a ait olan 51 yarışlık "en çok yarış kazanan pilot" rekorunu da kırdı.

2001 sezonunu 123 puanla şampiyon olarak bitirdi.

2002 sezonunda Scuderia Ferrari'nin aracı, Formula 1 tarihinde, belki de yalnızca 1988 sezonunda yarışan McLaren-Honda aracı ile kıyaslanabilir bir başarı elde etti. 17 yarışlık sezonun 15 yarışında podyumun zirvesinde bir Scuderia Ferrari yer aldı. Bu sezonda Michael Schumacher 11 galibiyet, 5 ikincilik ve bir üçüncülük elde ederek tüm yarışlarda podyumda yer almayı başardı. 2002 sezonu, Avusturya Grand Prix ve Birleşik Devletler Grand Prix'lerinde uygulanan takım emirleri dışında Scuderia Ferrari ve Michael için kusursuz bir sezon olur. Michael elde ettiği 11 galibiyetle, Nigel Mansell'le paylaştığı bir sezonda en çok yarış kazanma rekorunu da tek başına ele geçirmiş oldu. Sezon bitimine 6 yarış kala şampiyonluğunu ilan ederek bu alanda da rekor kırdı.

2002 sezonunu, 144 puanla şampiyon bitirdi.

2003 sezonu, McLaren ve Williams-BMW takımlarının da performansıyla, son iki sezonun aksine üst düzey bir rekabete sahne oldu. Scuderia Ferrari takımı Bridgestone lastikleri ile yarışırken McLaren-Mercedes ve Williams-BMW takımları Michelin lastiklerini kullanıyordu. Sezon başında bazı kural değişikliklerine gidildi, bunlardan en önemlisi puanlama sisteminin değiştirilmesidir. Daha önce ilk altı pilota puan verilirken, 2003 sezonu ile birlikte ilk sekiz pilota puan verilmeye başlandı. Puanlama da 10,8,6,5,4,3,2,1 şeklinde oldu. Son yarışa kadar şampiyonluk mücadelesinin devam etmesinde puanlama sisteminde yapılan değişikliğin payı da büyük olmuştur.

İlk dört yarışta 1 galibiyet, iki ikincilik, bir de üçüncülük alan Kimi Raikkonen şampiyonada öne geçer. Bunun üzerine peş peşe San Marino Grand Prix, İspanya Grand Prix ve Avusturya Grand Prix'lerini kazanan Michael, Kimi Raikkonen'i yakalar. Sezon ortasında ise Williams-BMW pilotları bir adım öndedir, Juan Pablo Montaya ve Ralf Schumacher ikişer yarış kazanırlar. İtalya Grand Prix'i sonrasında Michael Schumacher, Kimi Raikkonen ve Juam Pablo Montoya'nın şampiyonluk şansı devam etmektedir. Sondan bir önceki yarış olan Indianapolis'teki Birleşik Devletler Grand Prix'inde Michael 1. ve Kimi Raikkonen 2. sırayı alırken yarışın başında ceza alan Juan Pablo Montoya 6. olarak şampiyonluk yarışından kopar.

Son yarış Japonya Grand Prix'i Suzuka pistinde yapılır. Kimi Raikkonen'in şampiyon olabilmesi için yarışı kazanması ve Michael'in de puan alamaması gerekmektedir. Michael'in şampiyon olması için ise yarışı bir puanla tamamlaması yeterli olacaktır. Michael bu kritik yarışı 8. sırada tamamlayarak 1 puan alır ve küst üste 4., kariyerinin 6. şampiyonluğunu kazanır. Michael Schumacher, Juan Manuel Fangio'nun sahip olduğu 'en fazla şampiyon olan pilot' rekorunu da kırmayı başardı.

2003 sezonunu 93 puanla şampiyon olarak kapattı.

2004 sezonu Scuderia Ferrari takımı ve Michael Schumacher için 2002 sezonunu aratmayacak başarılar getirdi. Michael ilk 5 yarışı rahat bir şekilde kazandı. Altıncı yarış olan Monako Grand Prix'inde Fernando Alonso'nun kazası sonrasında güvenlik aracının piste çıkmasıyla birlikte Michael Schumacher ve Juan Pablo Montoya dışında ön sıralar için yarışan bütün pilotlar pit stop yaptılar. Böylece Michael ilk sıraya yükseldi, arkasında da bir tur yemiş olan Juan Pablo Montoya vardı. Bu şekilde pilotlar güvenlik aracı önderliğinde 'tünele' girdiler ve tünel içerisinde Juan Pablo Montoya'nın aracının Michael'e arkadan çarpmasıyla, Michael yarış dışı kaldı.

Monako Grand Prix sonrasında Michael üst üste 7 yarış daha kazanarak bu alandaki rekoru kıran Michael, ilk 13 yarışın 12sini kazanarak "sezona en iyi başlama rekoru"nu da kırdı. Belçika Grand Prix'i sonrasında sezonun bitmesine dört yarış kala şampiyonluğu garantiledi. 18 yarışın 13'ünü kazanan Michael, kendisine ait olan "bir sezonda en çok yarış kazanan pilot" olma rekorunu da geliştirmiş oldu.

2004 sezonunu 148 puanla şampiyon olarak tamamladı. Bu aynı zamanda Alman pilotun üst üste 5., kariyerindeki 7. ve son şampiyonluğuydu.

2005-2006

2004 yılında diğer takımlardan bir adım önde olan Scuderia Ferrari, kullandığı Bridgestone lastiklerinin Michelin ile baş edememesi sebebiyle büyük bir düşüş yaşayarak sezon boyunca ön sıralardan uzak kaldılar. Şampiyonluk mücadelesi Renault'dan Fernando Alonso ve McLaren takımından Kimi Raikkonen arasında geçti. Birleşik Devletler Grand Prix'i Formula 1 tarihinin en ilginç yarışlarından birine sahne oldu. Yarış öncesinde birçok sorun yaşayan Michelin görevlileri, özellikle Ralf Schumacher'in sıralama turlarındaki kazasından sonra güvenlik zafiyetlerini gideremediklerini gördüler. Sıralama turları sonrasında yeni set lastiklere geçilmesi, start finiş düzlüğü öncesindeki eğimli viraja şikan konulması gibi önerilerde bulundular, ancak hiçbiri kabul edilmedi. Yarışın formasyon turunun ardından Michelin kullanan bütün araçlar pitlere dönerek yarışı terk ederken yalnızca Bridgestone kullanan 3 takım ve 6 araç start aldı. Michael yarışı lider tamamlarken, takım arkadaşı Rubens Barrichello da ikinci sırayı aldı. Indianapolis dışında Michael'in öne çıktığı yarış San Marino Grand Prix'i oldu. 13. sırada başladığı yarışın son turlarında Fernando Alonso'yu çok zorlasa da, 0.2 saniye gerisinde ikinci sırada tamamladı.

1996 sezonundan bu yana, sakatlığı nedeniyle 7 yarışta start alamadığı 1999 sezonu dışında, bir sezonda beş galibiyetin altına düşmeyen Michael, 2005 sezonunu tek galibiyet, 62 puan ve 3. sırada tamamladı.

2006 sezonu, Michael'in Formula 1 kariyerinin son yılı oldu. Fernando Alonso ilk üç yarışın ikisini kazanırken, Michael ilk galibiyetine sezonun dördüncü yarışı olan San Marino Grand Prix'inde ulaştı. Bu sonuç, 2005 Birleşik Devletler Grand Prix'i hariç tutulursa 18 ay sonra elde ettiği ilk galibiyet oldu. Sezonun dokuzuncu yarışı olan Kanada Grand Prix'i sonrasında Fernando Alonso'nun 25 puan gerisindeydi. Kanada Grand Prix sonrasındaki üç yarışı da kazanarak farkı 11'e indirdi. Fransa Grand Prix'inde kariyerinin 68. ve son pol pozisyonunu kazandı. İtalya Grand Prix'inde Fernando Alonso motor arızası nedeniyle yarış dışı kalırken, Michael yarışı kazanarak Fernando Alonso ile arasındaki puan farkını 2'ye indirdi. Bu yarış sonrasında Michael, sezon sonunda Formula 1 kariyerini bırakacağını açıkladı. Michael, İtalya Grand Prix'nin ardından Çin Grand Prix'ini de kazandı ve Fernando Alonso ile puanları eşitlendi (116). Daha fazla galibiyete sahip olduğu için, 2004 sezonundan bu yana ilk kez sürücüler şampiyonasında liderliğe oturdu. Çin Grand Prix, Michael Schumacher'in kariyerindeki 91. ve son grand prix zaferine sahne oldu. Sondan bir önceki yarış olan Japonya Grand Prix'de yarışı lider durumda götüren Michael, 36. turda bir motor arızası nedeniyle yarış dışı kaldı. Michael, 2000 Fransa Grand Prix'inden beri, altı yıl sonra ilk kez motor arızası nedeniyle yarış dışı kaldı. Yarışı Fernando Alonso kazandı ve Michael'in 10 puan önüne geçti. Son yarışta Michael'in şampiyon olabilmesi için yarışı kazanması ve Fernando Alonso'nun da hiç puan alamaması gerekiyordu. Brezilya'da kariyerinin son yarışına çıkan Michael, 10. sıradan start aldı. Lastik patlattığı için 19. sıraya kadar düştüğü yarışın son bölümlerinde Giancarlo Fisichella ve Kimi Raikkonen'i geçerek yarışı dördüncü sırada tamamladı. Ayrıca kariyerinin 76. 'en hızlı tur zamanı' derecesini elde etti. Yarışı Scuderia Ferrari'den takım arkadaşı Felipe Massa kazanırken, Fernando Alonso ikinci sırayı aldı. Fernando Alonso, 134 puanla şampiyon oldu.

