Judith Sans (født 31. marts 1994 i Barcelona) er en spansk håndboldspiller, som spiller for FC Midtjylland Håndbold og Spaniens håndboldlandshold.
I december 2017 skiftede hun fra BM Bera Bera i Spanien til FC Midtjylland Håndbold i Danmark.

Hun deltog under EM i håndbold 2016 i Sverige.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Spanien
Håndboldspillere fra BM Bera Bera

Judith Sans


La ligne 131 est une ligne de chemin de fer belge, désormais déferrée, qui reliait Gilly ( Noir-Dieu) à Bois-de-Nivelles, desservant les nœuds ferroviaires de Gilly, du Vieux-Campinaire et de Fleurus. Se détachant de la ligne venant de Bruxelles en amont de Luttre et Marchienne, elle constituait également un contournement de Charleroi, délaissé dès le milieu du .

Historique

Genèse
En 1866, la Compagnie des bassins houillers du Hainaut, composante de la Société générale d'exploitation de chemins de fer (SGE), obtient en concession la ligne de ceinture de Charleroi et plusieurs lignes ferroviaires raccordées. La section de Y Noir-Dieu à Y Nord-de-Gilly fait partie de ce chemin de fer de ceinture. À ce moment, il n'est pas encore prévu de créer une ligne directe en direction de Nivelles  et les embranchements vers Lambusart et Fleurus ne sont pas cités par l'arrêté de concession.

La situation évolue rapidement. En 1871, alors que l'État belge négocie le rachat d'une grande partie de la SGE, il est décidé qu'en plus des lignes concédées non-encore construites, une série de lignes supplémentaires seraient réalisées par les Bassins houillers pour le compte de l'État. Parmi celles-ci figure . La section de Fleurus à  doit faire partie des embranchements de la ligne de ceinture.

Mise en service
La section de Gilly (Y Noir-Dieu) à Y Lambusart-Nord (embranchement avec la ligne Tamines-Fleurus) est ouverte en premier le .

La ligne Bruxelles - Nivelles - Luttre entre en service sur toute sa longueur en  ; la construction de la section Fleurus - Nivelles peut alors débuter.

Le , la section de  à Wagnelée-Saint-Amand (ancien nom de la gare de Chassart) est livrée à l'exploitation. Elle est prolongée vers Fleurus le 14 décembre de la même année.

La ligne accueille à l'origine un trafic local de marchandises et de voyageurs ainsi que des trains de fret desservant les hauteurs de Charleroi ou contournant la ville. En 1909-1910, la section de Rèves à Y Bois-de-Nivelles est mise à double voie afin de faire circuler des trains de minerai venant des mines de Lorraine.

La section de Y du Marquis (le Vieux-Campinaire) à Fleurus (considérée sur l'essentiel de son trajet comme sections des lignes 121 et 147) est également à deux voies.

Déclin et fermeture

Caractéristiques

Patrimoine ferroviaire
L'essentiel de la ligne 131 est abandonné sous la végétation, détruit ou comblé.

Les bâtiments de gare de Frasnes-lez-Gosselies et Rèves, remontant à l'origine de la ligne, celui de la gare de Commune ainsi que certaines maisons de garde-barrière ont échappé à la démolition en devenant des habitations privées.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des lignes de chemin de fer de Belgique
 Transport ferroviaire en Belgique

Liens externes
  Paul Kevers - Spoorlijnen in Belgïe - L. 131
  De Ridder - Belgische spoorlijnen - L. 131
 Site Belrail.be lignes SNCB

Ligne de chemin de fer hors-service de Belgique

Ligne 131 (Infrabel)


الحارث بن جبلة هو أحد ملوك غسان هو فارس يوم حليمة حيث انتصر جيشه على جيش المنذر بن امرئ القيس ملك الحيرة. وفرض السيادة والامن وحكم لمدة 3 سنوات، وقد تعاون مع الروم ضد الساسانيين خلال معركة دارا.

مراجع

أشخاص في الحروب الرومانية الساسانية
العرب في الإمبراطورية الرومانية
باتريكيان
جاهليون
جنرالات جستينيان الأول
سنة الولادة غير معروفة
عرب في القرن 6
عسكريون بيزنطيون
مسيحيو القرن 6 الميلادي
مسيحيون عرب
ملكيون في الشرق الأوسط في القرن 6
ملوك عرب
ملوك غساسنة
وفيات 569

الحارث بن جبلة


Israel Gottlieb Wernicke (født 2. februar 1755 i Bergen, død 3. marts 1836 i Jordrup ved Kolding) var en norsk-dansk komponist og cembalist.

Liv og gerning
Forældrene var tyskfødte, faderen Johann Gottlieb Wernicke var organist ved Bergen domkirke, moderen, Justina f. Rhode, stammede fra en fra Rostock indvandret slægt. Han dimitteredes fra Bergens Kathedralskole 1771 og blev en meget dygtig student, men musikken havde tidlig fanget hans interesse, og ved selvstudium gik han videre og uddannede sig navnlig til en fortrinlig klaverspiller. Han kom til at spille ved hoffet, og det er karakteristisk for ham, at han vandt sejre ved foredrag af "de sværeste Sager af Sebastian Bach". Af regeringen fik han understøttelse til en udenlandsrejse i 1780, også teatret ydede tilskud, hvilket tyder på, at tanken om at knytte ham dertil var oppe. I Berlin hengav han sig til sit yndlingsstudium, den lærde, kontrapunktiske musik, som han yderligere opflammedes for under Johann Philipp Kirnbergers vejledning.

Hof- og operakapelmester
En dag i 1781 fik den da 26-årige "student" bud fra København, om han, da Scalabrini fratrådte stillingen, ville overtage som hof- og operakapelmester ved Det Kongelige Teater, et tilbud, som han ikke kunne modsætte sig. Man vandt ved dette valg en meget økonomisk billig og en indfødt kapelmester, men deri bestod også hele fordelen. Det viste sig efterhånden, at hans musikalske smag ikke deltes af hans arbejdsgiver. Af hofkompositioner skrev han store kantater, en slags koncertoperaer, således "Ramdeo Rhator", et indisk sujet, og "Furius Camillus", ligesom han arrangerede italiensk musik til kantater. Han gav bidrag til Schiørrings samling af selskabssange og har måske som person været mindre tør end som komponist, men det hed sig, at han var "capricieux".

Da Hoffet efter regeringsforandringen i 1784 var misfornøjet med kapellet, blev dets omordning bestemt, og ved denne, der gik for sig i sæsonen 1785-86, var hans afskedigelse, som han selv næppe anså for begrundet, først og fremmest givet. Han fungerede det meste af den nævnte sæson og gik af med sin gage som pension blot 31 år gammel. I anseelse tabte han ikke noget: en skrev senere hen offentlig, at han burde ansættes som professor i musik ved universitetet, og en anden (Schiønning) noterede i sin dagbog, at han ansås for at være "Mathematicus" og mulig den lærdeste komponist i Europa. Men verden fik ikke synderlig gavn deraf. Ikke længe efter afskeden vendte han København ryggen og tog med sin hustru, Charlotte Louise Marburg, bopæl i Kolding, hvor de fleste af deres mange børn fødtes, og hvor han vistnok væsentlig beskæftigede sig med deres uddannelse, navnlig i musikalsk henseende.

Sidste år
Efter et, som det synes, mindst 30-årigt ophold i Kolding blev han landmand og købte en annexgård på nogle tønder land i Jordrup på Kolding-egnen. Denne gård overdrog han i 1832 til en svigersøn, hos hvem han i følge en undentagskontrakt boede med sin hustru og en ugift datter. Han døde i Jordrup 3. marts 1836. Hustruen overlevede ham.

Musik
Wernicke skrev hovedsagelig kanons og klaverværker, blandt andet det stort anlagte variationsværk Arietta con 50 variazioni per il clavicembalo. Flere værker blev ødelagte under slotsbranden på Christiansborg i 1794.

Danmarks første pianistinde
Hans datter og elev, Cathrine Riddervold Wernicke, født i Kolding 14. april 1788 blev en betydelig pianistinde og den første danske dame, der vides at være optrådt offentlig i denne egenskab. Hun gjorde 1806 megen lykke i Hamborg og afholdt koncerter efter Københavns Bombardement for de nødlidende så vel i det østlige Holsten som på Sjælland.

Noter

Litteratur
 Øystein Gaukstad: Israel Gottlieb Wernicke. En norsk barokk-komponist, i Norsk musikkgransknings årbok 1951–1953 (Oslo 1953), s. 135-142.
 Nils Grinde: Norsk musikkhistorie, Oslo 1971 (3. utg. 1981).

Eksterne henvisninger
 C. Thrane: "Wernicke, Israel Gottlieb" i: Dansk Biografisk Lexikon, 1. udgave, bind XVIII; s. 416-417

Klassicistiske komponister
Komponister fra Norge
Personer fra Bergen

Israel Gottlieb Wernicke


Biserica de lemn "Sfântul Arhanghel Mihail" din Hlina este un lăcaș de cult creștin-ortodox și monument de arhitectură de importanță națională din satul Hlina, raionul Briceni (Republica Moldova), construit la începutul secolului al XX-lea.

Actualmente, se află în stare nesatisfăcătoare, construcția din lemn, fiind acoperită cu tablă, având și o ușă termopan.

Referințe

Fondări în 1911
Biserici din Republica Moldova
Monumente de arhitectură din raionul Briceni
Biserici cu hramul Sfântul Mihail

Biserica Sfântul Arhanghel Mihail din Hlina


جبل تَاهِنْت جبل يقع بشمال الجمهورية التونسية بولاية بنزرت، جنوب غربي مدينة ماطر وشرق قرية سيدي نصير. يبلغ ارتفاعه 599 م.

تاهنت

جبل تاهنت


Ambros José Martín Cedres ( en spansk tidligere håndboldspiller og nuværende håndboldtræner.

Han er nuværende cheftræner for russiske Rostov-Don og Ruslands kvindelandshold.

I sommeren 2012, erstattede han Karl Erik Bøhn som cheftræner for Győri Audi ETO KC. Han var også landstræner for Rumæniens kvindelandshold fra 2016 til 2018.

Martín var den første spanske træner til at vinde Champions League trofæet med en udenlandsk klub.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldtrænere fra Spanien
Håndboldspillere fra Spanien

Ambros Martín


Stelian este un nume/prenume românesc. Numele a fost/este purtat de următoarele persoane:

Stelian Tănase-(n. 17 februarie 1952, București) este un scriitor, eseist, istoric, politolog, publicist, scenarist, regizor, realizator de televiziune și analist politic român. Stelian Tănase este Președintele Societății Române de Radio și Televiziune.
Stelian Duțu-(n. 20 februarie 1955, com. Gura Ocniței, județul Dâmbovița) este un politician român, membru al Parlamentului României.
Stelian Tăbăraș- (20 noiembrie 1939, Secăria, Județul Prahova- 24 septembrie 2009, București) a fost un prozator român.
Stelian Ivașcu
Stelian Ghiță-Eftemie
Dan Stelian Marin-este un fost senator român în legislatura 1992-1996 ales în județul Vâlcea pe listele partidului FDSN.
Toma Stelian-(n. 3 aprilie 1860, Craiova; d. 25 octombrie 1925, București) a fost un avocat, politician român, ministru al justiției, ministru al apărării și un mare colecționar de artă.
Între anii 1917 și 1919 a prezidat misiunea parlamentară a Consiliului Național Român de la Paris.
Stelian Popescu (militar)-(n. 26 ianuarie 1925, satul Dumbrava, județul Mehedinți - d. 15 noiembrie 1995, București) a fost un general român, care a comandat Armata a III-a, cantonată la Cluj (1976-1979).
Corneliu Stelian Mirea-(n. 15 august 1956) a fost un deputat român în legislatura 1990-1992, ales în municipiul București pe listele partidului FSN.
Stelian Stancu (fotbalist)-(n. 22 septembrie 1981) este un fotbalist român care este legitimat la clubul Khazar Lankaran din Azerbaidjan.
Stelian Nițulescu-(n. 29 septembrie 1893 - 1985[1]) a fost un jurist și demnitar comunist român. În anul 1932 a devenit membru a PCR. A fost membru al CC al PMR, ministru al justiției (1949 -1953), președinte al Asociației Juriștilor (din 1960). În mai 1961 a fost decorat cu Medalia "A 40-a aniversare de la înființarea Partidului Comunist din România".
Florin-Stelian Popescu-(n. 7 aprilie 1950) este un deputat român în legislatura 1990-1992, ales în județul Prahova pe listele partidului Ecologist-SD. În cadrul activității sale parlamentare, Florin-Stelian Popescu a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Regatul Unit al Marii Britanii și Irlandei de Nord, Republica Libaneză și Republica Italiană.
Stelian Pintelie- (n. 13 iulie 1938, comuna Beceni, județul Buzău - d. ?) a fost un general român de informații, care a îndeplinit funcția de comandant al Unității Speciale de Transmisiuni "R" (actualul STS) din cadrul Ministerului Afacerilor Interne (1 iunie 1980 - 23 iunie 1984) și apoi pe cea de ministru al poștelor și telecomunicațiilor în primul guvern post-revoluționar (1990).
Eduard-Stelian Martin-(n. 13 decembrie 1973) este un politician român, membru al Parlamentului României.
Stelian Dedu-(n. 3 august 1933) este un fost senator român. Stelian Dedu a fost ales senator în legislatura 1990-1992 pe listele FSN în județul Mehedinți.
Stelian Popescu Ghimpați-(n. 30 aprilie 1906, d. 1950) este un pictor român al secolului XX.
Stelian Burcea-(n. 7 octombrie 1983 în Pitești, județul Argeș) este un jucător român de rugby în XV. Evoluează pe postul de linia a treia (flanker).
Stelian Popescu (ziarist)- (n. 18 februarie 1875, Lacu Turcului, județul Prahova - d. 1953, Spania) a fost un jurist, om politic și ziarist român.A fost deputat în mai multe rânduri. A fost Ministru de Justiție în Guvernul Take Ionescu (17 decembrie 1921 - 19 ianuarie 1922), Guvernul Barbu Știrbey (4 - 20 iunie 1927), Guvernul Ion I.C. Brătianu (7) (22 iunie - 24 noiembrie 1927) și Guvernul Vintilă I.C. Brătianu (24 noiembrie 1927 - 9 noiembrie 1928).
Stelian Neagoe-(n. 5 octombrie 1938, satul Geblești, județul Dolj) este un istoric român, autor al unui număr mare de studii istorice, îndeosebi legate de Unirea românilor.
Stelian Morcovescu-(n. 23 iulie 1934) este un fost senator român în legislatura 1990-1992 ales în județul Maramureș pe listele partidului FSN.

