A strike is a directed, forceful physical attack with either a part of the human body or with a handheld object (such as a melee weapon), intended to cause blunt or penetrating trauma upon an opponent.

There are many different varieties of strikes. A strike with the hand closed into a fist is called a punch, a strike with a fingertip is called a jab or poke, a strike with the leg or foot is called to as a kick, and a strike with the head is called a headbutt. There are also other variations employed in martial arts and combat sports.

"Buffet" or "beat" refer to repeatedly and violently striking an opponent; this is also commonly referred to as a combination, or combo, especially in boxing or fighting video games.

Usage
Strikes  are the key focus of several sports and arts, including boxing, savate, karate, Muay Lao, taekwondo and wing chun. Some martial arts also use the fingertips, wrists, forearms, shoulders, back and hips to strike an opponent as well as the more conventional fists, palms, elbows, knees and feet that are common in combat sports. Other sports and arts, such as wrestling employ no strikes in focusing on grappling techniques.
There is also a form of karate called goju ryu which focuses on pressure points (joints) in the legs and arms.

Hands and arms
Arm strikes is the act of striking with some part of the palm, knuckle, arm, elbow, or shoulder. This is usually the elbow, the hand, the forearm, or the back of the wrist.

Open-hand

Palm
A strike using the palm of the hand. Whether the hand is open or the fingertips are folded against the bottom knuckles, palm strikes hit with the bottom part of the palm, where the hand meets the wrist. The hand is held perpendicular to the wrist to avoid hitting the softer inner wrist tissue against the target.

The bottom ridge of the palm is a surprisingly solid striking surface, and can do just as much damage as a closed fist when utilized properly (some studies have shown that a palm strike actually can produce more energy than a punch), with far less risk of injury to the striker's own hand.

The palm strike is useful as it is thrown in a more relaxed manner than a clenched fist. This is because clenching the fist shortens the extensor muscles of the wrist which counter the action of flexor muscles of the wrist used in punching. Many martial arts teach to keep the fist clench relaxed until impact in order to maximize the speed of the punch.

Targets are numerous and some examples include the nose, jaw, ears, back of the head, the groin, the kidneys, the temples and abdominal cavity. Some combat sports, such as Pancrase, have forbidden strikes using the clenched fist but permitted strikes using the palm.

Slap

Use a stiff arm as an example, from a standing position, left hand up in guard and right hand at your side, shoot your right arm upward hitting with the forearm, since the other hand has to check low let it pass by the bicep of the right arm, as you add more power and speed you end up slapping your bicep on the way by.

Knife hand

A strike using the part of the hand opposite the thumb (from the little finger to the wrist), familiar to many people as a karate chop, Shuto or Tegatana. This refers to strikes performed with the side of the knuckle of the small finger.

Suitable targets for the knife hand strike include the mastoid muscles of the neck, the jugular, the throat, the collar bones, the 3rd vertebra (key stone of the spinal column), the upper arm, the wrist (knife hand block), the elbow (outside knife hand block), and the knee cap (leg throw).  In many Japanese and Chinese martial arts systems, the knife hand is used to block as well as to strike.

Ridge hand

By tucking the thumb into the palm, a striking surface called the ridge-hand, or reverse knife-hand is formed, extending a few inches along the inside of the hand below the first knuckle of the first finger.  Ridge-hand strikes commonly are delivered with a hooking motion, or with a straight arm swinging sideways.

Suitable targets include the mastoid muscles of the neck, the jugular, throat, nose, jaw, the eyes, and the groin. The ridge hand is generally considered obsolete in the martial arts and highly circumstantial . The conditioning required to effectively use it is usually better suited towards basic conditioning of other more natural parts of the body, such as punching or kicking. For example, the buckling that can occur on an unconditioned and sometimes even highly conditioned fighter when using the technique and slightly missing the main targets (eyes, neck, or nose) can do more damage to the striker, even when he hits decent targets instead, like the jaw or forehead . As such, it is considered  a high-level and highly-circumstantial technique in the martial arts that still teach the technique, such as most forms of karate, tae kwon do, jujitsu, and kung fu.
The ridge hand technique is very swift and when mastered can be a formidable technique, it was used successfully by Ian Fergusson (currently 7th degree Tae Kwon Do Master) in the 1981 Tae Kwon Do championships in Argentina earning him an individual bronze medal and contributed to the team international gold medal.

Spear hand

Delivered just as with a punch except that the hand is held open like with a knife hand. The intended striking area are the tips of the fingers. The ideal targets are the eyes and throat. This technique is generally unsuitable against most other targets due to the high probability of it breaking one's fingers. It does have the added advantage of increasing the range of normal hand striking by 3–4 inches or so as opposed to punching, backfisting, or hammer fisting. It is considered a high-level technique requiring enormous conditioning, but even accidental spear fingering can be quite devastating on the eyes such as punching mistakes seen in modern MMA circuits.

Closed-fist

Punch

A strike utilizing the hand with the fingers closed into a fist and striking with the knuckles (as opposed to the hammer fist described below). There are various methods of punches, including but not limited to the straight lead, the backfist, the jab, and the vertical punch.

Hammerfist

The hammerfist is a strike with the bottom of a clenched fist, using an action like swinging a hammer, but can also be used horizontally like a backfist strike using the bottom fist.

This strike will not damage the bones of the hands as there is no compression of the knuckles or metacarpals, and there is no leverage to bend the wrist.

The hammerfist strikes cricket ball sized areas on the body, hence is particularly effective for striking the occiput, the temples, the nose, the mandible, the wrist (for blocking punches), the testicles, the sternum, and the ear (although a cupped hand is more effective). The hammerfist is sometimes used during "ground-and-pound" striking in mixed martial arts to avoid damaging the bones of the hand.

The hammerfist can also be used to counter grappling charges wherein the assailant goes low, grabs the defender's legs, and gives the defender a concussion to the back of the head. It is a non-lethal alternative to performing a karate-chop on the assailant's exposed neck.

Extended knuckle

Hand strikes can be delivered with an extended knuckle, rather than the classic fist configuration used for a traditional punch.  One of the fingers is moved forwards so that the impact is made with the knuckle, concentrating force onto a smaller area. This kind of strike is optimized for attacks to pressure points.
Deriving from traditional and ancient Kung Fu, such striking was considered high level technique for advanced students/inheritors of the art. The accuracy required alongside the conditioning requirements (similar to the knuckles for traditional punching) put it as a circumstantial technique and not as a standard one.

Some modern martial arts, such as Krav Maga, Aikido, Hapkido, deliver this strike to the back of the hand while being held. It puts pressure on the small bones of the opponent's hand, causing its grip to loosen. This lets the practitioner transition smoothly into a small joint manipulation technique. However, its effectiveness when the opponent is aware that a fight is occurring has been disputed, with evidence hard to obtain due to the nature of the art and its disuse in sport, combat, sparring, or matches.

Elbow

An elbow strike is any type of attack utilizing the adjoining bones of the humerus and the forearm. They can either be linear or circular, and can be used in similar fashion to a standard hook, uppercut, or overhand. Elbow and knee strikes, especially when delivered from a clinch are generally associated with southeast asian boxing(Pradal Serey and Muay Lao).

Shoulder
A shoulder strike (also referred to as a shoulder butt) is a strike with the anterior part of the shoulder. The shoulder strike can be used against the head of the opponent in close positions such as in a clinch or ground fighting, but is generally not considered to have knockout power. However, as used as a fulcrum for a joint hyperextention, such as an arm lock in classic jujitsu from stand-up or ground positions, can serve well to break said joint either when being the surface that an elbow is slammed upon or as a surface to balance out the break much as the thigh is for the juji-gatame in judo.

Feet and legs

Leg strikes are a physical strike using the ball of the foot, heel, shin, knee or thigh (the latter is also known as a knee strike). This attack is often used in hand-to-hand combat, especially in stand-up fighting.

Kick

Kicks play a significant role in many forms of martial arts, such as Taekwondo, Karate, Kung fu, Vovinam, Kickboxing, Muay Thai, Capoeira, Silat, and Kalarippayattu.

Front kick

Delivering a front kick involves raising the knee  and foot of the striking leg to the desired height, also known as chambering, and extending the leg to contact the target, typically with the upper body straight and balanced. The actual strike is usually delivered by the ball of the foot. Thrusting one's hips is a common method of increasing both reach and power of the kick; depending on practitioner's particular needs, a front kick may involve more or less body motion. Front kicks are typically aimed at targets below the chest: abdomen, thighs, groin, knees or lower, however advanced practitioner have the capability of striking head-level targets with the front kick.

Side kick
The side kick refers to a kick that is delivered sideways in relation to the body of the practitioner. There are two areas that are commonly used as impact points in sidekicks: the heel of the foot and the outer edge of the foot. The heel is more suited to hard targets such as the ribs, stomach, jaw, temple and chest. A sidekick is performed by first chambering the kicking leg diagonally across the body, then extending the leg in a linear fashion toward the target, while flexing the abdominals.

Roundhouse kick

Also referred to as a round kick, this is the most commonly used kick in combat sports due to its power and ease of use.  In most traditional martial arts, the instep is used to strike, whereas in Muay Thai, kickboxing and mixed martial arts the shin is used. To execute, the attacker swings their leg sideways in a circular motion, kicking the opponent's side with the front of the leg, usually with the instep, ball of the foot, toe, or shin. An important variation is the downward roundhouse kick, nicknamed the Brazilian Kick from recent MMA use: A more pronounced twist of the hips allows for a downward end of the trajectory of the kick that is very deceiving.

Knee

A knee strike (commonly referred to simply as a knee) is a strike with the knee, either with the kneecap or the surrounding area. The most common is the straight knee strike, often employed from a clinch or double collar tie, targeting anywhere from the groin to the head. Variants include the curved knee strike, which is similar to a roundhouse kick, and the jumping or flying knee.

Stomp

Others
While less common, other parts of the body are used in specific strikes.

Bottom
In a bottom strike, as taught by Impact self-defense and other self-defense systems, the defendant drives his or her hips and bottom region backward into an attacker holding them from behind in order to cause the attacker to off-balance and bend forward and possibly cause pain by striking the groin or midsection forcefully. While causing minimal striking damage on average, the attack can serve to develop a superior and/or freed position for the defendant.

Headbutt

A headbutt is a strike with the head, typically involving the use of robust parts of the cranium as areas of impact. Effective headbutting revolves around striking a sensitive area with a less sensitive area, such as striking the nose of an opponent with the forehead. It is known as a risky maneuver: a misplaced headbutt can cause more damage to the person delivering the headbutt than to the person receiving it.

Hip and shoulder check
Checking involves striking with the side of the body, at the hip or shoulder, by shifting your balance and pushing with the furthest foot to drive the body into the opponent with force. While these movements are used extensively in ice hockey (see checking (ice hockey)) they can be performed equally well on dry ground and are part of various self-defense techniques. These strikes rarely cause damage, but are used to off-balance or knock an opponent down. However, when applied with ample power and to a vulnerable region they can cause pain, for example, hitting an opponent with the shoulder to the nose, striking the upper Quadriceps femoris muscle with the hip, or driving the shoulder into the opponent's solar plexus region.

The use of shoulders can also involve charging at the opponent at running speed, similar to a ram or tackle, though a short charge is possible where the attacker simple lunges straight at their opponent with their shoulder. These moves are generally unrefined and unprofessional, since they have a big tendency to miss, rely on brute force more than anything and usually require a run-up. If the charger does hit its intended target however, it can cause both pain and recoil to the target, knocking them over with the striker's kinetic energy being transferred to them and falling over as a result of the force or pain.

Principles
Strikes in Asian martial arts and Western boxing have many of the same principles in common.  These principles apply to strikes with most parts of the human body.  These principles are typically learned by martial artists through multiple repetitions under the supervision of a qualified instructor.  Many martial arts and texts include these principles, such as karate and Jeet Kune Do. This is only a partial list.

 Timing of muscular tension: The striker relaxes to the extent possible during the strike, tensing the muscles of much of the body only at the time of impact, then relaxing again to recoil the striking part.  Relaxation enables the strike to achieve the greatest possible velocity during travel, while rigidity at impact allows the maximum transfer of energy.
 Breath control: Practitioners may include a kiai or shout, to help tense the muscles at impact and distract or frighten the opponent. Strikers generally exhale as the strike nears the target.  Breath control is also important to relax the body when not attacking; novice strikers often waste significant energy because they are tense at inappropriate times .
 Penetration: Strikes should aim for a point 4–6 inches (10–15 cm) behind the target surface, to impart the most energy into the target.  The striker in combat should attempt to strike through the target area, not just contact the surface. An example of increase penetration is in turning the fist as it is thrown, a very natural punching technique that the amount of turn depends on the position be it either as an attack, defense, or counter. Instinctive punching, boxing, along with most martial arts uses this type of punching aside from Wing Chun and Capoeira who favor adding slightly more speed at the cost of moderate power loss .
 Focus: Strikes should channel force through a small area of the attacker's body.  For example, this is the knuckles of the middle finger and index finger during a karate reverse punch, or the crescent/blade of the foot in a Tae Kwon Do side kick technique.  Focus helps in achieving proper penetration and in maximizing the damage at the point of impact.
 Kinetic linkage / Summation of force: Muscles are activated in a precise sequence to maximize the force generated. Strikes should generally be thrown with some measure of shifting body weight supporting the blow, as opposed to just the striking arm or leg.  For example, the traditional boxing jab is made more forceful by driving off the rear leg and shifting body weight into the blow, while twisting the trunk and shoulder to further enhance the striking force.
 Footwork: Proper footwork is used to enable the proper balancing of the body, to support combinations of strikes and launch strikes from the proper angle or distance.  This is among the most complex elements of striking, as power ultimately flows from the legs in striking and optimizing the ability to throw combinations involves precise footwork.
 Gravity: Strikes that go from high to low like hammerfists, downwards elbows, and stomp kicks see their force enhanced by gravity.

Strategies
Besides applying the mechanical elements described above, strikers use particular strategies to help ensure their strikes are effective. Among these strategies are:

 Combinations: Strikers may combine techniques in a series to ensure one or more strikes impact their opponents.  These attacks are thrown at various targets on the body, with the greatest force typically thrown with a particular technique in the sequence.
 Level of attack: The height of attack is often varied, such as a jab to the head followed by a kick to the ribs.  By varying the level of attack, strikers open the guard of their opponent.
 Timing and Rhythm: Experienced strikers learn through repetition and muscle memory when (not just how) to launch particular strikes, based on the circumstances they are facing.  Fights and fighters may have ebbs and flows in momentum and action that become predictable.  Disrupting this flow may give the striker an advantage.
 Direct line: "Telegraphing" refers to moving the striking body part prior to actually launching the blow.  Telegraphing signals the intent to the opponent and increases the likelihood the strike will not be effective.  In general, the striking weapon should move first, with the body driving behind it. This requires proper distancing and footwork.
 Deception: Strikers use feints or distractions to disguise the timing or direction of their attacks.  Stomping the foot, noise, frequent hand movement, head movement, switching the guard position, etc. are common feints.  Using feints, then attacking at multiple levels and with various techniques may help deceive the opponent, defeating their guard.
 Dominant angle of attack: Achieving a positional advantage relative to your opponent. UFC champion Anderson Silva wrote: "The ultimate goal in fighting is to utilize footwork to acquire a dominant angle of attack." He defines this as "...a position from which you can strike your opponent, and your opponent is out of position to hit you with a strike...you want your hips facing your opponent and your opponents hips facing away from yours."