Ferrari 2009-2010
Macaristan yarışı sırasında ciddi bir kaza geçirerek takımı sezonun kalan bölümünde yalnız bırakan Felipe Massa'nın yerine geçici olarak tekrar Ferrari koltuğuna oturacağı takım tarafından resmen açıklandı. 3 yıl aradan sonra tekrar yarışlara dönecek olan Alman pilotun Felipe Massa tekrar yarışabilecek duruma gelene kadar takımda kalmasının planlandığı belirtildi. Fakat daha sonradan boyun ağrıları nedeniyle Ferrari adına yarışmaktan vazgeçtiğini açıklamıştır.

Mercedes GP  2010-2012
Brawn GP'nin Mercedes olmasının ardından büyük söylentiler çıkmaya başladı. Son alınan haberlere göre Schumacher'in 2010'da Mercedes'le dönüşüne kesin gözüyle bakılıyor. Michael Schumacher, Montezemolo ile görüşerek çok büyük bir ihtimalle Mercedes GP ile yarışacağını söyleyeceği ve bu konuşmanın Montezemolo tarafından basına aktarılmasının ardından bu dönüşün gerçekleşeceği neredeyse kesinleşti. Dönüş gerçekleşti ve Schumacher Formula 1 geri döndü. 2010 sezonunda bu dönüş bir kısım tarafından hayal kırıklığı olarak nitelendirildi. Sezonu takım arkadaşının gerisinde bitirdi, ve ilk kez takım arkadaşına geçilmiş oldu. 2010 sezonu Schumacher'in en kötüleri yaşadığı yıl oldu. 15 yıllık kariyerinde ilk kez yarış kazanamadığı bir sezon oldu. Bir kısım tarafından ağır eleştirilere maruz kaldı. İlerleyen yaşı sürekli konu edildi. Bir kısım ise onun büyük cesaretini, azmini ve yarışma tutkusunu ayakta alkışladı. Schumacher açıklamalarında sürekli Formula 1'e dönüşünü savunmuştur. İsimine zarar vermeyi önemsememiştir ve Formula 1'e dönüşünden mutlu olduğunu dile getirmiştir. Alain Prost ve Niki Lauda gibi şampiyon isimler: Böyle bir geri dönüş sonunda başarılı olmak çok zor, ama bunu biri başarabilecekse o da Michael Schumacher'dir demişlerdir. Yaşının ve fiziksel durumunun başarısızlığa neden olduğu düşüncesine karşılık takım partonu Ross Brawn Michael hala aynı. Telemetri verilerine baktığımızda sürüş tepkilerinden onun 3 yıl önceki Michael'dan hiçbir farkı olmadığını anlıyoruz demiştir. Geri dönüşteki başarısızlık sebepleri olarak düşünülen genel kanılar, Mercedes'in 2010 aracının Schumacher'in sürüş tarzının çok uzağında bir araç olduğu, bunun yanı sıra test yasakları ile araca ve özellikle lastiklere uyum sağlayamaması da sebeplerin başında geliyor.

2011
2010'a göre daha hızlıydı ve takım arkadaşı Rosberg'i kısmen yakaladı. Kanada'da son turlarda podyumu kaçırarak 4. oldu ve hala eski yeteneğine sahip olduğunu kanıtladı. Sezonu 76 puanla 8. sırada kapattı.

2012
Mercedes'in galibiyet kazanacak kadar rekabetçi bir araç üretmesiyle geri dönüşünde bir yarış kazanmayı uman Schumacher, dayanıklılık sorunlarıyla başa çıkmak zorunda kaldı. Monaco'da pol pozisyonunu kazanmasına rağmen, Aldığı ceza ile pol pozisyonu sayılmadı ve yarışı tamamlayamadı. 2012 Avrupa Grand Prix'inde, son turlarda karmaşalar sayesinde 3. olarak podyuma çıktı. Öyle ki yarış bittiği halde Schumacher 3. olduğundan haberdar bile değildi. 2012 Brezilya Grand Prix'inde kariyerine son vererek elinde bayrakla son turunu atarak F1'den emekli oldu.

Kask Dizaynı
Michael, Schuberth firmasının kasklarını kullanmıştır. Bu firma, kask dizaynında karbonfiber teknolojisini kullanan ilk firmadır. 2004 senesinde Michael için tasarlanan kaskın prototipi, sağlamlığının kontrolü için çok zorlayıcı testlere tabi tutulmuş, hatta üzerinden tank geçirilmiştir. Kask, tüm bu denemelerden sağlam çıkmayı başarmıştır. Kaskta bulunan yaklaşık 50 küçük hava deliği ile iyi bir hava sirkülasyonu sağlayan kask, aynı zamanda sıvı alımını sağlayacak pipet kanalları da içermektedir.

1991-2001 yılları arasında; arka kısmında Alman bayrağı, üst kısmında mavi zemin üzerinde beyaz yıldızları, ve 1996'dan de itibaren Scuderia Ferrari'ye katılmasıyla beraber, Ferrari'nin simge haline gelmiş Şahlanan At logosunun yer aldığı beyaz kaskı kullanırken; 2001-2006 senelerinde aynı temaların yer aldığı tümüyle kırmızı kaskı kullanmıştır. Ayrıca kaskında sponsor firmaların logoları da her sezonda yer almıştır.

2013'teki Kayak Kazası
29 Aralık 2013'te Schumacher, o zamanlar 14 yaşındaki oğlu Mick ile Fransız Alpleri'nde Méribel'in yukarısındaki Dent de Burgin'in altında Combe de Saulire'den inerken kayak yapıyordu. Piste Chamois ve Piste Mauduit arasındaki güvenli olmayan bir pist dışı alanda kayarken düştü ve başını bir kayaya çarptı ve kayak kaskı takmasına rağmen ciddi bir kafa travması geçirdi. Doktorlarına göre, kask takmamış olsaydı büyük ihtimalle ölecekti. İki cerrahi müdahalede bulunduğu Grenoble Hastanesi'ne hava yoluyla kaldırıldı. Schumacher, travmatik beyin hasarı nedeniyle tıbbi olarak yapay komaya sokuldu. Mart 2014'e kadar, küçük cesaret verici işaretler vardı ve Nisan ayının başlarında, tıbbi olarak tetiklenen komadan yavaş yavaş çekilirken bilinç belirtileri gösteriyordu.

Haziran 2014'te Schumacher, daha fazla rehabilitasyon için İsviçre'deki Lozan Üniversite Hastanesi'ndeki Grenoble Hastanesi'nden ayrıldı. Eylül 2014'te Schumacher hastaneden ayrıldı ve daha fazla rehabilitasyon için evine geri getirildi. İki ay sonra, Schumacher'in "felçli ve tekerlekli sandalyede" ve "konuşamıyor ve hafıza sorunları var" olduğu bildirildi. Mayıs 2015'te Schumacher'in menajeri Sabine Kehm, durumunun "yaralanmasının ciddiyeti düşünüldüğünde" yavaş yavaş iyileştiğini belirtti.

Eylül 2016'da Schumacher'in avukatı Felix Damm bir Alman mahkemesine, Aralık 2015'te Alman yayın Die Bunte'de tekrar yürüyebileceğine dair haberlere yanıt olarak müvekkilinin "yürüyemediğini" söyledi. Temmuz 2019'da eski Ferrari yöneticisi Jean Todt, Schumacher'in "iyi ilerleme" kaydettiğini ancak aynı zamanda "iletişim kurmakta zorlandığını" belirtti. Todt ayrıca Schumacher'in evindeki televizyonda Formula 1 yarışlarını izleyebildiğini söyledi. O yılın Eylül ayında Le Parisien, Schumacher'in "hücre cerrahisinde öncü" olarak tanımlanan kardiyovasküler cerrah Philippe Menasché tarafından tedavi için Paris'teki Hôpital Européen Georges-Pompidou'ya kabul edildiğini bildirdi. Anti-inflamatuar kök hücre perfüzyonu almasını içeren tedaviyi takiben, sağlık personeli Schumacher'in "bilinçli" olduğunu belirtti.

Yarış Sonuçları

Kariyer Özeti

Formula 1 Sonuçları

Kaynakça

1969 doğumlular
Hürth doğumlular
Kuzey Ren-Vestfalya doğumlu sporcular
Alman Formula 1 pilotları
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
Formula 1 Dünya Sürücüler Şampiyonları
Yaşayan insanlar
Le Mans 24 Saat pilotları
Ferrari pilotları
Formula Ford pilotları
Benetton pilotları
Formula Renault pilotları
Jordan pilotları
Mercedes pilotları
Monako'daki Alman gurbetçiler
İsviçre'deki Alman gurbetçiler
Silbernes Lorbeerblatt sahipleri
World Sportscar Championship sürücüleri

Michael Schumacher


Fly (rijeka), najveća rijeka na otoku Nova Gvineja, u državi Papui Novoj Gvineji
 Fly, Ohio, grad u SAD-u
 Fly, Tennessee, grad u SAD-u

Osobe s prezimenom Fly:
 C. S. Fly (1849–1901), američki fotograf
 Michael Fly (rođen 1983.), američki trener bejzbola
 Mollie Fly (rođena McKie, 1847. – 1925.), američka fotografkinja
 Per Fly (rođen 1960.), danski filmski redatelj
 William Fly (umro 1726.), engleksi pirat

Filmovi:
 Muha (1958.)
 Muha (1986.)

