Erik Nicklas Lidström (; born 28 April 1970) is a Swedish former professional ice hockey defenceman and current vice president of hockey operations for the Detroit Red Wings. He played 20 seasons in the National Hockey League (NHL) for the Detroit Red Wings from 1991 to 2012, which he captained for the final six seasons of his career. He is widely regarded as one of the greatest defencemen in NHL history and nicknamed "The Perfect Human."

Over his 20 NHL seasons, Lidström won four Stanley Cup championships, seven James Norris Memorial Trophies (awarded to the NHL's top defenceman), one Conn Smythe Trophy as the playoff most valuable player, and was voted into 12 NHL All-Star Games. The Red Wings never missed the playoffs during his career, the longest in league history for a player never missing the playoffs. Lidström was the first European-born-and-trained captain of a Stanley Cup-winning team, as well as the first European player named playoff MVP. Lidström is also the all-time leader in games played with a single NHL team by a European-born player.

Lidström was inducted into the IIHF Hall of Fame in 2014. He was inducted into the Hockey Hall of Fame on 9 November 2015. In 2017, Lidström was named one of the "100 Greatest NHL Players" in history.

Playing career
Widely considered one of the greatest defencemen of all time, Lidström was awarded the Norris Trophy seven times, a feat matched by only two other players: Doug Harvey and by Bobby Orr (who won the trophy eight times). Lidström was nominated for the award a total of 12 times in his last 14 seasons in the NHL, the first three times finishing as the runner-up, and won it in seven of his last ten (2004–05 had no winner due to the NHL lockout). In his final 16 seasons (beginning in 1995–96), he finished no lower than sixth place in Norris Trophy voting.

Lidström played his entire 20-year NHL career with the Detroit Red Wings, finishing his career with the second-most Stanley Cup playoff games played in NHL history, with 263 appearances (Chris Chelios ranks first with 266). He was a member of four Stanley Cup-winning teams, in 1996–97, 1997–98, 2001–02 and 2007–08. Save for the cancelled 2004–05 season lockout year, Lidström played in the playoffs for an NHL record 20 consecutive seasons (an honour he shares with Larry Robinson).

Known for his durability, Lidström consistently ranked amongst the top in the NHL in ice time per game. He averaged 28:07 minutes in the 2005–06 season, a career-high. He won three consecutive Norris Trophies from 2001 to 2003 to become the first defenceman since Bobby Orr to win three straight. In the 2003–04 season, he played in the 1,000th game of his career, having missed only 17 games in 12-and-a-half seasons (1994–95 was shortened to 48 games instead of the usual 82 by a labour dispute).

In the 2002 Stanley Cup playoffs, Lidström was named the winner of the Conn Smythe Trophy as most valuable player during the playoffs, becoming the first European to ever be awarded the trophy.

Early career
Lidström began his career in Avesta, Sweden, playing with Skogsbo SK, before moving on to play with VIK Västerås HK of the Swedish Elitserien. In three seasons with the team, he played in 103 games, scoring 12 goals and 30 assists. Drafted by the Detroit Red Wings 53rd overall in the 1989 NHL Entry Draft, Lidström joined the team in the 1991–92 season, though he returned to play for Västerås IK for a brief period during the 1994–95 NHL lockout. Lidström scored 60 points in his rookie season, finishing second to Pavel Bure in voting for that year's Calder Trophy. He was selected to the 1992 NHL All-Rookie Team, along with fellow Red Wings defenceman Vladimir Konstantinov.

NHL career (1991–2012)

Post-lockout career
Lidström was set to make $10 million during the 2005–06 season. However, due to the new terms of the NHL Collective Bargaining Agreement that was implemented during the 2004–05 season, salaries on pre-existing contracts were reduced by 24%, which lowered his compensation to $7.6 million. That season, he posted a career-high 64 assists and 16 goals to for 80 points.

On 30 June 2006, it was announced that Lidström had signed a two-year, $15.2 million contract extension with the Red Wings. Instead of seeking more money elsewhere, Lidström decided to remain with Detroit for the same annual salary as he earned during the 2005–06 season.

Lidström was an alternate captain of the Red Wings since the 1997–98 season, but was awarded the captaincy after the 2006 retirement of long-time Red Wings captain Steve Yzerman. It was an honour made more special by the fact that he became the first European captain in franchise history. In his first year of captaincy, Lidström led the Red Wings to the Western Conference Finals, but lost to eventual Stanley Cup champions, the Anaheim Ducks. In the off-season, Lidström joined an elite group by capturing the Norris Trophy as the NHL's outstanding defenceman for the fifth time. Lidström became the fourth defenceman in NHL history with as many as five Norris Trophy wins, joining Hockey Hall of Famers Bobby Orr (eight), Doug Harvey (seven) and Ray Bourque (five).

Near the beginning of the 2007–08 season, in an 8 October win against the Edmonton Oilers, Lidström registered two assists to surpass Peter Forsberg as the second-highest scoring Swedish-born NHL player of all-time. Accordingly, he trails only Mats Sundin (as of the end of the 2011–12 season, Lidström has 1,142 points to Sundin's 1,349). Later in the season, on 26 December, Lidström signed a contract extension through the 2009–10 season. Several months later, on 3 April 2008, he assisted on a goal by Johan Franzén to tie Luc Robitaille at 42nd in the all-time NHL assists, with 726.

Entering the playoffs as Presidents' Trophy winners for the highest team point total during the regular season, the Red Wings met the Pittsburgh Penguins in the 2008 Stanley Cup Finals. Despite a Game 5, triple-overtime victory by the Penguins to stave off elimination, Lidström and the Red Wings defeated Pittsburgh in Game 6 to capture the Stanley Cup. In doing so, Lidström became the first European-born-and-trained captain to win the Stanley Cup. In 1934, Charlie Gardiner, a goaltender born in Scotland, had captained the Chicago Black Hawks to win the Stanley Cup and in 1938, Johnny Gottselig, a left-winger born in Russia, also captained Chicago to a championship, but both players were trained in Canada.

Just over one week after winning his fourth Stanley Cup in 11 seasons, on 12 June, Lidström won the Norris Trophy for the third-straight season and the sixth time in seven seasons.

As the Red Wings opened the 2008–09 pre-season against the Montreal Canadiens, Lidström suffered a broken nose as a shot from Canadiens forward Chris Higgins ricocheted and hit him in the face. From then on, he began wearing a visor. He returned in time for the regular season and was selected to the 2009 NHL All-Star Game in Montreal. However, in the midst of dealing with tendinitis that had been bothering him all season, Lidström chose to sit out All-Star weekend, along with teammate Pavel Datsyuk. Consequently, Lidström and Datsyuk were both suspended one game by the NHL due to League policy for missing the All-Star Game without significant injury.

The Red Wings opened the 2009–10 season in Stockholm, Sweden. During the team's trip in Sweden, Lidström was honored by his home county, Dalarna, as an Ambassador of Honor. On 15 October 2009, in a game against the Los Angeles Kings, Lidström became the first European-born defenceman to reach 1,000 points after recording two assists in the game. He is the fourth player to score 1,000 points as a Red Wing (after Gordie Howe, Alex Delvecchio and Steve Yzerman), and the eighth defenceman to do so in the history of the NHL. On 5 March 2010, Lidström earned his 800th career assist. Also during the 2009–10 season, Lidström played in his 1,395th game (finishing the season with 1,412), setting an all-time record for NHL games played by a player born in Europe; earlier in the season, Lidström had passed Teppo Numminen for games played by a player trained in Europe. Lidström is also second all-time in games played in a Red Wing uniform, behind only Howe.

On 23 April 2010, Lidström played in his 237th career playoff game, moving past Mark Messier into sole possession of third place on the NHL's all-time list (Chris Chelios, 266; Patrick Roy, 247). In the same game, he had an assist to tie Al MacInnis (121) for the third-most assists in the post-season by a defenceman (Ray Bourque 139; Paul Coffey 137).

On 27 April 2010, a day before his 40th birthday, Lidström had three points in a Game 7 win over the Phoenix Coyotes in the first round of the 2010 playoffs, pushing his active playoff points lead to 171 points, and tying him for 17th on the all-time playoff points list with fellow countryman Peter Forsberg.

As of the end of the 2009–10 season, Lidström has missed only 28 of a possible 1,440 regular-season team games (one due to suspension).

After contemplating retirement, Lidström agreed on a one-year contract with the Red Wings on 1 June 2010; the contract paid him slightly over $6 million.

On 15 December 2010, Lidström recorded his first career hat-trick, at 40 years of age, against the St. Louis Blues, sealing a 5–2 Detroit victory. After the game, he was asked how it feels to score his first hat-trick, responding, "It feels great, I've never in my life been able to notch three goals in a game." The hat-trick made him the oldest player in NHL history to record his first hat-trick (previously held by Scott Mellanby at 36 years of age), and the oldest defenceman in NHL history to record a hat-trick (previously held by Mathieu Schneider at 37 years of age).

On 18 January 2011, Lidström was named a team captain in the 2011 NHL All-Star Game in Raleigh, North Carolina. His team won by a final score of 11–10 over Team Staal, captained by Eric Staal of the Carolina Hurricanes. Lidström finished +7 with one assist.

On 20 June 2011, after briefly contemplating retirement yet again, Lidström signed a one-year contract worth $6.2 million with Detroit, the same amount he had been paid the previous season. On 23 June 2011, he won his seventh Norris Trophy even though his plus/minus rating for the year was −2, tying with Doug Harvey and remaining one behind Bobby Orr for most Norris Trophies.  This was only the third time in history that a player with a negative plus/minus rating won the Norris Trophy.

On 22 October 2011, in a game against the Washington Capitals, Lidström became the 14th player in the history of the NHL to play 1,500 games. He is the first player not being born in North America, and therefore the first Swedish and European player, as well as the first player to accomplish this in his 20th NHL season. Lidström played in his 1,550th game on 12 February 2012, against the Philadelphia Flyers, surpassing Alex Delvecchio's previous Red Wing record of 1,549 games. This also makes him the NHL player who has played the most games while always playing for the same NHL team (Gordie Howe played more games, 1,687, with the Red Wings, but also played for the Hartford Whalers for one season). In this regard, Lidström joins former Red Wings Alex Delvecchio and Steve Yzerman as the only three players with over 1,500 games having played exclusively for just one team throughout their careers.

Retirement

On 31 May 2012, Lidström announced his retirement from the NHL via a press conference with Red Wings Owner Mike Ilitch and General Manager Ken Holland present. The night before, he told the Swedish tabloid Expressen, "I came to the decision last week and I informed our general manager, Ken Holland." Discussing Lidström's retirement, former teammate Steve Yzerman described Lidström as "one of the all-time best defencemen to ever play." Former teammate and fellow Norris Trophy winning defenseman Paul Coffey said, "He was an incredible player" while Chris Chelios said, "There's been guys who are great players, but no one's better than Nick. As good? Yes. But this is as big as it gets. He's one of the best athletes ever and...if you're going to talk about someone who's perfect, Nick's pretty darn close to being perfect." Washington Capitals defenceman John Carlson described Lidström as "one of the game's all-time greats on and off the ice." Ken Holland stated his belief that Lidström was "the most valuable player of his era."

The following weekend, on 3 June 2012, Lidström and his wife took out a full-page ad giving thanks to the city of Detroit for making his family feel at home for the past 21 years. On 8 July 2012, Lidström was named a scout for the Red Wings.

On 28 February 2014, Lidström was inducted into the Michigan Sports Hall of Fame.

During the 2013–14 season, Lidström had his number 5 jersey retired by the Red Wings. Initially, ceremonies were planned for the previous season, on 5 February 2013 — however, the lockout had made it hard to determine when Lidström would be able to attend the ceremony. The Red Wings officially retired his number on 6 March 2014, in a pre-game ceremony at Joe Louis Arena.

International play

Representing Sweden, Lidström won the World Championship in 1991. At the 2006 Winter Olympics, Lidström was a major factor in Sweden's win over Finland in the finals, scoring the gold medal-clinching goal, thus earning him a spot on the Olympic All-Star team. He also became the 17th member of the Triple Gold Club. The Hockey News selected Lidström as the "Best European-trained player ever in the NHL." The Sporting News and Sports Illustrated selected Lidström as the "NHL Player of the Decade."

Prior to his NHL career, Lidström competed in one European Junior Championships in 1988, one World Junior Championship in 1990 and one Canada Cup in 1991 for Sweden.

Prior to his rookie season with the Red Wings, he earned his first gold medal with Sweden at the 1991 World Championships. Three years later, he competed in the 1994 World Championships in Italy and won a bronze medal. Two years later, he participated in the inaugural 1996 World Cup of Hockey (successor of the Canada Cup) and contributed three points in four games.  He made his Olympic debut with Sweden at the 1998 Winter Olympics in Nagano, Japan.

Four years later was his next international appearance, playing in his second Olympics at the 2002 Winter Olympics in Salt Lake City, where Sweden was upset by Belarus in the quarter-final after being heavy favourites in the round-robin.  Lidström made his third World Championships appearance in 2004, but only appeared in two games. That summer, he also competed in the 2004 World Cup of Hockey, where he scored one goal.

In the 2006 Winter Olympics in Turin, Italy, Lidström helped Sweden avenge their quarter-final upset to Belarus in Salt Lake City, scoring the game winning goal in the gold medal game against Finland. In doing so, Lidström became a member of the Triple Gold Club, adding an Olympic gold medal to go with his previous Stanley Cups with Detroit and his World Championship gold medal in 1991.  Lidström was also selected to the 2010 Olympic All-Star team.

Lidström also played for Sweden in the 2010 Winter Olympics in Vancouver, serving as team captain in what would be his final Olympic appearance. Lidström announced his retirement from Olympic competition following Sweden's loss to Slovakia.

Personal life
Lidström is married to Annika, with whom he has four children. All four sons play high-level hockey: Kevin (born 1994), is currently a defenceman for Swedish Division 1 team SK Lejon; Adam (born 1996) also plays in Division 1 with Enköpings SK; Samuel (born in 2000) plays on Elitettan team Köping HC and Lucas (born in 2003) also plays for VIK Västerås HK on its U16 team.

Lidström was featured on an episode of NHL 36.

In October 2019, Lidström released his authorized biography in North America titled Nicklas Lidstrom: The Pursuit of Perfection.