Vezi și
 Stelian (dezambiguizare)

Nume de familie românești
Prenume românești
Liste de români

Stelian


Re d'Italia (oklopnjača)
Re d'Italia (klasa oklopnjača)
SS Re d'Italia

Re d'Italia


නිම්මි හරස්ගම යනු සිංහල සිනමාවේ සම්මානනීය රංගන ශිල්පිණියක වේ. 1997 වර්ෂයේ තිරගත වූ මදර් තෙරේසා ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටයෙහි සහය රංගනයකට එක් වෙමින් ප්‍රථමවරට රිදී තිරය වෙත පා තබන ඇය 2003 වර්ෂයේ තිරගත වූ ඉර මැදියම සිංහල චිත්‍රපටයෙහි ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණය කරමින් ශ්‍රී ලාංකික සිනමාව වෙත අවතීර්ණ විය. එම චිත්‍රපටයෙහි රංගනය උදෙසා ඇය 2004 වසරේදී ස්පාඥ්ඥයේ Las Palmas ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලදී හොඳම නිළිය සම්මානය හිමිකර ගන්නා ලදී.

මූලාශ්‍ර

නිම්මි හරස්ගම


An Cyperus filipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham. An Cyperus filipes in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus filipes


Marie McNair é uma política escocesa do Partido Nacional Escocês (SNP) que é membro do Parlamento Escocês (MSP) por Clydebank e Milngavie desde maio de 2021.

Ela foi anteriormente uma vereadora em Clydebank. O SNP seleccionou-a de uma lista só de mulheres.

Mulheres da Escócia na política
Pessoas vivas
Membros do Parlamento da Escócia (2021–2026)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Marie McNair


Balıkesir, Türkiye'de Balıkesir ilinin merkezi olan şehirdir.

Tarihte genellikle Misya ve Karesi adlarıyla bilinen Balıkesir yöresi, zamanla Roma, Bizans, Anadolu Selçuklu, Karesi Beyliği ve Osmanlı egemenliğinde kalmıştır. Temel geçim kaynağı tarım ve hayvancılık olup bamya, börülce, kavun, zeytin, zeytinyağı, kelle peyniri gibi zirai ürünleri ile ayrıca daha çok yerli turizmde öne çıkan sahil kasabalarıyla meşhurdur. Yağcıbedir halısı, kolonyası, kaymaklısı, kozak üzümü, ayvalık tostu, susurluk ayranı, saçaklı mantısı ve höşmerimi diğer bilinen yöresel ürünleridir.

Köken bilimi
Balıkesir, adını günümüzde ikiye ayrılan eski merkez ilçesinden almaktadır. İlin eski adı Karesi olup 24 Ekim 1926 tarih ve 4248 sayılı Kararname ile Balıkesir olmuştur. Balıkesir kelimesinin kökenine dair çeşitli rivayetler mevcuttur. Roma İmparatoru Hadrianus, Balıkesir şehri çevresinde sahip olduğu bir bölgede avcılık yaptığı için Adriyanutere lakabını almıştır. Ardından yine burada bir şato yaptırmıştır. Bu şatonun adı Paleo Kastro olarak bilinmektedir. Balıkesir adının bu kelimeden geldiği düşünülmektedir Paleo Kastronun anlamı ise Eski Hisardır. Bazı kaynaklar Balıkesir kelimesinin Balak Hisar veya Balık Hisar kelimelerinden geldiğini söylemektedir. Eski Türkçede balık kelimesi şehir anlamına geldiği için Balık Hisar kelimesinin anlamı Hisar Şehridir. Fakat Balıkesir il merkezinde hisar veya harabe yoktur. Ayrıca Balıkesir şehrinde Hisariçi Mahallesi bulunmaktadır. Bir rivayete göre bölgeye akın yapan Pers hükümdarı Balı-Kisra'dan gelmektedir. Bazı kaynaklara göre ise balı çok, güzel anlamına gelen Bal-ı Kesr kelimesinden türediği belirtilmektedir. Yeni ortaya atılan bir teze göre ise, Bağıkesirden geldiğine yöneliktir. Zira 17. yüzyıla değin şehir merkezinde en önemli tarım faaliyetinin bağcılık olduğu Balıkesir kadı sicilleri ve tereke kayıtlarından doğrulanmaktadır.

Tarihçe
Balıkesir genelindeki pek çok höyük, mağara ve düz yerleşim yerlerinde yapılan araştırmalarda bu topraklara MÖ 8000-3000 yılları arası yerleşildiği ortaya çıkmıştır. Havran'a 8 km. mesafedeki İnboğazı mağaralarında Paleolitik, Neolitik ve Kalkolitik devirlerinden kalma kalıntılar bulunmuştur. Babaköy (Başpınar) kazılarında, Yortan mezarlığında, Ayvalık Dikili yolu üzerindeki Kaymak Tepe'de Bakır Çağı'na ait kalıntılar ve yerleşim yerleri bulunmuştur. Bu bölgede ilk defa adı geçen şehir Agiros (Achiraus)'dur. Anadolu Selçuklu Devleti'nin yıkılmasından sonra bölgede Karesi Beyliği kurulmuş, ardından bölge Osmanlı Devleti'nin eline geçmiştir.

Antik çağlar

Balıkesir'in bulunduğu bölgenin adı eski çağlarda Misya'dır. Bu kelimenin Lidya dilindeki anlamı Kayın Ağacıdır. Bölgenin sınırları zamanla çeşitli değişikliklere uğramış olup, kuzeyde Marmara Denizi, batıda Çanakkale Boğazı ve Ege Denizi, doğuda Atranos Çayı ve güneyde de Lidya ile çevrilmiştir. Keşiş Dağından itibaren Marmara Denizi sahilini takiben Çanakkale Boğazı'na kadar olan kısıma Küçük Misya, geri kalan kısma ise Büyük Misya denilmiştir. Büyük Misya; Pergam (Bergama), Adramitiyum (Edremit), Arjiza (Balya-Pazarköy), Assos (Behramkale), Teruvad (Truvada), Gargar, Antandos (Avcılar civarı), Belodos (Dursunbey) ve Adriyanatere (Balıkesir) şehirlerinden oluşmaktadır. Küçük Misya ise Sizik (Belkız), Lâmpesak (Lapseki), Perkot (Bergoz), Abidus, Milotopolis (Mihaliç), Apoloni, Periyapos (Kara Biga), Poimanenon (Eski Manyas), Artemea (Gönen), Zeleya (Sarıköy), Artas (Erdek) ve Panormos (Bandırma) şehirlerinden oluşmaktadır.

MÖ 3000-1200 yılları arasında bu bölgede farklı diller konuşan Pelasg ve Leleg kolonileri kurulmuştur. Bu bölgede yaşayan Misyalıların soyu da Pelasglardan gelmektedir. Misyalılar bu bölgeye geldiklerinde Bitinyalıları yendikten sonra Misya'ya hakim olmuşlardır. Serbest yaşamayı sevdikleri için şehir kurmamışlardır.

MÖ 1120'lerde Hitit kralı IV. Tuthalya devrinde, Misya Hitit egemenliğine girmiştir. Hititler bölge için Assuva adını kullanmıştır. MÖ 1200 yıllarında Akalar ile Troya arasında çıkan ve dokuz yıl süren Truva Savaşı'nda, başlarında Khromis ve bilici Ennomos bulunan Misyalılar Troya'yı destekleyerek Troya'nın egemenliğine girmişlerdir. Troya'nın dağılmasından sonra Misya, Lidya egemenliğine girmiştir. MÖ 546 yılında, Büyük Kiros ve halefleri zamanında Misya, Ahameniş İmparatorluğu'na dahil olmuştur. Büyük İskender MÖ 334 yılında Biga Çayı civarında Ahameniş İmparatorluğu ile yaptığı Granikos Savaşı'nı kazanarak Misya'yı ele geçirmiştir. Bu tarihten sonra Misya halkı paralı asker olarak ün kazanmıştır. O dönemde Mısır ordusunda bile Misya süvari birliği vardır. İskender'in ölümünden sonra kumandanları birbirleri ile savaşmıştır. Savaş sonunda Misya'yı Lisimakus ele geçirmiştir. O da Korupedyon Savaşı'nda I. Selevkos Nikator tarafından öldürülmüştür. Misya, Nikator'un eline geçse de Lisimakus'un emrinde çalışmış Paflagonyalı Fletairos, Bergama'yı ele geçirmiş, Misya'ın bir kısmına da egemen olmuştur. Fletairos'tan sonra yeğeni I. Eumenes geçmiştir. MÖ 278 yıllarında Galyalılar Misya'ya gelmiştir. I. Eumenes'ten sonra Bergama Krallığı'nın başına geçen I. Attalos, Misya'nın geri kalan kısmını da ele geçirmiştir. Bergama Krallığı egemenliğinde Misya ekonomik yönden rahat bir dönem yaşamıştır. MÖ 133 yılında Misya, Bergama kralı III. Attalos'un vasiyeti ile Roma İmparatorluğu hakimiyetine geçmiştir.

Roma ve Bizans dönemi
Misya Roma egemenliğine girdikten sonra MÖ 133 yılında konsül Manius Aquillius tarafından Roma'ya bağlı Asya Eyaleti kurulmuş ve Misya'nın bir kısmı bu eyalete bağlanmıştır. Romalılar Misya'yı, uzun süre vergi ve kölelikle sömürmüş, baskı altında tutmuşlardır. Bunlara karşı halkın da desteklediği Pontus kralı VI. Mithridates'in başlattığı hareket başarılı olduysa da çok uzun sürmemiş ve MÖ 85 yılında bölge tekrar tamamen Roma idaresine girmiştir.

Kavimler Göçü'nün etkisi nedeniyle M.S. 395 yılında Roma İmparatorluğu doğu ve batı diye ikiye ayrılmış ve Misya yeni kurulan Doğu Roma İmparatorluğu'un yani Bizans'ın egemenliğine girmiştir. Misya topraklarının büyük bir kısmı Bizans egemenliği döneminde Opsikion Theması'nda yer almıştır. 675 yılında İstanbul Kuşatması sırasında Araplar, Misya'ya saldırmışlardır. 716-718 yıllarındaki İkinci İstanbul Kuşatması'nda Suriye sahillerinden hareket eden Araplar, Bergama ve Edremit yörelerini yağmalamışlardır.

Selçuklular dönemi
1015 yılından itibaren Selçuklu Türkleri, Bizans İmparatorluğu egemenliğindeki Anadolu'da görülmeye başlamıştır. 1048 tarihli Pasinler Muharebesi ile Türklerin Anadolu'ya yaptığı akınlar hız kazanmıştır. 1071 tarihli Malazgirt Meydan Muharebesi'den sonra da Türkler Anadolu'ya yerleşmeye başlamışlardır. Kutalmışoğlu Süleyman Şah, İzmit çevresi ve Marmara sahillerinde Malazgirt Meydan Muharebesi'nden dört yıl sonra 1075 yılında İznik merkezli Anadolu Selçuklu Devleti'ni kurmuştur. 1076 yılında da Misya'nın şehirlerinden Sizik ve Edincik'i ülkesine ilhak etmiştir. 1081 yılında Türkler nehir yolu ile Apollonia (Gölyazı)'ya gelen bir Bizans birliğini yok etmişlerdir. Fakat başka bir Bizans birliği Sizik ve Poimanenon (Manyas)'ı Türklerden geri almıştır. 1085 yılında Süleyman Şah doğudayken, ona bağlı emirlerinden biri olan İlhan Bey, kısa bir süre önce ellerinden çıkmış olan Sizik, Apollonia, Poimanenon ve Edincik'i geri almıştır.

1086 yılında Süleyman Şah'ın Halep'i kuşatması üzerine kardeşi Melikşah tarafından görevlendirilen Tutuş, Ayn Seylam (Ayn Selm veya Aynı Salem) mevkiinde Süleyman Şah'ı yenmiş, bunun üzerine Süleyman Şah, 5 Haziran 1086 tarihinde intihar etmiştir. Ardından vezir Ebu'l-Kasım devletin başına geçmiştir. Sizik'i üst edinerek Marmara sahillerinin hakimi olmuştur. 1090 yılında I. Aleksios'un Eufuryanis Alexaders'ı göndermesiyle bölgede savaşlar olmuştur. Ebu'l-Kasım, Gemlik'i alarak burada gemiler yaptırmaya başlasa da burası Bizans'ın eline geçmiştir.

Ebu'l-Kasım'dan sonra Anadolu Selçuklu Sultanı olan I. Kılıç Arslan, Marmara kıyılarını ve Edremit Körfezi'ne kadar olan kısmı ülkesine ilhak etmiştir. Kılıç Arslan'ın kayınpederi İzmir Beyi Çaka Bey ise Edremit'ten Abydos'a kadar olan kıyılar ile Sakız ve Midilli Adası'nı ele geçirmiştir. Fakat verilen bir ziyafette Kılıç Arslan tarafından öldürülmüştür. Kılıç Arslan, bölgeyi 1099 yılında gelen Haçlılar'a karşı savunmuştur. 1107 yılında Kılıç Arslan ölünce Türkler Batı Anadolu'dan çekilmek zorunda kalmştır. Misya'yı yeniden ele geçiren Bizanslılar, Marmara sahillerinde bulunan bütün Türkmenlere savaş açmışlardır. 1115 yılına kadar bölgede Türk-Bizans çekişmesi yaşanmıştır. 1175 yılında Eskişehir ovasında toplanan 100.000 çadır Türkmen'in bir kısmı bu bölgeye gelmiştir. 1206 yılında Türkmenler Misya kentlerine akın etmeye başlamış ve Bizans ahalisi bölgeyi terk ederek Türkmenler bölgeye yerleşmiştir. 1237 yılında II. Gıyaseddin Keyhüsrev, Misya'daki uç beylerini teftiş etmiştir. 1280'li yıllarda, daha sonra Karesi Beyliği'ni kuracak olan ve soyu Danişmend Gazi'den gelen Karesi Bey, babası Kalemşah ve büyük bir Türkmen grubu Misya'ya gelmiştir. Bunların yanında Germiyanoğlu Yakup Bey de vardır.

Karesi Beyliği dönemi

Kara İsa adıyla da bilinen Karesi Bey, muhtemelen 1296-1297 yıllarında Erdek, Biga, Edremit, Bergama, Çanakkale hariç büyük Misya sahasını Germiyan kuvvetlerinin desteğiyle ele geçirmiştir. 1306 yılında (bu tarih kesin değil) bir grup Türkmen, Ece Halil önderliğinde Trakya üzerinden Karesi topraklarına gelmiştir. Karesi Bey'den sonra yerine oğlu olan Aclan Bey'in geçtiği söylense de Aclan Bey'in kimliği henüz netlik kazanmamıştır. Aclan Bey'in oğlu olduğu düşünülen Demirhan Bey hükümdar olduğu dönemde kardeşi Yahşi Bey de Bergama taraflarını yönetmektedir. Diğer kardeşi Dursun Bey ise Osmanlı hükümdarı Orhan Gazi'ye sığınmıştır. Dursun Bey, Orhan Gazi'ye Karesi Beyliği'ne saldırırsa Balıkesir, Edincik ve Bergamayı vereceğini ve kendisinin sadece Kızılca Tuzla ile Makhram'ı alacağını söylemiştir. Makhram denilen yer ise Makhramion yani Behram Kale batı yakınında, Strabon'un andığı Tragasai Tuzlası'dır. Bu teklifin üzerine Orhan Gazi, Dursun Bey ile birlikte Balıkesir'e doğru gelmiştir. Orhan'ın hareketini duyan Demirhan Bey, Balıkesir'den Bergama'ya kaçmıştır. Burada Dursun Bey kaleden atılan bir ok yüzünden ölmüştür. Karesi'nin Osmanlı'ya ilhakı 1361 yılında Çanakkale'nin alınmasıyla tamamlanmıştır. Karesi ümerâsı, Osmanlı egemenliğine geçtikten sonra Orhan Bey'in oğlu Süleyman Gazi'ye Rumeli'ye geçişinin gerek hazırlık döneminde gerekse icraat sırasında yardım etmişler ve destek olmuşlardır.

