6:66 Satan's Child is the sixth studio album by American heavy metal band Danzig. It was released in 1999 on E-Magine Records.

Music and recording
6:66 Satan's Child has a mostly industrial metal sound. As with its predecessor Blackacidevil, several songs include effects-treated vocals. It was the first Danzig album to be produced using digital recording methods, as Glenn Danzig explained: "This record is the first time I've ever recorded my vocals digitally. I recorded with a mic and in a booth, but through a computer, and that's how the overdubs were done on this record as well. What I tried to do with this record is take all my favorite elements from Danzig 1 through 5, and the Thrall EP, put it all together and add a couple of new flavors."

The lyrical themes on the album include pain, evil and death. "East Indian Devil (Kali's Song)" was written about the goddess Kali.

Glenn Danzig originally wrote "Thirteen" for Johnny Cash, whose acoustic version appears in an edited form on his 1994 American Recordings album, and in its full-length on disc 5 of Cash's posthumous 2003 Unearthed Box Set. Danzig recalled writing the song: "Suddenly one day in 1993 I was called and asked if I wanted to write a song for Johnny Cash. Of course! The original Man in Black! It was an honor. It took me about twenty minutes to write "Thirteen", which is my understanding of Cash and his career. Then I actually went down to him on his farm in Tennessee to teach him the song. He turned out to be a really nice man". The song is a mournful dialogue of a life blighted by bad luck and misery. Danzig's own version of "Thirteen" is gothic blues in style, and is featured as the opening song in the 2009 film The Hangover. "Thirteen" was covered by Mark Kozelek on his 2013 covers album Like Rats.

A remixed version of "Belly of the Beast", called "underBelly of the Beast", appeared on the soundtrack to The Crow: Salvation in 2000. A remix of "Unspeakable" appeared on the soundtrack to the Grub Girl pornographic movie.

"Five Finger Crawl" has appeared on the Nuclear Blast compilation albums Death Is Just the Beginning, Vol. 6 and Beauty in Darkness, Vol. 4, both released in 2000. It was also used for the opening theme of Xtreme Pro Wrestling's TV show, where Danzig bassist Josh Lazie was working at the time. Lazie most notably managed the wrestler Sabu, who used the song "Firemass" as his entrance theme in XPW.

Album title
Glenn Danzig has said of the album title: "This is Danzig's sixth, and the title was too great to resist", in reference to the number of the beast, with the colon added to give the title a biblical spin. Danzig has stated that the album title caused some controversy, with several retailers refusing to carry, promote or display it.

In the album's artwork, the title and the eponymous song are spelled without the apostrophe. The fifth song is spelled "w/out" in the CD and artwork and "without" in the cassette. Likewise, the final song is generally referred to as "Thirteen" while in some editions is written with the numeral "13". The tenth song contains the word "abandonement" instead of the orthographically correct "abandonment", seemingly on purpose. The same happens, although more obviously, with the eleventh track's phonetical title "apokalips", instead of "apocalypse".

Artwork and packaging
The regular album cover is by Simon Bisley. The limited edition cover is by Martin Emond and was initially only available via internet orders.

A special edition of the album, distributed in Europe by Nuclear Blast, came with a Satan's Child cover art sticker and was packaged in a black jewel case.

Reception
College Music Journal – "On his sixth album 6:66 Satan's Child, Mr. Danzig keeps moving forward with his signature ideas. The album has belligerent riffage, effects-treated vocals, and doom 'n' gloom lyrics...Satan's Child is like a midnight ride in a hearse through a cemetery."
Blistering – "A tightly-alloyed descent into the miasmic world below built on Glenn Danzig's post-industrial musings, evil-dead harmony and plenty of aggression...Ultimately, 6:66 Satan's Child is well written and convincingly delivered."

Music videos
A music video was released for the song "Five Finger Crawl".

Track listing

Personnel
Danzig
 Glenn Danzig – vocals, (additional) guitars
 Josh Lazie – bass
 Joey Castillo – drums
 Jeff Chambers – (guest) guitars

Additional personnel
 Producers: Glenn Danzig, Peter Lorimer
 Engineers: Josh Abraham
 Mixing: Jay Gordon, Amir Derakh, Glenn Danzig, Peter Lorimer, John X, Cameron Webb

Charts

References

1999 albums
Danzig (band) albums
Albums produced by Glenn Danzig
Industrial metal albums

6:66 Satan's Child


A Société Nationale des Chemins de Fer Luxembourgeois (Empresa Ferroviária Nacional do Luxemburgo, abreviada como CFL) é a companhia ferroviária nacional do Luxemburgo. Em 2013, transportou cerca de 25 milhões de passageiros e 804 milhões de toneladas de mercadorias. A empresa emprega , tornando a CFL a sétima maior empregadora corporativa do país.

O sistema ferroviário de Luxemburgo compreende 275 quilômetros de rota, dos quais  é de pista dupla e  faixa única. Do comprimento total da via de ,  são eletrificados a 25 kV, 50 Hz.

Luxemburgo faz fronteira com Bélgica, França e Alemanha. Da mesma forma, existem serviços transfronteiriços para esses países. Algumas são totalmente administradas pela CFL, enquanto outras são administradas pela SNCF, NMBS/SNCB e DB. Os trens de passageiros CFL cobrem a maior parte da rede.

A CFL opera a maioria de seus trens de passageiros usando EMUs e locomotivas elétricas com estoque push-pull. A empresa também possui uma frota de locomotivas a diesel para movimentação de trens de carga e manobras em geral.

Luxemburgo é membro da União Internacional de Ferrovias (UIC). O código de país UIC para Luxemburgo é 82.

História
O CFL é o resultado de uma nacionalização de empresas ferroviárias privadas em 1946.

Operações e serviços CFL

Rotas de trem de passageiros

 Linha 10 Luxemburgo – Troisvierges-Frontière – Liège (Bélgica), Kautenbach – Wiltz e Ettelbrück – Diekirch
 Linha 30 Luxemburgo – Wasserbillig-Frontière – Trier (Alemanha)
 Linha 50 Luxemburgo – Kleinbettingen-Frontière – Bruxelas (Bélgica)
 Linha 60 Luxemburgo – Esch-sur-Alzette – Rodange, Bettembourg – Volmerange-les-Mines (França), Noetzange – Rumelange e Esch-sur-Alzette – Audun-le-Tiche (França)
 Linha 70 Luxemburgo – Rodange – Athus (Bélgica), Rodange – Longwy (França)
 Linha 90 Luxemburgo – Thionville (França) – Metz (França) – Nancy (França)

Internamente utiliza um sistema diferente com mais subdivisões:

 Linha 1 Luxemburgo – Troisvierges-Frontière, 1a Ettelbruck – Diekirch, 1b Kautenbach – Wiltz
 Linha 2a Kleinbettingen – Steinfort, 2b Ettelbruck – Bissen
 Linha 3 Luxemburgo – Wasserbillig-Frontière via Sandweiler-Contern
 Linha 4 Luxemburgo – Berchem – Oetrange, 4a Luxemburgo - Alzingen
 Linha 5 Luxemburgo – Kleinbettingen-Frontière
 Linha 6 Luxemburgo – Bettembourg-Frontière, 6a Bettembourg – Esch/Alzette, 6b Bettembourg – Dudelange-Usines (Volmerange), 6c Noertzange – Rumelange, 6d Tétange – Langengrund, 6e Esch-sur-Alzette – Audun-le-Tiche, 6f Esch -sur-Alzette – Pétange, 6g Pétange – Rodange-Frontière (Aubange), 6h Pétange – Rodange-Frontière (Mont St. Martin), 6j Pétange – Rodange-Frontière (Athus), 6k Brucherberg – Scheuerbusch
 Linha 7 Luxemburgo – Pétange

Ligações ferroviárias para países adjacentes
Todas as ferrovias vizinhas usam a mesma bitola, mas diferentes tipos de eletrificação, listados abaixo :

 Bélgica - 3 kV DC
 França - 25 kV CA
 Alemanha - 15 kV CA

Número de passageiros
Número de passageiros transportados em trens CFL para cada ano fiscal (x 1000).

1938: 9,505
1950: 10,607
1960: 10,643
1970: 12,531
1980: 14,053
1990: 12,692
2000: 12,985
2006: 14,793
2007: 16,442
2008: 17,676
2009: 17,039
2010: 17,996
2011: 18,200
2012: 19,834
2013: 20,714
2014: 21,503
2015: 22,496
2016: 22,459
2017: 22,930
2018: 23,331
2019: 25,016

Quilómetros por passageiro em trens CFL para cada ano fiscal (x 1,000,000).

1938: 215
1950: 227
1960: 230
1970: 256
1980: 302
1990: 261
2000: 332
2006: 298
2007: 233
2008: 345
2009: 333
2010: 347
2011: 349
2012: 373
2013: 385
2014: 409
2015: 418
2016: 417
2017: 438
2018: 443
2019: 463

Frota de trens

A CFL possui uma frota relativamente moderna de trens de passageiros, com a maioria de trens de dois andares. Quase todas as rotas são operadas com trens elétricos.

 Trens e material circulante

Projetos
Em 2019, foi concluída a duplicação da via entre a estação ferroviária de Luxemburgo e Sandweiler-Contern a um custo de € 462 milhões, após uma abertura original planejada para 2013. Uma nova linha mais direta entre Luxemburgo e Bettembourg deve ser inaugurada em 2024.

Referências

Ligações externas

  CFL website oficial
  Relatório anual de 2006
 Coleção de locais no Google Earth de estações CFL (Requer Google Earth software) do fórum da Comunidade Google Earth.

Empresas ferroviárias do Luxemburgo
1946 em Luxemburgo


فلاكوبولون (Βλαχόπουλον) هي مدينة في ميسينيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1346 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في ميسينيا

فلاكوبولون (ميسينيا)


Brian Hugh Warner ya da sahne adıyla Marilyn Manson (d. 5 Ocak 1969, Canton), Amerikalı şarkıcı. Kendi adını taşıyan Marilyn Manson grubunun lideridir. Adını dünyaca ünlü oyuncu Marilyn Monroe ve seri katil Charles Manson'dan almıştır.

Kariyeri

Müzik
Warner ve gitarist Scott "Daisy Berkowitz" Putesky, 1989'da Fort Lauderdale, Florida'daki The Reunion Room'da Marilyn Manson & the Spooky Kids grubunu kurdu.  Bu isim daha sonra Marilyn Manson olarak kısaltıldı. The Spooky Kids zamanında Manson, grubun bazı kulüplerde çalmasının yasaklanması nedeniyle Jeordie White (Twiggy Ramirez) ve Stephen Gregory Bier Jr. (Madonna Wayne Gacy) ile iki yan projede yer aldı: bas gitar çaldığı bir sözde Hristiyan müzik grubu olan Satan on Fire, davul çaldığı ve White ile o dönemki kız arkadaşı Jack Off Jill grubu vokalisti Jessicka'nın kurduğu Mrs. Scabtree.

1993'te grup Trent Reznor'un dikkatini çekti. Reznor, grubun 1994 tarihli ilk albümü Portrait of an American Family'nin prodüksiyonunu yaptı ve müzik şirketi Nothing Records'tan yayınladı. Grup, kült bir hayran kitlesi yarattı ve 1995 tarihli Smells Like Children EP'sinin yayınlanmasıyla Nine Inch Nails ve Jim Rose Circus'un da çaldığı The Downward Spiral turnesiyle hayran kitlelerini genişlettiler. Bu EP'deki, orijinali 1983 tarihli Eurythmics şarkısı olan, "Sweet Dreams (Are Made of This)" cover'ı ile ilk büyük MTV hitine sahip oldular. Trent Reznor'ın prodüktörlerinden biri olduğu Antichrist Superstar ise daha büyük bir başarıya imza attı.

Sadece ABD'de grubun üç albümü iki platinum ve üç altın plak kazandı ve grup iki "bir numara" albüm dahil olmak üzere yedi kez listelere ilk 10'dan giriş yaptı. Manson, Jack Off Jill grubunun önce prodüktörlüğünü yaptı. Gruba adını bulmasına yardım etti ve grubun ilk şarkılarının çoğunun prodüktörlüğünü yaptı ve ayrıca grubun "My Cat" şarkısında gitar çaldı ve Güney Florida'daki konserlerinde grubun on grubu olmasını sağladı. Manson daha sonra grubun eski şarkılarından oluşan bir toplama olan Humid Teenage Mediocrity 1992–1996, albümünün içindeki notlara katkıda bulundu. Manson, DMX albümü Flesh of My Flesh, Blood of My Blood'ta ve Posthuman adlı müzik şirketinden yayınladığı tek albüm olan Godhead albümü 2000 Years of Human Error'da konuk sanatçı olarak yer aldı.

Film ve televizyon
Manson, ilk olarak David Lynch'in Kayıp Otoban filminde rol aldı. Daha sonra birçok filmde ve dizide küçük rollerde oynadı. Bu eserler arasında Party Monster, o zamanki kız arkadaşı Rose McGowan'ın 1999 tarihli filmi Jawbreaker, Asia Argento'nun 2004 tarihli filmi Aldatan Yürek, Lucy Liu'nun başrolünde oynadığı Diriliş: Vampir Avcısı, BMW'nin film serisi The Hire ve kendini oynadığı 2013 tarihli Showtime'ın komedi-drama dizisi Californication vardır. Ayrıca, Manson'ın uzun zamandır hayranı olduğu ve yer almak için çabaladığı HBO dizisi Eastbound & Down'''da da gözüktü. Amerikan yapımı Sons of Anarchy dizisinin final sezonunda Ron Tully karakteriyle dizide yer almıştır.

Manson, Michael Moore'un silahlanma karşıtı belgeseli Benim Cici Silahım'da da görüşlerini açıklamıştır çünkü Columbine Lisesi Katliamı'nın sorumlularından biri olarak Marilyn Manson gösterilmişti. Clone High'da bir çizgi karakter olarak yer aldı ve MTV'nin Celebrity Deathmatch serisinde yer aldı. Şovun resmi olmayan maskotu ve şampiyonu olan Manson, sıkça kilden yapılmış kuklasını seslendirdi ve "Astonishing Panorama of the Endtimes" şarkısını bu şovun soundtrack'ine verdi.