Career statistics

Regular season and playoffs

International

Awards
 World Championship gold medal winner (Sweden, 1991).
 NHL All-Rookie Team (1992).
 4x Stanley Cup winner (1997, 1998, 2002, and 2008).
 12x NHL All-Star Game (1996, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007, 2008, 2009*, 2011).
 10x NHL first All-Star team member (1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006, 2007, 2008, 2011).
 2x NHL Second All-Star Team member (2009, 2010).
 7x Norris Trophy winner (2001, 2002, 2003, 2006, 2007, 2008, 2011).
 Conn Smythe Trophy winner (2002).
 NHL 2000s All-Decade First Team (2009)
 Olympic gold medal winner (Sweden, 2006)
 Olympic All-Star team (2006).
 Member of the Triple Gold Club.
 2x Viking Award winner (2000 and 2006).
 Inducted into the Michigan Sports Hall of Fame – 2014
 Detroit Red Wings #5 retired on 6 March 2014
 Inducted into the IIHF Hall of Fame – 2014
 Inducted into the Hockey Hall of Fame – 2015
 Introduced into the IIHF All-Time Sweden Team - 2020
*did not attend

Records
All records are as of the end of the  regular season unless otherwise noted.

NHL
 First European-born and trained Norris Trophy winner (2000–01).
 First European-born and trained Conn Smythe Trophy winner (2001–02).
 Fourth defenceman (and first European-born and trained defenceman) in NHL to win James Norris Memorial Trophy three years running (2001–2003, 2006–2008), and third seven-time Norris Trophy winner.
 First European-born and trained captain of a Stanley Cup-winning team (2008).
 First European-born and trained defenceman to reach 1,000 points.
 Most regular-season games played by a player born in Europe, any position (1,564).
 Most regular-season games played by a player in a career spent with only one team (1,564).
 Most regular-season wins played in (900).
 Most postseason games played with single franchise, career (263)
 Most postseason assists by defenceman with single franchise, career (129)
 Most postseason points by defenceman with single franchise, career (183)
 Highest postseason plus/minus, career (+61)
 Most postseason power-play goals by defenceman, career (30)
 Most postseason shots on goal with single franchise, career (656)
 Oldest player to record his first hat-trick (40 years, 210 days)
 Oldest defenceman to record a hat-trick (40 years, 210 days)
 Oldest Norris Trophy winner (41 years, 57 days) (2010–2011)
 Oldest defenceman to score in a Game 7 (39 years, 364 days)

Detroit Red Wings
 Points by a defenceman, season (2005–06, 80).
 Assists by a defenceman, season (2005–06, 64).
 Postseason goals by a defenceman, career (54).
 Post-season power-play goals, career (30).
 Power play goals by a defenceman, career (132).
 Postseason points by a defenceman, career (183).
 Postseason assists, career (129).
 Postseason games played, career (263).
 Games played by a defenceman, career (1,564).
 Goals, assists, and points by a defenceman, career (264, 878, and 1142).
 Goals in a single postseason by a defenceman (1998, 6).
 Best postseason plus/minus, career (+61).
 Best regular season plus/minus, career (+450).

See also
 List of NHL players with 1,000 points
 List of NHL players with 1,000 games played
 List of Detroit Red Wings award winners
 List of Detroit Red Wings draft picks
 List of Detroit Red Wings records

References

External links

1970 births
Living people
Conn Smythe Trophy winners
Detroit Red Wings captains
Detroit Red Wings draft picks
Detroit Red Wings players
Detroit Red Wings scouts
Hockey Hall of Fame inductees
Ice hockey players at the 1998 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2002 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2010 Winter Olympics
IIHF Hall of Fame inductees
James Norris Memorial Trophy winners
Medalists at the 2006 Winter Olympics
National Hockey League All-Stars
National Hockey League players with retired numbers
Olympic gold medalists for Sweden
Olympic ice hockey players for Sweden
Olympic medalists in ice hockey
Sportspeople from Västerås
Ice hockey people from Västmanland County
Stanley Cup champions
Swedish expatriate ice hockey players in the United States
Swedish ice hockey defencemen
VIK Västerås HK players

Nicklas Lidström


{{IC}'
Sultănica este o nuvelă din 1883 scrisă de Barbu Ștefănescu Delavrancea. A fost publicată între 9-15 martie 1883 în suplimentul literar al gazetei România liberă, sub pseudonimul Argus. Nuvela reprezintă debutul propriu-zis al lui Delavrancea ca nuvelist. Descrie  soarta unei orfane de tată care este foarte săracă. În această nuvelă, Delavrancea schițează un tablou impresionist.

Note

Nuvele românești
Barbu Ștefănescu Delavrancea
1883 în literatura română

Sultănica


Dastar Corp. v. Twentieth Century Fox Film Corp. (539 U.S. 23 (2003)) est un arrêt de la Cour suprême des États-Unis rendu en 2003. Il traite des liens entre le droit d'auteur et le droit des marques, et consacre l'interdiction d'utiliser une marque déposée pour prolonger la protection d'une œuvre entrée dans le domaine public.

Contexte
En 1948, la Twentieth Century Fox obtient les droits exclusifs pour créer une série télévisée, Croisade en Europe (Crusade in Europe), basée sur le livre Croisade en Europe écrit par Dwight D. Eisenhower et publié en 1948 par Doubleday. La série, en 26 épisodes, montre des séquences de combat issues de films de l'armée américaine et d'autres sources, avec une voix off narrant des extraits du livre. En 1975, Doubleday renouvelle le copyright du livre, au contraire de la Fox, et la série entre donc dans le domaine public en 1977.

En 1988, la Fox refait l'acquisition des droits télévisés du le livre et licencie à d'autres entreprises les droits de distribuer Croisade en Europe en vidéo. En 1995, la société Dastar acquiert des cassettes Betacam contenant la série télévisée originale : elle les copie, les édite pour les raccourcir à environ la moitié de leur durée d'origine et les vend dans un nouvel emballage sous le nom de « campagnes de la Seconde Guerre mondiale en Europe » (World War II Campaigns in Europe). Le nouvel enregistrement et la publicité de celui-ci mentionne Dastar et ses employés comme producteur, mais ni le livre d'origine Croisade en Europe, ni la série TV de la Fox et ses producteurs.

En 1998, la Fox décide d'attaquer Dastar en justice, affirmant que cette dernière a violé le droit d'auteur du livre Croisade en Europe et qu'elle viole le droit des marques (institué aux États-Unis par le Lanham Act) en contrefaisant le travail d'autrui sous son nom propre («  »). La cour de district tranche en faveur de la Fox, et lui accord en dommages-intérêts le double du profit réalisé par Dastar sur les ventes en question. Après recours, la cour d'appel casse le jugement sur les conclusions relatives à la violation du droit d'auteur, mais maintient la qualification de contrefaçon sur base du Lanham Act et confirme les dommages-intérêts. La Dastar décide donc de s'en remettre à la Cour suprême.

Décision
La Cour suprême américaine, qui n'a donc à se prononcer que sur les affirmations de contrefaçon liées au droit des marques (et non sur la violation des droits d'auteur, rejetée en appel) annule la décision des instances précédentes, se prononçant par 8 juges à 0 en faveur de Dastar. La Cour se base sur l'idée que le Lanham Act interdit bien la contrefaçon et le fait de faire passer le travail d'autrui pour le sien, mais que dans tous les cas, ces règles qui concernent l'usage d'une marque ne s'appliquent pas au domaine public. En effet, une fois qu'une œuvre sous droit d'auteur (ou même un brevet) entre dans celui-ci, n'importe qui peut faire ce qu'il souhaite avec l'œuvre, en citant ou non l'œuvre originale.

Le juge Antonin Scalia note dans le jugement que la Cour a déjà posé le fait que le droit des marques . Ainsi, des revendications basées sur la qualité d'auteur ne peuvent être utilisées pour contourner l'idée sous-jacente que les droits d'auteur ou de brevet sont limités dans le temps. Permettre de telles restrictions au domaine public reviendrait, selon Scalia, à , et ainsi  en vertu de l'article I de la Constitution des États-Unis.

Scalia remarque aussi que si Dastar avait fait la même chose mais avec les cassettes vidéo datant de 1988, il y aurait eu dans ce cas une indiscutable violation du droit d'auteur.

Suite de l'affaire
Devant rejuger l'affaire à la suite de la décision de la Cour suprême, la cour de district déboute la Fox de ses conclusions fondées sur le droit des marques, de mêmes que celles fondées sur la concurrence déloyale. La seule question restant à trancher est celle de la violation du droit d'auteur du livre d'Eisenhower. La cour de district finit par juger que les droits d'auteurs (dont la Fox est titulaire) sur le livres étaient effectivement valable, et que la Dastar les avait violé en incluant des passages du livre dans la narration.

Analyse
Dastar aurait pu éviter complètement le procès si elle avait crédité correctement les auteurs de la série TV d'origine ; toutefois, comme relevé par Scalia, cela aurait pu causer d'autres problèmes, comme laisser croire que les auteurs d'origine soutiennent la nouvelle publication. Seule une formulation judicieuse du crédit d'auteur eût évité d'autres poursuites judiciaires.

La décision renforce le domaine public et ceux qui veulent faire usage d'œuvres qui ne sont plus soumises au droit d'auteur. Si le jugement avait été rendu en faveur de la Fox, le droit des marques, voire les droits moraux (comme le droit à la titularité de l'œuvre) auraient pu être utilisés pour rendre impossible l'usage d'œuvre tombées dans le domaine public, comme le veut l'article I de la Constitution. À cet égard, le Congrès a prolongé plusieurs fois la durée du droit d'auteur, notamment via le Sonny Bono Copyright Term Extension Act.

Si l'arrêt  avait confirmé la possibilité du Congrès d'étendre la durée du droit d'auteur, il faut considérer l'arrêt Dastar v. Fox comme une confirmation de la Cour suprême qu'une œuvre dans le domaine public peut être utilisée librement. Quelques années plus tard, l'arrêt  a toutefois reconnu le droit du Congrès de « sortir » des œuvres du domaine public.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Droit d'auteur aux États-Unis
 Lanham Act

Liens externes

 le texte de l'arrêt est disponible sur : Courtlistener ; Findlaw ;  Oyez

Arrêt de la Cour suprême des États-Unis
Jurisprudence sur le droit d'auteur
2003 en droit
2003 aux États-Unis
Droit d'auteur aux États-Unis


Filip Grgić (Zagreb, 25. listopada 1989.) hrvatski tekvandoaš., svjetski prvak i dvostruki viceprvak europe.

Sa samo 17 godina i prvom sezonom u seniorskoj konkurenciji osvojio je Svjetsko seniorsko prvenstvo 2007. godine i donio prvu zlatnu medalju hrvatskoj s tog natjecanja. Na istom prvenstvu osvajač je nagrade za Fair play. Iste godine proglašen je za najuspješnijeg sportaša hrvatske  u izboru Hrvatskog olimpijskog odbora.

Na Svjetskom seniorskom prvenstvu 2015.godine osvojio je 5.mjesto. Na Europskim seniorskim prvenstvima 2010. i  osvojio je srebrne medalje te 5. mjesto 2014. godine.

Povijest je ispisao i kao prvi hrvatski muški taekwondoaš koji se ikada plasirao na Olimpijske igre, Rio de Janeiro 2016.

Kvalificirao se na Europskom kvalifikacijskom turniru u Istanbulu 2016. godine na kojem je osvojio srebrnu medalju.

Na Olimpijskim igrama 2016. godine  nastupio je u kategoriji do 68 kilograma te u osmini finala izgubio od Španjolca Joela Gonzaleza rezultatom 4:3.

Nagrade i priznanja

 Proglašen je Najuspješnijim sportašem hrvatske 2007. godine  u izboru Hrvatskog olimpijskog odbora
 Dobitnik je nagrade "Dražen Petrović 2007. godine"
 Dobitnik je Državne nagrade za sport "Franjo Bučar 2019. godine"
2018. godine dobitnik je priznanja Zlatna medalja časti - najbolji muški sportaš povodom 50 godina taekwondoa u Hrvatskoj

Izvori

Vanjske poveznice

 http://www.worldtaekwondo.org/wp-content/uploads/2017/01/18th_WorldTaekwondoChampionships_2007.pdf
 https://www.vecernji.hr/sport/filip-grgic-europski-doprvak-140264

 https://www.vecernji.hr/sport/filip-grgic-prvi-hrvatski-tekvondas-na-olimpijskim-igrama-1052584
 https://www.hoo.hr/hr/natjecanja/olimpijske-igre/olimpijske-igre/oi-rio-2016/4376-oi-rio-ispao-i-filip-grgic
 https://www.hoo.hr/hr/nagrade-i-priznanja/izbor-najuspjesnijih/1469-najuspjesniji-2007 <
 https://www.hoo.hr/images/dokumenti/nagrade-priznanja/pregled-dobitnika-nagrade-drazen-petrovic-2007-2017.pdf
 Državna nagrada za šport "Franjo Bučar"

Hrvatske tekvandoke

Filip Grgić


Tarator, Türk mutfağından meze ve sos. Sos olarak özellikle balıklar, ayrıca kalamar ve midye tava için kullanılır ve tartar sos ile karıştırılır.

Balkan ülkeleri mutfaklarında yer alan tarator'un adı da buradan gelmektedir.

Malzemeler

 4 dilim bayat ekmek içi
 1 çay bardağı dövülmüş ceviz içi
 3 diş sarımsak
 1 Türk kahvesi fincanı limon suyu
 4 çorba kaşığı yoğurt
 1 çay kaşığı tuz
 1 çay kaşığı karabiber
 3-4 dal maydanoz
 4 adet içi kırmızı biberle doldurulmuş yeşil zeytin

Kaynakça

Soslar
Mezeler
Türk mutfağı

Tarator (sos)


Tékkóslóvakíska karlalandsliðið í knattspyrnu var fulltrúi Tékkóslóvakíu í knattspyrnu og var stjórnað af knattspyrnusambandi landsins á árunum 1920 til 1993. Tékkóslóvakar voru löngum í hópi sterkari knattspyrnuþjóða Evrópu, urðu Evrópumeistarar árið 1976 og léku tvisvar til úrslita í heimsmeistarakeppninni. Eftir 1993 var landinu skipt í tvennt og landslið Tékklands og Slóvakíu hófu að keppa hvort undir sínum merkjum.

