Ayşe Ajda Pekkan (d. 12 Şubat 1946, İstanbul), Türk şarkıcı. 1970'lerden bu yana "Süperstar" lakabıyla anılan Pekkan, güçlü bir kadın figürü çizdiği şarkılarıyla Türk pop müziğinin öne çıkan isimlerinden biri hâline geldi. Güncel tuttuğu müzikal tarzı sayesinde 50 yılı aşkın bir süre popülerliğini korudu ve kendisinden sonra gelen birçok şarkıcıyı etkiledi.

Beyoğlu, İstanbul'da doğan Pekkan'ın müzik kariyeri, 1960'ların hemen başında Los Çatikos grubunun parçası olarak bir gece kulübünde sahneye çıkmasıyla başladı. Ancak 1963'te Ses dergisinin sinema artisti yarışmasını kazanınca oyuncu olarak tanındı ve birkaç yıl boyunca sanat yaşamını şarkıcılık yerine oyunculuk odaklı bir şekilde ilerletti. Aynı yıl Adanalı Tayfur adlı ilk filminin başrolünü oynayarak Yeşilçam sinemasına giriş yaptı. Takip eden altı yıl içinde başrolünde olduğu Şıpsevdi (1963), Hızır Dede (1964) ve Şaka ile Karışık (1965) dâhil olmak üzere yaklaşık 50 siyah beyaz filmde rol aldıktan sonra oyunculuğu bırakarak tamamıyla şarkıcılığa odaklandı.

Pekkan, kariyerinin ilk yirmi yılı boyunca ithal besteler üzerine Türkçe söz yazılarak oluşturulan onlarca aranjman şarkıyı seslendirerek geçirdi. Genellikle Fikret Şeneş'in sözlerini yazdığı "Kimler Geldi Kimler Geçti", "Palavra Palavra", "Sana Neler Edeceğim", "Hoş Gör Sen", "Sana Ne Kime Ne", "Bambaşka Biri", "Uykusuz Her Gece" ve "O Benim Dünyam" gibi şarkılar hem Pekkan'ın hem de Türk pop müziğinin en bilinen şarkılarına dönüştü. 1990'lardan itibaren kariyerinin aranjmanlar sonrasındaki döneminde ise Şehrazat ve Sezen Aksu başta olmak üzere değişken bir şarkı yazarı kadrosuyla çalıştı. Bu dönemde "Yaz Yaz Yaz", "Sarıl Bana", "Eğlen Güzelim", "Vitrin", "Aynen Öyle" ve "Yakar Geçerim" dâhil birçok şarkısı listelerin üst sıralarına çıktı.

Şarkıcının şöhreti 1970'ler boyunca başta Avrupa olmak üzere ülkesi dışında giderek arttı ve farklı ülkelerde verdiği konserlerle pekişti. Bununla beraber 1978'de Fransızca bir albüm kaydetti. Popülerliğinin giderek artmasıyla şarkıcının üzerinde 1980 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi temsil etmesi için bir baskı oluştu ve Pekkan yarışmaya katılmayı isteksizce kabul etti. Ülke sınırları içinde beğeni kazanan "Pet'r Oil" şarkısının yarışmada on beşinci olması sebebiyle hayal kırıklığı yaşayınca bir süre dinlenmeye çekildi.

Kayıtları 15 milyonun üzerinde satan Ajda Pekkan, ülkesinde tüm zamanların en çok satan şarkıcılarından biridir. Hem sanatı hem de imajıyla ülkesinde batılılaşmanın önde gelen figürleri arasında gösterilmektedir. Devlet Sanatçısı unvanına ve Sanat ve Edebiyat Nişanı'na sahiptir. Hürriyet gazetesinin hazırladığı Türkiye'nin En İyi 100 Albümü listesinde üç albümüyle birden yer almaktadır. 2016'da The Hollywood Reporter dergisinin Gösteri Dünyasının En Güçlü 100 Kadını listesinde yer almıştır. Kendisini bir feminist olarak tanımlamasa da güçlü kadın hikâyeleri anlatan birçok şarkısı birer feminist marş olarak kullanılmıştır.

Hayatı ve kariyeri

1946-1960: Çocukluk ve ilk yılları
Ayşe Ajda Pekkan, 12 Şubat 1946'da İstanbul'da dünyaya geldi. Ailesi Boşnak kökenlidir. Babası Rıdvan Pekkan deniz binbaşısı, annesi Nevin Dobruca (1922-1999) ise ev hanımı olan Ajda Pekkan'ın çocukluğu babasının mesleği nedeniyle Gölcük, Kocaeli'de geçmiştir. Tek hayalinin bir çocuk sahibi olmak olduğunu belirten Pekkan, iki evlilik yapmış ve evlendiği erkeklerin her defasında sanat hayatını bırakmasını istemesi üzerine en büyük fedakârlığının çocuk yapmamak olduğunu söylemiştir. Pekkan'ın kişisel yaşamına yönelik Sezen Aksu "Bizlere bu yolu o açmıştır, onun sayesinde ben de buralardayım. Ajda'nın lakabı Angela'dır. Sık sık evde buluşuruz. Gizli saklımız yoktur. Birine beddua ettiğimizde Allah bize jübilesine gitmeyi nasip etsin deriz. Ajda ne yer ne içerse ben de aynısını yer içerim." demiştir.

1963-1976: Kariyer başlangıcı, sinema oyunculuğu ve ilk kırkbeşlikler
Kendisi gibi ses sanatçısı kardeşi Semiramis Pekkan'ın desteğiyle 1961 yılında gece kulübü "Çatı"nın sahibi olan şarkıcı İlham Gencer'e ulaşan Ajda Pekkan, seslendirdiği Mina'nın "Il Cielo In Una Stanza" şarkısıyla müzik çalışmalarına başlamış, Los Çatikos müzik topluluğu eşliğinde bir müddet sahne çalışması yapmıştır. Yine 1963 yılında Ses dergisinin açtığı "Ses Sinema Artisti Yarışması"na katılan Ajda Pekkan, Ediz Hun'un erkekler dalında birinci, Hülya Koçyiğit'in ikinci olduğu yarışmanın kadınlar kategorisinde birinci olmuştur. Ses dergisinin yarışmasında birinci olması, yenilikçi ve dikkat çeken fiziği ile ilgi toplamıştır. Aynı yıl Öztürk Serengil ile başrolde oynadığı Adanalı Tayfur ilk sinema filmidir. Adanalı Tayfur'''da seslendirdiği "Göz Göz Değdi Bana" şarkısı, arka yüzünde Öztürk Serengil'in seslendirdiği Abidik Gubidik Twist şarkısıyla birlikte 45'lik olarak yayınlandı.

Sanat kariyerine sinema oyunculuğuyla giriş yapan Ajda Pekkan, 1964'te B-yüzü olarak yayınlanan ilk kaydı Göz Göz Değdi Bananın ardından ilk 45'liği Her Yerde Kar Varın beğenilmesi üzerine müzik hayatına atıldı.

Sinemaya adım atmadan önce tanıştığı Fecri Ebcioğlu, sinema yıllarında da Pekkan'a yardımcı olmuş ve 1965 yılında, Pekkan'a ait ilk plağı olan Her Yerde Kar Var plağında Ebcioğlu'nun aranjmanlarını seslendirmiştir. Ajda Pekkan, Ebcioğlu'nun yabancı şarkılar üzerine Türkçe sözler yazarak Türk müziğine kazandırdığı "aranjman" tarzı şarkılar söyleyen, Salvatore Adamo'nun şarkısını Fransız aksanıyla söyleyerek ilgiyle karşılanmış Ajda Pekkan'ın peş peşe yayınlanan plaklarının ardından 1967 yılında çıkardığı İki Yabancı 45'liği ile aranjman dalında satış rekoru kırdı. Dünya Dönüyor, Saklanbaç, Boş Sokak, Boşvermişim Dünyaya ve Üç Kalp gibi üst üste plaklar yapan sanatçı, 1968'de Atina'da düzenlenen Uluslararası Apollonia Müzik Festivali'nde "Özleyiş", sonraki sene aynı festivalde "Perhaps One Day" şarkılarını seslendirmiştir. "Ve Ben Şimdi" şarkısıyla Barselona'daki "Akdeniz Şarkıları Festivali"nde Türkiye'yi temsil etmiş, şarkıları pek çok filmde fon müziği olarak kullanılmıştır. Zeki Müren ile gazino programları yapmıştır.

Ajda Pekkan'ın seslendirdiği şarkıların kayıtları Philips firmasının desteği ile Fransa'daki stüdyolarda gerçekleştirilmiş, Fikret Şeneş'in sözlerini yazdığı şarkılarla kariyerini sürdürmüştür. 1970 yılında yayınlanan Sensiz Yıllarda ve Yağmur plaklarıyla Ajda Pekkan başarılı bir çıkış yaparken, 45'likler iyi bir satış yakalamış ve yıl sonu listelerinde yer almıştır. Üst üste gelen hit plakları ve giyimi ile Ajda Pekkan ilgi görmüştür.

İstanbul Plak'a 1972 yılında geçiş yapan sanatçı, bu firmadan ilk plağıyla beklenen başarıyı yakalayamazken, arabesk şarkılar içeren ikinci plağı Dert Bende Derman Sende ile satış rekorları kırmıştır. Ajda Pekkan, "Dert Bende Derman Sende" adlı şarkısını 1993'teki eski şarkılarından derlediği toplama albümü Hoşgör Sende yayınlamıştır. Aynı şarkıyı 1996'daki stüdyo albümü Ajda Pekkan 1996da da yeniden seslendirmiş, 1973 yılına gelindiğinde ise Ajda Pekkan söyleme seslendirme taraftarı olmamasına karşın Fikret Şeneş'in ısrarıyla Kimler Geldi Kimler Geçti 45liğini piyasaya sürmüş, bu plağında Kaderimin Oyunu'nun B yüzünde yer alan "Kimler Geldi Kimler Geçti" ile ses getirmiş, plak 65 bin satmıştır. Aynı yıl Tanrı Misafiri ve ertesi yıl Sana Neler Edeceğimi yayınlamıştır. Ancak sanatçı büyük başarısını aranjörlüğünü Norayr Demirci'nin yaptığı ve 1975'te yayınlanan Hoşgör Sen ile yakalamıştır.

Ajda Pekkan, 1972'de İstanbul Plak'tan çıkan 45'likleri hariç diğer tüm 45'liklerinde yer alan şarkılarını Temmuz 1975'te yayınlanan ilk derleme albümü Ajdada topladı. Albümde "Erkek Adın" adında yeni bir şarkı da bulunmaktadır. Albüm ilgi görmüştür. Albümde yer alan "Palavra Palavra" adlı şarkıya Cüneyt Türel düet yapmıştır.

 1977-1988: Süperstar serisi ve Eurovision
Ajda Pekkan 1976 yılında Olympia, Paris müzikholünde pek çok şarkısının Türkçe versiyonlarını seslendirdiği Fransız şarkıcı Enrico Macias ile seri konserler vermiştir. 1977'de çıkan 45'liği Viens Dans Ma Vie ile Türkiye'de satış rekorları kırmış, A-yüzündeki "Viens Dans Ma Vie" dilden dile dolaşan bir şarkı olmuş ve Türkiye'nin yabancı dilde en çok satan plağı unvanını kazanmıştır. Hürriyet gazetesinin o yıldaki sahibi Erol Simavi'nin "Ajda Pekkan'a star demek yetmez, ancak süperstar dersek yerini bulur." sözüyle birlikte önce sanat çevrelerinde, sonra hayranlarının arasında, daha sonra da tüm ülkede "Süperstar" unvanıyla anılır olmuştur.

1977 yılında "Süperstar" adı ile bahsedilen Ajda Pekkan farklı kapak tasarımı ve prodüksiyonla piyasaya sunulan Süperstarı yayınladı. Aynı yıl Tokyo'daki "Yamaha Müzik Festivali"nde "A Mes Amours" şarkısıyla elde ettiği başarılı netice sonucunda 70'lerin başında Almanca ve daha sonra Fransızca, Japonca ve Yunanca 45'lik plakları satışa sunuldu. Ajda Pekkan yine o dönemlerde Tahran'da konser verdi ve daha sonra televizyondan da yayınlanan bu konser Türk izleyicisi tarafından da ilgi gördü. Ajda Pekkan'ın Fransa'da ses getiren 45'lik çalışmaları yapmasına ve sonunda Pour Lui isimli Fransızca albümünü hazırlamasına önayak oldu.

Halk konserleri, sahne çalışmaları ve konuk sanatçı olarak katıldığı uluslararası organizasyonlar ile kariyerini sürdüren Ajda Pekkan, 1979 yılında "Süperstar" albümü serisinin ikinci albümü Süperstar 2yi yayınlamıştır. O yıllarda birçok defa "Yılın Sanatçısı" seçildiği gibi şarkıları da liste başı olmuştur.

