Der E. Reinhold Verlag war die erste freie Verlagsgründung Altenburgs in der Tauwetter-Periode der Wendezeit. Seit dieser Zeit ist er der führende Verlag auf dem Gebiet der altenburgischen Regionalliteratur. Mittlerweile haben verstärkt mitteldeutsche Thematiken Einzug ins Verlagsprogramm gehalten. So gibt der Verlag die Neue Folge der Arbeitshefte des Thüringischen Landesamtes für Denkmalpflege und Archäologie heraus und kooperiert mit weiteren Partnern wie dem Landratsamt Altenburg, der Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen, dem Mitteldeutschen Rundfunk, der Thüringen Tourismus GmbH oder der Geschichts- und Altertumsforschenden Gesellschaft des Osterlandes.

Verlagsgeschichte
Am 26. Januar 1990 gründete Eckhart Reinhold (1951–2005), der zuvor lange Zeit als Lektor beim Urania Verlag Leipzig gearbeitet hatte, in seiner Heimatstadt Altenburg seinen eigenen Verlag, den E. Reinhold Verlag. Wie so viele andere Entwicklungen in der Tauwetter-Periode der Wendezeit war auch diese Gründung erst unter den sich verändernden politischen Bedingungen möglich geworden – es war das erste freie Verlagsunternehmen im damaligen Bezirk Leipzig, das unter den neuen politischen Rahmenbedingungen entstand.

Zunächst war der Verlag ausschließlich für die Herausgabe des Altenburger Wochenblattes, der ersten unabhängigen Zeitung der Stadt nach dem Zweiten Weltkrieg, gedacht gewesen, aber bald begann Eckhart Reinhold auch mit der Herausgabe von Büchern. Altenburgische Regionalliteratur war in der DDR-Zeit nur in geringem Maße publiziert worden, und so trafen eine große Materialfülle und ein genauso großer Lesehunger aufeinander. Mit dem Altenburger Geschichts- und Hauskalender belebten Eckhart Reinhold und die Geschichts- und Altertumsforschende Gesellschaft des Osterlandes zu Altenburg e. V. ein traditionsreiches Jahrbuch für das Altenburger Land neu – der erste Jahrgang konnte für 1646 nachgewiesen werden, der erste Jahrgang der neuen Folge war der für 1992. In den Folgejahren kamen zahlreiche weitere Publikationen auf den Markt, unter denen die große Edition der Aquarelle und Autographen des Altenburger Chronisten Christian Friedrich Schadewitz, die in Zusammenarbeit mit dem Schloß- und Spielkartenmuseum Altenburg erstellt wurde, hervorzuheben ist.

Nach dem Ausscheiden von Eckhart Reinhold und einer Phase, in der Albrecht Reinhold (Schnuphase'sche Buchhandlung) den Verlag besaß, erwarb Klaus-Jürgen Kamprad den E. Reinhold Verlag im Jahre 1999 und gliederte ihn in die Verlagsgruppe Kamprad ein. Unter seiner Leitung wurde das Verlagsprofil mehr und mehr in Richtung mitteldeutscher Themen erweitert. Neue Partner wie das Thüringische Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie oder die Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen ermöglichten die Herausgabe zahlreicher überregional bedeutender Publikationen, beispielsweise der Reihe "Kulturdenkmale in Thüringen" im Rahmen der Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Aber auch die Verbundenheit mit der altenburgischen Region blieb erhalten, wie beispielsweise die Ausstellungskatalogreihe "Göpfersdorfer Kunstblätter" zeigt.

Publikationen und Publikationsreihen (Auswahl)
 Kulturdenkmale in Thüringen (im Rahmen der Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland)
 Arbeitshefte des Thüringischen Landesamtes für Denkmalpflege und Archäologie, Neue Folge
 Gartenpläne des Thüringischen Landesamtes für Denkmalpflege und Archäologie
 Altenburger Geschichts- und Hauskalender (Jahrbuch für das Altenburger Land)
 Göpfersdorfer Kunstblätter
 Mitteilungen der Geschichts- und Altertumsforschenden Gesellschaft des Osterlandes
 verschiedene kulinarische Reiseführer durch Thüringen
 Die Aquarelle und Autographen des Altenburger Wort- und Bildchronisten Christian Friedrich Schadewitz

Weblinks
 Webpräsenz des Verlages

Buchverlag (Deutschland)
Unternehmen (Altenburg)
Verlag (Thüringen)
Gegründet 1990

E. Reinhold Verlag


An Actinoscirpus grossus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné d.y., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Goetghebeur och David Alan Simpson. An Actinoscirpus grossus in nahilalakip ha genus nga Actinoscirpus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. g. grossus
 A. g. kysoor

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Actinoscirpus

Actinoscirpus grossus


Mount Washington is a historic neighborhood in the San Rafael Hills of Northeast Los Angeles, California. Founded in 1909, it includes the Southwest Museum, the world headquarters of the Self-Realization Fellowship, and Eldred Street, one of the three steepest streets in Los Angeles.

History
In the 19th century the area was part of Rancho San Rafael.

Mount Washington was founded in 1909 as a subdivision laid out by real estate developer Robert Marsh. Marsh built the Mount Washington Hotel at the summit of Mount Washington, and the Los Angeles and Mount Washington Railway Company was soon established as a funicular railway up the hill as an alternative to constructing roads up the area's steep hillsides. The railway operated until January 1919.

By the late 2000s, the neighborhood attracted middle- and upper-income residents, mostly whites, Latinos, and Asians.

The district is generally considered the most affluent area of the East Side, and also contains the region's largest concentration of non-Latino whites (though not as affluent as the neighboring cities of South Pasadena, San Marino, and southwest Pasadena; for instance, 30% of census tract 1851 (Mount Washington) has incomes of $100,000 or greater; while 35% of census tract 4806 (South Pasadena) has incomes of $100,000 or greater). The "beauty and the quirky nature of Mount Washington" has inspired songs.

In recent years, many homebuyers have become attracted to the area as a relatively affordable alternative to the Westside.

Population

The 2000 U.S. census counted 12,728 residents in the 1.85-square-mile Mount Washington neighborhood—or 6,878 people per square mile, an average population density for the city. In 2008, the city estimated that the resident population had increased to 13,531.

In 2008 the median age for residents was 33, about average for the city and the county. The percentage of never-married men (40.9%) was among the county's highest.