Saga
Fram að lokum fyrri heimsstyrjaldarinnar var landsvæðið sem síðar myndaði Tékkóslóvakíu hluti af Austurríki-Ungverjalandi. Árið 1903 tefldi héraðið Bæheimur fram eigin landsliði og lék nokkra leiki, einkum við Ungverjaland, til ársins 1908 þegar Bæheimi var vikið úr Alþjóðaknattspyrnusambandinu að kröfu austurríska knattspyrnusambandsins. Líta má leiki bæheimska landsliðsins sem undanfara tékkóslóvakíska landsliðsins.

Byrjað með látum
Tékkóslóvakía var stofnsett árið 1918 í tengslum við sundurlimun Austurríkis-Ungverjalands. Fyrsti landsleikur hinnar nýju þjóðar var gegn Belgum á árinu 1919, þótt knattspyrnusambandið sjálft væri ekki stofnað fyrr en ári síðar. Tékkóslóvakía mætti til leiks á ÓL í Antwerpen 1920. Þátttaka þeirra reyndist söguleg.

Tékkóslóvakía byrjaði með látum og vann 7:0 sigur á Konungsríki Serba, Króata og Slóvena í fyrsta leik, að viðstöddum einungis 600 áhorfendum ef marka má heimildir. Því næst tóku við stórir sigrar á Norðmönnum og Frökkum. Í úrslitaleiknum voru mótherjarnir heimamenn Belga. Leikmenn Tékkóslóvakíu voru afar ósáttir við frammistöðu 65 ára gamals dómara leiksins sem þeir töldu draga taum heimamanna. Að lokum sauð upp úr og undir lok fyrri hálfleiks ákvað liðið að ganga af velli í mótmælaskyni og mun það vera eina dæmið um slíkt í úrslitaleik stórmóts í knattspyrnu. Fyrir vikið var Tékkóslóvakíu vísað úr keppni og fengu leikmennirnir ekki silfurverðlaun.

Fjórum árum síðar mætti Tékkóslóvakía aftur til leiks á ÓL í París en féll úr leik í 16-liða úrslitum. Liðið var ekki á meðal þátttakenda í Amsterdam 1928 og sat heima þegar fyrsta heimsmeistarakeppnin fór fram í Úrúgvæ, líkt og flestar aðrar Evrópuþjóðir.

Silfur á Ítalíu
Tékkóslóvakía tryggði sér þátttökuréttinn á HM 1934 með því að slá granna sína Pólverja úr leik í forkeppni. Þegar til Ítalíu var komið stóð liðið sig vonum framar. Í fyrstu umferð var Rúmenum rutt úr vegi, 2:1. Í fjórðungsúrslitum sóttu Svisslendingar af krafti en Tékkóslóvakía herjaði þó út 3:2 sigur.

Í undanúrslitunum skoraði Oldřich Nejedlý þrennu í 3:1 sigru á Þjóðverjum, en hann varð markakóngur mótsins með fimm mörk. Heimamenn voru mótherjarnir í úrslitunum þar sem Tékkóslóvakía komst yfir þegar tuttugu mínútur voru til leiksloka en Ítalir jöfnuðu metin tíu mínútum síðar og skoruðu loks sigurmarkið í framlengingu.

Á HM í Frakklandi 1938 mætti liðið staðráðið í að byggja á árangrinum fjórum árum fyrr. Tékkóslóvakía byrjaði á að slá Hollendinga úr keppni en mættu þvínæst spútnikliði Brasilíu með Leônidas í broddi fylkingar. Liðin gerðu fyrst 1:1 jafntefli í viðureign sem varð alræmd fyrir ofbeldi og slagsmál. Tveimur dögum síðar mættust liðin á ný þar sem Suður-Ameríkumennirnir unnu 2:1 sigur.

Fastagestir á stórmótum
Tékkóslóvakíska knattspyrnusambandið treysti sér ekki til að senda lið í forkeppni HM 1950 enda ljóst að kostnaðurinn við að ferðast til Brasilíu yrði sligandi fyrir stríðshrjáð samfélag. Tékkóslóvakía var hins vegar meðal þátttökuliða á bæði HM 1954 og HM 1958. Liðið tapaði báðum leikjum sínum í Sviss en í Svíþjóð fjórum árum síðar gerði það jafntefli við Vestur-Þjóðverja og kjöldró Argentínumenn 6:1, en komst ekki upp úr riðlinum eftir tap í umspilsleik gegn Norður-Írum.

Um þessar mundir voru Tékkóslóvakar orðnir eitt af stórliðum Evrópu. Þeir fóru með sigur af hólmi í Miðevrópukeppninni sem fram fór á árunum 1955-60 og var keppni sex liða þar sem leikið var heima og heiman. Í öðru sæti var stjörnum prýtt lið Ungverja.

Tékkóslóvakía var meðal þeirra fjögurra landa sem komust í fyrstu úrlitakeppni EM sem fram fór í Frakklandi árið 1960. Liðið tapaði fyrir Sovétmönnum í undanúrslitum en lagði gestgjafana í bronsleiknum.

Á HM í Síle 1962 mætti Tékkóslóvakía enn og aftur með afar sterkt lið og var raðað í efri styrkleikaflokk evrópsku þátttökuþjóðanna. Tékkóslóvakía lagði Spánverja í fyrsta leik, 1:0 og gerði svo markalaust jafntefli við ríkjandi heimsmeistara Brasilíu og var það eina viðureignin í keppninni sem Brasilíumenn unnu ekki. Þessi úrslit þýddu að Tékkóslóvakía gat leyft sér að tapa fyrir Mexíkó í lokaleik riðilsins en komast samt áfram.

Í fjórðungsúrslitum vannst 1:0 sigur á nágrönnunum frá Ungverjalandi í hörkuleik og í undanúrslitunum voru Júgóslavar lagðir að velli, 3:1. Brasilíumenn reyndust of stór biti í úrslitaleiknum þótt Josef Masopust næði forystunni. Lokatölur voru 3:1 fyrir Brasilíu en Tékkóslóvakíka bætti silfurverðlaunum í sarpinn. Tveimur árum síðar hreppti Tékkóslóvakía önnur silfurverðlaun, í þar skiptið á ÓL í Tókýó, en kommúnistaríki Austur-Evrópu tóku þá keppni mun alvarlegar en kollegar þeirra á Vesturlöndum.

Slakað á klónni
Sjöundi áratugurinn endaði ekki eins vel hjá landsliði Tékkóslóvakíu og hann hafði byrjað. Landsliðið komst ekki í úrslitakeppni þriggja Evrópumóta í röð: 1964, 1968 og 1972. Í forkeppni HM 1966 féll Tékkóslóvakía úr leik fyrir rísandi stjörnum í Portúgal.

Árið 1970 komst lið Tékkóslóvakíu á HM í Mexíkó en sneri stigalaust heim. Það voru svo Skotar sem komu í veg fyrir að Tékkóslóvakía yrði meðal keppnisliða á HM í Vestur-Þýskalandi 1974.

Panenka og vítaspyrnan
EM 1976 var síðasta mótið þar sem aðeins fjögur lið komust í úrslitakeppni. Tékkóslóvakía fór erfiða leið í úrslitin í Júgóslavíu. Í riðlakeppninni voru Englendingar slegnir úr keppni og í fjórðungsúrslitum afði liðið betur gegn sterku liði Sovétmanna í tveimur viðureignum.

Gullaldarlið Hollendinga, sem tapaði hafði í úrslitum HM tveimur árum fyrr, var talið sigurstranglegast auk heimamanna. Tékkóslóvakía hafði þó betur gegn Hollendingum, 3:1 eftir framlengdan leiktíma. Í kjölfarið fór fyrirliðinn Johan Cruyff heim í fússi og lét ekki sjá sig í bronsleiknum. Tékkóslóvakía var hins vegar komin í úrslitin gegn heimsmeisturum Vestur-Þjóðverja.

Tékkóslóvakía komst í 2:0 í úrslitunum eftir aðeins 25 mínútna leik, en þýska liðið minnkaði muninn fljótt og náði loks að jafna í blálokin. Markalaust varð í framlengingunni. Í fyrsta sinn í sögunni þurfti að grípa til vítaspyrnukeppni í úrslitaleik stórmóts. Vestur-Þjóðverjar misnotuðu fjórðu spyrnu sína og Antonín Panenka gat því tryggt sigurinn með því að skora úr sinni spyrnu. Þvert á fyrirmæli þjálfara sinna ákvað Panenka að skjóta á mitt markið í trausti þess að markvörðurinn myndi stökkva í annað hvort hornið. Fífldirfskan borgaði sig. Tékkóslóvakía varð Evrópumeistari og víða um lönd var farið að tala um Panenka-mörk þegar vítaspyrnur voru framkvæmdar með þessum hætti.

Þriðjungur leikmannahópsins í meistaraliðinu 1976 kom úr herbúðum Slovan Bratislava og leikmenn frá Slóvakíu voru óvenju fyrirferðarmiklir í landsliðinu á þessum árum. Engu að síður er hefð fyrir því að líka frekar á tékkneska en ekki slóvakíska landsliðið sem arftaka sögu og arfleifðar Tékkóslóvakíu á knattspyrnusviðinu.

Bættist á verðlaunahilluna
Árið 1980 var farsælt fyrir fótboltann í Tékkóslóvakíu. Á Ólympíuleikunum í Moskvu tókst liðinu loks að næla í gullverðlaunin eftir sigur á Austur-Þýskalandi í úrslitum. Fyrr um sumarið hafði Tékkóslóvakía unnið til bronsverðlauna á EM á Ítalíu, sem var orðin átta liða úrslitakeppni. Tékkóslóvakía hafnaði á eftir Vestur-Þjóðverjum en á undan Hollendingum og Grikkjum í riðlakeppninni. Annað sætið gaf bronsleik á móti heimamönnum sem endaði í vítakeppni eftir 1:1 jafntefli. Skorað var úr sautján fyrstu spyrnunum uns ítalskur leikmaður missté sig og Tékkóslóvakar fengu bronsið. Liðið átti þó aldrei eftir að komast aftur í úrslitakeppni EM.

Eftir að hafa mitekist að komast á HM 1978, aftur eftir keppni við Skota, mætti Tékkóslóvakía til leiks á Spáni 1982, full sjálfstrausts. Útkoman var vonbrigði. Tékkóslóvakía skoraði bara tvö mörk í leikjunum þremur, bæði vítaspyrnur frá Panenka og þar með var ævintýrið á enda.

Tékkóslóvakía lenti í sannkölluðum dauðariðli í forkeppni HM 1986 og endaði í fjórða sæti, sem var langlakasti árangur landsins í undankeppnum stórmóta. Betur gekk fjórum árum síðar og Tékkóslóvakía mætti með ungt og efnilegt lið á HM á Ítalíu. Stórsigur á Bandaríkjunum í fyrsta leik, 5:1, sló tóninn og Tékkóslóvakía komst vandræðalítið í úrslitakeppnina.

Í 16-liða úrslitum beið Tékkóslóvakíu lið Kosta Ríka. Tomáš Skuhravý skoraði þrennu í 4:1 sigri en hann varð einmitt næstmarkahæsti leikmaður keppninnar. Í fjórðungsúrslitum reyndust heimsmeistaraefni Vestur-Þjóðverja ofjarlar liðs Tékkóslóvakíu og unnu 1:0.

Í miðri forkeppni HM 1994 klofnaði Tékkóslóvakía í tvö ríki. Í stað þess að draga sig úr keppni var ákveðið að ljúka keppni í forriðlinum undir merkjum "sameiginlegs liðs Tékka og Slóvaka". Í lokaumferðinni lenti liðið í hreinum úrslitaleik við Belga í Brussel þar sem sameiginlega liðið þurfti sigur til að tryggja sér farseðilinn til Bandaríkjanna. Niðurstaðan varð markalaust jafntefli í viðureign sem jafnframt telst síðasti kappleikur tékkóslóvakíska landsliðsins, 17. nóvember árið 1993.

Titlar
Heimsmeistarakeppnin
 2. sæti (2): 1934, 1962

Evrópukeppnin
 Meistarar (1): 1976
 3. sæti (2); 1960, 1980

Ólympíuleikar
 Meistarar (1): 1980
 2. sæti (1): 1964

Miðevrópukeppnin
 Meistarar (1): 1955-60
 2. sæti (1): 1927-30, 1948-53

Evrópsk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Aflögð landslið í knattspyrnu
Tékkóslóvakía


Patrick Martins Vieira (født 11. januar 1992) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Patrick Martins Vieira


Ulak, Osmanlı Devleti'nde devlet hizmetinde bir yerden başka bir yere gönderilen hızlı hareket edebilen haberciler.

Ulakların geçeceği yollar belirlidir. Bu yollar üzerinde atlar için menziller bulunurdu. Yol üzerinde yaşayanlar da ulaklara hizmet etmek, ulakların gereksinmelerini karşılamak zorundaydılar.

Osmanlı kültürü

Ulak


The Summit (Chino: 御峰) es un rascacielos de uso residencial situado en Happy Valley, Hong Kong. Es uno de los edificios residenciales más altos de la ciudad con  de altura y 65 plantas. La construcción del edificio comenzó en 1999 y éste abrió en 2001. Highcliff, otro rascacielos, se erige a la derecha de este edificio.

Debido al efecto visual producido por su proximidad a Highcliff, otro rascacielos muy delgado como The Summit, los dos en conjunto son llamados "Los Palillos".

Véase también
Highcliff
Anexo:Rascacielos en Hong Kong
Anexo:Rascacielos de China
Anexo:Rascacielos más altos

Referencias

Rascacielos de Hong Kong entre 200 y 249 metros
Rascacielos de China de los años 2000
Arquitectura de China de 2001
Edificios residenciales de China

The Summit (Hong Kong)


8 Andromedae (en abrégé 8 And) est une possible étoile triple de la constellation boréale d'Andromède. Elle est visible à l'œil nu avec une magnitude apparente de 4,85.
Le système présente une parallaxe annuelle de  telle que mesurée par le satellite Gaia, ce qui permet d'en déduire qu'il est distant de  de la Terre. Il se rapproche du Système solaire à une vitesse radiale héliocentrique de .