1977'de yayınladığı Süperstar albümünün getirdiği başarı ile de Türkiye'de "Süperstar" olarak anılmaya başladı. Albümün ardından günümüze dek Süperstar adıyla yayınladığı 3 albüm daha yayınladı.

Şarkıcının başta Avrupa olmak üzere ülkesi dışındaki popülerliğinin giderek artması, 1980 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi temsil etmesi ve ülkenin geçmiş yıllarda düşük sıralamalarla dolu olan imajını düzeltmesi için üzerinde bir baskı oluşturdu. Başta "amatör" bulduğu yarışmaya katılmayacağını açıklasa da sonunda TRT tarafından yapılan teklifi kabul etmek durumunda kaldı. "Pet'r Oil" şarkısıyla katıldığı yarışmayı 15. sırada bitirince hayal kırıklığına uğradı; sıralama yalnızca kendisi için değil, onun yüksek bir derece alacağından emin olan çevreler için de şok etkisi yarattı. Yarışmanın ardından Pekkan, İstanbul'u terk ederek aylarca Londra ve Los Angeles'ta yaşadı. Bu süreçte, kariyerinde ve özel hayatında yaşadığı sorunlar yüzünden ortaya çıkan psikolojik sorunlarının üstesinden gelmeye çalıştı. Los Angeles'ta sarılığa yakalandıktan sonra iki aylık bir nekahet dönemi yaşadı. Toparlanması ve ülkesine kesin geri dönüş yapması Temmuz 1982'yi buldu.

Şarkıcı, "Pet'r Oil" sonrasında Philips Records ile anlaşmasını bitirerek Yaşar Kekeva Plak ile iki plaklık bir sözleşme imzaladı ve yurt dışı çalışmalarına son vererek sadece Türkiye'de şarkılar çıkarmaya başladı. İyiden iyiye yükselen arabesk müzik akımına uyarak Eylül 1981'de bu şirketten arabesk ağırlıklı Sen Mutlu Ol adlı uzunçaları çıkardı. Ancak çalışmadan tatmin olmayınca ikinci bir albüm için aynı şirketle çalışmak istemedi. İkinci plağı kaydetmekteki isteksizliği üzerine Yaşar Kekeva ile mahkemelik oldu. Bu süreçte Kekeva, önceki plak için kaydedilip yayımlanmayan yedi şarkıyı Sevdim Seni (1982) adıyla şarkıcıdan izinsiz piyasaya sürdü. Yine de sözleşme gereği Pekkan'ın şirkete üç şarkı daha borcu kaldı ve bu şarkıların tamamlanmaması sebebiyle yeni bir plak çıkarması ya da yeni bir şirketle anlaşması hukuken mümkün olmadı. Sonunda stüdyoya girerek üç yeni şarkı kaydetti ve Sevdim Seni albümü düzenlenerek Mart 1983'te yeniden basılınca Yaşar Kekeva Plak ile anlaşması sonlanmış oldu.

Ajda Pekkan, Ağustos 1982'de Metin Akpınar ve Zeki Alasya ile İstanbul Açıkhava Tiyatrosu'nda Büyük Kabare adlı bir kabareye girişerek yaklaşık 2,5 yıl aradan sonra ilk kez sahneye çıkmış oldu. Bu müzikalde Fikret Şeneş ile yeniden iş birliğine gitti; Şeneş müzikal için daha sonradan Pekkan'ın sıradaki albümüne girecek bazı parçalarının da dâhil olduğu altı şarkı hazırladı. Şarkıcının dokuzuncu stüdyo albümü Süperstar '83, Mart 1983'te Balet Plak tarafından piyasaya sürüldü. Albüm Hey dergisinin Yerli Pop Müzik/Yabancı Pop Müzik listesinde beş hafta boyunca zirveye oturdu. İstanbul'daki Şan Müzikholü'nde gerçekleşen Süperstar Ajda '83 adlı müzikalle albümün tanıtımlarını gerçekleştirdi. Albümden çıkan "Uykusuz Her Gece", "Bir Günah Gibi", "Son Yolcu" ve "Düşünme Hiç" şarkıları uzun dönemde hem Pekkan'ın kariyerinin hem de Türk pop müziğinin en bilinen şarkıları hâline dönüştü. Hey dergisi tarafından dağıtılan 1983'ün Müzik Oskarları töreninde albüm Yılın Hafif Müzik LP'si Ödülü'nü kazandı. 1984 Altın Kelebek Ödülleri'nde ise çalışmanın başarısı münasebetiyle Pekkan'a Yılın Hafif Müzik Sanatçısı ödülleri takdim edildi. Şarkıcı aynı yıl Alo reklamlarında oynadı.

1984 yılının sonlarında Beş Yıl Önce On Yıl Sonra ile bir müzik albümü hazırladı. "O Benim Dünyam" şarkısıyla iyi çıkış yakalayan Ajda Pekkan, bu şarkıyla büyük başarılara imza atarken yeni ekibiyle beraber birçok konser verdi. 1987 yılında Ülkü Aker ve Fikret Şeneş'in sözlerini yazdığı "Kim Olsa Anlatır", "Yalnızlık Yolcusu" gibi şarkılarla özel hayranları için eşsiz olarak nitelenen ve o dönemin gençleri için unutulmaz bir albüm olmasına rağmen Süperstar 83 adlı albümün gölgesinde kalan Süperstar 4 albümünü hazırladı. Sonrasında yaptığı evlilik nedeniyle aldığı müziği bırakma kararı tüm müzikseverleri üzse de, daha sonra müziğe yeniden dönüş kararı verdiği sıralarda, 1989 yılının sonunda evliliği de sona erdi.

 1989-2002: Ajda 1990 ve The Best of Ajda
Pop müziğinin çıkmaza girdiği günlerde Aralık 1989'da tanıtım partisi düzenlediği Ajda 90 albümünü Şubat 1990'da piyasaya sürdü. Popta yeni arayışlar ve sanatçılar ortaya çıkarken "Yaz Yaz Yaz" ile ortalığı kasıp kavurdu. Yarısı yerli beste yarısı aranjman olan bu albüm Ajda Pekkan'ın iyi dönüşünün göstergesiydi. "Sana Bana Yeter", "Resmin Yok Bende", "Her Yaşın Bir Güzelliği Var" ve "Olur Ya" gibi şarkılar da albümdeki diğer hitlerdi. Peşi sıra başlayan Rumelihisarı konserleriyle Ajda Pekkan sevenleriyle buluşmaya devam etti. Aynı yılın sonlarına doğru Ajda Pekkan'ın isteği dışında yayınlanan, ancak hayranlarını memnun eden "Unutulmayanlar" adlı toplama albümü yayınlandı. Bu albümde Ajda Pekkan'ın "Sen Mutlu Ol" albümündeki sevilen parçalar yer almaktadır.

Ertesi yıl Seni Seçtim albümünü yayınlayan Ajda Pekkan bu albümünde Şehrazat, Garo Mafyan ve Mustafa Sandal ile çalıştı. Önceki albüme göre daha az ilgi gören bu albüm, yine de beğenildi. "Sevgide Seni Seçtim, "Oyun Etti Gözlerim" ve "Vazgeçme" şarkıları albümdeki sivrilen şarkılardı. Ajda Pekkan bu albümle birlikte iki yıl daha sürdüreceği ünlü İstanbul konserlerine başladı. Konserler sonraki albüm Ajda 93 kapsamında da yapılırken en önemli ayakları Rumelihisarı ve Bostancı Gösteri Merkezi konserleriydi.

Ajda Pekkan, 1992 yılının ikinci yarısında yeni albüm hazırlıklarına başladı. İsviçre, ABD ve Türkiye'de kaydedilen albümdeki şarkıların neredeyse hepsinin yerli bestecilerden alındığı Ajda 93 albümü, Mayıs 1993'te piyasaya sürüldü. Müzik kliplerinde görselliğe önem veren Ajda Pekkan, albümdeki neredeyse tüm şarkılara farklı temalarda klip çekti. "Sarıl Bana", "Oyalama Beni" ve "Yok"; sözleri Sezen Aksu'ya ait olan "Ağlama Anne" ve "Eyvah" gibi parçalar 1993'ün hitleri oldu. Aynı yıl kendi rızası dışında yayınlanan ve hayranlarının oldukça ilgi gösterdiği toplama albümü "Hoşgör Sen" yayınlandı. Yine bu yapımlar haricinde 1993 yılında çeşitli sanatçıların katılımıyla hazırlanan Sevgiyle 93 albümünde farklı sanatçılarla birlikte "Sev Dünyayı" ve solo olarak Turhan Yükseler'in düzenlemesiyle "Sensiz Yıllarda" adlı şarkılarını seslendirmiştir. 1995 yılında, Yapı Kredi Bankası'nın özel müşterileri için hazırlatmış olduğu Altın Yıllar Altın Şarkılar albümünde Selçuk Başar'ın düzenlemesiyle "Kimler Geldi Kimler Geçti" şarkısını yeniden seslendirmiştir.

1996 yılında Ajda Pekkan albümünü yayınlayan sanatçı olumsuz eleştiriler aldı. Albüm en az satılan albümler arasındaydı. Sahne çalışmalarına devam eden Ajda Pekkan 1998 yılında, eski şarkılarının yeni düzenlemelerini seslendirdiği The Best of Ajda albümüyle iki yıllık bir aranın ardından bir kez daha izleyici ve dinleyicileriyle buluştu. Yüksek satış grafiği yakalayan bu albümle, geçmişten bugüne değin iz bırakmayı başarmış onlarca Ajda Pekkan klasiğini genç kuşaklarla buluşturdu. Sanatçı, 1998 yılında profesyonel sanat yaşamının 35. yılında 33. Türkiye Hükûmeti'nde Kültür ve Turizm Bakanlığının tavsiyesiyle verilmeye başlanan Devlet Sanatçısı unvanına layık görülmüştür.

 2003-10: Cool Kadın ve Aynen Öyle

Yüksek satış grafiği yakalayan 1998 tarihli The Best of Ajda albümünü takiben, 2000 yılında çift CD&MC formatındaki Diva albümü piyasaya çıktı. Bu albümde Ajda Pekkan'ın eski şarkılarının yeni yorumlarının yanı sıra, "Mutlu Bütün Şarkılar" ve "Aşka İnanma" gibi iki yeni şarkı ve kardeşi Semiramis Pekkan'ın eski şarkılarından "Dert Ortağım Benim" ile "Bu Ne Biçim Hayat"ın da Ajda Pekkan yorumları yer aldı. Başarı elde eden bu albümden çıkan "Bir Günah Gibi" şarkısı Claude Challe'nin "Buddha Bar" serisinde yer aldı.

2000 yılında Monako'da düzenlenen Monte Carlo Sporting D'été Müzikholü'nde çeşitli sanatçılarla birlikte sahne alan Ajda Pekkan için Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'nca "Prestige de la Turquie avec Ajda Pekkan" üst başlıklı Türkiye'yi tanıtıcı kısa film hazırlatıldı. 1960 ve 1980'li yıllar arasında pek çok filmde fon müziği olarak kullanılan Ajda Pekkan'ın seslendirdiği şarkılarından sonra Ajda Pekkan'ın sesi, 2001 yılı içerisinde sinemalarda gösterime giren Ferzan Özpetek'in yönetmenliğini yaptığı Cahil Periler filminde "Bambaşka Biri" ve Meksika'da yayınlanan bir pembe dizide de "Bir Günah Gibi" şarkıları ile yer aldığı filmlerin soundtrack olmuştur. Sadece şarkı söyleyerek kendini istediği kadar ifade edemediğini düşünen ve 60'lardaki beyaz perde macerasını yeniden tatmak isteyen Ajda Pekkan 2002 yılında Şöhret Sandalı adlı sinema filminde Ediz Hun ve Halil Ergün'le başrolleri paylaşmıştır. Oya Demirtok'un yapımcılığını yaptığı, Ayşe Ersayın'ın yönetmenliğini üstlendiği bu film hâlen sinemalarda gösterime girmemiştir.

2003 yazında üç yıllık bir aranın ardından Sen İste ile yeniden sevenleriyle buluşmuştur.

2005 yazında Kanal D ekranlarında çok beğenilen "Superstar Show" adlı bir televizyon programı yapmaya başladı. 11 Haziran 2006'da "Cool Kadın" adlı albüm piyasaya çıktı ve göstermiş olduğu başarıdan ötürü, MÜYAP tarafından Altın Plak ödülü ile ödüllendirildi. 2007 yılı içerisinde, "Ajda Disco'da" adıyla, birden fazla DJ ile bir dizi konser gerçekleştirdi. 2008'in Haziran ayında Polisan sponsorluğunda İstanbul, Ankara ve İzmir'de konserler veren sanatçı, konserlerde seyircilerden büyük beğeni toplayan iki yeni şarkısını, "Flu Gibi" ve "Gerisi Hikâye"yi seslendirdi. Ünlü sanatçı bu konserleri takiben, yepyeni albümü Aynen Öyleyi 24 Temmuz 2008 itibarıyla izleyici ve dinleyicileriyle buluşturdu.