Manson, Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll adlı bir film çekip, Alice Harikalar Diyarında yazarı Lewis Carroll'ı canlandırma planlarını 2004'te açıkladı. Önce sadece internette yayınlanması planlansa da, daha sonra filmin 2007 ortasında sinema salonlarında yayınlanmasına ve 4.2 milyon dolar bütçe ayrılmasına karar verildi. Filmin daha önce yayınlanmamış şarkılardan oluşan bir soundtrack albümü olması planlandı.  Filmin prodüksiyonu Eat Me, Drink Me albümü turnesinin sonuna kadar ertelendi.  2010'da filmin internette yayınlanan parçalarındaki şiddet içeren görüntülere seyircinin verdiği tepki nedeniyle filmin prodüksiyonunun durdurulduğu açıklandı. Ancak 2010'da yazarlardan Anthony Silva film ile ilgili planların devam ettiğini açıkladı. 2013 tarihli bir röportajda Manson, projeye geri döndüğünü ve Roger Avary'nin yönetmenlik koltuğunu oturduğunu açıkladı. 2015'te ise Manson, projeyi yazma aşamasının kendi ruh sağlığına zarar verdiğini söyleyerek projeden çekildiğini açıkladı.

 Kitaplar
Üzerinde uzun süre çalıştığı otobiyografisi ve yaşadıkları sorunları anlatan kitap The Long Hard Road Out of Hell -ki hayat hikâyesinin yanında kendi dizaynları da kitabın içerisinde yer almakta- basında yayılan dedikoduların aksine dinleyenleri kadar nefret edenlerden de çok ilgi gördü. Neille Strausses'un yardımlarıyla yazılan kitap 1998'de yayınlanmıştı.

Marilyn Manson'un 1996 çıkışlı Antichrist Superstar, 1999 çıkışlı Mechanical Animals ve 2001 çıkışlı Holy Wood albümlerinin oluşturduğu bütüne verilen isim Manson Triologydir. Manson'un Trylogy'deki albümleri bir hikâye, bir tema etrafında oluşmuştur. Marilyn Manson bu üçleme hakkında Holy Wood adında bir de kitap yazmıştır.

 Sanat
Marilyn Manson 1999'da resim çizmeye de başlamıştı. Şarkı söylemekten çok resim yapmayı sevmiştir. The Golden Age of Grotesque adındaki (grubun aynı isimde albümü de vardır) resim sergisini 2002'de açmıştır. Lest We Forget albümünün kapağındaki resim de Marilyn Manson tarafından çizilmiştir.

 Özel yaşamı

 İlk yılları ve eğitimi
Manson, Canton, Ohio'da doğdu. Barbara Warner Wyer ve Hugh Angus Warner'ın tek çocuğudur. Alman kökenlidir. Otobiyografisi The Long Hard Road Out of Hell'de büyükbabasının zoofili ve sadomazoşizm gibi cinsel fantezileri ile ilgili iddialarda bulundu.

Çocukluğunda babası Roma Katolik kilisesinden olmasına rağmen annesinin Episkopal kilisesine katıldı.  Birinci ve onuncu sınıf arasında Heritage Hristiyan Okulu'nda okudu. Bu okulda öğretmenleri öğrencilere hangi tarz müzikleri dinlememeleri gerektiğini anlatırken Warner bu şarkılardan çok etkilendi.  Daha sonra GlenOak Lisesi'ne geçti ve 1987'de buradan mezun oldu. Ailesi ile taşındıktan sonra, Fort Lauderdale'deki Broward Community College'a yazıldı. Gazetecilik okuyan Warner, 25th Parallel adlı bir müzik dergisinde makale yazarak deneyim kazandı. Bu sayede My Life with the Thrill Kill Kult, The Perfect, ve Nine Inch Nails'ten Trent Reznor gibi kendisini etkileyen müzisyenlerle tanıştı.

Manson'ın annesi 13 Mayıs 2014'te Alzheimer hastalığı tanısı konulduktan sekiz sene sonra öldü. Babası ise 7 Temmuz 2017'de öldü.

 İlişkileri
Marilyn Manson'ın ilk önemli ilişkisi Rose McGowan ile oldu. Manson aktris için Mechanical Animals'taki birçok şarkıyı yazmış ve "Posthuman" şarkısında onun sesini de kullanmıştı. 1999 Şubat'ta başlayan ilişki Ocak 2001'de sonlandı. McGowan, nişanlılıklarını hayat tarzlarındaki farklılık nedeniyle bitirdiğini açıkladı.

Aynı sene Manson, model Dita Von Teese ile sevgili oldu. İkili, Manson'ın Von Teese'i bir videosunda oynatmak istemesiyle tanıştı. Von Teese bu klipte oynayamasa da ikili görüşmeye devam etti. Manson'ın 32. doğum gününde Von Teese, bir şişe absinth ile Manson'ı ziyaret etti ve ilişkileri başladı. 22 Mart 2004'te Manson, dansçıya evlilik teklifinde bulundu ve ona 1930'lardan kalma 7 karatlık Avrupa tarzı kesilmiş elmas bir nişan yüzüğü hediye etti. 28 Kasım 2005'te Manson ve von Teese evlerinde düzenledikleri bir tören ile evlendi. Daha sonra arkadaşları Gottfried Helnwein'ın Kilsheelan, County Tipperary, İrlanda'daki Gurteen şatosunda 3 Aralık'ta düğün yaptılar. Düğün, Şilili sürrealist film yönetmeni ve çizgi roman yazarı Alejandro Jodorowsky tarafından düzenlenmişti. 30 Aralık 2006'da von Teese "düzeltilemez görüş ayrılıkları" nedeniyle boşanma davası açtı.  ET.com ve People'ın iddiasına göre Manson, 2007 tarihli single'ı "Heart-Shaped Glasses"ın klibinde oynayan 19 yaşındaki aktris Evan Rachel Wood ile evlilik dışı bir ilişki yaşamaktaydı.  Sunday Telegraph ile yaptığı bir röportajda von Teese bu iddiayı dillendirdi. Manson'ın alkol kullanımı ve uzak tavırları da bu ilişkinin bitmesine neden olarak gösterildi. 27 Aralık 2007'de Los Angeles mahkemesi boşanma kararı verdi.

2007'de Manson'ın Evan Rachel Wood ile ilişkisi açıklandı ve ikilinin yıllar boyunca ayrılıp barıştıkları bir sevgililik dönemi geçirdiği iddia edildi. Manson, Ocak 2010'da Paris'te verdiği bir konserde Wood'a evlilik teklifinde bulundu ama daha sonra aynı sene ikili nişanı bozdu.Revolver dergisinin Mart 2012 sayısında Amerikalı fotoğraf sanatçısı Lindsay Usich, Manson'ın sevgilisi olarak tanıtıldı. Manson'ın 2012 tarihli albümü Born Villain'ın kapak fotoğrafını çektiği iddia edildi. Daha sonra ikilinin aşk yaşadığı resmiyet kazandı.  Şubat 2015'te Manson, Beat dergisine yeniden bekar olduğunu açıkladı.

 Diskografi
 1994 - Portrait of an American Family1995- Smells Like Children
 1996 - Antichrist Superstar 1998 - Mechanical Animals 2000 - Holy Wood 2003 - The Golden Age of Grotesque 2007 - Eat Me, Drink Me 2009 - The High End of Low 2012 - Born Villain 2015 - The Pale Emperor 2017 - Heaven Upside Down
 2020 - We Are Chaos

 Konuk sanatçı

 Müzik
 1997: Rasputina – Transylvanian Regurgitations – "Transylvanian Concubine (The Manson Mix)"
 1998: DMX – Flesh of My Flesh, Blood of My Blood – "The Omen (Damien II)"
 2000: Eminem – The Way I Am – "The Way I Am (Danny Lohner & Marilyn Manson remix)"
 2001: Godhead – 2000 Years of Human Error – "Break You Down"
 2002: Linkin Park – Reanimation – "Buy Myself [Manson Remix] (remix of By Myself by Marilyn Manson)"
 2009: Lady Gaga – LoveGame / The Remix – "LoveGame (Chew Fu GhettoHouse Fix)" 2013: Skylar Grey – Can't Haunt Me – "Can't Haunt Me"
 2013: Avril Lavigne – Avril Lavigne – "Bad Girl"
 2013: Mr. Oizo – Amicalement EP – "Solid"
 2014: Emigrate – Silent So Long'' – "Hypothetical"
 2016: Shooter Jennings - Countach (For Giorgio) - "Cat People (David Bowie Cover)"

Müzik videosu
 1992: Nine Inch Nails – "Gave Up"
 2000: Nine Inch Nails –  "Starfuckers, Inc."
 2002: Murderdolls –  "Dead in Hollywood"
 2011: D'hask  –  "Tempat Ku"
 2014: Die Antwoord  –  "Ugly Boy"
 2017: Elton John  –  "Tiny Dancer"

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Marilyn Manson wiki

1969 doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı ressamları
21. yüzyıl Amerikalı ressamları
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek rock şarkıcıları
Amerikalı satanistler
Alman asıllı Amerikalılar
Çift cinsiyetlilik
Alternatif metal müzisyenleri
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek gitaristler
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Marilyn Manson üyeleri
20. yüzyılda Amerikalı erkek şarkıcılar
20. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları
21. yüzyılda Amerikalı erkek şarkıcılar
21. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları
Amerikalı otobiyograflar
Amerikalı hard rock müzisyenleri
Amerikalı heavy metal şarkıcıları
Amerikalı endüstriyel müzisyenler
İngiliz asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Polonya asıllı Amerikalılar
Amerikalı performans sanatçıları
Amerikalı rock söz yazarları
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tartışmalar
Gotik rock müzisyenleri
Canton, Ohio doğumlu müzisyenler

Marilyn Manson


Ra, božanstvo.
 Ra (pokrajina), pokrajina na Fidžiju.
 Ra (otok), otok u državi Vanuatu.

Ra (razdvojba)


Hıbır, 1989-1995 ve HBR Maymun olarak 1995-1998 yılları arasında yayınlanan Türk mizah dergisidir.

Tarihçe
Hıbır Dergisi, dönemin popüler ve çok satan mizah dergisi Gırgır'ın en popüler yazar ve çizerlerinden Hasan Kaçan, Ergün Gündüz, Latif Demirci ve Atilla Atalay önderliğindeki bir grubun 1989'da Gırgır'dan ayrılmasıyla kuruldu. İlk yayınlandığı dönemlerde Gırgır'la hemen hemen aynı satış rakamlarına ulaştı. Sadece sarı ve siyah renklerle basılan Gırgır'a karşı tam renkli kapağı ve büyük ölçüde renkli içeriği ile görsel kalitesini üst düzeyde tutmaya çalıştı. 1990'da Gırgır'ın Oğuz Aral ve ekibinin yönetiminden alınarak Ertuğrul Akbay'a satılması sonrası bütün mizah dergilerinin satışlarının hızla düştüğü dönemde Hıbır'ın satışı da bir hayli düştü. Düşen satışların üzerine, bağlı bulunduğu Asil Nadir'in sahip olduğu İnterpress yayın grubunun içine düştüğü parasal sıkıntılar da binince, çizerler gruptan ayrılarak kendi kurdukları yayınevinden Hıbr'ı HBR Maymun adı ile yayımlanmaya devam ettiler. Satışların düşmeye devam etmesi sonucu HBR Maymun da 1998'de kapandı.

HBR Maymun dergileri
Hıbır dergisi HBR Maymun adını alarak bağımsız bir yayınevine dönüştükten sonra pek çok çizgi roman dergisi çıkartarak çizgi roman dünyasına katkıda bulundu.
 RR (Resimli Roman)
 Joker
 Şebek
 Akrep'in Gölgesi

Yazar ve çizerler
Hıbır ekibi değişik dönemlerde değişik çizerlerden oluştu. Kurucu ekip sabit kalmakla birlikte başlangıç kadrosu ile kapanış kadrosu büyük ölçüde farklıdır.

İlk kadro
 Ramize Erer
 İrfan Sayar
 Ergün Gündüz
 Latif Demirci
 Hasan Kaçan
 Bülent Arabacıoğlu
 Gülay Batur
 Abdülkadir Tamer
 İlban Ertem
 Galip Tekin
 Eda Oral
 Atilla Atalay
 Sarkis Paçacı
 Abdülkadir Elçioğlu
 Zafer Temoçin
 Mehmet Ersoy
 Bülent Üstün
 Ahmet Kesgin

Geç kadro
 Memo Tembelçizer
 Emrah Ablak
 Cengiz Üstün
 Uğur Durak
 Kenan Yarar

Dış bağlantılar
 Youtube sitesinde 1989 yılına ait Hıbır reklamları

Türk mizah dergileri
1989'da kurulan yayınlar

Hıbır


NGC 63 este o galaxie spirală din constelația Peștii. Este localizată la RA 00h 17m 45.5s, dec −11° 27′ 01″, și are o magnitudine aparentă de 12.63.

Descoperire
Această galaxie a fost descoperită de către Heinrich Louis d'Arrest în anul 1865.

Note

Vezi și
 NGC 62
 NGC 64

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1865
Obiecte astronomice descoperite de Heinrich d'Arrest

NGC 63


An Octarrhena spathulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni André Schuiteman. An Octarrhena spathulata in nahilalakip ha genus nga Octarrhena, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octarrhena

Octarrhena spathulata


Tajmir (poluotok), poluotok u Rusiji
 Tajmirski zaljev, zaljev Karskog mora
 Tajmira, rijeka u Rusiji
 Tajmir (jezero), jezero u Rusiji
 Tajmir (otok), otok u Rusiji
 Mali Tajmir, otok u Rusiji
 Tajmirski autonomni okrug, bivši ruski autonomni okrug

Tajmir


كان بير ستيرنز  واحدًا من أكبر البنوك الاستثمارية وشركات المضاربة في الولايات المتحدة وكان مقره في نيويورك، تأسست الشركة عام 1923 برأسمال 500 ألف دولار أمريكي، وأعلنت إفلاسها والاستحواذ عليها من قبل جي بي مورغان تشايس في مارس 2008 مُقابل سعر زهيدٍ للغاية بلغ 10 دولارات للسهم بعد أن كان جي بي مورجان قد عرض 2 دولار للسهم لكن المساهمين في بير ستيرنز رفضوا، وذلك بعد أن كان وصل سعر السهم 133 دولار قبل 52 أسبوع. أفلس البنك بسبب أزمة الرهن العقاري وتفاقمها ومن ثم منحت الحكومة الأمريكية قرضا للشركة لحمايتها من الانهيار لكن وضع الشركة كان حرجًا للغاية مما أدى إلى انهيارها وتجاهل خطط إنقاذها.

