Mehmet Şükrü Saracoğlu (d. 1886, Ödemiş - ö. 27 Aralık 1953, İstanbul), Türk iktisatçı ve siyasetçidir. Türkiye Cumhuriyeti'nin 5. başbakanıdır.

1942-46 arasında başbakan, 1938-42 arasında dışişleri bakanı, 1948 ile 1950 arasında da Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanı olan Saracoğlu, bu görevler dışında 1924 ile 1938 arasında da değişik hükûmetlerde millî eğitim, maliye ve adalet bakanlıkları yapmıştır. İsmet İnönü ile beraber II. Dünya Savaşı sırasında Türkiye'yi savaşın dışında tutan politikalara yön vermiştir. Ayrıca 1934 ile 1950 arasında Fenerbahçe Spor Kulübü başkanlığını yürütmüştür.

Hayatı

Gençlik yılları ve eğitimi
Babası, Trabzon'un Akçaabat ilçesinden göç ederek Ödemiş'e yerleşen Saraç Mehmet Tevfik Usta, annesi ise ev hanımı Şerife Hanım'dır. Ailesinin ilk çocuğudur. İlköğrenimini Ödemiş iptidaisinde, ortaöğrenimini ise 1899'da kaydolduğu Ödemiş rüşdiyesinde okuduktan sonra 1901 yılında İzmir İdadisi'ne girdi. İzmir İdadisi'ni birincilikle bitirerek, yine 1901'de açılan imtihanları kazanarak, İstanbul'da Mekteb-i Mülkiye'ye girdi. 1909 yılında Mekteb-i Mülkiye'yi bitirerek İzmir Valiliği Maiyet Memurluğu'na atandı. İzmir Sultanisi'nde matematik öğretmenliği yapan Saracoğlu, 1911 yılında İttihat ve Terakki Ticaret Mektebi müdürlüğü görevine getirildi.

Memur olarak görevini sürdürdüğü 1914 yılının Ocak ayında açılan bir imtihanı kazanarak, devlet bursu kazanan Saracoğlu, Belçika'ya öğrenime gönderilmiştir. Fakat burada 5 ay kaldı ve Osmanlı Devleti'nin, I. Dünya Savaşı'na giriş yaptığı haberini aldığından, İzmir'e döndü. 1915 Mayıs'ında yine devlet tarafından Cenevre Siyasi İlimler Akademisi'nde okumak için İsviçre'ye gönderilir. Mehmed Şükrü Bey, burada dört yıl kalmış ve 1918'de bu fakülteyi çok iyi bir dereceyle bitirmiştir.

Mondros Mütarekesi'nden sonra Cenevre'de yakın arkadaşı Mahmut Esat Bozkurt ile birlikte Türk Yurdu Cemiyeti'nin Cenevre şubesini kurarlar. Saracoğlu bu cemiyet adına Fransızca bir derginin yayınlanmasını üstlendi, Avrupa kamuoyunda Mondros şartlarının olumsuzluğuna tepki yaratmak için uğraşlar vererek Osmanlı Devleti'nin haklarını savundu.

15 Mayıs 1919'da İzmir işgal edilince Mahmut Esat Bozkurt'la birlikte Türkiye'ye gideceğini öğrendiği bir İtalyan gemisine kaçak binip yurda döndü. Millî Mücadele'ye katılmak için yola çıktıkları Anadolu'ya vardıklarında, ittihatçı olduklarından şüphelenen Demirci Mehmet Efe tarafından önce gözaltına alındılar, sonra da hapsedildiler. Onları bu durumdan İttihat ve Terakki Ticaret Mekteb-i Müdürlüğünden tanıdığı Celal Bayar kurtardı. Kuşadası, Nazilli ve Aydın yörelerinde kurulan Kuvâ-yi Milliye hareketlerinin örgütlenmesinde çalıştı. Ocak 1920'de toplanan son Osmanlı Meclis-i Mebusanı'na İzmir milletvekili olarak seçildiyse de, İstanbul'un İtilaf Devletleri'nce işgal edilmesi nedeniyle meclise katılamadan Kuşadası'na geri döndü.

Siyasî hayatı
Saracoğlu, 5 Mart 1923'ten 31 Mart 1923'e kadar bir süre yaptığı Ödemiş belediye başkanlığından sonra, I. İzmir İktisat Kongresi'nde gösterdiği yoğun çabalarıyla dikkat çekti ve Ağustos 1923'te ikinci dönem İzmir mebusu olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne katıldı.

Fethi Okyar hükûmetinde maarif vekilliği yapan Saracoğlu, 1926'da Türk-Yunan Mübadele Komisyonu'nda Türk delegasyonuna başkanlık etti. 1927 ile 1930 arasındaki İsmet İnönü hükûmetlerinde maliye vekilliğini üstlendi. Vekilliği sırasında Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası kuruldu. Lozan Antlaşması'nın getirdiği sınırlamaların bitmesinden sonra yeni gümrük tarifelerini uygulamaya koydu. Dış ticarette kota uygulamasını getirdi. Dünyadaki Büyük Buhran'ın etkilerini azaltmak ve ulusal ekonominin altyapısını oluşturmak amacıyla yürütülen bir dizi millileştirmede önemli rol oynadı.

Vekillikten ayrıldıktan Türk hükûmeti adına ekonomik konularda temaslarda bulunmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderildi. Dönüşünden sonra hazırladığı bir rapor, Türk pamuk sanayisinin yeniden düzenlenmesine temel oluşturdu. Saracoğlu, 1932 yılında Paris'te Osmanlı borçlarının ödeme koşullarının saptanması görüşmelerini Türkiye adına yürüttü. 1933'te bir antlaşma imzaladı. Saracoğlu'nun imzaladığı bu anlaşma ile genç Türkiye Cumhuriyeti'nin maliyesi soluk aldı.

1933-1938 arasında İsmet İnönü ve Celal Bayar hükûmetlerinde de adliye vekili olarak görev aldı. Adliye vekilliği döneminde genç cumhuriyet'in devlet organlarının kurumlaşmasında da emeği geçen Saracoğlu, bakanlıkları sırasında avukatlık, hakimlik, icra iflas kanunlarını hazırlamış ve çıkartmış iş esasına dayalı cezaevlerinin oluşmasını ve ilk örnek olarak İmralı Cezaevi'nin kuruluşunu sağlamıştır. Barem ve Emeklilik kanunları da Saracoğlu'nun zamanında oluşturulmuştur.

Dışişleri Bakanlığı
Yakın dostu olan ve aralarında oynadıkları satranç maçlarının ünlü olduğu İsmet İnönü'nün cumhurbaşkanlığı döneminde siyasal yaşamının en önemli görevlerine atandı. Bu görevlerden ilki 1938 ile 1942 arasında, Celal Bayar ve Refik Saydam hükûmetlerinde üstlendiği dışişleri bakanlığı oldu. Bu görevi ve daha sonra geldiği başbakanlık görevinde Türkiye'nin II. Dünya Savaşı'nın (1939-1945) dışında tutulması politikasında önemli rol oynadı.

Türkiye, II. Dünya Savaşı öncesi Britanya ve Fransa ile işbirliği görüşmeleri yaparken, Kurtuluş Savaşı'ndan beri yakın ilişkiler içinde olduğu Sovyetler Birliği'nin de Batılı devletlerin yanında yer alacağını umuyordu. Ancak Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı imzalanınca Türkiye, Britanya-Fransız bağlılığında kalmakla Sovyetler Birliği ile ilişkilere devam etmek arasında zor bir seçim yapmak zorunda kaldı. Türkiye imzaya hazır hale gelen Üçlü İttifak'a (Britanya-Fransa-Türkiye) ters düşmeyen bir Sovyet ittifakı kurmak istiyordu. Sovyetler Birliği de, tamamen değişen uluslararası ortamda ilişkileri yeniden değerlendirme taraftarıydı. Bu doğrultuda Dışişleri Bakanı Saracoğlu 15 Eylül 1939'da resmen Sovyetler Birliği'ne davet edildi.

Sovyet tarafının istekleri nedeniyle başarısızlıkla sonuçlanacak görüşmeler üç gün olarak planlanmasına rağmen 25 Eylül ve 1, 13 ve 15 Ekim tarihlerinde dört oturum hâlinde yapıldı ve 23 güne yayıldı. Josef Stalin ve Vyaçeslav Molotov'un da yer aldığı 25 Eylül'de yapılan ilk görüşmeden sonra Ankara'ya çektiği telgrafta görüşmeyi "boğuşma" olarak nitelendirdi.

Sovyet tarafının başlıca dört maddede özetlenen talepleri (Türk Boğazlarının Türkiye ve Sovyetler Birliği tarafından ortak olarak savunulması, Montreaux Boğazlar Rejimi'ne Karadeniz'e sahili olmayan devletlerin Boğazlardan geçemeyeceği garantisinin eklenmesi, Türkiye'nin Britanya ve Fransa ile giriştiği ittifak müzakerelerinin istişareye çevrilmesi ve Britanya ile Fransa'nın Sovyetler Birliği ile savaşa girmesi durumunda Üçlü İttifak'ın geçersiz sayılması) Türk tarafınca reddedildi. Görüşmelerden bir sonuç alınamayacağını gören Saracoğlu 17 Ekim'de Moskova'dan ayrıldı ve 20 Ekim 1939'da Türkiye'ye döndü.

1 Eylül 1939'da Polonya'ya giren Almanya, Britanya ve Fransa'nın savaş ilanına da aldırış etmeyerek Belçika, Hollanda, ardından da Fransa'ya saldırdı (Haziran 1940). Alman güçlerinin Balkan ülkelerini de işgal etmesiyle Türkiye savaşın eşiğine geldi. Almanya, asıl hedefi Sovyetler Birliği olduğu için, Türkiye'ye saldırmayacağını açıklayarak Ankara'ya bir saldırmazlık paktı önerdi. Türkiye'nin de Alman tehdidini savuşturmak amacıyla bu öneriyi kabul etmesi üzerine iki ülke arasında Türk-Alman Dostluk Paktı imzalandı (18 Haziran 1941).

Başbakanlığı
1942 yılında Refik Saydam'ın ani ölümü üzerine Cumhurbaşkanı İsmet İnönü tarafından 9 Temmuz 1942 günü başkanlığa atanarak hükûmeti kurmakla görevlendirildi. 5 Ağustos 1942'de hükûmet programını okurken "Biz Türk'üz, Türkçüyüz ve daima Türkçü kalacağız. Bizim için Türkçülük bir kan meselesi olduğu kadar bir vicdan ve kültür meselesidir. Biz azalan veya azaltan Türkçü değil, çoğalan ve çoğaltan Türkçüyüz. Ve her vakit bu istikamette çalışacağız." demişti.

Saracoğlu, başbakanlığı sırasında izlediği dış politika da bazı çevrelerce Alman yanlısı olarak nitelendirildi. Almanya'nın savaş yıllarındaki Ankara elçisi Franz von Papen ve onunla yakın ilişkide olan Türk hükûmetinde yetkili ekipteydi. Refik Saydam, Şükrü Saracoğlu ve Numan Menemencioğlu'nun da dahil olduğu bu ekip Almanya'yı destekledi, Almanya ile dış ticareti Alman para birimi Reichsmark ile yaptı, Türk banknotlarını Almanya'da bastırdı, Almanya'ya paslanmaz çeliğin hammaddesi olan krom sevkiyatı yaptı ve Sovyetler Birliği'nin işgal ettiği Kırım ve Kafkasya'daki Türk topraklarında askerî harekât yapmakta olan Alman ordusunu cephede takip etmek için komutanlar yolladı.

II. Dünya Savaşı'nın dönümü olan 1942-1943'te Müttefik ordularının Kuzey Afrika'ya çıkması, ardından da Almanların Stalingrad'da aldığı yenilgiyle savaşın ibresi Müttefik Devletler'in lehine döndü. Türkiye de Müttefiklere yakınlaşmaya başladı. Şükrü Saracoğlu da 12 Haziran 1943 tarihinde Türkiye'nin İkinci Dünya Savaşı'nda ABD'nin yanında olacağına karar verdiği gerekçesiyle ünlü Time dergisine kapak oldu. Saracoğlu Mustafa Kemal Atatürk (1923, 1927) ve İsmet İnönü'den (1941) sonra Time kapağında yer alan 3. Türk'tür.

Saracoğlu'nun başbakanlığı döneminin ekonomik alanda belki de en fazla akılda kalan ve tartışmaları bugüne değin süren icraatı, Kasım 1942'de çıkarılan Varlık Vergisi Kanunu oldu. II. Dünya Savaşı sırasında yaygınlaşan karaborsa nedeniyle ortaya çıkan savaş zenginlerinin elde ettikleri servetler, temel gıda ürünlerinin bile zor temin edilebildiği savaş döneminde halkın tepkisini çekmişti. Bunun üzerine CHP Meclis Grubu, 12 Kasım 1942'de Varlık Vergisi'ni kabul ederek hem devlet gelirlerini artırarak enflasyonla mücadele etmeyi hem de karaborsayla mücadele etmeyi amaçlamıştı. Servetlerin bir defaya mahsus vergilendirildiği ve vergisini ödemeyenlerin bedensel çalışmaya tabi tutulduğu bu uygulama özellikle gayrimüslim azınlıklara yönelik bir baskı aracı gibi uygulandığı ileri sürülerek büyük tartışmalara yol açmış ve sonuçta 1944 yılı başlarında kaldırılmıştır.

Topraksız köylülere bazı arazileri dağıtmaya yönelik Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu da başbakanken yürürlüğe kondu (11 Haziran 1945). Saracoğlu'nun ısrarla takipçisi olduğu bu kanun özel ormanların ve büyük toprak sahibi ailelerin bir kısmının arazilerinin kamulaştırılmak istenmesi nedeniyle büyük toprak sahiplerinin itirazlarıyla karşılaştı. Milletvekilleri Ali Cavit Oral, Emin Sazak, Fevzi Lütfi Karaosmanoğlu ve Adnan Menderes köylüyü toprak sahibi yapacak bu reformlara tümden karşı çıktılar. Başlangıçta CHP'nin toprak reformu ve dolayısıyla ekonomi politikasına karşı oluşan bu muhalefet hareketi, siyasî bir harekete dönüştü. Celâl Bayar, Refik Koraltan, Adnan Menderes ve Mehmet Fuad Köprülü'nün, 7 Haziran 1945'te verdikleri Dörtlü Takrir, CHP içinden çıkacak yeni bir siyasi partinin (Demokrat Parti) işaret fişeği oldu.