Glazbeni albumi:
 Fly (album Nickelbacka), album Nickelbacka

Fly


David I. od Klardžetije (gruz. დავით I, umro 23. veljače 943.), iz dinastije Bagrationi, bio je gruzijski knez ikoji je vladao, s titulom mampali u Adžariji i Nigaliju od 889. godine, te u Klardžetiji od 900. do svoje abdikacije 943. godine.

David je bio najstariji sin Sumbata I., osnivača klardžetske linije Bagratida. Nakon Sumbatove smrti 889. godine, Davidov mlađi brat Bagrat I. postao je nasljednikok Klardžetije, dok su Davidovi posjedi bili ograničeni na manje važna područja Adžarije i Nigalija. Bagratovom smrću 900. godine, David je preuzeo Klardžetiju s ključnom tvrđavom i trgovačkim gradom Artanudži. Abdicirao je u korist svog sina Sumbata II. i umro kao redovnik 943. godine.

Davida spominje Konstantin Porfirogenet u svom djelu O upravljanju carstvom koji Davidov naslov na grčkom jeziku navodi kao mampalis (μάμπαλις), ali ga pogrešno prevodi kao "presveti".

Izvori

Bagrationi
Gruzijski vladari

David I. od Klardžetije


Soichi Tanaka (født 27. juni 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Soichi Tanaka


Julián Castro (født 16. september 1974) er en amerikansk politiker, der er medlem af Det demokratiske parti. Han var det yngste medlem af Barack Obamas regering, hvor han i 2014-17 fungerede som bolig- og byudvikingsminister.

Forinden han tiltrådte som minister i 2014, var han fra 2009 borgmester i sin hjemby San Antonio i Texas. Han var nævnt som en mulig kandidat til i 2016 at stille op sammen med Hillary Clinton som hendes potentielle vice-præsidentkandidat ved Præsidentvalget i USA 2016. Castro er tvillingebror til kongresmedlemmet Joaquin Castro.

Den 12. januar 2019 meddelte Castro, at han stillede op til det demokratiske nomineringsvalg til Præsidentvalget i USA 2020.

Referencer

Personer fra San Antonio
Borgmestre fra USA
Ministre fra USA
Præsidentkandidater fra USA 2020

Julián Castro (amerikansk politiker)


MGP 2012 var tolvte musikkonkurrence, der blev afholdt i Gigantium i Aalborg den 28. januar 2012. 10 sange dystede om at vinde i første runde, og seerne bestemte hvilke tre der gik videre til superfinalen. De tre som fik flest stemmer fra seerne gik videre til superfinalen og fremførte deres sang endnu en gang.

Værterne for MGP 2012 var Jacob Riising og Sofie Lassen-Kahlke.

De ti finalister var blevet afsløret den 7. december 2011

Deltagere

Superfinale
I superfinalen skulle de tre superfinalister synge igen, hvorefter seerne stemte på den bedste sang.

Referencer

2012
Begivenheder i 2012

MGP 2012


Etiketa (franc. étiquette, od starofranc. estiquer i franački stikkan: pričvrstiti) može značiti:
 etiketa je naljepnica (natpis, cedulja) na kojoj je označena vrsta, količina, cijena, podrijetlo neke robe, sadržaj ili odredište neke pošiljke i tako dalje.
 etiketa je skup tradicionalnih pravila ili pravila o ponašanju u nekim društvenim sredinama (dvorska, diplomatska etiketa) reguliranih posebnim odredbama.
 etiketa je način označavanja ponašanja u društvu, koje se smatra nenormalnim ili devijantnim, pa se izdvaja kao poseban "tip" (na primjer zločinac, prostitutka, urotnik, izdajnik, narkoman i slično). Teorija etiketiranja (eng. Labelling Theory) u etnometodologiji objašnjava da je ponašanje etiketirano kao devijantno podjednako zbog toga što su pojedinac ili skupina uistinu narušili društvene ili zakonske norme ponašanja kao i zbog toga što drugi ljudi u to vjeruju ili sumnjaju.

Izvori

Etiketa


Program Injigo obuhvaća ignacijanske duhovne vježbe u svakodnevnom životu od 30 tjedana (DV) kao i duhovne vježbe u šutnji od tri do trideset dana (DVŠ). Započela ga je 1997. u Zagrebu hrvatska znanstvenica Marica Čunčić, koja je već imala višegodišnje iskustvo u davanju DV. Svoje osobne godišnje DV od osam dana šutnje obavljala je od 1968. do 1985. god. pod vodstvom isusovca vlč. o. Dragutina Hartlyja (1920. – 2008.) koji je 1981. potaknuo Maricu da i sama počne davati DV drugima u Zagrebu u okviru Male Obitelji Bezgrješnog Srca Marijina koja njeguje marijansku i ignacijansku duhovnost. Marica je pripadala toj Zajednici od 1970. do 2008. god. kad je zamolila za istup da bi se mogla posve posvetiti Zajednici i Programu Injigo. Dr. Čunčić je najprije davala duhovne vježbe u Hrvatskoj, a kasnije u SAD-u i Kanadi, najviše u Isusovačkom središtu za duhovnost (Jesuit Centre of Spirituality) u Guelphu, Ontario, Kanada, u čijem sklopu je bio Ignatius College i Loyola House, Retreat and Training Centre. Broj sudionika u DV postupno je rastao i dr. Čunčić je morala uključiti i vježbatelje da pomognu u praćenju. Neki su pratitelji u svojim DV dobili poziv da se trajno posvete praćenju vježbatelja. Tako je nastala Zajednica Injigo koja se brine za Program Injigo, Časopis za sudionike duhovnih vježbi u ovom programu zove se također Injigo. Upute za razmatranja sada pratitelji daju u preko tridesetak župa, i od listopada 2008. do siječnja 2013. održano je 3000 susreta u Hrvatskoj, BiH, Sloveniji i Njemačkoj. Na stotine je vježbatelja prošlo i DV u šutnji od tri dana, od tjedan dana i mjesec dana, koje se većinom održavaju preko ljeta.

Vidi
o. Dragutin Hartly, isusovac
o. John English (1924. – 2004.), isusovac
o. John Veltri (1933. – 2008.), isusovac

Izvori

Kršćanstvo
Družba Isusova

Injigo (program)


Crkva sv. Trojstva nalazi se kod Nerežišća na Braču.

Opis

Crkva sv. Trojstva smještena je na uzdignutom humku u nerežiškom polju jugozapadno od Jurjeva brda. U 17. stoljeću uz nju su boravili pustinjaci, a kasnije poljički svećenici glagoljaši. Jednobrodna građevina s polukružnom apsidom presvođena je bačvastim svodom. Na pročelju je uzidana kamena rozeta i tranzena, a vrh zabata pročelja je kamena preslica. U 19. st. je ožbukana s naglašenim ugaonim kamenjem i polukružno zasvedenim ulazom. Po morfološkim odlikama ubraja se u jednostavne romaničke građevine 12. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-4780 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Vanjske poveznice

Trojstvo
Trojstvo, Nerežišća
Romaničke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Trojstva kod Nerežišća


فيكتور تشانوف ، من مواليد 21 يوليو 1959 ، لاعب كرة قدم سوفييتي أوكراني سابق.

لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسرائيل
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص قتلوا في أوكرانيا
أوكرانيون من أصل روسي
رياضيون سوفيت مغتربون في إسرائيل
رياضيون من دونيتسك
ضحايا قتل أوكرانيون
ضحايا قتل ذكور
لاعبو أرسنال كييف
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو دينامو كييف
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو كرة قدم سوفييت مغتربون
لاعبو كرة قدم قتلوا
لاعبو كرة قدم أوكرانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسرائيل
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
لاعبو نادي بني يهودا تل أبيب
لاعبو نادي شاختار دونيتسك
لاعبو نادي مكابي حيفا
مدربو أرسنال كييف
مدربو الدوري الأوكراني الممتاز
مدربو كرة قدم أوكرانيون
مواليد 1959
مواليد في دونيتسك
وفيات 2017
وفيات بسبب الضرب
وفيات في كييف
لاعبو كرة قدم من دونيتسك

فيكتور تشانوف


La rue du Saule est une voie de la commune française d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès
Cette rue est desservie par la gare des Baconnets.