La composante primaire, désignée 8 Andromedae A, est une étoile géante rouge de type spectral  et possible binaire. La notation « Ba0,5 » dans son suffixe indique qu'il s'agit d'une étoile à baryum légère, ce qui signifie que son atmosphère stellaire est enrichie en éléments issus du processus s. Soit l'étoile fait partie d'un système binaire et a acquis ces éléments auprès d'un compagnon (désormais) naine blanche, soit elle est sur la branche asymptotique des géantes et génère ces éléments elle-même.

8 Andromedae A est une variable périodique de type indéterminé, dont la luminosité varie avec une amplitude de 0,0161 magnitude et à une fréquence de . Le rayon de l'étoile est 30 fois plus grand que le rayon solaire et sa température de surface est de .

La troisième composante du système, désignée 8 Andromedae B, est une étoile de magnitude 13,0 localisée à une séparation angulaire de  et selon un angle de position de 164° en date de 2016.

Notes et références

Lien externe

Constellation d'Andromède
Système triple
Étoile de type spectral MIII
Étoile à baryum
Andromedae, 08
Objet du Bonner Durchmusterung
8860
219734
115022

8 Andromedae


Daljska Planina (Dalj Planina, Dalj planina, Planina Dalj, Planina Daljska), bivše samostalno naselje. Trenutačno u sastavu naselja Dalja u erdutskoj općini, u Osječko-baranjskoj županiji.

Povijest
U naselju je postojala osnovna škola, osnovana 1931. godine, a u njoj je 1943. postojao jedan razredni odjel.

Stanovništvo

Prema popisu iz 1971. tadašnje samostalno naselje imalo je 371 stanovnika.

Napomena

Unutarnje poveznice
 Daljska planina (Dalj-planina)
 Manastir Uznesenja Presvete Bogorodice u Dalj planini (Manastir Vodica)

Izvori

 Dalj
 bivša naselja u Hrvatskoj

Daljska Planina


An Ischaemum barbatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Ischaemum barbatum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ischaemum

Ischaemum barbatum


التم أو القُقْنُوس وقالوا الدُّجَاجَة أو   هي كوكبة في نصف الكرة السماوية الشمالي، وهي كوكبة لافتة في سماء فصلي الصيف والخريف وأكثر الكوكبات سطوعًا. نَيِّرها (أي نجمها الأكثر سطوعًا) هو ذنب الدجاجة.

تشكل النجوم الساطعة فيه صليباً واضحاً في السماء، ما يعطيه أحياناً اسم صليب الشمال، مقابل كوكبة صليب الجنوب.

حيث يرمز النجم الأقوى لمعاناً «الذنب» (ذنب الدجاجة)، بالإنجليزية Deneb (والاسم العلمي: α Cygni) لذنب الدجاجة. وترمز النجوم η ومنقار الدجاجة β Albireo للعنق الممدود. ينطلق الجناحان من النجم الأوسط جاما الطائر (γ Cygni).

أجرام الكوكبة

النجوم

 منقار الدجاجة (أو بيتا الدجاجة، ويظهر بجانبه على الخريطة الحرف اليوناني β)، وهو نجم ثنائي.
 ذنب الدجاجة (أو ألفا الدجاجة، ويظهر بجانبه رمز α على الخريطة)، وهو أسطع نجوم الكوكبة، وهو أيضاً واحد من ثلاث نجوم تكوّن مثلث الصيف.

أجرام الفضاء البعيدة
تم العثور على العديد من العناقيد النجمية والسدم في كوكبة الدجاجة، وذلك بسبب موقعها في مجرة درب التبانة. ويقع سديم أمريكا الشمالية (NGC 7000) شرق نجم ذنب الدجاجة بقليل. ويظهر شبهه بالقارة أكثر في الصور. وأيضاً يقع بالقرب منه سديم البجع (IC 5070).

يقع إلى الجنوب من الجناح سديم الحجاب (NGC 6960، 6962، 6979، 6992، 6995)، وهو عبارة عن بقايا مستعر أعظم قديمة تغطي ما يقارب 3 درجات من السماء.

وتجدر الإشارة أيضاً إلى سديم الهلال (NGC 6888) الذي يقع بين نجمي الصدر وإتا الدجاجة، وقد تكوّن من مادة نجم ولف-رايت المسمى "HD 192163".

وتقع في هذه الكوكبة مجرة الألعاب النارية (NGC 6946) التي شوهدت فيها مستعرات عظيمة أكثر من أي مجرة أخرى. وتحتوي الكوكبة أيضاً على مصدر للأشعة السينية هو نجم الدجاجة إكس-1، والذي يُعتقد الآن أن مُسببه هو ثقب أسود يسحب المادة من نجم ثنائي. ويقع هذا النجم بالقرب من نجم إتا الدجاجة على خريطة الكوكبة.

الكواكب الخارجية

تم اكتشاف العديد من الكواكب الخارجية في هذه الكوكبة، بما في ذلك «هات-ب-7ب» و«هات-ب-11ب» و«هـ.د 185269ب» و«هـ.د 187123 ب» و«ج» و«غليزا 777ب وج و»16 الدجاجة ب ب. في كانون الثاني/يناير من عام 2010 أعلنت مهمة كبلر اكتشاف كوكبين إضافيين هما: كيبلر - 5ب وكيبلر 6ب، وما زالت تكتشف المزيد.

التاريخ والأساطير
كوكبة الدجاجة من الرموز التي في ذكرت في الأساطير اليونانية، باسم Cycnus، شخص يتحول إلى بجعة.

والاسم الشائع للبجعة هو الصليب الشمالي، في واقع الأمر شكله هو أوسع من ذلك بكثير ومتميزة من الصليب الجنوبي الشهير في شكله لعبور اليونانيين رأى رقبة طويلة وأجنحة والذيل محاصيل بجعة تحلق على طول درب التبانة التي التصقت. جامعو الأساطير وتخبرنا أن بجعة هو التمويه زيوس الذي يذهب من جانب واحد من عشاق له كثيرة، ولكن نختلف على من هو الهدف من هذه الزيارة خاصة.

نسخة من القصة التي تعود إلى إراتوستينس يقول إن زيوس يوم واحد سقط في الحب مع العدو حورية الذي عاش في رامنا بالعاصمة، شمال شرق اثينا. هربا من التقدم غير مرحب به من الله افترض على شكل حيوانات مختلفة، والغطس الأولى إلى النهر، ثم تشغيل بعيدا عن أرض الواقع، وتحلق بعيدا في النهاية شكل أوزة. دون استسلام، واصلت زيوس على الرغم من كل التغييرات، كلما حيوان تصبح أكبر وأسرع، حتى انها تحولت إلى بجعة والميزات مع الذين وقعوا واغتصبها. Hyginus يروي قصة مشابهة، ولكنها لا تشير إلى التحول من العدو. كما يقول، مع ذلك، أن زيوس تظاهر بأنه بجعة كان الحصول على نسر والعدو عرضت عليه اللجوء. فقط بعد النوم مع بجعة في اللفة لها أدركت الخطأ الصنع.

في كلا الإصدارين وكانت النتيجة أن العدو قد البويضة التي تم التبرع بها بعد ذلك إلى ملكة سبارتا، يدا، ويقول البعض من هيرميس وغيرها من راع وجدت بيضة في الغابة. وجاءت هذه البيضة هيلين الجميلة (الذي كان في وقت لاحق لتصبح مشهورة مثل هيلين طروادة).

وتنص صيغة أبسط أن تتحول إلى زيوس بجعة مغوي يدا على ضفاف نهر Eurotas ؛ مع هذا التاريخ في الاعتبار، جرمنيكس قيصر يشير إلى بجعة باسم «الزاني المجنحة». وكان يدا زوجة Tindaro ملك سبارطة، وهذا ما جعل أكثر تعقيدا لأنه في تلك الليلة نامت مع زوجها.

ووفقا للتفسير واحد، لا يولد سوى يدا واحدة من البيض الذي جاء التوأمين كاستور وبولكس وهيلين أيضا. وكانت قذيفة من هذا البيض، وأسطورة، وعرضها في معبد في سبارتا، ربط شرائط تتدلى من السقف. جاء واحد قصة مغايرة تقول ان يدا واثنين من البيض، من والخروع وغيرها من بولكس وهيلين وزوجة أجاميمنون شقيقتها. إضافة إلى التباس لا بد لي أن أضيف أنه كان من المعروف بولكس وهيلين لأبناء زيوس، في حين الخروع وكان والد زوجة أجاميمنون Tindaro. احتفلت كاستور وبولكس هي في كوكبة الجوزاء.

في الأساطير الصينية، وكوكبة الدجاجة كوكبة هو موقع جسر العقعق مرة واحدة في السنة (鹊桥، كيو تشياو) الذي يربط بين محبي لانج ونيو نيو زهي.

ألمع نجم كوكبة الدجاجة، دينيب يصادف ذيل بجعة، الاسم الذي يأتي من Dhanab باللغة العربية تعني «الذيل». الإغريق لم يعط اسما لهذا النجم واضحة تماما. دينيب هو نجم supergiant رائعة جدا في الواقع، ما يقرب من 2000 سنة ضوئية، وأبعد من النجوم في كل من حجمها. مثلث الانتهاء زاوية مثلث الصيف يسمى من قبل فيغا في كوكبة القيثارة، ونسر في اكويلا.

وتتميز عن منقار البجعة بواسطة نجم دعا Albireo. مؤرخ الألماني بول Kunitzsch وقد تتبعت مسار متعرج متبوعا باسم بدأت مع الترجمة العربية للكلمة اليونانية 'الطيور'، ORNIS، تحت اسم هذه الكوكبة التي كانت Aratus يجب ملاحظته هو أن بطليموس. في العصور الوسطى وكان هذا الاسم ترجم من العربية إلى اللاتينية، ولكن الشر، وأصبح Ireo أساسها، مما يعني أن يعتقد أنها تنبع من اسم عشبة معينة. وكان هذا التعريف في حد ذاته خطأ حجب من أصل عربي، وإعادة كتابة ألبيرو. هذا هو اسم Albireo، على الرغم من أنها قد تبدو اللغة العربية، ليس له معنى.

كوكبة الدجاجة والموسيقى
أغنية سوناتا Arctica في «يطير مع البجعة السوداء»، وفولتا المريخ في أغنية «كوكبة الدجاجة.... Vismund كوكبة الدجاجة»، أغنية توم يورك في «أسود» البجعة، وطوال الألبوم مفهوم الغابة وحيدا النووي فصل الشتاء (الألبوم الغابات وحيد)، وتشمل جميع الإشارات إلى كوكبة الدجاجة.

مراجع

 Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton

انظر أيضاً
 نجم 16 الدجاجة
 منقار الدجاجة
 سديم الحجاب

وصلات خارجية

 موقع الكون.

الكوكبات الشمالية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
طيور أسطورية
دجاجة
كوكبة الدجاجة

الدجاجة (كوكبة)


The archbishop of Kraków is the head of the archdiocese of Kraków. A bishop of Kraków first came into existence when the diocese was created in 1000; it was promoted to an archdiocese on 28 October 1925. Due to Kraków's role as Poland's political, cultural and spiritual center, the bishops and archbishops of Kraków were often very influential in the city, country and abroad. From 1443 to 1791, bishops of Kraków were simultaneously Dukes of Siewierz, although it was only Adam Stefan Sapieha who officially abandoned the title.

  Karol Mazurkiewicz

Auxiliary bishops
Since 1303, the archdiocese of Kraków has frequently had one or more auxiliary bishops as well as the metropolitan bishop.

References

Bishops

Roman Catholic bishops of Kraków

Archbishop of Kraków


Inman may refer to:

Places
Inman, Georgia
Inman, Illinois
Inman, Kansas
Inman, Nebraska
Inman, New Brunswick
Inman, South Carolina
Inman, Tennessee
Inman, Virginia
Inman Square, Cambridge, Massachusetts
Inman Township (disambiguation)

Other uses
Inman (surname)
Inman Line, British shipping company
Inman News
Inman Middle School, Virginia-Highland neighborhood of Atlanta, Georgia
, a British frigate in commission in the Royal Navy from 1944 to 1945

Inman


Cerezal de Sanabria es una localidad española del municipio de Asturianos, en la provincia de provincia de Zamora, comunidad autónoma de Castilla y León.

Geografía
Se encuentra ubicado en la comarca de Sanabria, al noroeste de la provincia. Pertenece al municipio de Asturianos junto con las localidades de Asturianos, Entrepeñas, Lagarejos, Rioconejos y Villar de los Pisones.

Se encuentra muy próximo a la A-52 o autovía de la Rías Bajas y a la N-525. Su acceso habitual es desde la N-525, para lo que se ha de tomar la salida del cruce que conduce a Lagarejos de la Carballeda, revasar este pueblo y continuar camino hasta llegar a Cerezal, donde termina esta carretera.

Historia
Durante la Edad Media Cerezal quedó integrado en el Reino de León, cuyos monarcas habrían acometido la repoblación de la localidad dentro del proceso repoblador llevado a cabo en Sanabria. Tras la independencia de Portugal del reino leonés en 1143 Cerezal habría sufrido por su situación geográfica los conflictos entre los reinos leonés y portugués por el control de la frontera, quedando estabilizada la situación a inicios del .

Posteriormente, en la Edad Moderna, Cerezal fue una de las localidades que se integraron en la provincia de las Tierras del Conde de Benavente y dentro de esta en la receptoría de Sanabria. No obstante, al reestructurarse las provincias y crearse las actuales en 1833, Cerezal de Sanabria pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dentro de la Región Leonesa, quedando integrado en 1834 en el partido judicial de Puebla de Sanabria.

Finalmente, en torno a 1850, el antiguo municipio de Cerezal de Sanabria se integró en el de Asturianos.

Demografía

Monumentos y lugares de interés

Tiene en su iglesia parroquial su edificio más representativo. Actualmente restaurada, tiene la típica escalera por fuera de los templos sanabreses, mediante la que se da acceso a sus campanas. Junto al templo, se encuentra un alto y vigoroso cerezo, a modo de homenaje al nombre a la localidad.

La arquitectura de esta localidad responde a las características propias de su comarca, con un claro cuidado de no romper esa armonía.

En el camino que lleva a Rioconejos se encuentra uno de los característicos molinos de estas tierras, en funcionamiento hasta hace unos pocos años.

Cultura

Fiestas

Celebra sus fiestas el 30 de septiembre, en conmemoración a San Jerónimo.