Risks
The human hand is made up of many small bones which may be damaged by heavy impact. If a hard part of the opponent's body or other hard object is inadvertently struck, the metacarpals may splay on impact and break.  Boxers tape their hands so as to hold the metacarpals together and keep them from splaying. One can toughen one's bones by striking objects to induce osteoclasts (cells which remove bone) and osteoblasts (which form bone) to remodel the bone over the struck area increasing the density of bone at the striking surface. For more information on bone remodeling, see Wolff's law.

The wrist must also be kept in proper alignment during a fist strike. If the wrist bends on impact, it can easily be sprained, dislocated or broken. Boxers tape their wrists to reduce wrist flex.

See also

 Makiwara
 Poke
 Punching bag
 Atemi
 Varma kalai

References

External links

Video examples
Highlights - 1988 Olympic Gold Medalist Myung Sam Jang - Examples of Footwork and Kicking
Anderson Silva - Examples of Basic Striking and Combinations

Martial art techniques
Strike (attack)
Pain infliction methods

Strike (attack)


Thainara Karoline Faria (Araraquara, 7 de dezembro de 1994), mais conhecida como Thainara Faria, é uma advogada e política brasileira, filiada ao Partido dos Trabalhadores (PT). Nas eleições de 2022, foi eleita deputada estadual de São Paulo.

Biografia

Formação acadêmica e primeiros anos
Nascida em família humilde, em Araraquara, formou-se em Direito na Universidade de Araraquara (UNIARA) após conseguir acessar o Programa Universidade para Todos (ProUni).

Trajetória política
Filiada ao Partido dos Trabalhadores (PT), em 2016, foi eleita para o cargo de vereadora no município de Araraquara, no interior do estado de São Paulo após ser eleita com 1.572 votos. No ano de 2020, foi reeleita ao cargo ao receber 1.838 votos, tornando-se a candidata mais votada no pleito.

No ano de 2022, disputou uma cadeira na Assembleia Legislativa de São Paulo (Alesp), quando foi eleito após angariar 91.388 votos.

Desempenho eleitoral

Naturais de Araraquara
Advogados do estado de São Paulo
Políticos do estado de São Paulo
Deputados estaduais de São Paulo
Mulheres de São Paulo na política
Membros do Partido dos Trabalhadores
Advogadas do Brasil
Políticos LGBT do Brasil
Bissexuais

Thainara Faria


Kirman Selçukluları, (1041-1187) Çağrı Bey'in oğlu Kavurt, Selçukluların Kirman kolunun başı idi. İran'ın güney kısmında yer alan Kirman'dan başka Fars, Hürmüz ve Umman'ı da zapt etmiştir. Umman'ın fethi Selçuklularca yapılmış ilk deniz aşırı seferdir.

Daha sonra birkaç kez daha taht için hak talebiyle isyan eden Kavurt Sultan, Melikşah tarafından boğdurulmuştur. Onun yerine geçen oğulları Selçuklulara bağlı kalmışlardır.

Bir ara Gurluların hâkimiyetine giren Kirman Selçuklu Devleti, 1187'de Oğuzlar'dan Dînar tarafından ortadan kaldırılmıştır.

Kirman Selçukluları'nın soyağacı

Selçuklular
İran tarihi

Kirman Selçukluları


Avusturya Halk Partisi (Almanca Österreichische Volkspartei; kısaca ÖVP), Katolik çizgisi ile Avusturyalı muhafazakâr ve liberal bir siyasi partidir. 630.000 üyesi ile ülkenin büyük partileri arasındadır.

17 Nisan 1945'te Leopold Kunschak, Hans Pernter, Lois Weinberger, Leopold Figl, Julius Raab ve Felix Hurdes tarafından Viyana'da kuruldu.

Seçim sonuçları

Ulusal Konsey

Avrupa Parlamentosu

Parti liderleri
 Leopold Kunschak (1945)
 Leopold Figl (1945-1952)
 Julius Raab (1952-1960)
 Alfons Gorbach (1960-1963)
 Josef Klaus (1963-1970)
 Hermann Withalm (1970-1971)
 Karl Schleinzer (1971-1975)
 Josef Taus (1975-1979)
 Alois Mock (1979-1989)
 Josef Riegler (1989-1991)
 Erhard Busek (1991-1995)
 Wolfgang Schüssel (1995-2007)
 Wilhelm Molterer (2007-2008)
 Josef Pröll (2008-2011)
 Michael Spindelegger (2011-2014)
 Reinhold Mitterlehner (2014-2017)
 Sebastian Kurz (2017-günümüz)

Kaynakça

Halk Partisi
Hristiyan demokrat siyasi partiler
Katolik partiler
Avrupa Halk Partisi
Uluslararası Demokrat Birliği
1945'te kurulan siyasi partiler

Avusturya Halk Partisi


Aquiles Serdán (1877 - 1910) fue un revolucionario mexicano, partidario de Francisco I. Madero y opositor al gobierno de Porfirio Díaz, muerto al intentar un alzamiento precursor de la Revolución Mexicana, en su honor se denominan varios lugares de México:

 Aquiles Serdán (Chiapas), localidad del estado de Chiapas;
 Municipio de Aquiles Serdán, municipio del estado de Chihuahua;
 Aquiles Serdán (estación), estación del Metro de la Ciudad de México de la línea 7;
 Aquiles Serdán (Xalisco), un ejido de dicha localidad.

Aquiles Serdán (desambiguación)


An Sputnik 1 (Rinuso: Спутник-1) in usa nga kalarakan nga Oktubre 4 han 1957 nga Unyon Sobyet nagin syahan nga satelayt artificial nga kasaysayan ha kalibotan, ngan syahan liwat namatay ha orbita.

af:Spoetnik
fa:اسپوتنیک-١
it:Sputinik 1
pnb:1سپوتنک

Sputnik 1


Bridge of Weir is a village within the Renfrewshire council area and wider historic county of Renfrewshire in the west central Lowlands of Scotland.

Lying within the Gryffe Valley, Bridge of Weir owes its name to the historic crossing point that it provided over the River Gryffe. The village was initially formed around industries such as cotton and leather, reliant on the power of the river. These industries brought about its expansion in the 18th century in land attached to the 15th century Ranfurly Castle situated between the two established parishes of Kilbarchan and Houston and Killellan. A rail connection, as part of the Glasgow and South Western Railway, in the 1860s, significantly supported the village's development.

Today Bridge of Weir serves largely as a dormitory settlement for nearby Glasgow and Paisley, maintaining a commercial centre of its own and some light industry and agriculture. It remains well known for its leather production, which has continued since the first industry emerged.

History

Toponymy

The name of Bridge of Weir () is first recorded in the early 18th century before a significant settlement was constructed in the area. The 'weir' is a reference to a salmon weir which used to be located on the Gryffe. An older name provided for the village is "Port o'Weir", implying a river crossing; this name remained in some use even after the current name had been adopted.

Early history
Bridge of Weir was historically a rural area divided between the parishes of neighbouring Houston and Killellan and Kilbarchan on either side of the River Gryffe. Growing out of the lands of the 15th century Ranfurly Castle, the village emerged later than its neighbours among a number of small farms that occupied the area.

The earliest economy of the village was centred on the Renfrewshire cotton industry. From the late 18th century, the River Gryffe was exploited to power cotton mills. The bridge at Bridge of Weir was constructed at Burngill around 1770 and was considerably upgraded and widened in 1892 to allow for two-way traffic. It was finally demolished in 1964, with a more modern structure created. The bridge owes its construction to being on the route between the significant towns of Greenock and Paisley, with a Great Road constructed between the two in 1794.

Leather also emerged as a local product, with the village supporting three tanneries. The leather industry survives to this day, now on a single site, in the form of a highly successful, modern facility with five Queen's Awards for International Business.

Later expansion
The Glasgow, Paisley and Johnstone Canal provided an initial link for Renfrewshire industry to its wider urban centres. The former canal provided a route for the later expansion of the railway to nearby settlements. From 1864, the Bridge of Weir Railway provided a rail link to Johnstone through the Bridge of Weir railway station in the village. From 1869, the line was incorporated into the wider Greenock and Ayrshire Railway, extending to Kilmacolm and beyond to Greenock. This railway substantially altered the character of the village and contributed to its forthcoming affluence. The railway closed  on 10 January 1983 and now forms part of the Clyde to Forth cycle route (National Cycle Route 75).

Economy
Bridge of Weir is surrounded by agricultural lands, with traditional industries being cotton milling and leather tanning. The earliest cotton mills were built in the late 18th and early 19th centuries on the banks on the River Gryffe. Today, the town's golf courses and fishing attract visitors and there the village has a commercial centre with retail stores, restaurants and public houses.

Leather
From the 18th century, the waulking mill was used in the production of leather with the Burngill Mill having been recorded in 1770. It was purchased by Andrew Muirhead in 1870 whose family had been in the leather industry in Glasgow for several generations. In 1905, Arthur Muirhead set up a further leather mill at the Laigh Mill (renamed the Clydesdale Works) and founded the Bridge of Weir Leather Company. Despite having several premises in the past, since the beginning of the 21st century, the company's business has been consolidated at the Locher and Baltic Works.

The leather works continue to serve as a large employer in the area and trade their goods across the world. Some notable customers include:

In 1989, the benches of the British Parliament's House of Commons and House of Lords chambers in Westminster were reupholstered using Bridge of Weir leather.
 Bridge of Weir leather has upholstered many famous ocean liners, including Cunard's Queens Mary, Elizabeth, Elizabeth 2 and Victoria. Azimut Yachts and Sunseeker are also customers of Bridge of Weir Tannery.
The Old Bailey, and many other notable public buildings around the world feature their leather.
 Several major airlines, including British Airways (including the Concorde), Virgin, Cathay Pacific, KLM, Malaysia Airlines, Singapore Airlines, and Qantas
 Automobile customers of Bridge of Weir leather include Aston Martin, Bentley, DeLorean, Jaguar, Land Rover, Lincoln, McLaren, Mercedes-Benz, Rolls-Royce, Saab, and Volvo. Also, some of Ford's Model T (that were UK built) were upholstered with Bridge of Weir leather.

Governance
Bridge of Weir is part of the council area of Renfrewshire, as well the historic county of Renfrewshire which has wider boundaries and retains some official functions, for example as a registration county and lieutenancy area.

For elections to Renfrewshire Council, Bridge of Weir is part of ward 10, named 'Bishopton, Bridge of Weir and Langbank', which elects three of Renfrewshire's forty councillors. The ward results in the most recent election are:

Bridge of Weir also has one of Renfrewshire's twenty-seven community councils representing the village.

Culture and community

Recreation
Bisected by the River Gryffe, angling is available within the village. The river hosts brown trout, grayling and occasionally Atlantic salmon. Numerous outdoor pursuits are available at the nearby Clyde Muirshiel Regional Park. National Cycle Route 75 runs through the village.

The village is also known for its golf history. At one point there were five golf courses in the vicinity; today there are two remaining: the Old Course Ranfurly and the Ranfurly Castle golf clubs.
There was a thriving ice hockey team from around 1895 and in 1935 were Scottish National League Champions.

Notable people
Leslie Green, jurisprudential theorist, was born here.
William Quarrier Kennedy, geologist, was born here in 1903
John Lyle, educated here, in 1843 migrated to Wisconsin, where he became a farmer and politician, serving in the Wisconsin State Assembly and as "Chairman" (analogous to mayor) of his township
Sheila Reid, actress, was born in the town in 1937, but spent much of her youth in England.
Patrick Gallacher, was born in the town in 1909. With Sunderland AFC, he won the English First Division League Championship in 1936 and the FA Cup in 1937. He made one appearance for Scotland in 1934.

See also
 Ranfurly

References

External links

Bridge of Weir Community Council

Villages in Renfrewshire
Strathgryffe

Bridge of Weir


est un diplomate, politicien et athlète japonais. Il est notamment le dernier président du conseil de la Concession de Shanghai après le retrait des britanniques et des américains pendant la seconde Guerre mondiale. Ministre des affaires étrangères du Japon entre 1952 et 1954, il a contribué au rétablissement de la coopération entre le Japon et les États-Unis après la Guerre.

Il est le frère cadet de Kyūjirō, également politicien et fondateur de la marque de bicyclette Fuji.

Il est le grand-père de la patineuse Kyoko Ina.

Jeunesse
Katsuo naît le 10 juillet 1897 à Kanagawa, dans le centre du Japon, 10ème fils de . Après des études d'économie à l'Université de Tokyo, il rejoint le ministère japonais des Affaires étrangères.

Carrière sportive
Katsuo pratique la course à pied en compétition. Il s'illustre notamment aux Jeux de l'Extrême-Orient où il remporte le mile à Shanghai en 1921, puis réalise le doublé mile / demi-mile à Osaka en 1923. Dans la foulée, alors en poste à Paris, il participe aux Jeux Olympiques de 1924 et se qualifie pour la finale du 5 000 m avec un temps de 15 min 22 s 2. Pendant la finale, il s'évanouit à cause de la chaleur et doit être emporté par l'équipe médicale.

Carrière consulaire
Au début des années 30, la carrière internationale de Katsuo s'accélère. Il rejoint d'abord l'ambassade du Japon à Washington en fonction de deuxième secrétaire. Puis il se rend en Chine à l'aube de la guerre sino-japonaise. Il devient consul général du Japon à Nankin après la chute de la capitale chinoise en 1937 et sur fond de climat extrêmement violent. En tant que consul, il n'est cependant pas jugé impliqué directement dans les massacres qui suivront.

En 1938, il occupe le poste de consul à Canton, puis de 1939 à 1941 à Hong Kong.

Début janvier 1942, il est nommé président du conseil municipal de Shanghai. La ville est à l'époque une concession internationale dont la présidence se partage entre les britanniques et les américains. Au début de la guerre du Pacifique, les troupes japonaises occupent la ville et les autres nations sont contraintes de l'abandonner. Katsuo devient alors le seul, et dernier, président japonais. Le commissaire général G. Godfrey Philips démissionne également le 1er mars 1942 et Katsuo reprend son rôle à titre honorifique. Il garde ses fonctions jusqu'en 1943 à la dissolution du Conseil municipal.

1945 sonne la fin de la guerre. Katsuo participe alors aux négociations de reddition entre les émissaires japonais et les responsables militaires américains à Manille ainsi que sur l'île de Iejima. Il est également présent au côté du premier ministre Mamoru Shigemitsu lors de la capitulation japonaise officielle le 2 septembre 1945 à bord de l'.

Carrière politique d'après-guerre

Au lendemain de la guerre, Katsuo présente sa démission mais il est rappelé par le nouveau ministre des affaires étrangères Shigeru Yoshida pour faire partie de son ministère. Il est par ailleurs élu à la Chambre des représentants en 1949. En 1950, il est nommé secrétaire en chef du Cabinet et ministre d'État par Shigeru, devenu alors Premier Ministre. Pendant cette période, il signe avec l'assistant au secrétaire d'état américain Dean Rusk l'accord de statut des forces (SOFA) entre le Japon et les États-Unis.

En 1952, bâtissant sur son expérience diplomatique, il est nommé ministre des affaires étrangères : il occupe le poste jusqu'en 1954, année où il signe avec les États-Unis l'important accord d'assistance mutuelle à la sécurité (MSA) concluant ainsi les travaux d'Hayato Ikeda. Bras droit fidèle du premier ministre Shigeru, il est considéré comme pro-américain : il soutient notamment la campagne nucléaire dans l'atoll de Bikini, l'année même où survient le scandale du thonier Daigo Fukuryū Maru.