تاريخ
تأسس كشركة لتجارة الأسهم في الأول من مايو عام 1923 على يد جوزيف أينسلي بير وروبرت ب. ستيرنز وهارولد سي ماير برأس مال قدره 500 ألف دولار. نشأت التوترات الداخلية بسرعة بين المؤسسين الثلاثة. نجت الشركة من انهيار وول ستريت عام 1929 دون تسريح أي موظفين، وبحلول عام 1933 افتتحت أول مكتب فرعي لها في شيكاغو. في عام 1955، افتتحت الشركة أول مكتب دولي لها في أمستردام.

في عام 1985، أصبحت بير ستيرنز شركة عامة. خدم الشركات والمؤسسات والحكومات والأفراد. تضمنت أعمال الشركة تمويل الشركات، وعمليات الدمج والاستحواذ، والأسهم المؤسسية، ومبيعات الدخل الثابت وإدارة المخاطر، والتداول والبحث، وخدمات العملاء الخاصة، والمشتقات، ومبيعات وتداول العملات الأجنبية والعقود الآجلة، وإدارة الأصول، وخدمات الحفظ. من خلال Bear Stearns Securities Corp. قدمت خدمات مقاصة عالمية لتجار الوسطاء وعملاء الوسطاء الرئيسيين وغيرهم من المتداولين المحترفين، بما في ذلك إقراض الأوراق المالية.

كان المقر الرئيسي لشركة بير ستيرنز يقع في 383 ماديسون أفينيو في مانهاتن، نيويورك. بحلول عام 2007، وظفت الشركة أكثر من 15,500 شخص في جميع أنحاء العالم. بجانب المقر الرئيسي للشركة في مدينة نيويورك كانت تملك مكاتب في في أتلانتا، بوسطن، شيكاغو، دالاس، دنفر، هيوستن، لوس أنجلوس، إيرفين، سان فرانسيسكو، سانت لويس؛ ويباني، نيو جيرسي؛ وسان خوان، بورتوريكو. على الصعيد الدولي، كان للشركة مكاتب في لندن وبكين ودبلن وفرانكفورت وهونغ كونغ ولوغانو وميلانو وساو باولو ومومباي وشنغهاي وسنغافورة وطوكيو.

في عام 2005 (ولاحقًا في 2007) تم اختيار بير ستيرنز شركة الأوراق المالية «الأكثر إثارة للإعجاب» في استطلاع مجلة فورتشن «أكثر الشركات الأمريكية إثارة للإعجاب».

مراجع

انحلالات سنة 2008 في ولاية نيويورك
بنوك انحلت في 2008
بنوك أسست في 1923
تأسيسات سنة 1923 في ولاية نيويورك
تاريخ عقد 2000 الاقتصادي
جي بي مورجان تشايس
شركات أمريكية
شركات أمريكية أسست في 1923
شركات إدارة استثمار في الولايات المتحدة
شركات أسست في 2013
شركات خدمات مالية انحلت في 2008
شركات خدمات مالية أسست في 1923
شركات خدمات مالية مقرها في نيويورك
شركات مقرها مدينة نيويورك
عمليات الدمج والاستحواذ 2008

بير ستيرنز


Orhan Gencebay ya da gerçek adıyla Orhan Kencebay (4 Ağustos 1944, Samsun) Türk besteci, ses sanatçısı, şair, enstrümanist, aranjör, müzik yapımcısı, müzik direktörü ve oyuncu.

Arabesk müzik olarak adlandırılan, fakat kendisinin bu terimi "yanlıştır ve eksiktir" gerekçesiyle reddedip Serbest Türk müziği, özgür Türk müziği, serbest çalışmalar ve Gencebay müziği gibi kavramlarla adlandırdığı, 1960'larda yayılan Türk müziği tarzının yaratıcı ve öncülerindendir. Gencebay, 33. Türkiye Hükûmeti'nde Kültür Bakanlığı'nın tavsiyesiyle verilmeye başlanan Devlet Sanatçısı unvanına 1998'de layık görüldü.

Yaşamı

İlk yılları
Orhan Gencebay, 4 Ağustos 1944'te Samsun'da doğdu. Tatar olan ailesinin kökeni Kırım'a dayanmaktadır. Müziğe 6 yaşında ailesi gibi Kırım göçmeni ve Ukrayna Konservatuvarı mezunu klasik batı müzisyeni Emin Tarakçı'dan keman ve mandolin dersleri alarak başladı. 7 yaşında bağlama ve Türk halk müziği dersleri almaya başladı. 10 yaşında ilk beste çalışması olan Kara Kaşlı Esmerdi Kim Bilir Kimi Sevdi isimli eseri yaptı. 13 yaşında Türk Sanat Müziği ve tambur eğitimi almaya başladı. Ortaokul ve lise yıllarında Samsun, Edirne ve İstanbul musiki cemiyetlerinde yaylı tambur, THM cemiyetlerinde ise bağlama çaldı. Samsun ve İstanbul'da halk evlerinin kuruculuğunu yaptı. Kendi açtığı müzik dershanelerinde öğretmenlik yaptı. Çocukluk yıllarında en çok etkilendiği kişi zamanının bağlama üstadı Bayram Aracı'ydı. Gencebay'a o yıllarda bu nedenle küçük Bayram diyorlardı.

İlk profesyonel bestesi "Ruhumda Titreyen Sonsuz Bir Alevsin"i 14 yaşında yapan Orhan Gencebay, 16 yaşından itibaren caz ve Rock müziği ile ilgilenmeye başladı, batı nefesli sazlardan oluşan orkestralarda tenor saksofon çaldı. İstanbul'a gelerek, Türkiye'nin ilk konservatuvarı ve eski adı Dârülelhan olan İstanbul Belediye Konservatuvarı'na girdi, bir süre icra heyetinde bulundu.

Profesyonel geçişi
1964 yılında TRT Ankara Radyosu sınavına girdi ve yüksek başarıyla kazandı. Fakat, sınavda usulsüzlük olduğu gerekçesiyle sınav iptal edilince, müzik çalışmalarına ara vererek askerlik sebebiyle İstanbul'a gitti. Vatani görevini Heybeliada'da bahriyeli olarak sürdürdüğü yıllarda merasim bölüğü bandosunda saksafon çalmaya devam etti. 1966'da TRT İstanbul Radyosu sınavlarına girdi ve iftiharla kazandı. Aynı yıl, Türkiye çapında yapılan bağlama çalma yarışmasında Arif Sağ ve Cinuçen Tanrıkorur ile birlikte derece aldı. TRT İstanbul Radyosu'nda 10 ay bağlama sanatçılığı yaptı. Kurumun müzikal anlayışının ilerlemeye elverişli ve özgür olmadığı gerekçesiyle 1967 yılında kendi isteği ile ayrıldı. Bu yıllarda babasının işlerinin bozulması nedeniyle Samsun'a döndü.

TRT'den ayrıldıktan sonra, Arif Sağ ile birlikte 1966-1968 arası dönemde Muzaffer Akgün, Yıldız Tezcan, Gülden Karaböcek, Ahmet Sezgin, Şükran Ay, Sabahat Akkiraz, Nuri Sesigüzel gibi birçok sanatçıya bağlama çaldı. Bu dönem içinde Kızılırmak Karakoyun, Ana, Kuyu gibi Türk filmlerinin müzik direktörlüğünü yaptı. İstanbul'daki halk evlerinde Abdullah Nail Bayşu, İsmet Sıral, Burhan Tonguç, Erkin Koray, Ömer Faruk Tekbilek, Vedat Yıldırımbora, Özer Şenay, Neşet Ertaş gibi sanatçılarla sık sık bir araya gelip müzik yaparak  gelecekte kendi ortaya koyacağı müziksel sentezin ilk meyvelerini verdi. Ağlıyorum Yana Yana, Gönül bağları, Yıldız Akşamdan Doğarsın, Neredesin Leylâm gibi türkü plakları çıkardı. Sevemedim Karagözlüm, Sabır Taşı, Goca Dünya gibi besteleri çeşitli sanatçılar tarafından okunmaya, sanat dünyasında adı besteci ve bağlama virtüözü olarak duyulmaya başlandı.

Kariyerinde hızlı yükselişi
Türkü plâklarından sonra, 1968 yılında ilk serbest çalışmalar plâğı Sensiz Bahar Geçmiyor-Başa Gelen Çekilirmişi çıkardı. Bundan sonra Topkapı Plak ve İstanbul Plak'tan seri olarak plaklar çıkarmaya devam etti. 1969 yılında çıkardığı Bir Teselli Ver-Yorgun Gözler 45'liği ile Türkiye çapında ün yaptı. Bestekâr ve enstrümanist kimliğinin yanı sıra, yorumcu kimliği ile ön plana çıkmaya başladı. Ben Eski Halimle Daha Mesuttum, Hor Görme Garibi, Severek Ayrılalım, Ümit Şarkısı, Sevenler Mesut Olmaz gibi plaklara imza attı. 1971 yılında ise İstanbul Plak'a ortak oldu. 1972 yılında Yaşar Kekeva ile birlikte Kervan Plak şirketini kurdu, şirketin yöneticisi oldu. Kervan Plak, Türkiye'nin ilk yerli sermayeli plak şirketiydi. Bünyesine Erkin Koray, Ajda Pekkan, Muazzez Abacı, Mustafa Sağyaşar, Ahmet Özhan, Kamuran Akkor, Semiha Yankı, Samime Sanay, Neşe Karaböcek, Bedia Akartürk, Nil Burak, Ziya Taşkent, Semiramis Pekkan, Ferdi Özbeğen, Gönül Yazar, Sezen Aksu gibi starları alan Kervan Plak, dönemin plak piyasasının en güçlü şirketlerinden biri oldu.

Orhan Gencebay, bugüne kadar 35 (31 sinema, 4 televizyon) filminde başrol oynadı, 90'a yakın filmde müzik direktörlüğü yaptı. 1000'den fazla bestesi bulunan Orhan Gencebay, bunların 300'e yakınını kendisi seslendirdi.

Orhan Gencebay'ın yaptığı çalışmalara TRT denetleme kurulunca arabesk dendiyse de, Orhan Gencebay bu değerlendirmeyi "yanlıştır ve eksiktir" diyerek kabul etmedi.

Yasal olarak 67 milyon civarı plak ve kaset tirajı olan Orhan Gencebay'ın, korsan üretimlerin yasal üretimlerden 2 kat fazla olduğu düşünülürse, yasal olmayan üretimlerle birlikte 200 milyon civarı tirajı olduğu tahmin ediliyor. Bu da, dünyanın sayılı tiraj rakamlarındandır.

Günümüz
Orhan Gencebay, 29 Kasım 2009 tarihinde Milliyet Gazetesi'nden Olcay Ünal Sert'e verdiği röportajda "Batsın Bu Dünya, Türkiye'nin ağıtıdır. Şu bir gerçek, 70'li yıllar çok kötü yıllardı. Günde 100-150 kişi öldürülüyordu. 1975'te böyle bir Türkiye'de yaptım 'Batsın Bu Dünya'yı. O, Türkiye'nin ağıtıdır, ağlanacak parçasıdır." demiştir.

17 Eylül 2012'de Orhan Gencebay'a saygı için Poll Production'dan yayınlanan Orhan Gencebay ile Bir Ömür albümünde Türkiye'nin önde gelen sanatçıları yer alarak Gencebay'ın bestelerini seslendirmiştir.

Orhan Gencebay, 2018 yılında Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından 24 Haziran seçimlerinin ardından oluşturulan Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Politikaları Kurulu'na üye olarak atanmıştır. Kurulda Hülya Koçyiğit, Alev Alatlı, Murat Bardakçı, Prof. Dr. Mehmet Çelik, Prof. Dr. İskender Pala, Prof. Dr. Ümit Meriç gibi isimler yer almaktadır.,

Kervan Plak
Kervan Plak, bir Türk müzik şirketi. Mü-yap üyesi olan Kervan Plak 1 Şubat 1972 tarihinde Orhan Gencebay ve Yaşar Kekeva tarafından kurulmuştur. Yaşar Kekeva 1980 yılında şirketten ayrılarak Yaşar Kekeva Plakçılık'ı kurmuştur. Şirketin prodüktör koltuğunda uzunca seneler Orhan Gencebay'ın ağabeyi Burhan Kencebay oturmuştur. Günümüzde çıkan albümlerin prodüktörlüğünü ise Orhan Gencebay ve oğlu Altan Gencebay yapmaktadırlar. Şirket bugüne kadar Orhan Gencebay, Sibel Can, Volkan Konak, Hakan Sarıca, Neşe Karaböcek, Sezen Aksu, Ajda Pekkan, Semiramis Pekkan, Ahmet Özhan, Zekai Tunca, Ferdi Özbeğen, Bedia Akartürk, Kamuran Akkor, Mine Koşan, Gönül Yazar, Azize Gencebay, Erkin Koray, Mustafa Sağyaşar, Salim Dündar, Osman İşmen, Filiz, Biricik ve başka birçok sanatçının albümlerini çıkartmıştır.

Özel hayatı
1966 yılında Beyaz Kelebekler grubunun o dönem solisti olan ses sanatçısı Azize Atalay ile evlendi. Çiftin bu evliliğinden 1970 yılında Altan ismini verdikleri bir oğlu dünyaya geldi. Çift, evliliklerini 1977 yılında sonlandırdı. Gencebay, ikinci evliliğini 1978 yılında Sevim Emre ile yaptı. Çiftin bu evliliğinden 1981 yılında Gökhan ismini verdikleri bir oğlu dünyaya geldi. Orhan Gencebay'ın büyük oğlu Altan Gencebay hâlen Kervan Plak'ın prodüktörlüğünü yürütmektedir.