 2011-günümüz: Farkın Bu ve single'lar

2009 baharında Serdar Ortaç'tan "Resim" adlı bir beste alan Pekkan, 21 Mayıs tarihinde bu şarkıyı single olarak yayınladı ve 22 Mayıs'ta Beyaz Show'da ilk kez seslendirdi. 2011 Haziran tarihinde Yakar Geçerim adlı single albümü yayınlandı. Bu çalışmasını sırasıyla Farkın Bu, Yakarım Canını, Klasik Türk müziği şarkılarından oluşan Muazzez Abacı ile düet yaptığı Ajda Pekkan & Muazzez Abacı ve Ara Sıcak albümleri izledi. Resim şarkısı Altın Kelebek ödülü almıştır. Farkın Bu albümü 150 binden fazla satarak 5 dalda birden Altın Kelebek ödülüne layık görülmüştür. 1. Elle Stil Ödülleri'nde yılın moda ikonu seçilmiştir. 2011 yılında ise Hairfest tarafından yılın pop müzik kraliçesi ödülüne layık görüldü. 2013 yılında Azerbaycan tarafından "Sanata, kültüre ve insanlığa hizmet ödülü", Fransa kültür bakanlığı tarafından "Ordre des Arts et des Lettres" nişanı ile ödüllendirilmiştir. Türk Patent Enstitüsü tarafından Pekkan'a tüm zamanların değişmeyen sanat markası ödülü verilmiştir. Bahadır Tatlıöz ile düet yaptıkları Düşman mısın Aşık mı bestesi single olarak listelerde yer almıştır.

Ajda Pekkan 9 Haziran 2020 tarihinde Cumhurbaşkanlığı'nın himayelerinde İletişim Başkanlığı öncülüğünde Poll Production tarafından gerçekleştirilen İstanbul Yeditepe Konserleri'nde sahne almıştır. Pandemi nedeniyle seyircisiz olarak gerçekleştirilen ve internetten dijital kanallardan yayınlanan konserde sanatçı, sözleri Pir Sultan Abdal'a, müziği Ali Sultan'a ait Dostum Dostum adlı eseri Kivanch K'nın yeni düzenlemesiyle doğu-batı sentezinde yorumlamıştır. Gazeteci Olcay Ünal Sert'e konuşan Ajda Pekkan, hayranlarından gelen yoğun istek üzerine "Dostum Dostum'u repertuvarına aldığını belirterek türkü formatında yeni şarkılardan oluşan bir albüm hazırlığında olduğunu açıklamıştır., Ajda Pekkan pandemi dönemine denk gelen 2021 yılında hız kesmeden konserlerine devam etti. Bodrum, Çeşme, İstanbul ve Belarus'un Minsk şehrinde konserler veren sanatçı 15 Ekim 2021 tarihinde Ajda adlı 19. stüdyo albümünü müzikseverlerle buluşturdu. Ozan Çolakoğlu'nun prodüktörlüğünü yaptığı ve Ozinga Müzik ve DMC'den yayınlanan albümde 7 şarkı yer almaktadır. Süperstar, pandemi nedeniyle 1,5 yıl aradan sonra 27 Ağustos 2021'de İstanbul Kazlıçeşme'de Fişekhane'de sahne aldı. Sanatçı hemen ardından 31 Ağustos 2021'de Kuruçeşme Açıkhava Sahnesi'nde ve 18 Eylül 2021'de Maçka'da KüçükÇiftlik Park'ta konserler verdi. Maçka'da locaların pandemi kurallarına uygun olarak oluşturulduğu konserde Pekkan, 'Dünyadan Uzak' adlı şarkıyla dikkatleri üzerine çekti. Ajda Pekkan, pandemi dönemine gelen ilk yurt dışı konserini Belarus'un başkenti Minsk'te Double Tree by Hilton Oteli'nde verdi.,,,,,,,,,

Ajda Pekkan 2 yıl aradan sonra Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu'nda konser verdi. 25 Mayıs 2022'de gerçekleşen konserin ilk bölümünde beyaz bir kostüm giyen sanatçı başında tacıyla dikkat çekti. Sahneye yıllar önce Dalida'nın seslendirdiği "Sahnede Ölmek İstiyorum"un Fransızcası "Mourir sur scène"  ile konserin startını veren Süperstar 3 saat boyunca 36 şarkı seslendirdi. Ajda Pekkan sahnede yaptığı konuşmada:
"Fikret Şeneş olmasaydı ben olmazdım, bu şarkılar ile biz olmazdık. Sayın Şenes için büyük bir alkış istiyorum" diyerek seyircilerin önünde saygıyla eğilerek ustasını andı. Ayrıca başarılı bir moda ikonu olan Ajda Pekkan konserin ikinci yarısında: "Şov bir illüzyondur! Yoksa radyodan da dinlersiniz, CD'den de dinlersiniz. O yüzden görsellik önemli. Bu tarz kostümleri giyme sebebim sizlere olan saygımdandır." demiştir.,,

 İmajı

1960'larda birçok sinema filminde oynayan Ajda Pekkan yenilikçi fiziği, dönemin Türkiye şartlarına yeni tarzı, çekiciliği yüzünden dönemin erkek egemen dergileri tarafından eleştirilmiş, sinema kariyerinin henüz ikinci yılında "Bikini" adlı dergide kendi el yazısıyla yayımlanan "Putları Yıkıyorum" manşetli sansasyonel haber yayınlamıştır.

Şarkılarıyla ve yenilikçi tarzıyla adından söz ettiren sanatçı giyim tarzı ve uğraşlarıyla çok konuşulmuştur. Bir röportajında "Tesettür giysileri tasarlar mısınız?" sorusuna "Bugüne kadar nasıl göründüysem, onu yaparım. Asker kızı olarak tarzımdan farklı bir şey yapamam. Ben Türkiye'yim, polemiklere girmem." demiş, Ajda Pekkan'ın feminist duruşu biyografisinin anlatıldığı Hür Doğdum Hür Yaşarım kitabında da irdelenmiştir. Yine başka bir röportajında da feminizm üzerine şöyle demiştir:

Aile içi şiddet, kadın düşmanlığı, okuma yazma, ayrımcılık gibi toplumsal konularda söylemleri ve aktiviteleri olan Ajda Pekkan; "kadına şiddet"i konu edinen bir projenin de şarkısını seslendirmiştir. Hürriyet gazetesinin 2013 yılında hazırladığı özgürlük temalı televizyon reklamı "Hürriyet Benim"in reklam şarkısını seslendirmiştir.

Aile İçi Şiddet Acil Yardım Hattı'na gelir elde etme amacıyla çeşitli sanatçıların yer aldığı albüm Güldünya Şarkılarında "Kadın Dediğin" şarkısını seslendirmiş, albüm tanıtımı konserinde sanatçı Aynur ile 2005 yılında mahkeme kararıyla yasaklanan "Keçe Kurdan" şarkısını seslendirerek 60. Türkiye Hükûmeti tarafından başlatılan demokratik açılıma ilk desteğini vermiştir.

Türk pop müziğinin saygıdeğer isimlerinden görülen Ajda Pekkan'ın bu sıfatla birlikte sanat dünyasındaki pek çok isimle de hatırı sayılır ilişkileri vardır. Güldünya Şarkıları projesi kapsamında Bakırköy Kadın Tutukevi'ni ziyaret eden Pekkan, orada tutuklu bulunan Deniz Seki'ye destek vermiştir.

Sezen Aksu'yla da gönül dostluğu bulunan Pekkan, çok sık olmasa da Nilüfer ve Nükhet Duru'yla arkadaşlıkları bilinmektedir. Sertab Erener, Funda Arar ve Bengü gibi isimleri beğenen, Hande Yener ve İzel gibi isimlerin eski şarkılarına benzer tarzda şarkılar okuyan Ajda Pekkan, dönemin korsan ve repertuvar sıkıntısına rağmen yeni isimlerle çalışmıştır.

Ajda Pekkan, Türkiye'de LGBT topluluk tarafından popüler kültürde gey ikonlarından biri olarak kabul edilir. Ayrıca Kaos GL takipçileri tarafından 2007'de yapılan ankette 2. sırada 'Türkiye'nin gey ikonu' seçilmiştir.

Hayvan haklarıyla ilgili projelere de destek veren ve dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın hayvanseverler ile Şubat 2011'de yaptığı toplantıya da katılan Ajda Pekkan'ın Beyaz isimli bir kedisi ve Apple'' isimli bir köpeği ile bakımını üstlendiği birçok sokak hayvanı da vardır. Yine Ajda Pekkan 7 Mayıs 2013 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisine ziyarette bulunarak hayvan haklarına dikkat çekmiştir.

Pekkan, Ağustos 2011'de Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ve bir grup sanatçı ile Somali'yi ziyaret etti. Aynı yılın Ekim ayında İstanbul'da Somalililer için bir yardım konseri verdi. Nisan 2018'de Cumhurbaşkanı Erdoğan ve sanatçılarla birlikte Zeytin Dalı Harekâtı'nda görev alan Türk askerlerini Hatay'da ziyaret etti. 29 Ekim 2022'de Kuruçeşme Arena'da verdiği konserden iki gün sonra evinde düşerek kalça kemiğini kıran Pekkan, 21 Aralık 2022 tarihine kadar ekranlardan ve sahnelerden uzak kalarak evinde dinlenmeye çekilmiştir. 21 Aralık 2022 tarihinde ise Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü'ne Müzik alanında layık görülmüştür. Sanatçıya ödülü Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından takdim edilmiştir. 31 Aralık 2022 gecesi 2 ay sonra ilk kez konser veren Ajda Pekkan, 2023 yılına rekor bir ücret alarak hayranlarıyla beraber sahnede girmiştir.

Özel hayatı
17 Kasım 1973 tarihinde Coşkun Sapmaz'la 6 gün süren bir evlilik yapan Ajda Pekkan ikinci nişanlılığını 1979'da İzmir Fuarı'nda gazeteci Erol Yaraş ile birlikte yapmıştır. Çiftin nişan yüzüklerini Metin Akpınar ile Zeki Alasya takmıştır. 1984 yılında, Ali Bars ile 6 yıl süren bir evlilik yaptı. Pekkan, çocuk sahibi olmama kararından en büyük pişmanlığı olarak bahsediyor. Kariyerine odaklanmak istediği için, hamileliklerinden altısı kürtajla sonuçlandı. Uluslararası pek çok ülkede konserler veren Ajda Pekkan, Türkçenin yanı sıra İngilizce, Fransızca, İtalyanca, Arapça ve Japonca olmak üzere pek çok dilde şarkılar söylemiştir.

Çamlıca Kız Lisesinden eğitimini tamamlamadan ayrılan Ajda Pekkan erken müzik ve sinema kariyerinde müzik üzerine sonraları Leyla Demiriş'ten şan dersleri almıştır.

Diskografi

 1968: Ajda Pekkan
 1969: Fecri Ebcioğlu Sunar: Ajda Pekkan
 1972: Ajda Pekkan Vol. 3
 1977: Süper Star
 1978: Pour Lui
 1979: Süper Star 2
 1981: Sen Mutlu Ol
 1982: Sevdim Seni
 1983: Süperstar '83
 1985: Ajda Pekkan ve Beş Yıl Önce On Yıl Sonra
 1987: Süperstar 4
 1990: Ajda 1990
 1991: Seni Seçtim
 1993: Ajda '93
 1996: Ajda Pekkan
 2006: Cool Kadın
 2008: Aynen Öyle
 2011: Farkın Bu
 2014: Ajda Pekkan & Muazzez Abacı
 2021: Ajda

Filmografisi

 1963: Adanalı Tayfur
 1963: Şıpsevdi
 1963: Kendini Arayan Adam
 1963: Şaşkın Baba
 1963: Öpüşmek Yasak
 1964: Abidik Gubidik
 1964: Çanakkale Aslanları
 1964: Plajda Sevişelim
 1964: Kaynana Zırıltısı
 1964: Avare
 1964: Hızır Dede
 1964: Koçum Benim
 1964: Sokakların Kanunu
 1965: Artık Düşman Değiliz
 1965: Cici Kızlar
 1965: Kart Horoz
 1965: Kolla Kendini Bebek
 1965: Şaka ile Karışık
 1965: Şepkemin Altındayım
 1965: Yabancı Olduk Şimdi
 1965: Bir Caniye Gönül Verdim
 1965: Şehvetin Esiriyiz
 1965: Babamız Evleniyor
 1965: Sevdalı Kabadayı
 1965: Taçsız Kral
 1965: Dalgacı Mahmut
 1965: Berduş Milyoner
 1965: Bir Gönül Oyun]
 1965: Lafını Balla Kestim
 1965: Sevinç Gözyaşları
 1965: Pantolon Bankası
 1966: Avare Kız
 1966: Kara Tren
 1966: Şoför Deyip Geçmeyin
 1966: Seher Vakti
 1966: Ümit Sokağı
 1966: Düğün Gecesi
 1966: Dişi Düşman
 1966: Dağda Silah Konuşur
 1966: Günah Çocuğu
 1966: Affet Sevgilim
 1966: Ayrılık Şarkısı
 1966: Erkek Severse
 1967: Harun Reşid'in Gözdesi
 1969: Tatlı Günler
 2001: Şöhret Sandalı

Ödüller

Devlet nişanları

Diğer
2013: "Tüm Zamanların Değişmeyen Markası Ödülü", Ankara

Ayrıca bakınız
 Türk pop müziği kronolojisi

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar

1946 doğumlular
Kadıköy doğumlular
Boşnak asıllı Türkler
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
1980 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
20. yüzyılda Türk kadın oyuncular
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Devlet Sanatçıları
Türk hayvan hakları savunucuları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Ordre des Arts et des Lettres sahipleri
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kontraltolar
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türk kadın pop şarkıcıları
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Philips Records sanatçıları
İstanbul Plak sanatçıları
Balet Plak sanatçıları
Emre Plak sanatçıları
Raks Müzik sanatçıları
Elenor Müzik sanatçıları
Universal Müzik sanatçıları
GNL Entertainment sanatçıları
DMC sanatçıları

Ajda Pekkan


Marijkedorp ( Lokono : Wan Shi Sha ) é uma aldeia do Povo indígena Lokono no resort de Albina, no distrito de Marowijne, no Suriname . É localizado no nordeste do Suriname. Grace Watamaleo é a capitã da vila desde 2011.