Saracoğlu'nun başbakanlığı döneminde, 1946 seçimleri öncesi seçim kanunu değiştirildi, 5 Haziran 1946 tarih ve 4918 sayılı kanunla tek dereceli seçim sistemine geçildi. "Açık oy-gizli sayım" esaslarına göre hazırlanan bu kanuna göre her seçmenin hangi partiye oy verdiği herkes tarafından görülebilecek, fakat oy sayımı gizli yapılacaktı. Bu usule göre yapılan 1946 seçimlerini Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) kazandı. Demokrat Parti (DP) kurulduktan hemen sonra yapılan bu erken seçimde DP sadece 16 ilde seçime girebilmişti.

1946 seçimlerinden sonra hem yaşadığı sağlık sorunları hem de CHP içinde kan değişikliğine gitmek isteyen İsmet İnönü'nün kararıyla başbakanlığı Recep Peker'e bıraktı (7 Ağustos 1946). 1 Kasım 1948 ile 22 Mayıs 1950 arasında Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı yaptı. 1950 genel seçimleriyle milletvekilliği sona erdi ve siyaseti bıraktı.

Fenerbahçe başkanlığı

Şükrü Saracoğlu ayrıca 1934 ile 1950 arasında 16 yıl boyunca Fenerbahçe Spor Kulübü'nün başkanlığını yapmıştır. Bugünkü Fenerbahçe Stadyumu ilk haliyle hanedan arazisi olan Papazın Çayırı, 1908 yılında hürriyet kahramanları namına Fenerbahçe'nin kurucusu ve ilk başkanı Ziya Songülen ile Cemil Topuzlu gibi isimlerle, futbolu Osmanlı topraklarına getiren İngiliz levanten ailelerin çocukları tarafından ücreti karşılığında kiralanmak maksadıyla II. Abdülhamid'den izin alınarak Union Club isimiyle futbol sahası haline getirilmişti. I. Dünya Savaşı'ndan sonra İngilizler ile ilişkiler bozulunca, İttihatçı Kara Kemal tarafından 1916'da ele geçirilmiştir ve ismi "İttihatspor Sahası" olarak değiştirilmiştir. Kuşdili Çayırı'ndaki bahsi geçen bu arazi, Mustafa Kemal Atatürk'ün de onayıyla önce 1929'da Fenerbahçe tarafından kiralanmıştır ve 25 Ekim 1929'da yapılan spor bayramı ile tekrar hizmete açılmıştır. Oluşturulan bu stadyum, Şükrü Saracoğlu ve Kenan Onan'ın çabalarıyla 27 Mayıs 1932 tarihinde, 9.000 TL bedeli 10 ayda ödemek kaydıyla Fenerbahçe Spor Kulübü'nün malı oldu. Bununla birlikte Fenerbahçe Türkiye'de stat mülkiyetine sahip ilk kulüp olma özelliğini kazandı. Hem bugün üzerinde kendi adını taşıyan stadyumun yükseldiği araziyi Fenerbahçe'ye kazandırması, hem de 23 Şubat 1934 günü oynanan olaylı geçen Fenerbahçe-Galatasaray maçından sonra Fenerbahçe'nin kapatılmasına kadar gidecek cezaların gündeme geldiği sırada kulübe sahip çıkmış olması nedeniyle, 22 Temmuz 1998 günü alınan kararla Fenerbahçe Stadı'nın adı Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu olarak değiştirilmiştir.

Son yılları
Son yıllarında parkinson hastalığı ile mücadele etti. Fransa'da yapılacak tedavisi için verilecek ödenek konusunda Maliye Bakanı Hasan Polatkan'ın isteksiz kalması üzerine, İzmir İttihat ve Terakki Ticaret Mektebi'nden öğrencisi olan Başbakan Adnan Menderes'in araya girmesiyle ödenek çıkarıldı. Fransa'daki tedavisinin de bir sonuç vermemesi üzerine Türkiye'ye döndü. Eşi Saadet Hanım'la birlikte İstanbul'a yerleşti. Teşvikiye'deki evinde 27 Aralık 1953'te, 66 yaşında öldü. Mezarı Zincirlikuyu Mezarlığı'ndadır.

Eski maliye nazırlarından Ahmed Zühdü Paşa'nın torunu, Ahmet Sabit kızı Hatice Saadet Hanım'la evli, Hüseyin Aydın, Ahmet Yılmaz ve Fatma Evin'in babasıdır. 1987 ile 1993 arasında Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası başkanlığında bulunmuş olan Rüşdü Saracoğlu'nun dedesidir.

Hakkındaki eserler

 2006 yılında, Gürkan Hacır tarafından yaşamöyküsünün anlatıldığı Efe başvekil: Şükrü Saracoğlu'nun romanı yayımlandı.
 2007'de de Fenerbahçe Spor Kulübü'nün kuruluşunun 100. yılı nedeniyle Saracoğlu'nun yaşamını anlatan yine Gürkan Hacır'ın hazırladığı Efe Başvekil adlı bir belgesel film yapıldı.
 Hakkında basında çıkan yazılardan bazılarının Şükrü Saracoğlu ve Dönemi isimli kitap oğlu Yılmaz Saracoğlu tarafından derlenmiştir.
 2017 yılında Gürbüz Arslan'ın yazdığı Şükrü SARAÇOĞLU'nun Hayatı ve Siyasi Faaliyetleri (1886-1953) adlı eser Atatürk Araştırma Merkezi tarafından basılmıştır.

Kaynakça

Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanları
1886 doğumlular
İzmir Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
1953 yılında ölenler
Fenerbahçe SK başkanları
Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanları
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) İzmir üyeleri
TBMM 2. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 3. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 4. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 5. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 6. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 7. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 8. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM Cumhuriyet Halk Partisi Grup Başkanvekilleri
Türk spor yöneticileri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler
Ödemiş doğumlular
İstanbul'da ölenler
20. yüzyıl Türk avukatları
Türk sekülaristler
Türk milliyetçileri

Şükrü Saracoğlu


رحلة العجائب (بالياباني : タイムボカン) هو مسلسل أنمي ياباني أول عرض له كان على قناة اليابان تلفزيون فوجي في 4 أكتوبر 1975
و لغاية 25 ديسمبر 1976 كل سبت في الساعة 6:30م بحدود 61 حلقة ومدة كل حلقة 30 دقيقة من إنتاج شركة تاتسونكو برودكشن
و من هنا توالت إنتاج أجزاء فرعية لمسلسل «رحلة العجائب».

مراجع

وصلات خارجية

أنمي ذو سيناريو أصلي
أنمي ومانغا خيال علمي
برامج تلفزيون فوجي
تاتسونكو برودكشن
مسلسلات أنمي متلفزة 1975
مسلسلات تلفزيونية عن سفر عبر الزمن

رحلة العجائب


Hernán Díaz (Ibagué, Colombia; 1931-Bogotá; 30 de noviembre de 2009) fue un fotógrafo colombiano, reconocido como uno de los más representativos del  en el país.

Trayectoria
En 1954 inició sus estudios en The Photographers School, en Westport (Connecticut). Durante la década de 1960, sus libros ilustrados y fotografías circularon en revistas prestigiosas de América Latina y Estados Unidos: trabajó para Life y Time, y para el periódico The Christian Science Monitor. En Colombia, su trabajo tuvo difusión a través de las revistas Cromos (tuvo una sección semanal titulada Encuentros con Hernán Díaz), Credencial y Semana.

Su trabajo como fotógrafo tuvo un impulso especial a partir de la crítica de arte colombo-argentina Marta Traba, quien a finales de la década de 1950 lo impulsó junto con otros artistas modernos como Fernando Botero, Alejandro Obregón, Enrique Grau, Guillermo Wiedemann, Eduardo Ramírez Villamizar y Édgar Negret.

En 1963 publicó, en colaboración con Marta Traba, su libro titulado Seis artistas contemporáneos colombianos. Y después, publicó Cartagena morena (1972); Diario de una devastación (1979); Las fronteras azules de Colombia (1982); Casa de huéspedes ilustres de Colombia (1985); Cartagena de siempre (1992) y Retratos (1993).

Falleció como consecuencia de una enfermedad pulmonar a la edad de 78 años, en Bogotá (Colombia) el 30 de noviembre de 2009.

Museos
Algunas impresiones fotográficas de sus obras se conservan en instituciones como el Museo de Arte de la Universidad Nacional de Colombia, el Museo de Arte Moderno de Bogotá y el Museo Nacional de Colombia.

Bibliografía sobre el fotógrafo
 Varios autores: Hernán Díaz: asuntos del corazón. Fotografías, 1957-2009. Museo de Arte Moderno, Bogotá 2010. ISBN 978-958-9058-61-9
 Eduardo Serrano: Hernán Díaz: retratos. Villegas editores, Bogotá 2010. ISBN 958-913-8853
 Varios autores: Hernán Díaz: fotografías. Museo de Arte-Universidad Nacional de Colombia, Bogotá 1974.

Referencias

Enlaces externos
 Hernán Díaz-Colarte

 Exposición de Hernán Díaz en el Museo de Arte Moderno de Bogotá en 2010
 Fotografía Colombiana-Blog de fotografía y arte

Nacidos en Ibagué
Fallecidos en Bogotá
Artistas de Tolima
Fotógrafos de Colombia

Hernán Díaz (fotógrafo)


Le peroxyde de dilauroyle ou peroxide de lauroyle est un composé organique de formule (C11H23CO2)2. C'est le peroxyde symétrique de l'acide laurique.

Il est utilisé comme agent de blanchiment, agent de séchage pour graisses, huiles et cires, et comme catalyseur de polymérisation.

Il est produit en faisant réagir du chlorure de lauroyle avec du peroxyde d'hydrogène en présence d'une base forte :

 2C11H23COCl + H2O2 + 2NaOH → (C11H23CO2)2 + 2HCl

Notes et références

Peroxyde organique

Peroxyde de dilauroyle


An Brachypodium pringlei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan William James Beal. An Brachypodium pringlei in nahilalakip ha genus nga Brachypodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachypodium

Brachypodium pringlei


متحف بيتيلي أو متحف الفنون النوراجيكية والحديثة  هو متحف قيد التشييد على شاطئ سانت إيليا بمدينة كالياري (جزيرة سردينيا، بإيطاليا)، وهو من تصميم المهندسة المعمارية زها حديد.

بيتيلي هي كلمة إيطالية تعني حجر منحوت، عادة له شكل ممدود أو في بعض الأحيان مدبب، يوضع على بعضهم البعض. يعتبر نوع صغير من أنواع المنهير). البيتيلي يصور رمز الذكر أو ألأنثى : بشكل خاص هناك تمثيل بدائي لعضو الذكر أو لثدي ألأنثى أُستعل كحجر لتسوير القبور.

منافسة التصميم المعماري للمتحف
في أكتوبر 2006، بعد سنة من فكرة تنظيم منافسة دولية بين أهم المعماريين المعاصرين، تمكنت هيئة المحلفين من اختيار المشروع الفائز للمنافسة التي اُبتكرت ونُظمت من إدارة التراث الثقافي الإقليمي لجزيرة سردينيا، بالتعاون مع جامعة ميلانو (Politecnico di Milano) (التي اهتمت بتنظيم الجوانب التقنية والعلمية) ومجلة Domus (التي نشرت المسابقة على مستوى عالمي).

هدف المشروع
هدف هذا المشروع هو خلق مركز رئيسي للتبادل الثقافي، التي يمكن، في الوقت نفسه، أن يكون بمثابة علم مميز للزوار الذين
يوصلون إلى مدينة كالياري من البحر، وان يكون أيضا استجابة للتحديات الخمسة التي اُقترحت في المنافسة ومنها الترابط بين
المتحف والأماكن العامة والمساهمة أيضا بزيادة المناطق العامة للمدينة. آما يجب أن يتوائم هندسياً على طول محور البحر أخذاً
بعين الاعتبار منطقة سانت الياس والإستاد

التحديات الخمسة
المتحف الجديد بسمات برنامجه الفضائي يُمثل معالجة جديدة ومبتكرة، مقترحاً نفسة لمواجهة خمسة تحديات برنامجية
رئيسية :
 -1 المتحف الجديد سيكون بمثابة مرجع للفن النوركي في سردينيا وفي حوض البحر الأبيض المتوسط. ينبغي ايجاد
مساحات في المتحف لتعريف الزائر بجغرافية أماكن ووجود الفن النوركي في المتحف، في مراكز الفن والبحوث في
الجزيرة أو في حوض البحر الأبيض المتوسط. ينبغي أيضا إيجاد مساحات إعلامية لتكون كشبكة مراجع جغرافية للفن
النوركي والمعاصر
 -2 المتحف الجديد سوف يستضيف ورشة عمل لمناقشة وتجريب موضوع عرض وبطريقة غير عادية الأعمال الفنية
المعاصرة والنوركية.
هذه المقارنة هي جوهر برنامج المعرض. الأمر يتعلق بتصميم مساحات—قاعات عرض، غرف متعددة الأحجام، مختبرات - - تستضيف أعمال فنية بأحجام متنوعة (مثل الأحجام الكبيرة للتماثيل البرونزية النوركية).
مساحات قادرة على استيعاب منشآت متعددة ألأهداف مثل الأعمال الفنية البصرية إلى جانب الفن النوركي، مساحات
قادرة على تقديم للزوار العلاقة بين ألأحجام الفنية المتسلسلة والإعمال الفنية الفردية

 -3 المتحف ينبغي أن يقدم مسارات متعددة للمعارض، وعلى مستويات فراغية مختلفة. لتسمح لكل زائر اختيار
مساره المفضل حسب اهتمامه التحليلي أو السطحي للفنون المختلفة، أي مسارات تسمح بالرؤيا التفصيلية أو السريعة.
 -4 وينبغي أن يكون مكان لإنتاج وترميم الأعمال الفنية، للبحث ولتجريب العلاقة بين الفن النوركي والفن المعاصر.
من وجهة النظر هذه، المنافسين يجب أن يوفروا المساحات بحيث ان فنانين ومنظمي المعارض يناقشوا اقتراحاتهم
بالاجتماع مع متخصصين من تخصصات أخرى أو مع طلاب وباحثين، أو لعرض أفكارهم إلى جمهور أوسع وفي
بعض الحالات لجمهور بعيد عبر الشاشات.
 -5 المتحف الجديد ينبغي أن يمثل محرك لتحديث المناطق الحضرية لمدينة كالياري. ينبغي ان يوفر أما آن ترفيه داخل
وحول المبنى سواء للزوار، للسياح أو للمواطنين وينبغي أن يكون بوابة للجزيرة من جهة البحر.
ينبغي إعطاء اهتمام خاص لمدخل المتحف، والعلاقة بين المساحات الداخلية والخارجية. ينبغي ان يكون هناك تنظيم
تسلسلي للبيئات العامة (مثل قاعة الدخول، المكتبة، مركز وسائل الإعلام، البار، المطعم، غرفة الاجتماعات، والمساحات التجارية،...).
يغبني ان يكون هناك علاقة بين المتحف والحالة الثقافية والاقتصادية المحيطة بة.