Enfin, d'avril 1961 à juillet 1963, il représente le Japon aux Nations unies, ce qui est vu à l'époque comme une initiative japonaise visant à renforcer leur délégation.

Famille notable
Le frère aîné de Katsuo, , fonde la marque de bicyclette encore connue aujourd'hui sous le nom de Fuji. Katsuo en assumera par ailleurs la présidence dans les années 50.

Katsuo est marié à , deuxième fille du vicomte , avec qui il a deux enfants : un fils, Taro, et une fille, Yoshiko.

Yoshiko est la mère de la patineuse artistique nippo-américaine Kyoko Ina.

Références

Liens externes

Étudiant de l'université de Tokyo
Ambassadeur japonais auprès des Nations unies
Membre de la chambre des représentants du Japon
Ministre japonais des Affaires étrangères
Ministre japonais
Athlète (homme) aux Jeux olympiques d'été de 1924
Coureur de fond japonais
Coureur de demi-fond japonais
Naissance en juillet 1897
Décès en octobre 1965
Pages avec des traductions non relues
Décès à 68 ans

Katsuo Okazaki


Tarja Kaarina Halonen (d. 24 Aralık 1943, Helsinki), Fin siyasetçi.

Finlandiya'nın 2 dönem devlet başkanı (cumhurbaşkanı) olarak seçildi. 1 Mart 2000'de seçildikten sonra 29 Ocak 2006'da tekrar seçildi ve görev süresi 1 Mart 2012'de doldu. Finlandiya'nın 11. cumhurbaşkanı ve ilk kadın cumhurbaşkanıdır.

Birinci dönem cumhurbaşkanlığından sonra Dr. Pentti Arajärvi ile common-law bir şekilde evlendi.

Geleceğin Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri olabileceğini belirtmiştir.

Kaynakça

|-

|-

|-

1943 doğumlular
Helsinki doğumlu siyasetçiler
Finlandiya cumhurbaşkanları
Yaşayan insanlar
Fin kadın siyasetçiler
Finlandiya dışişleri bakanları
Finlandiya adalet bakanları
Altın Kartal Nişanı sahipleri
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Vytautas Nişanı sahipleri
Kadın adalet bakanları
Kadın dışişleri bakanları
Kadın devlet başkanları

Tarja Halonen


المَدَّور. أحد أنواع التمور التونسية، يتميز بطوله إذ يكون في حجم القصبي، وهو تمر جاف يسهل نقله وتخزينه، وينضج متأخرا نسبيا في شهر نوفمبر.

تمور تونسية
نخيل

المدور (تمر)


Abdülbaki Nusret Hızır, (d. 1899, İstanbul) - (ö. 8 Mart 1980, İstanbul) Türk eğitimci, akademisyen ve felsefeci .

İlgi alanı dil, mantık, tarih, bilim felsefesi üzerine yoğunlaşmış bir felsefecidir. Bilimle felsefe arasındaki ilişkiyi incelemiş, felsefenin bilimselleşmesi gerektiğini savunmuştur. Hans Reichenbach'ın bilimsel felsefe ve lojistik ekolünün temsilcisi kabul edilir.

Hayatı

Nusret Hızır, 1899'da İstanbul'da doğdu. İstanbul'da bir Fransız Lisesi'ni bitirdikten sonra Mühendis Mektebi'nde elektrik mühendisliği eğitimine başladı. I. Dünya Savaşı'nın başlaması üzerine askere alındı. Savaştan sonra dokuz yıl Almanya'da fizik, matematik, müzik ve felsefe öğrenimi gördü. Bir çok alanda bilgisini artırıp, çok yönlü bir kültür birikimi edindi; ancak hiçbir okuldan mezun olmadı. 1934'te İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nde Hans Reichenbach'ın asistanı oldu.  O sırada aynı  fakültede görev yapan pedagog Neriman Hilal ile evlendi, bu evlilikten bir oğlu oldu.

Ankara'ya yerleşerek 1937-1942 arasında Türk Tarih Kurumu'nda uzman olarak çalıştı. 1941-1948 arasında dünya klasiklerinin çevrilmesinden sorumlu "Tercüme Odası" adlı kurulda bulundu.  Erasmus, Leibniz, Nietzsche gibi bazı düşünürlerin yapıtlarını Türkçeye çevirdi.  Hasan Ali Yücel'in teşvikiyle 1942'de  dışarıdan doçentlik sınavlarında girdi; "Bünye tahliline ve bu tahlilin Condillac'rn tarih görüşüne tatbikine dair" adlı çalışması ve Buffon ve Lamark hakkında verdiği derslerle, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-coğrafya Fakültesi Felsefe Bölümü'nde öğretim üyesi oldu. 1954 yılında profesör unvanı aldı.

27 Mayıs 1960'tan sonra üniversiteden uzaklaştırılan 147 öğretim üyesi arasındaydı.1962'de yeniden göreve çağrıldığı Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'ndeki derslerini ve Türk Tarih Kurumu'ndaki danışmanlığını, 1968 yılında emekliye ayrılana kadar sürdürdü.   1964'te Paris'te Yüksek Öğretmen Okulu'nda (École Normale Supérieure) modern mantık üzerine bir verdi. 1967'de Felsefe Araştırmaları Enstitüsü Müdürü oldu.

Emekli olduktan sonra bir yıl Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksek Okulu'nda, iki buçuk yıl Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde, bir yarıyıl Hacettepe Üniversitesi Felsefe Bölümü'nde felsefe ve mantık dersleri verdi.  1971'den ölümüne dek evinde, özel olarak küçük gruplarla  derslerini  sürdürdü. Türkiye'de mantık ve bilgi felsefi üzerine kurulu bir felsefe anlayışının yerleşmesinde önemli payı oldu. Felsefe dilinin arılaşmasına katkıda bulundu. Olasılık terimini Türkçeye kazandırdı.

1945'te kısa bir süre Ant dergisinde yayımladığı yazılarında faşizmin kaynaklarına ilişkin tezler ileri sürdü.1949-1950'de Yaprak dergisinde çıkan yazılarında ise felsefe kavramlarına açıklık kazandırmaya çalıştı1976'da Felsefe Yazıları'nda topladı ve bu yapıtıyla, 1977'de Türk Dil Kurumu Deneme Ödülü'nü aldı. 1979 yılında Türkiye Felsefe Kurumu tarafından Onur Başkanı seçildi.

Kısa süren bir hastalıktan sonra 18 Mart 1980'de İstanbul'da öldü.

Felsefe Yazıları kitabında yer almayan diğer yazıları, ölümünden sonra asistanı Füsun Akatlı tarafından derlenerek , Bilimin Işığında Felsefe ve Geride Kalanlar adıyla basıldı. Füsun Akatlı'nın "Çağdaş ve Çağcıl bir Rönesans adamıydı" dediği Hızır, felsefe, mantık, fizik ve matematik dışında, tarih, dil, müzik ve edebiyat alanlarında da büyük bir birikime sahipti.

Yapıtları

 "Felsefe Yazıları", 1976
 "Bilimin Işığında Felsefe", 1985 (Ölümünden sonra Füsun Akatlı tarafından derlenen makalelerini içeren kitap.)
 "Geride Kalanlar", 1987 (Ölümünden sonra Füsun Akatlı tarafından derlenen notlarını içeren kitap.)

Çevrileri

 Leibniz, Metafizik Üzerine Konuşma, (MEB Yayınları, 1949)
 Çin Denemeleri (Derleme / derleyen Wolfram Eberhard), (MEB Yayınları)
 Erasmus, Deliliğe Övgü (Kırmızı Yayınları)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Nusret Hızır (1944), Olasılık Kavramının  Bilgi İçin Önemi , Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakülte Dergisi Cilt 2, Sayı 5

1899 doğumlular
1980 yılında ölenler
İstanbul doğumlu bilim insanları
Türk felsefeciler
147'ler
Resim aranan yazarlar
Mantıksal pozitivizm
İstanbul doğumlu felsefeciler

Nusret Hızır


دافيد فريدريك ستراوس (باللاتينية David Friedrich Strauss) كاتب وثيولوجي بروتستانتي ألماني صدم أوروبا المسيحية بتصويره يسوع التاريخي ونفيه طبيعته الإلهية. ارتبط عمله بمدرسة توبنغن التي أحدثت ثورة في دراسة العهد الجديد والمسيحية المبكرة والأديان القديمة. وبالرغم من أخطاء في أعماله إلا أنه كان رائدا في التحقيق التاريخ ليسوع.

«داس ليبن جيسو» (حياة يسوع)
كان لكتاب شتراوس «داس ليبن جيسو، كريتيش بي أربايتيت» (حياة يسوع، دُرس بشكل نقدي) ضجة. فعلى الرغم من عدم إنكار وجود يسوع، جادل شتراوس بأن المعجزات في العهد الجديد كانت إضافات أسطورية مع القليل من أساسها بشكل حقائق مؤكدة. كتب «كارل أوغست فون إيشينماير» مراجعة في عام 1835 بعنوان «الإسخريوطية في أيامنا»، وهي مراجعة وصفها شتراوس بأنها «نتاج الزواج الشرعي بين الجهل اللاهوتي والتعصب الديني، المبارك بفلسفة المشي أثناء النوم». أطلق «الإيرل لشافتسبري» على ترجمة عام 1846 من قبل ماريان إيفانز أنها «الكتاب الأكثر وبائية الذي خرج من بين فكي الجحيم». عندما انتخب شتراوس لرئاسة اللاهوت في جامعة زيوريخ، أثار التعيين عاصفة من الجدل لدرجة أن السلطات قررت أن تحيله للتقاعد قبل أن يبدأ مهامه.

ما جعل «داس ليبن جيسو» مثيراً للجدل للغاية كان وصف شتراوس للعناصر الإعجازية في الأناجيل بأنها أسطورية. بعد تحليل الكتاب المقدس من ناحية الترابط المنطقي الذاتي وإعارة الانتباه للعديد من التناقضات، خلص إلى أن قصص المعجزات لم تكن أحداثًا حقيقية. وفقًا لشتراوس، طورت الكنيسة الأولى هذه القصص من أجل تقديم يسوع بوصفه المسيح للنبوءات اليهودية. كان هذا المنظور يتعارض مع وجهات النظر السائدة في زمن شتراوس: العقلانية، التي فسرت المعجزات على أنها تفسيرات خاطئة للأحداث غير الخارقة للطبيعة، ورأي «المقتنعين بالخوارق للطبيعة» بأن الروايات الإنجيلية كانت دقيقة تمامًا. وجهة النظر الثالثة لشتراوس، التي شُرحت فيها المعجزات على أنها خرافات طورها المسيحيون الأوائل لدعم تصورهم المتطور تدريجيًا ليسوع، بشرت بعصر جديد في المعاملة النصية والتاريخية لظهور المسيحية.

في عام 1840 والسنة التي تليها، نشر شتراوس كتابه عن العقيدة المسيحية «كريستليشي غلاوبنسليري» في مجلدين. كان المبدأ الرئيسي لهذا العمل الجديد هو أن تاريخ المذاهب المسيحية كان في الأساس تاريخ تفككها.

فترة فاصلة «1841-1860»
مع نشر «كريستليشي غلاوبنسليري»، أخذ شتراوس إجازة من اللاهوت لأكثر من عشرين عامًا. في أغسطس من عام 1841، تزوج من أغنيس شيبيست «1813-1869»، المثقفة وذات الصوت ال «ميزو سوبرانو» الجميل وذات السمعة الرفيعة كمغنية للأوبرا. بعد خمس سنوات، بعد ولادة طفلين، تطلقوا.

استأنف شتراوس نشاطه الأدبي عبر نشره عام 1847 في مانهايم لـ «دير رومانتيكر أوف ديم ثرون دير كيسارين» («رومانسية على عرش القيصر»)، إذ رسم ساخرًا التشابه بين يوليانوس المرتد وفريدرش فيلهلم الرابع من بروسيا. قُدم الإمبراطور الروماني القديم الذي حاول عكس تقدم المسيحية «كحالم ساذج، وهو الرجل الذي حوّل الحنين إلى القدماء إلى طريقة للحياة والذي كانت عيونه مغلقة أمام الاحتياجات الملحة للحاضر» إشارة مبطنة إلى أحلام الملك البروسي العاطفية المعاصرة المعروفة باستعادة الأمجاد المزعومة للمجتمع الإقطاعي من القرون الوسطى.

في عام 1848 رُشح كعضو في برلمان فرانكفورت، ولكن هزمه كريستوف هوفمان «1815-1885». انتخب في غرفة فورتمبيرغ، لكن تصرفاته كانت محافظة لدرجة أن ناخبيه طلبوا منه الاستقالة من مقعده. نسي خيبات أمله السياسية من خلال إنتاج سلسلة من أعمال السير الذاتية، والتي ضمنت له مقعدًا دائمًا في الأدب الألماني «شاوبارت ليبن مجلدين، 1849؛ كريستيان ميركلين، 1851؛ نيكوديموس فريشلين، 1855؛ أولريش فون هوتن، 3 مجلدات.، 1858-1860، الطبعة السادسة 1895».

أعماله اللاحقة
عاد شتراوس إلى اللاهوت في عام 1862، عندما نشر سيرة «إتش. إس. رايماروس». بعد ذلك بعامين في عام 1864، نشر حياة يسوع للشعب الألماني «داس ليبن جيسو فور داس دويتشي فولك بي أربايتيت» «الطبعة الثالثة عشر، 1904». فشلت في إحداث تأثير مشابه لتأثير «الحياة» الأولى، لكنها حصلت على العديد من ردود الفعل النقدية، والتي قام بالرد عليها شتراوس في كتيبته «دي هالبن أوند دي غانتسن» «1865»، والتي وُجهت خصيصًا ضد دانييل شينكل «1813-1885» وإرنست فيلهلم هينغشتينبيرغ «1802-1869».

يُعد كتابه «مسيح الإيمان وعيسى التاريخ» «دير كريستس ديس غلاوبينس أوند دير جيسوس دير غيشيشتي» «1865» نقدًا شديدًا لمحاضرات «شلايماخر» عن حياة يسوع، والتي نُشرت بعد ذلك لأول مرة. من 1865 إلى 1872 عاش شتراوس في دارمشتات، وفي عام 1870 نشر محاضراته عن فولتير. أنتجت أعماله الأخيرة، «دير ألتي أوند دير نويي غلاوبي» «الإيمان القديم والجديد» «1872؛ تُرجمت الإنجليزية من قبل أم.بليند، 1873)، ضجة كبيرة تقريبًا مثل «حياة يسوع»، وحتى بين أصدقاء شتراوس، الذين تساءلوا عن وجهة نظره من جانب واحد للمسيحية وتخليه المزعوم عن الفلسفة الروحية لمادية العلم الحديث. انتقد نيتشه بشدة هذا العمل في كتابه الأول «تأملات في غير وقتها». أضاف شتراوس كلمة ختامية كمقدمة «ناخفورت ألس فورفورت» إلى الطبعة الرابعة من الكتاب «1873». بعد ذلك بفترة قصيرة، مرض شتراوس، وتوفي في لودفيغسبورغ في 8 فبراير 1874.