Na década de 1970, Albina e Marijkedorp começaram a se tornar uma única área urbana. Marijkedorp depende de Albina para educação e saúde. A língua Lokono quase desapareceu de Marijkedorp e foi substituída pelo holandês . Em 2021, foi lançada uma iniciativa para revitalizar o idioma perto de morte.

Reserva natural
Marijkedorp e a vila de Alfonsdorp estão em uma disputa contínua sobre a Reserva Natural de Wanekreek, já que ambos a consideram parte de seus territórios tradicionais de caça e pesca. A reserva não é habitada por ninguém desde a década de 1950.

Referências

Bibliografia

  (em inglês)

Ligações externas

 Fundação Chietsana em Marijkedorp

!Artigos com coordenadas no Wikidata
Aldeias
Subdivisões do Suriname

Marijkedorp


David Davidson ist der Name folgender Personen:

* David Davidson (Fußballspieler, 1850) (1850–1960), schottischer Fußballspieler
 David Davidson (Wirtschaftswissenschaftler) (1854–1942), schwedischer Wirtschaftswissenschaftler
 David Davidson (Ingenieur) (1884–1956), schottischer Ingenieur und Pyramidologe
 David Davidson (Drehbuchautor) (1908–1985), US-amerikanischer Drehbuchautor
 David Davidson (Fußballspieler, 1926) (1926–1996), schottischer Fußballspieler
 David Davidson (Fußballspieler, 1934) (* 1934), schottischer Fußballspieler
 David Davidson (Politiker) (* 1943), schottischer Politiker
 David Davidson (Baseballspieler) (* 1984), kanadischer Baseballspieler
 David Davidson (Fußballspieler, 1986) (* 1986), ghanaischer Fußballspieler

David Davidson


Wobbenbüll (Danca: Vobbenbøl, Frizce: Wååbel), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 1,69 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 480 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Reiner Hetzel tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hattstedt.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Wobbenbüll


Ignaz Hille(n)brand(t) (* um 1690 in Mindelau; † 8. April 1772 in Türkheim) war ein deutscher Bildhauer und der Schwiegervater des Rokokobildhauers Johann Wilhelm Hegenauer.

Leben
"Um 1715 ließ sich hier (= in Türkheim) der in Mindelau geborene Ignaz Hillenbrand nieder, ein hochbegabter, meist außerhalb des Landkreises viel beschäftigter Meister." Zuvor war Hillenbrand, wie es scheint, bereits einige Zeit in Mindelheim ansässig und hatte, seinen eigenen Worten zufolge, "schon manche Schnitzarbeit für Kirchen getan". Über diese Arbeiten und über das gesamte Vorleben des Bildhauers ist bisher jedoch nichts bekannt geworden.
Nach einigen Querelen wurde Hillenbrand in Türkheim zunächst als Bildhauer "geduldet"; konnte dann aber seinen Beruf bis zu seinem Tod ungehindert ausüben. Er erwarb eine Sölde und erhielt bereits Ende 1717 das Bürgerrecht. Zuvor schon hatte er – wohl auswärts – geheiratet. Bei mehreren seiner mindestens acht Kinder stand der Schreiner Johann Bergmüller Pate. Seine älteste Tochter Marianne heiratete 1740 den "kunstfertigen Bildhauer" Johann Wilhelm Hegenauer. Allem Anschein nach war Hillenbrand im Markt Türkheim eine einflussreiche Persönlichkeit, die nicht mit wirtschaftlichen Schwierigkeiten zu kämpfen hatte.

Werk
Hans Ruf zufolge arbeitete Ignaz Hillenbrand über lange Jahre hinweg hauptsächlich für die Kunstschreinerfamilie Bergmüller. In den Verträgen über diese Arbeiten wird sein Name in aller Regel nicht genannt. Er führte aber auch – gewiss in einer eigenen und offenbar auch großen, sehr produktiven Werkstatt – selbständig Aufträge für zahlreiche Kirchenausstattungen aus. So lassen sich glücklicherweise über erhaltene Kirchenrechnungen viele Arbeiten Hillenbrands archivalisch belegen. Oft fehlen jedoch derartige Unterlagen. Leider zeigen die aus der Hillenbrand-Werkstatt mit ihren wechselnden Mitarbeitern stammenden Figuren oft keine kennzeichnende "Handschrift", so dass Zuschreibungen nur in Ausnahmefällen möglich sind.

Hillenbrands Wirken reichte weit über das Gebiet der damaligen Herrschaft Schwabeck hinaus. Zu Recht zählt man ihn, der Vielzahl und Qualität seiner Arbeiten wegen, zu den bedeutendsten Künstlerpersönlichkeiten, die der mittelschwäbische Raum hervorgebracht hat.

Werkverzeichnis
Die überaus große Zahl der bislang bekannten Arbeiten von Ignaz Hillenbrand verbietet eine Auflistung, sondern erfordert eine Beschränkung auf ganz wenige besonders markante und wichtige Werke.

"Obwohl die Kanzel [in der Pfarrkirche von Oberostendorf (Ostallgäu)] mit Figuren fast überladen ist, zählt sie zu den besten Arbeiten des Meisters." Ignaz Hillenbrand erhielt für seine Arbeit 113 Gulden.

In der Pfarrkirche Mariä Himmelfahrt, Peter und Paul, ehem. Benediktiner-Stiftskirche von Irsee (Ostallgäu) stammen höchstwahrscheinlich, außer den Bildhauerarbeiten an der berühmten Schiffskanzel (um 1725) und am Hochaltar, viele weiteren Schnitzwerke aus der Türkheimer Hillenbrand-Werkstatt.
Als besonders wichtiges Werk von Ignaz Hillenbrand in Irsee gilt die Figur eines "Christus im Kerker". Denn diese Skulptur soll rundum einen "Boom" nach derartigen Darstellungen ausgelöst haben. Tatsächlich gibt es eine sehr große Zahl von überaus ähnlichen Skulpturen des Heilands an der Geißelsäule, die nach demselben Bozzetto entstanden sind und wohl alle aus der Hillenbrand-Werkstatt stammen. In aller Regel sind sie nicht archivalisch belegt und meist ohne oder mit falscher Zuschreibung.
Bisher bekannte Standorte sind: Aufkirch, Bertoldshofen, Beuerbach, Denklingen, Dillishausen, Ebenhofen, Ebersbach, Irsee, Jengen, Kinsau, Klosterlechfeld, Kreen, Lauchdorf, Leuterschach, Marktoberdorf, Oberostendorf, Oberthingau, Paar, Ronsberg, Stötten, Türkheim, Unterostendorf, Unterthingau, Vilgertshofen, Walleshausen, Weil und Weicht.

Von 1732 bis 1737 kassierte Ignaz Hillenbrand ganz erhebliche Beträge für Bildhauerarbeiten zu den Altären und der Kanzel der Pfarrkirche in Bertoldshofen (Stadt Marktoberdorf / Ostallgäu), insgesamt wohl mehr als 400 Gulden. Die meisten, aber nicht alle seiner Arbeiten sind erhalten geblieben und führten wohl erstmals zu der Erkenntnis, neben Hillenbrand sei eine "den Meister überflügelnde, gewandte Schnitzerhand" tätig gewesen.
Für die Pfarrkirche in Marktoberdorf hatte Hillenbrand 1733 bereits den Zuschlag für die Altarplastik an den Seitenaltären (von Dominikus Bergmüller) erhalten, als der Füssener Bildhauer Anton Sturm dagegen Beschwerde bei der fürstbischöflichen Regierung in Augsburg erhob. Er machte vor allem geltend, die Arbeit solle doch einem hochstiftischen Untertan und nicht einem Ausländer überlassen werden. Tatsächlich musste das damals bayerische Türkheim als Ausland gelten, und Sturm konnte Hillenbrand verdrängen. Hillenbrand veranschlagte seine Figuren mit 1 Gulden 30 Kreuzer pro Schuh. Auch wenn er den Auftrag für das ehemalige "Oberdorf" nicht ausführen durfte, gibt es in der jetzigen Stadtpfarrkirche zwei bedeutende Werke des Türkheimer Bildhauers, nämlich einen Kerkerchristus und eine Taufgruppe. Sehr ähnliche Taufgruppen stehen auch in den Pfarrkirchen von Leinau (Gemeinde Pforzen), Pforzen und Stötten. Auch diese drei schönen Werke sind zweifelsfrei Ignaz Hillenbrand zuzuschreiben.

Aufträge für die Pfarrkirchen von Kißlegg (1738) und Wolfegg (1736/37) bezeugen Hillenbrands Tätigkeit auch in Oberschwaben. Die qualitätvolle Figur des hl. Johannes Nepomuk am linken Seitenaltar in Wolfegg lässt sich in eine längere Reihe von Figuren des Heiligen stellen, die alle ein gemeinsames und sehr ungewöhnliche Merkmal aufweisen: Der Spitzensaum des Rochetts springt an einer Stelle unmotiviert hoch und bildet einen runden "Strudel". Es ist naheliegend, diese wohl erst ab 1729 entstandenen Figuren demselben Bildhauer zuzuschreiben, zumal sie auch noch in weiteren Details übereinstimmen. Bei diesem Bildhauer handelt es sich mit Sicherheit um Ignaz Hillenbrand. Entsprechende Figuren stehen in Altdorf, Buchloe, Gutenberg, Jengen, Oberostendorf, Stockheim, Untergammenried und Wolfegg.

Den Kirchenrechnungen der Pfarrkirche von Weil (Landkreis Landsberg, Oberbayern) aus dem Jahr 1751 zufolge wurden "Ignaz Hillebrand, Bildthauer zu Türkheim vor zum neuen Choralthar verfertigte Statuen bezalt 203 fl. (!)". Offenbar betrachtete man ihn hier nicht als "Ausländer". In Weil sind ihm zudem auch die Figuren eines Christus im Kerker und eines heiligen Sebastian zuzuschreiben.

Hervorragende Arbeiten von Ignaz Hillenbrand in München bestätigen zudem seine Kunstfertigkeit im Umgang mit unterschiedlichen Materialien: Ein um 1730/40 entstandenes Elfenbeinrelief der Maria Immaculata wird im Bayerischen Nationalmuseum verwahrt, und zwei Buchsbaumreliefs (von 1760) befinden sich in der Magdalenenklause von Schloss Nymphenburg.

Erstaunlicherweise sind in Türkheim selbst fast keine Arbeiten des Bildhauers erhalten geblieben.

Einzelnachweise

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Bayern III, Schwaben, München 2008.
 Heinrich Habel: Landkreis Mindelheim, Bayerische Kunstdenkmale XXXI, München 1971.
 Michael Petzet: Landkreis Marktoberdorf, Bayerische Kunstdenkmale XXIII, München 1966.
 Hans Ruf: Schwäbischer Barock, Die Türkheimer Schreiner-, Maler- und Bildhauerwerkstätten, Weißenhorn 1981.
 Anton von Steichele: Das Bistum Augsburg, historisch und statistisch beschrieben, Bd.: 6, Das Landkapitel Kaufbeuren, von Antonius von Steichele. Fortges. von Alfred Schröder, Augsburg, 1896/1904.
 Herbert Wittmann: Ignaz Hillenbrand (um 1690–1772). Die Werke des Türkheimer Bildhauers im Landkreis Ostallgäu, in: Jelena Stojkovic (Hrsg.):Windhauch. Gabe zum 70. Geburtstag von Alois Epple, S. 211–234, BoD 2020.

Weblinks

Bildhauer (Deutschland)
Geboren im 17. Jahrhundert
Gestorben 1772
Mann

Ignaz Hillenbrand


Władysław Narkiewicz (né le ) est un mathématicien polonais particulièrement actif dans les domaines de la théorie (analytique) des nombres, de l'algèbre et de l'histoire des mathématiques.