التكلفة
42 مليون يورو (منحاها صندوق الاتحاد الأوروبي ومنطقة سردينيا) لبناء وتأثيث المتحف.
وفي هذه الأثناء تُرمم نحو 30 تمثال نوراجيك مصنوعة بالحجر الجيري عُثر عليهم في أواسط السبعينات بمدينة كابراس، في شبه جزيرة سينيس.

ألمشروع
مشروع المتحف هو جزء من سياسة تخطيط مدني يهدف إلى إعادة تطوير الشاطئ الحالي للمدينة وخلق جبهة جديدة مع
مجموعة من المشاريع على غرار ما حدث أو ما يحدث في آثير من المدن الأوروبية
وهناك العديد من العمليات لتوسيع نطاق المناطق الحضرية موضوعا للمناقشة بشأن مستقبل المدينة - :
 تحريك الميناء الصناعي إلى الغرب
 تنفيذ ميناء للسفن الحاويات
 ذيفنت مخطط النفق في شارع روما لتسهيل حرآة مرور المرآبات مع ما يترتب من تنفيذ مجموعة واسعة من
مناطق للمشاة التي ستصبح بداية طريق الواجهة البحرية، * ذيفنت مشروع السكك الحديدية وبناء مواقف للسيارات تحت الأرض المجاورة لشاطئ البحر
 ديدج تنفيذ ميناء عسكري.
إعادة تتسيب الأنشطة السياحية والثقافية.
 في وسط المدينة تقع أربعة أحياء تاريخية التي آانت مُحاطة بأسوار محصنة.
المدينة المعاصرة بالقرب من المنطقة المخصصة لبناء المتحف الجديد تتسم بوجود عقبات تمنع من الوصول إلى شاطئ
البحر. المنطقة السكنية الدائرية في سانتا ايليا، الملعب ومواقف السيارات المرفقة، المناطق العسكرية المُسيجة، المعرض والمجمعات الرياضية تحول دون التمتع بالشاطئ آمنطقة عامة، عزز للاضمحلال المناطق الحضرية، ولكن
من الممكن النظر إليهم آنقط توصيل للبنية التحتية المستقبلية.
ثيدحتل زفحمفي هذا السيناريو، مشروع المتحف يستغل إمكانيات الموقع الغني بالمناظر الطبيعية ليطرح نفسه آ
المناطق الحضرية ولتسهيل استخدام الطريق على طول الشاطئ من المدينة التاريخية وإلى حي سانتا ايليا.

نوع المسابقة
 -هذه المسابقة مفتوحة للمهندسين المعماريين المسجلين في النقابات المهنية
 -كل منافس أجنبي يجب أن يشارك مهندس مسموح بمارسة المهنة في إيطاليا
 -مرحلة التأهيل تنص على أن هيئة التحكيم للمسابقة، في غضون ستين يوما من موعد تقديم الطلبات، يجب أن تختار 10 مرشحين كحد أقصى، ليدخلوا في مرحلة واحدة من المنافسة لإعداد المشاريع الأولية.
كانت هناك مشاركة كبيرة لهذه المسابقة الدولية، أكثر من 24 ٪ من الطلبات قُدمت من الولايات المتحدة، كوريا، لبنان، إنكلترا، فرنسا، سويسرا، ألمانيا، هولندا والبرتغال.آما أصبح من الممكن الكشف عن عناوين المظاريف التي
تحتوي على الوثائق المطلوبة من المرشحين ضمن هذه، مناهج دراسية، شرائح، مشاريع سابقة، تقرير عن طريقة
النهج لموضوع المسابقة.
نيسدنهم نم العديد من الطلبات قُدمت الإيطاليين، بعضهم من نفس جزيرة سردينيا
كان هناك أيضا تقديم طلبات من مكاتب هندسة أجنية وإيطالية موحدة للمشاركة في الاختيار الأول.
نتيجة مشاركة أشهر المهندسين المعماريين في العالم أعطت للمنافسة أهمية اآبر.على سبيل المثال :اليابانية أراتا
والإيطاليين أليساندرو،(Jean Nouvel) العراقية زها حديد، الفرنسي جان نوفيل،(Arata Isozaki) إزوزاكي
مينديني،) (Ettore Sottsass) إيتوري سوتساس Massimiliano Fuksas ماسميليانو فوآساس Alessandro Mendini)
،Herzog De Meuron Meuron السويسريين هيرتزوك ودي يورون،Gae Aulenti آاي أولينتي،Mendini
معهد ماساتشوستس MTI (ومجموعة من المهندسين المعماريين الأمريكين،Future Systems الإنجليزي فيوتشر
للتكنولوجيا.

المشروع الفائز لمسابقة المتحف الإقليمي للفن النوركي والمعاصر للبحر
الأبيض المتوسط - مرحلة 2

أراء لجنة التحكيم
رئيس هيئة المحلفين فسر انتصار مشروع زها حديد بهذه الكلمات: Stefano Boeri - المهندس المعماري ستيفانو بويرو
"لجنة التحكيم قيمت الحساسية السياقية الغيرعادية للهيكل الجديد، التي يتصرف وآأنه قطعة مرجان "الذي يدعم، يعيد
خياطة المنطقة ويشكل شاطئ بحر مدينة آالياري."
"يتسلاب كية المتحف الجديد هو علامة قوية مجددة وواضحة الرؤيا في المناظر الطبيعية لخليج آالياري، وآذلك يُعرب
بتداخل جسمه المتلوي عن تفاعله بمضمون المعرض)العلاقة بين الفن النورآي والفن المعاصر.
ل مشروع زها حديد سيمثل معلما جديدا في مشهد آالياري، إنها فرصة لتجربة، م يسبق لها مثيل، إدراآية حسية لمكان
خصب لتنمية الهوية التاريخية والمستقبل الإقليمي لجزيرة سردينيا. " وفي ضوء ذلك، فإن هيئة المحلفين اعترفت في أن
المشروع الفائز له القوة ليصبح المرجع للمواقع الأثرية الموزعة في أراضي الجزيرة، التي في المسابقة آانت الهدف
الأول المعلن علية للتصميم.

إستراتيجية التدخل والمفهوم المعماري
المتحف الجديد هو مثل تقسية مرجانية، فارغة من الداخل، قاسية ومثقوبة من الخارج، ولكن قادرة على استيعاب، في
تبادل مستمر ومنسجم مع البيئة الخارجية، الأنشطة الثقافية في بيئة دينامكية. في بعض الأجزاء تتضجع على التربة لخلق
مناظر طبيعية جديدة، في بعض الأجزاء قوية وضخمة لتكون أفق جديد.

اللغة المعمارية المقترحة تعمل على صياغة وتكامل جميع خطوط التدفق التي تتقاطع في مرآز جديد للتبادل الثقافي. ترتبط
بشكل طبيعي مع مسارات الحديقة العامة، مع ساحل البحر ومع طرق الوصول التي تميز هذه التربة الاصطناعية.
النوعية المفتوحة والدينامكية للأشكال المعمارية تتواصل أيضا إلى داخل المبنى، حيث مسارات الزوار التي تقع جانب
مواقع المعلومات، والمعرض، والإنتاج والتجارة، مثلما يحصل في الهيئة المرجانية، تحدد هندسة الفضاء.
توزيع مسارات الوصول، بديهية وسهلة، وهكذا أيضا في مراقبة جميع التحرآات، التي تمثل روح المشروع. التآآل، الذي يشكل تجويف آبير في داخل المبنى، يقسمه إلى سلسلة من المساحات المفتوحة للمعارض، وآأماآن تجمع وآفرص
متاحة للمنشآت الفن المعاصر التي هي مستقلة عن المتحف النورآي. هذه المساحات، تتمتع بمجموعة متنوعة من
وجهات النظر، تلبي الإدراك الجمالي والحوار بين الفن المعاصر والفن النورآي. الفضاء المحفور تسمح بنشأة منطقتين، واحدة مضمونة في الأخرى. الجلد الخارجي هو واجهة بنظام مغلف بمادة الجص، الجلد الداخلي له نظام مرن متسلسل
بشبكات آهربائية التي تسمح استخدامات متعددة على الأرض وعلى الجدران لعروض الفيديو أو للمعلومات عن وظائف
المتحف.

مراجع

وصلات خارجية
 متحف بيتيلي.
 زها حديد تربح منافسة تصميم متحف بيتيلي.

مبان صممتها زها حديد
مبان ومنشآت في كالياري
متاحف إيطاليا
متاحف في سردينيا
منافسة معمارية

متحف بيتيلي


A25 යනු ශ්‍රී ලංකාවේ තනා තිබෙන, A ශ්‍රේණියට අයත් මහා මාර්ගයකි. සියඹලාණ්ඩුව සහ අම්පාර යන නගර සම්බන්ධ කරමින්, මෙම මාර්ගය ඉදි කොට ඇත.

මාර්ගය පල්ලෙවෙල, වඩිනාගල, සහ දමන යන නගර හරහා ගමන් කරයි.

මාර්ග - ශ්‍රී ලංකාව

A25 මහා මාර්ගය (ශ්‍රී ලංකාව)


An Rhaphidophora brevispathacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler ngan Kurt Krause. An Rhaphidophora brevispathacea in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora brevispathacea


Ichiyo Higuchi (1872. – 1896.) japanska je spisateljica razdoblja Meiji, pravog imena Natsuko Higuchi. Poznata je po svojim kratkim pričama te se smatra najistaknutijom japanskom spisateljicom. Pisala je kratke priče i pjesme, a poznata je po svojim dnevnicima. Njezin lik nalazi se na novčanici od 5000 jena.

Život
Natsuko Higuchi rođena je 2. svibnja 1872. godine u Tokiju. Njezin otac, Noriyoshi, stekao je titulu samuraja 1867. godine te se posvetio školovanju svoje djece. Takav odgoj utjecao je razmišljanja i kasnije djela Natsuko.

Natsuko je učila čitati uz očeve omiljene pjesme i kineske klasike, a pohađala je i škole koje su naglasak stavljale na poeziju, kaligrafiju, pisanje, povijest i književnost.

Nakon smrti oca i brata 1898. godine, zbog loše financijske situacije, Higuchi počinje raditi u jednoj školi, ali nezadovoljna radnim uvjetima, odlazi., S majkom i sestrom Kuniko seli se u tokijski okrug Hongō gdje se počinju baviti šivanjem i pranjem rublja da bi preživjele. Ponukana uspjehom bivše školske kolegice, Kahō Miyake, koja je uspjela zaraditi poveći iznos nakon objave svojeg romana, Higuchi se odlučuje pokušati probiti u književnom svijetu da bi pomogla svojoj obitelji.

Zanimanje javnosti dobiva svojim kratkim pričama kojima se prikazuje kao obećavajući novi pisac, a nakon objave priče Dječja igra (たけくらべ, Takekurabe) upoznaje mnoga druga poznata imena tadašnje japanske književne scene. Neka od njih su Ōgai Mori, Rohan Kōda i Ryokuu Saitō.

Prijie smrti objavljuje neke od svojih najpoznatiji priča, kao što su Susreti u mračnoj noći (1894., やみ夜, Yamiyo) i Trinaest noći (1895.,十三夜, Jūsan'ya).

Umire od tuberkuloze s 24 godine 23. studenog 1896. godine. Pogreb je bio jednostavan i skroman, a na njemu su se okupili svi njezini prijatelji i poznanici koje je upoznala i koji su pratili njezinu karijeru tijekom kratkog života.

Izvori

Japanska književnost

Ichiyō Higuchi


Pétros S. Kókkalis (en ), né le  à Athènes, est un homme politique grec.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Grèce de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité de SYRIZA
Député européen membre de SYRIZA
Député européen du groupe Gauche unitaire européenne/Gauche verte nordique 2019-2024
Député européen élu en Grèce 2019-2024
Naissance en février 1970
Naissance à Athènes

Pétros S. Kókkalis


Betty Field (February 8, 1916 – September 13, 1973) was an American film and stage actress.

Early years
Field was born in Boston, Massachusetts, to George and Katharine (née Lynch) Field. She began acting before she reached age 15, and went into stock theater immediately after graduating from high school. She attended the American Academy of Dramatic Arts in New York City.

Producer/director George Abbott is credited with having discovered Field.

Stage
Field began her acting career in 1934 on the London stage in Howard Lindsay's farce She Loves Me Not. Following its run, she returned to the United States, and appeared in several stage successes, then made her film debut in 1939.

Field's Broadway credits include Page Miss Glory (1934), Room Service (1937), Angel Island (1937), If I Were You (1938), What a Life (1938), The Primrose (1939), Ring Two (1939), Two on an Island (1940), Flight to the West (1940), A New Life (1943), The Voice of the Turtle (1943), Dream Girl (1945), The Rat Race (1949), Not for Children (1951), The Fourposter (1951), The Ladies of the Corridor (1953), Festival (1955), The Waltz of the Toreadors (1958), A Touch of the Poet (1958), A Loss of Roses (1959), Strange Interlude (1963), Where's Daddy? (1966), and All Over (1971).

Her final stage performances were in three productions at Lincoln Center for the Performing Arts in 1971.

Film

Field had to overcome obstacles early in her film career. A 1942 newspaper article reported:When Betty Field was first signed for pictures, conversation buzzed. "But she's not pretty," was the first objection. "And her mouth is too large."