According to the Mapping L.A. project of the Los Angeles Times, based on the 2000 census, the neighborhood was "moderately diverse" ethnically, with a high percentage of Latino residents. The breakdown was Latinos, 61.2%; whites, 20.8%;  Asians, 12.8% ; blacks, 2.6%; and others, 2.7%.  Mexico (44.4%) and El Salvador (9.6%) were the most common places of birth for the 41.5% of the residents who were born abroad—an average figure for Los Angeles.

Over the last decade, the demographics have been shifting.  As of 2009, Mount Washington has no racial or ethnic group in a majority.  According to the American Community Survey (2009), Mount Washington is 33% White, 3% Black, 47% Latino, 9% Asian, and 7% other (census tract 1851). The only census tract entirely within Mount Washington's boundaries is census tract 1851 (census tracts 1852 and 1862 are also in Mount Washington but also include surrounding neighborhoods).  Census tract 1851 is on the east side of Mount Washington, and includes Moon Canyon Park and the Carlin G. Smith Recreation area; and it is extremely racially and ethnically diverse, even for Los Angeles.

The 2000 census found that the median yearly household income in 2008 dollars was $57,725, about average for the city. The average household size of 2.9 people was about the same as Los Angeles as a whole. Renters occupied 45.1% of the housing stock and house- or apartment-owners held 54.9%.

Mount Washington (tract 1851) has a median household income of about $60,000; and 30% of its residents have a household income greater than $100,000 per year; neighboring census tracts shared with Mount Washington and other neighborhoods also have somewhat similar income data.

Geography

According to the Mapping L.A. project, Mount Washington is bordered on the north by Eagle Rock, on the east by Highland Park, on the south, southwest and west by Cypress Park and on the northwest by Glassell Park.

Mount Washington is split between Los Angeles City Council districts 1 and 14 and is part of California's 34th congressional district. The neighborhood lies mostly within ZIP code 90065, with an eastern portion in 90042, and the area code is 323.

Education

Twenty-five percent of Mount Washington residents aged 25 and older had earned a four-year degree by 2000, an average figure for both the city and the county. One school lies within the neighborhood — Mount Washington Elementary School, LAUSD, at 3981 San Rafael Avenue. Mount Washington students "consistently score among the top schools in Los Angeles on the Academic Performance Index."

Notable places
Southwest Museum
Lummis House
World Headquarters of the Self-Realization Fellowship
Eldred Street, between Avenue 50 and Cross Avenue on the northeast side of Mount Washington, with a slope of 33% grade, is one of the three steepest streets in Los Angeles and one of the steepest streets in the world (Baldwin Street, Dunedin, New Zealand is 35% and Bradford Street in San Francisco is 41%). Bottom of the steep climb is

Notable residents
Mahershala Ali, actor
James Simpson Conwell, City Council member, businessman and inventor
Matthew Murphy, singer and musician (The Wombats)
Jack Smith, columnist
Jesse Thorn, public radio host and founder of the Maximum Fun podcast network
Antonio Villaraigosa, mayor of Los Angeles and speaker of the State Assembly
Nancy Cartwright, actor and voice actor of Bart Simpson of the multi Emmy Award winning television show "The Simpsons" (1987- )
 Marilyn Ferguson, bestselling New Age author and publisher

See also
 Los Angeles Historic-Cultural Monuments on the East and Northeast Sides

References

External links

 Mount Washington page at the Mapping L.A. project
 History of the Mount Washington hotel and funicular
 Arroyo Seco Neighborhood Council, serving Mount Washington
 History of Mount Washington

1909 establishments in California
Neighborhoods in Los Angeles
Northeast Los Angeles
Populated places established in 1909
San Rafael Hills

Mount Washington, Los Angeles


مهند إبراهيم لاعب كرة قدم سوري من مواليد الرقة والده من الرقة ومقيم في ليبيا منذ أكثر من عشرين سنة ووالدته من حمص . نشأ في حمص عند أخواله، يلعب مع الكرامة الحمصي، وقد خاض تجربة احترافية في عام 2009 مع الإتفاق وعاد في نفس العام إلى ناديه الأم ثم خاض تجربة الاحتراف الخارجي في نفس العام وذلك في نادي تبلتسي التشيكي وعاد إلى ناديه الأم في عام 2010 و في عام 2011 انتقل إلى نادي كفرسوم الأردني ثم انتقل في عام 2012 إلى نادي الوحدات الأردني ثم انتقل في عام 2013 إلى نادي الصناعة العراقي ثم انتقل في عام 2014 إلى نادي الأهلي البحريني و في نفس العام انتقل إلى نادي السيب العماني ثم انتقل في عام 2015 إلى نادي الشباب البحريني و مازال يلعب فيه حتى هذه اللحظة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حمص
رياضيون سوريون مغتربون في الأردن
رياضيون سوريون مغتربون في البحرين
رياضيون سوريون مغتربون في السعودية
رياضيون سوريون مغتربون في العراق
رياضيون سوريون مغتربون في سلطنة عمان
رياضيون من حمص
لاعبو الدوري البحريني الممتاز
لاعبو الدوري السوري
لاعبو النادي الأهلي (المنامة)
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو دوري المحترفين العماني
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الأردن
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البحرين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في العراق
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سلطنة عمان
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الأردن
لاعبو كرة قدم مغتربون في البحرين
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في العراق
لاعبو كرة قدم مغتربون في عمان
لاعبو منتخب سوريا لكرة القدم
لاعبو نادي الاتفاق (السعودية)
لاعبو نادي السيب
لاعبو نادي الكرامة
لاعبو نادي الوحدات
مسلمون سوريون
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1406 هـ
مواليد 1407 هـ
مواليد 1986
مواليد في حمص

مهند إبراهيم


25137 Seansolomon este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
25137 Seansolomon este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 25001-26000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

25137 Seansolomon


جاس كليف  هو مبرمج ألعاب فيديو لشركة فالف ، واشتهر بتطويره لعبة كاونتر سترايك مع مينه لي سنة 1999 ، وقام بإنتاج المؤثرات الصوتية لتلك اللعبة وميزة استعمال الراديو بين أعضاء كلا الفريقين فيها.
نشأ في نيو جيرسي ، وتوجه إلى المدرسة الثانوية "North Hunterdon High School" في أناندال بنيو جيرسي قبل أنضامه لـ جامعة فرجينيا للتقنية من 1999 إلى 2003 . بعد تخرجه بدأ عمله لدى شركة فالف، وهو حاليا مصمم ألعاب فيها، ومن أعماله تصميم خرائط أشواط الموت في لعبة هالف لايف.