Osmanlı Devleti dönemi
Karesi Beyliği'nin tarih sahnesinden çekilişi ve yerini henüz devlet olma aşamasında bulunan Osmanlı Beyliği'ne bırakışı, ileride güçlü bir devlet hâline gelecek olan Osmanlılar için askeri ve siyasi genişleme açısından önemli bir adım olmuştur.

Karesi, Osmanlı'ya ilhak olduktan sonra müstakil bir sancak yapılıp yönetimi Süleyman Gazi'ye verilmiştir. Yıldırım Bayezid, Saruhanoğulları Beyliği'ni 1390'da ele geçirdikten sonra Saruhan ve Karesi'yi birleştirerek oğlu Ertuğrul'a vermiş, daha sonra buranın yönetimine Bayezid'in oğullarından bir diğeri olan İsa Bey getirilmiştir. Bir süre sonra Saruhan ve Karesi tekrar ayrılmıştır. 1393 yılında Karesi Sancağı, aynı yıl kurulan Anadolu Eyaleti'ne bağlanmıştır. 1402 tarihli Ankara Muharebesi'nde Karesi kuvvetleri, Osmanlı büyük ordusunun sağ kolunda bulunmuştur. Yenilginin ardından Balıkesir'in bulunduğu bölge Timur ordusunun saldırılarına maruz kalmıştır. Timur'un kendilerine bağımsızlık verdiği öteki beylikler gibi Karesi Beyliği, yeniden bir canlanma dönemi yaşamamıştır.

Anadolu'nun genelinde yaşanan kıtlık, 1494 ile 1503 yılları arası Balıkesir genelinde de yaşanmıştır. 1525 yılından 1527 yılına kadar 3 mahsul yılında çekirge felaketi yaşanmıştır. 21 Eylül 1577 (H. 8 Recep 985) tarihinde ise bu yörede çok şiddetli bir deprem olmuştur. 1596'dan 1610'a kadar olan dönemde, Anadolu'daki Celali isyanları sonucu doğudan batıya doğru göç eden yörüklerin bir kısmı Balıkesir yöresine gelmiştir. 1816 yılına gelindiğinde Karesi Sancağı, Anadolu Eyaleti'nden ayrılarak kurulan Hüdavendigâr ve Kocaeli Eyaleti'ne bağlanmıştır. Ardından 1841 yılında, bu eyaletin yenilenmesiyle kurulan Hüdavendigâr Eyaleti'ne bağlanmıştır. Bu arada 1821 yılında Ayvalık Rumları, Yunan İsyanı'na katılmışlardır. Bunun üzerine Balıkesir Mutasarrıfı, bölgedeki konar göçer aşiretleri Rumların üzerine salmıştır. Bu aşiretler içinde en büyüğü başlarında Davasoğlu isimli biri bulunan Kepsut Çepnileri'dir. Ardından isyan bastırılmıştır.

1845 yılında Karesi ile Saruhan Sancağı'nın birleşmesiyle yeni bir eyalet kurulsa da bu eyalet 1847 yılında kaldırılmış, Karesi yeniden Hüdavendigâr Eyaleti'ne bağlanmıştır. 1867 yılında Hüdavendigâr, vilayet olmuştur. Karesi, 1881-1888 yılları arasında vilayet olmuştur. 29 Ocak 1898 tarihinde Balıkesir'de çok şiddetli bir deprem olmuştur. 1909 yılında Karesi, bağımsız bir sancak olmuştur.

Kurtuluş Savaşı dönemi

I. Dünya Savaşı'ndan sonra Yunanlar, 15 Mayıs 1919 tarihinde İzmir'i zapt etmişlerdir. Ertesi gün bu haber telgraf ile Balıkesir'e de ulaşmıştır. 17 Mayıs günü Balıkesir şehrindeki Alaca Mescit'te toplantı yapılmasına karar verilmiş ve ertesi gün burada Vehbi (Bolak) Bey önderliğinde 41 kişiden oluşan Balıkesir Redd-i İlhak Cemiyeti kurulmuştur. Yunan orduları, 29 Mayıs 1919 tarihinde Ayvalık taraflarına küçük bir çıkarma yapmışlardır. 26-31 Temmuz ve 16-22 Eylül tarihlerinde I. ve II. Balıkesir Kongreleri düzenlenmiş ve bölgede Kuvâ-yi Milliye birlikleri kurulmuştur. 22 Haziran 1920 tarihinde Yunan orduları Soma-Akhisar cephesine karşı taarruza geçmiştir. Bu cephenin dağılmasının ardından Yunan orduları, 30 Haziran 1920 tarihinde hem Balıkesir şehrini hem de Bigadiç'i ele geçirmişlerdir. 18 Eylül 1922 tarihinde Erdek'in de Yunan işgalinden kurtulmasıyla Balıkesir tamamen Türklerin eline geçmiştir. Bilinenin aksine Büyük Taarruz; İzmir'in değil Erdek'in kurtuluşu ile sona ermiştir.

Cumhuriyet dönemi

1923 yılında bütün sancakların il olmasıyla Karesi ili kurulmuştur. 1926 yılında ilin adı Balıkesir olmuştur. 15 Kasım 1942 tarihinde Balıkesir'de 7 şiddetinde deprem olmuştur. Bu depremin sonucunda büyük can ve mal kaybı yaşanmıştır. 1980 İhtilali sonucu 12 Eylül 1980 günü sabah saatlerinde ilde sıkı yönetim başlamış, 19 Temmuz 1984 günü saat 17.00'de sona ermiştir. İlde yaşanan önemli olaylardan biri de Susurluk Kazası olayıdır. 3 Kasım 1996 tarihinde Susurluk ilçesinin Çatalceviz mevkiinde meydana gelen bu olay Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en önemli skandallarından biridir. 17 Ağustos 1999 depreminden sonra dönemin Kandilli Rasathanesi Müdürü Prof. Dr. Ahmet Mete Işıkara, 19 Ağustos günü Marmara'da yeni bir depremin olabileceğini söylemesi üzerine aynı gün Balıkesir valisinin talimatı ile Balıkesir'de evler boşaltılmıştır. Balıkesir, 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir olmuştur.

Nüfus

İklim

Kültür

Balıkesir halkının büyük çoğunluğu Sünni olup halkın bir kısmı Alevi inancına sahiptir. Dolayısıyla ilde camilerin yanı sıra cemevleri de vardır. Son araştırmalara göre ilde toplam 1595 adet cami vardır. 1995 yılında bu sayı 1513'tür. Ayrıca il sınırları içinde tarihi kiliseler de vardır.

İldeki önemli inanışlardan biri 6 Mayıs günü kutlanan Hıdırellez'dir. Hıdırellez günü öncesi ateş yakılır, ilk baharın çeşitli günlerinde köylerde hayırlar yapılır. Bazı hayırlarda Yağmur Duası okunur. Yatır inancı da kültür hayatında önemli bir yere sahiptir. Şehir, kasaba ve köylerde birçok yatır vardır. Dede veya baba adları ile anılan bu yatırlarda devlet ve ilim adamları, din ve tasavvuf erbapları, şehitler, saz şairi, âşıklar, meslek pirleri, eşkıya ve destan kahramanları yatmaktadır. Buralar halk tarafından ziyaret edilmekte olup buralara çeşitli inançlara bağlı olarak uygulamalar yapılmaktadır. Hasan Baba ve Sarıkız, ildeki en ünlü ermişlerdir.

Köy düğünleri başta olmak üzere düğünlerde çeşitli uygulamalar yapılmaktadır. Sokakta yapılan düğünler, köylerde daha yaygın olsa da şehir ve kasabalarda da yapılır. Eskilerden gelen bir inanca göre iki bayram arası nikâh olmaz. Şayet yapılırsa geçimin olmayacağına inanılır.

Balıkesirli erkeklerin geleneksel kıyafetleri şimdikinden çok farklıdır. Eskiden erkeklerin başlarına, kenar kısmında işleme veyahut süs bulunan sarıklı fes giydikleri ve Bursa, Horasan kumaş ve şallarından yapılan kuşakları bele sarıp üzerine tabanca veya hançer koydukları bilinmektedir. Pantolon niyetine giyilen şalvarlar ise el tezgâhlarında dokunmuş olup pamuk ve yünlü şayaklardan yapılmış salta ile patura yakındır. Ayakkabılar genellikle mest, lapçın, kaloş ve çizmedir. Kadınların geleneksel kıyafetleri de farklıdır. Kadınlar başlarına türbanların iç içe geçmesiyle yapılan ve hotoz adı verilen kenarlarına zincir takılmış gümüş para ile sıralanan başlık giydikleri bilinmektedir. Sırtlarında ise kenarları oyalı veya sırmalı üç etekli entari bulunmaktadır. Sokağa çıkarken başlarına üstlük veya çar adı verilen örtü giyerlermiş. Geçmiş yıllarda da özellikle köylü kadınlarının giydiği ferace ve yaşmak, bugün hâlâ köylü kadınlarınca giyilmektedir.
İlde erkeklerin oynadığı halkoyunları Ağır Zeybek, Kırık Zeybek ve Kaşıklı Zeybek olmak üzere üçe ayrılmaktadır. Bunların içinden Bengi ve İkili Güvende ünlüdür. Oyunlarda genellikle neşe, yas, aşk, kahramanlık, askerlik gibi konular ele alınmıştır. Türkülerden ise İki Keklik ünlüdür. İldeki ünlü yemekler keşkek, sura, tirit, saçaklı mantı, tavuklu mantı ve peynirli patlıcandır. Çorbalardan düğün çorbası ünlüdür. Tatlılardan ise Balıkesir kaymaklısı, höşmerim ve zerde tatlısı ünlüdür. Ayvalık tostu da meşhurdur. Kıyı kesimlerde yemeklerde zeytin yağı kullanılmakta, iç kesimlerde ise çiçek yağı ve tereyağı kullanılmaktadır. Ayrıca ilde kış aylarında deve güreşleri düzenlenir.
Bölgede Batı Anadolu ağzı kullanılmaktadır.

Turizm

Balıkesir, denize sahip olduğu için deniz turizmi gelişmiştir. Marmara'da veya Ege'de kıyıya sahip ilçeler ile adalar, başlıca turizm merkezleridir. Buralarda çeşitli plajlar ve oteller mevcuttur. İl, 1970'li yıllarda Türkiye'nin gelişme bakımından en önde giden turizm bölgesi haline gelmiştir. Balıkesir'in turizm beldeleri, genelde iç turizm talebini karşılar. İl kış turizminden mahrum olsa da kaplıca turizmi yapılmaktadır. Gönen, Edremit, Manyas, Susurluk, Bigadiç, Sındırgı ilçelerinde ve Merkez'e bağlı Pamukçu Beldesi'nde kaplıcalar bulunmaktadır. Bu kaplıcalar sayesinde ildeki turizm süresi uzamaktadır. İlde turizme katkısı olan cami, kilise, harabe gibi çeşitli tarihi eserler mevcuttur. Kazdağı çevresinde oksijen yoğunluğu fazladır.

İlde birçok etkinlik düzenlenmektedir. Dağlık yerlerde dağ sporları yapılmaktadır. Yine kıyı yöresinde yelkencilik yapılmaktadır. Ayvalık'ta, Edremit'teki Kazdağları ile Şahinderesi Mevkii'nde ve Merkez'deki Çengeloğlu Mevkii'nde avcılık yapılmaktadır. Avcılığa dair ilde kulüpler de bulunmaktadır.

İlde toplam 178 tane sit alanı vardır. Adramytteion, Antandros ve Kizikos gibi arkeolojik sitler, turizm açısından önemlidir. İl sınırları içinde 10 tane müze vardır. Bu müzelerden 2 tanesi Balıkesir Müzesi Müdürlüğü'ne bağlıdır. Yine ilde Balıkesir Ulusal Fotoğraf Müzesi adlı fotoğraf müzesi bulunmaktadır. Merkezdeki Devrim Erbil Çağdaş Sanatlar Müzesi'nde bulunan Kent Arşivi'nde il ile ilgili birçok kaynağa ulaşılabilir.

Spor

İlde en çok rağbet gören spor futboldur. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde İdman Yurdu ile Çalışma Derneği kurularak sporsal faaliyetlere başlanılmıştır. İleriki dönemlerde ildeki futbolcular büyük şehirlerde çalışmışlardır. 1966 yılında ilin kendi futbol kulübü olan Balıkesirspor kurulmuştur. Diğer önemli futbol takımı olan Bandırmaspor, 1965 yılında kurulmuştur. Basketbol dalında Bandırma Banvitspor önemlidir. En büyük spor tesisleri Atatürk Stadı ve Bandırma Stadı'dır. Balıkesir'de güreşin de önemli bir yeri vardır. Kurtdereli Mehmet Pehlivan en önemli güreşçidir.

Önemli spor tesisleri: Atatürk Stadyumu (15.800), Bandırma 17 Eylül Stadyumu (10.410), Ayvalık Hüsnü Uğural Stadyumu (5.000), Edremit Şehit Hamdibey Stadyumu (5.000), Teksüt Kara Ali Acar Spor Salonu (3.000, Kurtdereli Spor Salonu (1.600), Atatürk Olimpik Yüzme Havuzu (500).

Kardeş şehirler
Balıkesir'in altı tane kardeş şehri bulunmaktadır.

   Çimkent, Kazakistan (1995)
   Kazan, Rusya (1996)
   Prizren, Kosova (1997)
   Lefkada, Yunanistan (2000)
   Schwäbisch Hall, Almanya (2006)
   Siirt, Türkiye (2007)

Kaynakça
Özel

Genel

 Kısaltmalar; a.g.e. (adı geçen eser), c (cilt), s (sayfa), s. x-x (sayfa x ile x arası), s. x,x (sayfa x ve x)

Dış bağlantılar

 Balıkesir Büyükşehir Belediyesi

Balıkesir


Azor este primul film de lung metraj din istoria Mordoviei în limba erziană.
În data de 08/06/2018, Ministerul Culturii al Federației Ruse a emis un certificat de film.

Date despre film
 Premiera a avut loc în toamna anului 2018.
 Regizor - Viktor Ciciaikin
 Scenarist - Ucevatkin Alexandr
 Compozitor - Bakici Vidiai
 Producători - Ucevatkin A. și Ciciaikin V.

Filme din 2018
Filme rusești
Mordovia

Azor (film)


Most attended pre-season game in history

115,301 is the all-time record. It was a preseason game between the defending champions Boston Red Sox and Los Angeles Dodgers on Saturday March 29, 2008 at the Los Angeles Memorial Coliseum.

Least attended game in history
The least attended game does not include games where stadiums were closed by governmental authority.

The record was set on September 28, 1882, in game between the Troy Trojans and the Worcesters in Worcester, Massachusetts, which some reports had only six spectators attend.