النقد
وصف جي. إف. سميث عقلية شتراوس بأنها تحليلية ونقدية على وجه الحصر تقريبًا، دون عمق للشعور الديني أو النفاذ الفلسفي، أو التفهم التاريخي؛ عمله وفقًا لذلك نادرًا ما كان بنّاء. وجد سميث أن شتراوس لكي يوضح مبدأ غوته بشكل مدهش فإن حب التفهم ضروري للنقد المثمر. ويمضي سميث في الإشارة إلى أن كتاب شتراوس «حياة يسوع» لم يكن موجه ضد النظرة التقليدية الأرثوذكسية لسرد الإنجيل فحسب، بل بالمثل إلى المعاملة العقلانية لها، سواء بعد مسألة رايماروس أو مسألة هاينريش باولس.

نظريته، أن المسيح من الأناجيل، باستثناء الخطوط العريضة الهزيلة للتاريخ الشخصي، كان الخلق غير المقصود للآمال النصرانية المسيحية في وقت مبكر، التي طبقها شتراوس على سرد الإنجيل. شعر سميث أن عمليات شتراوس كانت مبنية على عيوب قاتلة، إيجابية وسلبية، وأن شتراوس كان لديه نظرية ضيقة فيما يتعلق بالمعجزة، وحتى نظرة أضيق فيما يتعلق بعلاقة الإلهية بالإنسان، ولم يكن لديه فكرة حقيقية عن طبيعة التقاليد التاريخية.

ذكر سميث أن إف. سي باور اشتكى ذات مرة من أن نقد شتراوس للتاريخ في الأناجيل لم يكن مبنيًا على دراسة شاملة لتقاليد المخطوطات الخاصة بالوثائق نفسها. يدعي سميث أنه من خلال فلسفة أوسع وأعمق للدين، وشرائع أكثر عدالة للنقد التاريخي، مع معرفة أكثر دقة بتاريخ وأصل الأناجيل، فإن تطبيق شتراوس الصارم للنظرية الأسطورية مع نتائجهت المدمرة كان سيكون من المستحيل.

كتب ألبرت شفايتسر في كتاب البحث عن يسوع التاريخي «1906؛1910» أن حجج شتراوس «امتلأت بشهادات وفاة لسلسلة كاملة من التفسيرات التي، للوهلة الأولى، لديها الإمكانية أن تكون حية (حقيقية)، ولكنها ليست كذلك حقا». ويضيف أن هناك فترتين واسعتين من البحث الأكاديمي في البحث عن يسوع التاريخي، وهما «الفترة التي سبقت ديفيد شتراوس والفترة التي تلت ديفيد شتراوس».

وفقًا لبيتر سي. هودجسون وجيمس سي. ليفينجستون، كان ديفيد شتراوس أول من طرح السؤال حول شخصية يسوع التاريخية وفتح الطريق لفصل يسوع عن الإيمان المسيحي. في كتاب شتراوس «حياة يسوع»، اختلف مع الأفكار السابقة التي تفيد بأنه يمكن بسهولة إعادة بناء يسوع التاريخي بالارتباط مع مخطوطات العهد الجديد. أشار شتراوس إلى أن التقاليد المسيحية أسطورية بشكل أساسي، وعلى الرغم من أنه لم يدعي أنه لا يوجد حقائق تاريخية في المصادر، توجد القليل من الأدلة لإعادة بناء الصورة التاريخية ليسوع لخدمة الإيمان المسيحي. رافعًا أسئلة انتقادية حول صورة يسوع التاريخية جعلت شتراوس شخصية مهمة في مجال اللاهوت.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من لودفيغسبورغ
أشخاص من مملكة فورتمبيرغ
علماء الكتاب المقدس ألمان
علماء طبيعة دينيون
كتاب ألمان
لاهوتيون ألمان
مستعبرون
مواليد 1808
وفيات 1874

دافيد فريدريك شتراوس


Brigach jedna je od dvije rijeke koje spajanjem tvore rijeku Dunav u saveznoj pokrajini Baden-Württemberg u Njemačkoj. Izvire na 925 m nadmorske visine u blizini mjesta Sankt Georgen u Schwarzwaldu. Teče kroz grad Villingen-Schwenningen 40,4 km od izvora, a u Donaueschingenu spaja se s rijekom Breg i tvori rijeku Dunav.

Naziv
Ime Brigach je keltskog porijekla i znači "svijetla, čista voda". U tom je području pronađen antički reljef koji ukazuje na štovanje božice Abnobu.

Geografija

Izvori i tok rijeke

Jedan od izvora Brigacha izvire iz temelja jedne seoske kuće u istoimenom selu i otvoren je za javnost. Službeni je izvor Brigacha, međutim, nešto ispod jednog ribnjaka u blizini mjesta Sankt Georgen im Schwarzwald na visini od oko 925 m nadmorske visine.

Brigach u početku teče blagim tokom otprilike u smjeru istok-sjeveroistok kroz Schwarzwald, kojeg ovdje čine uglavnom otvorena polja u dolinama i šume na okolnim uzvisinama, sve do prvog velikog naselja Sankt Georgen. Odavde se Badenova Schwarzwaldska željeznica spušta u dolinu do njegovog ušća. U Sankt Georgenu rijeka je već oko 100 metara ispod okolne visoravni gdje vijuga oko šume Röhlinswald s desne strane, odatle teče na jugoistok kroz tipičan krajolik raštrkanih naselja visokog Schwarzwalda. U točki gdje se Brigach spaja sa svojim prvim pritokom Röhlinsbachom napušta župu Sankt Georgen i ulazi u dolinu Groppertal, zaštićeni krajolik površine oko pola četvornog kilometra, koji se nalazi unutar općina Unterkirnach i grada Villingen-Schwenningena. Nastavlja teći niz dolinu sve dok se u blizini željezničke stanice Kirnach izvan sela Villingen ne spoji s njegovim najvažnijim pritokom, Kirnachom dužine preko 12 kilometara i veličine sliva 33 km2. Na ovom području Birgach teče nešto manje od četvrt kilometra uz željezničku prugu koja i sama prolazi desnom stranom doline.

Otprilike na polovici svog toka, Brigach napušta Schwarzwald i ulazi u ravničarsku regiju Baar kod Villingena u kojoj prevladava otvoreni krajolik s većim naseljima nego u gornjem toku. Tu mijenja smjer prema jugu i prima niz pritoka sa sjevera, od kojih dva teku iz Schwarzwalda prema zapadu i dugi su više od 10 kilometara: Warenbach, čije je ušće u općini Villingen i Holenbach čije je ušće u obližnjoj općini Brigachtal. Ispod sela Klengena, Brigach prelazi preko granice okruga u općinu Donaueschingen. U ovom području rijeka razvija meandre, a zatim teče istočno kroz naseljeniji dio općine. Na lijevoj strani parka obližnjeg dvorca izvire krški izvor, koji se stoljećima smatra izvorom Dunava i čiji se gornji tok naziva Donaubach ("Dunavski potok"). Voda iz tog izvora ponire ispod zemlje i kroz park se na posljetku slijeva u rijeku Brigach. Na njegovom ušću izgrađen je hram posvećen bivšem njemačkom caru Vilimu II. U usporedbi s tokovima rijeka Brag i Brigach, ovaj je izvor Dunava hidrološki beznačajan. Oko dva kilometra istočno od izvora Donaubach Brigach se spaja s Bregom, rijekom koja se spaja s desne strane i izvire u visokom Schwartzwaldu, te zajedno tvore rijeku Dunav.

Brigach se tijekom svog toka od 40,5 kilometara spušta za više od 250 metara visinske razlike.

Sliv
Sliv Brigacha prostire se površinom od 196,7 km2 i u cijelosti se nalazi unutar okruga Schwarzwald-Baar-Kreis gotovo dvije trećine unutar samog Schwarzwalda, dok je preostalo istočno područje dio Baara. Unutar svog sliva Brigach teče vrlo blizu sjeverne, a potom i istočne strane okruga. Kroz središte sliva prolazi rijeka Kirnach koja teče prema jugu-jugoistoku i prolazi vrlo blizu izvora Brigacha. Područje drenaže u rijeku Brigach, koje se nalazi u blizini Kirnacha na sjeverozapadu, odvaja ga od sliva Gutacha koji preko Kinziga utječe u rijeku Rajnu. Gornji Neckar i njegovi pritoci također se ulijevaju u Rajnu. Na preostalom vanjskom rubu sliva, naprotiv, oborine se slijevaju u Dunav. Jugozapadno od sliva Brigacha nalazi se znatno veći sliv (291,5 km2) rijeke Breg, desnog pritoka Dunava.

Najviša točka u slivu je oko kilometar jugozapadno od izvora na vrhu Kesselberga (1 024,2 m nadmorske visine). Ovo je mjesto dodira triju slivova: Gutacha na sjeverozapadu, Brigacha na istoku i Brega na jugozapadu.

Pritoci
Na popisu niže nalaze se pritoci dulji od 3,0 km, njihov smjer i mjesto utoka. Navedeni su redom od izvora do ušća.

 Röhlinbach (desno, Stockburg Mill, St. Georgen)
 Kirnach (desno, željeznička stanica Kirnach, Villingen-Schwenningen)
 Krebsgraben (lijevo, Villingen)
 Ziegelbach (lijevo, Villingen)
 Steppach (lijevo, Villingen)
 Warenbach (desno, Villingen)
 Talbach (lijevo, Villingen-Marbach)
 Holenbach (desno, Brigachtal-Kirchdorf)

Izvori

Rijeke u Njemačkoj
Pritoke Dunava

Brigach


Denizli, Türkiye'nin Denizli ilinin merkezi olan şehirdir.

Bir sanayi, ihracat ve ticaret merkezi olan Denizli, aynı zamanda altmış beş bine yaklaşan üniversite öğrencisine ev sahipliği yapmaktadır. Bir yılda milyonlarca yerli ve yabancı turisti ağırlayan il, bir turizm kenti olmasının yanı sıra düzenlenen yerel, ulusal ve uluslararası etkinliklerle eğitim, kongre, kültür ve sanat merkezi özelliğindedir. GEKA (Güney Ege Kalkınma Ajansı) merkezi Denizli'dedir.

Akdağ'ın (Babadağ) kuzey yamaçları eteklerinde, Büyük Menderes'in kolu olan Aksu çayına kavuşan derelerle hafifçe yarılmış bir plato üzerinde yer alan Denizli, yeni bir kenttir. Asıl kent buradan 6-7 kilometre kadar kuzeydeki Laodikeia (Laodicaea) adlı yerdeydi. Selçuklular ve Bizanslılar arasındaki savaşlar sonucu yıkıma uğrayan ve özellikle suyolları bozulan Laodikeia zamanla terk edilmeye başlanmış ve yerleşme 11. yüzyıldan başlayarak bol su kaynaklarının bulunduğu Denizli, Ladik'e doğru yer değiştirmeye başlamıştır. Kent, 1702-1703'teki bir deprem sırasında büyük zarara uğramış ve daha sonra yeniden kurulmuştur. Ege kıyılarından iç kesimlere sokulan doğal bir yol üzerinde bulunan Denizli, özellikle 1950'li yıllarda karayollarının düzelmesinden sonra, bu konumunun ve çevresindeki tarım etkinliklerinin gelişmesi sonucu hızla kalabalıklaşmış ve 1950'de 22.000 olan nüfusu, aradan geçen 60 yıl içinde yaklaşık 25 kat artmıştır. Sanayisi, turizmi, ticareti ve hizmet sektörü çok gelişmiş olan Denizli, Türkiye'nin en kalkınmış kentlerinden biridir. Anadolu Kaplanları'nın başıdır. Dünya'da tekstilin en önemli başkentleri arasındadır. Ayrıca Serinhisar ilçesi de Türkiye'nin leblebi ve leblebi ürünleri ihtiyacının %85 civarını karşılamaktadır. Denizli, Türkiye'nin en büyük 10 ekonomisi arasındadır. Kent, havlu, bornoz ve ev tekstilinde ABD ve AB pazarında iyi bir prestije sahiptir. Havası ve doğası Ege Bölgesininortalamalarını yansıtır. Şehrin birkaç noktasında horoz heykeli bulunur. Dünyaca bilinen doğa harikası Pamukkale de şehrin simgelerinden biridir. Pamukkale, UNESCO'nun dünya kültür mirası listesindedir. Karahayıt da uluslararası termal bir merkezdir. Ayrıca en yüksek dağı Honaz Dağı aynı zamanda Ege Bölgesinin en yüksek dağıdır (2532 m). Şehirde UNESCO'ya giren Hierapolis, Laodikeia, Tripolis, Tabea, Attoudda, Eumenea, Collossea vb. birçok antik kent bulunmaktadır.

Tarihçe

Denizli şehri ilk defa, bugünkü şehrin 6 km kuzeyinde, Eskihisar Köyü civarında, Milattan önce 261 - 245 yılları arasında, Suriye Kralı ikinci  Antiokhos tarafından kurulmuştur. II. Antiokhos kente karısı Laodikeia'nin adını vermiştir. Laodike'nin kenti anlamına gelen "Laodikeia" adını alan kent, M. S. 7. yüzyılda büyük bir depremle yıkılınca, kent bugünkü Kaleiçi mevkiine taşınmıştır. Türkler Denizli havalisini zapt ettikten sonra, kenti "Ladik" adıyla anmışlardır.

Denizli adına, tarihi kaynaklarda başka isimler olarak da rastlanır. Selçuklu kayıtları ve Denizli mahkemesi şer'iyye sicilleri Ladik ismini vermektedir. İbni Batuta'nın seyahatnamesinde Tunguzlu denilmektedir. Mesalikullebsar'da da Tunguzlu olarak kaydedilmiştir.

Timurlenk'in zafernamesini yazan, Şerafettin Zemdi Tenguzlug ve Tonguzlug gibi iki isimden bahsetmektedir. Tengiz kelimesi eski Türkçede Deniz demektir. Tunguzlu ise bugünkü  imlasıyla Denizli demektir. Netice olarak Denizli adı, Tenguzlu ve Tunguzlu kelimelerinin zamanla  ağızdan ağza, Denizli kelimesi haline gelmesinden bugünkü şeklini almıştır. Denizlili araştırmacı Mümtaz Başkaya, konu ile ilgili yazdığı kitabında, Denizli adının kökeninin Tengiz olduğunu ve bir boy adı olarak Orta Asya'dan Anadolu'ya geldiğini ileri sürmektedir. Ayrıca adı geçen bu kitabında Denizli adının kentte bulunan suların çokluğu ile ilgisinin bulunmadığını da çok gerçekçi biçimde açıklamıştır. Bu yer adının başka yerleşimlerin de adı olduğunu, Türkiye'de başka yerlerde de Denizli ve benzer türdeki adların olduğunu göstererek bu konuya gerçekçi bir açıklama getirmiş olmaktadır.

İlk fetihler

Denizli ve havalisinde Türkler ilk defa 1070 yılında görüldüler. Afşin Bey bütün Anadolu'yu kastettikten sonra Laodikya'yı yağma ederek, Honaz'ı zapt etmiştir. 1071 yılından sonra Denizli ve çevresi Kutalmışoğlu Süleyman Şah'in mahiyetindeki beyler tarafından fethedilmiştir.