مراجع

أشخاص أتهموا بتهمة الجرائم الجنسية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة هونتردون (نيو جيرسي)
أمريكيون أدينوا بالاعتداء
خريجو جامعة فيرجينيا التقنية
كاونتر سترايك
مصممو ألعاب فيديو
مصممو ألعاب فيديو أمريكيون
مواليد 1981
موظفو فالف

جاس كليف


Die Saison 1927/28 war die zweite reguläre Saison der Canadian-American Hockey League (CAHL). Meister wurden die Springfield Indians.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Philadelphia Arrows wurden als Expansionsteam in die Liga aufgenommen.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die sechs Mannschaften jeweils 40 Spiele. Die drei bestplatzierten Mannschaften qualifizierten sich für die Playoffs, wobei der Erstplatzierte in der ersten Runde ein Freilos hatte. Für das Weiterkommen in den Playoffs waren die erzielten Tore entscheidend. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1927
Eishockeysaison 1927/28

CAHL 1927/28


Diyarbakır (Osmanlıca: دياربكر; Diyâr-ı bekr, Kürtçe: Amed, Zazaca: Diyarbekır), Türkiye'nin Diyarbakır ilinin merkezi olan şehirdir.

Üzerinde tarihi Diyarbakır Kalesi'nin bulunduğu Dicle Nehri kıyısında yüksek bir plato çevresinde yer alan şehir, Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesinin yüzölçümü bakımından Şanlıurfa'dan sonraki ikinci büyük şehridir. Karasal iklimin hâkim olduğu şehirde yazlar son derece sıcak ve kurak geçer iken, kışlar ise soğuk, sert ve yağışlı geçer. Diyarbakır, yaklaşık 9000 yıllık tarihi bir geçmişe sahiptir.

Yontma Taş ve Mezolitik devirlerinde şehrin çevresindeki bazı mağaralarda yaşanmış olduğu, yapılan arkeolojik araştırmalar ile anlaşılmıştır. Eğil-Silvan yakınlarındaki Hassuni Mağaraları ve Dicle kolları üzerinde, Ergani yakınlarındaki Hilar Mağaraları'nda bu çağa ait birtakım kalıntılar tespit edilmiştir. Son yapılan arkeolojik kazılarda ise, Ergani ilçesi yakınlarında bulunan, Neolitik Dönem'e tarihlenen ve MÖ 8000-6000 yılına ait olduğu düşünülen Çayönü yerleşkesi ve benzeri tarihi örnekler, şehrin geçmişinin canlılığını bir kez daha ortaya koymuştur. Tarih boyunca Amida, Amid, Kara-Amid, Diyar-Bekr, Diyarbekir gibi adları alan kent, Güneydoğu Anadolu'nun tam orta bölümünde, El-Cezire denilen, Mezopotamya'nın kuzey kısmında yer almaktadır.

Şehrin kent merkezinde, MÖ 3000 civarında Hitit ve Hurri-Mittani egemenliği yaşanmıştır. MÖ 1260 yılına kadar süren bu egemenlikten sonra sırasıyla Asurlular, Aramiler, Urartular, İskitler, İran'daki Medler, yine Antik İran'daki Ahamenişler (Persler), Büyük İskender'in komutasındaki Makedonyalılar, Selevkoslar, Partlar, Ermeniler, Roma İmparatorluğu, Sasani İmparatorluğu ve Bizans İmparatorluğu şehre hâkim olmuşlardır. İslam'ın doğuşundan ve Peygamber Muhammed'in ölümünden sonra, Ömer döneminde İslam ordusu Diyarbakır'ı ve çevresini fethetmiş ve Halid bin Velid, Diyarbakır'a giren ilk Müslüman kumandan olmuştur. Diyarbakır böylece bir eyalet olarak İslam Devleti'ne bağlandı. Dört Halife Dönemi'nden sonra Emeviler, Abbasiler, Hamdaniler ve Mervaniler bu kente sahip olmuşlardır. Selçuklu Türkleri, İnaloğulları ve Artukluların da egemenliğinden sonra, 12. yüzyılda kurulan Eyyûbîler Devleti ve 13. yüzyılda da Moğol istilaları sonucu Moğollar şehre sahip olmuşlardır. Akkoyunlular döneminde devlete başkentlik yapan şehir, daha sonra Şii Safevîler ve akabinde I. Selim döneminde Osmanlı İmparatorluğu'nun eline geçmiştir.

Etimoloji
Diyarbakır şehri, farklı dönemlerde farklı isimlerle anılmıştır. MÖ 200'de Asur hükümdarı Adad-Nirari'ye ait bir kılıç kabzasında şehrin adı Amid ya da Amidi olarak geçmektedir. Roma ve Bizans kaynaklarında ise şehrin adının Amid, O'mid, Emit ve Amide şeklinde geçtiği görülmektedir. 11. yüzyılda yöreye gelen Türkmenler de, şehirdeki yapılarda kullanılan siyah renkli taşlardan dolayı şehre "Kara Amid" demişlerdir. Müslüman Arapların egemenliği sırasında buraya yerleşen Bekr (بکر) kabilesinden dolayı Diyâru Bekr (ديار بكر, "Bekr kabilesinin yurdu") olarak kayıtlara geçmiştir.

Diyâru Bekr (daha sonraları Diyarbekir), Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarına kadar daha çok bir bölge adı olarak kullanılmıştır. Ancak merkez için kullanılan Amid isminin kullanımının özellikle Diyarbekir'in 1867 yılında vilayet oluşu sonrası yavaş yavaş terk edildiği ve bütün bölgeyi nitelemesinin yanında merkez sancak için de Diyarbekir (Diyar-ı Bekr) adının kullanıldığı görülmektedir.

Diyarbekir'in Diyarbakır oluşuna dair çalışmalar, Türk Dili dergisinin Haziran 1938 nüshasında özetlenmiştir. Çalışmalar, 17 Kasım 1937 tarihinde Atatürk'ün trenle Diyarbekir'den Elazığ'a geçtiği gece yapılan bir dil tartışmasının ardından Türk Dil Kurumuna gönderilen bir telgrafla başladı. Yapılan çalışmalar sonucu şehrin adı Diyarbakır olarak değiştirildi. Türk Dil Kurumu Genel Sekreteri İbrahim Necmi Dilmen'e gönderilen telgraf şöyledir.

Şehirde bakır madenciliği olmamakla beraber, ilde bakır madenciliği yaygın, kayda değer olmamıştır.