Narkiewicz a obtenu son doctorat en 1961 (avec Stanisław Hartman) et a obtenu son habilitation en 1967 à l'Université de Wrocław, où il a également enseigné de 1974 à 2006 en tant que professeur titulaire. Au cours de sa carrière, Narkiewicz a assumé diverses fonctions organisationnelles à l'université, a été directeur adjoint de l'Institut de mathématiques, doyen de la faculté de mathématiques et de physique et vice-recteur aux affaires scientifiques. En 1968, il a reçu le Prix Stefan-Banach.

Publications
 Elementary and analytic theory of algebraic numbers (= Monografie Matematyczne. 57, ). PWN – Polish Scientific Publishers, Warschau 1974 (3. Auflage. Springer, Berlin u. a. 2004, ).
 The Development of prime number theory. From Euclid to Hardy and Littlewood. Springer, Berlin u. a. 2002, .

Références

Liens externes

 Site Web de Władysław Narkiewicz

Naissance en février 1936
Mathématicien polonais du XXe siècle
Universitaire polonais du XXe siècle
Lauréat du prix Stefan-Banach

Władysław Narkiewicz


Croatia Line d.d. je bila brodarsko poduzeće sa sjedištem u Rijeci. Osnovana je 1947. godine kao Jugoslavenska linijska plovidba (Jugolinija) te djeluje pod tim imenom do 1992. godine kada se preimenuje u Croatia Line. Godine 2002. poduzeće praktički prestaje postojati kada je prodan i posljednji brod. Uglavnom je poslovalo kao linijski brodar na tržištu suhih tereta s uspostavljenim fiksnim linijama, a ujedno je bio i prvi brodar na području bivše Jugoslavije koji je počeo primjenjivati kontejnersku tehnologiju u pomorskom prometu.

Povijest
Jugoslavenska linijska plovidba je osnovana 20. siječnja 1947. godine s 16 uglavnom ratom oštećenih starih parnih brodova. Godinu poslije flota se povećava s novijim brodovima pristiglim na račun reparacije, restitucije i ratnog plijena. 1949. godine Jugoslavenska slobodna plovidba (Jugoslobodna plovidba) pripojena je Jugoliniji, te u flotu ulazi još 14 starih brodova. Iste godine u flotu ulaze i prvi novi brodovi izgrađeni u hrvatskim brodogradilištima. Između 1950. i 1954. ukupno u floti ulazi ukupno 19 brodova, dobivenih na račun reparacije, ratnog plijena, vlastitiom kupnjom i gradnjom, a istovremeno iz flote su izašla samo dva broda. Od 1955. do 1957. godine dolazi do decentralizacije trgovačke flote u Jugoslaviji gdje se ukupno 32 broda s cjelokupnim posadama dodjeluje novoformiranim brodarskim poduzećima (Splošna plovba - 6 brodova, Atlanska plovidba - 7 brodova, Jugooceanija - 6 brodova, Jugotanker - 2 broda i Kvarnerska plovidba - 11 brodova). 1963. godine zbog jugoslavenskog saveznog propisa za brodove male tonaže, Kvarnerska plovidba se raspušta, a njeni brodovi ponovo dodjeljuju Jugoliniji. Slijedi rast flote i samog poduzeća tijekom 60-ih i 70-ih godina kada rast tonaže dostiže od 50% do 70% po desetljeću. Krajem 70-ih Jugolinija je bila na vrhuncu razvoja sa 75 brodova u floti (1978. godine) i preko 4100 zaposlenih (1979. godine). Unatoč svjetskoj ekonomskoj krizi 80-ih Jugolinija uspješno napreduje, smanjuje se broj brodova (64) u korist brodova veće tonaže. Problemi se počinju gomilati početkom raspadanja Jugoslavije, tj. po uspostavi novog poretka u Hrvatskoj. Po proglašenju neovisnosti Hrvatske, 4. veljače 1992. Jugolinija se preimenuje u Croatia Line. Po naredbi hrvatskih vlasti rasprodaje se flota radi kupovine oružja, a nesavjesnim poslovanjem i nikakvom financijskom podrškom banaka sredinom 90-ih započinju i prve blokade preostalih brodova u stranim lukama radi nagomilanih dugova, ukidaju se linije što dovodi do potpunog prestanka trgovačkih operacija 1999. godine. Poduzeće praktički prestaje postojati 2002. godine kada se prodaju posljednji brodovi; M/B "Sušak" i M/B "Buzet", a M/B "Hrvatska" se rashoduje.

Trgovačke operacije
Pri osnivanju Jugolinije, 1947. godine uspostavljene su tri linije:

Jadran - Cipar - Izrael,
 Jadran - Bliski istok,
 Jadran - Sjeverna Europa.

Sljedeće godine uvodi se i stalna linija Jadran - Sjeverna Amerika, a 1954. godine uvodi se i linija za Daleki istok. 1958. godine uvodi se i linija Jadran - Južna Amerika koja se produžuje do zapadne obale Južne Amerike 1970. godine. Početkom 70-ih započinje se s implementacijom kontejnerske tehnologije unajmljenim brodom M/B "Ede Sotroff", a 1974. godine uključuje se u promet i prvi vlastiti kontejnerski brod M/B "Pionir". Iste godine, nakon otvaranja Sueskog kanala uvodi se i linija Jadran - Perzijski zaljev. 1984. godine uvode se dva broda u slobodnu plovidbu. Pred kraj 80-ih održavaju se sljedeće linije:

 Linija za Sjevernu Ameriku,
 Linija za Bliski istok,
 Linija za Srednji istok, kontejnerski,
 Linija za Srednji istok, klasični,
 Linija za Bengalski zaljev i Šri Lanku,
 Linija za Daleki istok i NR Kinu,
 Linija za Sjevernu Europu,
 Linija za Južnu Ameriku, Atlantik,
 Linija za Južnu Ameriku, Pacifik,
 Slobodna plovidba.

Flota

Kroz povijest Jugolinije odnosno Croatia Line od 1947. do 2002. godine u floti bilo je uvršteno ukupno 169 brodova. Najveći broj brodova u floti bio je krajem 1978. godine kada je Jugolinija posjedovala 75 brodova s ukupnom tonažom 794,154 DWT. Najveća tonaža flote ostvarena je sredinom 1989. godine s 1,000,015 DWT.

 Popis brodova Croatia Line

Izvori

Hrvatske tvrtke za brodski prijevoz putnika

Vanjske poveznice

Croatia Line


Kristina iz Pizana (Venecija, Italija, 1354. – Poissy, Francuska, 1430.) bila je književnica i filozofkinja kasnog srednjeg vijeka. Talijanskog je podrijetla, živjela je i radila na dvoru francuskih kraljeva: Karla V., Karla VI. i Karla VII. Ona je preteča modernog feminizma, prva žena koja se autoritativno suprotstavila mizoginiji. Pisala je poeziju i prozu, uključujući biografije i knjige s praktičnim savjetima za žene. U svojoj tridesetogodišnjoj karijeri iza sebe je ostavila 41 djelo.

Kristina iz Pizana bila je kći talijanskog znanstvenika Tomasa iz Pizana. Rođena je u Veneciji, no ubrzo nakon toga njezin se otac zaposlio kao liječnik, alkemičar i astrolog na dvoru francuskog kralja Karla V. Kada je imala četiri godine, počela je svoje obrazovanje, a mogla je koristiti i kraljevsku knjižnicu, u to vrijeme jednu od najboljih u Europi. Kristinu su odmalena zanimali jezici i književnost, a imala je priliku upoznati se s djelima Dantea, Petrarke i Boccaccia.

S 15 godina, 1380. godine, udala se za tajnika kralja Karla V., no deset godina kasnije, s 25 godina, ostala je udovica s troje male djece. Nekoliko godina ranije umro joj je i otac, pa s te strane nije mogla dobiti podršku. Kako bi uzdržavala sebe i svoju obitelj počela je pisati. U početku je pisala pjesme po narudžbi, uglavnom za članove kraljevske obitelji. Pisao je sljedećih trideset godina, od 1399. do 1429., napisavši 41 djelo.

Prva je žena u povijesti za koju se sa sigurnošću može reći da je po profesiji književnica, a ostat će zapamćena i po tome što je bila jedna od prvih koja se zalagala za poboljšanje položaja žena u društvu.

Izvori

Talijanski književnici
Francuski književnici
Talijanski filozofi
Francuski filozofi
Feministice

Kristina iz Pizana


An Echinodorus lanceolatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Rataj. An Echinodorus lanceolatus in nahilalakip ha genus nga Echinodorus, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Echinodorus

Echinodorus lanceolatus


ඇත්තටම මොකක්ද මේ වර්ම් හෝල් කියන්නේ ??

මේක කෙටියෙන්ම කිව්වොත්  කාලය හා අවකාශය අතර දීර්ග ගමන් කෙටි කිරීමට ඇති කෙටි මාර්ගයක්. හැබැයි මේක න්‍යායාත්මක දෙයක්.

ඇහුව ගමන් නිකන් කරකවලා අතාරියා වගේ තමා බලමු ටිකක් තේරුම් ගන්න මාත් මුලින්ම බලනකොට නිකන් පිස්සු වගේ තමා.

 අවකාශය හරහා ඉතාමත් දුර ඇති ස්ථානයකට කෙටි මාර්ගයක් ඔස්සේ (ඒ කියන්නේ ෂෝර්ට් කට එකක් ) ගමන් කිරීමට ඇති මර්ගයකට තමා wormhole කියන්නේ. ඒමක් කාලය හා අවකාශය අතර ඇති ගමනක්.

මේකත් ඉතින් අපේ අයින්ස්ටයින් මහත්තයාගේ සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදයේ තියෙන න්‍යායාත්මක දෙයක්.

හැබැයි මේ wormhole ඉතාමත් භයානක වෙනවා. එසේ වෙන්නේ මේවා හදිසියේ බිඳ වැටෙන්න පුළුවන් ඒවගේම මේවගෙන් ඉහල විකිරණ කාරක හා විකිරණ පිට වීමටත් වගේම ආගන්තුක පදාර්තයන්ද පිටවීමට ඉඩකඩ තියෙනවා.

උපුටා ගැනීම http://tekaaiya.blogspot.com/2015/12/wormhole.html

පණු කුහර


BAP Pacocha (SS-48) was a submarine of the Marina de Guerra del Perú (Peruvian Navy) named for the 1877 Battle of Pacocha, in which the Peruvian ironclad Huascar clashed with the Royal Navy. Formerly , a  with a GUPPY IA upgrade, she had been sold to Peru and commissioned on 28 May 1974. She was rammed and sunk by a fishing trawler on 26 August 1988.

Sinking and rescue operation
At 18:50 in the evening of 26 August 1988, Pacocha was transiting on the surface with the forward torpedo room and bridge hatches as well as the main induction valve open.  Forty-nine men were aboard, including the squadron commander, to conduct an operational readiness inspection.  About half an hour after sunset, ten minutes from Pacocha'''s expected arrival at the port of Callao, the 412-ton Japanese fishing trawler Kiowa Maru (also spelled Kyowa Maru and Hyowa Maru) rammed her in the aft port quarter. Kiowa Maru was equipped with an ice-breaker bow, with a sub-surface protrusion designed to penetrate and break apart what it struck. Pacocha sank quickly.

Four men died immediately in the collision and sinking: her commanding officer, Capitán de Fragata (Ship Captain) Daniel Nieva Rodríguez, died securing the bridge access hatch; Teniente Segundo (Second Lieutenant) Luis Roca Sara and two enlisted men were trapped in flooded compartments and drowned.  Twenty-three of her crew succeeded in abandoning ship.

In the sinking submarine, Teniente (First Lieutenant) Roger Cotrina Alvarado secured the watertight forward torpedo room door and attempted to pressurize the compartment. He then tried to secure the forward torpedo room hatch.  Instead, however, he had to force the hatch open to free a sailor whose leg was caught in the hatch due to the 40-degree up angle the Pacocha assumed before sinking.  As the Pacocha began to capsize water rushed into the compartment, washing Lieutenant Cotrina down the ladder, and, fortunately, forcing the hatch door closed shortly afterwards.

Less than five minutes after the collision, Pacocha settled on the bottom at a depth of  with a 9-degree up angle.

At 20:02, with Pacocha an hour overdue, the Peruvian Navy declared an emergency.  Boats were dispatched to search along Pacochas route. The tug Jennifer II was sent to rendezvous with Kiowa Maru and investigate.  Some twenty minutes later, Contralmirante Guillermo Tirado, commander of the Submarine Flotilla, arrived at the Callao Naval Base, assumed command, and dispatched the submarine BAP Dos de Mayo (SS-41) to search.

At 20:30, the survivors trapped in Pacocha released their messenger buoy and attempted to call aft compartments on the sound-powered telephone.  There was no response.