Véase también
 Sanabria

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Asturianos
Municipios desaparecidos de la provincia de Zamora
Localidades de la provincia de Zamora
Localidades de Sanabria

Cerezal de Sanabria


Mermi, ateşli silahlarda kullanılan fişeğin atış anında namludan fırlatılan bileşenidir. Ateşli silahlar tarafından atılan delici, patlayıcı madde, kurşun. Küçük çaplı ateşli silahlar ile ağır ateşli silahların mermileri farklıdır. Tüfek, tabanca gibi küçük silahların mermisi çarpma etkisiyle hedefi deler. Büyük çaplı, ağır ateşli silahlar olan topların mermileri ise hedefi bulduğunda ya da havada patlar.

Fişeğin Bölümleri
Ateşli silahların fişeği dört ana bölümden oluşur. Fişeğin uç bölümüne mermi (çekirdek) denir. Silah ateşlenince mermi (çekirdek) hedefe doğru fırlar. İkinci bölüm, sevk barutudur. Sevk barutu yandığı zaman meydana getirdiği basınçla mermiyi fişekten ayırıp iterek namludan fırlatır. Üçüncü bölüme fişek kovanı denir. Tek yanı kapalı bir metal silindir olan fişek kovanının içinde sevk barutu bulunur.

Fişek kovanının arka ucunda kapsül denen bir ateşleyici bulunur ve tetik çekilince barutun ateşlenmesini sağlar. Ateşleme iğnesinin çarpmasıyla ya da elektrik akımıyla ateşlenen kapsül kovandaki barutu tutuşturur. Barutun yanmasıyla ortaya çıkan sıcak gazın basıncı mermiyi (çekirdeği) ileriye doğru iter ve çekirdek namlu ağzından büyük bir hızla hedefe doğru fırlar. Küçük çaplı ateşli silahlarda, mermi (çekirdek), fişek kovanı, sevk barutu ve kapsülden oluşan mühimmata fişek denir. Bu parçalar bir birbirine sıkıca bağlı olduğu için fişek tek parça gibi görünür. Mermilerin nüveleri genellikle kurşundan yapıldığı için, hafif silahlar için üretilmiş fişeklere ait mermiler kurşun olarak da adlandırılır. Fişeklerde mermi ile fişek kovanı bir bütündür ve yalnızca sevk barutu ateşlendiğinde birbirinden ayrılır. Oysa top mühimmatlarında mermi (projectile) ile kovan birbirinden ayrılabilir ve içindeki barut miktarı hedefin uzaklığına göre ayarlanabilir.

Top mühimmatının ucunda tapa denilen bir bölüm vardır. Tapa, merminin içindeki patlayıcı maddenin istendiği zamanda patlamasını sağlar. Tapanın türüne göre, bazı top mermileri hedefe çarptığında, bazıları hedefe çarpmadan hemen önce, bazıları da hedefin içine saplandığı anda patlar.

Tarihi gelişim

 İlk fişek (1575): Fişeğin ilk şekli bugünkü fişeklerle pek az benzerlik göstermiştir. Temel olarak, mermi (çekirdek) ve yeterli ölçüde barutu içeren bir kâğıt paket şeklinde kullanılmıştır. Bu sistemin avantajı, ateşli silahı doldurmada çabukluk sağlanmış olması ve taşıma işlemi esnasında barut kaybının önlenmesiydi. Daha iyi vuruş gücü ve etkinlik elde etmek için küresel mermi modern mermilere benzeyecek şekilde uzatılarak ağırlık ve vuruş gücü artırılmıştır.
 Vurma sistemi (1807): Bu sistemi bir İskoç papazı olan Alexander J.Forsyth geliştirmiştir. Bu sistemde patlama özelliği taşıyan bileşikler ince parçalar haline getirilir ve bunlara çarpan bir horoz, bu bileşikleri patlatarak barutu ateşlerdi.
 Çarpma kapsülü (1814): Philadelphialı Joshua Shaw, Forsyth prensiplerini kullanarak çarpma kapsülünü geliştirmiştir. Bu kapsülde patlayıcı bir bileşik bulunuyordu. Bu sistem dolma tüfekler için en çok kullanılan ateşleme sistemi olmuştur.
 İğne vuruşu ile ateşlenen fişek (1836): Bu tip fişek Fransa'da Lefaucheux tarafından geliştirilmiştir. Çıkıntılı bir iğne, buna çarpan horoz etkisiyle ateşleme karışımının olduğu kısma girerek, kovanda ateşlemeyi sağlardı. Bu tip fişek, mermi (çekirdek), barut ve ateşleyicinin hepsini bir tek fişekte taşıyan ilk fişek modeli olmuştur.
 Çevresel vuruşlu fişek (Rimfire Cartridge) (1845): Fransa'da Flobert tarafından geliştirilmiştir. Bu kovanda ilk ateşleyici bileşiği, fişeğin arka bölümünde ve çevresinde boş olarak düzenlenmiş kenar kısmına konur. Ateşleme iğnesi veya horozun bu bölüme çarpması sonucunda barutun ateşlenmesi sağlanırdı (ilk geliştirilen fişek 9mm Flobert; Türkiye'de pipet tüfek İngilizcede genelde "Garden gun" olarak bilinir).
 Merkezi vuruşlu fişek (Centerfire Cartridge) (1858): Bu fişek türünü Morse geliştirmiştir. Ateşleyici taşıyan kapsül fişeğin arka bölümünde yer alır. Bu kapsüle iğnenin çarpması sonucu kapsül içindeki ateşleyici, barutun ateşlenmesini sağlar. Gerek çevresel vuruşlu fişekler (rimfire), gerekse merkezi vuruşlu fişekler (centerfire) bugün modern silahların standardı olarak kullanılmaktadırlar.

Çaplar

Tüm ateşli silahlar da silah çaplarına kalibre (Cal.) denir. Silah çapları Metrik Kalibrasyon, Anglo-Amerikan Kalibrasyon ve Nato Kalibrasyon sistemleri denilen üç ayrı sistemde ölçülür.

Metrik Kalibrasyon sisteminde silahın ateşlediği mermi çapı ve kovan boyu milimeter cinsinden ifade edilir. Bu sistemde Tabanca ve Tüfek fişeklerinin ifadesi hep aynı sistemle yapılır. (Örnek: 9x19mm Parabellum, 7,65x21mm Parabellum, 9x21 mm, 7,62x31 mm, 7x57R mm, 8x57 mm, 8x57JRS mm, 9.3x74R mm, vb.) Bu kalibrasyon sisteminin notasyonu şu şekilde ifade edilir; Önce merminin (çekirdeğin) çapı milimetre cinsinden yazılır, sonra 'x' harfi konulur, Kovan boyu milimetre cinsinden yazılarak fişek ifade edilmiş olur. (Örneğin: 9x19 fişeğinin açılımı şu anlama gelir; Mermi çapı 9mm, Kovan boyu 19mm). Bazı fişekler standart fişeklerden farklılık gösterir. Bu durumda söz konusu farklılığı ifade etmek için kalibrasyon sonuna bazı harfler ilave edilir. Örneğin: 7x57 fişeği 7mm çekirdek çapı, 57mm kovan boyu anlamına gelir. Ayrıca 7x57R fişeği mevcuttur. Bu fişek standart 7x57 fişeğinden biraz farklıdır. Sonundaki 'R' harfi fişeğin tabanında bulunan tırnak yuvasının (Rim) içe doğru çevresel kanal şeklinde değil, dışa doğru çevresel tırnak şeklinde olduğunu ifade eder. Bu kalibrasyon sisteminde kullanılan bazı harfler ve anlamlarını kısaca aşağıdaki gibi özetleyebiliriz:

 J Harfi: Almanca 'Jinfanter' kelimesinden gelmektedir. Fişeğin Piyade dolumu olduğunu ifade eder. Yani piyade tüfeğinin üzerinde bulunan standart gez ile metraj ayarı ve sapma ayarı ile rahatlıkla hedef vurulabileceğini ifade eder. Normalde piyasada değişik gramajda çekirdeği ve barut yükü olan aynı kalibrede birçok fişek mevcuttur. Bu fişeklerin ateşlediği mermileri (çekirdekleri) hep değişik atış yörüngeleri çizerler. Örneğin gramajı yüksek çekirdeklere yerçekimi kuvveti fazla etki ettiği için (kütleden dolayı değil, kütle ne olursa olsun yerçekimi aynı etkiyi yaratır ancak mermi namludan çıktığı anda sadece kinetik enerjiye sahiptir; kinetik enerjinin formülü ise k=1/2 mv2'den hesaplanır dolayısıyla aynı barut miktarına sahip kovan, daha ağır olan çekirdeğe daha az hız kazandırabilir, dolayısıyla daha kısa mesafede yere düşme eğiliminde olacaktır) atış mesafesi uzadıkça daha çok nişan alınan noktanın altına isabet eder; ya da gramajı hafif olan çekirdekler rüzgardan dolayı daha fazla yatay sapma gösterir. Bu durumu standart altına almak daha basit atış olanağı sağlar ve askerlerin cephede daha kolay metraj ayarı yapmasına olanak sunar.
 I Harfi: International' harfinin kısaltmasıdır. Uluslararası piyasada en çok satılan standart dolumu ifade eder.
 S Harfi: Almanca '''Spitzer' kelimesinden gelmektedir. Merminin (çekirdeğin) sivri burunlu olduğunu ifade eder.
 SE Harfi: Fransızca Sportive Enternational' kelimesinden gelmektedir. Söz konusu kalibredeki fişeğin uluslararası atış müsabakalarında kullanıldığını ifade eder. (Ör: 6.5x55SE)

Kalibre cinsinden ifade edilenler 22 Cal, 30 Cal, 38 Cal, 45 Cal, .338 Cal, .50 Cal.

Kalibreyle (Cal.)'' ifade edilenlerin kaç milimetreye eşdeğer olduklarını hesaplamak için belirli bir kalibreyi 0,254 ile çarpmak yeterlidir (çünkü cal. inç cinsinden ölçülür). Örneğin: 38 kalibrenin kaç mm'ye eşdeğer olduğunu hesaplamak için;

Kalibre (cal.) cinsi Amerika'da yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır ve onun için de ilk Amerikan silahlar hep cal. cinsinden beyan edildiğinden dolayı toplu tabanca gibi Amerika'da rağbetin fazla olduğu silahlar cal. cinsinden beyan edilir. (örn. .357 mag.) ayrıca Amerika'nın ikinci dünya savaşı ve sonrasında Glockları alana kadar ordusunda yaygın olarak kullandığı efsanevi Colt 1911 tabancası da .45 cal.'dir ve .45 cal. denince .45 ACP yani 0.45 inç Automatic Colt Pistol mermisi kastedilir. Bu sistemde her kalibrenin en ünlü fişek tipi o kalibre olarak beyan edilir veya örneğin 50 cal. denince tüfeklerde .50 BMG ve tabancalarda .50 AE kastedilmektedir.

NATO ülkeleri savunma yardımı amaçlı standart fişekler (NATO standardı) kullanan silahlarla donatılmışlardır. Örneğin MKE tarafından üretimine başlanan Mehmetçik-1 piyade tüfeği 5.56 x 45 mm NATO fişeği kullanmaktadır. Söz konusu fişek tüm NATO ülkelerinde yaygın olarak kullanılan M-16/Car-15, M-4 Carabina, G-36, Steyr AUG, FAMAS ve SA-80 gibi silahlarda da kullanılmaktadır. NATO STANAG standardına göre üretilen bu fişeklerle kalmayıp artık yeni hizmete girmeye başlayan piyade tüfeklerinin şarjörlerini de bu standarda göre üretmeye başlamıştır. Böylece NATO üyesi olan ülkelerde kullanılan örneğin 5.56 x 45 mm NATO bir silah farklı modelde olan diğer silahın da şarjörüyle çalışabilecek ve askerlere büyük avantaj sağlamış olacaktır.

Barut
Nitrogliserin keşfinden yaklaşık 16 yıl sonra 1863'te baryum nitratın fişek barutlarında kullanılmasıyla beraber fişek üretiminde yeni bir çağ açılmış ve kara barut kullanım dışı kalmıştır. Dumansız barutun kullanımıyla beraber mermiler daha hızlı ve silahlar daha temiz kalmıştır. Günümüzde dumansız barutların yüzlerce çeşidi bulunmaktadır. Barutun en önemli belirteci ise, patlama hızı; her fişek kendi barutunu kullandığı gibi her fişek için üretilen silahın da belli bir kapasitesi bulunmaktadır. Yani başka bir deyişle örnek vermek gerekirse 300 Winchester Magnum'da kullanılacak barut .270 winchester için uygun olmayabilir. Veya shotgun barutu herhangi bir long rifle kalibresi için ekstra yavaş kalabilir.  Nitroexpress ailesi dünyanın en pahalı fişekleri arasında yer almalarının en önemli nedeni, içinde kullanılan Nitroexpress barutu, bu barut ekstra hızlı patlamakta ve önemli miktarda enerjiyi serbest bırakmaktadır.

Mütedavil Fişekler
 .50 BMG
 7.62x39 mm
 5.56 x 45 mm [NATO]
 7.62x51mm NATO
 7.92x57mm Mauser
 .308 Winchester
 30-06 SpringField
 .375 H&H Magnum
 7mm Remington Magnum
 .300 Winchester Magnum
 .300 Remington Ultra Magnum
 .270 Winchester
 .17 HMR
 .22 LR
 9x19mm Parabellum
 7.65x21mm Parabellum
 .45 ACP
 .50 AE
 .357 Magnum
 .41 Magnum
 .44 Magnum
 440 cor-bon
 .380 ACP
 .38 S&W
 .25 ACP(6.35x16mmSR)

Mermi türleri
 Zırh delici mermi
 Kırılabilir mermi
  Tam metal kaplama
 İçi boş mermi
 İçi boş noktalı mermi
 Minié mermisi
 Monolitik mermi
 Nessler topu
 Plastik mermi
 Plastik uçlu mermi
 Pomeroy mermisi
 Kauçuk mermi
 Spitzer mermisi
 Yumuşak noktalı mermi
 Tahta mermi
 Williams Patent mermisi
 Mum mermisi
 KE mermisi
 Top mermisi
 Tank mermisi
 Yüksek patlayıcılı tanksavar mermisi
 Şarapnel
 Yüksek patlayıcı başlıklı mermi
 İlk hız
 Mermi tuzağı
 Zırh delici sabot mermi

Avcılıkta kullanılan lüks tüfek çapları
Bu fişek çapları özel olarak üretilen bazı kalibreleri kapsar. Belirtilen fişeklerin bazılarının bir tekinin fiyatı 60~100$'a varır, (örn .700 Nitro Express) ve kullanıldıkları tüfeklerin de fiyatları ona göre binlerce doları bulmaktadır. Nitro Express Ailesi genel anlamda bu kategoride yer almaktadır. Fişeklerin ve mermilerinin (çekirdeklerinin) dev boyutları ve doğal olarak kurbanlarında yaratacakları büyük hasar bu kalibrelerin genel özellikleri arasında yer almaktadır.