Origine du nom

Historique

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Église Sainte-Jeanne-de-Chantal d'Antony, construite en 1932.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Saule

Rue du Saule


An Serapias cordigera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Serapias cordigera in nahilalakip ha genus nga Serapias, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. c. azorica
 S. c. cordigera
 S. c. cossyrensis
 S. c. cretica

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Serapias

Serapias cordigera


Çekirdekli, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
 Köy Osmanlı döneminde bir tımar mahallesi olan Çekirdekli mahallesi, o zamanlar yetiştirdiği iri çekirdekli üzümler nedeniyle Çekürdeklü adı ile anılmıştır. Bu isim zamanla Çekirdekli olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 40, Bigadiç ilçesine 10 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Bigadiç'in mahalleleri

Çekirdekli, Bigadiç


الكَرْكَن أو الكراكن  هو كائن في الفلكلور النرويجي عبارة عن وحش بحري يقال أنه يسكن سواحل النرويج، وفي عام 1752 وصفه الأسقف النرويجي بونتوبيدان بأن له ظهراً بطول كيلومتر ونصف وجسد يظهر فوق البحر كجزيرة وأذرعه طويلة كفاية لتلتف على أكبر سفينة، ويقال بأنه كان يجعل المياه داكنة بإخراجاته مما يقترح بأن الأسطورة مستوحاة من كائنات كالحبار العملاق. قول الأساطير أن في الأغوار العميقة في مكان ما في أعماق البحار مخلوقات عملاقة، والمعروفة باسم كراكن، يغفو بعمق، في انتظار لحظة أن ترتفع فوق المحيطات وإيقاع الرعب والخوف في صفوف الرجال.

وصف
الكراكن..هي وحوش أسطورية بدأت في الظهور مع بدايات الرحلات البحرية الطويلة والكبيرة و ظهرت هذه الأسطورة بالتحديد في بلاد النرويج وآيسلندا

أسطورة كراكن (Kraken) تقول الأساطير أن في الأغوار العميقة في مكان ما في أعماق البحار مخلوقات عملاقة، والمعروفة باسم كراكن، يغفو بعمق، في انتظار لحظة أن ترتفع فوق المحيطات وإيقاع الرعب والخوف في صفوف الرجال.

و الكراكن هو أخطبوط عملاق يعيش في المياه ويرهب النرويجيين منذ القرن الثاني عشر، يحكى أن لديه عينان كبيرتان ومخالبه تمكنه من التقاط أكبر بحار من السفينة. يقال انه
يثبت على سطح البحر على شكل جزيرة صغيرة وعندما يكون هنالك سفن وملاحة وعند اقتراب السفن يظهر مخالبه ويأكل كل البحارة من عن السفينة وشبهه البحارون على أنه في الحقيقة أخطبوط أو كلامار -حبار- كبير

و قيل أن طوله كان يصل إلى 20 متر وفي بعض الأحيان ما بين 13 و 15 متر أي ما بين 40 و 50 قدم و قد قال بعض النرويجيين القدماء في قرون الوسطى أن في يوم من الأيام عثروا على هذا الوحش حيث يصل طول أذرعه إلى 30 مترا وكان يزن أكثر من 10 أطنان وتم إعطاؤه هذا الاسم من بعض العلماء النرويجيين هو الكراكن وشرحها هو الوحوش البحرية الكبيرة هذا وقد وعدا الحجم والمظهر المخيف للوحوش جعلتها المشتركة التي تعيش في المحيطات والوحوش في الأعمال الأدبية الخيالية المختلفة، والحقيقة أن هذه الأساطير مبالغ فيها كثيرًا فيمكن أن يكون الكراكن نوع من أنواع الحبار العملاق الذي قد يصل طوله ل 20 متر وهو أمر يعد وجوده طبيعيا في أعماق المحيطات.

انظر أيضًا

 وحش البحر.
 موبي ديك.

المراجع

كائنات مائية خيالية
مخلوقات أسطورية إسكندنافية
وحوش بحرية
رأسقدميات أسطورية
شخصيات تحت البحر خيالية
تراث شعبي متعلق بالبحر

كراكن


Paul Kéfer (né le 30 décembre 1875 à Rouen et mort le  à Rochester dans l'État de New York aux États-Unis) est le fils du frère du compositeur Louis Kéfer.

Violoncelliste de profession, il émigre aux États-Unis en 1913, où il devient le violoncelliste solo de l'Orchestre symphonique de New York, membre de diverses formations de chambre et professeur à l'Eastman School of Music.

Biographie

Paul Kéfer étudie au Conservatoire de Paris. Il est le dernier élève de Jules Delsart et remporte le Premier prix au Concours de 1900. En octobre 1913, il émigre aux États-Unis et est engagé au sein de l'Orchestre de New York sous la baguette de Walter Damrosch. En 1913, il joue avec le Trio Tollefsen. Cette formation lui plaît beaucoup, à tel point qu'il décide l'année suivante de créer le « Trio de Lutèce » avec le harpiste Carlos Salzedo et le flûtiste Georges Barrère. En 1932, Paul Kéfer laisse sa place au violoncelliste Horace Britt. Pour ce trio, André Jolivet compose en avril 1934, un trio pour flûte, violoncelle et harpe.

Kéfer joue également — dans un trio à cordes — avec Richard Stell et Adrian Schubert. Le trio a enregistré chez Victor et Edison. Paul Kéfer a également été membre du Quatuor Kilbourn, avec Gustav Tinlot (Premier violon), Gerald Kunz (Second violon) et Samuel Belov (alto). Il a enseigné à l'Eastman School of Music de 1923 à sa mort en 1941.

Paul Kéfer a une fille née le  : Rose Hobart, qui devient une actrice américaine de renom.

Concerts
 17 décembre 1922, Klaw Theatre : Sonate pour violon et violoncelle avec Gustave Tinlot (violon).
 14 décembre 1923, Aeolian Hall : Trio avec E. Robert Schmitz (piano) et Gustav Tinlot.

Discographie
Paul Кéfer a enregistré entre 1913 et 1921 pour Victor et la Columbia américaine, quatorze faces de disques 78 tours

Pour Columbia notamment, il enregistre Traumerei (Rêverie) de Schumann et Pensée Amoureuse de Victor Herbert (23 et 26 octobre 1916, Columbia A2157 47097/47098).

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Violoncelliste français
Naissance en décembre 1875
Naissance à Rouen
Décès en mai 1941
Décès à Rochester (New York)
Décès à 65 ans
Article dont une information diffère dans l'infobox

Paul Кéfer


An RSVP is a request for response to an invitation (from the French: répondez s'il vous plaît)

RSVP or R.S.V.P. may also refer to:

Arts, entertainment, and media

Film
 R.S.V.P. (1984 film), an American film
 R.S.V.P. (2002 film), a horror film
 RSVP (1991 film), a short film directed by Laurie Lynd
 RSVP Movies, an Indian film production company

Games
 RSVP (board game), a vertical version of Scrabble

Music
 R.S.V.P. (Rare Songs, Very Personal), a 2004 album by Nancy Wilson
 "R.S.V.P." (Five Star song), a 1985 single by British pop group Five Star
 "R.S.V.P.", a song by Nesian Mystik from their 2008 album Elevator Musiq
 "R.S.V.P.", a song by Boney James & Rick Braun on the album Shake It Up
 "R.S.V.P.", a song by Pop Will Eat Itself, released as a single in 1993
 "RSVP", a song by Heart from their 1987 album Bad Animals
 "RSVP", a song by Knuckle Puck from their 2020 album 20/20
 "RSVP", a song on the 2011 album 90 Bisodol (Crimond) by Half Man Half Biscuit
 R.S.V.P. (upcoming R&B supergroup), developed after 2022 Verzuz appearance, EP Album and release currently in development.

Enterprises and organizations
 Red Sandstone Varied Productions, a performance arts company based in Ireland
 Resolve to Stop Violence Project, a program to try to help incarcerated prisoners recognize their violent attitudes and change them
 Retired and Senior Volunteer Program, a volunteerism promotion by Senior Corps
 RSVP Technologies Inc., an artificial intelligence company based in Canada
 RSVP.com.au, an Australian dating site

Science and technology
 Rapid serial visual presentation, a method for measuring the speed of vision
 Resource Reservation Protocol, a computer network protocol

RSVP (disambiguation)


Rambler (en ruso: Рамблер) es un motor de búsqueda ruso y uno de los mayores portales web de Rusia. Es propiedad de Rambler Media Group, que pertenece a Prof-Media desde 2006. El portal ofrece búsqueda web, servicios de correo y comercio electrónico y agregador web para la comunidad de habla rusa. También ofrece los siguientes sitios propiedad del grupo Rambler:

 Lenta.ru: un periódico digital en ruso.
 Doktor.ru: sitio dedicado al consejo médico.
 Mama.ru: sitio dedicado al ámbito de los padres y los bebés.
 Ferra.ru: información y actualidad sobre informática.

El 18 de julio de 2008 se anunció que Google había adquirido Begun, parte de Rambler Media y uno de los mayores servicios de publicidad contextual por 140 millones de dólares, pero las autoridades rusas antitrust rechazaron la operación.

Los principales competidores de Rambler en el mercado ruso son Yandex y Mail.ru.

Véase también
 Motores de búsqueda

Referencias

Enlaces externos

 Agregador web de Rambler
 Mail de Rambler
 Rambler video
 Sitio web de Rambler Media

Portales de Internet
Sitios web de Rusia
Motores de búsqueda de Internet

Rambler (portal)


Kuyumcular, Adana ilinin Seyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy tarihi oldukça yenidir.Ramazanoğlu beyliğinin dağılması ve Osmanlıların bölgede hakim olmasından sonra Misis yöresinde yaşayan Yörük(Türkmen) aşiretine mensup birkaç aile 19. yy. da bölgeye yerleşti.Bunların torunları günümüzde bu mahallede yaşamaktadırlar.Öte yandan bu yörük aşiretinin diğer uzantıları Karakuyu,Karahan,Büyükdikili,Kaşlıca ve Adana'da yaşamaktadırlar.Osmanlılar ve Ramazanoğullarının mensubu olduğu Türkmen tarikatlarının tipik geleneklerini hala görebilirsiniz.