Field's role as Curly's wife, Mae, the sole female character in Of Mice and Men (1939) established her as a dramatic actress. She starred opposite John Wayne in the 1941 movie The Shepherd of the Hills. Field played a supporting, yet significant role as Cassandra Tower in Kings Row (1942).

A life member of The Actors Studio, Field preferred performing on Broadway and appeared in Elmer Rice's Dream Girl and Jean Anouilh's The Waltz of the Toreadors, but returned to Hollywood regularly, appearing in Flesh and Fantasy (1943), The Southerner (1945), as Daisy Buchanan in The Great Gatsby (1949) with Alan Ladd, Picnic (1955) with William Holden and Kim Novak, Bus Stop (1956) with Marilyn Monroe, Peyton Place (1957) (for which she was nominated for a Laurel Award), Hound-Dog Man (1959) with Carol Lynley and Stuart Whitman, Butterfield 8 (1960) with Elizabeth Taylor, Birdman of Alcatraz (1962) with Burt Lancaster, 7 Women (1966) with Anne Bancroft and How to Save a Marriage and Ruin Your Life (1968) with Dean Martin and Stella Stevens. Her final film role was in Coogan's Bluff with Clint Eastwood and Susan Clark in 1968.

TV and radio
Field made many guest appearances on series television including Route 66, The Untouchables, General Electric Theater, Alfred Hitchcock Presents, Dr. Kildare, Ben Casey, The Defenders  and  several others. Field portrayed Mary Aldrich on the radio series The Aldrich Family. On radio, she also appeared on Old Gold Comedy Theater, Studio One and Suspense.

Personal life
Her first marriage to playwright Elmer Rice ended in divorce in May 1956. The couple had three children, John, Paul, and Judith. John became a lawyer, but he died in a swimming accident at age 40. Her second marriage to Edwin J. Lukas lasted from 1957 to 1967. Her third marriage to Raymond Olivere lasted from 1968 until her death in 1973.

Field died from a cerebral hemorrhage on September 13, 1973, at Cape Cod Hospital in Hyannis, Massachusetts, aged 57. (Another source says she was 55.)

Filmography

References

External links

Betty Field at the Internet Off-Broadway Database
Betty Field North American Theater Online

1916 births
1973 deaths
American film actresses
American stage actresses
American radio actresses
Actresses from Boston
20th-century American actresses

Betty Field


Tricotomía (partir en 3) es un concepto teológico, derivado de San Pablo. Se extendió en el cristianismo primitivo y fue aplicado por los gnósticos (Valentín el Gnóstico, valentinianos, Evangelio de Felipe).

Consiste en la concepción del hombre está dividido en tres partes: cuerpo, alma y espíritu (en griego: soma, psique y pneuma, en latín: corpus, anima y spiritus). Todo hombre tiene un espíritu, un alma y un cuerpo.

Los hombres, según el predominio de una u otra parte, podrían ser pneumáticos (espirituales), psíquicos (animales) o hílicos (terrenales).

Notas

Teología
Herejía

Tricotomía (teología)


Tabu je peti studijski album hrvatske pop pjevačice Lane Jurčević objavljen 8. lipnja 2017. godine u izdanju diskografske kuće Croatia Records.

Album sadrži 14 pjesama snimljenih u razdoblju od 2013. do 2017. godine. Izdano je 13 singlova: "Ludo ljeto", "Kim Kardashian", "Svi su ludi oko mene", "Vrti mi se", "Hollywood", "Majica", "Šećeru", "Noć bez granica", "Daj da plovimo (haj lajf)", "Neke se noći ne spavaju", "Duša Hrvatska", "Kuda da krenem" i "Tabu".

Popis pjesama

 Ludo ljeto
 Kim Kardashian
 Svi su ludi oko mene
 Vrti mi se (feat. Ante Cash)
 Hollywood
 Majica
 Od najgorih najbolji (feat. Luka Nižetić)
 Šećeru
 Noć bez granica (feat. Connect)
 Daj da plovimo (haj lajf)
 Neke se noći ne spavaju
 Duša Hrvatska
 Kuda da krenem
Tabu

Albumi Lane Jurčević
Albumi iz 2017.

Tabu (album)


المدرسة الوطنية للمهندسين بصفاقس هي إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة صفاقس، وقد نشأت في عام 1975 كلية العلوم والتقنية بصفاقس ثم تحولت عام 1983 إلى مدرسة وطنية للمهندسين.

أرقام
طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بالمدرسة 2728 من بينهم 1127 طالبة.

شعبها
توجد بالمدرسة الوطنية للمهندسين بصفاقس ستة شعب للتكوين الهندسي هي:
 الهندسة الكهربائية: أنشطتها مقسمة إلى صنفين أول مختص بالتكوين وآخر بالبحوث العلمية والتكنولوجية في مجال الهندسة الكهربائية؛
 الهندسة الإلكتروميكانيكية: وتدوم الدراسة فيها ثلاث سنوات؛
 هندسة المواد: ويتم التكوين فيها اعتمادا على الفخار والبلور، وتطور القوالب، والمعادن واستخراجها؛
 الهندسة البيولوجية: هندسة الأنزيمات والجينات، تكنولوجيا التغذية، بيوتكنولوجيا الحيوان والنبات، البيوكيمياء والميكروبيولوجيا؛
 هندسة الموارد الجيولوجية والمحيط: وتدوم الدراسة فيها ثلاث سنوات متتالية؛
 الهندسة الإعلامية: ويرتكز التكوين أساسا على المعارف الإعلامية لمعرفة النظم والآلات والنشاطات المرتبطة بالتصورات والتطبيقات في التكنولوجيات الحديثة.
 الهندسة المدنية: المباني الطرقات و الجسور.

وصلة خارجية
 موقع المدرسة الوطنية للمهندسين بصفاقس.

مراجع

التعليم في تونس
تأسيسات سنة 1983 في تونس
تعليم عال
جامعات تونس
جامعة صفاقس
معاهد علمية

المدرسة الوطنية للمهندسين بصفاقس


The Big Push Model is a concept in development economics or welfare economics that emphasizes the fact that a firm's decision whether to industrialize or not depends on the expectation of what other firms will do. It assumes economies of scale and oligopolistic market structure. It also explains when the industrialization would happen.

The major contributions to the concept of the Big Push were made by Paul Rosenstein-Rodan in 1943 and later on by Murphy, Shleifer and Vishny in 1989. Also, some contributions of Matsuyama (1992), Krugman (1991) and Romer (1986) proved to be seminal for later literature on the Big Push.

Analysis of this economic model usually involves using game theory.

The hallmark of the 'big-push' approach lies in the reaping of external economies through the simultaneous installation of a host of technically interdependent industries. But before that could become possible, we have to overcome the economic indivisibilities by moving forward by a certain "minimum indivisible step". This can be realised through the injection of an initial big dose of a certain size of investment

See also

Rostow's stages of growth
Ragnar Nurkse
Ragnar Nurkse's balanced growth theory
Virtuous circle and vicious circle
Strategy of unbalanced growth
Dual economy

References
P Krugman, 1991: History vs Expectation. The Quarterly Journal of Economics
P Krugman, 1992: Toward a counter-counterrevolution in development theory. Proceedings of the World Bank Annual Conference on Development Economics
K Matsuyama, 1992: The market size, Entrepreneurship, and the Big Push. Stanford
KM Murphy, A Shleifer, RW Vishny, 1989: Industrialization and the Big Push. The Journal of Political Economy Vol. 97, pp. 1003–1026

PN Rosenstein-Rodan, 1943: The Problems of Industrialisation of Eastern and South-Eastern Europe. The Economic Journal Vol.53
R Nelson, 1956: A Theory of the Low-Level Equilibrium Trap in Underdeveloped Economies. American Economic Review Vol. 46(5), pp. 894–908
UN Millennium Project, 2005: Investing in Development: A Practical Plan to Achieve the Millennium Development Goals. New York: United Nations

Economics models

Big push model


Fillmore County can refer to two real, and one fictional county in the US

Fillmore County, Minnesota
Fillmore County, Nebraska
The fictional Fillmore County, Kansas

Fillmore County


Bina Railway Colony es una localidad de la India en el distrito de Sagar, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 415  a 202 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 6 808 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Bina Railway Colony


දි.මු. ජයරත්න (දිසානායක මුදියන්සෙලාගේ ජයරත්න) ( උපත ජූනි 7, 1931 )( විපත නොවැම්බර් 19,2019 ))  ශ්‍රී ලංකාවේ 14වන   අග්‍රාමාත්‍යවරයා විය. වර්තමානයේ මොහු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකි. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙහි ආරම්භක සාමාජිකයෙක් වන ජයරත්න, මුලින්ම  පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වුනේ 1970 දීය. අග්‍රාමාත්‍ය වරයා ලෙසින් ඔහු දිවුරුම් දුන්නේ 2010, අප්‍රේල් 21 දිනදීය.

මුල් දිවිය
දි. මු. ජයරත්න උපන්නේ 1931, ජූනි 7 වන දිනදීය. ඔහු අධ්‍යාපනය ලැබුයේ   ගම්පොල පිහිටි දොළුව මහා විද්‍යාලයෙහිය. 1950 ගණන් වල මැද භාගයෙහිදී,  ඔහු  පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයෙහි, කලා පීඨයෙහි ශිෂ්‍යයෙක් විය . එස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක විසින් 1951දී මහනුවරදී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ආරම්භ කිරීමෙන් අනතුරුව, ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ 13 වන සාමාජිකයා වශයෙන් එහි සාමාජිකත්වය ලබා ගත්තේය. දි.මු.ජයරත්න දොළුව මහා විද්‍යාලයෙහි ගුරුවරයෙකු ලෙසින් සේවය කලේය. ඔහු පසුව දොළුව තැපැල් ස්ථානාධිපතිවරයා ලෙසින්  1960 සිට 1962 දක්වා සේවය කලේය.

දේශපාලනය
මෙතුමා පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වුනේ  1970 මහා මැතිවරණයෙහිදී, ගම්පොළ මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙහි (ශ්‍රිලනිප) අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඡන්ද  14,463  ලැබ එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙහි (එජාප) ඩබ්.පී.බී. දිසානායක පරාජය කරමිනි. පසුව  1977 මැතිවරණයෙහිදී දිසානායක විසින් ඔහුව පරාජය කරන ලද අතර, එහිදී ශ්‍රීලනිප වෙතින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වූ මුළු මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 8 දෙනෙක් විය.. 1989 දී ඔහු  මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය වෙනුවෙන් නැවත පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වුනේ නව සමානුපාතික මැතිවරණ ක්‍රමය යටතේය. මනාප ඡන්ද 54,290 සංඛ්‍යාවක් ලැබූ ඔහු, මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයෙහි ශ්‍රිලනිප ලැයිස්තුවෙහි මුල් තැන ලැබීය.

1994 දී, පොදු පෙරමුණ යටතේ  පාර්ලිමේන්තුවට යළි-තේරී පත්වූ ජයරත්න මැතිතුමා, ජනාධිපතිනි  චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග විසින්, ඉඩම්, කෘෂිකර්ම හා වන සංරක්ෂණ අමාත්‍යවරයා වශයෙන් පත් කරනු ලැබ, පළමු වරට  කැබිනට් මණ්ඩලයට ඇතුළත් විය.

දරන ලද කැබිනට් අමාත්‍ය ධූරයන්
 ඉඩම්, කෘෂිකර්ම සහ වන සම්පත් - 1994-2000
 කෘෂිකර්ම, ආහාර සහ සමූපකාර - 2000-2001
 තැපැල් සහ විදුලි සංදේශ ; උඩරට සංවර්ධන - 2004-2005
 තැපැල් සහ විදුලි සංදේශ; ග්‍රාමීය  ආර්ථික  සංවර්ධන - 2005-2007
 වැවිලි කර්මාන්ත 2007-2010

අග්‍රාමාත්‍ය
2010 මහා මැතිවරණයෙහිදී,  එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයෙහි මැතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් අනතුරුව, ශ්‍රිලනිපයෙහි ජ්‍යෙෂ්ඨතම සාමාජිකයාවූ ජයරත්න මැතිතුමා, 2010 අප්‍රේල් 21 දිනදී අග්‍රාමාත්‍ය වරයා ලෙසින් දිවුරුම් දෙනු ලැබීය.  ඔහු බුද්ධ සාසන සහ ආගමික කටයුතු අමාත්‍යා පදවියද  දරයි.
දි.මු.ජයරත්න අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේ පාලන සමයේදී 2600 ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්ති කාල පරිච්ඡේදය උදාවූ අතර ඒ සමයේ සම්බුද්ධ ශාසනයේ උන්නතිය උදෙසා අග්‍රාමාත්‍ය සහ බුද්ධ ශාසන හා ආගමික කටයුතු අමාත්‍යවරයාගේ උපදෙස් පරිදි දීප ව්‍යාප්තව වැඩසටහන් රැසක් දියත් කෙරිණි.

See also
 Cabinet of Sri Lanka

ආශ්‍රිත

වත්මන් ජාතික නායකයෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය අමාත්‍යවරු
ජීවත්වන්නෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ 7වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ 9වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ 10වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ11වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ13වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ14වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරු
ශ්‍රී ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරු
සිංහල ජනතාව
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික දේශපාපනඥයෝ
1931 උපත්

දි.මු. ජයරත්න


Fernando Zogaib (Valinhos) é um ciclista de ultra-distância brasileiro conhecido por realizar os menores tempos conhecidos em trajetos como a Travessia Ciclística do Brasil Norte ao Sul - tendo sido feito em 50 dias e no qual foi relatado no livro 50 Sábados (livro)  - como também na Estrada Real - o qual foi realizado em 52 horas. Zogaib também foi o primeiro colocado geral na primeira edição do Bikingman Brazil em 2021, que foi concluida em 66 horas e 02 minutos: 40 a minutos a menos que o segundo colocado Juliano Gehrke.

Referências

Ciclistas do Brasil
Ultraciclistas do Brasil

Fernando Zogaib


43. længdegrad kan henvise til:

 43. vestlige længdekreds
 43. østlige længdekreds

43. længdegrad


Soldier of Fortune (SOF) a fost o revistă militară din S.U.A. cu apariție lunară dedicată teatrelor de război în întraga lume (război convențional, conflicte de mică intensitate, antiterorism).