By 21:00, the crew of Jennifer II had confirmed that Kiowa Maru had collided with something, and radioed their report to the base.  While that report was in progress, the survivors in Pacocha fired a red distress flare.  The Navy immediately issued a call for rescue and salvage divers to report for duty.  Rescue of the survivors on the surface began at once, and within an hour and a half, twenty survivors and three bodies were drawn from the water. Three enlisted men had died of hypothermia during the four hours they had spent in the  water.

Meanwhile, 22 survivors mustered in Pacocha'''s forward torpedo room: four officers, four chiefs, and fourteen junior enlisted personnel.  The senior officer transpired to be Cotrina. At 21:20 they fired another flare that led searchers to the messenger buoy at 21:31.  Messenger buoys on Balao-class submarines do not have telephones, so communication could not be established, but those on the surface did realize that the buoy and flares probably meant that someone was still alive. The survivors held training in the use of the Steinke hood, with which most crewmen were unfamiliar.  (The Peruvian Navy, like the United States Navy, had stopped in-water escape training from depth several years previously.)

At 22:50, the smell of chlorine gas in main control prompted another assessment of the boat's condition.  A vent valve was found that had not been tightly shut, and more water had seeped into the aft battery compartment.  All lithium hydroxide canisters were brought forward, and the survivors sealed themselves in the forward torpedo room. By 23:30, two canisters of lithium hydroxide were opened and spread.  The crew was put to bed.

By midnight on Saturday, 27 August 1988, all twenty survivors and three bodies had been brought ashore.  Survivors were taken to the nearby Naval Hospital.  Although all suffered from hypothermia, none had significant injuries. At the scene, an assortment of vessels were on the surface, including the submarine, Dos de Mayo, a torpedo retriever, a floating crane, and several small craft.

Locating divers during their off-duty hours was hampered by the lack of telephones in many of their homes, but by midnight, eight were at the scene in SCUBA gear.  Depth to the deck of the ship was between  aft and  forward, with the ship variably reported as having between a nine- and fifteen-degree up-angle.   The first team of divers followed the messenger buoy's line, which had played out to a significant distance.  Since it was not located directly over Pacocha, a second line was tended straight down to the sail.  The divers tapped on the hull and received a response from the forward compartment of the boat.  However, they were unfamiliar with the code used, so were unable to interpret the tapping.

At 00:40, Contralmirante Tirado called Captain Schillingsburg, the United States Defense Attaché, to request rescue assistance from the United States Navy.

By 01:00 the survivors had sent messages to the rescuers that they should be able to hold out for 48 hours.  By 02:00, three volunteers in Pacocha had donned oxygen breathing apparatuses (OBAs) and walked through compartments as far aft as main control.  The aft battery compartment had water over the deck, so it was not entered. Meanwhile, personnel ashore including several divers studied the salvage air connections on  (the former , also a GUPPY IA Balao-class submarine) and discovered that they did not have appropriate salvage air hoses or fittings.  Ultimately, Mark V diving system umbilicals were used with fittings manufactured during the night on two frigates.  (Mark V diving hoses are negatively buoyant, ½-inch inner diameter, 600 psig (4.2 MPa) pressure rated hoses, MIL-H-2815.)

After two frustrating hours, improved communications with Pacocha were finally established at 02:27, using the signal ejector to pass written notes to the divers.  Word was received at 03:50 and passed to the survivors that the United States Navy was sending its rescue system. However, over the next few hours the estimated time of arrival of the rescue system shifted steadily later.

Having had no communication from the surface for nearly two hours and unaware that there were currently no divers available, Pacocha fired another flare at 04:20.  Yellow was picked so as not to give the impression that something new was seriously wrong—they only wanted to express concern that they had not heard anything in a couple of hours.  However, at 04:40 a small electrical short and fire broke out in main control.  It was brief and self-extinguishing, but renewed concern for the survivors' atmosphere.  Only carbon dioxide extinguishers were available for fire-fighting.

A new group of divers arrived on scene at about 05:00 after reviewing salvage connections, escape trunk configuration, and other details on La Pedrera.  Shortly after the divers went to work, they recovered the body of Pacochas commanding officer, Capitán de Fragata Nieva, just inside the deck access door to the sail.

At 06:00 the survivors held reveille and prepared breakfast.  Utilizing the signal ejector, communication was passed that the crew was in good spirits with enough air to last for seventy-eight hours based on calculations of available oxygen and lithium hydroxide.  They also had adequate supplies of water, but no food after eating what little they had, including cake, for breakfast.  While inspecting the submarine, the survivors noted a heavy black cloud rising from below the deck in the forward battery compartment.  No one entered this compartment again.  Two more canisters of lithium hydroxide were opened and spread on the upper bunks.  Later in the morning another four canisters were opened.  Approximately twenty canisters were unopened.  One eight-cubic-foot (230 L) oxygen cylinder was bled into the compartment; three oxygen cylinders were left unused.

Information on the use of the escape trunk and the Steinke hood was passed from the surface.  The crew was divided into five groups and one member from each group trained in the operation of the escape trunk.  Groups were arranged by seniority, with one officer in four of the five groups, and by other factors such as swimming ability and self-confidence.  Via message, Pacocha informed those on the surface that there were twenty-two survivors.

At 07:30 a message was sent to Pacocha informing them that the fly-away rescue system was on the way from the United States. This provided a visible boost to morale among the crewmen, and all involved in the casualty planned to wait for that equipment.

However, by 09:50, the crew was becoming listless, agitated, and hyperventilating.  The boat's only atmosphere monitoring equipment was aft in the flooded compartments, but the lithium hydroxide did not seem to be working as well as expected.  Cotrina was becoming concerned about the submarine's atmosphere.  He spread four additional lithium hydroxide canisters. To exacerbate the situation, their only light, the emergency light located at the bottom of the forward ladder, was periodically flickering on and off, and the beam from their only battle lantern was steadily growing weaker.  Cotrina passed a message to the surface requesting guidance.  Contralmirante Tirado instructed Cotrina to use his best judgment in deciding when to escape. Cotrina consulted his crew; their recommendations to escape were unanimous with one exception. Teniente Lindley offered various reasons to wait, and if he had to escape, he wanted the divers to provide SCUBA tanks since he had been trained in their use.  Cotrina ordered him to join the first group of escapees.

At 11:30, divers completed connecting high and low salvage using Mark V diving umbilicals for hoses and the manufactured fittings.  The high salvage was connected to air banks on the submarine , named after the Battle of Abtao.  These banks were charged by thirty-five-year-old, oil-lubricated compressors.  There were no filters on the system, and air samples of the air banks had never been taken.

During escape training, crew members decided to inflate their Steinke hoods in the compartment before entering the escape trunk, and to use them as flotation devices, but not to enclose their heads in the hoods. One member of the first group, Chief Monzon, did wear the hood. He was to be the third most seriously injured of the twenty-two escapees.  After inflating the escape devices, four men entered the escape trunk and controlled flooding and pressurizing from inside the trunk.  After the side access hatch was opened, the four men spent at least ten minutes arguing over who would exit first.  Finally Teniente Gomez, the senior man, ducked under and began his ascent, followed in turn by Chief Monzon and Petty Officer Reyes. All three men reached the surface and were promptly rescued.  However, within minutes of reaching the surface, they began suffering great pain in their joints, became disoriented and unsteady, experienced shortness of breath, and displayed symptoms of crepitus.

The rescuers on the surface had been told to expect four men in the first group. Finding only three, they began to search for the missing Teniente Lindley.  While they searched, the survivors drained and opened the escape trunk, where they found the teniente, alive and well, still in the escape trunk. Lindley reentered the submarine, and was added to the last escape group.

The second group, led by Teniente Augusto Ivan Aranguren Nieri, completed their escape by 12:25 without incident, and were flown by helicopter to the recompression chamber.  The helicopter flew low over the water, to keep the air pressure as high as possible.

Immediately after the second group surfaced, air was supplied through the high salvage connection.  When the connection was opened aboard Pacocha, high-pressure seawater came from the line since it had not yet been blown dry.  The survivors immediately shut the high salvage connection valve and never reopened it.  The low salvage line was open to atmosphere on the surface, not pressurized, but was connected to the submarine below the level of water in the bilge.  Thus, that line was filled with seawater to a depth equivalent to the pressure in the boat, and did not allow air flow.

All five of the survivors in the third escape group completed an uneventful escape by 12:40.  However, after they left, the outer escape hatch could not be shut from inside the submarine, so when the crew attempted to drain the trunk, seawater continued to flood into the submarine until the valves were secured.  After the problem was communicated to the surface, divers investigated, discovered that the hatch's dogs were obstructing closure, and freed the obstruction with a large wrench.

The fourth escape group made an uneventful escape by 15:15.  On reaching the surface at least one of them was transported to the shore recompression facility by helicopter.  The fifth group then made an uneventful escape by 16:25.  By this time, a recompression chamber was on scene on the floating crane along with two medical officers.  All three in this escape group were recompressed within five minutes of surfacing.

After the fifth group left the escape trunk, divers placed a set of scuba tanks in the trunk. The final three escapees spent between one-half and one hour breathing from the tanks before escaping at 18:05, by which time personnel topside were again becoming apprehensive.  Divers were sent to investigate the delay and were present when all three escapees simultaneously emerged from the escape trunk.

Since the chamber at the scene was occupied, these individuals were transported by boat to the shore facility.  About an hour and a half lapsed between surfacing and recompression, apparently because no chamber was available.  Oficial de Mar 2o. Carlos Grande Rengifo developed such severe decompression sickness (the "bends"), possibly combined with gas embolus, that he died during recompression treatment.

Aftermath
The Peruvian Navy's efforts to salvage Pacocha began on 30 August 1988, immediately after the crew escaped, and continued for eleven months. One hundred fifty men, seventy of them divers from the Salvage Service, worked eight hundred hours, two hundred of preliminary inspection and six hundred diving.  The submarine broke the surface again on 23 July 1989, eleven months after she was sunk. After being studied for the effects of the ramming and sinking, her hulk was cannibalized for spare parts for other Peruvian submarines.

Lieutenant Cotrina credited the sequence of events leading to the closing of the forward torpedo room hatch to a miracle coming from the intercession of then Venerable Marija Petković, whom he was praying to while fighting for his and his crewmate's survival. He testified, "I saw a light and I experienced an ineffable power that allowed me to shut the hatch". There is little doubt that if that hatch had not been shut, no one inside the submarine would have survived. Two commissions, one conducted by the Peruvian military, the other by the Vatican came to the conclusion that with the water pressure, it would have been technically impossible for anyone to close the hatch.  As such the Roman Catholic Church's Congregation for the Causes of the Saints authenticated the miracle.  This is unusual, as normally miracles in the causes of saints, are those for cures believed by the Church to be through the saint's intercession, but in this case the declaration of a miracle was the obtaining of superhuman strength by someone in a disaster situation.  On 6 June 2003, Pope John Paul II celebrated Marija's beatification Mass in the Croatian port city of Dubrovnik.  Cotrina Alvarado received Holy Communion from the pope on this occasion, and afterwards gave the pope a small replica of the Pacocha as a memento.

References

Notes

 "The B.A.P. PACOCHA (SS-48) Collision: The Escape and Medical Recompression Treatment of Survivors," by Claude Harvey, M.D. and John Carson, M.D., published 30 March 1989 as Special Report SP89-1 by the Naval Submarine Medical Research Laboratory, Naval Medical Research Center. Copy of report - http://www.dtic.mil/get-tr-doc/pdf?AD=ADB132723
 The Web site of the Peruvian Submarine Command, http://www.marina.mil.pe/comandancias/submarinos/comad_sub.htm
 The Holy See's biography of Blessed Marija of Jesus Crucified Petković, https://www.vatican.va/news_services/liturgy/saints/ns_lit_doc_20030606_petkovic_en.html
  "The Miracle of the Pacocha" Official Motion Picture Website
  BBC Outlook podcast, 47 minutes, 17 July 2021, BBC website:  "Trapped in a 'metal coffin' on the ocean floor" When the Peruvian submarine Pacocha crashed and plunged 42 metres down to the seabed with 22 sailors inside, it was First Lieutenant Roger Cotrina Alvarado's job to save his crew. Apple (same) podcast:

Ships transferred from the United States Navy to the Peruvian Navy
Balao-class submarines of the Peruvian Navy
Ships built in Maine
1944 ships
Cold War submarines of Peru
Maritime incidents in 1988
Ships sunk in collisions
Shipwrecks of Peru

BAP Pacocha (SS-48)


Jan Hadrava (Rokycany, 3 de junho de 1991) é um jogador de voleibol checo que atua na posição de oposto.

Carreira

Clube
Natural de Rokycany, Jan cresceu em lugares diferentes devido ao ofício esportivo de seu pai, que era um jogador de voleibol profissional. No entanto, foi em Praga, especificamente no time USK/ČZU, hoje conhecido como VK Lvi Praha, que ele deu os passos mais significativos em sua carreira juvenil. Após concluir seus estudos no ensino médio, Jan passou três anos no Dukla Liberec, por onde conquistou duas copas nacionais, antes de se mudar para a França, onde atuou no Nantes Rezé Métropole por duas temporadas.