Tarihçe

Mezopotamya ile Anadolu medeniyetlerinin geçiş bölgesinde olan Diyarbakır'ın tarihi, çok eski devirlere dayanmaktadır. Yontma Taş ve Mezolitik devirlerde Diyarbakır ve çevresinde var olan mağaralardan burada yerleşim olduğu, yapılan arkeolojik araştırmalar ile anlaşılmıştır. Örneğin Eğil-Silvan yakınlarındaki Hassuni Mağaraları ile Dicle Nehri ve kolları üzerinde, Ergani yakınlarındaki Hilar Mağaralarında bu çağdan kalma kalıntılar gün yüzüne çıkarılmıştır. Şehrin 65 kilometre kuzeybatısındaki Ergani ilçesi yakınlarında yer alan Çayönü Tepesi kazılarında ise, dünyanın en eski köyü bulunmuştur. Çayönü yerleşkesindeki insanlar, zamanla göçebelikten yerleşik köy yaşama, avcılık ve toplayıcılıktan besin üretimine geçmiştir.

Büyük Dikran tarafından kurulan Silvan şehrinin, Ermenistan Krallığı'nın MÖ 70 yılında başkenti Tigranakert olduğu savunulursa da, bu bilgi spekülatif bir niteliktedir.

Şehrin kent merkezinde, MÖ 3000 civarında Hitit ve Hurri-Mittani egemenliği yaşanmıştır. MÖ 1260'a kadar süren bu egemenlikten sonra, sırasıyla Asurlular, Aramiler, Urartular, İskitler, Medler, Ahamenişler (Persler), Büyük İskender komutasındaki Makedonyalılar, Selevkoslar, Partlar, Ermeniler, Roma İmparatorluğu, Sasani İmparatorluğu ve Bizans İmparatorluğu ve İslam'ın doğuşundan sonra da Emeviler, Abbasiler, Hamdaniler, Büveyhiler, Mervaniler, Selçuklular, İnaloğulları, Artuklular, Eyyûbîler, Moğollar, Akkoyunlular, Safevîler ve Osmanlılar şehre egemen olmuşlardır.

Asurlular döneminde şehir, bölge valilik merkezi olmuştur. Milattan sonra 1. ve 2. asırlarda şehir ve bölgesi için Romalılar ve Partlar arasında savaşlar yapılmıştır. Romalıların hakimiyetine geçen şehir, Romalıların yıkılması ile Bizans İmparatorluğu yönetimine geçmiştir. Halife Ömer döneminde İslam ordusu, Diyarbakır'ı ve çevresini fethetmiş ve Halid bin Velid, Diyarbakır'a giren ilk Müslüman kumandan olmuştur. Diyarbakır, böylece bir eyalet olarak İslam Devleti'ne bağlandı.

869-899 yılları arasında Diyarbakır ve çevresinde kısa süreliğine Şeyhiler Hanedanı hüküm sürmüştür, fakat Abbasi halifesi Mutazıd bu hakimiyete son vermiştir. Daha sonraki yıllarda Hamdânîler ve Büveyhiler şehre hâkim oldularsa da, 990 yılında bölgeye hâkim olan Kürt aşireti Mervânîler, 1085 yılına kadar saltanatlarını sürdürmüşlerdir. Selçuklu hükümdarı Alparslan, Malazgirt Meydan Muharebesi'nden (1071) bir sene önce Diyarbakır'a geldi. Mervânîler, yapılan bu savaşta Selçuklu ordusuna asker desteğinde bulundu ve daha sonra Büyük Selçuklu Devleti'ne tabi oldu. I. Melikşah'ın 1092'deki ölümünden sonra da, Diyarbakır'daki egemenlik Suriye Selçukluları'na geçti.

1095'te Türk emirlerinden olan Sadr Bey'in, Amid valisi iken ölümü sonrasında kardeşi İnal şehre yönetici olmuş; İnal'ın kendi adıyla 1098 yılında İnaloğulları Beyliği'ni kurmasıyla bu beyliğin yönetiminde kalmıştır. 1142 yılından sonra da vezir Nisanoğlu Müeyyedüddin ve ardılları, yarı bağımsız olarak Âmid şehrini yönettiler. Eyyûbîlere tabi olan Artuklu Beyliği'nin Hasankeyf Artuklu hükümdarı Nureddin Muhammed'in talebi üzerine Âmid şehri, Selahaddin Eyyubi komutasındaki Eyyûbî ve Artuklu kuvvetlerince 1183 yılında ele geçirildi. Selahaddin Eyyubi, şehri Nureddin Muhammed'e bırakmış ve böylece şehir, Hasankeyf Artuklularının başkenti olmuştur. 1232 yılına kadar Hasankeyf Artuklularının hakimiyetinde kalan yerleşim, bu tarihte Eyyûbîler Devleti tarafından ele geçirildi. 1241 yılında Anadolu Selçuklu Devleti'nin eline geçen şehir, 1257-1259 yılları arasında Eyyûbîlerin Meyyâfârikin (Bugün Silvan) kolunun denetimine girdi. 1259'da İlhanlı Moğolları tarafından alınan şehir, kendilerine tabi olan Anadolu Selçuklularına geri verildi. Şehir, 1302 yılında İlhanlı hükümdarı tarafından bu kez Mardin Artuklularına bırakıldı. Diyarbakır, 1394 yılına kadar Artuklu hakimiyetinde kaldı. Artuklu Beyliği dönemlerinde kente önemli bir Türkmen kökenli nüfus yerleşimi olmuştur.

1394 yılında Timur tarafından alınan ve yağmalanan yerleşim, 1404 yılında Timur tarafından Akkoyunlular Devleti'ne bırakıldı. Akkoyunluların kurulması ile birlikte şehir, bir süre bu devlete başkentlik yaptı. Şehir, 1508'de Şii Müslüman Safeviler tarafından ele geçirildi.

1508-1515 yılları arasında Dulkadiroğulları, Memlûkler ve Safevîler devletleri arasında bu bölge için mücadeleler devam etti. Osmanlı hükümdarı Yavuz Sultan Selim, Diyarbakır Kuşatması ile 10 Eylül 1515'te Bıyıklı Mehmed Paşa kumandasında kenti Osmanlı egemenliğine kattı.Diyarbakır, Osmanlılar döneminde önemli eyaletlerden birinin merkezi olmuş, doğuya sefer yapan orduların hareket üssü ve kışlağı görevini görmüştür. Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde, özellikle I. Dünya Savaşı'nın yakın zamanlarında hastalık, yangın ve sefalet yüzünden büyük sıkıntı çeken Diyarbakır, özellikle Cumhuriyet devrinde büyük ve önemli imar, sosyal, kültürel ve ekonomik hareketler yaşamıştır. 1950'lerden sonra şehir yeniden kurulmuş; yollar, hastaneler, okullar ve modern yapılarla gün geçtikçe büyümüş ve gelişmiştir. Yeni şehir kara, hava ve demir yollarıyla Türkiye'nin dört bir yanına bağlanmış önemli merkezlerden biri haline gelmiştir. 1980'li yıllarda şehirde bulunan Diyarbakır cezaevi dönemin askeri hükûmeti'nin en büyük sembollerinden biridir.