.577 Tyrannosaur
.400 Jeffery Nitro Express
.450 Nitro Express
.450/400 Nitro Express
.500/450 Nitro Express
.470 Nitro Express
.476 Nitro Express
.500 Nitro Express
.577 Nitro Express
.600 Nitro Express
.700 Nitro Express

Galeri

Kaynakça

Fırlatılan silahlar

Mermi


Qilakitsoq - De grønlandske mumier er en dansk dokumentarfilm.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Qilakitsoq - De grønlandske mumier


ජලේබි  ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ටීස්රා යනු,  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි, පිට-දඟ පන්දු යවන්නෙකු විසින් භාවිතා කෙරෙන කිසියම් පන්දු යැවීම් වර්ගයක් වන අතර, කීර්තිමත් පිට-දඟ පන්දු යවන්නෙකු වූ  සක්ලේන් මුෂ්ටාක් පැවසුවේ ඔහු විසින් එය සොයා ගත් බවකි.

කෙසේවෙතත්, හොඳින් පරික්ෂා කර බැලූ විට, මෙම පන්දු යැවීම වනාහී හුදෙක් ඕර්තඩොක්ස් පසු දඟ කැවීමක් පමණක් වන අතර, ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කල එදා මෙදා තුර, ඇඟිලි වලින් දඟ පන්දු යවන්නන් විසින් යවන ලද පසිඳු පන්දු යැවීමක් බව පෙනෙයි.

ඉන්දියානු ක්‍රිකට් ලීගය තුලදී මෙම පන්දු යැවීම සඳහා යළි-නම් තබන ලද්දේ  සක්ලේන් මුෂ්ටාක් විසිනි. ඒ කාලයේදී සක්ලේන් ක්‍රීඩා කලේ ලහෝර් බඩ්ෂාස් පිල සඳහාය. . ටීස්රා හෝ ජලේබි පන්දු යැවීමකට මුහුණ දුන් පළමු ක්‍රීඩකයා වූයේ ශ්‍රී ලංකාවේ රසල් ආනල්ඩ් වූ අතර, විනිසුරු විසින් ඔහු නිවැරැදි ලෙසින්  කඩුල්ල මුවා කිරීමේ වරද වෙනුවෙන් දැවී ගිය ක්‍රීඩකයෙකු ලෙසින් නම් කරන ලදි.  ටීස්රා පන්දුවකින් දැවී ගිය පළමු ක්‍රීඩකයා වූයේද ඔහු විය. ටීස්රා පන්දුවක්  යැවුනු සතරවන වතාවෙහිදී ඔහු දැවී ගියේය.

ආශ්‍රිත

පන්දු යැවීම (ක්‍රිකට්)
ක්‍රිකට් නාමකරණය
උර්දු වචන සහ වාක්‍යාංශ

ටීස්රා


කොලින්ස් ඔක්සිකරණය යනු ප්‍රාථමික මධ්‍යසාර, ඇල්ඩිහයිඩ බවට ඔක්සිකරණය කිරීම සඳහා භාවිතා කරන්නාවූ කාබනික ප්‍රතික්‍රියාවකි. මෙහිදී පිරිඩීන් සමග ක්‍රෝමියම්(VI) ඔක්සයිඩ් සංකීර්ණයක් අන්තර්ගත ඩයික්ලෝරොමෙතේන් ද්‍රාවණයක්, නැතහොත් කොලින්ස් ප්‍රතිකාරකය භාවිත කිරිම හේතුවෙන් එය වෙනත් ක්‍රෝමියම් ඔක්සයිඩ පදනම් කොට ගත් ඔක්සිකරණ ක්‍රම වෙතින් වෙන්කොට හඳුනාගනු ලැබේ.

මූලාශ්‍ර

කොලින්ස් ඔක්සිකරණය


Le col de la Munia, ou collado de la Munia, est un col de montagne pédestre des Pyrénées s'élevant à , qui relie la vallée de Héas en France à la vallée de Bielsa en Espagne.

Il est situé au sud de la commune de Gavarnie-Gèdre dans le département des Hautes-Pyrénées, et au nord-est de Bielsa dans la province de Huesca.

Toponymie
Era Munia serait la « moniale », d'origine espagnole. Sinon, son origine peut être latine, moenia voulant dire « murailles », ce qui correspond bien à son relief.

Géographie
Le col de la Munia donne sur la vallée de Héas au nord, et la vallée de Bielsa côté sud.

Il est situé sur la frontière entre la France et l'Espagne entre le mont Arrouy () à l'ouest et le pic de la Munia () à l'est.

Il surplombe le cirque de Troumouse au nord et l'ibón de la Larri au sud.

Hydrographie

Histoire

Protection environnementale

Le col est situé dans le parc national des Pyrénées et fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1 : « Cirques d'Estaubé, de Gavarnie et de Troumouse » et de type 2 : « Haute vallée du gave de Pau : Vallées de Gèdre et Gavarnie ».

Voies d'accès
Côté français, il est accessible par l'impressionnante face nord, dans le vaste cirque de Troumouse. Le point de départ se situe au parking de Troumouse, aux alentours de .

Côté espagnol, on y accède via la vallée de Pineta aux alentours de  d'altitude. Un sentier mène jusqu'au col.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées
 Frontière entre l'Espagne et la France

Liens externes

Munia
Munia
Munia
Munia
Munia
Massif de la Munia
Frontière entre l'Espagne et la France
Ligne de partage des eaux entre mer Méditerranée et océan Atlantique

Col de la Munia


ريتشارد فيكارت  (يوليو 1958) أستاذ جامعي ورئيس قسم التاريخ في جامعة ولاية كاليفورنيا ستانسلوس، ومشارك في معهد ديسكفري وكتاباته بخصوص تأثيرات نظرية دارون الاجتماعية والسياسية والأخلاقية لها انتشار كبير ويدور حولها كثير من الجدل، ويطلق مصطلح الدارونية لوصف تأثيرها على الفكر الاجتماعي والأخلاق العامة والخاصة وخصوصاً في ألمانيا ما قبل الحرب العالمية الثانية.

حصل على البكالوريوس من جامعة كريشن في تكساس، وعلى الماجستير من نفس الجامعة 1989، كما حصل على الدكتوراه من جامعة آيوا في عام 1994.

أشهر مؤلفاته كتاب من دارون إلى هتلر وأصدره عام 2004، ويلخص فيكارت وجهة نظره بقوله:

وصلات خارجية

 الموقع الشخصي لريتشارد فيكارت.
 ملف فيكارت من معهد ديسكفري.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
دعاة التصميم الذكي
مواليد 1958
مواليد في الولايات المتحدة
خريجو الجامعة المسيحية في تكساس

ريتشارد فيكارت


Sevenoaks puede hacer referencia a:

 Sevenoaks, una parroquia civil y una villa en el condado de Kent (Inglaterra).
 Sevenoaks, un distrito de gobierno local al que da nombre la localidad anterior.
 Sevenoaks, una estación de ferrocarril en la misma localidad.
 Sevenoaks, una circunscripción representada en la Cámara de los Comunes del Reino Unido.
 Sevenoaks, un antiguo distrito rural en el condado de Kent.

Sevenoaks (desambiguación)


Viggo Bentzon (født 7. oktober 1938 i Hornbæk) er en dansk kunstmaler. Forældre: Komponisten Jørgen Liebenberg B. og lærer Karen Nielsen..

Uddannelse
Viggo Bentzon var elev på maleren Mogens Andersens tegneskole 1954-1958 på Statens Museum for Kunst. Her fik specielt det abstrakte element stor betydning for hans senere udvikling som maler. Et ophold i Paris i 1959-1960 var en vigtig del af hans kunstneriske udvikling. Han var medstifter af kunstnergruppen 8 Malere i 1961, og i 1967 vendte han tilbage til Paris for at studere videre.

Kunstnerisk ståsted
I mange af sine tidlige værker arbejder han næsten udelukkende med et non-figurativt formsprog. Senere blev landskabet i Nordsjælland og de nære omgivelser, såsom huset og haven, en vigtig del af hans motivverden. Han giver dog ingen topografisk karakteristik af egnen. Landskabet og naturen antydes og danner en abstrakt struktur, bestående af et let lys-og farveflimmer. .

Udstillinger
Kunstnernes Efterårsudstilling 1960, 1967, 1970, Sommerudstillingen 1961, 8 Malere 1961, 1965-71, M59 1977, 1978, M59 i Dronninglund 1978, Hässelby Slott, Stockholm 1978, Billedværkstedet September 1992, 1993, 1995, 1997, 1999, 2001 i Den Frie Udstillings Bygning, Gammelgård 1998, Sønderjyllands Kunstmuseum, Skovhuset Værløse og Munkeruphus.

Værker
Opstilling (udst. 1960); Maleri i lyseblå farver (1973, Vestre Fængsel, Kbh.); 5 Dagbogsblade (udst. 1976, Sønderjyll. Kunstmus.); Tjørn (udst. 1979); Stole (udst. 1980); Høstbillede (udst. 1982); Forårslandskab (udst. 1983); Broen (udst. 1984); Stol i haven (udst. 1985); Tisvildeleje (udst. 1989). Udsmykninger: Fællesbanken, Kbh. (1980); Den danske Bank, Luxembourg (1981); Handelsbanken, N.Y. (1985); Fællesbanken, smst. (1986); Handelsbanken, London (1986). Illustrationer: Kurt Tucholsky: Rheinsberg, Gripsholm Slot, 1982; Janet Ross: Det toscanske grønsagskøkken, 1984; Vladimir Nabokov: En glemt digter, 1986. Scenografi: Til ca. 30 danske og udenlandske spillefilm siden 1968, samt for tv Hans Scherfig: Den forsvundne fuldmægtig.

Hæder
Årets kunstner i Helsinge Kommune 2002. Modtager af Raben-Levetzaus Legat, Vilstrups Legat, Bohrs Legat, C.L. Davids Legat, Statens Kunstfonds Legat, Marie og Victor Haagen-Müllers Legat . .

Kilder og eksterne henvisninger

 kunstbib.dk

Noter

Malere fra Danmark
Kunstnere fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Personer fra Hornbæk

Viggo Bentzon (maler)


Parasenegalia, biljni rod iz porodice mahunarki opisan 2017. godine. Postoji sedam priznatih vrsta iz Srednje i Južne Amerike i Antila.

Vrste
 Parasenegalia lundellii Seigler & Ebinger
 Parasenegalia muricata (L.) Seigler & Ebinger
 Parasenegalia rurrenabaqueana (Rusby) Seigler & Ebinger
 Parasenegalia santosii (G.P.Lewis) Seigler & Ebinger
 Parasenegalia skleroxyla (Tussac) Seigler & Ebinger
 Parasenegalia visco (Lorentz ex Griseb.) Seigler & Ebinger
 Parasenegalia vogeliana (Steud.) Seigler & Ebinger

Izvori

Acacieae

Parasenegalia


Istoria secuilor, o ramură a poporului maghiar, începe din secolul al XII-lea. Secuii au trăit inițial în comunități împrăștiate de-a lungul frontierelor Regatului Ungariei. Migrația lor organizată cu destinația în Ținutul Secuiesc de astăzi, partea de est a Bazinului Carpatic, a început în jurul 1150 și a durat mai mult de un secol.

Regatul Ungariei (secolul XI-1570)

Așezarea în Ținutul Secuiesc (secolul XI-1230)

Primul eveniment istoric în legătură cu grupurile de secui care locuiau în Transilvania a fost înregistrată de o cartă regală a lui 1250, care narează un loc de acțiune militară. Conform Cartei, Ivachin, contele de la Sibiu a condus o armată de sași, români, secui și pecenegi și a ocupat cetatea Vidin, la începutul anilor 1210. Secuii par să se fi stabilit inițial în sudul Transilvaniei, dar de aici, grupurile secuiești s-au mutat în partea cea mai estică a regatului, unde este astăzi Ținutul Secuiesc. Primele cimitire din secolul 12 au descoperit la Sebeș și Drăușeni. Alte grupuri secuiești aparent au venit din comitatul Bihor în Transilvania.

Organizarea administrativă și teritorială

Spre deosebire de sași ale căror privilegii au fost precizate în diploma andreană, n-a fost emis nici un document care rezumă libertățile întregii populații secuiești. Chiar și așa, secuii au reușit să mențină statutul lor specific în cadrul Regatului Ungariei prin formarea "o comunitate bine organizată de războinici care trăiesc în afara creșterea vitelor" (Pál Engel). Întreaga populație secuiască a fost administrată de un oficial regal, și anume un comite al secuilor care a fost menționat pentru prima dată într-o cartă regală a lui 1235.
Ținutului Secuiesc a fost împărțit în șapte unități teritoriale mai mici, care au fost numite inițial "teren" (terra) sau "district"  (Districtus) , și "scaune" (Sedes) din secolul al 14-lea. Ultima dintre ele, Scaunul Arieșului a luat ființă sub Ștefan al V-lea (1270-1272 ) care a acordat teritorii de-a lungul râului Arieș la un grup de secui din Saschiz.

Secuii, în mod similar cu sașii, au fost organizați în scaune (, ). Scaunele din Ungaria medievală erau unități teritoriale autonome. După așezarea finală în Ținutului Secuiesc, în secolele 12 și 13, șapte locuri au luat forma, eventual, ca urmare a structurii tribale a secuilor:
 Scaunul Odorheiului
 Scaunul Ciucului
 Scaunul Arieșului
 Scunul Mureșului
 Scaunul Orbai
 Scaunul Sepsi
 Scaunul Kézdi
Ultimele trei scaune au fost unite în secolul al 17-lea, și au fost numite Trei Scaune.