Diskografi

Kervan Plakçılık
 1975: Batsın Bu Dünya
 1976: Hatasız Kul Olmaz
 1976: Sarhoşun Biri
 1978: Benim Dertlerim
 1979: Yarabbim
 1980: Aşkı Ben Yaratmadım
 1981: Ben Topraktan Bir Canım
 1981: Kördüğüm
 1982: Bir Damla Mutluluk
 1983: Leyla ile Mecnun
 1984: Dil Yarası
 1985: Beni Biraz Anlasaydın
 1986: Cennet Gözlüm
 1987: Akma Gözlerimden
 1988: Emrin Olur
 1988: Süper Yıldızlar Kervanı
 1989: Ya Evde Yoksan / Seni Arıyorum
 1990: Utan / Dokunma
 1991: Hasret Rüzgarı
 1992: Sende Haklısın
 1993: Hayat Devam Ediyor
 1994: Yalnız Değilsin
 1995: Gönül Dostu
 1996: Kiralık Dünya
 1998: Klasikleri Sizin Seçtikleriniz
 1999: Cevap Ver
 2001: Klasikleri Sizin Seçtikleriniz 2
 2002: İdeal Aşk / Batsın Bu Dünya (Remix)
 2004: Yürekten Olsun
 2005: İstanbul Hatırası / Köprüyü Geçmek
 2006: Yargısız İnfaz
 2007: Orhan Gencebay Film Müzikleri
 2010: Berhudar Ol
 2012: Orhan Gencebay ile Bir Ömür
 2013: Bedensiz Aşk
 2023: Maske

Filmografi

Sinema (Film Müziği)
 Kızılırmak-Karakoyun, 1967
 Kozanoğlu, 1967
 Ana, 1967
 Kuyu, 1968
 Kara Gözlüm, 1970

Tv-Şov
 Orhan Abi Halk Show, sunucu, TGRT, 1996-1997
 Popstar Alaturka, jüri üyesi, Star TV, 2006-2008
 Popstar 2013, jüri üyesi, Star TV, 2013

Belgesel
 Aynalar, Can Dündar, Show TV, 1996
 Bir Yudum İnsan, Nebil Özgentürk, atv, 1998
 İstanbul Hatırası: Köprüyü Geçmek, 2004

Reklâm
 Dışbank, İdeal Kart, 2002
 Vodafone Türkiye, 2010
 Rexona, 2018

Ödüller
 1968-1976 arası her 45'liği için Altın Plak ödülleri
 1976 Ses dergisi Yılın Türk Müziği Sanatçısı ödülü
 1970: İstanbul Plak tarafından, yüksek tiraj başarısından olayı verilen Altın Taç Ödülü.
 1984: Tercüman gazetesi tarafından verilen Yılın Sanatçısı Ödülü.
 1984: Merhaba dergisi tarafından verilen Yılın Sanatçısı Ödülü.
 1985: Ses dergisi tarafından verilen Yılın Sanatçısı Ödülü.
 1990: MÜYAP tarafından Dokunma adlı albümünün göstermiş olduğu yüksek satış başarısından dolayı verilen Yüksek Tiraj Ödülü.
 1990: ABD-Mısır-İsrail'in önde gelen üniversiteleriyle, Hacettepe Üniversitesi'nin ortaklaşa vermiş olduğu Montu Merit Doktorası (Fahri Müzik Doktoru) Ödülü.
 1995: Mehmetçik Vakfı tarafından verilen Altın Madalya Ödülü.
 1998: İntermedia ekonomi dergisi tarafından verilen Ekonomide Yılın Yıldızları Ödülü.
 1998: Kültür Bakanlığı'nca verilen Devlet Sanatçısı unvanı.
 2000: Altın Kelebek Ödülleri Fantezi Müzik Onur Ödülü.
 2009: Cumhurbaşkanlığı tarafından, Türk Milli Eğitimine katkılarından dolayı verilen Onur Ödülü.
 2011: Kral Tv Müzik Ödülleri Onur Ödülü.
 2013: Müyap Fiziki Satış Ödülü
 2013: Kral Tv Müzik Ödülleri En İyi Proje Ödülü.
 2015: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Konuyla ilgili yayınlar

Ayrıca bakınız

 Arabesk müzik
 Arabesk pop
 Arabesk rock
 Devlet sanatçısı
 Arif Sağ
 Erkin Koray

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 BBC Türkçe ile 1983 yılında yapılan röportaj

Yaşayan insanlar

Devlet Sanatçıları
1944 doğumlular
Samsun doğumlu sanatçılar
Kırım Tatarı asıllı Türkler
Tatar asıllı Türkler
Türk arabesk şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk bağlamacılar
Türk müzik yapımcıları
Türk erkek sinema oyuncuları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
İstanbul Plak sanatçıları
Kervan Plak sanatçıları
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları üyeleri
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar

Orhan Gencebay


Vusio odnosno Vužić, hrvatska plemićka obitelj.

Povijest
Vužići odnosno Vusiji su obitelj iz Bola na Braču koja se je istaknula u borbama protiv Turaka i time stekla plemstvo polovicom 17. stoljeća. Vužići tvore osnovicu za brojne lokalne legende i sastavnica su bolskoga kulturnog identiteta. Od Vusija su potekli ugledni soprakomiti bračke galije.

U 17. stoljeću Vužići su podignuli osamljenu kulu za obranu polja južno od Selaca na Braču. Ujedinjavanjem predmeta obitelji Vusio, Brešković Žuljević i Radić iz Bola, Bulić iz Solina, Čečuk iz Omiša te Vlajki iz Orašca kod Dubrovnika nastala je zbirka Romac u Bolu. Temelj Zbirke su predmeti iz obitelji Vusio (Vužić).

Izvori

Hrvatske plemićke obitelji
Bol (Brač)

Vusio


Mihail Petrovici Arțîbașev (în , în ) (5 noiembrie 1878 - 3 martie 1927) a fost un scriitor și dramaturg rus, precum și un susținător major al stilului literar cunoscut sub numele de naturalism. El a fost strănepotul lui Tadeusz Kościuszko și tatăl lui Boris Artzybasheff, care a emigrat în Statele Unite și a devenit celebru ca ilustrator. După Revoluția Rusă, Arțîbașev a emigrat în 1923 în Polonia, unde a murit în 1927.

Biografie

Primii ani
Arțîbașev s-a născut în hutorul Dubroslavivka, raionul Ohtîrka, Gubernia Kharkov (acum în regiunea Sumî, Ucraina). Tatăl său era un mic proprietar de pământ și fost ofițer. Mama lui, care era poloneză, a murit de tuberculoză, când el avea vârsta de numai trei ani. A urmat școala în Ohtîrka până la vârsta de 16 ani. În perioada 1895-1897 a lucrat ca funcționar într-un birou. El a studiat la Școala de Pictură și Artă din Harkov (1897-1898). În acest timp el a trăit în sărăcie și s-a aflat de multe ori în imposibilitatea de a cumpăra rechizite artistice. În 1897 a încercat să se sinucidă. În 1898 s-a căsătorit cu Anna Vasilievna Kobușko, cu care a avut un fiu pe nume Boris. Cuplul s-a despărțit în anul 1900.

Carieră
În 1898 s-a mutat la Sankt Petersburg, unde a lucrat ca jurnalist liber profesionist și a publicat povestiri umoristice. În 1901 a fost alungat din oraș pentru că a luat parte la o demonstrație. El a scris prima sa lucrare importantă de ficțiune, povestea Pașa Tumanov, în 1901, dar a fost în imposibilitatea de a o publica până în 1905, fiind interzis de cenzură.

El a considerat romanul Moartea lui Ivan Lande (1904), ca fiind cea mai bună scriere a sa, dar marele său succes a fost romanul Sanin (1907), ce i-a scandalizat pe cititorii ruși și a fost interzis în mai multe țări. Romanul a fost scris în 1903, dar nu a putut fi publicat până în 1907, tot din cauza cenzurii. Protagonistul romanului ignoră toate convențiile sociale și se specializează în a seduce fete virgine de la țară. Într-o scenă notorie, o fată încearcă să se spele jenantele pete albe de pe rochia ei după actul sexual cu Sanin. Romanul a fost scris sub influența filosofiei lui Max Stirner și a fost menit să explice principiile anarho-individualismului.

Arțîbașev a declarat următoarele în ceea ce privește formarea sa ca scriitor:

"Formarea mea a fost foarte puternic influențată de Lev Tolstoi, deși n-am împărtășit opiniile sale cu privire la non-rezistența la rău. Ca artist, el m-a copleșit și am considerat că este dificil să nu-mi modelez opera mea după cea a lui. Fiodor Dostoievski și într-o anumită măsură Anton Cehov au jucat aproape un rol aproape la fel de mare, iar Victor Hugo și Johann Wolfgang von Goethe s-au aflat în mod constant în fața ochilor mei. Aceste cinci nume sunt cele ale profesorilor și maeștrilor mei literari".

Într-un interviu din 1913 și-a prezentat punctul său de vedere asupra literaturii:

"Bun simț, consistență, argumentare, o idee clară și concretă a unui subiect care constituie intriga scrierii, o evaluare grijulie a fenomenelor introduse în roman, claritate și concretețe - acestea sunt lucrurile pe care le cer unei opere literare".

El a făcut acest comentariu cu privire la Friedrich Nietzsche:

"Se crede de multe ori aici (în Rusia) că Nietzsche a exercitat o mare influență asupra mea. Acest lucru mă surprinde, pentru simplul motiv că eu nu l-am citit niciodată pe Nietzsche. Acest gânditor genial nu mi-a fost simpatic, atât în ideile sale, cât și în forma bombastică a lucrărilor lui, și niciodată nu am trecut niciodată dincolo de începuturile cărților sale. Max Stirner este pentru mine mult mai aproape și mai ușor de înțeles".

Ultimii ani

S-a mutat la Moscova în 1912. În perioada 1917-1918 a publicat scrierea anti-bolșevică Notele unui scriitor. În 1923 Arțîbașev a emigrat în Polonia ca optant (mama lui era poloneză), unde a editat ziarul Pentru Libertate! (За свободу!). El a fost cunoscut ca un dușman neîmpăcat al regimului bolșevic, iar criticii sovietici au numit romanele adepțiilor săi saninstvo și artsybashevchina (ambii termeni sunt considerați peiorativi). A murit în Varșovia pe 3 martie 1927 de tuberculoză și a fost înmormântat în Cimitirul Ortodox din Varșovia.

Traduceri în limba engleză
 The Millionaire, Ivan Lande, and Nina, (stories/short novels), B.W. Huebsch, NY, 1915. from Archive.org
 The Revolutionist, (story), from Best Russian Short Stories, Boni and Liveright, 1917. from Archive.org
 Tales of the Revolution, (stories/short novels), B.W. Huebsch, NY, 1917. from Archive.org
 The Jew, (story), from The Shield, Alfred A. Knopf, NY, 1917. from Archive.org
 War, (play), Grant Richards LTD, London, 1918. from Archive.org
 Breaking Point, (novel), B.W. Huebsch, NY, 1920. from Archive.org
 Sanin, (novel). from Gutenberg.org

Referințe

Legături externe
 Encyclopædia Britannica on Artsybashev
 Article at online-literature.com
 Works of Artsybashev - in Russian
 Works by Mikhail Artsybashev at Project Gutenberg
 Works by Mikhail Artsybashev at LibriVox (public domain audiobooks)

Nașteri în 1878
Decese în 1927
Dramaturgi ruși
Jurnaliști ruși
Romancieri ruși
Nuveliști ruși

Mihail Arțîbașev


Timbaúba dos Batistas es un municipio en el estado de Rio Grande do Norte (Brasil), localizado en la región del Seridó. Considerado uno de los menores municipios del estado, teniendo un área urbana de apenas 75 km², distante 282 km de la capital Natal. Es conocida por la excelencia en la producción de los bordados típicos del Seridó.

Está localizado en la microrregión del Seridó Occidental o zona homogénea de Caicó. Su área territorial total es de 135 km², el que equivale al 0,27% del territorio estatal.
Posee un clima semiárido, con estación lluviosa en otoño y período lluvioso de febrero a mayo

Hidrografía
El municipio está totalmente inserto en la cuenca hidrográfica Piranhas-Açu. Siendo sus arroyos principales: Volta, Tapuio y Caraibeira. Su principal represa es la Vida Nueva, localizada en el lecho del Arroyo del Volta.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río Grande del Norte

Timbaúba dos Batistas


1979 නොවැම්බර් 4 දිනදී  ඉරානයේ, ටෙහෙරානයේ, එක්සත් ජනපද මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය අල්ලාගැනීම හා  ඉස්ලාමීය ශිෂ්‍යයන් සහ සටන්කාමීන් විසින් මහ කොමසාරිස් කාර්යාල කාර්ය මණ්ඩලය ප්‍රාණඇපකරුවන් ලෙස රඳවාගැනීමේදී,  ග්‍රහණයෙන් මිදී පලායෑමට සමත්වූ ඇමරිකානු තානාපති නිලධාරින් සය දෙනා මුදවා ගැනුමට කැනේඩියානු රජය සහ මධ්‍යම රහස් තොරතුරු කාර්යාංශය (සීඅයිඒ) විසින් ඒකාබද්ධව රහසේ ක්‍රියාත්මක කල මෙහෙයුම සඳහා යෙදෙන ප්‍රචලිත නම "කැනේඩියන් කේපර්" හෙවත්  "කැනේඩියානු රැවටිල්ල" යනු වෙයි.

"රැවටිල්ල" හා සම්බන්ධ වූයේ  ආර්ගෝ නම් කාල්පනික විද්‍යා ප්‍රබන්ධ චිත්‍රපටයෙහි  දර්ශනයක් රූගත කිරීමට  සුදුසු ස්ථානයක් සඳහා විපරම් කිරීම නිමකල,  කැනේඩියානුවන් සය දෙනෙක්, අයිරිෂ් ජාතිකයෙක් සහ එක් ලතින් ඇමරිකානුවෙකුගෙන් ව්‍යාජ ලෙස සමන්විතවූ චිත්‍රපට නිෂ්පාදක පිරිසක් සුසැදීමට   තානාපති නිලධාරින් සය දෙනා හා සම්බන්ධ වූ  (ටෝනි මෙන්ඩෙස් සහ  "ජූලියෝ" යනුවෙන් හැඳින්වුනු තවත් පුද්ගලයෙක්) සීඅයිඒ නියෝජිතයන් දෙදෙනෙකි. 1980,  ජනවාරි 28 දින උදෑසනෙහිදී,  ටෙහෙරානයේ   මෙහ්රබාඩ් ගුවන් තොටුපොළෙහිදී  මෙම ව්‍යාජය ක්‍රියාත්මක කෙරුණි. ස්විට්සර්ලන්තයේ සූරිච් වෙත වූ   ස්විස්එයාර් පියාසැරිය වෙත සාර්ථක ලෙසින් ගොඩනැගුනු  ඇමරිකානුවන් අටදෙනා, ඉරානයෙන් පලා යෑමට පොහොසත් වූහ.