1097 yılında Bizans İmparatoru I. Aleksios, İoannis Dukas'ı Batı Anadolu'nun fethi için görevlendirdikten sonra bu yöre Bizanslılar'ın eline geçti. Bu sırada Türk kuvvetleri Orta Anadolu'da bulunuyordu. Bizanslıların elinde kısa bir süre kalan bu belde 1102 yılında yeniden Kılıçarslan tarafından zapt edilmiştir. Bu tarihten sonra Türk kuvvetleri Alp Arslan'ın komutasında Bizans topraklarına sürekli akınlar yapıyordu. 1119 yılında Bizanslılar, büyük bir ordu ile Denizli ve havalisine saldırdılar. Bu bölgede az sayıda Türk kuvveti bulunduran 'Alparslan' önderliğindeki Türkler, bu yöreyi terk etmek zorunda kalmıştır. Ertesi yıl tekrar gelen Bizanslılar Uluborlu taraflarına kadar istila ettiler. 1147 yılında İkinci Haçlı Seferi Fransız Kralı VII. Louis'in komutasında, Ege Bölgesi'nden güneye doğru hareket  ederek, Denizli civarını işgal etmiştir. Buradan Antalya istikametine hareket eden  Haçlı Ordusu'nun öncü birlikleri, Acıpayam Ovası'nı geçtikten sonra, ordunun ağırlıkları ve artçı birlikleri aynı yolu takip ederek, Kazıkbeli'nden geçmek için hareket etmişlerdi. Fakat orada yapılan çetin gerilla savaşlarında Haçlı Ordusu çok büyük kayıp vermiştir.

1177 yılında Bizans İmparatoru I. Manuil, Selçuklu topraklarına yeni bir sefer düzenleyerek Laodikya ve civarını yağma edip İstanbul'a dönmüştür. Ertesi yıl Türkler Laodikya'ya gelerek şehri zapt etmişlerdir. Manuil Komnenos 1176 yılında büyük bir ordu ile Laodikya ve Honaz civarını geri almışsa da Selçuklular'la yaptığı savaşta yenilmiştir.  Bu savaşa Miryokefalon Savaşı adı verilmektedir ve Çivril- Gümüşsu (Homa) yakınlarında Düzbel geçidi ve çevresinde gerçekleşmiştir. II. Kılıçarslan bu savaştan sonra sınırlarını genişleterek Bizans topraklarına akınlar düzenlemiştir. Selçuklular, Atabey komutasında yapılan bu akınlardan büyük ganimetler elde ediyordu. Bizanslılar Atabey komutasındaki bu orduyu Sarayköy yakınlarında pusu kurarak mağlup ettiler. Bu savaşta Atabey hayatını kaybetti.

Bu tarihlerden sonra Denizli ilinin doğu kısımlarına Türkler yerleşmeye başladı. Böylece Türk akıncıları, Küçük Menderes Vadisi'ne kadar ilerleme fırsatını bulmuşlardır. 1190 yılında İkinci Haçlı Ordusu Laodikya'ya gelmiştir. Haçlı Ordusu Komutanı I. Friedrich, Bizanslılar tarafından sevinçle karşılanmıştır. Buraya yerleşmiş olan Türk boyları, çadırlarını bırakarak dağlara çekilmişler ve Haçlı ordusuna karşı ani baskınlar düzenlemişlerdir. Denizli ve havalisi, takriben 13. asrın ilk yıllarında Gıyaseddin Keyhüsrev tarafından 4 defa fethedilmiştir. Diğer bir rivayete göre, Laodikyalılar tarafından bir Türk kervanının soyulması üzerine, Selçuklu beylerinden Mehmet ve Servet beylerin komutasında bir Selçuklu ordusu, Laodikya ordusunu yenmiş ve haraç olarak bu bölgeyi antlaşma ile almıştır.

Diğer bir rivayet ise şudur: 12. yüzyıl sonlarında Bizanslıların Burdur'a kadar ilerlemeleri üzerine Konya Sultanı Osman ve Hüsamettin beyleri bu bölgeye göndermiştir. Osman Bey, Acıpayam Ovası'nı, Hüsamettin Bey de, Çal taraflarını zaptetmişlerdir. Denizli ve havalisinin Selçuklulara bağlı bir beylik halinde teşekkülü, Selçuklu hükümdarı Gıyaseddin Keyhüsrev zamanında, 1207 yılında olmuştur. 1209 yılında İznik'i başkent yapan I. Theodoros ile Selçuklular'ın arası açılmıştır. Gıyaseddin Keyhüsrev, Laskaris'ten, Aleksios'un tahtına iadesini isteyince, İznik Devleti ile Selçuklular, Denizli'nin batısında Alaşehir ile Antiokya arasında savaşa tutuştular. İlk seferde savaşı kazanan Türkler yağmaya dalınca hücuma geçen Rum askerleri, Gıyasettin Keyhüsrev'i öldürdü. Böylece savaşın sonunda galip gelen Bizanslılar, Batı Anadolu'ya bir süre hakim oldular. Selçuklular ile Bizanslılar arasında Denizli ve yöresi sınır olarak kaldı. Bugünkü Denizli şehri bu sıralarda kurulmaya başlamıştır.

İlk olarak Denizli Kalesi Abdullah oğlu Karasungur tarafından yaptırılmıştır. Ayrıca bu devrede birçok cami, han ve çeşme de inşa edilmiştir. 13. yüzyıl başlarında Denizli ve havalisi yeni göçlerle,"Uç Bölgesi" olarak önceden gelenlerle birlikte yoğun bir Türk topluluğu meydana getirdiler.

1257 yılında Denizli'ye gelen Bizans garnizonu, şehirdeki Türklerin  çoğunluğu karsısında uzun süre kalamadı. Böylece 1259 yılında Denizli tekrar Türkmenlerin eline geçmiş oldu. Bu tarihlerde Denizli etrafında kümelenen Türkmenler, Hülagü Han'a  müracaat ederek bu bölge için kumandan istediler. Bu konuda İlhanlı Hükümdarı Hülagü de bir ferman çıkararak Kulsak isimli bir zâtı bu bölgeye göndermiştir. Bölgenin merkezi "Asi Karaağaç" diye bilinen Acıpayam yöresidir.

Söylentiye göre, bu bölgede yaşayan Türkmenlerin manevi Türk Lideri "Yatağanbaba " olması muhtemeldir. 1261 yılında bu yöredeki Türkmenler, Selçuklular'a baş kaldırınca, Selçuklu Sultanı Ruknettin ile Moğollar anlaşarak Türkmenleri mağlup ettiler. Bu sırada birçok Türkmen Bizans sınırını geçerek yerleşmişlerdir. Konya'daki "Cimri İsyanı'nın" bastırılmasından sonra, II. Gıyaseddin Keyhüsrev kendisine yardım etmeyen, Karaağaç Bölgesi Komutanı Ali Bey'i öldürtmüştür. Bundan sonra Denizli, Germiyanoğulları'nın eline geçer. Bir süre sonra, Konya'ya karşı hareket yapılınca, Denizli havalisindeki Türkmenler, Karaman, Eşref ve Menteşe Türkmenleriyle birlikte isyan çıkardılar. Bunun üzerine, İlhanlı Sultanı Keyhakü, 31 Ağustos 1291 de Türklerin üzerine yürüdü. Böylece, İlhanlı hakimiyeti bu bölgede başlamış oldu.

Bu tarihlerde Germiyanlılar, Alsıroğlu'nun kumandasında, bugünkü Buldan olan Tripolis'i zaptettiler (1306). Böylece, Denizli'nin Türkleştirilmesi tamamlanmış oldu. 14. yüzyılın ilk yıllarında Denizli arazisinin düzlük kısımlarına İnançoğulları yerleşmişti. Kuzey doğusunda Germiyan Beyliği bulunuyordu. Sucaeddin Bey, bir ara bağımsızlık için hareket edince, öteden beri, Anadolu'da kuvvetli bir birliğin kurulmasını istemeyen İlhanlı Hükümdarı Timur Tas, 1327 yılında Denizli'ye geldi. Sucaettin Bey ona itaat etti. Denizli 1366'da bir deprem ile harap olduğu sırada şehir, Germiyan hakimiyetine geçmiştir.

1391 yılında Yıldırım Bayezit, Denizli'yi Osmanlı topraklarına katmıştır. 1402 yılında Timur, Ankara Savaşı'nı kazandıktan sonra, Denizli'ye gelmiş, burada bir süre kaldıktan sonra, İzmir yöresini fethe gitmiştir. 1403 yılının ilk aylarında tekrar Denizli'ye dönerek çadır kurmuştur. Timur, bu bölgeyi Germiyanlılar'a bırakarak ayrılmıştır. 1411 yılında bir ara bu bölge Karamanoğulları'nın eline geçmişse de, 1429 yılında tekrar Osmanlılar'a bağlanmıştır.

Türkmen beylikleri
14. yüzyılın ilk yarısında Türkmenler parçalanmış bir halde bulunuyorlardı.

Pek çok yerde bunların izleri kalmıştır.

Germiyanoğulları Beyliği
Germiyanoğulları Beyliği, Uşak ve Denizli'yi içine almaktadır.

Tavas Beyliği
Babadağ'ın güneyindeki araziyi, şimdiki Tavas ve Kale ilçelerinin sahalarını kapsamaktadır.
Tavas çevresine Türklerin yerleşmesi MS 12. yüzyıllara rastlamaktadır. Kesin olmamakla birlikte 1071 Malazgirt  Savaşı'ndan sonra 1280-1290 yılları civarında Türklerin bölgeye geldikleri sanılmaktadır. Genellikle gelenlerin Türkmenler olduğu, Selçukluların zayıflayıp yıkılması ile 1300'lü yıllarda Tavas Beyliğinin kurulduğu ve o zamanki Tavas Beyliği'ni İlyas Bey'in yönettiği ve Mevlevi Tarikatı'na girdikleri belirtilmektedir. Tavas Beyliği Germiyan, Aydın, Hamit ve Menteşeoğulları Beyliği arasında tampon bir bölge olarak kurulmuştur. Denizli'nin Germiyan oğullarına geçişi ile Tavas Beyliği 1365 tarihinde Menteşe Beyliğine bağlanmıştır. Beylik önceleri Horasanlı köyünden sonra da Hırka köyünden yönetilmiştir.

Denizli şehri, Osmanlı hakimiyetine girdikten sonra, yaşantısına sakin bir şekilde devam etmiştir. 1702 - 1703 yıllarında vuku bulunan depremlerde, 12.000 kişi ölmüş, o zamanki Kale civarında bulunan şehir oturulamayacak hale gelmiştir. Bundan sonra şehir daha yukarıya, şimdiki merkezine doğru çekilmiştir.

Ladik Beyliği (İnançoğulları) 1261-1368
Laodikya şehrinin sürekli harpler depremlerle yıkılması üzerine halk Laodikya'nın bağ ve bahçelerinin bulunduğu, bugünkü Denizli'ye gelip yerleşmişlerdir. Türkler Laodikya adını kısaltarak Ladik olarak kullanmıştır. Denizli'nin ilk yöneticilerinden biri Seyfettin Karasungur'dur. 30 yıllık valilik ve komutanlığı sırasında, Denizli Kalesi'ni, Akhan Kervansaray'ını, birçok çeşme, camii, han ve hamamlar yaptırmıştır. Karasungur'un, San Kuvvetlerine esir düşmesi üzerine, yerine Ladik ve Honaz emimi olarak Sahip Ataoğulları'ndan Tabettin Hasan Nasreddin Ali gönderilmiş. Bunların da Cimri İsyanı'nda öldürülmeleri üzerine, Ladik emirliğine Ali Bey gönderilmiştir. Böylece Sahip Ataoğulları'nın 1277 tarihine kadar Ladik ve Honaz emirliğinde kaldıkları anlaşılmaktadır. Bölge, Sahip Ataoğulları'ndan Ladik Germiyanoğulları'na geçmiştir. Fakat halkın Germiyanoğulları'ndan Ali Bey'i, Gıyaseddin II. Keyhusrev'e şikayeti üzerine Ladik tekrar sahip Ataoğulları'na geçmiştir.

Sahip Ata'nın vezirlikten azledilmesi üzerine (1288) Germiyanoğulları Ladik'i tekrar ele geçirmiştir. Ali Sirkin kızının oğlu Bedrettin Murad'ı Ladik emirliğine tayin etmiştir. Mollaya sinirlenen Selçuklu Sultani Ladik'e kuvvetli bir ordu göndermiş ve burası tekrar geri alınmıştır. Bu tarihten sonra Sucaettin İnanç Ladik'te 50 yıla yakın beylik yapmış ve adaletli ve iyi idaresi sayesinde halk tarafından sevilmiştir.

Ölümünden sonra yerine geçen oğlu Murat Aslan Bey de memleketi iyi idare etmiş, zamanında Türkçe Fatiha tefsiri yazılmış, 3 çeşit para basılmıştır. Bu paraların biri üzerinde Murat Bey'in adı geçmektedir. Murat Bey'in iktidara geçiş ve ölüm tarihleri kesin olarak bilinmiyor. Hatta Murat Bey'in mezarına bile rastlanmamıştır. Fakat Hastane yakınındaki Murat dede mezarı, halk tarafından Murat Bey'e addedilmekte ve ziyaret edilmektedir. Bugün Denizli'de Murat Dede adıyla bir mahalle bulunduğundan, bazı kaynaklara göre bu mezar Ladik Beyliği ile ilgi derecesi tespit edilemeyen ve Hisar Savaşı'nda ölen Murat Bey'e aittir.

Murat Aslan Bey'den sonra oğlu Issak Bey yerine geçmiş kendi adına para bastırmış fakat 1402'de Timur Anadolu'yu istila edince Denizli'nin idaresi Germiyanoğlu Yakup Bey'e geri verilmiştir. Ankara Savaşı'ndan sonra bütün Anadolu'yu ele geçiren Timur, bir müddet sonra Kütahya ve Altıntaş'tan geçip, Ladik'e gelmiş mevsimin sonbahar olması sebebiyle karargahını Denizli'de kurarak askerlerini kışlaklara göndermiştir.

O vakitler Tonguzlu denen Denizli'de askerlerin hastalanması sebebiyle, Timur karargahını havası ve suyu daha iyi olan Karcı ve Hisar köyü sırtlarına çekmiş, Menteşeoğlu Mehmet Bey ile İsfendiyar Bey Timur'u burada ziyaret ederek ona 1000 at hediye etmişlerdir. Timur bir süre Denizli'de kaldıktan sonra, Serinhisar yoluyla Denizli'den ayrılmıştır. Timur'un Denizli'deki kalış günlerinde Germiyanoğlu Yakup Bey kendisini ziyaret  etmiş, Kütahya ve Denizli'nin idaresini üzerine almak için onu ikna etmiştir.

Konya
Ladik Germiyanoğlu Süleyman Şah idaresinde iken, Osmanlı Devleti günden güne kuvvetlenip sınırlarını genişletiyorlardı. Süleyman Sah ergen Osmanlılar tarafından gelecek tehlikeyi sezerek, kendini emniyete almak için kızı Devlet hatunu, I. Murat'ın oğlu Şehzade Beyazıt'a vererek akrabalık kurmuştu (1381).

Kızına çeyiz olarak verdiği yerler arasında Ladik de vardı. Beyazıt Han Denizli'de hamam ve bahçe satın almıştır. Ladik Ankara Savaşı'na kadar (1402) Osmanlılar'da kalmış, savaştan sonra Germiyanoğulları'nın yeniden hakimiyetine giren Ladik, nihayet yerine geçecek kimsesi bulunmayan Germiyan Hükümdarı Yakup  tarafından, II. Murat'a bir vasiyetname ve bütün Germeyen ülkesiyle birlikte verilmiştir (1428). Böylece Ladik kesin olarak Osmanlı Devleti'ne bağlanmıştır.