Ținutului Secuiesc nu a făcut parte din sistemul maghiar. Ca o singură unitate teritorială, a fost condusă de comitele secuilor (), un reprezentant al regelui. Comitele secuilor era ales de rege, de obicei, din aristocrați maghiari, și niciodată din secui.Ioan de Hunedoara a fost primul voievod al Transilvaniei care a putut să-și asume această poziție. De atunci, voievozii Transilvaniei (mai târziu principi) au avut rangul de comite al secuilor, împreună cu alte titluri. Chestiunile privind Ținutului Secuiesc au fost discutate de către Adunarea de scaune, în cazul în care toți secui liberi aveau dreptul de a participa. Adunarea avea loc, de obicei, în Odorheiu Secuiesc. Scaunul Odorhei a fost numit, de asemenea, Scaunul principal ().

În cazul în care un secui a murit fără moștenitori, orice secui liber avea dreptul să-l preia. Nici o familie n-ar putea avea mai multe terenuri decât suma pentru care ar putea cultiva. În cazul în care un teren a rămas necultivat pentru o perioadă mai lungă, terenul este dat altui propietar. Normele de patrimoniu sunt limitate de sărăcie și a împiedicat soluționarea persoanelor care nu sunt secui în Ținutului Secuiesc.

Serviciile furnizate regelui Ungariei

Cavaleria secuilor se potrivea perfect în forțele militare maghiare medievale, suplimentând armata de cavaleri. Ei au fost deosebiți de eficace împotriva invadatorilor nomazi din est, folosind metode de luptă și strategice similare. Una dintre primele victorii militare înregistrate a fost pe la 1280,a fost când secuii din Scaunul Arieșului au atacat și au distrus parțial trupele tătare care se întorceau în Moldova.

În 1499, când ciocnirile armate dintre Imperiul Otoman și statele vasale au devenit regulate, o diplomă eliberată de Regele Vladisav al II-lea, a reafirmat condițiile în care secuii au oferit servicii militare:
"Când regele conduce personal armata lui spre est, împotriva Moldovei, fiecare dintre cavalerii secui și infanteriștii li se cere să fie sub arme, să se ducă înainte de Armata Regală și să aștepte pentru lupta în străinătate timp de 15 zile, pe cont propriu cheltuieli. De asemenea, pe drumul de întoarcere, ei vor merge în spatele Armatei Regale."
Într-un mod similar, jumătate din secui au sprijinit regele în timpul campaniilor sale împotriva Țării Românești. Secuii nu au participat personal în războaiele cu țările occidentale și nordice; cu toate acestea, au fost obligați să se angajeze ca mercenari și să meargă astfel la luptă. Ca rezultat al serviciilor lor militare, secuii aveau drepturi egale cu nobilii maghiari. Ei au fost scutiți de la plata taxelor, chiar și cei mai săraci dintre ei fiind tratați ca oameni liberi. După cum explica diploma regelui Vladislav al II-lea: " De aceea, secuii, ca și nobilii, prin drepturi acordate de regii maghiari glorioși ai trecutului, sunt scutiți de orice impozit sau alte taxe, și sunt liberi". O veche tradiție cerea ca fiecare gospodărie să dea câte un bou ca un cadou pentru rege, atunci când acesta era încoronat, se căsătorea, sau când se năștea un copil în familia regală.

Modificări în structura socială a secuilor

Deși cele mai multe dintre privilegiile și obiceiurile lor pre-feudale au rămas neatinse, au existat unele schimbări graduale în societatea secuilor de-a lungul secolelor. Trei clase sociale au evoluat, în funcție de statutul pe care îl au în armată. Comandanții superiori inițial au fost cea mai bogată clasă a societății, elita și mai târziu aristocrația secuilor. Călăreții (  lófők  în limba maghiară) au fost de-a doua, o clasă bogată și influentă. Cei care nu sunt în măsură să finanțeze un cal servit în infanterie, vor deveni secui de rând. Celor mai buni comandanți secui, uneori, le-au fost acordate domenii feudale de către rege în vecinătatea Ținutului Secuiesc. Membrii bogați ai societății au câștigat teritorii prin defrișări. De asemenea, ei au fost capabili să obțină și să cultive bucăți mai mari de terenuri.

În curând, comandanții superiori au încercat să urmeze exemplul comitatelor vecine și au încercat să obțină iobagi pentru terenurile lor. Cei mai săraci oameni au fost uneori, în imposibilitatea de a cumpăra arme și nu au putut să participe la campaniile militare fără sprijin financiar. Acest grup, împreună cu imigranții non-secui, în curând a devenit supus eforturilor comandanților superiori, în căutarea pentru servitori.

Regele Matei Corvin, a luat măsuri pentru a opri acest proces. Ei se temeau că numărul de persoane disponibile pentru infanterie va scădea. Ei nu au putut împiedica procesul, în imposibilitatea de a participa la armata de la a deveni iobagi. Acest grup au pierdut drepturile și nu au mai făcut parte din națiunea secuiască. Exceptați de la serviciul militar acei secui săraci care au trăit pe pământul altor oameni ca funcționari sau ale căror bunuri a fost în valoare mai mică de 3 forinți. Ei au pierdut drepturile lor nobile după același regulament.

Dupa secolul al XV-lea, poporul secuiesc a devenit monopolizat de primele două clase. În 1511 și în 1519, secuii s-au revoltat împotriva comandanților supremi. Libertatea secuilor, de asemenea, a scăzut atunci când judecătorii regali au fost numiți în scaune. Au luat treptat îndatoririle judecătorilor secui aleși, însă membrii juriului au fost încă aleși locali.

Secuii în Principatul Transilvaniei (secolele XVI-XVII)
După ocupația Imperiului Otoman asupra Ungariei Centrale, părțile estice, inclusiv Transilvania, au fost conduse de Ioan Zápolya, pretendentul tronului maghiar. În a doua jumătate a secolului, Principatul autonom al Transilvaniei a intrat în existență. Pe parcursul acestei perioade, secuii aproape și-au pierdut libertatea.

Din cauza ciocnirilor armate frecvente, de multe ori secuii erau chemați să lupte de partea lui Ioan Zápolya, iar mai târziu de fiul său, Ioan al II-lea Sigismund Zápolya. În același timp, sarcinile financiare ale războaielor au condus conducătorii să pună capăt sistemului tradițional de scutire a Ținutului Secuiesc de la taxe, deoarece a constituit o zonă importantă a țării lor. În consecință, oamenii de rând au fost împovărați atât prin impozite cât și prin serviciul militar obligatoriu. Această situație nefavorabilă a dus la o revoltă armată în 1562, care au fost învinși de Ioan al II-lea Sigismund Zápolya. După revoltă, el a abandonat birourile tradiționale secuiești, cum ar fi judecătorii aleși. În schimb, el a numit un căpitan de guvernare, cu un birou în Odorheiu Secuiesc, sediul principal. Guvernul a construit două cetăți pentru a controla secuii, unul din Odorheiu Secuiesc, și un altul în Sfântul Gheorghe (dezambiguzare).

Mai târziu, principii Transilvaniei au urmat această atitudine, dar au făcut uz de tradițiile militare secuiești. Ștefan Báthory, voievod al Transilvaniei și rege al Poloniei a comandat cea mai mare parte de mercenari dintre secui împotriva țarului rus Ivan cel Groaznic.

Sigismund Bathory, principe al Transilvaniei, care a avut nevoie de sprijinul secuilor în Bătălia de la Călugăreni în 1595, le-a promis că drepturile lor vor fii restaurate. Ca rezultat, 23.000 de secui s-au alăturat armatei din Transilvania condusă de Ștefan Bocskay. Aceștia furnizează un sprijin esențial pentru Mihai Viteazul în lupta împotriva Imperiul Otoman. În anul următor, Sigismund Báthory și-a retras promisiunile și suprimat brutal drepturile secuilor. În anul 1599, când Mihai Viteazul a atacat Transilvania, secuii  i s-au alăturat lui Mihai în timpul Bătăliei de la Șelimbăr. Cu sprijinul lor, Mihai Viteazul a marcat o victorie asupra trupelor lui Andrei Báthory. Principele scapă, dar mai târziu a fost capturat și ucis în Ținutul Secuiesc. Ca o recompensă pentru sprijinul secuilor, Mihai le-a restaurat vechea lor libertate. De asemenea secuii au distrus fortificațiile construite de Ioan Sigismund. După alungarea lui Mihai Viteazul din Transilvania, principii Transilvaniei Sigismund Báthory, apoi Ștefan Bocskay și mai târziu Gabriel Bethlen, au întărit libertatea lor,  Chiar și șerbii erau scutiți de la plata impozitelor în Ținutului Secuiesc.

În timpul secolului al XVII-lea, secuii au continuat să fie una dintre cele mai importante componente ale armatei din Transilvania. Aceștia puteau fi mobilizați rapid și sub arme în câteva săptămâni, la dispoziția principelui. În timp ce drepturile celor trei categorii de arme au rămas neatinse, procesele sociale ale secolelor anterioare au continuat. Numărul de iobagi din cadrul societății lor a crescut continuu. Pentru a menține numărul de infanteriști din armată îi împiedică să aleagă o viață mai liniștită ca iobagi.

Imperiul Habsburgic (secolele XVIII-XIX)

Primele decenii
După ce au avut loc succesele militare din Ungaria împotriva Imperiului Otoman din 1680, Habsburgii și-au extins influența lor în Transilvania, de asemenea. Trupele habsburgice au preluat controlul asupra Principatului și Leopold I a scris Diploma Leopoldină, noua constituție a Transilvaniei în 1691. Diploma nu a schimbat radical privilegiile secuilor. În ciuda acestui fapt, fiscalitatea a fost introdusă în curând și satele au trebuit să se acomodeze cu trupele împăratului. Secuii au plătit taxele și serviciile oferite, astfel cum au declarat, pe o "bază temporară" și "pe propria lor voință".

În timpul Răscoalei lui Rákóczi între 1703 și 1711, Francisc al II-lea Rákóczi, ultimul principe ales al Transilvaniei, a sprjinit secuii. Atunci când habsburgii au preluat controlul Transilvaniei după revoltă, secui s-au dezarmat și serviciile lor militare au luat sfârșit. Birourile tradiționale au fost lichidate, dar instituțiile democratice tradiționale secuiești, cum ar fi sistemul lor judiciar, a rămas nevătămat timp de zeci de ani.

Înființarea gărzii secuiești de frontieră

În anul 1762, împărăteasa Maria Tereza a decis să înființeze trupele de grăniceri la granițele Transilvaniei. Cea mai mare parte fiind formată din români, au fost recrutați în sudul carpaților, (Țara Făgărașului) și secuii din estul carpaților. Recrutarea a fost organizată parțial pe voluntariat, parțial, în mod obligatoriu, și a dus la conflicte în multe locuri, în special în Ținutului Secuiesc. Secuii au solicitat ca, în locul ofițeriilor imperiali, ei au proprii lor conducători conform tradițiilor, și că acestea nu sunt ordonate să meargă în acțiune în străinătate.

O tentativă deja violentă, inițiată de către ofițerii imperiali pentru a recruta grăniceri de frontieră secui a culminat cu un tragic eveniment, Masacrul de la Siculeni, care până astăzi se comemorează. În decembrie 1763 oamenii s-au refugiat în munți. La 7 ianuarie 1764 o unitate armată de 1300 de soldați, cu două tunuri, la Siculeni au atacat mulțimea pașnică și au masacrat sute de oameni. Recrutarea în Ținutul Secuiesc a fost finalizată rapid și cu ușurință, datorită acestor evenimente.

După masacru, foarte mulți secui au trecut carpații și au ajuns în Moldova. Cei care au rămas în Principatul Moldovei, au devenit  ceangăi. Alții s-au deplasat și așezările lor finale au fost fondate cu ajutorul generalului Andrew Hadik. Această grupă a păstrat tradițiile lor și sunt cunoscuți cu numele de secuii din Bucovina.

Armata a pus capăt autonomiei secuilor în anumite privințe. Auto-guvernarea localităților a fost grav afectată de către grăniceri. În comunitățile locale, cu toate acestea, multe dintre tradiții s-au păstrat, mândria secuilor și dorința lor puternică pentru libertate rămâneau. Ei și-au organizat viața lor proprie, au stabilit reguli pentru construirea de drumuri și poduri, partea de jos pentru alegerea liderilor lor și membrii juriului. Sistemul vechi al terenurilor era încă o redistribuire practică comună până la sfârșitul secolului al 18-lea, dar încetează să mai existe în câteva decenii. Prin anii 1820, doar câteva sate mai respectă acest sistem.

Revoluția din 1848
În timpul perioadei de turbulentă a Revoluția Maghiară din 1848, secuii au sprijinit partidele liberale de presare pentru libertatea deplină a iobagilor și impozitare egală pentru toți.
Adunarea Scaunului Odorhei (urmat ulterior de alte scaune, de asemenea) a decis deja la 3 aprilie 1848, să renunțe la scutirile fiscale rămase. Deciziile scaunelor au fost întărite de ultima Dietă a Transilvaniei în iunie 1848.

Au sprijinit, de asemenea, și decizia Dietei despre unirea Transilvaniei cu Ungaria. În cazul în care armata habsburgică, sub conducerea generalului de cavalerie  , a încercat să preia controlul asupra Transilvaniei, secuii au fost singura rezistență serioasă la eforturile sale. Cu toate acestea, nefiind echipați cu piese de artilerie, au fost repede învinși. Scaunul Mureșului a fost ocupat, Scaunul Odorhei s-a predat, Scaunul Ciucului și-a declarat neutralitatea. În Scaunul Trei Scaune în noiembrie, Gábor Áron, un fost ofițer de artilerie, a convins delegații că, în loc să se predea, ar trebui să încerce să producă tunuri la nivel local. În câteva săptămâni, primele tunuri au fost pregătite și au fost folosite cu succes. În perioada următoare, zeci de tunuri au fost fabricate și utilizate de către Armata secuiască.