Coğrafya
Adana iline 20 km, Seyhan ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Seyhan'ın mahalleleri

Kuyumcular, Seyhan


Dil Derneği, 1982 Anayasası ile Türk Dil Kurumu özerk bir kurum olmaktan çıkıp hükûmete bağlı bir birim durumuna getirilince dilde özleştirme yanlılarının kurum dışında kalması üzerine 22 Nisan 1987'de kurulmuş olan bir dernektir. Dernek, Bakanlar Kurulunun 24 Temmuz 2002 günlü 2002-4812 sayılı kararıyla kamu yararına çalışan derneklerden sayılmıştır. Merkezi Ankara'dadır.

Kurucular Kurulunda Sevgi Özel, Prof. Dr. Bahriye Üçok, Mustafa Ekmekçi, Gülten Akın, Talip Apaydın ve Ali Püsküllüoğlu gibi kişiler yer almıştır. 2010 yılı itibarıyla derneğin başkanlığını Sevgi Özel yapmaktadır.

Derneğin amacı, kuruluş bildirgesinde, "Türkçenin özleşmesini, bütün bilim, teknik, sanat kavramlarını karşılayacak yolda gelişmesini devrimci bir anlayışla ve bilimsel yöntemleri uygulayarak sağlamaya çalışmak" olarak betimlenmektedir. Dernek, "Türkçe Sözlük" ve "Yazım Kılavuzu" gibi başvuru kaynaklarının yanı sıra dil ve dil bilimi sorunları, dil devrimi ve özleşme konusunda da yapıtlar yayımlamıştır.

Dernek, laik/ulusalcı bir çizgide yayın yapmaktadır. 2007 yılındaki çok tartışmalı geçen ve uzun süren cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde 4 Kasım 2006'da ilki yapılan ve Cumhuriyet Halk Partisi tarafından da desteklenen Cumhuriyet Mitinglerinden birini Manisa'da düzenlemiştir.

Kurucuları

Yönetim Kurulu
18 Eylül 2021'de yapılan 17. Olağan Genel Kurul sonucunda belirlenen Yönetim Kurulu üyeleri şöyledir: Sevgi Özel, Prof. Dr. Korkmaz Alemdar, Figen Çakmakoğlu Yavşan, Nejdet Özer, Ertuğrul Özüaydın, Erkan Yücel, Hacer Ünlü, Semra Topçu, Kamil Özdemir, Kezban Gökçeoğlu, Leyla Afşar.

Yönetim Kurulunun kendi içinde yaptığı görev bölüşümünde üyeler aşağıdaki görevlere seçildiler:
 Başkan: Sevgi Özel
 Asbaşkan: Erkan Yücel
 Genel Yazman: Figen Çakmakoğlu Yavşan
 Sayman: Nejdet Özer
 Sözlük ve Terim Kolu Başkanı: Kamil Özdemir
 Yayın ve Tanıtma Kolu Başkanı: Ertuğrul Özüaydın
 Bilişim Sorumlusu: Güneş Çakmakoğlu

Ödüller
Dil Derneği tarafından her yıl "Ömer Asım Aksoy Ödülü", "Beşir Göğüş Ödülü" ve "Emin Özdemir Ödülü" verilmektedir.

Yayınlar

Dernek tarafından aylık olarak düzenli biçimde Çağdaş Türk Dili Dergisi adlı dil ve ekin dergisi yayımlanmaktadır. Bunun yanı sıra insan bilimi alanında bilimsel araştırmaların yayımlandığı Dil ve Yaratıcılık adlı hakemli dergi Mayıs 2007'de yayın hayatına başlamıştır. Dil Derneği, ODTÜ Türkçe Topluluğu tarafından çıkarılan Dil İm adlı dergiyi desteklemektedir.

Dil Derneği, süreli yayınlarının yanında Mart 2018'de dördüncü baskısını yapan Türkçe Sözlük ile Mayıs 2019'da on birinci baskısını yapan Yazım Kılavuzu'nu yayımlamaktadır. Diğer bazı yayınları şunlardır:
 "Söylev (Nutuk), Mustafa Kemal Atatürk, 13. Baskı, Mayıs 2009",
 "Sözcük Bahçesi, İlköğretim İçin Türkçe Sözlük, Hazırlayan: Afet Kutlu, Ekim 2008",
 "Türkçenin Renkleri, İlköğretim İçin Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü, Hazırlayan: Sevgi Özel, Ekim 2008",
 "Önce Türkçesi Sonra İngilizcesi, Türkçeden İngilizceye Sözlük, Hazırlayan: Ahmet Kocaman, Ekim 2009",
 "75. Yılda Türkçenin ve Dil Devriminin Öyküsü, Şerafettin Turan, Sevgi Özel, Ankara, Nisan 2007",
  "Dilbilim, Temel Kavramlar, Sorunlar, Tartışmalar, Yayıma Hazırlayan: Prof. Dr. Ahmet Kocaman, Ankara, Eylül 2006",
 "Dil Gerçeği, Ömer Asım Aksoy, 2. baskı, Ankara, Eylül 2006",
 "Öğrenciler İçin İngilizce - Türkçe Sözlük, Prof. Dr. Ahmet Kocaman, Ankara, 2005",
 "Ses Bayrağımızı Gençlik Taşıyor, Ankara, Şubat 2006",
 "Özleştirme Durdurulamaz, Ömer Asım Aksoy, 3. Baskı, Ankara, 2004",
 "Anlatım Terimleri Sözlüğü, Beşir Göğüş, Ankara, 1998",
 "Yazın Terimleri Sözlüğü, Beşir Göğüş, Dr. Ferhan Oğuzkan, Prof. Dr. Olcay Önertoy, Mahir Ünlü, Sevinç Koçak, Ankara, 1998",
 "Sözcük Türleri, Neşe Atabay, Sevgi Özel, İbrahim Kutluk, 3. Baskı (Papatya Yayıncılık ile), İstanbul, 2003",
 "Türkiye Türkçesinin Sözdizimi, Neşe Atabay, Sevgi Özel, Ayfer Çam, 2. Baskı (Papatya Yayıncılık ile), İstanbul, 2003",
 "Uygulamalı Dilbilim Açısından Türkçenin Görünümü (Bilimsel Bildiriler), Ankara, 1994,
 "Türkçenin Kullanımında Karşılaşılan Sorunlar ve Çözümleri (Bilimsel Bildiriler), Ankara, 2002"

Dış bağlantılar
 Dil Derneği , Anasayfa

Kaynakça

Türkçe
Kamu yararına çalışan sivil toplum kuruluşları
1987'de kurulan dernekler ve vakıflar
Türkiye merkezli dernekler

Dil Derneği


Gaspard de la nuit (subtitled Trois poèmes pour piano d'après Aloysius Bertrand), M. 55 is a suite of piano pieces by Maurice Ravel, written in 1908. It has three movements, each based on a poem or fantaisie from the collection Gaspard de la Nuit – Fantaisies à la manière de Rembrandt et de Callot completed in 1836 by Aloysius Bertrand. The work was premiered in Paris, on January 9, 1909, by Ricardo Viñes.

The piece is famous for its difficulty, partly because Ravel intended the Scarbo movement to be more difficult than Balakirev's Islamey. Because of its technical challenges and profound musical structure, Scarbo is considered one of the most difficult solo piano pieces in the standard repertoire.

The manuscript currently resides in the Harry Ransom Center of the University of Texas at Austin.

Etymology
The name "Gaspard" is derived from its original Persian form, denoting "the man in charge of the royal treasures": "Gaspard of the Night" or the treasurer of the night thus creates allusions to someone in charge of all that is jewel-like, dark, mysterious, perhaps even morose.

Of the work, Ravel himself said: "Gaspard has been a devil in coming, but that is only logical since it was he who is the author of the poems. My ambition is to say with notes what a poet expresses with words."

Aloysius Bertrand, author of Gaspard de la Nuit (1842), introduces his collection by attributing them to a mysterious old man met in a park in Dijon, who lent him the book. When he goes in search of M. Gaspard to return the volume, he asks, " 'Tell me where M. Gaspard de la Nuit may be found.' 'He is in hell, provided that he isn't somewhere else', comes the reply. 'Ah! I am beginning to understand! What! Gaspard de la Nuit must be...?' the poet continues. 'Ah! Yes... the devil!' his informant responds. 'Thank you, !... If Gaspard de la Nuit is in hell, may he roast there. I shall publish his book.' "

Structure

I. Ondine

Written in C major and based on the poem "Ondine", an oneiric tale of the water nymph Undine singing to seduce the observer into visiting her kingdom deep at the bottom of a lake. It is reminiscent of Ravel's early piano piece, the Jeux d'eau (1901), with the sounds of water falling and flowing, woven with cascades.

There are five main melodies. The opening melody at bar 2 evokes a line of song and is similar in form and subject to the main theme in Sirènes from Claude Debussy's Nocturnes. This is interrupted by the second theme at bar 10 before opening up a longer melodic passage formed from the latter part of theme 1. Then a short simple melody first heard at bar 23 introduces shimmering harmonic side-shifting. The final distinct melody is a menacing short rising figure first heard at bar 45, which prefaces the menace of Le Gibet and which later provides a bridge to the main climax at bar 66. Ravel prioritises melodic development to express the poetic themes, keeping subordinate the simmering coloration of the right hand. By contrast, Claude Debussy's works such as Reflets dans l'eau tend to treat melody more equally with harmonic and figurative impulsivity, and often position virtuosity more in the foreground.