සරණ ස්ථානය
කෙන් ටේලර් සහ ජෝන් ෂියර්ඩවුන් යන කැනේඩියානු තානාපති නිලධාරින් වෙතින් රැකවරණය ලැබ 1980 දී ටෙහෙරානයෙන්  පිටතට ගැනුණු ඇමරිකානු තානාපති නිලධාරින් සයදෙනා වූයේ,  රොබට් ඇන්ඩර්ස්, කෝරා ඇම්බර්න්-ලයිජෙක්, මාක් ලයිජෙක්, ජෝසප් ස්ටැෆර්ඩ්, කැත්ලීන් ස්ටැෆර්ඩ් සහ ලී ෂැට්ස් වෙති. ඉරාන ජාතිකයන් තාප්පයෙන් පැන ඇතුළු වන විට, මහකොමසාරිස් කාර්යාල පරිශ්‍රයේ, වෙනම පිහිටා තිබූ කොන්සල් කාර්යාලයෙහි ඔවුන් සේවය කලහ. බ්‍රිතාන්‍ය මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය වෙත ඇවිද යා යුතුය යන නියෝගයට යටත්ව, තානාපති නිලධාරින් කණ්ඩායම් දෙකක් ටෙහෙරානයේ වීදි වලට පැන ගියහ: කවුන්සල් කාර්යාල සේවා සපයාගැනුමට පැමිණි ඇමරිකානුවන් දෙදෙනෙකුද සහිතවූ  (මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ සේවය කල ස්වදේශිකයෙකුගේ උදවුවෙන් පිටවීමේ විසා බලපත්‍රයක් සකස් කර ගෙන ගුවන් යානයකට නැග පිටවීමට මෙයින් එක් අයෙකු අත්‍යන්තයෙහිදී සමත් විය) ඇන්ඩර්ස් කණ්ඩායම; සහ කවුන්සල් ජනරාල්  රිචඩ්  මෝෆීල්ඩ් ද අඩංගුවූ තවත් කණ්ඩායමක් වක්‍ර මාර්ගයක් ගත් අතර විගසින් අල්ලා ගෙන මහ කොමසාරිස් කාර්යාල පරිශ්‍රයට යළි රැගෙන යන ලදහ.  බ්‍රිතාන්‍ය මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය අසබඩට පිවිසෙත්ම ඇන්ඩර්ස් කණ්ඩායම  දුටුවේ විශාල සෙනඟක් ඔවුන්ගේ මග අවුරමින් උද්ඝෝෂණයක් පවත්වන අයුරුයි. එය  අසල සිය නිවස පිහිටි බැවින් රොබට් ඇන්ඩර්ස් අනෙකුන්හට සිය නිවසට  පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කලේය. කණ්ඩායමක් ලෙසින් ඔවුන්ගේ සය-දින ත්‍රාසජනක දිගු ගමනක් මෙයින් ඇරඹුනු අතර, තායි ජාතික අරක්කැමි සොම්චායි  "සෑම්" ශ්‍රිවියව්නේත්‍රගේ උදවු සහිතව, ගෙයින් ගෙට ගොස් එක් රැයක් බ්‍රිතාන්‍ය නේවාසික පරිශ්‍රයෙහි ගත කලහ. තෙදිනකට පසු,  බොසොගෝන්ගේ රජය බිඳවැටුනු අතර, සැවොම තේරුම් ගත්තේ  ඔවුන් වැටී ඇති අමාරුවෙන් ගොඩ ඒම ඉක්මනින් සිදු නොවන බවයි. විකල්පයක් සොයමින් සිටි ඇන්ඩර්ස්, ඔහුගේ පැරණි මිතුරු හා කැනේඩියානු විගමන නිලධාරි ජෝන් ෂියර්ඩවුන්  සම්බන්ධකරගත් විට සමස්ත කණ්ඩායමට නවාතැන් සැපයීමට  උද්‍යෝගවත් ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණි.  නොවැම්බර් 10 දිනදී, මෙම පස්දෙන ෂියර්ඩවුන් නිවහන වෙත ලඟාවූ අතර, එහිදී, ඔවුන් පිළිගැනුමට ජෝන් සහ සීනා ෂියර්ඩවුන් පමණක් නොව කැනේඩියානු මහ කොමසාරිස් ටේලර් ද එහි විය. ස්ටැෆර්ඩ් යුවල, කෙන් සහ ඔහුගේ බිරිඳ පැට් සමග ඔවුන්ගේ නිවසේ නවාතැන් ගත් අතර, අනෙකුන් නවාතැන් ලැබුයේ ෂියර්ඩවුන් නිවහනෙහිය. සති දෙකකට පසුව, එජ කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ ලී ෂැට්ස්, ටේලර් නිවහනෙහි සිටි ස්ටැෆර්ඩ් යුවල හා එක් විය. ඔහු  පළමුව ස්වීඩන මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ  බිම නිදා ඇති අතර පසුව ස්වීඩන කවුන්සල නිලධාරි සිසිලියා ලිතැන්ඩර්ගේ නිවසේ රැඳී සිට ඇත. මෙසේ සැඟවී සිටි සයදෙනා මෙම ස්ථානයන්හී දින  79 ක් රැඳී සිටියහ..

අන්තරායට පත්ව සිටි ඇමරිකානු තානාපති නිලධාරින් සය දෙනාට, ඔවුන්ගේ පුද්ගලික නිවහන් තුල සරණ ස්ථානය සැපයීම තුලින්ම මෙහෙයුම ඇරඹුමෙහිදීම මහත් පුද්ගලික අවදානමක් ගැනුමට එවකට ඉරානයේ කැනේඩියානු මහ කොමසාරිස් කෙන් ටේලර් සහ කැනේඩියානු විගමන නිලධාරි ජෝන් ෂියර්ඩවුන් හට සිදු විය. "මිත්‍ර-රටවල්" දෙකක තානාපති නිලධාරින්හූද සහාය සැපයූ අතර, හිස්ව තිබූ තානාපති නිවහනක් සති කිහිපයක් සඳහා භාවිතා කෙරිණි.

මහා කොමසාරිස් ටේලර් විසින් උපකාර සඳහා එවකට කැනේඩියානු  විදේශ කටයුතු පිළිබඳ රාජ්‍ය ලේකම්  ෆ්ලෝරා මැක්ඩොනල්ඩ් සහ කැනේඩියානු අග්‍රාමාත්‍යය ජෝ ක්ලාක් ඇමතූ විට ව්‍යායාමය සඳහා සියළු සහාය පල විය.  කැනේඩියානු ගමන් බලපත්‍ර භාවිතයෙන් ජාත්‍යන්තර ගුවන් ගමන් සේවාවක් ඔස්සේ ඇමරිකානුවන් සයදෙනා ඉරානයෙන් හොර රහසේ පිට මං කරගැනුමට ඔවුහූ තීරණය කලහ. එසේ කල හැකි වන පරිදී, කැනේඩියානු සරණයෙහි පසුවන ඇමරිකානු තානාපති නිලධාරින් සඳහා කැනේඩියානු ගමන් බලපත්‍ර නිකුත් කල හැකි වන පරිදී රාජ්‍ය සභාවේ නියෝගයක් ලබා ගන්නා ලදි. ප්‍රදානය කෙරුණු ගමන් බලපත්‍රයන්හී එ.ජ. මධ්‍යම තොරතුරු කාර්යාංශය විසින් සකස් කෙරුණු ව්‍යාජ ඉරාන වීසා බලපත්‍ර මාලාවක් අඩංගු වූ අතර ඉරානයෙන් පැන යෑමට මේවා භාවිතා කිරීමට අදහස් කරන ලදි.

එම ආයතනයේ,  බොරු වෙස් ගැනීම් සහ අපහරණ මෙහෙයුම් පිළිබඳ  ප්‍රවීණයෙකු වන, ටෝනි මෙන්ඩෙස් වෙත, සීඅයිඒ සංවිධානය විසින් පැවරුණේ රැවටිලි කතාවක්, අවශ්‍ය ලේඛන සහ, ඔවුන්ගේ හැඩරුව වෙනස් කෙරුමට අවශ්‍ය වන්නාවූ සුදුසු ඇඳුම්, හා ද්‍රව්‍යයන්  සකස් කරගන්නා ලෙසටයි. කැනේඩියානු තානාපති පණිවුඩ සේවය ඔස්සේ කැ‍නේඩියානු මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය වෙත ගමන් බල පත්‍ර සහ අනෙකුත් උපකාරී ද්‍රව්‍යයන් එවීමට ක්‍රියා කල ඔටවාහී කැනේඩියානු රජයේ කාර්ය මණඩලය හා සමග මෙන්ඩෙස් සමීපව ක්‍රියා කලේය. මුදවාගැනුමට සහය වීම සඳහා "ජූලියෝ" නම් සහායකයෙක් හා සමග ටෙහෙරානය වෙත පිටත්වීමට ඊළඟට මෙන්ඩෙස් පියවර ගත්තේය. ජූලියෝ සහ මෙන්ඩෙස් දෙදෙනා පෙරදී සීඅයිඒ හී  තාක්ෂණික සේවා කාර්යාල (OTS) ශාඛාවෙහි එක්ව වැඩ කර ඇත. . රැඟුම් සැකිලි විවිධාංගයක් සඳහා විකල්ප ගමන් බල පත් සහ අනන්‍යතාවයන් තිබූ මුත්, තෝරාගත් රැවටිලි කතාව පරිදි, තානාපති නිලධාරින් සය දෙනා, චිත්‍රපට රූ ගත සුදුසු ස්ථානයක් සඳහා විපරම් කිරීම සිදු කරන  හොලිවුඩ් චිත්‍රපට නිෂ්පාදක පිරිසක් වූහ.

ආශ්‍රිත

1980 දී සිදුවූ ගැටුම්

කැනේඩියානු රැවටිල්ල


The Links Market in Kirkcaldy, Fife is Europe's longest street fair and the oldest in Scotland. Established in 1304, the annual six-day event attracts between 200,000 and 300,000 visitors to the town. 2004 was the 700th anniversary of the event, with 225 attractions and an estimated attendance of more than half a million visitors. The Links Market is held along the town's seafront.

A regular market on the site is recorded from 1304.

References

Tourist attractions in Fife
Festivals in Scotland
1304 establishments in Scotland
Fairs in Scotland

Links Market


Andris Dzenitis (né à Riga le 23 janvier 1978 ) est un compositeur, enseignant et publiciste letton.

Biographie
Andris Dzenītis étudie au lycée musical spécial E. Dārziņš, notamment la composition avec Pēteris Vasks (1993-1996). Il poursuit sa formation en composition à l'École de musique et d'art dramatique de Vienne avec Kurt Schwercz (1996-1997), ainsi qu'à l' Académie de musique de Lettonie avec Pēteris Plakidis et à l'Académie de musique de Lituanie avec Osvaldas Balakauskas (1999-2003). Il poursuit ses études musicales à Stockholm (2002) avec Magnus Lindberg, Pär Lindgren et Bent Sørensen, et participe à plusieurs séminaires et classes de maîtres.

Les œuvres d'Andris Dzenītis ont été jouées à la fois en Lettonie et dans le monde entier, elles sont dans le répertoire de nombreux ensembles et solistes de renommée mondiale, dont Ensemble Modern, Berlin et Amsterdam Radio Philharmonic Orchestra, Gran Canaria Philharmonic Orchestra, National belge et letton Orchestres symphoniques, chefs Peters Ētves, Anu Tali, Karel Mark Chichon, Andris Nelsons, Kroumata Percussion Ensemble (Suède), Silesian String Quartet (Pologne), Parrot (Écosse), Pierrot Lunaire Ensemble (Autriche), Caput (Islande), radio lettone Chœur, Sinfonietta Riga Orchestra, ainsi que bien d'autres.

Andris Dzenitis exerce également dans la critique musicale, le journalisme et la pédagogie. Il est rédacteur en chef du magazine Sun of Music depuis 2003. Il enseigne à la London Guildhall School of Music (2001) et à l' Académie lettone de la culture (2002-2004). De 2002 à 2014, il  organise des classes de maîtres pour de jeunes compositeurs des États baltes à Dundaga, Cēsis et Mazsalaca. Depuis 2005, il travaille comme professeur de composition aux lycées de musique J. Mediņš et Ventspils. Andris Dzenītis travaille également comme programmateur pour Latvijas Radio 3 Klasika.

Le Dzenītis Music Center est dominé par la musique symphonique, la musique de chambre, les genres vocaux-instrumentaux, mais Dzenītis travaille également dans le domaine de la musique électronique et  crée plusieurs œuvres scéniques.

Il écrit l'opéra de chambre multimédia Your Book of Silence (création au Théâtre national de Lettonie 2004) et l'opéra Dauka (création à l' Opéra national de Lettonie 2012).

Distinctions
Il reçoit le Copyright Infinity Award (2003), est  nominé pour le "Kristaps the Great" (2004) pour la musique du documentaire Workshop in the Countryside, le long métrage Ash Sanatorium (2016), puis reçoit ce prix pour la musique du long métrage Firstborn (2017). Il remporte la 2ème place au Concours de Musique du Chœur E. Dārziņš à Riga (2005) et la 1ère place au Concours International P. Jurgenson des Jeunes Compositeurs à Moscou (2006). Grand Prix de Musique (2006) pour l'œuvre symphonique vocale « Fides. Spé. Caritas » et un concert pour saxophone avec l'orchestre« E (GO) » (2014). Sa composition symphonique « Postlude. Ice », créée à l'aide du matériel de l'opéra Dauka, a été nominée pour le Grand Prix de Musique et le prix annuel de la culture Dienas, et a été reconnue comme une nouvelle œuvre de l'année dans l'évaluation de la radio lettone 3 programmes « Klasika ».

Références

Liens externes

Compositeur letton
Naissance à Riga
Naissance en janvier 1978

Andris Dzenītis


Panaceae, tribus brestanjevki, dio potporodice Aralioideae. Sastoji se od 33 roda, od kojih je tipični panaks.