Ünlü gezgin Evliya Çelebi Denizli'ye uğramış ve 300 yıl öncesinin Denizli'sini  şöyle dile getirmiştir. "Şehrin çevresinde pek çok akarsular ve göller bulunduğu için bu isim verilmiştir.  Yoksa denizden 4 merhale uzaktadır. Kalesi düz yerde dörtgen seklindedir. Hendeği yoktur. Çevresi 470 adımdır, 4 kapısı vardır. Kuzeyinde boyacılar, doğusunda semerciler, güneyinde Yeni Camii, batısında bağlar kapısı bulunur. Kalede 50 kadar silahlı bekçi vardır ki dükkânları bekler. Asıl şehir kalenin dışında 44 mahalle ve 3600 evlidir. Büyüklü küçüklü 57 camii ve mahalle mescidi, 7 çocuk mektebi, 6 hamamı, 17 tekkesi vardır.

Herkes bağlarda oturduğundan ehil ve ayalleri birbirinden kaçmaz. Birbirleriyle akraba gibi olmuştur. Halkı beyaz ve mavi feraceler giyer. Pamuğu, pamuk ipliği, beyaz ince sade bezli olup, Anadolu'ya sevk edilir. Halkın kazancı "Beyaz Denizli Bezi" dir.

Cumhuriyet dönemi
2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile Denizli'de sınırları il mülki sınırları olan büyükşehir belediyesi kuruldu ve 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesi, çalışmalarına başladı.

Kronoloji
 MÖ 4000'ler  Kalkolitik Dönem
 MÖ 3000-2000  İlk Tunç Çağı
 MÖ 2000-1200/1100  Orta Tunç Çağı ve Son Tunç Çağları
 MÖ 1800 Denizli'nin Arzava Siyasal Birliği içinde yer alması
 MÖ 1200'ler Deniz kavimleri göçü
 MÖ 1100'ler  Deniz kavimleri göçüyle Hitit Devleti'nin yıkılması
 MÖ 546  Ahameniş Kralı II. Kiros'un Lidya Krallığı'nı ortadan kaldırılması
 MÖ 360  Hellespontos, Misya, Lidya ve Karya satraplarının Pers  Merkezi Yetkesi'ne baş kaldırışı
 MÖ 334  Büyük İskender'in Anadolu seferi ile Denizli yöresindeki Pers etkinliğine son verilmesi.
 MÖ 246  II. Antiokos'un karısı Laodikeia'yı ziyareti sırasında Laodikeia kentinin kurulması.
 MÖ 188 Roma, Bergama, Selevkoslar arasında barış antlaşmasının yapılması.
 649  Muaviye'nin Kıbrıs seferi
 1070  Türkler'in Denizli'de ilk kez görülmeleri.
 1077  Denizli'nin Türkler tarafından fethi
 1097  Denizli'nin Bizans'ın eline geçmesi
 1102  I. Kılıçarslan'ın Denizli'yi fethi
 1119 Denizli'nin yeniden Bizans'ın eline geçmesi
 1148  Haçlıların Denizli'den geçmeleri
 1176  Çivril yakınlarında, Kufi Çayı Vadisinde 17 eylül 1176 tarihinde cereyan eden (Miryakefalon)  Miryokefalon Muharebesi. II. Kılıçarslan komutasındaki Türkmen ordusu, bu savaşta Bizans'ı tekrar yenmiştir. Ve ilk kez bu savaşın ardından Avrupalı tarihçiler Anadolu topraklarına Romania yerine Turkia demeye başlamışladır (Dağdaş, S., Dağdaş, F. B., 2001, Denizli-Acıpayam-Dodurgalar Kasabasının Tarihçesi ve Bugünkü Durumu, Türk Yurdu Dergisi, 7. Devre, Cilt 21, (53), Sayı: 171 (533), Aralık 2001, Evren Yayıncılık, Ankara, s. 42-49, 64 s.).
 1190  Frederik Barbaros komutasındaki bir Haçlı ordusunun Denizli'den geçmesi
 1207  Denizli'nin yeniden Türklerin eline geçmesi
 1259  Türkmenlerin, Denizli'nin yönetimini ele geçirmeleri
 1288  Denizli'nin Germiyanoğulları egemenliğine girmesi
 1300-1368  Denizli'de İnançoğulları egemenliği
 1368 Denizli'nin yeniden Germiyanoğulları egemenliğine girmesi
 1391 Denizli'nin Osmanlıların eline geçmesi
 1403  Timur'un Denizli'yi Germiyanoğulları'na geri vermesi
 1429  Denizli'nin kesin olarak Osmanlı egemenliğine girmesi
 1874 Denizli'de ilk rüştiye mektebinin  (ortaokul) açılması
 1876  Denizli'de ilk belediyenin kurulması
 1879  İzmir-Aydın Demiryolu'nun Sarayköy'e dek uzatılmasına ilişkin bir antlaşmanın yapılması
 1883  Yapılan yönetim değişikliği ile Denizli'nin Sarayköy, Buldan ve Tavas kazalarının bağlandığı bir sancak haline getirilmesi
 1884  Çal kazasının Denizli sancağına bağlanması
 1888  Acıpayam Kazası'nın, Denizli sancağına bağlanması, Sarayköy demiryolu hattının Dinar'a dek uzatılmasının kararlaştırılması
 1910  Denizli'nin 'Bağımsız Mutasarrıflık' haline getirilmesi
 22 Mart 1919 İzmir'de toplanan Redd-i İlhak Kongresi'ne Denizli'den bir kurulun katılması
 25 Nisan 1919  İstanbul Hükümeti'nin şehzade Abdürrahim Efendi başkanlığındaki bir öğüt kurulunu Denizli'ye göndermesi
 15 Mayıs 1919  İzmir'in Yunanlarca işgali üzerine, Denizli'de bir protesto mitingi düzenlenmesi
 16 Mayıs 1919  Yunan işgalinin protesto edilmesi amacıyla Tavas'ta da bir miting düzenlenmesi
 17 Mayıs 1919  İşgale karşı Çal'da bir miting düzenlenmesi
 29 Mayıs 1919  Denizli Redd-i İlhak Cemiyeti'nin kurulması
 8 Haziran 1919  Sarayköy'de bir Kuvâ-yi Milliye Cephesi'nin oluşturulması
 10 Haziran 1919  Denizli'de Heyet-i Milliye'nin ve Sarayköy cephesinin Oluşturulması
 3 Ağustos 1919 İstanbul Hükûmetinin Denizli'de incelemelerde bulunmak üzere Jandarma Genel Komutanı Ali Kemal Paşa'yı göndermesi
 7 Ağustos 1919  Denizli Mutasarrıfı Faik Bey'in Dahiliye Nezareti'ne bir telgraf çekerek, Kuvâ-yi Milliye'nin dağıtılması buyruğunu geri çevirmesi
 18 Ağustos 1919  Denizli delegelerinin Sivas Kongresi'ne katılmak üzere kentten ayrılması                                           * 12 Ocak 1920  Emin Efendi ve Faik Bey'in İstanbul'da toplanan Meclisi Mebusan'a Denizli milletvekili olarak katılması.
 21 Haziran 1920  Çopur Musa çetesinin Çivril'i basması
 5 Temmuz 1920  Yunanların Buldan'a ve Çal'ın bazı köylerine girmesi
 8 Temmuz 1920  Demirci Mehmet Efe'nin adamlarından Sökeli Ali Efe'nin Denizli'de öldürülmesi
 9 Temmuz 1920  Denizli'ye giren Demirci Mehmet Efe'nin, Sökeli Ali Efe'nin ölümünden sorumlu tuttuğu 60 kişiyi öldürtmesi
 29 Temmuz 1920  Yarbay Nazmi Bey'in 57. Tümen Komutanı ve Mutasarrıf vekili olarak Denizli'ye gelmesi
 18 Ocak 1921  Çivril'in Yunan işgaline uğraması
 1 Nisan 1921  Çivril'in ikinci kez bir işgale uğraması
 30 Ağustos 1922  Çivril'in Büyük Taarruz neticesinde Yunan işgalinden kurtarılması
 3 Eylül 1922 Güney'in düşman işgalinden kurtarılması
 4 Eylül 1922 Buldan'ın işgalden kurtarılması

Nüfus

İklim

Kardeş şehirler

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Denizli Büyükşehir Belediyesi

Denizli


Jacob Praetorius (født omkring 1520 i Magdeburg, død 1586 i Hamburg) var en tysk organist og komponist.

Kun lidt er kendt om Praetorius' liv. Sandsynligvis fik han oplæring i hjembyen af Martin Agricola. Fra 1555 og til sin død fungerede Praetorius som organist og kirkemusikkomponist ved to kirker i Hamborg.

Også sønnen Hieronymus og sønnesønnen Jacob var framstående musikere.

Værker
I 1566 offentliggjorde Praetorius Opus musicum excellens et novum, en samling med over 200 værker af tyske og nederlandske komponister. Bare et Te deum laudamus a 4 er med sikkerhed komponerede af Jacob Praetorius selv, og af denne er bare første del bevaret. Praetorius offentliggjorde endvidere en samling af koraler i 1554. Videre er Veni in hortum meum a 4 enten komponeret af ham selv eller af sønnesønnen Jacob Praetorius den yngre.

Eksterne henvisninger

Renæssancekomponister
Komponister fra Tyskland
Organister fra Tyskland
Nordtyske orgelskole

Jacob Praetorius den ældre


Friedrich Tietjen (1832 in Westerstede, Oldenburg – 1895 in Berlin) was a German astronomer.

He was director of the Astronomisches Rechen-Institut (ARI) from 1874 until his death in 1895. The Minor Planet Center credits him with the discovery of one minor planet, the 120-kilometer sized asteroid 86 Semele.

The main-belt asteroid 2158 Tietjen, discovered by Karl Reinmuth at Heidelberg Observatory in 1933, was named in his memory.

References

1832 births
1895 deaths
Discoverers of asteroids

19th-century German astronomers
People from Ammerland
People from Oldenburg (state)

Friedrich Tietjen


Jean, greve af Paris, hertug af Vendôme (fransk: Jean-Carl Pierre Marie d'Orléans) (født 19. maj 1965 i Boulogne-Billancourt, Hauts-de-Seine, Île-de-France, Frankrig er en fransk prins, der siden 2019 har været én af Frankrigs tre tronprætendenter.

Forfædre
Prins Jean er søn af Marie-Thérèse af Württemberg, hertuginde af Montpensier og sønnesøn af Henrik af Paris, der var fransk tronprætendent fra 1940 til 1999.

Pga. kongelig indavl gennem århundreder nedstammer prinsen fra Henrik 4. af Frankrig, den første konge af Huset Bourbon, gennem ikke færre end 108 linjer.

Familie
Prins Jean er gift og har tre døtre og to sønner.

Gaston af Orléans (født 2009) er den ældste søn, og dermed titulær kronprins (dauphin de France).

Tronprætendent
Den 31. december 2017 døde François, greve af Clermont, der var prins Jeans ældre bror, og Jean blev titulær kronprins (dauphin de France).

Den 21. januar 2019 døde prins Jeans far Henri, og Jean blev dermed fransk tronprætendent.

Kilder

Kongelige fra Frankrig
Huset Bourbon-Orléans
Tronprætendenter af Bourbon-Orléans

Jean, greve af Paris, hertug af Vendôme


La Loi des gangsters () est un poliziottesco italien de Siro Marcellini sorti en 1969.

Synopsis
Rino Quintero est un chef de la pègre qui vient d'être libéré de prison. Avec le receleur Fulvio Rigani et sa femme Maide, il planifie un braquage de banque à Gênes. Pour mener à bien cette mission, Rino engage deux jeunes voleurs de bijoux, Franco et Renato, et un immigré au chômage, Bruno Maineri. Ranier, un Français qui exige trente pour cent du butin, est contacté pour financer l'entreprise.

Fiche technique
 Titre français : La Loi des gangsters ou Les tueurs sont dans la ville
 Titre original italien :
 Réalisation : Siro Marcellini assisté de Franco Brocani
 Scénario : Siro Marcellini, Piero Regnoli
 Photographie : Silvio Fraschetti
 Montage : Vincenzo Vanni
 Musique : Piero Umiliani
 Production : Roberto Loyola
 Sociétés de production : Roberto Loyola Cinematografica
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur - 2,35:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 95 minutes ()
 Genre : Poliziottesco
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 Klaus Kinski : Ranier
 Franco Citti : Bruno Esposito
 Hélène Chanel : Comtesse Elena Villani
 Maurice Poli : Rino Quintero
 Nello Pazzafini : conducteur
 Max Delys : Renato
 Susy Andersen : Mayde
 Aurora Bautista : l'amie de Renato
 Samy Pavel : Franco
 Micaela Pignatelli : Rosy
 Donatella Turri : la maîtresse de Rigani
 Aldo Cecconi : Fulvio Rigani
 Giancarlo Sisti : Nando
 Sergio Mioni : Luigi
 Luciano Mancini : Luciano
 Gino Bardellini : commissaire

Accueil
Sorti dans les salles italiennes le , le film a rapporté un total de  de l'époque.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1969
Poliziottesco
Film réalisé par Siro Marcellini
Film policier italien
Film de casse italien
Film en italien
Film avec une musique composée par Piero Umiliani
Film scénarisé par Piero Regnoli
Film tourné à Gênes
Film se déroulant à Gênes

La Loi des gangsters


O primeiro USS Monocacy foi uma canhoneira de roda lateral da Marinha dos Estados Unidos. Ela foi nomeada para a Batalha de Monocacy.

Monocacy foi lançado por A. & W. Denmead & Son, Baltimore, Maryland, em 14 de dezembro de 1864; patrocinado pela senhorita Ellen Denmead; concluído no final de 1865; e colocado em serviço em 1866. O futuro governador da Samoa Americana Henry Francis Bryan serviu como seu comandante durante alguns de seus dias de navegação.

Navios de 1864

USS Monocacy (1864)


Jean Lannes, 1. hertug af Montebello, 1. fyrste af Siewierz (født 10. april 1769 i Lectoure, død 31. maj 1809 i Ebersdorf) var en fransk hærfører og en af Napoleons nærmeste venner. Han var fader til Louis Napoléon Lannes og Gustave Olivier Lannes de Montebello.

Lannes, der var søn af fattige forældre, blev soldat ved den franske revolution, deltog i et par felttog, avancerede meget hurtigt, så at han allerede 1795 var general; men ikke desto mindre blev han afskediget. 1796 indtrådte han atter i hæren som simpel soldat, kæmpede i Italien, hvor han snart fik lejlighed til at vise sine glimrende evner, blev knyttet til Napoleon Bonaparte og atter opnåede sin tidligere stilling. Han var med på toget til Ægypten, hvor han avancerede til divisionsgeneral, tog virksom del i begivenhederne 18. Brumaire og fulgte fra nu af Napoleon i samtlige felttog lige til sin død. Han forsøgte sig 1802-03 med held som gesandt i Lissabon og blev kejserlig marskal 1804. I de følgende krige førte han med fremragende tapperhed og dygtighed sit korps og udmærkede sig ganske særligt i slaget ved Austerlitz og slaget ved Jena og senere (1808) i Spanien. I kampen ved Essling og Aspern havde Lannes overkommandoen ved Essling, Masséna ved Aspern. Napoleon måtte trække sig tilbage og gik over på øen Lobau i Donau. Ved aftentid under slaget satte Lannes sig, for at komme til sig selv, da en kanonkugle ramte begge hans ben. Napoleons berømte læge, Dominique Jean Larrey, amputerede benet, men marskallen døde kort efter af sårfeber.