Până la sfârșitul anului 1848 - începutul anului 1849, secuii au intrat în armata înființată de generalul Józef Bem și au participat la campaniile sale de succes pentru alungarea trupelor habsburgice din Transilvania. Campania de succes a fost în cele din urmă zdrobită când armata rusă a intervenit în Transilvania, în urma unei cereri venite din partea Imperiului Habsburgic.

Unirea cu Ungaria

În 1867, a fost făcut un acord între Austria și Ungaria cu privire la crearea Austro-Ungariei. În conformitate cu compromisul, Transilvania s-a unit cu Regatul Ungariei. Un deceniu mai târziu, un nou sistem administrativ a fost introdus în regat, care a pus capăt lungii tradiții a scaunelor secuiești.

Secui
Istoria secuilor

Istoria secuilor


Kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u nogometu 2018. u Rusiji dijele se na šest zona: UEFA (europska), AFC (azijska), CAF (afrička), CONCACAF (sjevernoamerička), CONMEBOL (južnoamerička) i OFC (oceanijska). Na Svjetsko prvenstvo plasiraju se 32 momčadi, od toga 14 iz UEFA-e (uključujući domaćina Rusiju), 4 ili 5 iz AFC-a, 5 iz CAF-a, 3 ili 4 iz CONCACAF-a, 4 ili 5 iz CONMEBOL-a te jedan ili čak nijedan iz OFC-a.

Kvalificirane momčadi

UEFA kvalifikacije

Objašnjenje
U europskim kvalifikacijama nalazi se devet grupa po šest reprezentacija. Od toga prvak svake skupine ide izravno na Svjetsko prvenstvo, dok osam najboljih drugoplasiranih igraju dodatne kvalifikacije (dvije utakmice) podijeljene u četiri para. Četiri pobjednika se također plasiraju na Svjetsko prvenstvo.

Grupna faza

Grupa A
U grupi A UEFA kvalifikacija našle su se reprezentacije Francuske, Švedske, Nizozemske, Bugarske, Luksemburga i Bjelorusije. Na Svjetsko prvenstvo se izravno plasirala Francuska s 23 boda i 7 pobjeda, 2 remija protiv Bjelorusije i Luksemburga te jednim porazom protiv Švedske 2:1 u gostima. Drugo mjesto su s istim brojem bodova (19) osvojili Šveđani i Nizozemci, ali su Šveđani uzeli drugo mjesto zbog bolje gol-razlike.

Grupa B
U grupi B našle su se reprezentacije aktualnog europskog prvaka Portugala, Švicarske, Mađarske, Farskih Otoka, Latvije i Andore. Prvo mjesto su osvojili Portugalci s 27 bodova, kao i drugoplasirani Švicarci. Međutim, Portugalci su bili puno efikasniji i izravno se plasirali na Svjetsko prvenstvo, dok su Švicarci otišli u dodatne kvalifikacije.

Grupa C
U grupi C bile su reprezentacije Njemačke, Sjeverne Irske, Norveške, Češke, Azerbajdžana i San Marina. Nijemci su osvojili skupinu s maksimalnih 30 bodova i najboljom gol-razlikom od svih reprezentacija u kvalifikacijama (43:3). Drugo mjesto je pripalo Sjevernoj Irskoj, koja je osvojila 19 bodova.

Grupa D
U grupi C igrale su reprezentacije Srbije, Republike Irske, Austrije, Walesa, Gruzije i Moldavije. Prvo mjesto i izravan plasman na Svjetsko prvenstvo ostvarili su Srbi s 21 bodom ispred Republike Irske koja je osvojila 19 bodova. Uz Srbiju i Republiku Irsku, u borbi za prvo mjesto bili su i Austrija i Wales, no ipak nisu uspjeli.

Grupa E
U grupu E su upale reprezentacije Poljske, Danske, Crne Gore, Rumunjske, Armenije i Kazahstana. S ukupnih 25 bodova prvi su bili Poljaci, a drugoplasirani Danci su u zadnjim kolima prestigli Crnu Goru i dohvatili dodatne kvalifikacije s 20 bodova, tj. četiri boda više od Crne Gore. Druge momčadi nisu bile u igri za plasman na Svjetsko prvenstvo.

Grupa F
U grupi F igrale su reprezentacije Engleske, Slovačke, Škotske, Slovenije, Litve i Malte. Engleska je osvojila uvjerljivo prvo mjesto s 26 bodova, dok je Slovačka osvojila drugo mjesto s 18 bodova. Međutim, 18 bodova je bilo premalo za Slovake zato što su sve druge drugoplasirane momčadi imale više bodova od njih pa Slivačka nije ušla u dodatne kvalifikacije.

Grupa G
U grupi G našle su se Španjolska, Italija, Albanija, Izrael, Makedonija i Lihtenštajn. Velika borba se vodila za prvo mjesto između Španjolske i Italije, no ipak je za Talijane bio koban domaći remi protiv Makedonije 1:1, kao i poraz od Španjolska. Tako je Španjolska osvojila prvo mjesto s 28 bodova s 5 bodova ispred Italije koja je ušla u dodatne kvalifikacije.

Svjetsko prvenstvo u nogometu – Rusija 2018.


Die katholische Pfarrkirche St. Maternus ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Breberen, einem Ortsteil der Gemeinde Gangelt im Kreis Heinsberg (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Durch eine Grabung im Jahr 1950 wurden als Vorgängerbauten eine dreischiffige Holzkirche des 8/9. Jahrhunderts auf einem frühchristlichen Gräberfeld und ein Saalbau des späten 9. Jahrhunderts mit dessen spätgotischen Erweiterungen nachgewiesen.

Der Hallenbau mit dreiseitig geschlossener Chorapsis wurde von 1827 bis 1890 errichtet. Er wurde im Zweiten Weltkrieg stark zerstört. Die westliche Einturmfassade wurde 1954 gebaut, im selben Jahr wurde im Inneren eine Flachdecke eingezogen.

Bemerkenswert ist die maasländische Triumphkreuzgruppe aus Holz von der Zeit um 1520. Sie ist der Umgebung der Werkstatt des Meisters von Elsloo zugeschrieben. Die dazugehörigen Assistenzfiguren sind deutlich kleiner als der Kruzifixus.

Glocken

1.Glocke...dis′...Fa.Feldmann und Marschel...1956

2.Glocke...fis′...Fa.Feldmann und Marschel...1956

3.Glocke...gis′...Fa.Feldmann und Marschel...1956

4.Glocke...h′.....Fa.Feldmann und Marschel...1956

Idealquartett

Literatur
 Georg Dehio (Begr.), Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer (Bearb.): Nordrhein-Westfalen, Bd. 1: Rheinland (Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler). Deutscher Kunstverlag, 2005, ISBN 3-422-03093-X.

Weblinks

Breberen
Breberen, Maternus
Maternus
Maternus
Breberen, Maternus
GdG Gangelt

St. Maternus (Breberen)


Kuzulca, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 120 km, Pülümür ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Kuzulca, Pülümür


Crepidogastrinus es un género de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Especies
Relación de especies:

 Crepidogastrinus kochi Basilewsky, 1957

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Crepidogastrini

Crepidogastrinus


Alibeyköyspor, Türkiye'deki futbol kulüplerinden biri. Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etmektedir.

Tarihçe
1950 yılında kırmızı-beyaz renkli Adalet Gençlik Kulübü olarak İstanbul'da Süreyya İlmen'in katkılarıyla kuruldu. 1951'den itibaren İstanbul Ligi'nde mücadele etmeye başladı. 1958-59 ve 1959-60 sezonlarında 1. Lig'de mücadele etmiştir. 1971 yılında Alibeyköy Adalet SK adını almış ve rengini turuncu-mavi olarak değiştirmiştir. 1980'de de Alibeyköyspor adını alan kulüp, 1980-1985 arasında 2. Ligde mücadele etmiştir. 1989-1991 arasında 3. ligden 2. Amatör lige düşen kulüp, 1999'da 3. lige geri dönmüş ve 2006-07 sezonunda 3. lig 4. grubu 3. bitirerek play-off maçları oynamaya hak kazanmıştır. 27 Mayıs 2007 tarihinde Gölcük'ü play-off maçında 4-3 geçerek Lig B'ye yükselmiştir.

3. Lig'de 2009-10 sezonunda İnegölspor ile yapılan ve 1-1 biten maç sonunda küme Bölgesel Amatör Lig'e düştü. 2010-11 sezonunda İstanbulspor'a play-out maçlarında normal süresi 1-1 biten maçta penaltılarda 4-6 yenilerek Süper Amatör Lig'e düştü. 2017-18 Bölgesel Amatör Lig'de 10. grubu 55 puan ile şampiyon tamamlayan Alibeyköyspor play-off oynamaya hak kazandı. Play-off birinci turunda Şile Yıldızspor'a 2-0 yenilen takım ikinci turda Altınova Belediyespor'u penaltı atışları sonucunda 3-1 yenerek 8 sezon aradan sonra profesyonel lige geri döndü. 2018-19 3. Lig 2. grupta yer alan Alibeyköyspor, Zeki Ersoy ile başladığı sezonda 3. haftanın ardından Deniz Kolgu, 23. haftanın ardından Erdoğan Yılmaz ve 30. haftanın ardından Adem Mandıralı yönetiminde ligde mücadele etti. 34 maçta 8 galibiyet, 9 beraberlik ve 17 mağlubiyet aldı. 33 puan toplayarak grubunu 17. tamamlayan Alibeyköyspor bir sezonun ardından Bölgesel Amatör Lig'e düştü. 3 sezon mücadele ettiği Bölgesel Amatör Lig'de eden kulüp statü gereğince İstanbul Süper Amatör Ligi'ne düşmüştür.

2022-2023 sezonunda İstanbul Süper Amatör Liginde mücadele eden Alibeyköyspor Şampiyon olarak tekrardan Bölgesel Amatör Lig'e yükseldi.

Maçlarını Alibeyköy Stadyumu'nda oynamaktadır.

Teknik direktörleri

 Rebii Erkal (1951-1952)
 Şeref Görkey (1952-1954)
 Şeref Görkey (1958)
 Musa Sezer (1958-1959)
 Halil Özyazıcı (1959-1960)
 Bülent Giz (1982-1983)
 Tezcan Uzcan (1984-
 Ali Eren (1988-1995)
 Sefer Karaer (1995-1996)
 Ali Seçkin (1996-1997)
 Ali Eren (1997-1999)
 Armağan Turhan (1999)
 Kamuran Gazi (2001)
 Armağan Turhan (2001-2002)
 Yakup Kaptan (2003)
 Adnan Dinçer (2003-2004)
 Kamuran Gazi (2004-2005)
 Turhan Özyazanlar (2005-2007)
 Ali Beykoz (2007)
 Ümit Birol (2007-2008)
 Cemşir Muratoğlu (2008)
 Mesut Demiroviç (2009-2010)
 Kamuran Gazi (2011)
 Yakup Kalafat (2011-2012)
 Metin Aydemir (2012-2013)
 Metin Kaygın (2013-2015)
 Zeki Ersoy (2015-2016)
 Ertuğrul Yiğit (2016-2017)
 Zeki Ersoy (2017-2018)
 Deniz Kolgu (2018)
 Erdoğan Yılmaz (2018)
 Adem Mandıralı (2018)
 Metin Kaygın (2019-2020)

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 1959-1960
 1. Lig: 1980-1985
 2. Lig: 1970-1980, 1985-1989, 1999-2001, 2007-2009
 3. Lig: 2001-07, 2009-2010, 2018-2019
 Bölgesel Amatör Lig: 2010-2011, 2017-2018, 2019-2022, 2023-
 Amatör Lig: 1950-1959, 1960-70, 1989-1999, 2011-2017, 2022-2023

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eyüpsultan'da spor
İstanbul'daki futbol kulüpleri
1950'de Türkiye'de kurulan oluşumlar

Alibeyköyspor


Felipe Arturo Ortiz de Zevallos Madueño (Lima, 28 de agosto de 1947) es un ingeniero y empresario peruano y exembajador del Perú en Estados Unidos (2006-2009).

Biografía
Nació en 1947. Hijo de Felipe Ortiz de Zevallos Basadre  y de Teresa Madueño González. Por su familia paterna, es bisnieto de Ricardo Ortiz de Zevallos y Tagle, V marqués de Torre Tagle, y descendiente de Manuel Lorenzo de Vidaurre. Es también sobrino de Gonzalo Ortiz de Zevallos Roedel y primo del abogado Gonzalo Ortiz de Zevallos Olaechea.

Estudió en el Colegio Inmaculado Corazón y en el Colegio Santa María Marianistas de la ciudad de Lima.

Ingresó a la Universidad Nacional de Ingeniería, en la cual estudió Ingeniería industrial. Obtuvo una maestría en Ciencias empresariales en la Universidad de Rochester de Nueva York y una en Administración en la Harvard Business School.

Fue uno de los fundadores del Grupo APOYO, mientras que entre 1979 y 1982 fue director del Instituto de Desarrollo Económico (IDE) de ESAN. El 5 de julio de 1996, se lo designó como miembro del Consejo Consultivo del Indecopi, cargo que ocupó hasta agosto del 2000, y fue Rector de la Universidad del Pacífico desde 2004 hasta 2006.

Fue nombrado Embajador del Perú en los Estados Unidos en setiembre de 2006, labor que desempeñó hasta el 2009.

Es director ejecutivo del Banco de Crédito del Perú y de la Compañía de Minas Buenaventura.

En agosto de 2016, fue designado consejero presidencial ad honorem del gobierno de Pedro Pablo Kuczynski.

Reconocimientos
 Recibió el Premio Jerusalén de Periodismo 1998
 Recibió el Premio Manuel J. Bustamante de la Fuente 2008
 Recibió Distinción de la Cámara de Comercio de Lima por su contribución al desarrollo social y económico del país (2009).

Publicaciones
 Hipoteca y rescate: Algunas reflexiones sobre la deuda externa, con Guillermo Thornberry, 1985.
 Apuntes de madurez (1993-2007), 2007.
 Nuestra familia Ortiz de Zevallos, 2010.
 Ideas en retazos, 2017.

Genealogía

Referencias

Nacidos en Lima
Alumnado del Colegio Santa María Marianistas
Alumnado de la Universidad Nacional de Ingeniería (Perú)
Alumnado de la Universidad de Rochester
Ingenieros de Perú
Profesores de la Universidad del Pacífico (Perú)
Embajadores de Perú en Estados Unidos

Felipe Ortiz de Zevallos