Revista a fost înființată în anul 1975 de către locotenent - colonelul Robert K. Brown, care a servit în Forțele Speciale ale S.U.A. (Beretele Verzi) în Vietnam. A fost publicată de Omega Group Ltd., în Boulder, Colorado. Ultima număr a apărut în luna aprilie  2016.

Vezi și
 Mercenar
 Soldier of Fortune (dezambiguizare)

Legături externe
 Pagina web

Foste reviste din Statele Unite ale Americii
Reviste militare

Soldier of Fortune (revistă)


National Review (NR) este o revistă bilunară americană de aripa dreaptă care s-a concentrat pe știri și pe comentarii politice, sociale, culturale și de afaceri. Revista a fost fondată de către publicistul William F. Buckley Jr. în 1955. Ea este redactată în prezent de Rich Lowry.

De la fondarea sa, revista a jucat un rol semnificativ în dezvoltarea conservatorismului în Statele Unite ale Americii, contribuind la definirea limitelor sale și promovând unificarea conservatorismului cu libertarianismului în timp ce s-a impus ca voce puternică a dreptei americane.

Versiunea on-line, National Review Online, este editată de Charles C. W. Cooke și permite acces gratuit la articole separate din ediția tipărită.

Istoric

Context
Înainte de înființarea  National Review în 1955, unii conservatori credeau că dreapta americană era în mare măsură un grup neorganizat de oameni care împărtășeau opinii conservatoare comune, dar nu aveau șansa unei voci publice unite. De asemenea, ei au vrut să marginalizeze atitudinea antirăzboinică și neintervenționistă a Vechii Drepte.

În 1953 republicanul moderat Dwight D. Eisenhower era președinte și de numeroase reviste precum Saturday Evening Post, Time și Reader's Digest erau puternic conservatoare și anticomuniste, așa cum erau mai multe ziare, inclusiv Chicago Tribune și St. Louis Globe-Democrat. Câteva reviste conservatoare cu un tiraj mai redus precum Human Events și The Freeman, au precedat National Review în promovarea conservatorismului Războiului Rece în anii 1950.

Primii ani
În 1953, Russell Kirk a publicat The Conservative Mind, care a încercat să urmărească traseul gândirii politice de la Edmund Burke către Vechea Dreaptă de la începutul anilor 1950. Această revistă a contestat ideea populară că nu a existat o tradiție conservatoare coerentă în Statele Unite ale Americii.

Opinii politice
Revista a fost descrisă ca "Biblia conservatorismului american".

Redactori și colaboratori

Colaboratori notabili din trecut

 Renata Adler
 Steve Allen
 Wick Allison
 W. H. Auden
 Edward C. Banfield
 Jacques Barzun
 Peter L. Berger
 Allan Bloom
 George Borjas
 Robert Bork
 L. Brent Bozell, Jr.
 Peter Brimelow
 Pat Buchanan
 Jed Babbin
 Myrna Blyth
 Christopher Buckley
 William F. Buckley Jr., fondator
 James Burnham
 John R. Chamberlain
 Whittaker Chambers
 Shannen W. Coffin
 Robert Conquest
 Richard Corliss
 Robert Costa
 Ann Coulter
 Arlene Croce
 Guy Davenport
 John Derbyshire
 Joan Didion
 John Dos Passos
 Rod Dreher
 Dinesh D'Souza
 John Gregory Dunne
 Max Eastman
 Thomas Fleming
 Samuel T. Francis
 Milton Friedman
 David Frum
 Francis Fukuyama
 Eugene Genovese
 Paul Gigot
 Nathan Glazer
 Stuart Goldman
 Paul Gottfried
 Mark M. Goldblatt
 Michael Graham
 Ethan Gutmann
 Ernest van den Haag
 Jeffrey Hart
 Henry Hazlitt
 Will Herberg
 Christopher Hitchens
 Harry V. Jaffa
 Arthur Jensen
 John Keegan
 Willmoore Kendall
 Hugh Kenner
 Florence King
 Phil Kerpen
 Russell Kirk
 Irving Kristol
 Dave Kopel
 Erik von Kuehnelt-Leddihn
 Michael Ledeen
 Fritz Leiber
 John Leonard
 Mark Levin
 John Lukacs
 Arnold Lunn
 Richard Lynn
 Alasdair MacIntyre
 Harvey C. Mansfield
 Malachi Martin
 Frank Meyer
 Scott McConnell
 Forrest McDonald
 Ludwig von Mises
 Alice-Leone Moats
 Raymond Moley
 Thomas Molnar
 Charles Murray
 Richard Neuhaus
 Robert Nisbet
 Robert Novak
 Michael Oakeshott
 Kate O'Beirne
 Conor Cruise O'Brien
 Revilo P. Oliver
 Thomas Pangle
 Isabel Paterson
 Ezra Pound
 Paul Craig Roberts
 Claudia Rossett
 Murray Rothbard
 William A. Rusher, redactor în 1957–1988
 J. Philippe Rushton
 Steve Sailer
 Pat Sajak
 Catherine Seipp
 Daniel Seligman
 John Simon
 Joseph Sobran
 Thomas Sowell
 Whit Stillman
 Theodore Sturgeon
 Mark Steyn
 Thomas Szasz
 Allen Tate
 Jared Taylor
 Terry Teachout
 Taki Theodoracopulos
 Ralph de Toledano
 Auberon Waugh
 Evelyn Waugh
 Richard M. Weaver
 Robert Weissberg
 Frederick Wilhelmsen
 Garry Wills
 James Q. Wilson
 Tom Wolfe
 Byron York
 R. V. Young

Note

Bibliografie
 Allitt, Patrick. The Conservatives: Ideas and Personalities Throughout American History (2010) excerpt and text search
 Bogus, Carl T. Buckley: William F. Buckley Jr. and the Rise of American Conservatism (2011)
 Critchlow, Donald T. The Conservative Ascendancy: How the Right Made Political History (2007)
 Frisk, David B.  If Not Us, Who?: William Rusher, National Review, and the Conservative Movement (2011)
 Frohnen, Bruce et al. eds. American Conservatism: An Encyclopedia (2006)
 Hart, Jeffrey. The Making of the American Conservative Mind: The National Review and Its Times (2005), a view from the inside
 Judis, John B. William F. Buckley, Jr.: Patron Saint of the Conservatives (2001)
 Nash, George. The Conservative Intellectual Movement in America Since 1945 (2006; 1st ed. 1978)
 Schneider, Gregory. The Conservative Century: From Reaction to Revolution (2009)
 Smant, Kevin J. Principles and Heresies: Frank S. Meyer and the Shaping of the American Conservative Movement (2002) ()

Legături externe

 NRI , National Review Institute
 National Review at Discourse DB

Reviste din Statele Unite ale Americii

National Review


Riff Raff, Riff-Raff oder Riffraff (engl. für Gesindel) steht für:
 Riff Raff (Rapper) (Horst Christian Simco; * 1982), US-amerikanischer Rapper
 Riff Raff, eine fiktive Figur aus The Rocky Horror Show
 ein Kinderspiel von Christoph Cantzler, siehe Riff Raff (Spiel)

Filme
 Riffraff (1936), US-amerikanischer Film aus dem Jahr 1936
 Riffraff (1947), US-amerikanischer Film aus dem Jahr 1947
 Riff-Raff (1991), britischer Spielfilm aus dem Jahr 1991

Musik
 Riff Raff (Album), Album von Dave Edmunds
 Riff Raff (britische Band), britische Progressive-Rock-Band
 Riff Raff (finnische Band), finnische Heavy-Metal-Band
 Riff Raff, Gründungsname der deutschen Thrash-Metal-Band Cosmic Haze
 Riff Raff, einen Song der Band AC/DC von dem Album Powerage

Riff Raff


Grbava sunčanica (lat. Macrolepiota mastoidea) je jestiva gljiva iz obitelji Agaricaceae (pečurke), s klobukom koji ima u sredini oštro ispupčenje.

Opis
 Klobuk grbave sunčanice je širok od 6 do 15 centimetara, u mladosti stožast, zatim otvoren s jakim gotovo oštrim središnjim ispupčenjem, bjelkast sa žutosmeđom nijansom, u sredini gotovo smeđ; kožica klobuka postupno puca od ruba prema sredini u mnogobrojne nepravilne smeđe čehice; rub tada postaje gotovo bijel, vlaknast ili rascijepljen paralelno s listićima.
 Listići su gusti, široki, tanki, odvojeni od stručka, završavaju na ovratniku, najprije bijeli, s vremenom postanu ružičastobjelkasti.
 Stručak je visok od 12 do 15 centimetara, valjkast, prema klobuku nešto tanji, vlaknastomesnat, na osnovi gomoljasto zadebljan, po čitavoj dužini najprije blijedodlakav, kasnije smeđe ljuskast; ispod klobuka nosi slobodan vjenčić koji je s gornje strane bijel,  a s donje svijetlosmeđ.
 Meso je krhko, nježno, bijelo, nepromjenjive boje; posjeduje lagan i ugodan miris, okus blago na lješnjake.
 Spore su eliptične, bijele, 12 – 16 x 8 – 9,5 μm.

Stanište
Raste uz rubove šuma, uz živice, na pašnjacima i livadama.

Upotrebljivost
Grbava sunčanica je jestiva.

Sličnosti
Moguća je zamjena s velikom sunčanicom (lat. Macrolepiota procera) i vrstom Macrolepiota gracilenta Fr. Međutim, opasnosti nema jer su nabrojene vrste jestive. Ipak, dvobojni vjenčić i jako ispupčenje klobuka, te u mladosti maljavobijeli stručak dovoljne su značajke da se ne pogriješi.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive

Grbava sunčanica


Asediul este un film românesc din 1971 regizat de Mircea Mureșan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ilarion Ciobanu, Sandu Sticlaru și Sebastian Papaiani. Este o ecranizare a romanului Puterea (1964) al lui Corneliu Leu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ilarion Ciobanu — Gavrilă Drăgan, fost muncitor portuar, activist comunist din ilegalitate, noul prefect al județului Constanța
 Sandu Sticlaru — Țebe, activist comunist
 Sebastian Papaiani — Chiru, activist comunist
 Mihaela Mihai — Vica, secretara prefectului
 Ion Besoiu — mr. Mitică Voinea, criminal de război, executantul acțiunii anticomuniste
 George Aurelian — Tanașoca, președintele organizației județene a PNL
 Valeria Seciu — femeia necunoscută care-i cere o audiență tov. Drăgan
 Ioana Casetti — Nina, centralista prefecturii
 Octavian Cotescu — Trifu, ziarist în presa comunistă
 Mihai Mereuță — nea Tase, activist comunist
 Geo Saizescu — Costică ("Catul") Georgescu, ziarist la publicația independentă Semnalul
 Iulian Necșulescu — Alexe, prim-secretarul Comitetului Județean Constanța al PCR
 Ștefan Mihăilescu-Brăila — ing. Segărcescu, directorul Șantierului Naval Constanța (menționat S. Mihăilescu-Brăila)
 Dan Nuțu — Valer Mardare, muncitor portuar, tânăr folosit de ing. Segărcescu ca agent de legătură cu mr. Voinea
 Dumitru Rucăreanu — Stan, agent al Siguranței implicat în acțiunea mr. Voinea
 Gheorghe Naghi — agent al Siguranței implicat în acțiunea mr. Voinea
 Costin Prișcoveanu
 Vasile Boghiță — agent al Siguranței implicat în acțiunea mr. Voinea
 Nicolae Praida — Dinu, militar marinar, activist comunist
 Dumitru Ghiuzelea
 Petru Petrache
 Jean Constantin — bișnițarul brunet
 Gelu Manolache
 Ion Pascu
 Alexandru Alger
 Mircea Balaban — un politician reacționar
 Ion Puican
 George Demetru — col. Atanasie Răducanu, ofițerul reacționar numit în funcția de prefect
 Gheorghe Novac
 Alexandru Vasiliu
 Ion Manolescu
 Andrei Bursaci
 Petre Gheorghiu-Goe — agent al Siguranței implicat în acțiunea mr. Voinea
 Mariana Cerconi
 Constantin Cîrneci
 Ion Doruțiu
 Dumitru Crăciun — activist comunist (nemenționat)

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.598.871 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film
 Listă de filme românești despre cel de-al Doilea Război Mondial

Filme din 1971
Filme regizate de Mircea Mureșan
Filme românești
Filme în limba română
Filme politice românești
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme cu ilegaliști
Filme cu acțiunea la Marea Neagră

Asediul (film)


Annika Jakobsen (født 25. februar 1997) er en dansk håndboldspiller, der spiller for Silkeborg-Voel KFUM. Hun har tidligere optrådt for Herning-Ikast Håndbold og Skanderborg Håndbold.

Hun var med til at vinde det danske mesterskab tilbage i 2015, sammen med FC Midtjylland Håndbold, efter finalesejre over Team Esbjerg.

Referencer

Håndboldspillere fra FC Midtjylland Håndbold
Håndboldspillere fra Danmark

Annika Jakobsen


USS Goldsborough (DDG-20) was a Charles F. Adams–class guided missile-armed destroyer. It was named for Rear Admiral Louis M. Goldsborough USN (1805–1877).

Ship history

Construction
Goldsborough was laid down by the Puget Sound Bridge and Drydock Company at Seattle in Washington on 3 January 1961, was launched on 15 December 1961 by Mrs. Alan Bible, wife of U.S. Senator Alan Bible of Nevada, and commissioned on 9 November 1963, Captain Charles D. Allen, Jr., in command.

1960s and 70s
Goldsborough joined the Pacific Fleet on 25 December 1963, as a unit of Cruiser-Destroyer Force with her home port at Pearl Harbor, Hawaii.

After her shakedown tests out of Puget Sound, the new guided missile destroyer arrived at Pearl Harbor on 14 February 1964. Following qualification and acceptance tests, she sailed on 18 April for Sydney, Australia, for the Coral Sea celebration and returned to Pearl Harbor on 1 June. She operated in Hawaiian waters in the summer and early fall, and went underway on 23 November for Yokosuka and her first West Pacific deployment. After operations strengthening the 7th Fleet during the escalating war in Vietnam, Goldsborough returned to Pearl Harbor for anti-submarine warfare training. In June 1965, she was outfitted with a capsule retrieval device and participated in the Gemini IV Space Program as back up Pacific recovery ship.