Napoleon satte stor pris på Lannes, der var en af de få, der turde sige kejseren sin mening. Lannes var en glimrende fører af sit korps på slagmarken, men fik på grund af sin tidlige død ikke lejlighed til at vise, om han kunne føre en større hær. Hans titel, hertug af Montebello, stammer fra krigen i Italien 1800, hvor han som avantgardefører slog østrigerne ved Montebello. Lannes' jordiske rester hviler i Panthéon i Paris.

Kilder

Marskaller af Frankrig
Personer i Napoleonskrigene
Hertuger fra Frankrig
Fyrster fra Frankrig
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Militærfolk faldet i kamp
Storkors af Æreslegionen
Diplomater fra Frankrig

Jean Lannes


O Campeonato do Mundo de Hóquei em Patins de 2019 foi a 15ª edição desta prova e esteve integrado na segunda edição dos Jogos Mundiais de Patinagem. Realizou-se na cidade de Barcelona. Esta competição foi organizada pela World Skate.

Classificação Final

Ligações externas
 site oficial 2019
 ws america
 ws europe
 world skate
 FPP
 CBHP
 HóqueiPatins.pt
 hoqueipt
 plurisports

Campeonato do Mundo de Hóquei em Patins Feminino

Campeonato do Mundo de Hóquei em Patins Feminino de 2019


ශ්‍රී ලංකාවෙහි සාමය සහ සාමාන්‍ය තත්ත්වය ඇතිකරලීම සඳහා වූ ඉන්දු - ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම

ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති අතිගරු ජේ.ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණෝ සහ ඉන්දියානු ජනරජයේ අග්‍රාමාත්‍ය අතිගරු රජීව් ගාන්ධි උතුමාණෝ 1987 ජූලි මස 29 වැනි දින කොළඹ දී හමුවී,

ශ්‍රී ලංකා සහ ඉන්දියාව අතර පවත්නා සාම්ප්‍රදායික මිත්‍රත්වය පෝෂණය කිරීම, වර්ධනය කිරීම සහ ශක්තිමත් කිරීම අතිශයින් වැදගත් සේ සළකා, ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නය සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඇතිවී ඇති ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා විසඳාලීමේ උග්‍ර අවශ්‍යතාවය පිළිගනිමින්, ශ්‍රී ලංකාවෙහි වෙසෙන සියළුම ජනවාර්ගික කොට්ඨාශයන්ගේ ආරක‍ෂාව, සමෘද්ධිය සහ සෞභාග්‍යය ළඟාකර ගැනීම සඳහා,

මෙහි පහත දැක්වෙන ගිවිසුමට අද දින එළඹුනහ.

1.1 ශ්‍රී ලංකාවෙහි ඒකීය භාවය, ස්වාධිපත්‍යය සහ භෞමික අඛණ්ඩතාවය ආරක‍ෂා කිරිමට අපේක‍ෂා කරන හෙයින් ද,

1.2 ශ්‍රී ලංකාවෙහි, අනෙකුත් ජාතීන් අතර, සිංහල, ද්‍රවිඩ, මුස්ලිම්(මරක්කල) සහ බර්ගර් ජාතීන්ගෙන් සමන්විත බහු ජාතික සහ විවිධ භාෂාවන්ගෙන් යුත් බහුවිධ සමාජයක් ඇති බැව් පිළිගන්නා හෙයින් ද,

1.3 සැළකිල්ලෙන් පෝෂණය කළයුතු වූ එකිනෙකට වෙනස් සංස්කෘතික සහ භාෂාමය අනන්‍යතාවයක් එක් එක් ජනවාර්ගික කොට්ඨාශයට ඇති බැව් පිළිගන්නා හෙයින්ද,

1.4 දෙමළ භාෂාව කථා කරන ශ්‍රී ලාංකික ජනයා අනෙකුත් ජනවාර්ගික කොට්ඨාශයන් සමඟ එකට මෙතෙක් ජීවත් වූ නැගෙනහිර සහ උතුරු පළාත් එම දෙමළ භාෂාව කතා කරන ජනයාගේ ඓතිහාසික වාසභූමි ලෙස තිබූ බැව් පිළිගන්නා හෙයින් ද,

1.5 ශ්‍රී ලංකාවෙහි ඒකීයභාවය, ස්වාධිපත්‍යය සහ භෞමික අඛණ්ඩතාවයට ආධාර වන්නා වූ බලවේගයන් ශක්තිමත් කිරීම හා සමානාත්මතාවයෙන් සහ සමඟියෙන් යුතුව ජිවත්වෙමින්, සමෘද්ධිය ළඟා කර ගනිමින්, ශ්‍රී ලංකාවේ සියළුම පුරවැසියන්ට ස්වකීය අභිමතාර්ථයන් ඉටු කරගත හැකි අයුරු ශ්‍රී ලංකාවේ බහු ජාතික සහ විවිධ භාෂාවන්ගෙන් යුක්ත වූ බහුවිධ සමාජ ස්වරූපය ආරක‍ෂා කිරීම පිළිබඳ අවශ්‍යතාවය දන්නා හෙයින් ද,

2. මෙසේ සම්මත කරති:

2.1 සමීපව පිහිටි පළාත්වලට එක් පරිපාලනමය ඒකකයක් සෑදෙන සේ එකිනෙකට සම්බන්ධවීමටත් උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත් සම්බන්ධයෙන් පහත විස්තර කර ඇති අයුරින් ජනමත විචාරණයක් මාර්ගයෙන් ඒවාට වෙන්වීමටත් ඉඩදීමට ශ්‍රී ලංකා රජය යෝජනා කරන හෙයින්,

2.2 මෙහි පහත 2.8 වැනි ඡේදයෙහි සඳහන් පළාත් සභා ඡන්ද විමසීමේ දින සිට, 2.3 වැනි ඡේදයෙහි සඳහන් ජනමත විචාරණය පවත්වනු ලබන දිනය දක්වා වූ, අතුරු කාලපරිච්ඡේදය වශයෙන් හඳුන්වනු ලබන කාලපරිච්ඡේදය තුළ උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත් ඡන්දයෙන් තෝරාපත් කරනු ලබන එකම පළාත් සභාවකින් යුත් එකම පරිපාලන ඒකකයක් වනු ඇත. එවැනි ඒකකයක් සඳහා එක් ආණ්ඩුකාරවරයකු එක් ප්‍රධාන ඇමතිවරයකු සහ එක් අමාත්‍ය මණ්ඩලයක් පත් කරනු ඇත.

2.3 (අ) නැගෙනහිර පළාත උතුරු පළාතට සම්බන්ධවූ එක් පරිපාලන ඒකකයක් වශයෙන් පැවතෙමින් ඉහත 2.2 වැනි ඡේදයෙහි සඳහන් අයුරු උතුරු පළාත සමඟ දිගටම ඒකාබද්ධව පාලනය කරගෙන යා යුතු ද නැතහොත්

(ආ) නැගෙනහිර පළාත එක් ආණ්ඩුකාරවරයකු, එක් ප්‍රධාන ඇමතිවරයකු සහ එක් අමාත්‍ය මණ්ඩලයක් සහිත වෙනම පළාත් සභාවක් ඇති වෙනත් පරිපාලන ඒකකයක් විය යුතුද,

යන්න නැගෙනහිර පළාතේ ජනතාව විසින් තීරණය කරනු ලැබීමට හැකිවන සේ 1988 දෙසැම්බර් 31 වැනි දින හෝ ඊට පෙර ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වෙනු ඇත. එවැනි ජනමත විචාරණයක්, ස්වකීය අභිමතය පරිදි ජනාධිපතිවරයා විසින් කල් දමනු ලැබිය හැකිය.

2.4 ජනවාර්ගික ප්‍රචණ්ඩ කි්‍රයා නිසා හෝ වෙනත් හේතූන් නිසා ස්වකීය වාසස්ථාන හැරයාමට සිදුවූවන් හට එවැනි ජනමත විචාරණයකදි ඡන්දය දීමේ අයිතිවාසිකම හිමිවනු ඇත. ඔවුන් කළින් සිටි ප්‍රදේශවලට ආපසු පැමිණීමට අවශ්‍ය වාතාවරණය ඇති කරලනු ඇත.

2.5 එම ජනමත විචාරණය, අග්‍ර විනිශ්චයකාර තැනගේ ප්‍රධානත්වයෙන් වූද, ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් නම් කරනු ලැබ ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලබන සාමාජිකයෙකුගෙන් සහ නැගෙනහිර පළාතෙහි දෙමළ භාෂාව කථා කරන ජනයාගේ නියෝජිතයින් විසින් නම් කරනු ලැබ ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලබන සාමාජිකයෙකුගෙන් යුත් කමිටුවක පරීක‍ෂාව යටතේ පත්වනු ඇත.

2.6 ජනමත විචාරණයේ ප්‍රතිඵල තීරණය කිරීම සඳහා සාමාන්‍ය බහුතරයක් ප්‍රමාණවත් වනු ඇත.

2.7 රටෙහි පවත්නා නීතිය අනුව ඉඩදිය හැකි රැස්වීම් සහ අනෙකුත් අන්දමේ ප්‍රචාරක කටයුතුවලට ජනමත විචාරණයට පෙර ඉඩ කඩ ලබා දෙනු ඇත.

2.8 මීළඟ මාස තුන ඇතුළත දී, කෙසේ වෙතත් 1987 දෙසැම්බර් මස 31 වැනිදාට පෙර, පළාත් සභා සඳහා ඡන්ද විමසීම් පැවැත්වෙනු ඇත. උතුරෙහි සහ නැගෙනහිර පළාත් සභා ඡන්ද විමසීම් සඳහා ඉන්දියානු නිරීක‍ෂකයින්ට ආරාධනා කැරෙනු ඇත.

2.9 1987 අගොස්තු මස 15 වැනි දින වන විට උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල හදිසි අවස්ථාව ඉවත් කෙරෙනු ඇත. මෙම ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් පැය 48 ක් ඇතුළත දිවයින මුළුල්ලෙහිම සටන් නවත්වාලනු ඇත. සටන්කාමී කණ්ඩායම් සතුව දැනට ඇති සියළුම අවි ආයුධ ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් පත් කරනු ලබන බලධාරින්ට, ගිවිසගනු ලබන ක්‍රියා පරිපාටියක් අනුව, භාර දෙනු ඇත.

සටන් නවත්වාලීමෙන් සහ සටන්කාමී කණ්ඩායම් විසින් අවි ආයුධ භාරදීමෙන් පසු 1987 මැයි මස 25 වැනි දිනදී මෙන් යුද හමුදාව සහ සියළුම ආරක‍ෂක නිලධාරීන් කඳවුරුවල බැරැක්කවලට සීමා කර තබනු ඇත. අවි ආයුධ භාරදීමේ සහ ආරක‍ෂක නිලධාරීන් බැරැක්කවලට ආපසු යෑමේ ක්‍රියාවලිය සටන් නැවැත්වීම කි්‍රයාත්මක වි පැය 72 ක් ඇතුළත අවසන් කරලිය යුතුය.

2.10 උතුරු සහ නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල නීතිය කි්‍රයාත්මක කිරීමේ සහ ආරක‍ෂාව පවත්වාගෙන යෑමේ කාර්යයන් සඳහා රටෙහි අනෙකුත් ප්‍රදේශවල යොදා ගන්නා රාජ්‍ය සංවිධානයන් සහ පටිපාටීන්ම ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් උපයෝගී කරගනු ඇත.

2.11 ත්‍රස්තවාදය වළක්වාලීමේ පනත සහ අනෙකුත් හදිසි අවස්ථා නීති යටතේ දැනට අත්අඩංගුවේ සිටින දේශපාලනමය සහ අනෙකුත් සිරකරුවන්හට ද, සටන්කාමීන්හට ද මෙකී නීති යටතේ චෝදනා ලැබ නඩු පවරනු ලැබ සහ / හෝ දඩුවම් කරනු ලැබ ඇති පුද්ගලයනහට ද ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිවරයා විසින් පොදු ක්ෂමාවක් දෙනු ඇත. සටන්කාමී තරුණයින් රටෙහි ජන ජීවිතයෙහි ප්‍රධාන කි්‍රයාවලියට ආපසු පමුණුවාලීම සඳහා ඔවුන් පුනරුත්ථාපනය කිරීමට ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් විශේෂ පරිශ්‍රමයක් දරනු ඇත. මෙම කි්‍රයාවලියට ඉන්දියාවේ සහාය ලැඛෙනු ඇත.

2.12 ඉහත විධි විධාන ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් පිළිගෙන ඒ අනුව කටයුතු කරනු ලබනු ඇත. අනෙකුත් සියල්ලන් විසින්ද එසේ කටයුතු කරනු ඇතැයි රජය අපේක‍ෂා කරයි.

2.13 මෙම තීරණයන් සඳහා වූ මූලික රාමුව පිළිගනු ලබන්නේ නම් ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් අදාල යෝජනා වහාම කි්‍රයාත්මක කරනු ඇත.

2.14 මෙම යෝජනා ඉන්දියානු රජය විසින් සහතික කරනු ලබන අතර ඒවා කි්‍රයාත්මක කිරීමෙහි ලා සහාය වනු ඇත.

2.15 1986. 05. 04 වැනි දින සිට 1986. 12. 19 වැනි දින දක්වා වූ කාලය තුළ සාකච්ඡා කරන ලද යෝජනාවන් පිළිගත යුතුය යන කොන්දේසියට මෙම යෝජනා යටත් වේ. අවසාන නිගමනයකට නොඑළඹෙන ලද ඉතිරි කරුණු මෙම ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් සති හයක් ඇතුළත ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව විසින් නිරාකරණය කරගත යුතුය. මෙම යෝජනා කි්‍රයාත්මක කිරීමෙහිලා ඉන්දියානු රජය කෙළින්ම ශ්‍රී ලංකා රජයට සහායවනු ඇත යන කොන්දේසියට ද ඒවා යටත්ය.

2.16 ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කිරීම සඳහා වූ යෝජනාවල මෙම මූලික රාමුව ශ්‍රී ලංකාවෙහි සිටින කිසියම් සටන්කාමී කණ්ඩායමක් විසින් නොපිළිගනු ලැබුවහොත් ඉන්දියානු රජය පහත සඳහන් අයුරු කි්‍රයා කරනු ඇතැයි යන කොන්දේසියට ද මෙම යෝජනා යටත් වේ.

(අ) ශ්‍රී ලංකාවෙහි ඒකීයභාවයට, දේශපූර්ණත්වයට සහ ආරක‍ෂාවට අහිතකර කාර්යයන් සඳහා ඉන්දියානු භූමිය ප්‍රයෝජනය නොගනු ලබන බව සහතික කිරීමට අවශ්‍ය සියළු පියවර ඉන්දියානු රජය විසින් ගනු ඇත.

(ආ) ද්‍රවිඩ සටන්කාමී කටයුතු ලංකාවට බලපෑම වලක්වාලීම සඳහා ඉන්දියානු නාවික / වෙරළාරක‍ෂක හමුදා ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට සහාය වනු ඇත.

(ඇ) මෙම යෝජනා කි්‍රයාත්මක කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජය ඉන්දියානු රජයෙන් යුද්ධාධාර ඉල්ලා සිටි විටකදී ශ්‍රී ලංකා රජයට එවැනි යුද්ධාධාර දීමෙන් ඉන්දියානු රජය සහාය වනු ඇත.