As both clubs had been notified that they were being dropped from the National League, fans had very little interest in watching the lame-duck teams, especially on a day which the Boston Globe of September 29 (p.2) described as "bleak, cold and windy."

This record does not count games played behind closed doors by governmental authority. Games that were played as such included the April 29, 2015 game between the Baltimore Orioles and the Chicago White Sox at Oriole Park at Camden Yards, which was closed because of safety concerns surrounding the 2015 Baltimore protests, and the majority of the 2020 season (only the NLCS and World Series had spectators) which was closed to fans due to the COVID-19 pandemic in 2020.

Highest and lowest (since 1903, excluding the 1918, 1981, 2020, and 2021) season home totals, by team

The highest per game attendance average is held by the Colorado Rockies in 1994 with 57,570 for 57 home games at Mile High Stadium during the strike shortened season.

The 1918 season is excluded as it was shortened due to travel restrictions caused by World War I.

The 1981 season is excluded due to the players' strike that cancelled almost two months' worth of games.

The 2020 and 2021 seasons are excluded due to the COVID-19 pandemic that caused restrictions on public gatherings.

4 million or more home attendance totals
Toronto Blue Jays became the first team in baseball history to draw 4 million mark in attendance in 1991 season.

Progression of the home field attendance record

Highest and lowest attendance by season

Largest crowds at a World Series game

References

Attendance

Major League Baseball attendance records


anuel Schmiedebach (Berlín, Alemania, 5 de diciembre de 1988) es un futbolista alemán que juega como centrocampista en el SV Grün-Weiss 1908 Ahrensfelde.

Trayectoria
Debutó como futbolista en el equipo amateur del Hertha Berlín. Llegó en 2008 al Hannover 96. En el año se las arregló para hacer hueco en los titulares. En 2010 renovó hasta 2012 con el equipo.

Selección nacional
Ha sido internacional sub-19 con .

El 29 de octubre de 2011 se produjo un acercamiento entre el jugador y el técnico de la selección de fútbol de Venezuela, César Farías, con el fin de que este se uniformara con los colores de la selección venezolana. El jugador pidió dos años de plazo para tomar una decisión, y así se lo comunicó al entrenador en una reunión que tuvieron luego de un partido contra el Borussia Mönchengladbach. Sin embargo, finalmente el jugador no cambiaría de federación.

Clubes

Vida privada
Schmiedebach creció en una familia bilingüe hablando alemán y español. Su madre Betty es una venezolana nacida en Colombia descendiente de marroquíes. Ella llegó a Berlín hace ya dos décadas. Su padre Helmuth es alemán de raíces irlandesas.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en DFB

Futbolistas de Alemania
Futbolistas del Hertha Berlín II
Futbolistas del Hannover 96 II
Futbolistas del Hannover 96 en los años 2000
Futbolistas del Hannover 96 en los años 2010
Futbolistas del F. C. Union Berlin en los años 2010
Futbolistas del F. C. Union Berlin en los años 2020
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Alemania
Nacidos en Berlín

Manuel Schmiedebach


Allium odorum  es una especie no aceptada y puede referirse a:

Allium odorum descrita por Kar. & Kir. es el  Allium angulosum de L.
Allium odorum descrita por L. es el Allium ramosum de L.
Allium odorum descrita por Lapeyr. es el  Allium ericetorum de Thore
Allium odorum descrita por Ten. es el Allium nigrum de L.
Allium odorum descrita por Thunb. es el Allium thunbergii de G.Don

Referencias

Allium odorum


Folkerepublikken Kinas annektering af Tibet i oktober 1950 (også kaldt "kinesisk invasion af Tibet" af den tibetanske regering i eksil, og "fredelig befrielse af Tibet" i Kina). Det var processen, hvorved Folkerepublikken Kina fik kontrol over Tibet, efter forsøg på at få international anerkendelse, forsøg på at modernisere sit militære, forhandlinger mellem Tibet og Kina, en militær konflikt i Qamdo-området i det vestlige Kham i oktober 1950, og den endelige accept af syttenpunktsoverenskomsten af Tibets regering under kinesisk pres i oktober 1951. I Vesten er den generelle opfattelse, at Kina annekterede Tibet. Den tibetanske regering og den tibetanske sociale struktur forblev på plads i den tibetanske selvstyrende region under Kinas myndighed indtil den tibetanske opstand i 1959, da Dalai Lama flygtede til eksil, hvorefter de gamle tibetanske samfundsstrukturer blev opløst.

Baggrund

I 1913, kort efter den britiske invasion af Tibet i 1904, oprettelsen af den britiske handelsagents position i Gyantse og Xinhai-revolutionen i 1911, blev det meste af området, der omfatter den nuværende tibetanske selvstyrende region (TAR) (Ü-Tsang og vestlige Kham) de facto uafhængigt af Kina under et britisk protektorat. Nogle grænseområder med tibetanske befolkninger (Amdo og østlige Kham) forblev under Kuomintang eller lokal krigsherre kontrol.

TAR-regionen er også kendt som "Politisk Tibet", mens alle områder med en etnisk tibetansk befolkning er kaldes "Etnisk Tibet". Politisk Tibet henviser betegner et område, der havde været regeret af tibetanske regeringer siden tidligste tider frem til 1951, mens etnisk Tibet betegner regioner i nord og øst, hvor tibetanerne var i flertal, men hvor tibetansk jurisdiktion var uregelmæssig og begrænset til blot bestemte områder.

På det tidspunkt, hvor politisk Tibet opnåede de facto uafhængighed, lignede dets socioøkonomiske og politiske systemer det middelalderlige Europa. Forsøg fra den 13. Dalai Lama mellem 1913 og 1933 på at udvide og modernisere det tibetanske militær mislykkedes i sidste ende, hovedsagelig på grund af modstand fra magtfulde aristokrater og munke. Lhassa-regeringen havde ringe kontakt med andre regeringer i verden i sin periode med faktisk uafhængighed med nogle undtagelser, navnlig Indien, Storbritannien og USA. Dette efterlod Tibet diplomatisk isoleret og afskåret til det punkt, hvor det ikke kunne gøre sine holdninger kendt for det internationale samfund til de spørgsmål, der trængte sig på, og magten var begrænset af traktater, der gav det britiske imperium autoritet over skatter, udenlandske forbindelser og befæstninger.

Lhasa-regeringens forsøg på at bevare uafhængighed

I juli 1949 uddrev den tibetanske regering den (nationalistiske) kinesiske delegation for at forhindre kinesisk agitation i det politiske Tibet. I november 1949 sendte den et brev til US State Department og en kopi til Mao Zedong og et særskilt brev til Storbritannien, hvori det erklærede, at det var hensigten at forsvare sig "på alle mulige måder" mod troppeindfald fra Folkerepublikken Kinas side.

I de foregående tre årtier havde den konservative tibetanske regering bevidst nedtonet sit militær og afstået fra at modernisere det. Forhastede forsøg på modernisering og udvidelse af militæret begyndte i 1949, men viste sig for det meste mislykkede. Det var for sent at rejse og træne en effektiv hær. Indien leverede lidt våbenhjælp og militær træning, men Folkerepublikken Kinas hær var meget større, bedre uddannet, bedre ledet, bedre rustet og mere erfarent end den tibetanske hær.

I 1950 var den 14. Dalai Lama 15 år gammel og havde ikke nået modenhed, så Taktra Rinpoche III var den fungerende leder af den tibetanske regering. Dalai Lamas periode som umyndig er hyppigt en ustabil og splittet periode, og dette blev forværret ved en intern sammensværgelse og en regeringsstrid i 1947.

Folkerepublikken Kinas forberedelser

Både Folkerepublikken Kina og dens forgænger Kuomintang havde altid fastholdt, at Tibet var en del af Kina. Kina fremførte også en ideologisk motivation til at befri tibetanerne fra et teokratisk feudalt system. I september 1949 gjorde det kinesiske kommunistiske parti det til en prioritet til at indlemme Tibet, Taiwan, øen Hainan og Pescadores i Kina fredeligt eller med magt. Da Tibet sandsynligvis ikke frivilligt ville opgive sin faktiske uafhængighed, beordrede Mao i december 1949, at der blev gjort forberededelser til at marchere ind i Tibet i Qamdo (Chamdo) for at få den tibetanske regering til at forhandle. Kina havde over en million mænd under våben og stor kamperfaring fra den nyligt afsluttede kinesiske borgerkrig.

Forhandlinger mellem regeringen i Tibet og Kina forud for fjendtlighederne

Den 7. marts ankom en tibetansk delegation til Kalimpong for at indlede en dialog med den nyetablerede Folkerepublikken Kina i håbet om at få forsikringer om, at Kina ville respektere tibetansk "territorial integritet". Indledningen af forhandlingerne blev forsinket af en diskussion mellem den tibetanske delegation, Indien, Storbritannien og Kina om stedet for forhandlingerne. Tibet foretrak Singapore eller Hongkong (ikke Beijing, på det tidspunkt kaldet Peking), Storbritannien foretrak Indien (ikke Hong Kong eller Singapore), Indien og Kina foreslog Beijing, men Indien og Storbritannien foretrak at der slet ikke blev forhandlet. Den tibetanske delegation mødtes til sidst med Folkerepublikken Kinas ambassadør general Yuan Zhongxian i Delhi den 16. september 1950. Yuan meddelte et 3-punktsforslag om, at Tibet skal betragtes som en del af Kina, at Kina er ansvarlig for Tibets forsvar, og at Kina er ansvarlig for Tibets handels- og udenrigsrelationer. Hvis Tibet accepterede disse betingelser, ville det medføre en fredelig kinesisk magtovertagelse, ellers ville det ske ved krig. Tibetanerne ønskede at opretholde forholdet mellem Kina og Tibet som en præst-patron-forbindelse:

"Tibet vil forblive uafhængigt som det er i øjeblikket, og vi vil fortsat have meget tætte præst-patron-forbindelser med Kina. Der er heller ikke behov for at befri Tibet fra imperialismen, da der ikke er britiske, amerikanske eller guomindang-imperialister i Tibet, og Tibet regeres og beskyttes af Dalai Lama (ikke udenlandsk magt)"
- Tsepon WD Shakabpa

Tibetanerne og deres chefdelegerede Tsepon W. D. Shakabpa anbefalede den 19. september et samarbejde med nogle bestemmelser om implementeringen. Kinesiske tropper behøver ikke at være stationeret i Tibet, blev det argumenteret, da der ikke var nogen trussel, og hvis Tibet blev angrebet af Indien eller Nepal kunne det rette henvendelse til Kina om militær bistand. Mens Lhasa internt overvejede det kinesiske udspil den 7. oktober, førtes de kinesiske tropper frem i det østlige Tibet, og overskred grænsen på 5 steder. Formålet var ikke at invadere Tibet i sig selv, men at indkredse den tibetanske hær i Chamdo, demoralisere Lhasa-regeringen og udøve kraftigt pres for at sende forhandlere til Beijing for at underskrive vilkårene for Tibets indlemmelse i Kina. Den 21. oktober pålagde Lhasa sin delegation omgående at tage til Beijing for at indlede konsultationer med den kommunistiske regering og acceptere den første af de tre bestemmelser, hvis Dalai Lama's status kunne garanteres, mens man afviste de to andre betingelser. Senere ophævede regeringen endog sin accept af den første betingelse, efter at en spådom fra den seksarmede Mahākāla-guddom viste, at de tre punkter ikke kunne accepteres, da Tibet ville komme under fremmed dominans.

Annekteringen af Tibet

Efter måneder af mislykkede forhandlinger, forsøgte Tibet at sikre sig udenlandsk støtte og bistand, Folkerepublikkens og tibetanerne gennemførte troppesamlinger, Folkets Befrielseshær krydsede Jinsha-floden den 6. eller 7. oktober 1950.  To kinesiske hærenheder omringede hurtigt de tibetanske styrker og erobrede grænsebyen Qamdo den 19. oktober, hvorunder 114 soldater og 180 tibetanske soldater blev dræbt eller såret. Senere, i 1962, hævdede Zhang Guohua at "over 5.700 af fjendens tropper blev elimineret" og "mere end 3.000" overgav sig fredeligt . Aktive fjendtligheder var begrænset til et grænseområde nordøst for Gyamo Ngul Chu-floden og øst for den 96. meridian. Efter at have erobret Qamdo, standsede den kinesiske hær sine aktiviteter  sendte en fanget kommandør, Ngabo, til Lhasa for at gentage forhandlingsbetingelserne og ventede på tibetanske repræsentanter skulle reagere ved at sende delegerede til Beijing.

Yderligere forhandlinger og inkorporering

Folkets Befrielseshær sendte tibetanske fanger (blandt dem Ngapoi Ngawang Jigme, en fanget guvernør) til Lhasa for at forhandle med Dalai Lama på dens vegne. De kinesiske udsendinge lovede, at hvis Tibet blev "fredeligt befriet", kunne de tibetanske eliter beholde deres stillinger og magt.

El Salvador sponsorerede en klage fra den tibetanske regering i FN, men Indien og Storbritannien forhindrede den i at blive drøftet.

Tibetanske forhandlere blev sendt til Beijing og præsenteret med et allerede færdigt dokument, der almindeligvis betegnes som syttenpunktsoverenskomsten. Der var ingen forhandlinger fra den kinesiske delegations side; selvom Kina sagde, at det ville tillade Tibet at reformere i sit eget tempo og på sin egen måde, samt beholde internt selvstyre og tillade religionsfrihed, skulle det også acceptere at være en del af Kina. De tibetanske forhandlere fik ikke lov til at kommunikere med deres regering på dette nøglepunkt og blev pressede til at underskrive aftalen den 23. maj 1951, selv om de aldrig havde fået fuldmagt til at underskrive noget i Lhasa-regeringens navn. Dette var første gang i tibetansk historie, at regeringsrepræsentanter (men ikke regeringen) havde accepteret - omend uvilligt - Kinas holdning til de to nationers fælles historie. Syttenpunktsoverenskomsten indebar en accept af den centrale regerings styre i det politiske Tibet. Aftalens betingelser var ikke blevet godkendt af den tibetanske regering før undertegnelsen, og den tibetanske regering var delt i spørgsmålet, om det var bedre at acceptere dokumentet som skrevet eller at flygte i eksil. Dalai Lama, der på dette tidspunkt var indsat på tronen, valgte ikke at flygte i eksil, og accepterede formelt 17 Point-aftalen i oktober 1951. Ifølge tibetanske kilder sendte general Zhang Jingwu den 24. oktober på vegne af Dalai Lama et telegram til Mao Zedong med bekræftelse af aftalen, og der er tegn på, at Ngapoi Ngawang Jigme simpelthen kom til Zhang og sagde, at den tibetanske regering var enig i at sende et telegram den 24. oktober i stedet for den formelle godkendelse af Dalai Lama. Kort tid efter kom hærenheder fra Folkets Befrielseshær til Lhasa. Den efterfølgende inkorporering af Tibet er officielt kendt i Folkerepublikken Kina som "den fredelige befrielse af Tibet" (kinesisk: 和平 解放 西藏地方) og omtales som sådan af de statslige medier.