Diyarbakır, 2 Eylül 1993'te çıkarılan 504 sayılı kanun hükmünde kararname ile büyükşehir unvanı kazandı. 2004 yılında çıkarılan 5216 sayılı kanun ile büyükşehir belediyesinin sınırları, valilik binası merkez kabul edilerek yarıçapı 20 kilometre olan dairenin sınırlarına genişletildi. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesinin sınırları il mülki sınırları oldu.

İklim

Nüfus

2008 yılında merkez ilçe Bağlar, Kayapınar, Sur ve Yenişehir ilçelerine ayrılmıştır. Bu ilçelerle birlikte il merkezi nüfusu aşağıdaki gibidir.

2012 yılında ilin tamamı büyükşehir sınırlarına girmiştir.

Kaynakça
Özel

Genel
Diyâr-ı Bekr Bölgesinin Fethi ve Türkleştirilmesi

Dış bağlantılar

 T.C. Diyarbakır Valiliği
 Diyarbakır Belediyesi

Diyarbakır


Pérola d'Oeste es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2004 era de 6.718 habitantes y en 2010 de 6.764.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Pérola d'Oeste


රත්නපුර පෘතුගීසි බලකොටුව , (), පෘතුගීසීන් විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ රත්නපුරයේ ඉදිකරනු ලැබූ ආරක්ෂක බලකොටුවක් වේ.

සීතාවක රාජධානියෙහි රජු වූ පළමුවන රාජසිංහ රජ පරාජය කිරීමෙන් අනතුරුව 1618 සහ 1620 කාලයේදී පෘතුගීසීන් විසින් සමන් දේවාලය තුබූ මුල් භූමියෙහි, බලකොටුව සහ දේවස්ථානයක් ගොඩනංවන ලදී. පසුව කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජ (මහනුවර දෙවන නායක්කාර රජ) විසින් නගරය හා බලකොටුව යටත් කොට ගැනීමෙන් අනතුරුව, දේවස්ථානය සහ බලකොටුව බිඳදමා සමන් දේවාලය ඉදිකරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ බලකොටු

රත්නපුර පෘතුගීසී බලකොටුව


Brian Kent Kobilka (født 30. maj 1955) er amerikansk fysiolog. Han modtog nobelprisen i kemi sammen med Robert Lefkowitz i 2012 for deres opdagelse af, hvordan en vigtig familie af G-protein-koblede receptorer virker. Han er professor på institut for Molecular and Cellular Physiology på Stanford University School of Medicine. Han er også medgrundlægger af ConfometRx, en bioteknologisk virksomhed, der arbejder med G-protein-koblede receptorer. Han har været medlem af National Academy of Sciences siden 2011.

Referencer

Nobelprismodtagere fra USA
Nobelprismodtagere i kemi
Fysiologer

Brian Kobilka


Die Lituya Bay ist eine Meeresbucht an der nördlichen Pazifikküste in Alaska.

Sie befindet sich im Glacier-Bay-Nationalpark im Süden des Bundesstaates. Die Bucht hat eine Länge von rund 15 Kilometer und ist etwa 3,2 Kilometer breit. Hohe Gebirgsketten bilden ihre Grenze landeinwärts. Die Lituya Bay wird von drei großen Gletschern gespeist: dem Lituya-Gletscher, dem Cascade-Gletscher und dem North-Crillon-Gletscher. Die Region um die Bucht ist, auch aufgrund des rauen Klimas, nur äußerst spärlich besiedelt; vereinzelt wird der Meeresarm für den Fischfang genutzt. Seine Verbindung zum Pazifik ist durch eine Landzunge eingeengt.

Die Lituya Bay wurde aus europäischer Sicht 1786 von Jean-François de La Pérouse entdeckt und kartiert. Durch hohe Gezeitenwellen am engen Eingang zur Bucht verlor er 21 Männer, die sich in zwei Beibooten befanden.

Am 9. Juli 1958 verursachte ein Erdbeben einen Erdrutsch am östlichen Ende (landeinwärts gelegen), bei dem 90 Millionen Tonnen Gestein und Eis in die Bucht stürzten. Diese enorme Menge hatte einen Megatsunami zur Folge. Bis zu einer Höhe von 520 Metern wurden die Bäume am Ufer der Bucht weggespült. Die Welle überrollte die Landzunge zwischen der Bucht und dem Ozean. Zwei Fischer, die zur Zeit des Tsunamis in der Bucht unterwegs waren, starben; ein weiterer Fischer und sein Sohn überlebten. Außer den großen Schäden an der Umwelt, die zum Teil noch heute sichtbar sind, kam es zu keinen weiteren Verlusten, da das Gebiet um die Lituya Bay nicht besiedelt war. Bereits im 19. und 20. Jahrhundert hatten kleinere Erdrutsche an den Gebirgshängen Wellen von über 30 Metern Höhe verursacht.

Weblinks

Einzelnachweise

Bucht in Alaska
Bucht in Nordamerika
Bucht (Pazifischer Ozean)
Tsunami
Hoonah-Angoon Census Area

Lituya Bay


ශෛවම් යන වචනයෙන් අදහස් කරන්නේ "ශිව සමග සම්බන්ධ" යන්නයි.  ශෛවවාදය ලෙසද හැඳින්වේ.  ශිව යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ ශුභදායක/ මංගල / යහපත වන අතර ශෛවම් යනු ප්‍රීතිදායක ශිව දෙවියන් වෙත ගෙන යන මාර්ගයයි.

 ශෛවම් ශිව දෙවියන් අදහන ආගමයි.  හින්දු ආගමේ ඉතා පැරණි ආගමක් වන ශෛවම් දර්ශනවලින් හා සංස්කෘතික අංග වලින් ඉතා පොහොසත් ය.වර්තමාන හින්දු දහමේ ශිව වන්දනය  පැරණි අනාර්‍ය ඇදහිලි සහ රුද්‍ර දෙවියන් වන්දනාව ප්‍රමුඛ වෛදික ඇදහිලි වලින් විකාශනය වූවකි.ක්‍රිස්තු පූර්ව 4 වැනි සියවසේදී පමණ භගවත් ගීතාවට පෙර රචනා කරන ලද ශ්වේතාශ්වතර උපනිෂද්හි වත්මන් හින්දු දහමේ සහ ශෛවවාදයේ ඉගැන්වෙන ශිව දෙවියන් පිලිබද  මුල්ම අදහස් දැකිය හැක.
එහි ශිව, රුද්‍ර , විශ්වයේ සංහාරකයා,මහේෂ්වර, ගුරු, භක්ති, යෝග, ආත්මන්,බ්‍රහ්මන් ( ශිව හා සම්බන්ධ )වැනි ශෛවවාදයේ ප්‍රධාන ඉගැන්වීම්  සහ අදහස් අඩංගු වේ.