The guided missile destroyer headed for the Orient once more on 9 February 1966 to bolster the 7th Fleet. In April she provided gunfire support for Operation "Binh Phu I firing about 600 rounds of 5-inch ammunition at Viet Cong troop concentrations and buildings. During the last half of the month she screened attack carriers at Yankee Station. Next came SEATO exercises in May and duty as station ship at Hong Kong in June. On 26 June Goldsborough was again off Vietnam on picket station. She sailed for Hawaii on 16 July and reached Pearl Harbor on the 23d.

While in berth at Pearl Harbor on 24 November 1965, an anti-submarine torpedo was discharged from the ship accidentally and hit the pier.

In August 1966, Goldsborough entered the Pearl Harbor Naval Shipyard for overhaul and extensive modification. In 1967 she participated in "Operation Sea Dragon", designed to interdict the North Vietnamese lines of supply into the Republic of Vietnam, and provided Naval Gunfire Support along the Vietnamese DMZ. During this deployment Goldsborough fired nearly 10,000 rounds in support of allied forces and avoided over 800 rounds of hostile fire without damage to the ship. She was awarded the Naval Unit Commendation for exceptionally meritorious service in Vietnamese waters from 29 August 1967 to 17 February 1968 upon her return to Pearl Harbor.

In November 1968 Goldsborough made her fourth Western Pacific deployment in five years, participating in eighty-eight gunfire missions in support of Vietnam, Republic of Korea, and U. S. Marine and Army forces.

In 1969 Goldsborough participated in the Apollo 11 Recovery Mission. The command module Columbia splashed down about 200 nautical miles south of Johnston Island at 12:50 GMT 24 July 1969.

After a yard period in 1970, Goldsborough made a fifth West-Pac tour, departing Pearl in August and returning in February 1971. Again she provided Naval Gunfire Support for allied troops, and carried out carrier escort duties in the Gulf of Tonkin. Later that year she visited Portland, Oregon, for the 1971 Rose Festival.

In September 1971 Goldsborough departed on her sixth deployment to the Western Pacific, providing Naval Gunfire Support for allied ground troops and performing carrier escort services.

In early 1972 she was assigned to the recovery Task Force for Apollo 16. Departing again on 13 October 1972 for her seventh deployment to the Western Pacific, this would be her last trip to the "gunline" of Vietnam. On 19 December, while conducting a combat mission Goldsborough was hit by coastal artillery fire. The shore battery put a hole five feet wide through an upper deck, killing three sailors and wounding several others. The ship's crew received a Meritorious Unit Commendation for service between October 1972 and February 1973. The ship returned to Pearl Harbor in May 1973.

In mid-1976 after leaving port in Singapore, and conducting Shellback initiations, the Goldsborough was ordered to the Indian Ocean with the Ranger Task Force in response to the Operation Entebbe.  She was low on supplies during the initial days in the Indian Ocean, but supply ships soon caught up with the group.  The Ranger Task force remained on station for approximately 30 days showing the flag.

1980s

In November 1982, a seaman was killed when heavy seas tossed him against a stanchion. He was the only fatality when Hurricane Iwa struck Hawaii.

In 1988 the Goldsborough deployed with a battlegroup centered around the aircraft carrier Carl Vinson, CVN-70. The battlegroup supported Operation Earnest Will, conducting missions in and around the Straits of Hormuz and the Persian Gulf. Goldsborough had received the New Threat Upgrade (NTU),giving her advanced sensor and communications capabilities. As such the ship frequently was assigned to the Straits of Hormuz, Eastern Patrol Area (SOHEPA) to monitor air activity inside Iranian borders. At the end of the deployment, Goldsborough made port visits to Pattaya Beach, Thailand, Hong Kong, and Subic Bay in the Philippines.Goldsborough suffered minor damage while passing through Typhoon Roy en route to Hong Kong.

Decommissioning
Goldsborough was decommissioned and stricken from the Naval Vessel Register on 29 April 1993. The ship was sold to Australia on 17 September 1993 for US $2,337,462. The Royal Australian Navy intended to remove equipment from the ship to establish training facilities for maintenance personnel from theirs (derivatives of the Charles F. Adams-class). At the time, most training was conducted in the United States; as such it was expensive to continually fly sailors between the United States and Australia, and with the Charles F. Adams class phasing out of service, was likely to be terminated anyway. Goldsborough would also be used as a source of spare parts for the Perth class.

The ship was towed from Hawaii to Australia at a cost of A$559,706, and arrived in Sydney on 2 February 1994, then was berthed at Fleet Base East. A four-man team set about removing equipment for installation at the new training facility, and for the Australian destroyers. While in Australian hands, the team painted the number 40 on the bow, filling a gap in the pennant number sequence for their three destroyers. After all usable equipment had been stripped, Goldsborough was sold to an Indian company in August 1994 for ship breaking.

References

External links

Reunion association site
MaritimeQuest USS Goldsborough DDG-20 pages

Cold War destroyers of the United States
Vietnam War destroyers of the United States
1961 ships
Charles F. Adams-class destroyers
Ships built by Lockheed Shipbuilding and Construction Company

USS Goldsborough (DDG-20)


ميناء كوبه  هو ميناء في مدينة كوبه، محافظة هيوغو، اليابان.

تبلغ مساحة الميناء 3.89 كم مربع.

خدمات نقل المسافرين
 بوسان، كوريا الجنوبية : رحلتين أسبوعيا
 شانغهاي، الصين : رحلة أسبوعيا
 تيانجين، الصين : مرة أسبوعيا.

مراجع

اقتصاد اليابان
مبان ومنشآت في كوبه
موانئ ومرافئ اليابان

النقل في محافظة هيوغو

ميناء كوبه


A lista de navios ativos da Marinha do Chile é uma lista dos navios que estão atualmente em serviço na Marinha do Chile. A Marinha possui várias unidades navais que lhe permitem oferecer ao Estado chileno uma potência naval e um serviço marítimo efetivo, para salvaguardar a soberania e integridade territorial, manter a segurança da nação e apoiar os interesses nacionais em qualquer lugar.

Submarinos

Fragatas

Barco de mísseis

Navios de patrulha

Ver também

 Armada do Chile
 Forças armadas do Chile
!Artigos novos
Armada do Chile
Listas de navios
Marinha do Chile

Lista de embarcações ativas da Marinha do Chile


Veljko Vučetić (12. lipnja 1930. – 9. veljače 1999.),  hrvatski pjesnik i prozaik.

Životopis
Rodio se je 1930. godine.

Za Vučetića vrijedi pravilo koje se ponovilo za skupinu hrvatskih književnika koji su iz Splita — počevši u njemu književno djelovati, objavivši prve zbirke ili tek gradeći osnove za početke u većem središtu — otišli, iselili (primjer poznatih) Drago Ivanišević, Šime Vučetić, Olinko Delorko, Marin Franičević, Augustin Stipčević, Ante Nizeteo, Jure Kaštelan, Josip Kirigin, Josip Pupačić, Nikola Milićević, Vesna Parun, Mirko Rogošić, Toma Podrug, Danijel Dragojević, Mate Ganza, Zvonimir Mrkonjić, Igor Zidić, Tonko Maroević, Drago Štambuk... Naime, ni njima ni drugovima po peru, prozaicima, dramatičarima, kritičarima Split nije bio ukleto mjesto — znali su mu se često navraćati i osobno i opusom. No, Split ih naprosto nije znao i nije imao čime zadržati ni pružiti više da bi postali ono što su postali — ugledni dio ovostoljetne hrvatske književnosti, jer Split u svom rastu sve rješavao, samo ne svoju duhovnu i humanističku »infrastrukturu«, humanističke studije i humanističke ustanove koji bi im pružili znanje i omogućili trajniju radnu i kreativnu destinaciju.

Pjesme objavio u raznim časopisima: Ognjište, Mogućnosti i dr.
Sudionik hrvatskih pjesničkih susreta Dobrojutro, more u Podstrani 2003. godine.
Zastupljen u zbornicima i antologijama:
 Grad na kamenu, zbornik poezije o Klisu, priredio Petar Vulić
 Hrvatska uskrsna lirika, priredio Božidar Petrač
 Ruža, ruže, ruži --- : ruža u hrvatskome pjesništvu, od početaka do danas, sastavljača Ivana Grljušića
 Svit se konča : antologija hrvatskoga pjesništva od početaka do danas, sastavljača Ivana Grljušića
 Splite moj, poezije o Splitu, u izboru Anatolija Kudrjavceva

Ivan Bošković je na komemoraciji Vučetiću za Vučetića rekao da se "ističe meditacijom prožetošću i mističnom obojenošću svoga opusa", jer je bio "praktični katolički vjernik" i "duboki mistik, sklon meditaciji i kontemplaciji". Ocijenio ga je trajnom, nezaobilaznom i iznimnom pojavu u splitskom životu druge polovice 20. stoljeća, kako temama svog opusa, tako i po činjenici da je uglavnom sam bio urednik, izdavač i prodavač svojih djela i časopisa, a bit će zapamćen i kao bohem u najplemenitijem smislu te riječi. Bošković je napomenuo da književna kritika je za njegova života tu i tamo ponekad se sjetila pohvalno izraziti o Vučetiću, ali tek nakon njegove smrti bit će moguće izreći potpuniju, mjerodavnu ocjenu i odrediti mu mjesto u hrvatskoj književnosti. Josip Botteri Dini opisao je Vučetića kao "umjetnika snažne i duboke vjere s jasnom sakralnom odrednicom u svom djelu".

2017. godine zbirku njegovih tekstova Pjesnik i mistik priredili su Hrvoje Čulić i Biserka Goleš Glasnović.

Djela
Objavio je knjige:
 Crtice i prikazi, 1962.
 Kamporska zvona, 1962.
 Komorni stavci, 1966.
 Anđeo tame, meditacije, 1968.
 Meditacije, 1970.
 Antička tragedija i film, 1971.
 Kliške elegije, 1973.
 Pohvala jastvu, 1977.
 Misli, 1978.
 Apokalipsa jedne duše, 1980.
 Girlanda, 1982.
 Pupoljak crnih latica, 1987.
 Noćno nebo, 1989.

Urednik Svačića, zbornika Zajednice samostalnih pisaca Tin.

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski pjesnici
Hrvatski književnici

Veljko Vučetić


The Tour de France is an annual multiple stage bicycle race primarily held in France.

Tour de France may also refer to:

Sport
 Tour de France Femmes, women's road cycling multi-stage tour
 Tour de France à la voile, sailing
 Tour de France Automobile, rally

Other uses
 Compagnons du Tour de France, French journeymen's fraternity of medieval origin
 Charles IX's grand tour of France, a royal tour by Charles IX of the Kingdom of France from 1564 to 1566
 Tour de France Soundtracks, a 2003 music album by Kraftwerk, remastered in 2009 and retitled Tour de France
 "Tour de France" (song), a 1983 and 1999 single also by Kraftwerk
 Tour de France (video game series) based on the cycle race
 Tour de France (film), a 2016 French film

See also
 Tour France, a residential skyscraper in La Défense, west of Paris, France
 Tours, France, city in central France
 Le Tour de la France par deux enfants, 1877 didactic children's novel
 A Little Tour in France, 1884 book of travel writing by Henry James
 Le Tour de France 88, 1988 album by France Gall
 La Course by Le Tour de France, single stage classic, women's road cycling race
 France national rugby union team tours

Tour de France (disambiguation)


Antonio Ciseri () a fost un pictor elvețiano-italian.

Biografie
Ciseri a fost fiul lui Giovan Francesco, un pictor decorator, și a Caterinei născută Materni, căsătorită, Cesira Bianchini, născută în Ticino.

În 1833 s-a mutat la Florența, unde a studiat cu Niccola și Pietro Benvenuti, la Accademia di Belle Arti Benvenuti.

Ciseri a creat o serie de opere comandate pentru biserici italiene și elvețiene. Mai mult decât atât, el a pictat un mare număr de portrete, de exemplu a lui Bianchini (un dar pentru socrul său).

În anul 1853 și-a deschis propria școală de pictură. Elevii săi au fost printre alții Silvestro Lega (1826-1895), Niccolò Cannicci (1846-1906),Girolamo Nerli  (1860-1926) și Raffaello Sorbi (1844-1931). Egisto Sarri (1837-1901) este considerat cel mai bun elev al sau.

În 1852 Ciseria fost numit profesor de învățământ superior.

Din cauza taxelor fiscale mari din Ticino, Ciseri și-a depus în 1877, ererea sa pentru cetățenia italiană.

El a fost căsătorit cu Cesira Bianchini, fiica lui Gaetano. Ciseri a murit în vârstă de 70 de ani, și a fost îngropat în biserica florentină Basilica di San Miniato al Monte.

Galerie

Legături externe

Pictori italieni
Nașteri în 1821
Decese în 1891

Antonio Ciseri


Onthophagus sceptrifer é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1924.

Referências

Ligações externas

sceptrifer
Coleópteros descritos em 1924

Onthophagus sceptrifer


An Pitcairnia venezuelana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Julian Alfred Steyermark. An Pitcairnia venezuelana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia venezuelana


1928 ගිම්හාන ඔලිම්පික්, නිල වශයෙන් Games of the IX olympiad යනු 1928 වසරේ දී නෙදර්ලන්තයේ ඇම්ස්ටර්ඩෑම් හි පැවති 9 වන නූතන ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලයි. තරගාවලිය විවෘත කරන ලද්දේ නෙදාර්ලන්ත රාජධානියේ රැජින වූ විල්හෙල්මිනා රැජිනගේ නියෝජිතයා වූ හෙන්ඩ්රික් කුමරු විසිනි. එවකට IOC සභාපතිත්වය දරනු ලැබුවේ හෙන්රි ඩි බයිලට්-ලටුවර් විසිනි.

ප්‍රථම වරට දින 16 ක කාල රාමුවක් තුළ ගිම්හාන ඔලිම්පික් තරගාවලි පැවැත්වීම ආරම්භ කරන ලද්දේ මෙම ඔලිම්පික් උළෙලේදි යි. මිට පෙර ඔලිම්පික් තරගාවලි මාස ගණනක් තිස්සේ පවත්වන ලදී. පළමුවරට "ගිම්හාන ඔලිම්පික්" ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ ක්‍රීඩා උළෙල වූයේ ද මෙයයි.