Efterspil

I flere år forblev Lhasa-regeringen og andre magthavere på plads i Tibet, bortset fra området omkring Qamdo, som blev besat af Folkets Befrielseshær i 1950, og som blev underlagt Qamdo Befrielseskomite og holdt uden for den tibetanske regerings kontrol. Under denne periode opretholdt områder under den tibetanske regering en stor grad af autonomi fra centralregeringen i Kina og fik generelt lov til at opretholde deres traditionelle sociale struktur.

I 1956 begyndte tibetanske militser i den etniske tibetanske region i østlige Kham lige udenfor den tibetanske selvstyrende region, ansporet af Folkerepublikkens regerings eksperimenter med en jordreform, at kæmpe mod regeringen. Militserne forenede sig og dannede Chushi Gangdruks Frivillige Hær. Da kampene spredte sig til Lhasa i 1959, flygtede Dalai Lama fra Tibet. Både han og Folkerepublikkens myndigheder i Tibet opsagde efterfølgende syttenpunktsoverenskomsten, og Folkerepublikkens myndigheder i Tibet opløste den tibetanske lokale regering.

Den øvrige verdens syn på Tibets forhold til Kina har udviklet sig. I dag anerkender Danmark og de fleste lande i verden, at Tibet er en del af Kina.

Noter

Litteratur
 Feigon, Lee. Demystifying Tibet: Unlocking the Secrets of the Land of Snows (1996) Ivan R. Dee Inc.
 Ford, Robert. Wind Between The Worlds The extraordinary first-person account of a Westerner's life in Tibet as an official of the Dalai Lama (1957) David Mckay Co., Inc.
 Goldstein, Melvyn C. A History of Modern Tibet, 1913-1951: The Demise of the Lamaist State (1989) University of California Press.
 Goldstein, Melvyn C. The Snow Lion and the Dragon: China, Tibet, and the Dalai Lama (1997) University of California Press.
 Grunfeld, A. Tom. The Making of Modern Tibet (1996) East Gate Book.
 Knaus, Robert Kenneth. Orphans of the Cold War: America and the Tibetan Struggle for Survival (1999) PublicAffairs .
 Laird, Thomas. The Story of Tibet: Conversations with the Dalai Lama (2006) Grove Press.
 Shakya, Tsering. The Dragon In The Land Of Snows (1999) Columbia University Press.
 Robert W. Ford Captured in Tibet, Oxford University Press, 1990,

Tibets historie
Annektering af Tibet

Kinas annektering af Tibet


Centrul Academic Internațional Eminescu (prin acronimare CAIE) este o filială specializată a Bibliotecii Municipale "B.P. Hasdeu", amplasată în sectorul Botanica, Chișinău. S-a deschis la 13 ianuarie 2000, la aniversarea a 150-a de la nașterea lui Mihai Eminescu. Unul dintre inițiatorii deschiderii acestei instituții a fost academicianul Mihai Cimpoi, în prezent director onorific al Centrului.

CAIE este o instituție de cultură cu profil științific și biblioteconomic, care asigură acces la opera lui Mihai Eminescu, în același timp valorificând și promovând opera, viața și activitatea lui prin acțiuni de cercetare și manifestări culturale.

Colecția "Eminesciana" include peste 21 000 de documente:
 o colecție reprezentativă de documente eminesciene (1000 de exemplare), donate de academicianul Mihai Cimpoi: Ediția Perpessicius, colecția Eminesciana, monografii, volume de dedicații lirice;
 cărți vechi și rare: Almanahul societății academice social-literare "România jună", editat la Viena în 1883; ediția în care a fost publicat pentru prima dată poemul Luceafărul; G. Călinescu, Opera lui Mihai Eminescu: Analize. Eminescu în timp și spațiu, anul ediției 1936; poezii semnate de Mihai Eminescu și traduse în limba germană, volum tipărit în 1909; Eminescu, Mihail. Cezara. Sărmanul Dionis, 1916; Eminescu, Mihail. Probleme și analize filozofice, 1924; Mihail Eminescu. Poezii (cu 12 acuarele-facsimile și numeroase desene de A. Murnu, 1928);
 manuscrisele Mihai Eminescu: 38 de volume și 16 000 de pagini de poezie, proză, dramaturgie, jurnalism, traduceri și corespondență;
 timbre, medalii, cărți poștale, plicuri;
 lucrări grafice și tablouri semnate de pictori notorii (Eleonora Romanescu, Ion Daghi, Valentina Brâncoveanu, Mihai Mireanu, Cezar Secrieru și alții).
 cărți cu autografe (1500), donate de notorietăți care au tangențe cu opera lui Mihai Eminescu: eminescologi, traducători, critici literari, poeți, scriitori, artiști plastici, sculptori, colecționari și admiratori.
Academia de Științe a Moldovei în colaborare cu Institutul Cultural Român "Mihai Eminescu" și CAIE organizează anual Congresul Mondial al Eminescologilor în zilele 3-4 septembrie, având ca obiectiv cercetarea, promovarea operei și personalității lui Mihai Eminescu. Pe parcursul primelor șase ediții au participat scriitori, traducători și eminescologi din România, Italia, China, Turcia, Albania, Franța, Chile, Bulgaria, Ucraina, Rusia.

Sub egida Centrului Academic Internațional Eminescu apare ziarul "Ecoul Eminescu" și buletinul "Mihai Eminescu". Ziarul "Ecoul Eminescu" apare lunar din anul 2004. În ziar sunt publicate impresiile despre activitățile desfășurate pe parcursul anului, părerile celor care au organizat sau au participat la diverse activități culturale organizate. Buletinul "Mihai Eminescu" a fost fondat în anul 2001 cu scopul valorificării și promovării operei și personalității lui Mihai Eminescu prin cercetările eminescologice ale criticilor și istoricilor literari, precum și ale studenților filologi.

Note

Bibliografie
Cuzuioc, Ion. Centrul eminescian: speranța generației de azi, generației de mâine. Buletinul Mihai Eminescu. 2015. 1/2. pp. 126-128.
Tamazlâcaru, Elena. Congresul Mondial al Eminescologilor, Ediția a III-a... : [despre lucrările Congresului inclusiv în incinta CAIE]. Literatura și arta. 11 septembrie 2014. p. 5.

Legături externe
Blog CAIE
Blogul "Ora Povestei"
CAIE pe Facebook
CAIE pe Youtube

Eminescu, Centrul
Fondări în 2000
Educația în Republica Moldova

Centrul Academic Internațional Eminescu


O Open International Féminin de Montpellier é um torneio para tenistas profissionais disputado em quadras de saibro ao ar livre desde 2006 e é realizado em Montpellier, França.

Histórico
 O torneio começou classificado como um evento do Circuito feminino da ITF de US$ 10.000 com o nome de "Open Gaz de France Montpellier Agglomeration" em 2006
 Passou para a classificação de US$ 25.000 com o nome de "Open GDF SUEZ Montpellier Agglomération Hérault" em 2009
 Nos anos seguintes assumiu seu nome atual de "Open International Féminin de Montpellier", e em 2021 passou para a classificação de US$ 60.000

Finais

Simples

Duplas

Ligações externas
 Website oficial do torneio

Torneios de tênis na França
Circuito Feminino ITF
Fundações em 2006


Köstebek şu manalara gelebilir:

Canlı
 Köstebek - Yeraltında kazdıkları tünellerde yaşayan, böcekçiller takımına ait bir memeli hayvan.

Film
 Köstebek (film, 1970) (El Topo) - Alejandro Jodorowsky filmi
 Köstebek (film, 1997) (Donnnıe Brasco) - Mike NeWel filmi - Oyuncular: Al Pacino, Johnny Depp, Michael Madsen, Anne Hecke
 Köstebek (film, 1999) (The Insider) - Michael Mann filmi - Oyuncular: Al Pacino, Christopher Plummer, Russell Crowe, Philip Baker Hall
 Köstebek (film, 2006) (The Departed) - Martin Scorsese filmi - Oyuncular: Leonardo DiCaprio, Jack Nicholson, Matt Damon
 Köstebek (film, 2011) (Tinker, Tailor, Soldier, Spy), 2011 yapımı sinema filmi, 1979 yapımı John le Carré uyarlaması mini dizinin yeniden çevrimidir. Oyuncular: Gary Oldman, John Hurt.
 Köstebek (film, 2016) (Imperium) - Daniel Ragussis filmi - Oyuncular: Daniel Radcliffe

Dizi
 Köstebek (dizi, 1979) (Tinker, Tailor, Soldier, Spy), 1979 İngiltere yapımı mini dizinin TRT'deki gösterim adı. John le Carré uyarlaması 7 Bölümlük dizide Alec Guinness başroldeydi.
 Köstebeğin Dönüşü (Smiley's People), 1982 İngiltere yapımı devam dizisinin TRT'deki gösterim adı. Alec Guinness'ın oynadığı dizi 6 bölüm sürdü.
 Köstebek (dizi, 1997), 1997 yapımı Star TV'de yayımlanan 13 bölümlük Türk televizyon dizisi.

İstihbarat terimi
Genellikle bir istihbarat kurumu içerisinde karşı tarafa çalışan ajanlara verilen ad.

Kitap
 Köstebek (kitap): Necip Hablemitoğlu'nun bir kitabı.
 Köstebek (roman) (Tinker, Tailor, Soldier, Spy), John le Carré'ın 1974 tarihli casusluk romanı, aynı yıl Türkiye'de E-Yayınları'ndan çıktı.
 Köstebek İnsanlar, Jennifer Toth'un 2001'de Aykırı Yayınları'ndan çıkan kitabı.
 Penbe Donlu Köstebek, Yılmaz Karakoyunlu'nun 2000'de Ümit Yayıncılık'tan çıkan kitabı.

Köstebek (anlam ayrımı)


Charlevoix County may refer to:
Charlevoix County, Michigan, a county in Michigan
Charlevoix-Est Regional County Municipality, a regional county municipality in Quebec
Charlevoix Regional County Municipality, a regional county municipality in Quebec

Charlevoix County


Kerbal Space Program, poznat i kao KSP, je računalni aeronautički i astronautički simulator/videoigra kojeg je razvila meksička multimedijalna tvrtka Squad za Microsoft Windows, macOS, Linux, PlayStation 4 i Xbox One.

Simulator sadrži vrlo realistični fizikalni engine pomoću kojeg je moguće izvoditi složene orbitalne manevre kao što su Hohmannov transfer, bieliptični transfer, gravitacijsku praćku i druge.

Sadržaj
Cilj igre je razviti svemirski program planeta Kerbina čiji su stanovnici zelena humanoidna bića nazvana Kerbali.

Na ekvatoru planeta nalazi se primarni svemirski centar (Kerbal Space Center) koji sadrži razne građevine: Vehicle Assembly Building (po uzoru na istoimenu građevinu), lansirnu rampu, uzletno-sletnu stazu, hangar za avione, satelitsku stanicu, upravnu zgradu, itd.

Koristeći razne dijelove, igrač može izgraditi raketu, svemirski brod, avion, raketoplan, svemirski rover, te ih uputiti u vožnju, let ili orbitu.

Ako je igra namještena u karijernom načinu igranja, igrač se suočava sa zadanim misijama pri čemu mora ostvarivati rekorde, prikupljati uzorke s raznih mjesta, slijetati na razna planetarna tijela, graditi svemirske postaje i slično, ali pritom vodeći računa o ekonomskom proračunu.

Simulator omogućuje izvođenje preciznih imitacija svemirskih misija iz stvarnog života (Gemini, Apollo, Jupiter Orbiter Probe, Venera, ...).

Zvjezdani sustav u središtu ima zvijezdu koja nema posebno službeno ime, ali je zajednica igrača kolokvijalno zove Kerbol. Oko Kerbola revoluira sedam planetarnih tijela: pet planeta (Moho, Eve, Kerbin, Duna, Jool kao analozi Merkuru, Veneri, Zemlji, Marsu i Jupiteru) i dva patuljasta planeta (Dres i Eeloo, kao analozi Cerere i Plutona). Planet Eve ima jedan satelit Gilly, Kerbin ima Mün (analog Mjesecu) i Minmus, Duna ima Ike, Jool ima: Laythe, Vall, Tylo, Bop i Pol.

Realističnost fizikalne simulacije
Simulacija orbitalne mehanike u KSP-u umjesto rješavanja problema n tijela koristi aproksimacije konika (patched conic approximation) za sva tijela i njihove dijelove, osim planetarnih tijela koja se nepromjenjivo gibaju po Keplerovim zakonima. Objekti kojima se može upravljati podvrgnuti su Newtonovim zakonima.

Zbog navedenog, nisu podržane simulacije Lagrangeovih točki, mascon perturbacija, Lissajousove orbite i halo orbite.

Termodinamika je pojednostavljena i ne uključuje reflektivnost.

Aerodinamika koristi pojednostavljene modele, ali dovoljno sofisticirane da mogu simulirati kočenje, čak i ograničeni uzgon pri povratku u atmosferu.

Da bi simulacije trajale dovoljno kratko, planetarni sustav je otprilike deset puta manji, zbog čega su nebeska tijela otprilike deset puta gušća. I planeti i njihovi sateliti dosta su zgusnuti, te bi u stvarnosti perturbacijama izazvali ogromne promjene u orbitama.

Povijest razvitka
Squad angažirao autora ideje, Felipea Falanghea, u travnju 2010. godine. Falanghe je Kerbalima dao naziv po igračkama od zgužvane aluminijske folije koje je sa svojim bratom lijepio na modificirane rakete vatrometa.

Prvo jezično prevođenje (compiling) izvedeno je 17. siječnja 2011, a prva javna objava bila je 24. lipnja 2011 (v0.7.3).

Software je prešao u beta-verziju 14. prosinca 2014. (v0.90), te na kraju izdan 27. travnja 2015. godine.

Prvi službeni mod, "Asteroid Mission Pack", izdan je u suradnji s NASA-om 1. travnja 2014. godine kao promocija programa za slanje ljudi prema asteroidima bliskim Zemlji, te je kasnije uključen u punu verziju.

Većinu soundtracka skladao je Kevin MacLeod. Ostatak je skladao Squadov Victor Machado, a glavnu temu skladao je Falanghe.

U svibnju 2017. godine je objavio da je KSP preuzeo izdavač Take-Two Interactive.

KerbalEdu
27. siječnja 2014. Squad je objavio da radi na verziji simulatora u suradnji s TecherGaming LLC, tvrtki koja je razvila MinecraftEdu. KerbalEdu je objavljen kao posebna verzija simulatora orijentirana na pedagoški ispravno rješavanje fizikalnih problema.

Ekspanzije
17. ožujka 2017. Squad je najavio prvu ekspanziju igre zvanu "Making History" koja nije besplatna za kupce koji su KSP kupili nakon travnja 2013. godine. Objavljena je 8. ožujka 2018. godine.

Krajem svibnja 2019. godine objavljena je i druga ekspanzija zvana "Breaking Ground" fokusirana na robotiku.

Suradnja s igračima
Squad je dizajnirao simulator na način da je proizvodnja modova (softwarea koji mijenja ili dodaje sadržaj) za KSP vrlo jednostavna, što je omogućilo razvijanje velike zajednice moddera koja je najzaslužnija za njegovu popularnost.