Em 2016, Jan integrou o elenco do Indykpol AZS Olsztyn para disputar a primeira divisão polonesa na temporada 2016–17. Após atuar no clube polaco por quatro temporadas, o oposto vestiu a camisa do Cucine Lube Civitanova, clube no qual conquistou a Copa Itália de 2020–21 e a SuperLega de 2020–21.

Em 2021 Jan retornou ao campeonato polonês após assinar com o Jastrzębski Węgiel, conquistando em sua temporada de estreia o inédito título da Supercopa Polonesa, único título nacional que faltava para o clube da cidade de Jastrzębie-Zdrój. Ao término da temporada, o oposto teve seu contrato renovado por mais duas temporadas, obtendo no ano seguinte o bicampeonato da Supercopa Polonesa e o primeiro título da PlusLiga.

Seleção
Representando a seleção checa, Jan conquistou a medalha de prata na Liga Europeia e na Challenger Cup, ambas em 2018.

Voleibol de praia
Antes de se mudar para a Polônia, Jan também jogou voleibol de praia e participou do World Tour, European Masters, Campeonatos Mundiais e Europeus, Copa Continental, entre outros. Em 2015, fazendo dupla com Přemysl Kubala, Jan e Přemysl conquistaram a medalha de bronze na primeira edição dos Jogos Europeus.

Títulos
Dukla Liberec
Copa Checa: 2012–13, 2013–14

Cucine Lube Civitanova
Campeonato Italiano: 2020–21
Copa Itália: 2020–21

Jastrzębski Węgiel
Campeonato Polonês: 2022–23
Supercopa Polonesa: 2021, 2022

Clubes

Prêmios individuais
2022: Melhor jogador checo de voleibol do ano

Ligações externas
 no Global Sports Archive
 no PlusLiga
 no Volleybox

Naturais de Rokycany
Voleibolistas da Chéquia
Opostos de voleibol

Jan Hadrava


Roza Sarkisian (transliteração em ucraniano: Саркісян Роза Володимирівна, Estepanaquerte, 20 de janeiro de 1987) é uma diretora de teatro e curadora de artes azerbaijanese naturalizada ucraniana.

Biografia
Sarkisian nasceu em Estepanaquerte, região que integrava a Oblast Autónomo do Alto Carabaque, no período que o Azerbaijão fazia parte do radar de influência da União Soviética.

Iniciou estudos na área Ciências Políticas na Universidade Nacional de Kharkiv, porém não concluiu o curso. Formou-se em direção teatral na Universidade de Artes Ivan Kotlarewski, localizada em Carcóvia, no ano de 2012.

Em seu período artístico em Carcóvia foi fundadora e diretora artística da casa de espetáculos independente De Facto Theatre (2012-2017), onde dirigiu a peça Yes my Führer de Brigitte Schwaiger, dentre outras peças de teatro ao longo desses seis anos de funcionamento. Com o fechamento do teatro, entre os ano de 2017 e 2019, Roza trabalhou como diretora-chefe de teatro do primeiro teatro acadêmico ucraniano voltado a lecionar para crianças e jovens em Lviv, próximo a fronteira do país com a Polônia. Na empreitada em Lviv, trabalhou com a dramaturga polonesa Joanna Wichowska na produção de Beautiful, Beautiful, Beautiful Times. No mesmo biênio, foi Diretora de Equipe no Teatro Acadêmico Nacional de Ivano-Frankivsk.

Sarkisian também trabalhou com o Teatro Powszechny em Varsóvia (2021), Teatro Acadêmico Lesia Ukrainka em Lviv (2020), Kyiv Academic Theatre Actor (2018),  o Teatro Acadêmico da Juventude Russa em Moscou (2013) e no o Teatro Acadêmico Udmurt de Drama Russo (2013).

No ano de 2020, encenou uma performance pós-documental baseada nas experiências de atores e atrizes e inspirada em motivos de Hamlet de Shakespeare e Hamlet Machine de Heiner Müller. Durante a pandemia de COVID-19 na Ucrânia, Sarkisian dirigiu produções que estrearam online devido a necessidade do distanciamento social.

No ano seguinte, dirigiu a produção de KOLO-BO-RACIO que trabalhou com jovens e atores com deficiência.

Prêmios
Roza foi vencedora do concurso do British Council de 2017 e conquistou a bolsa Gaude Polonia oferecida pelo Ministério da Cultura da Polônia, no mesmo ano. Também pelo ministério polonês vencer Bolsa Internacional de Mobilidade "Pontes Culturais" e a Bolsa Artística do Presidente da Ucrânia em 2019/2020. Ela também ganhou o  prêmio "City of Lviv Personality of the Year 2018" na categoria de Teatro.

Nascidos em 1987
Artistas da Ucrânia
Curadores da Ucrânia

Roza Sarkisian


Das Klētorologion des Philotheos () ist die längste und wichtigste byzantinische Auflistung aller Ämter und Ränge am kaiserlichen Hof (Taktika). Es wurde im September 899 während der Herrschaft des Kaiser Leo VI. (Regentschaft 886–912) vom ansonsten unbekannten Prōtospatharios und Atriklinēs Philotheos publiziert. Als atriklinēs war Philotheos verantwortlich für das Willkommenheißen der Gäste während der kaiserlichen Bankette (Klētoria) und für das Geleiten zu deren richtigem Sitzplatz im Einklang mit der kaiserlichen Hierarchie. Im Vorwort seines Werkes weist er darauf hin, dass er die Arbeit als "präzises Exposé der kaiserlichen Sitzordnung, vom Namen und Rang jedes Titels, im Einklang mit älteren klētorologia" geschaffen hat.

Abschnitte
Philotheos Werk ist uns nur als Addendum innerhalb der letzten Kapitel (52–54) eines späteren Werks zum selben Thema überliefert, bekannt als De ceremoniis von Kaiser Konstantin Porphyrogennetos (Regentschaft 913–959). Es ist in vier Abschnitte unterteilt:

 Abschnitt I ist die Einleitung und gibt einen kurzen Überblick über alle Ämter und Titel im Byzantinischen Reich, die in vier Kategorien unterteilt werden: Rangstufen für "Bartträger" (d. h. keine Eunuchen), große Staatsämter, kleine Ämter der kaiserlichen Bürokratie, Rangstufen für Eunuchen und wichtige Staatsämter, die für Eunuchen reserviert waren.

 Abschnitt II und III enthalten die Reihenfolge, in der die Würdenträger beim kaiserlichen Bankett begrüßt werden. Abschnitt II nennt die wichtigsten von ihnen, welche das Recht hatten an des Kaisers Tafel zu sitzen, während Abschnitt III sich mit mittleren und geringeren Beamten befasst wie mit den Botschaftern der Patriarchate (Rom, Antiochien und Jerusalem) sowie ausländischen Würdenträgern (Arabern, Bulgaren und Deutsche).

 Abschnitt IV ist der längste Textabschnitt. Er richtet sich an die höfischen atriklinēs und gibt Anweisungen, wie die kaiserlichen Bankette arrangiert werden sollen, beginnend mit dem zu Weihnachten. Es enthält auch zwei weitere Memoranda, eines über die Aufmerksamkeiten, die ein byzantinischer Kaiser anlässlich der Bankette den verschiedenen Würdenträgern zuteilwerden lassen sollte, das andere über das Gehalt der atriklinai.

 Ein weiterer kurzer Abschnitt (Kapitel 54 von De Ceremoniis) beschreibt die kirchlichen Ämter und deren Rangfolge und beinhaltet auch Notitia Episcopatuum des Pseudo-Epiphanius, eine Liste der bischöflichen Diözesen.

Einzelnachweise

Literatur
 John B. Bury: The Imperial Administrative System in the Ninth Century. With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos (= The British Academy. Supplemental Papers. Bd. 1, ). The British Academy, London 1911 (hier online).
 Alexander P. Kazhdan (Hrsg.): Oxford Dictionary of Byzantium. 3 Bände. Oxford University Press, New York NY u. a. 1991, ISBN 0-19-504652-8.

Literarisches Werk
Literatur (Byzanz)
Literatur (9. Jahrhundert)

Kletorologion


The Fleischer Superman cartoons are a series of seventeen animated superhero short films released in Technicolor by Paramount Pictures and based upon the comic book character Superman, making them his first animated appearance.

They were originally produced by Fleischer Studios, which completed the initial short and eight further cartoons in 1941 and 1942. Production was resumed in May 1942 by Famous Studios, a successor company to Fleischer, which produced eight more cartoons in 1942–1943. Superman was the final animated series initiated by Fleischer Studios before Famous Studios officially took over production.

Although all entries are in the public domain, ancillary rights, such as merchandising contract rights, as well as the original 35mm master elements, are owned today by Warner Bros., which has also owned Superman's publisher, DC Comics, since 1969. In 2023, Warner Bros. released a Blu-ray set containing the 17 cartoons, taken from high-definition restorations of the original camera negatives.

History

Development and initial entries
Only the first nine cartoons were produced by Fleischer Studios; nonetheless, all seventeen shorts are collectively known as "the Fleischer Superman cartoons". In 1942, Fleischer Studios was dissolved and reorganized as Famous Studios, which produced the final eight shorts. These cartoons are seen as some of the finest quality (and certainly, the most lavishly budgeted) animated cartoons produced during The Golden Age of American animation. In 1994, the first entry in the series was voted #33 on a list of The 50 Greatest Cartoons of all time by members of the animation field.

By mid-1941, brothers Max and Dave Fleischer were running their own animation studio in Miami, Florida, and had recently finished their first animated feature film, Gulliver's Travels. The Fleischers were also well into production on their second, Mr. Bug Goes to Town. Not wanting to risk becoming overworked (which could compromise the quality of each project), the Fleischers were strongly (but quietly) opposed to the idea of committing themselves to another major project when they were approached by their studio's distributor and majority owner since May 1941, Paramount Pictures. Paramount was interested in financially exploiting the phenomenal popularity of the then-new Superman comic books, by producing a series of theatrical cartoons based upon the character. The Fleischers, looking for a way to reject the project without appearing uncooperative, agreed to do the series—but only at an (intentionally inflated) per-episode-budget number so exorbitantly high that Paramount would have to reject them, instead. They told Paramount that producing such a conceptually and technically complex series of cartoons would cost about $100,000 per short (or $ per short as of ); this was about four times the typical budget of a six-minute short of the Fleischers' popular Popeye the Sailor cartoons of that period. To the Fleischers' shock, instead of withdrawing its request, Paramount entered into negotiations with them, and got the per-episode budget lowered to $50,000. (or $ per short as of )  Now the Fleischers were committed to a project they never wanted to do—with more financial and marketing support than they had ever received for the projects they had done thus far.

The first cartoon in the series, simply titled Superman (a.k.a. The Mad Scientist), was released on September 26, 1941, and was nominated for the 1941 Academy Award for Best Short Subject: Cartoons. It lost to Lend a Paw, a Pluto cartoon from Walt Disney Productions and RKO Radio Pictures.

The voice of Superman for the series was initially provided by Bud Collyer, who also performed the lead character's voice during The Adventures of Superman radio series. Joan Alexander was the voice of Lois Lane, a role she also portrayed on radio alongside Collyer. Music for the series was composed by Sammy Timberg, the Fleischers' long-time musical collaborator.

Rotoscoping, the process of tracing animation drawings from live-action footage, was used minimally to lend realism to the character's bodily movements. Many of Superman's actions, however, could not be rotoscoped (such as flying, lifting very large objects, etc.). In these cases, the Fleischers' lead animators—many of whom lacked training in figure drawing—animated "roughly" and depended upon their assistants (usually inexperienced animators but established draftsmen) to keep Superman "on model" during his action sequences.

The Fleischer cartoons were also responsible for giving Superman perhaps his most singular superpower: flight. When the Fleischers started work on the series, the Superman of the comic books could only leap from place to place (hence the classic phrase, "able to leap tall buildings in a single bound"). After seeing the leaping fully animated, however, the Fleischers deemed it "silly looking", and asked permission from Action Comics (later DC Comics) to have him fly instead; the publisher agreed and Superman was formally given the power of flight thereafter. Previously, he was only shown flying on the cover of Triumph #772, in "The Adventure of Superman" radio show and in the comics due to an artist and editorial error in Superman #10.

Transition from Fleischer to Famous
By the end of 1941, the brothers were no longer able to cooperate with each other, and the studio's co-owner Dave Fleischer had left Florida for California, where he would eventually become the new head of Columbia Pictures' Screen Gems studio. After the Fleischers were removed from the company, Paramount renamed the organization Famous Studios, placing Seymour Kneitel (Max Fleischer's son-in-law), Isadore Sparber, Sam Buchwald, and Dan Gordon in charge of production. The sleek look of the series continued, but there was a noticeable change in the storylines of the later shorts of the series after Famous replaced Fleischer as producer. The first nine cartoons had more of a science fiction aspect to them, as they involved the Man of Steel fighting robots, giant monsters, meteors from outer space, and other perils.