ඔලිම්පික් පහන පළමුවරට හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ මෙම ක්‍රීඩා උළෙලේදි ය. නමුත් ඔලිම්පික් පන්දම හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ 1936 ගිම්හාන ඔලිම්පික් වල දී ය. එමෙන්ම නූතන ඔලිම්පික් තුළ අද දක්වාම පවතින සම්ප්‍රදායයක් වන, සමාරම්භක උත්සවයේ දී ග්‍රීසිය පෙරටු කර ගනිමින් ක්‍රීඩක කණ්ඩායම් ක්‍රීඩා පිටියට ඇතුළුවීම සහ සත්කාරක රටේ ක්‍රීඩක කණ්ඩායම අවසානයට ක්‍රීඩා පිටියට ඇතුළුවීම  පළමුවරට සිදු කරනු ලැබුවේ ද මෙම ක්‍රීඩා උළෙලේදීය.

10,000m දිවීමේ තරගය ජය ගත් ෆින්ලන්තයේ පාවෝ නුර්මි සිය 9 වන ඔලිම්පික් රන් පදක්කම දිනා ගත්තේය. 1920 සහ 1924 ඔලිම්පික් තරගාවලි වලට සහභාගී වීම තහනම් කරනු ලැබූ ජර්මනිය 1912න් පසු ප්‍රථම වතාවට ඔලිම්පික් සඳහා සහභාගී වූයේ මෙම තරගාවලියට වූ අතර ඇය පදක්කම් සටහනේ දෙවන ස්ථානය දිනා ගැනීමට සමත් වූවාය.

ඔලිම්පික්

1928 ගිම්හාන ඔලිම්පික්


Apokrin bezler; salgılama sırasında hücrelerinden bir miktarda sitoplazma (yaklaşık 2/3'ü kadar) ve bazı parçalar kopararak salgı üreten hücrelerin oluşturduğu bezlerdir.

Hücre, kopan kısımlarını onararak yeniden salgı yapacak duruma gelir. Salgıları yapışkan, bulanık ve yoğun kokuludur. Bu nedenle Koku Bezleri de denilir. Genellikle ergenlikte salgı yapmaya başlarlar. Bu salgının yapıldığı yerlerde mikroorganizmaların üremesi olağandır. Kulak kiri oluşturan bezler, göz kapağındaki Moll bezleri, koltukaltı, kasık, meme başı, anüs çevresinde bulunan bezler bu tiptedir.

Ayrıca bakınız

 Dış salgı bezleri
 Merokrin bezler
 Holokrin bezler

Bezler

Apokrin bezler


Woman's Hour is a radio magazine programme broadcast in the United Kingdom on the BBC Light Programme, BBC Radio 2, and later BBC Radio 4. It has been on the air since 1946.

History
The first BBC programme for women was the programme called "Women's Hour", which was first broadcast on the 2nd of May 1923. The BBC was then a brand new organisation, just a few months old, grappling with the sorts of programmes that might appeal to its small but growing audience. With married women firmly based in the home, either through convention or because of marriage bars, the BBC would have been aware of this captive daytime audience. The person brought in to oversee Women's Hour was Mrs Ella Fitzgerald, a former Fleet Street journalist, and the inaugural programme included two talks, one on 'The Adoption of Babies' given by Princess Alice the Duchess of Athlone, the other on 'Fashions' by the esteemed couturier, Lady Duff Gordon.

Broadcast six days a week, initially at 5pm, Women's Hour encompassed topics such as cookery, infant welfare, poultry keeping, tennis, beauty culture, electricity in the home, society gossip and gardening. In many ways, it replicated the sorts of items that were then found in the women's pages of newspapers and Ella Fitzgerald often drew on her journalist friends to write and present talks. So, for example, regular 'Kitchen Conversations' were given by the famous cookery writer Mrs CS Peel while Edith Shackleton spoke about journalism as a potential career for women. There was also space for political talks. The former suffragist, Lady Emmott, who sat on a number of local government committees, spoke on 'How Local Government affects the Home'; Alderman Miss Smee, who chaired Acton Council's Public Health Committee gave a talk on 'Women and Public Health' and Lettice Fisher, the founder of the National Council for the Unmarried Mother and her Child, talked about 'Education'.

The talks were broadcast from the BBC's first purpose-built studio at Savoy Hill, just off the Strand in London, where the organisation was based for its first ten years. It would have been quite a daunting process. Speakers would have waited outside the large curtain-draped space, clutching their scripts. When the time came to deliver their talk, they would then have stood before a large box-like structure – the microphone – where they would have been given a cue to start. It was then just a matter of continuing on until finished, hopeful that they hadn't spoken too slowly or too fast or made too many mistakes. In the absence of any recordings, it's not possible to know what these talks would have sounded like, but reception on rudimentary wireless sets would have been very poor. It's also impossible to know who would have been tuning-in to the programme in these very early days, but most probably they were the wives and mothers of radio enthusiasts who, evidence suggests, were overwhelmingly male.

Things would change for Women's Hour in December 1923, with the establishment of a Women's Advisory Committee to oversee the running of the programme. Amongst the prestigious membership were the Chairman of the National Federation of Women's Institutes, Lady Denman; the actress Dorothea Baird; the physician Dr Elizabeth Sloan Chesser and the Secretary of the Women's Amateur Athletics Association, Mrs Violet Cambridge. The first full meeting, in January 1924, raised questions about the sorts of talks that should be included in Women's Hour and also the time of day that it was broadcast. It was decided that two members of the Committee, Mrs Hardman Earle (who had worked for the Ministry of Food and Public Kitchens during the First World War) and Evelyn Gates (who was Editor-in-Chief of The Women's Yearbook) should appear on the following Saturday's programme to canvas listener views. The case for practical domestic talks was put forward by Mrs Hardman Earle while Evelyn Gates championed the case for lighter, escapist talks and listeners were also asked about when they could best tune-in.

The results of the 'plebiscite', as it was termed, were discussed at the February meeting of the Women's Advisory Committee. With the majority of the letters received (326 in all) voting for leisure rather than domestic talks, it was agreed that these should feature more prominently in the programme, which would be moved to a new time of 4pm. Writing about the change in the BBC listings periodical Radio Times, Ella Fitzgerald explained how 'a tour of Constantinople' was substituted for 'the cure of constipation' while 'talks on the English country-side' replaced those about 'stocking the kitchen cupboard'. The decision was also taken at the meeting to abolish the name Women's Hour; in future Radio Times would simply state that 'talks of general interest but with particular appeal to women' would be placed either side of the afternoon concert.

Created by Norman Collins and originally presented by Alan Ivimey, Woman's Hour was first broadcast on 7 October 1946 on the BBC's Light Programme. Janet Quigley, who was also involved with the birth of the UK radio programme Today, has been credited with "virtually creating" the programme.

The programme was transferred to its current home in 1973. Over the years it has been presented by Mary Hill (19461963), Joan Griffiths (19471949), Olive Shapley (19491953), Jean Metcalfe (19501968), Violet Carson (19521956), Marjorie Anderson (19581972), Teresa McGonagle (19581976), Judith Chalmers (19661970), Sue MacGregor (19721987), Jenni Murray (1987–2020), Martha Kearney (1998 to March 2007), and Jane Garvey (8 October 2007 to December 2020). Fill-in presenters have included Andrea Catherwood, Sangita Myska, Sheila McClennon, Carolyn Quinn, Jane Little, Ritula Shah, Oona King, and Amanda Platell. In September 2020 it was announced that Emma Barnett would become the lead presenter of Woman's Hour after the retirement of Jenni Murray, who presented her final edition on 1 October 2020. Barnett, who had been a fill-in presenter a number of times previously, became the youngest woman to regularly present the programme in January 2021. Anita Rani became the successor to Garvey as the second presenter in the same month.

In the early years the topics for the programme were arranged well in advance and printed in the Radio Times but by the 1980s there was a change to greater topicality. Clare Selerie-Gray became the producer in 1987 and steered the programme away from its tendency to include merely whimsical topics and ensured that the books read in the last section were more relevant to women's lives rather than ordinary novels. She responded to criticism that the programme was too feminist by asserting that it avoided "Spare Rib didactics" but that a feminist influence on the people who made it had occurred.

On 31 December 2004, the show became Man's Hour for one day only, on which it was presented by Channel 4 News anchor Jon Snow. On 18 July 2010, after 64 years of Woman's Hour, the BBC began broadcasting a full series called Men's Hour on BBC Radio 5 Live, presented by Tim Samuels.

For one week in April 2014, the programme was guest edited by J. K. Rowling, Kelly Holmes, Naomi Alderman, Doreen Lawrence and Lauren Laverne. It was the first time the programme had a guest editor since its initial decade of broadcast. In September 2015, the programme hosted "Woman's Hour Takeover" with a week of guest editors, including Kim Cattrall, Nimko Ali, Rachel Treweek, Michelle Mone and Jacqueline Wilson.

Late Night Woman's Hour, a spinoff series, was launched in 2015, presented by Lauren Laverne. The series is broadcast in an 11pm timeslot and each episode takes a single topic for discussion.
The lateness of the broadcast allows for more freedom to handle topics considered unsuitable for the morning broadcast.

The programme has an annual "power list" of highly achieving women. The annual power list is determined by a panel of judges.

On 18 March 2011, Woman's Hour was the first live broadcast from the new dock10 studios at Media City in Salford.

In October 2016, it was recorded that the programme has 3.7 million listeners weekly and is the second most popular daily podcast across BBC Radio. A quarter of its audience were reported to be under 35 and 40% male. In 2013, the programme had 3.9 million listeners, 14% of whom were men. In 2006 it had 2.7 million listeners.

Format
The bulk of the programme has always consisted of reports, interviews and debates on health, education, cultural and political topics aimed at women and mothers. However, until 2021 these occupied only the first 45 minutes of the hour. The final 15 minutes consisted of more lightweight entertainment, usually fiction, still broadly directed at women. Prior to 1998, this slot featured readings. From 1998 to 2021 it featured short-run drama serials, known initially as Woman's Hour Drama and later as 15 Minute Drama. One of the most popular of these was the recurring Ladies of Letters serial, starring Prunella Scales and Patricia Routledge. The drama slot was dropped in 2021, since when the full hour of Woman's Hour has been given over to reports and interviews etc.

Schedule
Woman's Hour has been broadcast at 10am Monday to Friday since James Boyle's revision of the Radio 4 schedules in April 1998.  Between September 1991 and April 1998 it was broadcast at 10:30am, having previously gone out for many years in an early afternoon slot (2pm).  The programme's move to a morning slot was unpopular among some listeners who, for family or other reasons, work only in the morning. Michael Green, the then controller of Radio 4, made his decision the previous year and considered the elimination of the programme title. Weekend Woman's Hour is broadcast on Saturday afternoons at 4pm, features highlights of the previous week introduced by one of the presenters and lasts almost an hour. Additionally, episodes are made available as a podcast following the broadcast of each programme.

Music
In its earlier years, it used a variety of popular light classics as signature tunes, including such pieces as H. Elliott-Smith's Wanderlust (Waltz), Anthony Collins' Vanity Fair, and the lively Overture from Gabriel Fauré's Masques et Bergamasques.  From the early 1970s, specially composed pieces were used, several of which were provided by the BBC Radiophonic Workshop.

There is also a band called Woman's Hour, based in the UK and signed to the record label Secretly Canadian, who took their name from the radio show.

Controversies

Breach of BBC impartiality rules
A listener complained about the 1 October 2018, edition of Woman's Hour, which featured an item discussing the nomination of Judge Brett Kavanaugh to the US Supreme Court.  The feature included an interview with a law professor who had worked with Anita Hill, in her pursuit of a sexual harassment complaint against an earlier nominee, Judge Clarence Thomas. The listener believed that allusions to the earlier case were immaterial and prejudicial, that the selection of interviewee was biased, and that presenter Jane Garvey had expressed her personal view on a controversial topic.

The BBC Executive Complaints Unit partially upheld the listener's complaint, stating that Garvey gave the impression of sympathising with the interviewee's viewpoint, and "did not challenge the interviewee in a manner which would have ensured due impartiality". As a result, the Woman's Hour team and production staff attended a briefing on impartiality.

Sinead O'Connor
In 2021 Emma Barnett interviewed Sinéad O'Connor on Woman's Hour, during which Barnett mentioned a recent comment by a music critic referring to O'Connor as "the crazy woman in pop's attic". O'Connor felt that bringing this up was "unnecessary and hurtful". The interview prompted O'Connor to announce she was quitting music, though she later retracted this, stating that Barnett had been to blame:

Feminism
Woman's Hour presenter Jenni Murray is a former patron of the charity Women's Aid and is president of the Fawcett Society.

In April 2014, Radio 4's Roger Bolton noted on the BBC's Feedback Blog: "As you well know BBC programmes are supposed to be impartial but I'm not sure if that can be said of Woman's Hour, at least when it comes to feminism. Woman's Hour is in fact a powerful advocate for women's empowerment and this week as part of that campaign it produced its second power list."

Awards and nominations

See also
Late Night Woman's Hour
Woman's Hour Drama

References

External links

BBC Light Programme programmes
BBC Radio 2 programmes
BBC Radio 4 programmes
Women's mass media
Women in the United Kingdom
1946 radio programme debuts

Woman's Hour


Anne Honoré Østergaard (født 24. januar 1981 i Aalborg) er en dansk politiker der er medlem af Folketinget for Venstre.

Østergaard har siddet i byrådet for Aalborg Kommune siden 2014.

Henvisninger

Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Tidligere folketingsmedlemmer fra Venstre

Anne Honoré Østergaard


King Swope (* 10. August 1893 in Danville, Kentucky; † 23. April 1961 in Lexington, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1919 und 1921 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
King Swope besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat sowie das Centre College in Danville, das er im Jahr 1914 absolvierte. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Kentucky und seiner 1915 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in  Lexington in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Ersten Weltkrieges war er Hauptmann in einer Infanterieeinheit der United States Army.

Politisch war Swope Mitglied der Republikanischen Partei. Nach dem Tod des Abgeordneten Harvey Helm wurde er bei der fälligen Nachwahl für den achten Sitz von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 1. August 1919 sein neues Mandat antrat. Da er bei den regulären Wahlen des Jahres 1920 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. März 1921 nur die Legislaturperiode seines Vorgängers beenden. In dieser Zeit wurde der 19. Verfassungszusatz ratifiziert, der die bundesweite Einführung des Frauenwahlrechts  gesetzlich vorschrieb.