 ශෛව ධර්මය ශෛව සිද්ධාන්තම්, කාශ්මිර ශෛව දහම, වීර ශෛව , කපාලික ආදි උප කොටස් තිබේ.  මේ අතරින් ලංකාවේ හා දකුණු ඉන්දියාවේ මෙන්ම ලෝකයේම ජනප්‍රියම දර්ශනය ශෛව සිද්ධාන්තම් දර්ශනයයි. ශෛව දහමේ ප්‍රධාන ආගමික ග්‍රන්ථ ලෙස වේදයන්,  ඊශාන ( ශිව) දෙවියන් වෙතින් ලැබුනේ යැයි විශ්වාස කරන ආගම ග්‍රන්ථ වැදගත් ග්‍රන්ථ වේ.  ශෛවයන් උත්තරීතර දෙවියන්ට අරූප,අරූප රූප( පුද්ගල දේව ස්වරූපයක් නැති ලිංග සංකේතය), රූප(පුද්ගල ස්වරූප-උමා මහේශ්වර , සෝමස්කන්ධ,නටරාජ ,දක්ෂිණමූර්ති ආදි) ලෙස වන්දනාමාන කරයි.

ශෛව සිද්ධාන්තම් දර්ශනය

 සත්‍යම් සිවම් සුභම් සුන්දරම්

 ශෛව සිද්ධාන්තම් හි දර්ශනය  වේදාන්ත දර්ශනයෙන් විකාශනය වූවකි.  තිල්ලෙයි  සහ මදුරෙයි සෛව සිද්ධාන්තයේ ප්‍රධාන ආගමික මධ්‍යස්ථාන වේ.  ක්‍රිස්තු වර්ෂ එකොළොස්වන සියවසේදී පමණ
දකුණු ඉන්දියාවෙ  සෛව සිද්ධාන්තය නමින් සුවිශේෂී දර්ශනයක් ඇරඹිණි.දකුණු ඉන්දියාවේ ඉතා ජනප්‍රිය ඇදහීමකි.

වේදයන්ට අමතරව
 1. විසිඅටක් වූ ශෛව ආගම ග්‍රන්ථ ;

 2. නම්බි අන්දර් නම්බි විසින් සම්පාදනය කරන ලද, "තිරුමුරායි" නමින් හැඳින්වෙන ශෛව ගීතිකා එකතුව;
 (එහි සම්බන්දර්, අප්පාර් සහ සුන්දරර්ගේ තේවාරම්; මානික්කවාසගර්ගේ තිරුවාචගම්; සහ තිරුමුලර්ගේ තිරුමන්තිරම් ඇතුලත් වේ)

 3. පෙරියපුරානම් ලෙසින් හඳුන්වනු ලබන ශිව බැතිමතුන්ගේ ජීවිත කතා එකතුව;

 4. මෙයිකන්ඩර්ගේ ශිව-ඥානබෝධම්;

 5. අරුල්නන්දිගේ සිවඥානසිද්ධියර් සහ උමාපතිගේ කෘති.
 (තිරුමුලර්ගේ කෘතිය වන තිරුමන්තිරම් යනු පසුකාලීන ශෛව සිද්ධාන්ත දර්ශනයේ ව්‍යුහය ගොඩනැගුණු පදනමයි.)
 දක්ෂිණ ශෛවවාදයේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර වේ.

ආශ්‍රිත- ස්වාමි ශිවානන්දගෙ ශිව දෙවියන් සහ ඔහු වන්දනය ග්‍රන්ථය , ශෛවම් වෙබ් අඩවිය

ශිව දෙවියන්
හින්දු  ශෛව ලබ්ධියකන්ගේ  විශ්වාසයට අනුව ශිව දෙවියන් ප්‍රධානම දෙවියන් වේ. එබැවින් 'මහාදේව්' (මහ දෙවියන්) ලෙසද හඳුන්වති. මහේශ්වර්, ඊශ්වර වැනි නම් වලින්ද ශිව දෙවියන් හඳුන්වනු ලැබේ. ත්‍රිමූර්ති සංකල්පයට අනුව කාලානුරූපීව ලෝකය විනාශ කරන්නේ ශිව දෙවියන් ය. ශිව දෙවියන්ගෙන් අදහස් කරනුයේ ස්වභාවධර්මය ය. මොහුගේ විමානය පිහිටා ඇත්තේ කෛලාශ කූඨ නම් පර්වතයේ යැයි සඳහන්ය. මොහුගේ පතිනිය නම් කාලි, දුර්ගා,ගෞරි මාතා ආදී නම් රාශියකින් හඳුන්වන පාර්වතී දේවියයි. නන්දි නම් වෘෂභ ශිවදෙවියන් ගේ රථයයි. ත්‍රිශූලය ආයුධය වේ. කොටි හමක් වස්ත්‍රය ලෙස හැඳ, ගෙලෙහි නාගයන් දවටාගෙන,ජපමාල දමාගෙන ,බෙරයක් රැගෙන සිටින ශිව කෛලාශ කූඨයෙහි භාවනානුයෝගීව සිටියි. ඔහුගේ බැඳී කොණ්ඩය මුදුනින් ගංගා නදිය ඇරඹෙන බව හින්දු විශ්වාසයයි. ඒ පිලිබඳ රසවත් කතාවක්ද ඇත. ඔහුගේ නළලෙහි තෙවෙනි ඇසක් පිහිටා ඇති අතර එයින් යමෙකු දෙස බැලුවහොත් ඔහු දැවී අලු වී යන බව කියැවේ. එක් කතාවකට අනුව වරක් ඔහුගේ දිගු භාවනාවට බාධා කළ අනංගයා හෙවත් කාමදේව දවා අලු කර දැමූයේ මෙම තෙවෙනි  ඇසෙනි. අනංග හෙවත් ශරීරයක් නැති අයෙකු බවට පත්වූයේ මෙසේ දැවී ගිය නිසාය. නමුත් ශිව දෙවියන් සාමාන්‍යයෙන් මෙම ඇසෙන් කිසිවකු දෙස නොබලයි. ඔහුගේ බඳින ලද කොණ්ඩයේ අඩ සඳ පැළඳ සිටී.