Panaceae je i porodica gljiva iz reda Polyporales

Rodovi:

 Fatsia Decne. & Planch. (3 spp.)
 Plerandra A. Gray (34 spp.)
 Neocussonia Hutch. (16 spp.)
 Astropanax Seem. (14 spp.)
 Crepinella Marchal (32 spp.)
 Frodinia Lowry & G. M. Plunkett (2 spp.)
 Didymopanax Decne. & Planch. (37 spp.)
 Sciodaphyllum P. Browne (147 spp.)
 Schefflera J. R. Forst. & G. Forst. (17 spp.)
 Schefflera s. lat. (12 spp.)
 Heptapleurum Gaertn. (318 spp.)
 Oplopanax (Torr. & A. Gray) Miq. (3 spp.)
 Seemannaralia R. Vig. (1 sp.)
 Tetrapanax (K. Koch) K. Koch & Fintelm. (1 sp.)
 Merrilliopanax H. L. Li (3 spp.)
 Gamblea C. B. Clarke (4 spp.)
 Woodburnia Prain (1 sp.)
 Trevesia Vis. (10 spp.)
 Dendropanax Decne. & Planch. (95 spp.)
 Kalopanax Miq. (1 sp.)
 Osmoxylon Miq. (62 spp.)
 Sinopanax H. L. Li (1 sp.)
 Meryta J. R. Forst. & G. Forst. (34 spp.)
 Polyscias J. R. Forst. & G. Forst. (184 spp.)
 Anakasia Philipson (1 sp.)
 Raukaua Seem. (6 spp.)
 Pseudopanax K. Koch (12 spp.)
 Astrotricha DC. (20 spp.)
 Panax L. (12 spp.)
 Nanopanax A. Haines (1 sp.)
 Cheirodendron Nutt. ex Seem. (6 spp.)
 Chengiopanax C. B. Shang & J. Y. Huang (2 spp.)
 Eleutherococcus Maxim. (35 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Aralioideae

Panaceae (tribus biljaka)


Köprülü Mehmet Paşa (d. 1575 - ö. 31 Ekim 1661), IV. Mehmed Dönemi'nde 1656-1661 yılları arasında Osmanlı Devleti'nin sadrazamlığını yapmış olan bir bürokrattır. Osmanlı İmparatorluğu'nun Duraklama Devri'nde devleti idare etmiş, görev süresi boyunca yaşanan politik ve toplumsal karışıklıkların etkisini azaltmış ve Osmanlı İmparatorluğu'nun eski itibarını kazanmasında rol oynamıştır. Amasya'ya bağlı Köprü (Vezirköprü) kasabasından Ayşe Hanım'la evlenip bir süre orada yaşadığı için Köprülü olarak tanındı.

IV. Mehmed tahta geçtiğinde henüz yedi yaşında olduğu için, devlet idaresinde Büyük Valide Kösem Sultan ve Küçük Valide Hatice Turhan Sultan etkili olmuştur. Valide sultanlar arasında yaşanan politik çekişmelerin ardından Büyük Valide Kösem Sultan'ı öldürmüş ve Köprülü Mehmet Paşa ise bu dönemde sadrazam olmuştur.

Hayatı
Mehmet Paşa, 1578'de Arnavutluk'un Berat Sancağının Roshnik köyünde doğmuştur. Gençliğinde İstanbul'a getirilerek saraya alındı. Has odalı Hüsrev Ağa'ya bağlanarak büyük odalı zümresine dahil oldu. Sonra Hazine-i Amire'de vazife aldı. Kemankeş Kara Mustafa Paşa'nın zamanında Mirahorluk rütbesini aldı. Daha sonra Beylerbeyliği ile Şam'a vali tayin edildi. 1650'de Kubbealtı veziri oldu. Aynı sene içerisinde on yedi gün Anadolu Eyaleti valiliği yaptı. Sadrazam Gürcü Mehmed Paşa'nın garazına uğradı ve bu yüzden rütbesi alınarak Köstendil'e sürüldü.

İpşir Mustafa Paşa'nın himayesi ile Trablus'a vali tayin edildi. Eskişehir'de karşılaştığı Boynueğri Mehmet Paşa ile birlikte İstanbul'a döndü.

İstanbul'da bulunan Köprülü Mehmet Paşa ise; yakın dostlarından Mimar Kasım Ağa, şair ve müzisyen Solakzade Mehmet Hemdemi Efendi ve Evliya Çelebi ile sohbet ediyor; devlet idaresi hakkındaki fikirlerini açıklıyordu. Mütevazı ve mevki ve makamda gözü bulunmayan biri olarak tanınan Köprülü Mehmet Paşa, devletin içerisinde olduğu durumdan ıstırap duyuyor ve yakın arkadaşlarına devletin kurtarılması için yapılması gerekenleri anlatıyordu.

Hatice Turhan Sultan'ın müşavirlerinden olan Mimar Kasım Ağa, Köprülü'nün fikirlerini Valide Sultan'a anlatmış ve Köprülü'yü sadrazam olarak tavsiye etmişti.

Valide Sultan, Köprülü ile görüştü ve onu sadrazam yapmak istediğini bildirdi. O esnada 78 yaşında olan Köprülü, kendisine geniş yetkiler verildiği ve aleyhine çalışanların sözlerine itibar edilmeyeceğine söz verildiği takdirde sadâret makamını kabul edeceğini bildirmiştir. İsteklerinin yerine getirilmesi üzerine 15 Eylül 1656'da sadrazamlığı kabul etmiştir.

Köprülü Mehmet Paşa, idareyi ele alır almaz derhal iç karışıklıkları bastırma yoluna gitmiş ve suçluları yakalatıp cezalandırmıştır. Tıpkı IV. Murat gibi ordunun nizama konmadan devletin kargaşadan kurtarılamayacağına ve huzurun temin edilemeyeceğine inanan Köprülü Mehmet Paşa, orduda nizamı bozanları da tasfiye ederek disiplini temin etmiştir.

İstanbul'daki karışıklıklarda, yeniçeri kıyafetine soktuğu Hristiyanlar vasıtası ile Müslüman ahaliyi zarara uğratan Rum patriğini idam ettirdi.

İstanbul'daki ulema sınıfı arasındaki kargaşayı önledi ve bu sınıfın huzurla hizmet görür hale gelmesini sağladı.

Devlet bünyesinde asayişi muhafaza edip huzur ve intizamı temin ettikten sonra orduyu toplayarak sefere çıktı. Çanakkale Boğazı'nı kapatmış olan Venediklilerin üzerine yürüdü. Çanakkale Boğazı'ndaki Venedik ablukasını kaldırdı.

Kaptan Topal Mehmet Paşa'nın denizden, kendisinin ise karadan yaptığı taarruz neticesinde 19 Temmuz 1657'de kazanılan Çanakkale zaferiyle Venedik donanmasının Çanakkale Boğazı ablukasını kırdı ve Venedik işgali altındaki Bozcaada ve Limni adalarını geri aldı.

1658'de Osmanlılara tâbi olmakla birlikte bağımsız hareket eden Erdel Prensliği'ne yöneldi ve (1662'ye dek sürecek) askerî harekâtlar sonucunda bu devlet üzerindeki Osmanlı hâkimiyetini pekiştirdi. Köprülü Mehmed Paşa 1658 yılında bizzat Osmanlı ordusunun başında sefere çıkarak Yanova'yı fethedip (1 Eylül) Osmanlı topraklarına katmayı başardı.

1659 yılında  Anadolu'daki Abaza Hasan Paşa isyanını da bastırdı ve Anadolu'da huzuru temin etti.

1661'de Edirne'de ölen Köprülü, İstanbul'a getirilerek Divanyolu'ndaki türbesine defnedildi.

Kendisinden sonra oğulları Köprülü Fazıl Ahmet Paşa (1661-1676) ve Köprülü Fazıl Mustafa Paşa (1689-1691) sadrazam olarak devlete hizmet etmişlerdir.

Ayrıca bakınız
 Köprülü ailesi
 Köprülüler Devri

Dış bağlantılar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (2011), (Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), 6. Basım, Ankara: Türk Tarih Kurumu, 414-418. ISBN 9789751600141
 Tektaş, Nazım, (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul: Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000

Kaynakça

1578 doğumlular
1661 yılında ölenler
Mehmed Paşa
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Kütahya tarihi
Edirne'de ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Berat doğumlular

Köprülü Mehmed Paşa


Giovanni Sartori () a fost un politolog italian specializat în studiul democrației și a sistemelor politice comparate, fondator al Rivista Italiana di Scienza Politica (Revista Italiană de Științe Politice), profesor universitar la Universitatea din Florența, dar și la universitățile Stanford, Columbia, Harvard și Yale din Statele Unite ale Americii.

Giovanni Sartori este Doctor Honoris Causa al Universității din București.

Operă
 Da Hegel a Marx. La dissoluzione della filosofia hegeliana, Università degli Studi, Firenze, 1951.
 Democrazia e definizioni, Il Mulino, Bologna, 1957; 1969.
 The Theory of Democracy Revisited (Teoria democrației reinterpretată). 1987.
 Homo videns. Televisione e post-pensiero (Homo videns. Imbecilizarea prin televiziune și post-gândire), 1997.

Note

Nașteri în 1924
Decese în 2017
Politologi italieni
Profesori ai Universității din Florența

Giovanni Sartori


Paul Charles Caravello (n. 12 iulie 1950 – d. 24 noiembrie 1991) cunoscut sub numele său de scenă Eric Carr, a fost un muzician american, fost toboșar al trupei rock, Kiss din 1980 până în 1991. Caravello a fost selectat ca noul baterist Kiss după ce Peter Criss a plecat. Atunci când a ales numele de scena "Eric Carr" și-a luat și personajul "The Fox". El a rămas un membru al Kiss până la moartea sa din cauza cancerului de inimă, pe data de 24 noiembrie 1991, la vârsta de 41 de ani.

Viața timpurie

Caravello s-a născut pe data de 12 iulie 1950, fiul lui Albert și Connie Caravello. Carr fost de origine italiană. El a crescut în secțiunea Brownsville din Brooklyn, New York. Pentru că tatăl său lucra mult timp, Carr nu l-a putut vedea prea mult și "nu a fost niciodată la un meci de baseball sau chestii de genul ăsta" cu tatăl său. El a petrecut o mulțime de timp singur în camera lui, jucându-se cu soldați și monștri de jucărie.

Caravello a studiat la liceul de Artă și Design. El a plănuit de la început să fie un caricaturist, apoi s-a răzgândit imediat după aceea, și a decis să studieze fotografia. Potrivit lui, el a sfârșit prin a "pierde absolut orice zi de liceu"; "Nu am nici o treaba, nu am făcut nimic pentru cariera mea, timp pierdut și m-am îmbătat în camera obscură cu prietenii mei tot timpul. Nu am fost prinși pentru că am putut vedea printr-un fel de sticlă ori de câte ori un profesor ar fi venit. Nu am fost beat în fiecare zi, să știi. O jumătate de cană de vodcă în acele zile era suficient pentru a te îmbăta." cu toate acestea, el a descris pe sine ca fiind în general "un copil foarte bun. N-am făcut nimic de a face probleme."

Caravello a fost unul din doar doi elevi din liceu care a avut parul lung, mai ales datorită iubirii sale pentru trupa Beatles. El a reamintit că: "Am folosit foenul pentru a-mi face părul în jos, pentru a-l face plat. Foloseam o tunsoare Beatles, dar parul meu e creț, așa că nu am putut să-l fac plat ca Beatle-sii. Așa că mi-am luat foenul, mi-am clătit părul cu el, mi-am luat o bucată din ciorapul de nailon al mamei, am făcut un nod la un capăt, și mi l-am tras peste cap ca un hoț. Am dormit pentru doi ani cu asta pe capul meu în fiecare noapte."

Caravello a absolvit liceul în anul 1968. În jurul perioadei acelea, revoltele a început să apară în New York City, urmat de plecare a albilor care a început să îi facă cartierul mai predominant afro-american. Caravello a declarat că acest lucru nu a fost un motiv de îngrijorare pentru el, pentru că "niciodată nu am avut probleme cu nimeni, am avut prieteni de culoare și n-am crescut crezând în aceste tipuri de termeni.". Caravello a fost, de asemenea, împotriva rasismului.

La începutul carierei

În timp ce era la liceu, Caravello a început să se joace cu un șir de benzi, cea mai mare parte fiind cover-uri din Top 40. Cum a descris-o mai târziu: "Top-40 în acele zile era tot – funk, balade, rock, country, și totul. A fost o perioada de succes pentru radio." Prima lui trupă, Cellarmen, a fost înființată în anul 1965 de către el și câțiva dintre prietenii săi. Au început să cânte în cluburi locale în Brooklyn și Queens. Doar puține înregistrări au fost publicate pe Jody Records, un mic studio de înregistrare din Brooklyn. Apoi, Caravello s-a alăturat unei trupe numita "Things That Go Bump in the Night" și mai târziu trupei "Smack", din care acesta din urmă a constat în cea mai mare parte a membrilor din Cellarmen, care a fost desființată în 1968.

În 1970, Caravello s-a alăturat trupei Salt & Pepper, care a început ca o trupă de cover ce canta muzică de mai multe genuri; trupa a fost numita așa pentru că jumătate din membrii au fost negri și jumătate erau albi. În 1973, trupa a schimbat numele lor în Creation, care acum cântă muzică disco.

O tragedie a venit în 1974, când un incendiu a izbucnit în timpul unui concert la clubul de noapte Gulliver's în Port Chester, New York, omorând zeci de oameni, inclusiv clăparul și solisul trupei. Caravello scăpase și a fost creditat cu salvarea unei alte persoane, unul dintre cântăreții trupei de sex feminin. S-a stabilit că incendiul a fost inițiat de către un hoț într-o clădire adiacentă, sperând să-și acopere urmele.

Trupa a continuat, uneori sub numele de "Bionic Boogie". Au avut o prestație care să înlocuiască echipamentul distrus. Carr merge mai departe cu trupa până în 1979. S-au bucurat de un oarecare succes, performanțe în deschidere pentru nume consacrate, cum ar fi Stevie Wonder și Nina Simone. Trupa s-a despărțit la sfârșitul anului 1979. Mai târziu, el a descris trupa ca "familia mea, practic, timp de nouă ani."