Nach seiner Zeit im Kongress praktizierte Swope zunächst wieder als Anwalt. Zwischen 1928 und 1931 war er regionaler Parteivorsitzender der Republikaner im Fayette County. Von 1931 bis 1940 fungierte Swope als Richter im 22. Gerichtsbezirk von Kentucky. Zur gleichen Zeit gehörte er dem juristischen Rat (Judicial Council) seines Staates an. In den Jahren 1935 und 1939 kandidierte er jeweils erfolglos für das Amt des Gouverneurs von Kentucky. Zwischen 1936 und 1944 war er Delegierter zu den jeweiligen Republican National Conventions. Im Jahr 1936 leitete er den regionalen republikanischen Parteitag in Kentucky.

King Swope starb am 23. April 1961 in Lexington und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (Kentucky)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1893
Gestorben 1961
Mann

King Swope


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Hubovo enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Hubovo im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Hubovo


Terabayt, dijital bilgide kullanılan bayt biriminin bir katsayıdır. Ön ek olan tera, 1000'in dördüncü kuvvetini temsil eder ve SI birim sisteminde 1012 anlamına gelir, ve bu nedenle bir terabayt bir trilyon bayttır. Terabaytın kısaltması TB olarak kullanılır.

1 TB =  =  = .

İlgili bir birim olan, tebibayt (TiB), ikili sayı sistemini kullanır ve 1024'ün dördüncü kuvvetini temsil eder. Bir terabayt ikili sayı sisteminde 0.910 tebibayta veya 931 gibibayta eşdeğerdir.

Bilgisayar birimleri
Bilgisayar belleği

Terabayt


La Primera División de Egipto 1948/49 de Egipto comenzó el 22 de octubre de 1948. Al-Ahly se coronó campeón por primera vez en su historia.

Clasificación final

 (C)= Champions, Pld = Matches played; W = Matches won; D = Matches drawn; L = Matches lost; F = Goals for; A = Goals against; ± = Goal difference; Pts = Points Source: .

Goleadores del torneo

Enlaces externos
 all about Egyptian football
 ALL ABOUT EGYTIAN PLAYERS
  best site about egyptianfootball
 RSSSF
 RSSSF competition history
  Egyptian Premier League schedule, match results, and match downloads

Temporada 2008/09 (Egipto)

Primera División de Egipto 1948-49


La Saxifrage de Séguier (Saxifraga seguieri) est une espèce de plantes vivaces de la famille des Saxifragacées. Elle doit son nom au botaniste français Jean-François Séguier (1703-1784) qui la décrit : .

Description

Cette plante vivace atteint une hauteur de 2 à 6 centimètres ; elle pousse en gazon ou en coussinets plats. Les feuilles en rosette sont longues de 5 à 30 millimètres, larges de 1 à 4 millimètres, lancéolées, vert foncé. La floraison a lieu de juillet à août.

Distribution

La saxifrage de Seguier se rencontre dans les Alpes, sur des éboulis siliceux et calcaires et dans des combes à neige, à des altitudes de  à . Il pousse entre  et  en Valais, entre  et  au Tessin, entre  et  dans les Grisons, entre  et  d'altitude dans l'ouest du Tyrol ; il atteint  d'altitude au Piz Linard et  au mont Vélan.

Références

Liens externes

+
Espèce de Saxifragaceae (nom vernaculaire)
Dicotylédone d'Europe
Flore des Alpes

Saxifrage de Séguier


Exotismul (de la "exotic") este o tendință în arta și design-ul european, influențată de anumite civilizații sau grupuri etnice de la sfârșitul secolului al XIX-lea. Stimulat inițial de comerțul cu țările din Orient în secolele al XVI-lea și al XVII-lea, interesul europenilor pentru arta neoccidentală a devenit din ce în ce mai puternic ca urmare a colonialismului european. Așa-numita artă "orientală" emana de la un tip de fantezie primitivă existent în societatea occidentală și reflecta gusturile tot mai exotice ale Europei.

Influența exotismului poate fi observată în numeroase genuri culturale ale acestei perioade, în special în muzică, pictură și artă decorativă. Exotismul muzical este un gen în care ritmurile, melodiile sau instrumentația sunt concepute pentru a evoca atmosfera teritoriilor îndepărtate sau a vremurilor antice (de exemplu, Daphnis et Chloé și Tzigane for Violin and Orchestra ale lui Ravel, Syrinx for Flute Solo a lui Debussy sau Capriccio espagnol al lui Rimski-Korsakov). În afară de reprezentarea unor subiecți de origine orientală în pictura din secolul al XIX-lea, exotismul în artele decorative era asociat cu fantezia opulenței.

Exotismul este, prin definiție, este "farmecul necunoscutului". Cercetătorul Alden Jones definește exotismul în artă și literatură ca o reprezentare a unei culturi pentru plăcerea reprezentanților altei culturi. Studiul "Essay on Exoticism" al lui Victor Segalen argumentează că exotismul s-a născut în epoca imperialismului, având valori estetice și ontologice și fiind folosit pentru a descoperi o deosebire culturală semnificativă. Un reprezentant important și arhetipal al exotismului este artistul și scriitorul Paul Gauguin, ale cărui reprezentări vizuale ale oamenilor și peisajelor din Tahiti erau adresate publicului francez. În timp ce exotismul este strâns legat de orientalism, el nu este o mișcare asociată în mod necesar cu o anumită perioadă de timp sau cultură. Exotismul poate lua forma primitivismului, etnocentrismului sau umanismului.

Note

Bibliografie
 George Rousseau and Roy Porter (1990). Exoticism in the Enlightenment (Manchester: Manchester University Press).  ISBN 0-567-09330-1
 The Smart Set: Alden Jones on Teaching Exoticism on Semester at Sea
 Segalen, Victor. Essay on Exoticism: An Aesthetics of Diversity. Trad. Yaël Rachel Schlick. Durham: Duke University Press, 2002.

Legături externe
 Exoticism in Decorative Arts
 Exoticism in Tang
 Exoticism in the Literature of 1930s

Mișcări și genuri artistice

Exotism


Dos Caminos Sport Club, luego de cuatro subcampeonatos consecutivos, subió a lo más alto del podio en 1936 para su primer título de campeón. Aparte del equipo mirandino, participaron: Deportivo Venezuela, Centro Atlético y Litoral OSP (La Guaira). En el partido que definió el campeonato, Dos Caminos goleó 3-0 a Centro Atlético en el estadio de San Agustín, en el que ya se empezaba a ver publicidad: "Bandera Roja... el cigarrillo más popular". 1936 fue un año importante para el fútbol venezolano debido a que por decreto presidencial se ordenó la construcción del estadio Nacional de El Paraíso, en Caracas, posteriormente llamado estadio Brígido Iriarte.

Dos Caminos Sport Club
Campeón título

Referencias
 Eliézer Pérez / www.futboldevenezuela.com.ve
 Libro Caracas y su fútbol de antaño, Napoleón Arráiz "El Hermanito", 1971.
 Revista Élite

1936
Fútbol en Venezuela en 1936

Campeonato de Primera División 1936 (Venezuela)


Live at the Royal Albert Hall foi o primeiro álbum ao vivo da cantora escocesa Emeli Sandé. O álbum foi lançado em 18 de fevereiro de 2013. O álbum contém o show filmado no Royal Albert Hall de Londres em 11 de novembro de 2012. O conjunto inclui canções de sucesso de Emeli e músicas do seu álbum de estréia que foi número um em vendas, Our Version of Events. O set também inclui um cover de um dos ídolos de Sandé, Nina Simone, além de duas novas músicas, "Enough" e "Pluto". Professor Green fez uma breve aparição durante " Read All About It, Pt. III " e Labrinth e Sandé tocaram "Beneath Your Beautiful" durante o bis.

O álbum foi lançado em CD, DVD e também em download digital.

Lista de músicas

Desempenho

Weekly charts

Year-end charts

Histórico de lançamentos

Álbuns ao vivo da Capitol Records
Álbuns ao vivo de 2013

Live at the Royal Albert Hall (álbum de Emeli Sandé)


Rúben Mariano da Rocha (? — ?) foi um juiz de direito e político brasileiro.

Biografia
Foi intendente de São Lourenço do Sul de 15 de novembro de 1920 até 15 de novembro de 1924, após ter sido intendente, seguiu para São Luiz Gonzaga (que na época se chamava São Luiz das Missões), onde exerceu o cargo de juiz de direito da Comarca de São Luiz das Missões.Também foi juiz substituto federal da Seção de São Paulo e em 1939 escreveu o livro Pratica do Registro Torrens.

Intendente de São Lourenço do Sul
Foi intendente de São Lourenço do Sul, na sua gestão foi assinado um contrato com a Companhia Riograndense de Telefones, estendendo linhas telefônicas para a Boa Vista (6º Distrito) e outros distritos de São Lourenço do Sul.

Prefeitos de São Lourenço do Sul

Rúben Mariano da Rocha


Jean-Guillaume Bruguière (* 1749 oder 1750 in Montpellier; † Oktober 1798 in Ancona in Italien) war ein französischer Arzt, Naturforscher, Diplomat und Entdeckungsreisender. Sein offizielles botanisches Autorenkürzel lautet "Brug."

Leben und Wirken
Als Sohn eines Chirurgen studierte er zunächst Medizin und beschloss das Studium im Jahre 1770 mit einer Promotion, wandte sich dann aber in Paris der Botanik und der Zoologie zu.
Seine erste Forschungsreise unternahm er mit Yves Joseph de Kerguelen de Trémarec auf dessen zweiter Expedition zu den Kerguelen-Inseln im Jahre 1773. Unter der Regentschaft von Louis XV plante man die Erkundung der Ozeane der Südhalbkugel.

Zurück in Montpellier wurde er zum Mitglied der botanischen Sektion der Société des Sciences et Belles-Lettres ernannt. Er beschäftigte sich mit Fossilienfunden aus dem Steinkohleabbau seiner Region, studierte Weichtiere (Mollusken) und schrieb den ersten Band der Naturgeschichte in der großen französischen "Tableau Encyclopédique et Méthodique des trois Règnes de la Nature: vers, coquilles, mollusques et polypes divers" (1751–1772). Das Werk erschien im Jahre 1788 in Paris bei dem Verleger Charles-Joseph Panckoucke.
Im Jahre 1787 wurde er für die Position des Botanikers in Saint-Domingue nominiert, jedoch nicht berücksichtigt. Bruguière war mit dem Entomologen Guillaume-Antoine Olivier sowie mit Jean-Baptiste Lamarck befreundet, mit denen er im Jahr 1792 das  "Journal d'Histoire Naturelle" begründete.

Olivier, der mit dem Ziel, naturgeschichtliche Objekte zu sammeln, eine Expedition in den Vorderen Orient (1792–1798) plante, bot Brugiere die Teilnahme an. 1790 brachen sie auf. Zunächst trafen sie in Istanbul ein, reisten dann aber nach Griechenland und Ägypten. Von dort führte die Reise weiter nach Bagdad, Kermānschāh und nach Teheran. Hier übernahm Bruguière konsularische Tätigkeiten im neu geschaffenen französisch-persischen Bündnis (siehe auch Franko-Persische Allianz), erkrankte dann aber schwer. Im Jahr 1792 besuchte er, trotz seines schlechten Gesundheitszustandes, zusammen mit Guillaume-Antoine Olivier Griechenland und einige griechischen Inseln (Zypern, Kreta (1. August 1794 - 29. Oktober 1794), Santorin, Korfu) und den Nahen Osten und starb auf der Rückreise nach Frankreich.

Obwohl sein Interesse in erster Linie Weichtieren und anderen wirbellosen Tiere galt, sammelte er auch während der gesamten Reise Pflanzen.

Er beschrieb verschiedene Taxa in seinem mitverfassten Buch "Tableau encyclopédique et methodique", das lange nach seinem Tode in drei Bänden im Jahre 1827 veröffentlicht wurde.

Er arbeitete auch an einer Naturgeschichte der Würmer (was nach damaligem Gebrauch auch andere Wirbellose umfasste) mit dem Titel Histoire Naturelle des Vers. Vol. 1 (1792) in der Reihe Encyclopedia méthodique, kam aber nur bis zum Buchstaben "C". Christian Hee Hwass (1731–1803) setzte seine Arbeit daran fort. Von Hwass stammen darin auch im Wesentlichen die Artikel über Conchylien. Seine Arbeiten wurden von Georges Cuvier anerkannt.

Ehrungen
Die Gattung Bruguiera ein Mangrovenbaum aus der Familie der Rhizophoraceae wurde von Jean-Baptiste de Lamarck nach ihm benannt. Entsprechendes gilt seit 2014 auch für den Bruguière Peak, einen Berg im Ellsworthland in Antarktika.

Schriften
 Histoire Naturelle des Vers. Encyclopédique Méthodique, Paris 1789.
 Tableau Encyclopédique et Méthodique des Trois Règnes de la Nature. Contenant l'Helminthologie, ou les Vers Infusoires, les Vers Intestins, les Vers Mollusques, etc, Paris 1791.
 Histoire Naturelle des Vers. (1792)
 Tableau Encyclopédique et Méthodique des Trois Règnes de la Nature. Dix Neuvieme Partie, Paris 1797.
 Tableau Encyclopédique et Méthodique des trois Règnes de la Nature : vers, coquilles, mollusques et polypes divers, posthum (1827).

Literatur
 Jean Théodoridès: Jean-Guillaume Bruguiere (1749–1797) et Guillaume-Antoine Olivier (1756–1814), médecins, naturalistes et voyageurs. Gauthier-Villars, Paris 1962.
 Eintrag Jean-Guillaume Bruguière in: David M. Damkaer: The Copepodologist's Cabinet: A Biographical and Bibliographical History. Memoirs of the American Philosophical Society. (2002), S. 104ff. ISBN 978-0-8716-9240-5 (englisch).
 Martin J. S. Rudwick: Bursting the limits of time: the reconstruction of geohistory in the age of revolution. The University of Chicago Press, Chicago / London 2005, S. 257–258.

Weblinks

 France savante. Kurzbiographie in französischer Sprache

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Naturforscher
Namensgeber für eine Pflanzengattung
Botaniker (18. Jahrhundert)
Enzyklopädist
Naturaliensammler
Franzose
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben 1798
Mann

Jean-Guillaume Bruguière