Nasuprot tome, Squad ima povijest ignoriranja kritika simulatora od strane korisnika na službenom forumu i ostalim mjestima na Internetu.

Kritike
Alfa i beta verzije KSP-a popraćene su pohvalama za kreativnost i mogućnost beskonačnog igranja od strane mnogih kritičara i gaming portala kao što su "Kotaku", "Rock, Paper, Shotgun", "IGN", "GameSpy", "Eurogamer", "Polygon" i "Destructoid."

U svibnju 2015. godine "PC Gamer" nagradio je KSP v1.0 ocjenom 96/100, rekordom za tu godinu, pohvalivši "savršenu mješavinu znanosti i slapsticka" i osjećaj postignuća ostvarivanjem ciljeva simulatora.

IGN je pohvalio sposobnost simulatora da pretvori neuspjeh u zabavu.

"Edge" je izjavio: "Čarolija Kerbal Space Programa nije samo u tome što je istodobno i igra i simulacija, sofisticiran alat za obrazovanje i nešto zabavno za prčkanje. Čarolija je u tome što, ove odlike zajedno omogućuju povezivanje igrača s pravom povijesti i pravim ljudskim postignućima... Krajnje obećanje igraču nije da će riješiti zagonetku koju je postavio dizajner, nego zagonetku koju postavlja stvarnost."

Nekoliko sati nakon objave verzije 1.0 na platformi Steam, KSP je ušao među pet najprodavanijih naslova u povijesti platforme, te najbolje prodavan naslov za korisnike Linuxa.

KSP je postao izuzetno popularan i u znanstvenoj i inženjerskoj zajednici, što uključuje NASA-u, ESA-u, te javne osobe poput Elona Muska iz SpaceX-a.

Videoigre

Kerbal Space Program


György Kristóf, alias: Tófalvi György, Péter Apor dr., () a fost un istoric literar maghiar din Transilvania. El este tatăl traducătoarei Sarolta Kristóf (1910-1991).

Biografie
Provenea dintr-o familie de țărani. A urmat studii la Colegiul Reformat din Târgu Mureș și din 1889 la Colegiul Bethlen Gábor din Aiud. După studii universitare la Cluj și Budapesta a obținut calificarea de profesor de limbile maghiară și latină în 1904. A devenit în 1905 doctor în filologie maghiară cu teza A magyar mythologia classicus eposainkban, elaborată sub îndrumarea profesorului Károly Széchy.

Și-a început cariera ca profesor particular în familia contelui Lónyai din Deregnyő (azi satul Drahňov din Slovacia), apoi din 1903 a fost profesor la Colegiul Kun din Orăștie. În aprilie 1922 a fost numit profesor substitut la Universitatea Regele Ferdinand I din Cluj, iar în 1926 a devenit profesor titular de limba și literatura maghiară, fiind la acel moment singurul profesor universitar maghiar din România.

A fost membru al mai multor asociații literare: Magyar Irodalomtörténeti Társaság (Societatea Maghiară de Istorie Literară), Erdélyi Irodalmi Társaság (EIT, Societatea Literară Transilvăneană), Kemény Zsigmond Társaság (KZST, Societatea Kemény Zsigmond) și Petőfi Társaság (Societatea Petőfi), președintele secției artistice, lingvistice și istorice a Erdélyi Múzeum-Egyesület (Societatea Muzeului Ardelean) (1925-1927), fondator al Károlyi Gáspár Irodalmi Társaság (Societatea Literară Károlyi Gáspár) (1931) și președinte al filialei literare, științifice și artistice de la Cluj. În toamna anului 1940 autoritățile române i-au încredințat transferarea universității. A fost apoi profesor-director la Institutul Maghiar de Istorie Literară (Magyar Irodalomtörténeti Intézet) din cadrul Universității din Cluj și decan al Facultății de Științe Umaniste (1943-1944). S-a pensionat în 1945.

Activitatea profesională
Primele sale studii au fost marcate de pozitivismul conservator al lui Beöthy, apoi de interesul pentru istoria evoluției spirituale și de filozofia lui Károly Bohm, încercând să dezvolte o nouă estetică a culturii (Egységes világkép. Protestáns Szemle, Budapesta, 1909; Bölcseleti, vallásos és költői világképek. Budapesta, 1910; Megjegyzések az esztétika módszeréhez s főbb feladataihoz. Erdélyi Múzeum, 1910). A aplicat rezultatele cercetărilor sale estetice în studiul poeziei lui Petőfi și Madách (Petőfi és Madách. Budapesta, 1911; Petőfi és Madách internacionalizmusa. Magyar Társadalomtudományi Szemle, Budapesta, 1912). A manifestat interes față de viața și opera poetului militar Ábrahám Barcsay (Adatok Barcsay Ábrahám életéhez. Erdélyi Múzeum, 1911; Barcsay és Orczy. Egyetemes Philologiai Közlöny, Budapesta, 1914; Barcsay Ábrahám házassága. Irodalomtörténet (It), Budapesta, 1914; Barcsay Ábrahám költészete. It, 1915).

După Primul Război Mondial el a fost unul dintre organizatorii noii vieți literare maghiare din România, susținător al taberei conservatoare, critic literar și colaborator permanent al revistei Pásztortűz și în 1924 redactor-șef al secțiunii maghiare a revistei cvadrilingve clujene Cultura, conduse de Sextil Pușcariu. În cea de-a doua jumătate a anilor 1920 a fost interesat de istoria vieții intelectuale transilvănene și a scris mai multe lucrări pozitiviste despre relația dintre Gábor Bethlen și literatura maghiară (Budapesti Szemle, 1930; Protestáns Szemle, Budapesta, 1930), despre cultul lui Bolyai (Kelemen Lajos Emlékkönyv, 1947), despre poeții Epocii reformelor și despre activitatea editorială din perioada 1848-1919.

A elaborat două studii dedicate călătoriilor marilor scriitori maghiari în Transilvania (Jókai napjai Erdélyben.  Cluj, 1925; Királyhágóninneni írók Erdélyben. Cluj, 1942). A fost unul dintre primii care au încercat să definească conceptul de transilvanism, delimitând miturile de realități (Erdélyi Irodalmi Szemle, 1926) și punând accentul pe necesitatea unei critici estetice exigente în volumul Esztétikai becslésünk a mai közszellem hatása alatt (Cluj, 1928). A alcătuit prima antologie de nuvele transilvănene de după război (Erdély lelke. Berlin, 1928), iar în 1929 a elaborat un studiu în limba română al vieții literare maghiare din România în primii zece ani de după Marea Unire (Transilvania, Banatul, Crișana, Maramureșul 1918-1928. II. 1929. 1153-73, în maghiară: Irodalomtörténet, Budapesta, 1930). Cu sprijinul Ministerului Culturii din România a elaborat o monografie în limba română a vieții și operei lui Jókai (1925), un studiu de istorie a limbii și literaturii maghiare (1934) și, împreună cu Árpád Bitay, o antologie a poeziei române în limba maghiară (Műfordítások román költőkből. Cluj, 1928).

Cu ocazia aniversării a 60 de ani de la nașterea lui, foștii lui studenți au publicat volumul omagial intitulat Magyar irodalomtörténet 1939, la sfârșitul căreia se află o listă detaliată a celor 641 de studii publicate de el. Universitatea din Cluj enumeră în anexa la raportul său academic un număr de 409 lucrări, ia teza de doctorat a istoricului literar clujean György Gaal (Cluj, 1981) menționează 860 de scrieri.

Lucrări majore
 Petőfi és Madách. Tanulmányok, Cluj, 1923;
 Az erdélyi magyar irodalom múltja és jövője, Cluj, 1924;
 Jókai Mór élete és művei, Cluj, 1925;
 Mauriciu Jókai, Cluj, 1925;
 Három jellemzés (Vörösmarty-Madách-Jókai), Cluj, 1926;
 Kritikai szempontok az erdélyi irodalmi életben, Cluj, 1931;
 Tudományművelés kollégiumainkban, Cluj, 1931;
 Báró Eötvös József utazásai Erdélyben, ETF 42, Cluj, 1932;
 Kazinczy és Erdély, ETF 44, Cluj, 1932;
 Istoria limbii și literaturii maghiare, Cluj, 1934;
 Péterfi Károly esztétikája, Budapesta, 1934;
 Szabolcska Mihály Erdélyben, ETF 72, Cluj, 1934;
 Dunántúli írók – Erdélyben, Győr, 1935;
 Eminescu Mihály költeményei, ETF 74, Cluj, 1935;
 Dózsa Dániel elbeszélő költészete, Budapesta, 1938;
 Az erdélyi időszaki sajtó a kiegyezéstől a közhatalom-változásig, Budapesta, 1938;
 Az erdélyi magyar vidéki hírlapirodalom története a kiegyezésig, ETF 109, Cluj, 1939;
 Tudományos intézetek Erdélyben 1919-ig., ETF 135, Cluj, 1942;
 Fadrusz Mátyás királya és Vörösmarty Szép Ilonkája, ETF 164, Cluj, 1943;
 A kolozsvári magyar királyi Ferenc József Tudományegyetem Magyar Irodalomtörténeti Intézetének könyvtára, Pécs, 1943;
 Az egyetem hivatása, Cluj, 1944;
 Reményik Sándor, ETF 173, Cluj, 1944;
 Erdélyi magyar diák Albensis Nagy János disputája a heidelbergi egyetemen 1617-ben és a szászvárosi református Kun-kollégium heidelbergi kolligátuma, Cluj, 1945;
 A két Bolyai alakja szépirodalmunkban, Cluj, 1947.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară
 Marcell Benedek: Kristóf György: Petőfi és Madách. Keleti Újság, 6 octombrie 1923.
 Sándor Makkai: Az erdélyi magyar irodalom múltja és jövője. Ellenzék, 25 ianuarie 1925.
 György Lajos: Dr. Kristóf György. Pásztortűz, 1926/17.
 Budai Árpád: Jókai-életrajz román nyelven. Protestáns Szemle, Budapesta, 1925. 739-42.
 Áron Tamási: Magyar irodalmi agronóm. Brassói Lapok, 1931. márc. 22. Újraközölve Tiszta beszéd. 1981. 104-07.
 Nagy Géza: A legújabb Bethlen-irodalom. Erdélyi Múzeum, 1931. 98-109.
 Nicolae Iorga: Istoria limbii și literaturii maghiare. Revista Istorică, 1934. 271-72.
 sz.j. (Szentimrei Jenő): Jegyzetek egy román nyelven megjelent magyar irodalomtörténethez. Ellenzék, 1934. dec. 4.
 Kibédi Sándor: Gyuri bátyánk kirohanása. Tribün, 1935.
 Jancsó Elemér: Kristóf György két tanulmánya. Pásztortűz, 1939. 507-8;
 Jancsó Elemér: Kristóf György irodalmi munkássága. Láthatár, Budapesta, 1940/2.
 Walter Gyula: Királyhágóninneni írók Erdélyben. Erdélyi Szemle, 1942/8.
 Szabó T. Attila: Néma halotti beszéd Kristóf György ravatalánál. Közli Nyelv és múlt. 1978. 495-97;
 Szabó T Attila: Kristóf György születése századik évfordulóján. Közli Nép és nyelv. 1980. 622-23.
 Gaal György: Román-magyar irodalmi kapcsolatok Kristóf György munkásságában. NyIrK, 1978/1;
 Gaal György: Kristóf György munkássága a két világháború között a kolozsvári egyetem magyar nyelv és irodalom tanszékén. Közli Irodalomtudományi és stilisztikai tanulmányok. 1981;
 Gaal György: Pozitivizmus és szellemtörténet Kristóf György munkásságában. Hely nélkül, 1984;
 Gaal György: György Lajos és Kristóf György barátsága. Helikon, 1990/14;
 Gaal György: Kristóf György könyvtára. Helikon, 1990/44.

Nașteri în 1878
Decese în 1965
Istorici literari maghiari
Maghiari din România
Profesori universitari

György Kristóf


Rothof ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wörnitz im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Die Einöde liegt in der Wörnitzebene und ist von Feldern umgeben. Durch den Ort fließt der Rothhofgraben, der ein linker Zufluss des Waldhausener Mühlbachs ist, der wiederum ein rechter Zufluss der Wörnitz ist. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Erzberg (1,8 km westlich) bzw. zur Kreisstraße AN 5 (0,2 km südöstlich), die nach Mühlen (0,9 km südlich) bzw. nach Bösennördlingen (1,4 km nördlich) verläuft.

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Rothof dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Erzberg zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Rothof am 1. November 1971 nach Wörnitz eingemeindet.

Ehemaliges Baudenkmal
 Haus Nr. 24: Der Stallgiebel des weitgehend veränderten Wohnstallhauses zeigt Fachwerk des frühen 18. Jahrhunderts mit K-Streben und Knaggen.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Gallus (Erzberg) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wörnitz
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Rothof (Wörnitz)


NGC 207 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în 7 decembrie 1857 de către R. J. Mitchell. De asemena, a fost observată încă o dată în 3 noiembrie 1885 de către Ormond Stone.

Note

Vezi și
 NGC 206
 NGC 208

Legături externe
 NGC 207 pe spider.seds.org
 NGC 207 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1857
Obiecte astronomice descoperite de R.J. Mitchell

NGC 207


Alrune Rod er et album med bandet Alrunes Rod. Alrune Rod blev udgivet i december 1969 på Sonet (SLPS 1516) og er gruppens debutalbum. Albummet anses som et af de første danske syrerock-album.

Albummet blev senere udgivet i Tyskland på pladeselskabet 'Little Wing of Refugees' og blev i 1990 udgivet på CD som en del af dobbelt CD'en Sonet Årene 1969-72 (Sonet 557183-2), der indeholdt gruppens tre første album samt bonusmateriale. I 2010 udgav Universal  Alrune Rod på CD (UNI 275 246 8). Alrune Rod blev samme år udgivet som en del af bokssættet Dansk Rock Historie 1965-1978, vol. 1.

Indhold

Side 1
 Alrune Rod (skrevet af Laus Bengtsson og Leif Roden) 10:00
 Natskyggevej (skrevet af Bengtsson og Roden) 9:55
 Hvor Skal Jeg Se Solen Stå Op (skrevet af Flemming Giese Rasmussen og Roden) 3:12

Side 2
 Bjergsangen	11:57
 Fase 1: Kom Og Tag Min Hånd (skrevet af Giese, Bengtsson og Roden)
 Fase 2: Du Er Så Sød (skrevet af Roden)
 Fase 3: Når Yderst Er Inderst (skrevet af Giese og Roden
 Rejsen Hjem (skrevet af "Pastor" Ziegler Simonsen og Roden) 13:23

Medvirkende
 Leif Roden: vokal, el-bas, akkustisk guitar, tabla
 Claus From Rasmussen: trommer, tabla
 "Pastor" Ziegler Simonsen: orgel, piano
 Flemming Giese Rasmussen: el-guitar, vokal og triangel

Albummet blev produceret af Alrunes Rod og Franz Beckerlee

Eksterne henvisninger
 Omtale af albummet på discogs

Album fra 1969
Rockalbum fra Danmark

Alrune Rod (album)


Gürbüz Doğan Ekşioğlu (eserlerinde kullandığı imzası Gürbüz) uluslararası üne sahip Türk karikatür ve grafik sanatçısıdır.