În decembrie 1979, Caravello câstiga cu succes audiția pentru un mandat de patru piese rock 'n' roll cu o trupă numită Flasher. După trei săptămâni de repetiții, au început să cânte în cluburi. În acest moment el a devenit descurajat despre viitorul său muzical după atâți mulți ani încercând să-l facă, fără o pauză, și a considerat soluționarea în jos cu un carieră ne-muzicală. "...am început să facem bani (puțini) reali – ceva de genul $10, $7-per noapte, ce a fost a fost. Foarte, foarte teribil. Doar prin contrast, am început să facem 15$ pe noapte când aveam 16 ani, iar eu sunt aici de aproape 30 de ani, și fac $7-per noapte! Deci nu m-am descurcat mai bine, evident – am mers în sens invers, să știi!

Flasher au cântat în circuitul de cluburi din New York și Long Island pentru mai multe luni, înainte ca pianistul, Paul Turino să renunțe; apoi ei au continuat ca trio de putere, cântând toți trei. Ei au cântat piese de Joe Jackson, Van Halen, Led Zeppelin și Jimi Hendrix, etc. Rezervările s-au diminuat și Caravello și-a dat demisia în mai 1980. În acel moment, el a considerat că trebuie să renunțe la muzică, ajungând la vârsta de 30 de ani fără nici un real succes. La scurt timp după aceea, el a avut o întâlnire întâmplătoare cu Turino într-un club din Queens; Turino i-a spus lui Caravello despre plecarea lui Peter Criss de la Kiss, și a cerut lui Caravello să vină la o audiție pentru a deveni bateristul Kiss.

Kiss

Auditie
Caravello a aplicat pentru Kiss, depunând o casetă cu single-lul "Shandi", dar cu vocea lui de-a lungul melodiei în loc de vocea lui Paul Stanley. "A sunat minunat!", a spus ani mai târziu. Cererea a fost pus într-un plic portocaliu strălucitor pentru a-l face să iasă în evidență vizual. Jane Grod, un angajat Kiss, i-a spus mai târziu, că ea a observat un plic viu colorat și așa a ales să fie unul dintre cele revizuite la grămadă.

În timp ce stătea în afara camerei folosite pentru audiție, Caravello îi privea pe cei trei membri ai Kiss: Ace Frehley, Gene Simmons și Stanley; mergând și intrând în cameră. El a fost unul dintre puținii oameni din afara cercului de prieteni ai trupei, familiei și parteneri de afaceri, care i-a văzut pe Kiss fără make-up. "Paul, am știut imediat", a spus într-un fanzin în 1990. "De ceilalți nu eram sigur."

Caravello a fost ultimu baterist care aplicase pentru trupă și de fapt le-a cerut lui Stanley, Simmons și Frehley să le dea autograful pe lista de melodii Kiss ce trebuia să le cânte cu formația, în cazul în care el nu i-ar mai fi văzut din nou. "Dar am știut că am reușit", a spus într-un fanzin în 1990. Potrivit lui Caravello, audiția a fost filmată. El s-a simțit, de asemenea, imediat confortabil, simțind melodiile pe care ar trebuit să cânte "...a fost într-o clipă." El știa aranjamente mai bune decât formația, ar fi făcut din învățarea versiunilor înregistrate pe albumele Kiss. "Ei au fost în turneu, și-au schimbat puțin lucrurile", a spus el. El nu a fost impresionat de performanța cu Kiss la audiție. "Au fost groaznici!", a subliniat, "a trebuit să le aminteasc: "Nu, eu cânt această armonie, tu cânți asta", chestii de genul ăsta. A fost minunat! Imediat am lucrat împreună. Știu că i-am impresionat."

Un avantaj semnificativ pentru Caravello ar fi fost că era anonim, asta a fost important pentru trupă, pentru a menține misterul din jurul membrilor. "A fost foarte important pentru noi că avem pe cineva care era necunoscut... Nu am vrut pe cineva care săptămâna trecută a fost în trupa lui Rod Stewart sau în Rainbow.", a spus Paul Stanley. Comunicatul de presă care anunță inducerea lui Caravello în Kiss deduse trei ani din vârsta sa reală, pentru a deruta pe cei care caută informații despre identitatea lui adevărată, dar, de asemenea, pentru a ajuta la a crea o identificare cu Eric – un tânăr fan ales din mulțime să fie noul baterist Kiss.

Machiaj de scenă și persona

După ce Caravello a trecut proba, timpul a fost scurt, dar trupa a avut unele probleme cu un personaj și un nume de scenă pentru el înainte de concertul său debut. "De fapt nu i-am spus lui ca era în trupă", a declarat Paul Stanley, în emisiunea "USA Network's Night Flight" în 1983, "Am spus: "În două săptămâni vom cânta."

Caravello a fost invocat de către Gene Simmons, fiind considerat inițial sub numele de "Lamă Ruginită" până când Simmons l-a descurajat. El a decis pe "Eric Carr" destul de atent. El a observat că, în timp ce membri trupei și-au pus numele de scenă fiecare câte trei silabe lungi, Criss numele lui a fost inversul celor trei membri ai trupei; numele silabă model – Peter Criss a pus două silabe urmată de o singură silabă. El a decis să facă numele său de scenă, să sune ritmic ca Peter Criss; prin alegerea unei duble silabe, primul nume și o singură silabă numele de familie, ca atunci când oamenii spun toate cele patru nume împreună, s-ar potrivi la fel. Carr a fost scurtat de la numele său de naștere Caravello și el a ales Eric dintr-o listă de nume de prima prietenă a lui. Paul Caravello a rămas numele lui legal.

Pentru personajul său Kiss, Carr inițial a încercat "Șoimul"; acest concept a fost se pare foarte dificil de realizat în machiat – un make-up potrivit nu a fost creat niciodată, și costumul  "Hawk" a fost un "GALBEN-PORTOCALIU strălucitor!" Ideea a fost abandonată după ce Paul Stanley a menționat că părea ca Big Bird. Când trupa a menționat termenul (doar două săptămâni înainte de debutul lui Carr), Carr a venit cu make-up de design pentru personajul "Vulpea"; lui Simmons i-a plăcut și, astfel, personajul s-a născut. Designul original a fost modificat în termen de zile de sesiunea foto inițială și concertul de debut ca un membru Kiss.

Carr a fost introdus pentru public într-un episod din sindicalizat de televiziune spectacol pentru tineri Kids Are People Too! filmat la sfârșitul lunii iulie 1980 și a fost difuzat în septembrie 1980. Primul său spectacol cu trupa a fost Palladium, New York pe 25 iulie 1980. Părinții lui, avertizați să nu spună nimănui că fiul lor este acum în Kiss (pentru a menține misterul pe care nimeni nu știa cum noii membri păreau fără make-up), au participat la concert, și au fost recunoscuți de către un prieten care de fapt a lucrat cu Paul Caravello la atelierul de reparații – și nu a avut nici o idee cum că noul membru Kiss din spatele setului a fost defapt fostul său coleg. "Ce faci aici?'", tatăl lui Carr către Albert Caravello, relatează în Tale of the Fox (Povestea Vulpii); "Îți place Kiss?". Am spus, "Da!')". Carr, de asemenea, imediat după aderarea în Kiss, încă mai reparase câteva aragaze. De Crăciun în anul 1980, membrii Kiss i-a cumpărat lui Eric un Porsche; deci noul baterist ar merge în stil rock. În mod ironic, și-a stricat mașina de multe ori, și i-a provocat lui Carr puțină durere.

Personajul lui a rămas constant timp de trei ani, până când trupa lui și-a inlăturat machiajul în septembrie 1983, în direct pe MTV. Măsura drastică a venit după ce vânzările de albume au scăzut și un concert în SUA care fost slab. Carr crezuse că trupa se apropie de sfârșit, dar Kiss își întoarse încet cariera lor într-o revenire, iar trupa a prosperat. Carr și-a câștigat reputația în rândul fanilor pentru a fi neobișnuit de prietenos și abordabil. El a răspuns la mail mai mult decât ceilalți membri ai trupei, și de multe ori adaugă mesaje la autografe. În ciuda fiind un înlocuitor al unui membru original, popularitatea lui a crescut printre fanii bazând pe personalitate și abilitățile de percuționist.

Ocupația în Kiss
Primul album cu Kiss a fost Music from "The Elder" din 1981, care a marcat un punct de plecare pentru trupa spre o direcție art-rock mistic. Unul dintre contribuțiile lui Carr la album, "Under the Rose", este una dintre puținele melodii Kiss scrise în timp de 6/8 și a prezentat un cor în stil Gregorian. Mai târziu a avut poziția de co-compozitor la "All Hell's Breakin' Loose", "Under the Gun", și "No,No,No" printre altele. Carr a spus că scrisul versurilor este mai greu decât scrisul melodiilor.

Pe langa baterie, Carr, de asemenea, a cântat la chitara, pian și a cântat și voce de fundal. Ocazional, el a cântat vocal, cum ar fi pe "Black Diamond" și "Young and  Wasted" live cu Kiss. Primul său cântec vocal căntat în studio a fost o înregistrare a "Beth" (un cântec inițial interpretat de Peter Criss) pentru albumul compilație Smashes, Thrashes & Hits. Carr a înregistrat propria versiune a piesei în aceeași cameră în care piesa a fost inițial înregistrată, , folosind aceeași piesă suport ca Criss. Carr ar pretinde mai târziu că el a regretat că trebuia să refacă ceea ce a fost o performanța definitiva a lui Criss, dar el a fost atât de disperat să cânte pe un album care, împotriva rațiunii, a fost de acord să o facă.

În 1989, a înregistrat un demo cu chitaristul Kiss Bruce Kulick. Carr a scris muzica, a cântat la chitară bas și baterie, în timp ce Kulick cânta la chitara. Carr nu a fost un textier specialist,așa că a prezentat demo-ul lui Simmons cu cuvintele melodiei clasice din 1965 lui Marvin Gaye "Ain't That Peculiar". Simmons a scris versuri noi, și Carr l-a înregistrat pentru Hot on the Shade. Cântecul a fost lansat ca "Little Caesar". El a interpretat cântecul de câteva ori, dar n-a fost efectuată după prima lună de turism. Ultimul spectacol live cu Kiss a fost pe 9 noiembrie 1990, in New Work, la Madison Square Garden.

Ultima înregistrare cu Kiss a fost pentru piesa "God Gave Rock 'N' Roll to You II", care l-a inclus pentru vocile de fundal. Ultima oară când Carr a lucrat cu Kiss a fost în iulie 1991, atunci când Kiss a produs videoclipul pentru "God Gave Rock 'N' Roll to You" cu Carr cântând la baterie. Ultima apariție publică cu trupa a fost la MTV Video Music Awards din septembrie 1991.

Memoriile lui Paul Stanley
În memoriile din 2014 Face the Music: A Life Exposed, solistul Kiss Paul Stanley a descris dificultățile cu Carr. El nu ar fi putut trece peste faptul ca nu a fost membru  fondator a Kiss, nici primul toboöar al trupei. Pentru perioade lungi de timp, nici nu mai vorbea cu Stanley. În cartea sa, Stanley își amintește mai multe memorabile episoade ale lui Carr, dintre care unul a fost când a luat fotografii nud într-o cadă ținând în mână un pahar de șampanie, susținând că fotograful a promis să nu le publice (fotografiile au fost de curând publicate în revista cu care fotograful a fost asociat). Altă dată, când au cunoscut bateristul Eric Singer și rămase nesigur, în ciuda fiind în stare bună cu Kiss, Carr a precizat că Singer avea de gând să-l înlocuiască ca noul baterist în trupa, care în cele din urmă a avut loc la începutul anilor 1990.

Influențe și stil
Carr a fost un puternic baterist și unul dintre primeii toboșari care să adopte sound-ul din 1980: un puternic ecou și low-tuned sunet. În CV-ul trimis în 1980 trimis la Kiss, Carr spunea că stilul său varia de la heavy metal și hard rock, la pop și noul val susținând că "se poate adapta la cele mai multe situații cu ușurință." El a enumerat tobosari precum John Bonham, Keith Moon și Lenny White ca influențe.

În plus, Carr a fost un fan avid de Beatles și de bateristul trupei Ringo Starr. Într-un interviu el a reamintit, "am fost prins în toată Beatlemania. Cred că am fost atras de tobe din cauza sentimentul de ritm și cum te muta, doar stând în locul tău. Mi-a plăcut cum Ringo s-a mutat. M-am identificat cu el la timp". Fotografii lui Eric in timpul liceului îl arată purtând părul la fel ca Starr.

Interesul în double bass drumming a venit din admirația sa pentru Ginger Baker și John Bonham, o dată spunând pentru 16 Magazine "mi-a plăcut felul în care John Bonham cânta la tobe". Eric, de asemenea, a avut o dragoste pentru toate tipurile de muzică; compozitorul Adam Mitchell l-a descris pe Carr ca știind multe despre folk, R&B și alte stiluri. Într-un interviu, Carr a spus reporterului Al Bandero că a ascultat Neil Young, și că îi place mai multe tipuri diferite de muzică. Simmons a declarat că stilul mai greu al lui Carr a făcut Kiss să devină o trupă puternică decât când jazz-inspiratul Criss a fost bateristul trupei.

Boala și moartea
În februarie 1991, Carr a început să se simtă bolnav. Testele medicale au relevat ceea ce la început părea să fie probleme de sănătate tratabile. Cu toate acestea, el a fost diagnosticat cu un tip foarte rar de cancer – cancerul de inima. În aprilie 1991, Carr a suferit o serie de intervenții chirurgicale pentru a elimina tumorile din atriumul său drept și din plămâni într-un efort de a restabili funcțiile inimii și pentru a preveni sa crească cancerul. Și-a revenit suficient și i-a presat pe Stanley și Simmons să-l primească înapoi în trupă. Ei l-au înlocuit în studio cu bateristul de sesiune Eric Singer pentru a începe noi înregistrări. Ei au declarat ca ei i-au spus lui Carr să se facă bine, iar când ar fi fost, el ar fi bateristul Kiss din nou. Trupa a fost gata să filmeze filmeze "God Gave Rock and Roll to You" și le-a cerut lui Gene și Pavel cel puțin să-l lase să fie în film, și în cele din urmă au fost de acord.