This piece contains technical challenges for the right hand such as the fast repetition of three-note chords in the opening accompaniment, the double note passages beginning at bar 57, and the disjunct climactic movement of the hands beginning at bar 66.

The duration of Ondine is about 6:30. Recordings vary in tempo, driven perhaps by the tension of keeping the shimmering alternating notes from becoming mechanical, yet giving sufficient space for the lyricism of the melodies.

II. Le Gibet

Written in E minor and based on the poem of the same name, the movement presents the observer with a view of the desert, where the lone corpse of a hanged man on a gibbet stands out against the horizon, reddened by the setting sun. Meanwhile, a bell tolls from inside the walls of a far-off city, creating the deathly atmosphere that surrounds the observer. Throughout the entire piece is a B octave ostinato, imitative of the tolling bell, that remains constant in tone as the notes cross over and dynamics change. The duration of Le Gibet is about 5:15.

III. Scarbo

Written in G minor and based on the poem "Scarbo", this movement depicts the nighttime mischief of a small fiend or goblin, making pirouettes, flitting in and out of the darkness, disappearing and suddenly reappearing. Its uneven flight, hitting and scratching against the walls, casting a growing shadow in the moonlight, creates a nightmarish scene for the observer lying in his bed.

With its repeated notes and two terrifying climaxes, this is the high point in technical difficulty of all the three movements. Technical challenges include repeated notes in both hands, and double-note scales in major seconds in the right hand. Ravel reportedly said about Scarbo: "I wanted to write an orchestral transcription for the piano." The duration of Scarbo is about 8:30.

Orchestral versions
Gaspard was orchestrated by Eugene Goossens in 1942, and by Marius Constant in 1990.

Notes

Sources

External links
 Piano Society.com – Ravel – Gaspard de la nuit – includes free recordings of "Ondine" and "Scarbo".

BBC Discovering Music – Includes lecture and performance – 1 hour and 30 minutes

Suites by Maurice Ravel
Compositions for solo piano
1908 compositions
Music based on poems

Gaspard de la nuit


Tjedan solidarnosti i zajedništva s Crkvom i ljudima u Bosni i Hercegovini je akcija koju poduzima Katolička Crkva svake godine. Prvi Tjedan bio je 2007. godine. Akciji se posvećuje 3. korizmena nedjelja. U duhu korizme, sakramentalnog obraćenja, nadilaženja samoljublja i sebičnosti, vjernici u Hrvatskoj upućuju se na solidarnost i zajedništvo, misleći na potrebe Katoličke Crkve i hrvatskog naroda u Bosni i Hercegovini. Da se ne bi obistinile riječi iz Matejeva evanđelja: "Razmahat će se bezakonje i ohladnjeti ljubav mnogih.", vjernici diljem Hrvatske nastoje molitvom i novčanim darom milostinje pomoći potrebitima: studente, stare, bolesne, hendikepirane, one koji žive u izolaciji – fizičkoj ili duševnoj, one koji su postali manjina, zaboravljene, osuđene, prezrene. Vjernici su pozvani moliti za ostanak katolika; moliti, zajedno sa svim biskupima, svećenicima, redovnicima i redovnicama, sa svim hrvatskim iseljenicima po cijelome svijetu i cjelokupnim Božjim narodom, da Crkva u Bosni i Hercegovini bude znak mira, zajedništva i solidarnosti, da svi iz Hrvatske u svojim srcima, kao plod korizmenih nastojanja upale svjetlo nade za Hrvate u Bosni i Hercegovini svjedočeći, dajući im do znanja da nisu sami, pokazujući i Bogu da im bližnji u vjeri nisu daleko od srca.
Potreba za akcijom razvila se s obzirom na brojne teškoće koje posljednjih dvadesetak godina  (palež, uništenjem svojih sela, domova, gubitkom radnih mjesta, baštine koju su im ostavili pređi itd.) proživljavaju Hrvati koji su potlačeni u Bosni i Hercegovini. Cilj je i održati opstanak Hrvata na njihovim vjekovnim ognjištima od Bosanske Posavine preko Srednje Bosne do Hercegovine, s obzirom na alarmantno smanjenje broja Hrvata iz Bosne i Hercegovine: od 2003. do 2014. manje je 44 527 katolika; samo 2016.  a iz četiriju biskupija - Vrhbosanske, Banjolučke, Mostarsko-duvanjske i Trebinjsko-mrkanske, sveukupno broj katolika u četiri nad/biskupije je 390 241, u usporedbi s prijeratnih bilo ih je 825 000. Zbog dramatičnog smanjenja broja katolika još 2012. državno tajništvo Svete stolice poslalo je pismo-poruku, povodom 14. zasjedanja biskupskih konferencija Bosne i Hercegovine i Hrvatske, gdje su istaknuli da je u pitanje dovedena budućnost Katoličke Crkve u Bosni i Hercegovini i pozvali da "kolegijalno razmišljanje biskupa dviju biskupskih konferencija doprinese nadahnjivanju korisnih inicijativa, kako bi se učinilo da hrvatski narod nastavi vršiti svoje crkveno poslanje u Bosni i Hercegovini nudeći svoj dragocjen doprinos društvenom životu zemlje".

Izvori

Katoličanstvo u Hrvatskoj
Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini


Colored Mona Lisa est une sérigraphie sur toile du peintre américain Andy Warhol réalisée en 1963. La peinture, qui représente La Joconde de Léonard de Vinci, est vendu pour 56,2 millions de dollars chez Christie's en 2015.

Description
La Joconde de Léonard de Vinci est devenue l'une des peintures les plus reconnaissables au monde depuis sa création en 1503. Un premier détournement de l'œuvre est réalisé par Marcel Duchamps en 1919 avec son œuvre L.H.O.O.Q et un second est réalisé par Salvador Dali en 1954 nommé Autoportrait en Mona Lisa. En 1963, le tableau fait un de ses rares voyage transatlantique depuis Paris pour être exposé à la National Gallery of Art à Washington D.C. et au Metropolitan Museum of Art à New York.

Andy Warhol, artiste majeur du mouvement pop art, est un passionné de pop culture. En réponse à la tournée américaine de La Joconde, Warhol crée sa propre représentation multicolore, Colored Mona Lisa. Il s'agit d'un exemple précoce de ses talents dans l'art de lier inextricablement les beaux arts et la culture de consommation. Le conservateur du Metropolitan Museum of Art, Henry Geldzahler a l'idée du tableau et la reproduction source de l'œuvre est tirée d'une brochure publiée par le musée.

En mai 2015, le tableau de Warhol est vendu 56,2 millions de dollars lors de la vente d'art d'après-guerre et d'art contemporain de Christie's, dépassant ainsi son estimation haute de 35 millions de dollars.

Warhol est obsédé par le culte aux célébrités. C'est pourquoi il choisit de réaliser cette peinture. En effet, Mona Lisa est l'une des images les plus emblématiques de l'histoire, il décide de lui dédier une partie de ses œuvres. Mona Lisa apparait dans plusieurs de ses travaux, reproduite en plusieurs tailles et couleurs. Les pièces telles comme Colored Mona Lisa sont rattachées à la consommation de masse.

Particularités
La série Mona Lisa est majoritairement composée de portraits simples ou doubles grandeur nature qui couvrent tout le plan de l'image. La nature cinématographique de la plupart des travaux de Warhol à l'époque est reproduite dans Colored Mona Lisa couplée à la grille ordonnée de répliques en noir et blanc du célèbre tableau de Thirty Are Better Than One.

Bien que Colored Mona Lisa ne soit pas la première œuvre d'art dans laquelle Warhol utilise des encres de sérigraphie colorées, elle représente un changement dans l'intérêt de l'artiste pour l'image visuelle. Jusqu'à ce moment, il utilise la couleur de manière réaliste, comme en témoignent ses peintures de Marilyn de 1962. Dans Colored Mona Lisa, il utilise les quatre pigments qui composent le modèle de couleur CMJN, qui constitue la base de toute impression commerciale contemporaine.

Voir aussi

Liens externes

Colored Mona Lisa sur le site de la maison Christie's
Colored Mona Lisa sur Artsy

Références

Tableau d'Andy Warhol
Tableau réalisé en 1963
1963 aux États-Unis
Pop art
La Joconde

Colored Mona Lisa


Le Carrier Air Wing Six (CVW-6) était une escadre aérienne embarquée de l'US Navy, dont l'histoire opérationnelle s'étend du milieu de la Seconde Guerre mondiale à la fin de la guerre froide.

Historique
Créé en 1943 sous le nom de Carrier Air Group Seventeen (CVG-17), il sera renommé plusieurs fois au cours de sa création, y compris Carrier Air Group Six (CVG-6) comme deuxième unité à être ainsi désignée. Le premier Carrier Air Group SIX a servi pendant un peu plus de deux ans pendant la Seconde Guerre mondiale, mais s'est inspiré de l'histoire de l'Enterprise Air Group créé en 1938 et actif dans les premières batailles de la guerre du Pacifique, dissous après la première année du conflit.