Nüfusu 350 binden fazla olan Ekşioğlu ailesinin bir mensubu olarak 1954 yılında Mesudiye'de doğdu. Mesleki öğrenimini İstanbul Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksekokulu'nda (günümüzde Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi) gördü. Halen aynı okulda yardımcı doçent olarak ders vermektedir.

1977 yılından beri karikatür çalışmaları yapan Ekşioğlu, 2006'ya kadar 23'ü uluslararası olmak üzere, toplam 64 ödül kazandı. Türkiye'de ve yurtdışında pek çok karma serginin yanı sıra, biri New York'ta olmak üzere 9 kişisel sergi açtı. The Atlantic, New York Times gibi gazete ve dergilerin yanı sıra, The New Yorker dergisinin kapağında üç kez, Forbes dergisinin kapağında bir kez çalışmaları yayımlandı.

11 Eylül saldırılarının yıl dönümü baskısında The New Yorker kapağında yayınlanan karikatürü ile hafızalarda yer eden özel bir başarı kazandı.

16 Mayıs 2011 tarihli The New Yorker dergisinin kapağı yine Ekşioğlu tarafından çizildi. "Erasing Osama" başlığını taşıyan bu illüstrasyon çalışması, Usame Bin Ladin'in ABD tarafından öldürülmesi üzerine yapıldı.

Haziran 2017'de Almanya'nın Wiesbaden şehrinde ilk kişisel sergisini açtı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kişisel web sitesi
 14 Ocak 2005 Milliyet gazetesi röportajı
 New Yorker çalışmasının haberi
 New Yorker çalışmasın haberi 2

1954 doğumlular
Ordu doğumlu sanatçılar
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Türk karikatüristler
Yaşayan insanlar
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Gürbüz Doğan Ekşioğlu


Aldo Lučev zvan Sablja (1. srpnja 1957. – 5. rujna 2008.), hrvatski branitelj i visoki vojni zapovjednik

Životopis
Rodio se je 1957. godine. Vojničku naobrazbu stekao je u Legiji stranaca. Bruno Zorica — Zulu je po povratku se nakon Pustinjske oluje lipnja 1991. godine suočio se s izvjesnošću da će izbiti velikosrpska agresija na Hrvatsku, Počeo održavati kontakte s Hrvatskom i okupljati Hrvate u Legiji: bili su to Aldo Lučev, Miljenko Šimićević Slave, Joža Kamenar, Željko Glasnović, Stanko Krešo i Pero Vincetić, pa i tada već umirovljeni legionar Ilija Tot. Nisu čekali završetak procedure izlaska iz Legije jer situacija je bila hitna te je sa skupinom Hrvata napustio Legiju i vratili su se dvama automobilima u Hrvatsku. Pridružio se je novoosnovanoj postrojbi OS RH za posebne namjene, bojni Zrinski, koju je formirao bivši pripadnik Legije Miljenko Filipović. Anti Glaviniću i Lučevu bila je zadaća sprovesti praktičnu obuku pripadnika. Po osnivanju 1. hrvatskoga gardijskog zdruga, bojna je postala dijelom Zdruga i Lučev je postao dozapovjednikom. Prošli su većinu bojišta u RH i BiH. Pripremao je i vodio i manje poznate akcije. Nosio je čin brigadira HV. Umro je 2008. godine. Pokopan je uz najviše vojne počasti na mjesnom groblju Laduč pokraj Zaprešića.

Izvori

Hrvatski vojni zapovjednici u Domovinskom ratu

Aldo Lučev


Entreviñas (asturisch San Cristoba) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Avilés der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 1848 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 4,02 km².

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche San Cristóbal

Dörfer und Weiler

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias (englischer und spanischer Text)
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Avilés

Entreviñas


Republička liga Bosne i Hercegovine je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1953/54.  Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bila "Zenica".
Liga je nanovo formirana nakon dvogodišnje stanke

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Hrvatsko-slovenska liga 1953./54.

Vanjske poveznice

Izvori

 exyufudbal.in.rs, Nogometno prvenstvo FNRJ 1953./54.., Liga Bosne i Hercegovine, wayback arhiva

1953-54 1
BIH 1 republička
1953-54 1 republička
1953-54

Republička nogometna liga Bosne i Hercegovine 1953./54.


Çamlıca, Karaman ilinin Ermenek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1522 yılı kayıtlarında Mihaller olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karaman il merkezine 139 km, Ermenek ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ermenek belde ve köyleri

Çamlıca, Ermenek


الزمرة الذئبية: وهو مصطلح لوصف تكتيكات الهجوم الجماعي للغواصات الألمانية التابعة لسلاح البحرية كريغز مارين ضد قوافل السفن البحرية خلال ما يعرف ب معركة الأطلسي، لاحقا استعملت الغواصات الأمريكية هذا التكتيك الهجومي أيضا ضد السفن اليابانية في المحيط الهادئ خلال الحرب العالمية الثانية.

الغواصات الألمانية

استعمل كارل دونيتس المصطلح رودل Rudel لوصف استراتيجيته في حرب الغواصات وأفضل ترجمة ل Rudel هي «قطيع» أو «زمرة» من الحيوانات ولاحقا ما بات يعرف بالإنكليزية ب "wolf pack" أو «الزمرة الذئبية» وهو تعبير مجازي وليس ترجمة حرفية.

التكتيكات

يقوم ال Befehlshaber der Unterseeboote وترجمتها«قائد الغواصات» بتحديد سير وحركة الغواصات (يو-بوت). تقوم الغواصات بدورياتها بصورة منفردة عادة على الخطوط المنسقة لسير السفن التجارية والمدمرات الصغيرة وحالما ترصد قافلة من هذه السفن تقوم بتحذير ال BdU وهو قائد الغواصات حيث أن مصطلح Rudel ينص على أن ياتي أكبر عدد ممكن من الغواصات (يو-بوت) إلى موقع الهجوم على القافلة بأستثناء الغواصات التي لها اوامر بعدم المشاركة وحال رصد القافلة يقومون بإصدار شارة تعريف لمعرفة عدد الغواصات المتواجدة فاذا كان عدد الغواصات كافيا يقومون بالهجوم.

الاجراءات المضادة

بالرغم من أن الزمرة الذئبية أثبتت انها تشكل تهديد كبير لسفن الحلفاء إلا أن الحلفاء قامو بتطوير اجراءات مضادة لمواجهة الزمرة الذئبية. إذ ان تكتيك الزمرة الذئبية كان يتطلب إجراء اتصالات راديو مكثفة بين الغواصات مما جعل هذه الموجات عرضه للرصد عن طريق جهاز يعرف ب (كاشف اتجاه الذبذبة العالية)(High Frequency Direction Finder) أو (HF/DF or "Huff-Duff") مما سمح للحلفاء بكشف مكان الغواصات (يو-بوت) ومهاجمتها، كذلك الغطاء الجوي الكثيف للطائرات المزودة بالرادار وحاملات الطائرات المرافقة للقوافل البحرية ومناطيد المراقبة جعل مهمه كشف الغواصات أسهل كما استعملت مدمرات الحلفاء قنابل الاعماق والغاما يمكن رميها من جانب السفن الحربية ساهم في تعقيد تكتيكات الزمرة الذئبية.

الغواصات الأمريكية

استعملت الغواصات الأمريكية تكتيكات الزمرة الذئبية تحت مسمى (مجموعات الهجوم المنظم) والتي كانت تشمل على 3 غواصات عاده تعمل معا تحت قيادة واحدة.

الحرب الباردة

خلال الحرب الباردة لم يعد استعمال تكتيكات الزمرة الذئبية رائجا وذلك للتقدم التكنولوجي الكبير الذي طرأ على الغواصات حيث باتت إمكاناتها وسرعتها في الاعماق أفضل بكثير من غواصات الحرب العالمية الثانية ولم تعد هناك حاجة للغواصات للعمل ضمن مجموعات كبيرة في المياه حيث تقوم بحرية الولايات المتحدة مثلا بتسيير غواصاتها الهجومية ضمن دوريات منفردة ونادرا ما تعمل غواصتين معا في نفس مجموعة حاملات الطائرات علما ان غواصات الصواريخ الباليستية الأمريكية تعمل بصوره منفرده غالبا. كذلك غواصات الصواريخ الباليستية السوفيتية تعمل ضمن مناطق بحرية محصنه ومحمية.

مؤخرا تعبير «الزمرة الذئبية» استعمل لوصف تكتيكات سفن الصواريخ الإيرانية على فرض صدامها مع البحرية الأمريكية.

مصادر

 Karl Dönitz, Memoirs: Ten Years and Twenty Days (New York: World Publishing Company, 1958)
 Peter Maas, The Terrible Hours: The Man Behind the Greatest Submarine Rescue in History (HarperCollins New York, 1999)
 E. B. Potter and Chester W. Nimitz, eds; Sea Power: A Naval History (Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall, 1960)

ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
الزمر الذئبية الحرب العالمية الثانية
إستراتيجية عسكرية
تكتيكات الحرب البحرية
تكتيكات عسكرية
عقيدة عسكرية
غواصات ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
غواصات الحرب العالمية الثانية للولايات المتحدة
مصطلحات عسكرية
وحدات وتشكيلات القوات البحرية الأمريكية العسكرية في الحرب العالمية الثانية
وحدات وتشكيلات كريغسمرينه العسكرية

زمرة ذئبية


Bayrak Radyo Televizyon Kurumu (BRT), KKTC'de kamu yayıncılığı yapmakla görevli kuruluşudur. BRT yayın hayatına 1963 yılında, yayın için gerekli elektrik enerjisinin birkaç araba aküsünden sağlandığı bir garajda, 2 mücahit tarafından yapılan Bayrak Radyosu'nun yayını ile başlamıştır. İlk yayın sözü ise 'Bayrak, Bayrak, Bayrak' diye verilmişti.

1996 yılında ilk özel radyo kanalı First FM ve ilk özel TV kanalı Tempo TV'nin kurulmaları sonucu teklik özelliğini yitiren BRTK; hâlen ülkedeki 15 TV kanalından üçünü, 24 radyo kanalından da 5'ini bünyesinde bulundurmaktadır.

Tarihi

Özel radyo ve televizyonların kurulmaya başladığı 1996 yılına kadar Kuzey Kıbrıs'ın tek yayın kurumu olan BRTK'nın temelleri 1960'lı yıllara dek uzanmaktadır. 1960 - 1963 yılları arasında Kıbrıs adasının tek yayın kurumu olan CBC (İngilizce:Cyprus Broadcasting Corporation) (Kıbrıs Yayın Kurumu), 1960 Kıbrıs Anayasası gereğince %70 Kıbrıslı Rumlardan, %30 da Kıbrıslı Türklerden oluşuyordu. 1963'te başlayan ve adayı 1974 Kıbrıs Harekâtı'na götüren çatışmalar yüzünden Kıbrıs Türkleri, CBC'ten ayrıldı. Ülkenin yegâne yayın kurumunda herhangi bir şekilde temsil edilmeyen Türkler, bu ihtiyaçları nedeniyle 1964'te 6 adet radyo istasyonu kurarak yayına soktular. Bayrak Radyosu, Canbulat Radyosu, Lefke Sancak Radyosu, Gazi Bafın Sesi Radyosu, Larnaka Doğanın Sesi Radyosu ve Limasol Radyosu adı verilen bu 6 kanal "Sancak Radyoları" ortak adıyla anılıyorlardı. 1983'te Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulmasının ardından Bayrak Radyosu dışındaki 5 radyo kapatıldı. Bayrak Radyosu'nun da ismi değiştirildi ve "Bayrak Radyo Televizyon Kurumu" adıyla kamu hizmetine sokuldu. 15 Kasım 2014'te BRT'nin HD Stüdyoları Açılmıştır. Ardından 25 Aralık 2014'te HD Yayına Başlamıştır. HD Yayın Türksat 4A Kıbrıs Paketi 12540 H 30000 3/4 Frekansından Verilmektedir. 14 Şubat 2015'te BRT 1, 16:9 Geniş Ekran Formatına Geçmiştir.

TV Kanalları

BRT 1

Bayrak Radyo Televizyon 1 veya kısaca BRT 1, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde kamu yayıncılığı yapan Bayrak Radyo Televizyon Kurumuna bağlı televizyon kanalı. Ülkenin ilk televizyon kanalıdır.

BRT yayın hayatına 1963 yılında, yayın için gerekli elektrik enerjisinin birkaç araba aküsünden sağlandığı bir garajda, 2 mücahit tarafından yapılan Bayrak Radyosu'nun yayını ile başlamıştır. İlk yayın sözü ise 'Bayrak, Bayrak, Bayrak' diye verilmişti. 1976 yılında Diyarbakır'dan sökülerek Kıbrıs'a getirilen, siyah beyaz stüdyo cihazları ile ilk televizyon yayınları başlamıştır. 1 Temmuz 1979'da renkli yayına başlayan BRT, 1983'te Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulmasının ardından "Bayrak Radyo Televizyon Kurumu" adıyla kamu hizmetine sokuldu. 1996 yılında ilk özel radyo kanalı First FM ve ilk özel TV kanalı Tempo TV'nin kurulmaları sonucu teklik özelliğini yitiren BRTK; hâlen ülkedeki 5 TV kanalından ikisini, 24 radyo kanalından da 5'ini bünyesinde bulundurmaktadır. 15 Kasım 2014'te BRT'nin HD stüdyoları açılmıştır. Ardından 25 Aralık 2014'te HD yayına başlamıştır. HD yayın Türksat 3A Kıbrıs paketi 12610 H 20830 3/4 frekansından verilmektedir. 14 Şubat 2015'te BRT 1, 16:9 geniş ekran formatına geçmiştir.

BRT 2

Bayrak Radyo Televizyon 2 veya kısaca BRT 2, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde Bayrak Radyo Televizyon Kurumuna bağlı olarak açılan ikinci televizyon kanalı. İlk açıldığında çoğunlukla haber ve belgesel programları ile dikkat çeken kanal daha sonra ilave edilen KKTC süper ligi ve sinema yayınları ile zengin bir içeriğe kavuşturulmuştur. BRT 2 kanalı spor kanalına dönüştürülmüştür.

BRT 2 uydu üzerinden Doğu Avrupa, Orta Avrupa ve Kafkasya'dan izlenebilirken karasal anten vasıtasıyla Kıbrıs Rum Kesimi dâhil Kıbrıs adasının tamamından izlenebilmektedir.

BRT 3

Bayrak Radyo Televizyon 3 veya kısaca BRT 3, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde Bayrak Radyo Televizyon Kurumuna bağlı olarak açılan üçüncü televizyon kanalı. Kültür sanat, yaşam programları yayınlamaktadır.

Radyolar
 Bayrak Radyosu
 Bayrak International
 Bayrak FM
 Bayrak Klasik
 Bayrak Türk Müziği
 Bayrak Radyo Haber

Ayrıca bakınız
 Türkiye Radyo Televizyon Kurumu

Dış bağlantılar
 Bayrak Radyo Televizyon Kurumu resmî web sitesi

Kaynakça

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti televizyon kanalları

Bayrak Radyo Televizyon Kurumu


Gayle Mill may refer to:

Gayle Mill, North Yorkshire, a late 18th-century mill
Gayle Mill, South Carolina, an area with a population of 1,000

Gayle Mill


Simmern er hovedby i Rhein-Hunsrück-Kreis i den tyske delstat Rheinland-Pfalz.