El a zburat la Los Angeles în iulie 1991 pentru a filma videoclipul. El purta o perucă în acel moment din cauza tratamentului. După filmarea videoclipului a zburat înapoi la New York pentru a încerca să se însănătșească; starea lui de sănătate s-a deteriorat până la punctul în care el a fost în imposibilitatea de a cânta la baterie pentru sesiunea de înregistrare pentru Revenge, următorul album de studio al trupei, iar Singer a fost adus pentru a înregistra un album. După filmarea videoclipului, Stanley, Simmons și Bruce Kulick i-au spus să mergă acasă și să se facă bine. După un tratament agresiv, cancerul a intrat în remisie și sănătatea lui Carr a părut că se îmbunătățește.

Ultima apariție publică cu Kiss a fost la MTV Video Music Awards din septembrie 1991. Nu mult timp după aceea, el a suferit o ruptură de anevrism cerebral și a fost dus de urgenta la spital. Câteva zile mai târziu, el a suferit o hemoragie cerebrală și nu și-a recăpătat cunoștința. Pe 24 noiembrie 1991, Carr a murit la vârsta de 41 de ani. Întâmplător, el a murit în aceeași zi ca Freddie Mercury, solistul trupei britanice de muzică rock Queen, a cărui moarte a atras mai mult atenția mass-media. Carr a fost, de asemenea, în aproape patru ani de relație cu viitorul model/actrita Carrie Stevens la momentul morții sale.

În conformitate cu accesibilitatea lui Carr pentru fanii lui, familia lui a decis să deschidă înmormântarea pentru fani, în timp ce înhumarea să rămână un eveniment privat. Carr este înmormântat în cimitirul Cedar Hill din Orașul Newburgh, New York.

Moștenirea și distincții

Rockology și Rockheads
Fostul chitarist Kiss Bruce Kulick, împreună cu familia lui Carr, a lansat primul și singurul album solo în anul 1999, intitulat Rockology, care a inclus mai multe demo-uri in care Kulick și Carr au lucrat (împreună cu compozitorul și prietenul Adam Mitchell). CD-ul are mai multe melodii cu Carr ca vocalist, precum și pe chitara bas, împreună cu Kulick la chitar și Carr, cu mai multe voci de fundal din partea lui Mitchell. Acest album include "Somebody' Waiting" și "Tiara", o melodie pe care a scris inițial pentru show-ul planificat de desene animate pentru copii numit Rockheads, o parodie a unei trupe de rock cu patru caractere (Slider, Clive, Scruffy și Punky), cu caracteristici și personalități diferite.

Omagii
Ca un tribut adus, grupul a lansat în 1992 Revenge împreună cu ceea ce este declarat a fi singurul solo de tobă pe care Carr l-ar fi înregistrat cu trupa, intitulat "Carr Jam 1981", un jam session înregistrat pentru Music From "The Elder" (partea de chitară a fostului chitarist Kiss Ace Frehley a fost dublată de Bruce Kulick). Foarte mult din solo a fost făcut în timpul concertului din 1980 Unmasked Tour of Europe and Australia, terminându-se în timpul sesiunilor pentru The Elder. Carr a încercat ani de zile să pună mâna pe o copie a solo-ului pentru colecția sa personală, dar cererea lui a fost mereu respinsă de către Bob Ezrin cu scuza că nu știa unde master-ele pentru sesiune. După moartea lui Carr, solo-ul a aparut ca "Carr Jam 1981".

Albumul "Revenge" a fost dedicat lui Carr. El a primit,  de asemenea,un omagiu pe Kiss My Ass și Kissology 2. Cu toate acestea, trupa a refuzat un concert tribut care a fost solicitat de un cerc de fani, la un an după moartea lui. Simmons a declarat, "nu am vrut să fac un concert tribut. Ne-am dedicat albumul în numele lui, dar nici concerte în numele lui. Nu e stilul nostru."

O continuare tribut a fost produs în 1992 numit Eric Carr: Memorialul Tribut. A avut prima transmisie live pe 88.1 FM / WCWP, unde Carr a fost intervievat trei ani mai devreme, în timp ce înregistra Hot in the Shade. Rulând aproximativ 3 ore, tributul a prezentat un re-difuzare a interviului, intercalate cu informații biografice și detalii despre proiecte extracurriculare, împreună cu toate melodiile lansate pe  care Carr le-a scris. Deși a difuzat doar o singură dată, Eric Carr: Memorialul Tribut a fost lansat câțiva ani mai târziu (aparent neoficial) ca un box set, conceput să semene cu albumele solo Kiss. Acesta a prezentat un noua pictură a lui Carr în al său machiaj, dupa modelul rar văzut original de Eraldo Carugati (artistul care a făcut picturile pentru primele patru albume solo Kiss, plus unul pentru Carr, care nu a fost lansat niciodată oficial).

În numeroase turnee solo dupa moartea lui, Frehley ar cânta Breakout" (cu versuri scrise de Carr și Frehley și mai târziu re-înregistrată ca "Carr Jam '81" de pe albumul Kiss Revange) și îl dedică lui Carr, care Frehley speră ''să-l vadă acolo sus". Frehley, de asemenea, a dedicat albumul său  solo Anomaly lui Carr.

Acolo este ascuns un "easter egg" în colecția de DVD-uri Kissology II din 2007 (pe disc-ul trei la sfarșitul creditărilora) se arată o videocasetă realizată de Carr, pe patul de spital, vorbind în camera mulțumind fanilor pentru scrisori și pentru îngrijorarea despre starea lui de sănătate. Îmbrăcat în alb, Carr iese din pat, și începe să mearga pe jos, dar se întoarce și își arată fundul pe cameră în stil rock n' roll.

Pe 21 martie 2011, o carte care a explorat întreaga viață și cariera muzicala a lui Carr a fost lansat, intitulat Povestea lui Eric Carr.

Pe 13 august 2011, pentru a comemora 20 de ani de la moartea lui, un concert tribut a avut loc în Atlanta, Georgia numit Noaptea Vulpii: Concertul Tribut ERIC CARR. Actul principal, sub numele de Little Caesar, a jucat un set de melodii de 90 de minute legat de Carr. Formată în mare parte din melodii KISS din perioada în care era în trupa, incluzând o melodie din Rockology ("Eyes of Love"), plus piese scrise sau co-scrise de Carr dar înregistrate de către alți artiști, cum ar fi "Don't Leave Me Lonely", o piesa inregistrata de Bryan Adams, care a fost scris de Eric pentru includerea pe albumul Creatures  of the Night, dar a fost respins. De asemenea, un album tribut oferind cântece nelansate și interviuri numit Unfinished Business a fost lansat de familia lui. Albumul prezentat membrilor și foștilor membri ai KISS, Twisted Sister, Seether, ZO2, Europe. Albumul a fost lansat pe 8 noiembrie 2011.

Cincisprezece ani de la ziua debutului, el a fost introdus post-mortem în Rock Walk Hall of Fame de la Guitar Center de la Hollywood. Părinții lui Carr, Albert și Connie Caravello, au acceptat  placa în onoarea lui Carr. Fostul chitarist Kiss Ace Frehley a fost introdus în "Rock Walk" în aceeași ceremonie. Amprenta lui Frehley nu a fost adăugată la afișarea Kiss. Consacrarea lui Carr a fost o placă de bronz cu numele său,  autograf și o pictogramă separată a machiajului Fox ce a purtat-o. Ambele au fost adăugate la afișarea Kiss.

În iulie 2005, Carr a fost votat cel de-al zecelea cel mai  bun baterist din toate vremurile de către Planet Radio Rock. Nici unui alt membru al Kiss nu a fost acordat distincția de a face parte dintre cei 10 în categoriile de vocalist, basist sau chitarist. Carr a fost unul din cei doi toboșari americani ce au fost în lista, ceilalți fiind britanici sau canadieni.

Discografie

Cu Kiss
 1981: Music from "The Elder"
 1982: Killers – compilation album featuring 4 newly recorded tracks
 1982: Creatures of the Night
 1983: Lick It Up
 1984: Animalize
 1985: Asylum
 1987: Crazy Nights
 1988: Chikara
 1988: Smashes, Thrashes & Hits – compilation album featuring 2 newly recorded tracks, vocals on "Beth" remake, drum overdubs
 1989: Hot in the Shade
 1992: Revenge – voce de fundal la "God Gave Rock 'N' Roll to You II", drums on "Carr Jam 1981"
 1996: You Wanted the Best, You Got the Best!! – drums on "New York Groove"
 2001: The Box Set
 2002: The Very Best of Kiss
 2004: The Best of Kiss, Volume 2: The Millennium Collection
 2005: Gold

Albume video KISS
 1985: Animalize Live Uncensored
 1987: Exposed
 1988: Crazy Nights
 1994: Kiss My Ass: The Video
 2007: Kissology Volume Two: 1978–1991

Solo
 1999: Rockology
 2011: Unfinished Business

Alte albume
 1979: Lightning (Lightning) – voce de fundal and drums on all tracks
 1983: Bryan Adams (Cuts Like a Knife) – cowrote "Don't Leave Me Lonely"
 1984: Wendy O. Williams (WOW) – cowrote "Ain't None of Your Business", drums on "Legends Never Die"
 1987: Frehley's Comet (Frehley's Comet) – cowrote "Breakout"
 1998: Garbo Talks (Garbo Talks) – drums on "Game of Love"
 2000: Various artists (Prophecy: A Tribute to Eric Carr) – drums on "Your Turn to Cry"
 2008: Faith Circus (Faith Circus) – cowrote "Can You Feel It"

Înregistrări nelansate
Familia lui Carr a declarat că vor lansa materiale scrise și înregistrate între 1980 și 1991, inclusiv următoarele  cântece:
 "Elephant Man"
 "Dial L for Love"
 "Midnight Stranger"
 "Tiara" (Demo)
 "The Troubles Inside You"
Deși familia lui Carr a declarat că inregistrarile vor fi lansate în 2006, au rămas nelansate. Unele dintre piese au fost lansate pe albumul din 2011, Unfinished Business.

Referințe

Nașteri în 1950
Decese în 1991
Americani de origine italiană
Toboșari americani
Nașteri pe 12 iulie
Decese pe 24 noiembrie

Eric Carr


Onela was according to Beowulf a Swedish king, the son of Ongentheow and the brother of Ohthere. He usurped the Swedish throne, but was killed by his nephew Eadgils, who won by hiring foreign assistance.

In Scandinavian sagas a Norwegian king by the same name exists, Áli (the Old Norse form of Onela, also rendered as Ole, Åle or Ale), who had the cognomen  ("from Oppland").

Etymology
The name stems from the Proto-Norse *Anula (diminutive with l-suffix to a name starting with *Anu-, or directly of an appellative , "ancestor").

Beowulf
In the Anglo-Saxon poem Beowulf, Onela plays a central part in the Swedish-Geatish wars. Onela and his brother Ohthere were the sons of the Swedish king Ongenþeow. When the Geatish king Hreðel died, Onela and Ohthere saw the opportunity to pillage in Geatland starting the Swedish-Geatish wars:

The war ended with Ongenþeow's death.

It is implied by the poem that Onela eventually became king, because Ohthere's two sons, Eanmund and Eadgils, had to seek refuge with Heardred, Hygelac's successor as king of the Geats. This caused Onela to attack the Geats. During the battle, Eanmund was killed by Onela's champion Weohstan and Heardred was killed as well, after which Onela returned home.

Eadgils, however, survived and later, Beowulf helped him avenge Eanmund by slaying Onela.

By a conjectural emendation of line 62 of this poem some editors represent Onela as the son-in-law of Healfdene/Halfdan king of Denmark.

Norse sagas
The animosity between Eadgils and Onela also appears in Scandinavian tradition. In the Norse sagas, which were mostly based on Norwegian versions of Scandinavian legends, Onela seems to appear as Áli of Uppland, and is called Norwegian. By the time Ynglingatal was used as a source by Snorri Sturluson, there appears no longer to have been a Scandinavian tradition of Áli as a relation of Eadgils.

The earliest extant Scandinavian source where Onela appears is the 9th century skaldic poem Ynglingatal, Eadgils (Aðils) is called Onela's enemy (). Ála is the genitive case of Áli, the Old Norse form of the name Onela.

In Skáldskaparmál, compiled by Snorri Sturluson and in Arngrímur Jónsson's Latin summary of Skjöldunga saga, the battle hinted at in Beowulf is treated in more detail.

Snorri first quotes the Kálfsvísa but only small parts of it:

Snorri then relates that Aðils was in war with a Norwegian king named Áli, and they fought in the Battle on the Ice of Lake Vänern. Aðils was married to Yrsa, the mother of Hrólfr (Hroðulf) and so sent an embassy to Hrólfr asking him for help against Áli. He would receive three valuable gifts in recompense. Hrólfr was involved in a war against the Saxons and could not come in person but sent his twelve berserkers, including Bödvar Bjarki. Áli died in the war, and Aðils took Áli's helmet Battle-boar and his horse Raven. The berserkers demanded three pounds of gold each in pay, and they demanded to choose the gifts that Aðils had promised Hrólfr, that is the two pieces of armour that nothing could pierce: the helmet battle-boar and the mailcoat Finn's heritage. They also wanted the famous ring Svíagris. Aðils considered the pay outrageous and refused.

In the Ynglinga saga, Snorri relates that king Eadgils fought hard battles with the Norwegian king who was called . They fought on the ice of Lake Vänern, where Áli fell and Adils won. Snorri relates that much is told about this event in the Skjöldunga saga, and that Adils took Hrafn (Raven), Áli's horse.

The Saga of the Skjöldungs is lost but in the end of the 16th century, Arngrímur Jónsson saved a piece of information from this saga in Latin. He wrote: There was animosity between king Adils of Sweden and the Norwegian king Áli of Uppland. They decided to fight on the ice of Lake Vänern. Adils won and took his helmet, chainmail and horse.

 Notes

 Secondary sources
Nerman, B., Det svenska rikets uppkomst''. Stockholm, 1925.

6th-century deaths
Characters in Beowulf
English heroic legends
People whose existence is disputed
Scandinavian folklore
Semi-legendary kings of Sweden
Year of birth unknown

Onela


Mazak (Trigloporus lastoviza), Kırlangıç balığıgillerden, Atlantik Okyanusu, Akdeniz ve Marmara denizinde yaşayan, kırmızı renkli bir balık.

Chelidonichthys
Asgari endişe altındaki türler

Mazak