Pendant son embarquement sur l', il fut le seul groupe aérien basé sur un porte-avions de l'US Navy à effectuer trois tours de service complets pendant la Seconde Guerre mondiale.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Carrier Air Wing
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 CVW-6 assignation - Site gonavy.jp

Carrier Air Wing de l'United States Navy
Aéronautique navale
Unité ou formation militaire dissoute en 1993

Carrier Air Wing Six


Mümin (mü'min) (Arapça المؤمن), iman eden veya güvenen anlamında Arapçadan Türkçeye geçmiş bir kelimedir.

Etimoloji
Mümin Arapça EMN'den ismi fail olarak türetilmiştir. Aynı kökten türetilen diğer kelimeler emin, iman, amin, emniyet, emanet gibi kelimelerdir. Kelimenin Eski Mısır'ın tanrı kralı Amun-Ra'nın adından Arapçaya Amin şeklinde geçmiş olması (muarreb) ve diğer kelimelerin bu kökten türetilmiş olması olasıdır. (bkn. Âmin)

İslami literatürde kullanımı
Kur'an'da Allah tarafından belirlenmiş olan bu sıfat, Allah'a güvenerek inanan veya kendisine güvenilen anlamına gelmektedir. İnancın, Allah ile kul arasındaki güçlü güven bağının adıdır.

Aynı zamanda Kur'an'da geçen Allah'ın güzel isimlerinden birisidir. İsim Allah'a izafe edildiğinde anlam değişikliği yapılarak (ismi mef'ul) güvenilen şeklinde anlamlandırılır.

Mümin sıfatının Kuran'da yeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Esmâ-ül Hüsnâ
 Esmaulhusna.net

Allah'ın 99 ismi
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Mümin (İslam)


Roberto Wagner Bezerra do Carmo connu sous le pseudonyme Betinho, né le 15 mai 1976 à Fortaleza, est un joueur de futsal. D'origine brésilienne, il est international belge à quatre reprises.

En 2009, le Brésilien rejoint le Sporting Paris et participe aux premiers titres nationaux du club.

Biographie

Début au Brésil

Betinho débute le futsal à l'âge de sept ans à Fortaleza.

Révélation en Belgique

À vingt-sept ans, en 2003, Betinho part pour la Belgique où le futsal est professionnel. Il joue successivement à Bruxelles, Morlanweiz puis Action 21 Charleroi et obtient le titre de Soulier d'or européen en 2005.

Titres avec le Sporting Paris et international
En 2009, le Brésilien rejoint le Sporting Paris et déclare : .

Dès fin novembre 2009, Betinho cumule déjà dix-neuf buts en cinq rencontres, toutes gagnées par son nouveau club. Le pivot inscrit notamment sept buts lors de la victoire des Parisiens à Strasbourg (11-4).

Betinho inscrit un doublé en demi-finale du championnat 2009-10 contre Cannes Bocca (7-3).

Au terme de l'exercice 2010-2011, le Sporting Club de Paris est sacré champion de France pour la première fois de son histoire et se qualifie pour la Coupe d'Europe.

Le Brésilien marque un triplé décisif en tant que capitaine en finale du championnat 2011-12 face à Paris Métropole (5-4). Le SC Paris remporte son second titre de champion de France.

Lors de la finale du championnat 2012-13, Betinho clôt la marque contre Erdre (3-0), le troisième titre de champion consécutif. Dans le même temps, le pivot remporte le doublé coupe-championnat de Belgique ASBF avec le Relemko Koersel et termine meilleur buteur avec 59 buts du championnat.

En début de saison 2013-2014, Betinho est convoqué en Équipe de Belgique de futsal FIFA. Il dispute deux matchs amicaux début août 2013 contre le Brésil, puis autant fin septembre contre l'Espagne. Face à deux des meilleures équipes du monde, Betinho ne connaît que des défaites et n'inscrit pas de but. Il ne sera plus convoqué en sélection après ses quatre rencontres.

En octobre 2013, Betinho inscrit un quintuplé en Coupe UEFA chez le Lokomotiv Kharkiv. Au terme de la saison, il est annoncé que le pivot brésilien prend sa retraite sportive.

Fin en Belgique
En 2018, à 42 ans et un arrêt de plusieurs années, Betinho s'engage avec le HCTE Cosmos La Hestre, au sein de la Division 1 de la Ligue francophone de football en salle (LFFS). Il quitte le club au terme de la saison 2019-2020.

Pour l'exercice 2020-2021, Betinho revient à Morlanwelz, en D2 belge.

Statistiques

Par saison

Le brésilien est trois fois meilleurs buteurs du championnat de France avec le Sporting Paris (100 buts en 2009-10,72 en 2010-11 et 48 en 2012-13). Il est le meilleur buteur du championnat de France avec 288 buts inscrits.

Liste des matchs internationaux

Palmarès

Titres collectifs

 Championnat de Belgique (2)
 Champion : 2008 et 2009 (Action 21)

 Championnat de France (4)
 Champion : 2011, 2012, 2013 et 2014
 Vice-champion : 2010

 Coupe de France (6)
 Vainqueur : 2010, 2011, 2012 et 2013

Récompenses et performances individuelles
Betinho termine co-meilleur buteur de la Coupe UEFA 2012-2013 (dix buts) et seul meilleur réalisateur la saison suivante (onze buts).

Il est le meilleur buteur du championnat de France avec 288 buts inscrits. Le brésilien termine trois fois meilleurs buteurs de la compétition avec le Sporting Paris (100 buts en 2009-10, 72 en 2010-11 et 48 en 2012-13).

Notes et références

Liens externes

Joueur du Sporting Paris
Joueur brésilien de futsal
Joueur belge de futsal
Naissance en mai 1976
Naissance à Fortaleza

Betinho (futsal)


Erik Walther Klem (født 25. juli 1886 i Tikøb, død 28. april 1965 i København) var en dansk gymnast, som deltog i de olympiske mellemlege 1906.

Ved legene vandt han sammen med 17 andre danske deltagere sølvmedalje i holdgymnastik, I konkurrencen deltog seks hold, og vindere blev Norge med 19,00 point, mens danskerne fik 18,00 og et italiensk hold fra Pistoja/Firenze vandt bronze med 16,71 point.

Hans bror, Harald Klem, deltog på samme hold ved legene.

Referencer

Gymnaster fra Danmark
Deltagere for Danmark ved de olympiske mellemlege 1906
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark

Erik Klem


Sandhya Mukherjee (également orthographié Mukhopadhyay ; en ), née le  et morte le  à Calcutta, est une chanteuse de playback et musicienne indienne, spécialisée dans la musique bengali. Bien que de formation classique, l'essentiel de son travail consiste en des chansons bengali modernes.

En 1970, elle obtient le National Film Award de la meilleure chanteuse de playback pour ses chansons dans les films Jay Jayanti et Nishi Padma. En 2011, elle reçoit le Banga Bibhushan, la plus haute distinction civile de l'État indien du Bengale occidental.

Biographie

Jeunesse
Sandhya Mukherjee naît à Dhakuria (Calcutta) le 4 octobre 1931 de Narendranath Mukherjee, un fonctionnaire des chemins de fer, et de Hemprova Devi. Elle est la plus jeune de six enfants. Son grand-père était policier et la famille vivait à Dhakuria depuis 1911.

Formation et carrière
Sandhya Mukherjee commence sa formation musicale sous la direction du pandit Santosh Kumar Basu, du professeur A. T. Kannan et du professeur Chinmoy Lahiri. Cependant, son gourou est Bade Ghulam Ali Khan, puis le fils de ce dernier Ustad Munavvar Ali Khan, auprès de qui elle acquiert une certaine maîtrise de la musique classique indienne. Selon Manorma Sharma,

Sandhya Mukherjee commence sa carrière à Mumbai en chantant des chansons hindis, d'abord pour le film Taarana en 1950. Par la suite, elle est chanteuse playback pour 17 films hindis.

En 1952, pour des raisons personnelles, elle décide de revenir s'installer dans sa ville natale de Calcutta. En 1966, elle épouse le poète bengali Shyamal Gupta. Gupta écrit par la suite les paroles de plusieurs de ses chansons.

Sa collaboration la plus connue est sans doute celle avec la chanteuse bengali Hemanta Mukherjee, avec qui elle fait de nombreux duos, principalement en playback de films bengalis. Hemanta et Sandhya se font ainsi connaître comme les voix derrière les couples de la superstar bengali Uttam Kumar et de ses nombreuses héroïnes, notamment l'actrice Suchitra Sen, dont Sandhya devient la voix chantante. Outre les compositions d'Hemanta Mukherjee, son plus grand corpus d'œuvres est réalisé avec Robin Chattopadhyay et Nachiketa Ghosh.

Pendant la guerre de libération du Bangladesh, elle rejoint un mouvement parmi les artistes indiens bengalis visant à collecter des fonds pour les millions de réfugiés qui ont afflué à Calcutta et au Bengale-Occidental pour échapper aux combats et pour sensibiliser le monde à la cause du Bangladesh. Elle aide également le musicien bangladais Samar Das à créer le Swadhin Bangla Betar Kendra, une station de radio clandestine diffusant au Bangladesh. Elle enregistre notamment plusieurs chansons patriotiques pour lui. À l'occasion de la libération de Sheikh Mujibur Rahman, elle sort la chanson Bangabandhu Tumi Phirey Ele. Sandhya devient aussi l'une des premières artistes étrangères à visiter Dacca, se produisant lors d'un concert en plein air à Paltan Maidan pour célébrer la journée du mouvement pour la Langue après l'indépendance du Bangladesh en 1971.