 == උත්තරීතර යථාර්ථයේ ( ශිව)ලක්ෂණ (සෛව සිද්ධාන්තයට අනුව)==

 - උත්තරීතර යථාර්ථය ශිව වේ.
 - ඔහු ආරම්භයක් හෝ අවසානයක් රහිත අනන්ත වූ විඥානයි.
 - ඔහු සදාකාලික, වෙනස් නොවන, රූප රහිත, ස්වාධීන, සර්ව ව්‍යාප්ත, සර්වබලධාරී, සර්වඥ, ආරම්භයක් නැති, හේතු රහිත, කිලිටි නැති, ස්වයං-පවතියි, සදාකාලික නිදහස්, සදා පිරිසිදු, පරිපූර්ණ වේ.
 - ඔහු කාලයට සීමා නොවේ.
 - ඔහු අසීමිත සතුට අසීමිත බුද්ධිය වේ .
 -ඔහු පාපයන්ගෙන් තොරය, සියල්ල කරන්නා හා සියල්ල දන්නාය.

 ශිව දෙවියන් ආදරයේ දෙවියාය.  උන්වහන්සේගේ කරුණාව අනන්තය.  ඔහුගේ ආදරය අසීමිතයි.  ඔහු ගැලවුම්කරුවා සහ ගුරුවරයාය.  ඔහු ආත්මයන් ද්‍රව්‍යයේ ත්‍රාසයෙන් නිදහස් කිරීමේ නිරතව සිටී.  ඔහු ගුරුවරයෙකුගේ ස්වරූපය( දක්ෂිණමූර්ති ) ගන්නේ මනුෂ්‍ය වර්ගයා කෙරෙහි ඇති දැඩි ආදරය නිසාය.  ඔහු ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ සියලු දෙනාම උන්වහන්සේව අවබෝධ කොට ප්‍රීතිමත් ශිව-පාදම්(ශිව තත්ත්වය) ලබා ගත යුතු බවයි.  ඔහු එක් එක් ආත්මයන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් නරඹන අතර, ඔවුන්ගේ ඉදිරි ගමනට උපකාර කරයි.  ඔහු එක් එක් ආත්මයන් ඔවුන්ගේ විලංගු හෝ බැඳීම් වලින් නිදහස් කරයි.

 උත්තරීතර දෙවියන් වහන්සේගේ( ශිව) ක්‍රියාකාරකම් පහ නම්: මැවීම, සංරක්ෂණය, විනාශය,සැගවීම,මෝක්ෂය ලබාදීම.  මේවා වෙනම සලකා බැලූ විට බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු, රුද්‍ර, මහේෂ්වර සහ සදාශිව යන අයගේ ක්‍රියාකාරකම් වේ.( මෙහිදී රුද්‍ර , මහේශ්වර සහ සදාශිව විශේෂයෙන්ම ශිව ස්වරූපයන් වේ)

සගුණ බ්‍රහ්මන් ( පුද්ගලරූපි දෙවියන්) ස්වභාවයේදි ඔහු රන්වන්/ රතු හෝ සුදු පැහැ කඩවසම් සහ දීප්තිමත් ශරීරයකින් යුතු තැනැත්තෙකි.ඔහු ඔහුගේ වාසස්ථානය වූ කෛලාසයේ වාසය කරයි.ඔහුගේ බිරිද උමා දේවියයි.ගනේෂ සහ කාර්තිකේය පුතුන් දෙදෙනාය.නන්දි ඔහුගේ වාහනය සහ ප්‍රධාන සේවකයාය.ඔහුගේ වාසස්ථානය වූ කෛලාසයේ ඔහු තම පිරිවර වන ගණදේවතාවන් , සෘෂිවරුන් , භක්තිකයන් සමග වාසය කරයි.

 ශිව, ශක්ති සහ මායා: ශිව දෙවියන් ඔහුගේ ශක්තියෙන් මුළු ලෝකයම නිර්මාණය කරයි.  ඔහු  සවිඥානික ශක්තිය වන  ශක්ති හරහා ක්‍රියා කරයි.  ඇය ශිව දෙවියන්ගේ ශරීරයයි.  බඳුනට පළමු හේතුව කුඹල්කරු ය. සකපෝරුව ක්‍රියාමය හේතු වේ.  මැටි බඳුනේ ද්රව්යමය හේතුවයි.  එලෙසම ලොවට මුල්ම හේතුව ශිව දෙවියන්ය.  ශක්ති ක්‍රියාමය හේතුවයි.  මායාව භෞතික හේතුවයි.  ශක්ති යනු විශ්වයේ ද්‍රව්‍යමය හේතුව නොවේ, මන්ද ඇය විඤ්ඤණයේ ස්වභාවයයි.  ශිව යනු පිරිසිදු විඥ්ඥානයයි , නමුත් පදාර්ථය පිරිසිදු අවිඥානයයි.  ශක්ති යනු මේ දෙක අතර අතරමැදි සම්බන්ධකයයි. එයට ස්වාධීන පැවැත්මක් නැත.  ශිවා මේ ස්වභාවය( ශක්ති) ගන්නේ ආත්මයන් කෙරෙහි ඇති ඔහුගේ ඉමහත් ආදරය නිසාය. ශිව ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ සියල්ලෝම ඔහුව දැනගත යුතු බවයි.
( ස්වාමි ශිවානන්දගේ ලිපි ඇසුරිණි)

⚛ශෛව ලබ්ධියේ පැතිරීම⚛
අවුරුදු 6000කට වඩා පැරණි හින්දු දේව සංකල්පයන්ට ශිව දෙවියන් ඇතුළු වූයේ කවදාදැයි නිශ්චිතවම කිව නොහැකි වුවත් දක්ෂිණ භාරතයේ ශිව දෙවිදුන් බොහෝ ජනප්‍රිය වූ බව පෙනේ. මහාභාරත
කතාවේද කුරුක්ෂේත්‍ර යුද්ධය ඇරැඹිමට ප්‍රථම කෞරවයින් සහ පාණ්ඩවයින් ශිව දෙවියන්හට පූජා පවත්වා ආශිර්වාදය ළබා ගත් බව කියැවේ. රාමායණයේද ලංකේශ්වර රාවණ රජු ශිව
දෙවියන් නිතර වන්දනා කරමින් ඔහුගේ ආශිර්වාදය පැතූ සදහන් ය. බොහෝ විට ශිව දෙවියන්හට පූජා පවත්වන්නේ ලිංග පූජාවක් ලෙසය. පාෂාණයකින් සෑදූ එය විශේෂ පූජා දින වලදී කිරි වලින් නෑවීම ආදී චාරිත්‍ර හින්දූන්
අතර පවතී.සාමාන්‍යයෙන් විෂ්ණු හා මහාබ්ර්හම යන දෙවිවරුන්ට වඩා ශිව දෙවියන් අදහන ලබ්ධිකයන් සංඛ්‍යාව ඉහල අගයක් ගනී. ''ශිව භක්තිකයන් ශිව දෙවියන් නමදිනු ලබන්නේ     " ඕම් නමඃ ශිවාය ...." යන මන්ත්‍ර පාඨය උසුරුවමිනි.🕉