Simmern fik købstadsrettigheder af kejser Ludvig 4. af det tysk-romerske rige) i 1330. Senere blev Simmern hovedstad i hertugdømmet Pfalz-Simmern. Hertugen var pfalzgreve og ofte også kurfyrste af Pfalz.

Byer i Rheinland-Pfalz

Simmern (Hunsrück)


ييكاتيرينوفكا  هي مدينة في مقاطعة ساراتوف أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 6492 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة ساراتوف

ييكاتيرينوفكا (مقاطعة ساراتوف)


Pote Sarasin (1905-2000) fue un diplomático y político de Tailandia. Él fue ministro del exterior entre 1949 y 1951 y después embajador en los Estados Unidos. El septiembre 1957, cuándo Sarit Thanarat llegó al poder tras un golpe militar, él indicó Pote como primer ministro del país. El diciembre del mismo año, Pote presentó su renuncia.

Pote también fue secretario general de la Organización del Tratado del Sureste Asiático - SEATO - de septiembre de 1957 hasta el 1964.

Referencias

Nacidos en Bangkok
Primeros ministros de Tailandia
Embajadores de Tailandia en Estados Unidos
Políticos de Tailandia del siglo XX

Pote Sarasin


Turopoljski leksikon prva je knjiga u kojoj je u potpunosti obrađena povijest i kultura Turopolja, mikroregije u središnjoj Hrvatskoj. Izdao ga je Leksikografski Zavod Miroslav Krleža u Zagrebu 2021. Kako je Turopoljski Leksikon bio zajednički projekt Leksikografskog Zavoda i Grada Velike Gorice, imao je dva glavna urednika: Zavod je na taj položaj postavio uglednog leksikografa Mladena Klemenčića, a grad Velika Gorica tadašnju ravnateljicu gradske knjižnice Katju Matković Mikulčić.

Nastanak Leksikona

U Mraclinu kraj Velike Gorice 7. rujna 2017. sastali su se predstavnici grada Velike Gorice i Leksikografskog zavoda. Na sastanku su današnji akademik Ratko Cvetnić, književnik rodom iz Mraclina i njegovi prijatelji Mladen Klemenčić i Vjekoslav Kovačić predstavnicima Grada i Zavoda iznijeli ideju o Turopoljskom Leksikonu. Tim izdanjem Zavod je htio nastaviti tradiciju tzv. "lokalnih" izdanja, započetu izdavanjem "Istarske Enciklopedije" i "Leksikona Hrvatskog Zagorja".

Izlazak iz tiska i predstavljanje javnosti

Leksikon je izašao iz tiska krajem ožujka 2021., a javnosti je predstavljen tijekom te godine u Mraclinu, Velikoj Gorici i Zagrebu.

Osnovni podatci o Leksikonu

Leksikon ima više od sedam stotina stranica, a teži oko 2.5 kilograma. U njemu je obrađeno 1 200 pojmova, a ilustriran je s više od tisuću fotografija.

Urednici

 Glavni urednici:
 Mladen Klemenčić, leksikograf, LZMK
 Katja Matković Mikulčić, Grad Velika Gorica
 Članovi uredništva:
 Ratko Cvetnić, književnik, Zagreb
 Branko Dubravica, povjesničar, Velika Gorica
 Vlatka Dugački, povjesničarka, LZMK
 Iva Klobučar Srbić, kroatistica, LZMK
 Vesnica Kušar, geografkinja, LZMK
 Jasmina Lukec, kroatistica, LZMK
 Krešimir Regan, povjesničar, LZMK
 Suradnici uredništva
 Crkvena povijest: Ivan Armanda, crkveni povjesničar, LZMK
 Sport: Ivan Bačmaga, povjesničar, LZMK
 Arheologija: Ozana Martinčić
 Kultura: Vlatka Štimac Ljubas, kroatistica, LZMK
 Kultura: Vesna Župetić, kulturna djelatnica, Grad Velika Gorica
 Jezično uredništvo:
 Mirjana Mrakužić
 Marija Kovačušić
 Davorka Rinčić-Pranjić

Suradnici

 Armanda, dr. sc. Ivan, crkveni povjesničar, LZMK, Zagreb
 Bačmaga, Ivan, povjesničar, LZMK, Zagreb
 Batinić, dr. sc. Štefka, pedagoginja, Hrvatski Školski Muzej, Zagreb
 Belaj, dr. sc.Melanija, etnologinja, Institut za etnologiju i folkloristiku, Zagreb
 Beuk, Josip, šumarstvenik, Šumarija Velika Gorica
 Bilić, Stipo, publicist, POUVG, Velika Gorica
 Božić, Aleksandar, publicist, Velika Gorica
 Coha, dr. sc.Suzana, književna povjesničarka, Filozofski fakultet, Zagreb
 Cvetnić, dr. sc. Sanja, povjesničarka umjetnosti, Filozofski fakultet, Zagreb
 Cvetnić, Ratko, književnik, Zagreb
 Cvetnić, dr. sc. Željko, akademik, veterinar, Mraclin
 Čanjevac, dr. sc. Ivan, geograf, LZMK, Zagreb
 Čunčić, Mladen, građevinar, Grad Velika Gorica
 Damjanović, dr. sc. Dragan, povjesničar umjetnosti, Filozofski fakultet, Zagreb
 Derganc, Darko, publicist, Velika Gorica
 Drvodelić, dr. sc. Damir, šumarstvenik, Šumarski fakultet, Zagreb
 Dubravica, dr. sc. Branko, povjesničar, Velika Gorica
 Dugački, dr. sc. Vlatka, povjesničarka, LZMK, Zagreb
 Ergović, Maja, etnologinja, Muzej Turopolja, Velika Gorica
 Fuerst-Bjeliš, dr. sc. Borna, geografkinja, PMF, Zagreb
 Grahovac, Miroslav, učitelj, OŠ Vukovina, PŠ Rakitovec
 Grgić, dr. sc. Stipica, povjesničar, Hrvatski studiji, Zagreb
 Hendija, Zora, arhivistica, Zagreb
 Jolić, David, novinar, Velika Gorica
 Karbić, dr. sc. Marija, povjesničarka, Hrvatski institut za povijest, Zagreb
 Klemenčić, mr. sc. Mladen, geograf, LZMK, Zagreb
 Klempić-Bogadi, dr. sc. Sanja, geografkinja, Institut za migracije i narodnosti, Zagreb
 Klobučar Srbić, Iva, kroatistica, LZMK, Zagreb
 Kos, Marko, Agronom, Grad Velika Gorica
 Kušan Špalj, Dora, arheologinja, Arheološki Muzej, Zagreb
 Kušar, Vesnica, geografkinja, LZMK, Zagreb
 Latinčić, Dubravka, povjesničarka, OŠ Jelkovec
 Lukec, Jasmina, kroatistica, LZMK, Zagreb
 Mataga Tintor, dr. sc. Arijana, pedagoginja, Grad Velika Gorica
 Matić, Darko, novinar, Velika Gorica
 Matijašić, Josipa, etnologinja, Muzej Turopolja, Velika Gorica
 Matković, dr. sc. Stjepan, povjesničar, Hrvatski institut za povijest, Zagreb
 Matković Mikulčić, Katja, knjižničarka i publicistica, Velika Gorica
 Melem Hajdarović, mr. sc. Mihela, geografkinja, LZMK, Zagreb
 Miholić, dr. sc. Irena, etnomuzikologinja, Institut za etnologiju i folkloristiku
 Mudrinjak, Damir, publicist, Mače
 Nestić, dr. sc. Jasmina, povjesničarka umjetnosti, Filozofski fakultet, Zagreb
 Orešić, dr. sc. Danijel, geograf, PMF, Zagreb
 Pejak, Nikola, samostalni istraživač, Velika Gorica
 Perok, Nikoleta, arheologinja, Arheološki muzej, Zagreb
 Pintar, Marijana, muzikologinja, LZMK, Zagreb
 Pintarić, Tatjana, arheologinja, Muzej Turopolja, Velika Gorica
 Popovčić, Josip, povjesničar, Muzej Turopolja, Velika Gorica
 Pranjković, dr. sc. Ivo, jezikoslovac, Velika Gorica
 Pustaj, Marko, povjesničar, LZMK, Zagreb
 Puljiz Vidović, Sanda, psihologinja, Centar za djecu, mlade i obitelj, Velika Gorica
 Radoš, Valentina, povjesničarka umjetnosti, Muzej Turopolja, Velika Gorica
 Regan, dr. sc. Krešimir, povjesničar, LZMK, Zagreb
 Richter-Novosel, Željka, geografkinja, LZMK, Zagreb
 Rožić, Ivan, publicist, Buševec
 Sakoman Božić, Barica, publicistica, Velika Gorica
 Stipančević, mr. sc. Mario, povjesničar, HDA, Zagreb
 Szabo, dr. sc. Agneza, povjesničarka, Zagreb
 Šarić, Jandre, psiholog, Zagreb
 Španjol, dr. sc. Željko, šumarstvenik, Šumarski fakultet, Zagreb
 Štimac Ljubas, dr. sc. Vlatka, kroatistica, LZMK, Zagreb
 +Štuban, Davor, publicist, Zajednica športskih udruga, Velika Gorica
 Tolj, Jasmina, rudarska inženjerka, LZMK, Zagreb
 Velić, dr. sc. Josipa, geologinja, Rudarsko-geološko-naftni fakultet, Zagreb
 Videk, dr. sc. Nevenka, književna povjesničarka, LZMK, Zagreb
 Vujčić, mr. sc. Davorin, povjesničar umjetnosti, Galerija Antuna Augustinčića, Klanjec
 Vuksan, Ivan, šumarstvenik, Šumarija Velika Gorica
 Zebec, dr. sc. Tvrtko, etnolog, Institut za etnologiju i folkloristiku, Zagreb
 Žebec Šilj, dr. sc. Ivana, povjesničarka, Institut društvenih znanosti Ivo Pilar, Zagreb
 Župetić, Vesna, kulturna djelatnica, Grad Velika Gorica

Pogreške u Leksikonu

 U natuknici "Odranski Obrež" objavljena je fotografija s natpisom "Odranski Obrež: križno drvo, 1942.". Na fotografiji je prikazano raspelo u dijelu Mraclina koji se zove Obrež. Fotografija je preuzeta s portala www.mraclin.hr, a redaktor tog portala je Ratko Cvetnić. Isti onaj Ratko Cvetnić koji je član uredništva Leksikona.
 U natuknici "Cvetnić" je prikazan pogrešan grb te plemenitaške obitelji. Ispravni grb zajedno s grbovnicom i prijevodom grbovnice objavio je Slavko Cvetnić u knjizi "Mraclin: kak je negda bilo" u poglavlju "Kako su Mraclinci postali plemeniti?". Spomenuti Slavko Cvetnić je bio otac Ratka Cvetnića. Onog Ratka Cvetnića koji je dopustio da fotografija iz njegovog rodnog sela bude objavljena kao fotografija iz drugog naselja.
 Natuknicu "Kuče" pisali su Mladen Klemenčić i Valentina Radoš. Zanimljivo je kako nitko u Muzeju nije znao da su na oltarnoj pali obavljeni restauratorski radovi kojima je otkriveno da ona nije naslikana na koži, nego na platnu. Isto tako je zanimljivo da nitko od autora natuknice nije nikad u životu otvorio "Povijest Turopolja" od E. Laszowskog. Kako to znamo? U Leksikonu je objavljena fotografija jedne druge kapele i za nju je napisano da je to stara kapela u Kučama, iako su u spomenutoj knjizi objavljene čak tri fotografije prave kapele.
 Natuknicu "Mraclin" pisala je Valentina Radoš, djelatnica Muzeja Turopolja. Iako je na izradi Leksikona surađivalo nekoliko ljudi iz Mraclina, pa čak je i Ratko Cvetnić, član uredništva, podrijetlom iz Mraclina. Još je kao urednik dopustio da tekst ove natuknice sa svim greškama uđe u Leksikon. Ovo je najočitiji dokaz kako je pisan Leksikon i kakvo je znanje djelatnika Muzeja Turopolja. Navodim najznačajnije greške: kapela je sagrađena 1894., a ne 1912. kako u Leksikonu piše; stalna veterinarska služba više ne djeluje, a u Leksikonu piše da djeluje.
 Natuknicu "Rakitovec" napisao je Miroslav Grahovac, umirovljeni učitelj Područne Škole Rakitovec. Područna škola Rakitovec udaljena je samo nekoliko stotina metara od kapele sv. Petra u Rakitovcu. Usprkos tome, kapelu je Grahovac potpuno pogrešno opisao te iznio mnoštvo netočnih činjenica o njoj: napisao je da je kapela izgrađena 1910., a izgrađena je 1913.; u njoj se ne nalazi oltar titulara, nego samo oltarna pala; u kapeli ne postoje slike "sv. Pavao" i "Majka Božja s Djetetom"; nema pravokutan tlocrt jer je zaključena polukružnom apsidom...

Izvori

 https://mraclin.hr/susret-turopoljskom-leksikonu/
 https://mraclin.hr/tl-ugledao-svjetlo-dana/

Leksikoni

Turopoljski leksikon


Grande Prairie, Alberta eyâletinin kuzeybatı bölümünün en önemli kentidir. Kanada'nın en hızlı büyüyen kentlerinden biri olan Grande Prairie'de, 2005 yılı istatistiklerine göre 44.631 kişi yaşamaktadır; bu haliyle Grande Prairie, Alberta'nın en büyük yedinci kentidir.

Edmonton ve Calgary'nin ardından Alberta'nın ekonomik anlamda en fazla çeşitlilik gösteren kenti olan Grande Prairie'nin sahip olduğu önemli endüstri kolları petrol ve gaz, tarım, ormancılık, teknoloji ve hizmetler sektörüdür.

Kentin Alberta-Britanya Kolumbiyası sınırına olan yakınlığı ve Alberta'nın satılan ürünler üzerinde eyâlet vergisi uygulamaması, Britanya Kolumbiyası eyâletinden birçok insanın, alışveriş etmek için Grande Prairie'yi tercih etmesini sağlamaktadır.

Ayrıca bakınız
 Alberta

Dış bağlantılar
 Grande Prairie Kenti resmi sitesi
 Grande Prairie'yi keşif sitesi

Alberta'daki şehirler

Grande Prairie


3.000 meter for damer blev afviklet som den første disciplin den 10. februar 2018.

Konkurrencen
Der kan maximalt konkurrere 24 deltagere, der startes i par af to skøjteløbereder.  De seneste startende par er de højst rangeret i forbindelse med kvalifikationen.

Resultater

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Hurtigløb på skøjter  på pyeongchang2018.com
 Speed Skating / Calendar of Events / Olympic Winter Games 2018 på isu.org
 Qualification Systems på isu.org

3000 meter damer

Hurtigløb på skøjter under vinter-OL 2018 – 3000 meter damer