Chansons

Prix et distinctions
2022 : Padma Shri (refusé)
2011 : Banga Bibhushan
1999 : prix Bharat Nirman - Prix pour l'ensemble de ses réalisations
1972 : prix de l'association des journalistes cinématographiques du Bengale - Meilleure chanteuse de playback pour Jay Jayanti
1971 : prix national du film de la meilleure chanteuse de playback pour les chansons Amader Chuti Chuti pour Jay Jayanti et Ore Sakol Sona Molin Holo pour Nishi Padma
1965 : prix de l'association des journalistes cinématographiques du Bengale - Meilleure chanteuse de playback pour Sandhya Deeper Sikha

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1931
Naissance à Calcutta
Naissance dans la présidence du Bengale
Chanteuse indienne
Musicienne indienne
Décès à 90 ans
Décès à Calcutta
Décès en février 2022

Sandhya Mukherjee


An Carex cruciata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Göran Wahlenberg. An Carex cruciata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. c. cruciata
 C. c. rafflesiana

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex cruciata


LuLu Group International é um conglomerado multinacional que opera uma rede de hipermercados e lojas de varejo, com sede em Abu Dhabi, nos Emirados Árabes Unidos. Foi fundado em 2000 por M.A. Yusuff Ali de Nattika, distrito de Thrissur em Querala, Índia. LuLu Group International opera principalmente a cadeia internacional de hipermercados, a "Hipermercados Lulu". O LuLu tem mais de 57.000 funcionários de diversas nacionalidades.

É uma das maiores cadeias de varejo da Ásia e a maior do Oriente Médio, com 215 pontos comerciais nos países do Conselho de Cooperação do Golfo (GCC) e outros locais. O LuLu Group International administra o Hipermercado Lulu, que também possui 13 shoppings em todos os países do GCC, o LuLu International Shopping Mall junto com o Marriott Hotels & Resorts, Cochim no mesmo campus de Lulu e o maior shopping da [Ásia]. A empresa de pesquisa Deloitte recentemente o colocou entre os 50 varejistas que mais crescem no mundo. Lulu também inaugurou o Centro de Convenções Lulu em Thrissur, que está espalhado por uma área de  com uma área construída de 15.000 m² (160.000 pés). O projeto do Centro Internacional de Convenções Lulu Mulavukad, na Ilha Mulavukad, é um dos maiores centros de convenções da Ásia Meridional junto com o terceiro maior hotel da marca Grand Hyatt no mesmo espaço. Em 2016, M. A. Yusuff Ali, fundador da Lulu, comprou o Scotland Yard Building em Londres. A partir de 2013, Yusuff Ali detém uma participação de 9,37% no Aeroporto Internacional de Cochim. O Lulu Group International comprou uma participação de 10% na empresa comercial sediada no Reino Unido, East India Company, e uma participação de 40% em sua subsidiária de alimentos requintados por cerca de US$ 85 milhões no total. Y International, o centro de distribuição de exportação nos Estados Unidos e Europa para LuLu Group International

História
O LuLu Group International abriu seu primeiro supermercado em Abu Dhabi, capital dos Emirados Árabes Unidos, em 1995, quando o cenário de negócios do varejo na região começou a mudar com a entrada do supermercado Continent (atualmente conhecido como Carrefour). Posteriormente, mais Supermercados LuLu foram abertos em diferentes áreas de Abu Dhabi. Há também várias lojas do grupo LuLu localizadas no emirado de Dubai . No final da década de 1990, as lojas de departamento LuLu Center foram inauguradas e o grupo passou a operar em outros países do Oriente Médio.

Em 2000, foi inaugurada o primeiro hipermercado Lulu em Dubai. Com este lançamento, o Grupo embarcou em um plano de expansão agressivo. Logo se transformou em uma rede com vários pontos de venda nos Emirados Árabes Unidos, Kuwait, Catar, Arábia Saudita, Bahrein, Omã e Iêmen. Em 10 de março de 2013, o LuLu Hypermarket foi inaugurado em Cochim, Índia, no LuLu Mall, que é o maior shopping center da Índia. O grupo LuLu também planeja investir INR 10.000.000.000,00 para construir um centro de convenções internacional, um hotel cinco estrelas e um shopping em Lucnau, capital do estado de Utar Pradexe, na Índia. Eles abriram as portas de seu novo Lulu Mall em Tiruvanantapura ao público em dezembro de 2021. É o segundo maior shopping da Índia, apenas atrás do shopping de Kochi. Foi inaugurado pelo ministro-chefe de Querala Pinarayi Vijayan, juntamente com outras celebridades, incluindo o ator Mammootty.

Operações

Oriente Médio e Índia
Em julho de 2022, existem mais de 200 hipermercados LuLu no GCC, 4 na Índia em Tiruvanantapura, Cochim, Bangalor e Lucnau, 1 na Malásia e 4 na Indonésia. O grupo Lulu tem 6 outras operações na Índia, a LuLu Cyber Tower em Kochi, Kerala, o centro de moda LuLu em Triprayar, Thrissur, 2 hotéis e resorts Marriott em Cochim e o centro de convenções LuLu em Thrissur. O grupo Lulu está investindo fortemente em Bangalor, Chenai, Haiderabade, Visagapatão, Lucnau, Calecute e Tiruvanantapura. Eles começaram a construção de seus novos shoppings em Calecute, Kottayam, Varanasi, Índia. O grupo também planeja construir shoppings em várias cidades como Chenai, Haiderabade, Amedabade e Prayagraje. O grupo LuLu também está montando uma unidade de processamento de alimentos em Grande Noida.

Internacional
Em abril de 2013, o Grupo LuLu lançou suas operações no Reino Unido em Birmingham com a inauguração de uma unidade de logística e embalagem sob o nome de Y International. A instalação adquire e exporta alimentos, produtos não alimentares, refrigerados e congelados de origem britânica para os Hipermercados LuLu espalhados pelos países do Golfo. Codificação de data e rotulação para diferentes países, tradução de rótulos, Halal e outras certificações relevantes também são realizadas aqui. Cerca de 60 cidadãos britânicos estão empregados na instalação, que pretende criar 200 empregos em breve. Em maio de 2014, após a visita do então primeiro-ministro Najib Razak aos Emirados Árabes Unidos, foi assinado um memorando de entendimento entre Hipermercado Lulu e a Federal Land Development Authority (FELDA) para a inauguração de dez Hipermercados Lulu na Malásia.

Localizações

Propriedade
O Hipermercado Lulu é de propriedade do LuLu Group International. O LuLu Group International também possui a Twenty14 Holdings, que possui hotéis pelo mundo.

Empresas dos Emirados Árabes Unidos
Varejo por país
Supermercados

LuLu Group International


Hamidiye,  Aksaray ilinin Merkez ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1898 yılı kayıtlarında Alaca olarak geçmekte iken 1904 yılında yerleşke halkının iradesi ile Hamidiye adı verildi. Daha önceleri köy iken 29 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen yerleşimin belediye statüsü, 2008 yılında "Bahçesaray" ve "Kırımlı" olmak üzere iki farklı mahalle olarak merkez ilçeye bağlanması ile sona erdi.

Coğrafya
Mahalle, Aksaray il merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aksaray merkez belde ve köyleri
Aksaray'ın mahalleleri

Hamidiye, Aksaray


An Diuris striata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Herman Montague Rucker Rupp. An Diuris striata in nahilalakip ha genus nga Diuris, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diuris

Diuris striata


Stina Vrang Elias (født 3. september 1966) er administrerende direktør i Tænketanken DEA

Karriere
Stina Vrang Elias blev Cand.scient.adm. ved Roskilde Universitetscenter i 1995. Derefter var hun ansat som projektleder i Danmarks Evalueringsinstitut (EVA) 1995-97, hvorefter hun blev ansat som analytiker ved Oxford Research A/S 1998-99. I perioden 1999-2005 var hun ansat i Dansk Industri i en række forskellige stillinger i årenes løb, sidst som Souschef for DI Fødevarer. Fra 2006 har hun været underdirektør, siden 2009 adm. direktør, for Tænketanken DEA og den almennyttige forening DSEB.

Foruden stillingen som adm. direktør i DEA besidder Stina Vrang Elias i dag adskillige poster i råd og bestyrelser. Hun er formand for Rådet for de grundlæggende Erhvervsrettede Uddannelser (REU) og Det rådgivende udvalg for vurdering af udbud af videregående uddannelser (RUVU).

Hun sidder i bestyrelsen for BRF fonden, Levende Musik i Skolen og Komponent. Hun er bestyrelsesformand for HF & VUC Nordsjælland og Det Nationale Forskningscenter for Arbejdsmiljø (NFA).

Tidligere har hun været medlem af Mønsterbryderkorpset 2014, formand for Rådet for de grundlæggende Erhvervsrettede Uddannelser (REU) siden 2015, formand for Disruptionrådet siden 2017 og formand for Ekspertgruppen vedr. voksen-, efter- og videreuddannelse siden 2017.

Kilder

Eksterne henvisninger
 Stinas profil på Tænketanken DEAs hjemmeside
 Stinas Twitter

Direktører fra Danmark

Stina Vrang Elias