The later eight cartoons in the series, which were all Famous Studios productions, dealt more with World War II propaganda stories, such as in Eleventh Hour, which finds Superman going to Japan to commit acts of sabotage in order to reduce the morale of the enemy; meanwhile, an angered Adolf Hitler had a cameo role at the end of Jungle Drums after Superman foiled another Nazi plot.

The first seven cartoons originated the classic opening line which was later adopted by the Superman radio series and in the live-action television series a decade later: "Faster than a speeding bullet! More powerful than a locomotive! Able to leap tall buildings in a single bound!" (the radio series also eventually used the cartoon series' theme music). For the final two Fleischer-produced cartoons and the first of the eight Famous Studios-produced cartoons, the opening was changed to "Faster than a speeding bullet! More powerful than a locomotive! Able to soar higher than any plane!". For the remaining Famous Studios-produced cartoons, the opening line was changed again to "Faster than a streak of lightning! More powerful than the pounding surf! Mightier than a roaring hurricane!" For international prints of Superman cartoons starting with "Showdown" the opening line is "Faster than a streak of lightning! More powerful than the pounding surf! Mightier than a roaring hurricane!" This series also featured a slight variation of the now-classic exclamation (also from the radio series): "Up in the sky, look! It's a bird! It's a plane! It's Superman!".

Later history
Famous Studios ended the series after a total of seventeen shorts had been produced, replacing it with the Little Lulu series, which was based on Marge's comic strip of the same name. The high cost of the series kept it from continuing in the face of budgetary restrictions that were imposed after removing the Fleischers from the studio. The first cartoon had a budget of $50,000 (equivalent to $ in ), and the other sixteen each had a budget of $30,000 (equivalent to $ in ) for each of the eight other Fleischer cartoons and $485,414.68 for each of the eight Famous Studios cartoons, bringing the total cost of the series to $530,000 (equivalent to $ in ). In addition, Paramount cited waning interest in the Superman shorts among theater exhibitors as another justification for the series' cancellation.

The rights to all seventeen cartoons eventually reverted to National Comics, who licensed TV syndication rights to Flamingo Films (distributors of the TV series Adventures of Superman). All eventually fell into the public domain, due to National's failure to renew their copyrights; thus, they have been widely distributed on VHS, LaserDisc, and DVD. Nonetheless, Warner Bros. (via DC Comics) now owns the original film elements to the cartoons.

Related works
A 1944 Famous Studios Popeye the Sailor cartoon entitled She-Sick Sailors parodied the Superman cartoons a year after production of the cartoons had ceased. In this cartoon, Popeye's enemy Bluto, who was voiced by the announcer for the Superman radio series, Jackson Beck, dresses up as Superman to fool Olive Oyl, and he challenges Popeye to feats of super-strength that "only Superman" can do. The musical score for She-Sick Sailors includes echoes of Sammy Timberg's Fleischer/Famous Superman score.

The previous year, Merrie Melodies did a parody starring Bugs Bunny called Super-Rabbit.

In a rare move for a competing studio, Leon Schlesinger Productions, producers of Looney Tunes and Merrie Melodies (which were distributed by Warner Bros.), featured Timberg's Superman theme in Snafuperman, a 1944 Private Snafu cartoon Schlesinger produced for the U.S. Army.

Paramount's involvement in the Superman franchise did not end with the sale of the cartoons. In 1995, after being sold to Viacom, Paramount's television syndication unit absorbed Viacom Enterprises, and as a result, Paramount now held the TV rights to the third and fourth Superman films, along with the Supergirl film (which up to that point had been held by Viacom). Full rights to Superman III and Supergirl are now with WB, but Paramount still has some partial rights to Superman IV (as part of the Cannon Films library), and TV distribution is now held (on Paramount's behalf) by Trifecta Entertainment & Media.

Influence and legacy

In 1985, DC Comics named Fleischer Studios as one of the honorees in the company's 50th anniversary publication Fifty Who Made DC Great for its work on the Superman cartoons. The series strongly influenced the creation of the acclaimed animated television series Batman: The Animated Series, as well as the similar-looking Superman: The Animated Series. Comic book artist Alex Ross has also listed the shorts among the inspiration for his take on Superman's look.

This animated version of Superman was planned to be made as a cameo in the deleted scene "Acme's Funeral" from the 1988 film Who Framed Roger Rabbit.

The robot robbery scene from The Mechanical Monsters has been echoed by several later works. In 1980, Japanese animated film writer and director Hayao Miyazaki created an identical robbery with a similarly functioning robot in the last episode of the TV series Lupin the Third Part II, a robot design he used again in his feature film Castle in the Sky.

The elements of the scene were borrowed again in 1994 for "The Tick vs. Brainchild" (Season 1, Episode 9 of The Tick), with the robbery committed by Skippy, a cyborg dog.

The 2004 feature-length movie Sky Captain and the World of Tomorrow (which Paramount released in several territories, Warner Bros. also distributed in a few countries) kept the setting in the 1940s, but scaled up the scene from a single robot robbing a jewelry exhibition to an army of gigantic robots stealing city infrastructure. The movie gave a nod to its source following the robbery with the newspaper headline, "Mechanical Monsters Unearth Generators".

The Mechanical Monsters itself was featured as part of Fantastic Animation Festival.

A 1988 music video for the song "Spy in the House of Love" by Chrysalis Records recording artists Was (Not Was) borrowed footage extensively from Famous' Secret Agent short.

Arrowverse
In the Crisis on Infinite Earths tie-in comic, the world of those cartoons take place on the Earth-F before being destroyed by the Anti-Monitor.

Availability
The Paramount Superman cartoons are widely available on VHS, DVD, Blu-ray, and online.

The first "official" home video releases of the series were by Warner Home Video in 1987 and 1988, in a series of VHS and LaserDisc packages called TV's Best Adventures of Superman. Four volumes were released, where each volume contained 2 selected episodes of the classic 1950s TV series Adventures of Superman (one black-and-white episode and one color episode), plus a selected Max Fleischer Superman short (marking the first "official" release of such as Warner holds the original film elements).

Among the best reviewed of these various releases was a 1991 VHS set produced by Bosko Video, the somewhat incorrectly titled The Complete Superman Collection: Golden Anniversary Edition - The Paramount Cartoon Classics of Max & Dave Fleischer released as two VHS volumes which featured high-quality transfers from 35mm prints. The Bosko Video set was later issued on DVD by Image Entertainment as The Complete Superman Collection: Diamond Anniversary Edition in 2000. The Bosko Video release was not associated with DC Comics or their parent company Warner Bros.

Another DVD was Superman: The Ultimate Max Fleischer Cartoon Collection from VCI Entertainment released on May 30, 2006, a month prior to the release of the film Superman Returns. DVD features included: all 17 animated shorts digitally restored in Dolby Digital 2.0 audio; a bonus cartoon: Snafuperman (a 1944 Warner Bros. wartime parody of the Fleischer cartoons, featuring Private Snafu and produced for the U.S. Army); "Behind the Cape" synopses and fun facts with each cartoon; a DVD fold-out booklet with notes on the series; bios of the voice actors, producer Max Fleischer, and Superman; a bonus trailer for the 1948 Superman serial with Kirk Alyn; and a recorded audio phone interview with Joan Alexander (the voice of Lois Lane). This release, like the Bosko Video release, was not associated with DC Comics or their parent company Warner Bros.

A more "official" release from restored and remastered, superior original vault elements was released on DVD on November 28, 2006, as part of Warner Home Video's re-releases of the Superman cartoons. The first nine cartoons were released as part of the four-disc special edition Superman: The Movie set, and the eight remaining cartoons were included on the two-disc special edition Superman II set. The entire collected Fleischer / Famous cartoons were included in the box sets The Christopher Reeve Superman Collection and Superman Ultimate Collector's Edition, where both sets also included a 13-minute short documentary on the history of these cartoons, entitled First Flight: The Fleischer Superman Series. This documentary (which was included on the Superman II two-disc special edition DVD) features interviews with surviving members, relatives and biographers of the animation and production team, also contemporary animators such as Bruce Timm (Batman: The Animated Series), Paul Dini and Dan Riba (Superman: The Animated Series) who detail the influence these cartoons have had on their own works. Upon this release though, there was controversy by some consumers over why Warner's chose to release these animated shorts amongst the Superman films DVD releases instead of packaging them as their own complete individual DVD release.

In 2004, a two-disc set was released by Platinum disc corporation with digitally enhanced audio 5.1.

In December 2004, Toonami Digital Arsenal made the shorts available for free download in mp4 format on its website. They posted one episode per day with the final episode, "Secret Agent", going live on New Year's Day 2005.

Another came on July 1, 2008, when Warner Bros. released the shorts on iTunes via their DC Comics sections. Fourteen of the shorts are available for $1.99 for every two, while the other three are all in one video for the same price.

On April 7, 2009, another release was made, this time a collection of all the cartoons released by Warner Home Video as the first authorized collection from the original masters, titled Max Fleischer's Superman: 1941-1942 with a suggested price at $26.99; the set included one new special feature in the form of "The Man, The Myth, Superman" featurette, along with an old special feature seen in the Superman II 2006 DVD release entitled "First Flight: The Fleischer Superman Series".

The 8-disc Blu-ray boxset The Superman Motion Picture Anthology, released in June 2011, includes all the Max Fleischer cartoons in SD as bonuses on the discs for the two versions of Superman II. The nine Fleischer Studios cartoons plus the 13-minutes feature First Flight: The Fleischer Superman Series are on the Superman II - Original 1980/81 Theatrical Release disc and the eight Famous Studios cartoons are on the Superman II - The 2006 Richard Donner Cut disc.

A Blu-ray set containing all the cartoons, called Max Fleischer's Superman: Collector's Edition was released on October 30, 2012 by the Gaiam studio. According to Blu-Ray.com and Amazon reviews, it was upscaled from standard definition to HD, and the set's video quality and audio quality were criticized.

The shorts were available for the first time in true HD on WarnerMedia's DC Universe streaming service. After the service went down in early 2021, they were no longer available. As of 2023, they have yet to reappear on Warner Bros.'s flagship streaming service Max.

An "official" Blu-ray set from Warner Bros. Home Entertainment was released on May 16, 2023. All of the cartoons are presented in 1080p resolution based on a 4K scan of the original 35mm successive exposure negative.

List of films
As all of these cartoons are now in the public domain, free downloadable links from the Internet Archive have been provided.

Fleischer Studios

Famous Studios

See also
 List of films in the public domain in the United States

References

External links

1940s animated films
Animated short film series
Superman animated shorts
Rotoscoped films
Animated action films
Fleischer Studios series and characters
Famous Studios series and characters
Film series introduced in 1941
1943 disestablishments
1940s American films

Superman (1940s animated film series)


La Conversation des Trois Hiérarques  est une somme de textes en vieux russe composés de questions et de réponses énoncées au nom de trois saints de l'Église orthodoxe, Basile le Grand, Grégoire le Théologien et Jean Chrysostome. Divers ouvrages sont connus sous ce titre dans la tradition manuscrite : un dialogue de Grégoire le Théologien et Basile, à caractère strictement dogmatique, l'Organisation des paroles de Basile et Grégoire le Théologien et la Conversation des Trois Hiérarques proprement dite, dont les plus anciennes copies russes remontent au .

Dès le , la Conversation commence à figurer dans l'. Elle est placée dans la liste des « fausses écritures » qui ne sont « pas dignes d'être conservées » précisant : . La Conversation est attribuée à l'hérésiarque bogomile Jérémie, dont les collections d'œuvres sont déjà connues aux .

Caractéristiques

Extraits

Selon la Conversation des Trois Hiérarques, .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Les Trois Hiérarques
 Apocryphe biblique

Liens externes

Bibliographie

Apocryphe chrétien
Littérature russe

Conversation des Trois Hiérarques


ماريو بركلياتشا (بالكرواتية:Mario Brkljača) (مواليد 7 فبراير 1985 في زغرب - يوغوسلافيا) لاعب كرة قدم كرواتي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كالياري الإيطالي منذ 2009 في مركز الوسط المحوري .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سلوفينيا
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلغاريا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون كرواتيون مغتربون في النمسا
رياضيون كرواتيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون كرواتيون مغتربون في بلغاريا
رياضيون كرواتيون مغتربون في روسيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في سلوفينيا
رياضيون من زغرب
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البلغاري لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري السلوفيني الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الكرواتي الممتاز
لاعبو الدوري النمساوي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الوطني الروسي لكرة القدم
لاعبو سيبير نوفوسيبيريسك
لاعبو كالياري
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلغاريا
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سلوفينيا
لاعبو منتخب كرواتيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي زغرب
لاعبو نادي سسكا صوفيا
لاعبو نادي ماترسبرغ
لاعبو نادي هايدوك سبليت
مواليد 1985
مواليد في زغرب
لاعبو كرة قدم من زغرب

ماريو بركلياتشا