(ඈ) තමිල්නාඩුවෙහි සිටින ශ්‍රී ලාංකික සරණාගතයින් ශ්‍රී ලංකාවට ආපසු එවීමත් සමඟම මෙරට වාසය කරන ඉන්දියානු පුරවැසියන් ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉන්දියාවට ආපසු ගෙන්වා ගැනීම ඉන්දියානු රජය විසින් කඩිනම් කරනු ඇත.

(ඉ) උතුරු සහ නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල ජීවත් වන සියළුම ජනවාර්ගික කොටස් වලට අයත් තැනැත්තන්ගේ ආරක‍ෂාව සහ සුරක‍ෂිතභාවය සහතික කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජය සහ ඉන්දියානු රජය සහයෝගයෙන් කටයුතු කරනු ඇත.

2.17 මෙම ගිවිසුමෙන් අදහස් කරනු ලබන ඡන්ද විමසීමේ කි්‍රයාවලියට නිදහස්ව, පූර්ණව සහ සාධාරනව සහභාගී වීම උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල සිටින සියළුම ඡන්දදායකයින්ට ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් සහතික කරනු ඇත. මේ සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියානු රජය ශ්‍රී ලංකා රජයට පූර්ණ සහයෝගය ලබාදෙනු ඇත. මේ සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියානු රජය ශ්‍රී ලංකා රජයට පූර්ණ සහයෝගය ලබාදෙනු ඇත.

2.18 සිංහල භාෂාව ශ්‍රී ලංකාවෙහි රාජ්‍ය භාෂාව විය යුතුය. දෙමළ සහ ඉංග්‍රිසි භාෂාවන් ද රාජ්‍ය භාෂාවන් වනු ඇත.

3. අත්සන් තැබූ විට මෙම ගිවිසුම සහ ඒ සමඟ ඇති ඇමුණුම කි්‍රයාත්මක විය යුතුය.

එක්දහස් නවසිය අසූහතක් වූ ජූලි මස විසි නව වැනි අද දින ශ්‍රී ලංකාවෙහි කොළඹ දී සත්‍ය වු පිටපත් දෙකකින් සකස් කරන ලද මෙයට අපගේ අත්සන් සහ මුද්‍රා තැබුවෙමු.

ජූනියස් රිචඩ් ජයවර්ධන
ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ
ජනාධිපති

රජීව් ගාන්ධි
ඉන්දියානු ජනරජයේ
අග්‍රාමාත්‍ය

ඇමුණුම

1. ගිවිසුමේ 2 වැනි ඡේදයෙහි සහ එම ඡේදයෙහි අනු ඡේදයන් හි සඳහන් ජනමත විචාරණය ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති උතුමාණන් විසින් ආරාධනා කරනු ලබන ඉන්දියානු මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවෙහි නියෝජිතයකු විසින් නිරීක‍ෂණය කරනු ඇතැයි ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති උතුමාණෝ සහ ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍යතුමා එකඟ වෙති.

2. එමෙන්ම ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිතුමා විසින් ආරාධනා කරනු ලබන ඉන්දියානු රජයේ නියෝජිතයකු විසින්, ගිවිසුමෙහි 2.8 වැනි ඡේදයෙහි සඳහන් පළාත් සභා ඡන්ද විමසීම නිරීක‍ෂණය කරනු ඇතැයි රාජ්‍ය නායකයෝ දෙදෙනා එකඟ වෙති.

3. පළාත් සභා ඡන්ද සාධාරනව පැවැත්විමට වාතාවරණය ඇතිකරලනු සඳහා උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල ග්‍රාමාරක‍ෂකයින් විසුරුවා හැරීමටත් එම පළාත්වලින් උපයෝගී හමුදා පිරිස් ඉවත් කර ගැනීමටත් ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති උතුමාණෝ එකඟ වෙති.

ජනවාර්ගික ප්‍රචණ්ඩ කි්‍රයා නිසා ඇතිවූ එවැනි උපයෝගී හමුදා පිරිස් ශ්‍රී ලංකාවෙහි නිත්‍ය ආරක‍ෂක හමුදාවනට ජනාධිපතිතුමා විසින් ස්වකීය අභිමතය පරිදි අන්තර්ග්‍රහණය කරනු ඇත.

4. ගිවිසගත් පරිදි ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිතුමා විසින් පත් කරනු ලබන බලධාරීන්ට ද්‍රවිඩ සටන්කාමීන් විසින් ස්වකීය අවි ආයුධ භාරදිය යුතුයැයි ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිතුමා සහ ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍යතුමා එකඟ වෙති. ශ්‍රී ලංකා රතු කුරුස හමුදාවෙහි සහ ඉන්දියානු රතුකුරුස හමුදාවෙහි ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජිතයින් දෙදෙනෙකු හමුවෙහි අවි භාරදීම සිදුකළ යුතුය.

5. සටන් නැවැත්වීම ශ්‍රී ලංකා රජයේ සහ ඉන්දීය රජයේ සුදුසුකම්ලත් නියෝජිතයින්ගෙන් සමන්විත ඒකාබද්ධ ඉන්දු - ශී්‍ර ලංකා නිරීක‍ෂණ කණ්ඩායමක් විසින් 1987 ජූලි මස 31 වැනි දින සිට පරීක‍ෂා කරනු ඇතැයි ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිතුමා සහ ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍යතුමා එකඟ වෙති.

6. සටන් නැවැත්වීම සහතික කිරීමටත්, එය කි්‍රයාත්මක කිරීමටත් ගිවිසුමේ 2.14 සහ 2.16 (ඇ) වගන්ති අනුව ඉන්දීය සාම බලඇණියකට අවශ්‍ය වේ නම් ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිතුමා විසින් ආරාධනා කරනු ඇතැයි ද ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිතුමා සහ ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍යතුමා එකඟ වෙති.

1987 ජූලි 29

උතුමාණනි,

අවුරුදු දෙදහසකටත් අධික කාලයක් මුළුල්ලේ අප දෙරට අතර පවත්නා අපගේ මිත්‍රත්වය ගැන අප දන්නා හෙයින්ද, මෙම සම්ප්‍රදායික මිත්‍රත්වය පෝෂණය කිරීමේ වැදගත්කම පිළිගන්නා හෙයින්ද අප එකිනෙකාගේ ඒකීයත්වය, භෞමික අඛණ්ඩතාවය සහ ආරක‍ෂාවට අහිතකර කටයුතු සඳහා අපගේ දේශ භූමි යොදා ගැනීමට ඉඩ නොදීමට ගෙන ඇති තීරණය ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව විසින් යළි සහතික කිරීම අත්‍යවශ්‍යය.

2. ඉන්දියාව සැලකිලිමත්වන කරුණු පහත සඳහන් අයුරු නිරාකරණය කරලීමට අපගේ සාකච්ඡාවලදී එය අරමුණු කොට ගෙන ඔබ එකඟ විය.

(අ) විදේශීය හමුදා පිරිස් සහ රහස් තොරතුරු කාර්ය මණ්ඩල සිටීම ඉන්දු - ලංකා සබඳතාවලට අහිතකර නොවන බැව් සහතික කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ උචිතභාවය සහ ඔවුන් උපයෝගි කර ගැනීම පිළිබඳව ඔබතුමා සහ මා අතර ඉක්මනින් එකඟත්වයක් ඇතිකරගනු ඇත.

(ආ) ඉන්දියාවෙහි යහපතට අහිතකර වන අන්දමට ති්‍රකුණාමලය හෝ ශ්‍රී ලංකාවෙහි අන් කිසි වරායක් කිසිදු රටක යුද කටයුතුවල ප්‍රයෝජනය සඳහා ලබා නොදෙනු ඇත.

(ඇ) ති්‍රකුණාමලයෙහි ඇති තෙල් ටැංකි සමූහය ප්‍රතිසංස්කරණය කොට ප්‍රයෝජනයට ගැනීම ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතරවූ හවුල් ව්‍යාපාරයෙක් වශයෙන් කි්‍රයාත්මක කරනු ඇත.

(ඈ) විදේශීය ගුවන්විදුලි ප්‍රචාරක සංවිධානයන් විසින් ශ්‍රී ලංකාවෙහි පිහිටුවනු ලබන විවිධ පහසුකම් ප්‍රසිද්ධ ගුවන් විදුලි ප්‍රචාරයන් සඳහා වූ පහසුකම් විනා යුද කටයුතු හෝ රහස් තොරතුරු රැස් කිරිම සඳහා වූ හෝ ඒවා නොවන බවට සහතික කිරීම සඳහා එකී සංවිධාන සමඟ ඇති කර ගෙන ඇති ගිවිසුම් සමාලෝචනය කරනු ඇත.

3. ඒ අන්දමින් ම ඉන්දියාව විසින් ද

(අ) ත්‍රස්තවාදී කටයුතුවල යෙදෙන්නාවූ හෝ ඛෙදුම්වාදය හෝ රටින් කැඩී යාම අනුගමනය කරන්නාවූ සියළුම ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන් රටින් නෙරපා හරිනු ඇත.

(ආ) ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක‍ෂක හමුදාවන් සඳහා පුහුණුවීමේ පහසුකම් සහ හමුදාවනට අවශ්‍ය භාණ්ඩ සැපයීම් සලසා දෙනු ඇත.

4. ඉහත 1 වැනි ඡේදයෙහි සඳහන් අරමුණු හේතුකොටගෙන පොදුවේ බලපාන කරුණු අඛණ්ඩව සමාලෝචනය කිරීම සඳහා ද විශේෂයෙන්ම මෙම ලිපියෙහි සඳහන් අනෙකුත් කරුණු කි්‍රයාත්මක කිරීම පිළිබඳව පරීක‍ෂා කිරීම සඳහා ද හවුල් උපදේශක සංවිධානයක් ඇති කිරීමට ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව එකඟ වී ඇත.

5. උතුමාණෙනි, ඉහත සඳහන් කරුණුවලින් අප දෙදෙනා අතර එළැඹී ගිවිසුම නිවැරදි ලෙස දැක්වෙන බැව් කරුණාවෙන් සනාථ කළ මැනවි.

උතුමාණනි, මගේ අතිශය ගෞරවය පිළිගනු මැනවි.

මෙයට,
හිතවත්,
රජීව් ගාන්ධි

ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති
අතිගරු ෙජ්. ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණෝ
කොළඹ.

ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති

1987 ජූලි 29

උතුමාණනි,

පහස සඳහන් අයුරු කියැවෙන 1987 ජූලි මස 29 වැනි දින දරණ ඔබේ ලිපියට ඔබගේ අවධානය යොමුකරවනු මැනවි.

උතුමාණනි,

අවුරුදු දෙදහසකටත් අධික කාලයක් මුළුල්ලේ අප දෙරට අතර පවත්නා අපගේ මිත්‍රත්වය ගැන අප දන්නා හෙයින්ද, මෙම සම්ප්‍රදායික මිත්‍රත්වය පෝෂණය කිරීමේ වැදගත්කම පිළිගන්නා හෙයින්ද අප එකිනෙකාගේ ඒකීයත්වය, භෞමික අඛණ්ඩතාවය සහ ආරක‍ෂාවට අහිතකර කටයුතු සඳහා අපගේ දේශ භූමි යොදා ගැනීමට ඉඩ නොදීමට ගෙන ඇති තීරණය ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව විසින් යළි සහතික කිරීම අත්‍යවශ්‍යය.

2. ඉන්දියාව සැලකිලිමත්වන කරුණු පහත සඳහන් අයුරු නිරාකරණය කරලීමට අපගේ සාකච්ඡාවලදි එය අරමුණු කොට ගෙන ඔබ එකඟ විය.

(අ) විදේශීය හමුදා පිරිස් සහ රහස් තොරතුරු කාර්ය මණ්ඩල සිටීම ඉන්දු - ලංකා සබඳතාවලට අහිතකර නොවන බැව් සහතික කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ උචිතභාවය සහ ඔවුන් උපයෝගි කර ගැනීම පිළිබඳව ඔබතුමා සහ මා අතර ඉක්මනින් එකඟත්වයක් ඇතිකරගනු ඇත.

(ආ) ඉන්දියාවෙහි යහපතට අහිතකර වන අන්දමට ති්‍රකුණාමලය හෝ ශ්‍රී ලංකාවෙහි අන්කිසි වරායක් කිසිදු රටක යුද කටයුතුවල ප්‍රයෝජනය සඳහා ලබා නොදෙනු ඇත.

(ඇ) ති්‍රකුණාමලයෙහි ඇති තෙල් ටැංකි සමූහය ප්‍රතිසංස්කරණය කොට ප්‍රයෝජනයට ගැනීම ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතරවූ හවුල් ව්‍යාපාරයෙක් වශයෙන් කි්‍රයාත්මක කරනු ඇත.

(ඈ) විදේශීය ගුවන්විදුලි ප්‍රචාරක සංවිධානයන් විසින් ශ්‍රී ලංකාවෙහි පිහිටුවනු ලබන විවිධ පහසුකම් ප්‍රසිද්ධ ගුවන් විදුලි ප්‍රචාරයන් සඳහා වූ පහසුකම් විනා යුද කටයුතු හෝ රහස් තොරතුරු රැස් කිරිම සඳහා වූ හෝ ඒවා නොවන බවට සහතික කිරීම සඳහා එකී සංවිධාන සමඟ ඇති කර ගෙන ඇති ගිවිසුම් සමාලෝචනය කරනු ඇත.

3. ඒ අන්දමින් ම ඉන්දියාව විසින් ද

(අ) ත්‍රස්තවාදී කටයුතුවල යෙදෙන්නාවූ හෝ ඛෙදුම්වාදය හෝ රටින් කැඩියාම අනුගමනය කරන්නාවූ සියළුම ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන් රටින් නෙරපා හරිනු ඇත.

(ආ) ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක‍ෂක හමුදාවන් සඳහා පුහුණුවීමේ පහසුකම් සහ හමුදාවනට අවශ්‍ය භාණ්ඩ සැපයීම් සලසා දෙනු ඇත.

4. ඉහත 1 වැනි ඡේදයෙහි සඳහන් අරමුණු හේතුකොටගෙන පොදුවේ බලපාන කරුණු අඛණ්ඩව සමාලෝචනය කිරීම සඳහා ද විශේෂයෙන්ම මෙම ලිපියෙහි සඳහන් අනෙකුත් කරුණු කි්‍රයාත්මක කිරීම පිළිබඳව පරීක‍ෂා කිරීම සඳහා ද හවුල් උපදේශක සංවිධානයක් ඇති කිරීමට ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව එකඟ වී ඇත.

ඉහත සඳහන් කරුණුවලින් අප දෙදෙනා අතර ඇති කරගත් සම්මුති නිවැරදි ලෙස දැක්වෙන බැව් සනාථ කරමි.

උතුමාණනි, මගේ අතිශය ගෞරවය පිළිගනු මැනවි.

ජේ. ආර්. ජයවර්ධන
ජනාධිපති

ඉන්දීය ජනරජයේ අග්‍රාමාත්‍ය,
අතිගරු රජිව් ගාන්ධි උතුමාණෝ
නවදිල්ලිය.

ඉන්දු - ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම


الأخوات قرية تابعة إلى معتمدية قعفور من ولاية سليانة، وتقع قرب المنجم الذي يحمل نفس الاسم. تضم عشرون ألف نسمة. شيخها عمار بن نجمة الماجري

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية سليانة.

قرى ولاية سليانة

الأخوات