ලංකාවේ ශිව ඇදහීම
ලංකාවට ශිව ඇදහීම පැමිණියේ දකුණු ඉන්දියානු චෝල ආක්‍රමණ සමඟය. පොළොන්නරු යුගයේ ශිව වන්දනය ජනප්‍රියව පැවති බවට එහි ගලින් තැනූ ඓතිහාසික ශිව දේවාල දෙක සාක්ෂි දරයි. සීතාවක රාජසිංහ රජතුමාද ප්‍රබල ශිව භක්තිකයෙකු බව සඳහන්ය. වර්තමානයේ ශිව වන්දනය සිංහලයන් සිදුකරන බවක් නොපෙනේ.ලාංකීය දෙමළ ජනතාව අතර නම් ශිව වන්දනාව පවතී.
ශිව ආගම

ශෛව ආගම


L'équipe du Mali de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2021 organisée au Cameroun du  au . Il s'agit de la 12 participation des Aigles, emmenés par Mohamed Magassouba. Ils sont éliminés en huitième de finale par la Guinée équatoriale aux tirs au but.

Qualifications

Le Mali est placé dans le groupe A des qualifications qui se déroulent de novembre 2019 à mars 2021. Ces éliminatoires sont perturbés par l'épidémie de covid-19. Les Aigles se qualifient dès la quatrième journée.

Statistiques

Matchs joués

Buteurs
Les Maliens ont inscrit sept buts durant ces éliminatoires, marqués par six joueurs différents, ainsi que par le Guinéen Issiaga Sylla contre son camp.

Préparation
Le 29 décembre 2021, l'équipe du Mali se rend en Arabie saoudite pour un stage de préparation de 10 jours. En raison de nombreux cas de covid-19, les matchs amicaux contre le Malawi et la Côte d'Ivoire sont annulés.

Compétition

Tirage au sort
Le tirage au sort de la CAN 2021 est effectué le 17 août 2021 à Yaoundé. Le Mali,  nation au classement FIFA, est placé dans le chapeau 2. Le tirage place les Aigles dans le groupe F, avec la Tunisie (chapeau 1,  au classement Fifa), la Mauritanie, (chapeau 3, ) et la Gambie (chapeau 4, ).

Effectif
Le 25 décembre 2021, Mohamed Magassouba annonce la liste des 28 joueurs retenus.

Premier tour
Le Mali remporte son premier match (1-0) face à la Tunisie, grâce à un penalty d'Ibrahima Koné, tandis que Wahbi Khazri en a raté un pour la Tunisie. Ce match fait polémique parce que l'arbitre zambien Janny Sikazwe a sifflé la fin de la rencontre une première fois à la  minute, puis définitivement à la  minute. De nombreuses sources indiquent que l'arbitre du match aurait été victime d'une insolation.

Le Mali domine le deuxième match face à la Gambie mais doit attendre la  minute pour ouvrir le score, sur un nouveau pénalty de Ibrahima Koné. Les Gambiens égalisent à la fin du temps réglementaire, sur un autre pénalty, obtenu pour une main de Yves Bissouma et transformé par Musa Barrow.

Les Aigles sont assurés de leur qualification pour les huitièmes de finale avant de disputer le dernier match de poules. Ils s'imposent facilement contre la Mauritanie (2-0) et prennent la première place du groupe.

Phase à élimination directe

Statistiques

Buteurs

Notes et références

Mali
CAN 2021

Équipe du Mali de football à la Coupe d'Afrique des nations 2021


بلدية بيلالبا ساسيرّا (بالكاتالانية: Vilalba Sasserra) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 588 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في فالس أورينتال
بلديات في مقاطعة برشلونة

فيلاألبا ساسيرا


Berdreyminn je šesti studijski album islandskog post-metal sastava Sólstafir. Album je 26. svibnja 2017. godine objavila diskografska kuća Season of Mist. Ovo je prvi studijski album sastava na kojem je sudjelovao bubnjar Hallgrímur Jón Hallgrímsson.

Popis pjesama

Osoblje

Izvori

Albumi iz 2017.
Albumi sastava Sólstafir

Berdreyminn


Classic de l'Ardèche 2018 var den 18. udgave af cykelløbet Classic de l'Ardèche. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 24. februar 2018. Løbet blev vundet af franske Romain Bardet fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lasse Norman Hansen kørte for
Jakob Egholm kørte for
Mikkel Frølich Honoré kørte for
Alexander Kamp kørte for
Asbjørn Kragh Andersen kørte for
Jesper Schultz kørte for
Torkil Veyhe kørte for

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Classic de l'Ardèche 2018


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Đurđica Horvat, hrvatska keramičarka i kiparica, rođena u Rijeci.

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kiparstvo u 1961.


An Festuca benthamiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery. An Festuca benthamiana in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha South Australia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca benthamiana


The Woman King  é um filme épico histórico americano dirigido por Gina Prince-Bythewood a partir de um roteiro co-escrito por ela com Dana Stevens, e lançado em 2022 pela Sony Pictures Releasing. É estrelado por Viola Davis, Thuso Mbedu, Lashana Lynch, John Boyega, Adrienne Warren, Sheila Atim, Jayme Lawson e Hero Fiennes Tiffin.

O filme foi bem avaliado pela crítica especializada, embora a pouca precisão história não tenha sido bem recebida.

Sinopse
No Reino do Daomé, na África Ocidental, durante a década de 1820, a General Nanisca, líder das guerreiras Agojie, liberta mulheres daomeanas que foram sequestradas por traficantes de escravos do Império de Oió. O Rei Guezô de Daomé se prepara para uma guerra total contra Oió. Nanisca começa a treinar uma nova geração de guerreiras para se juntar às Agojie e proteger o reino. Entre essas guerreiras está Nawi, uma jovem determinada que foi oferecida por seu pai ao rei depois de se recusar a se casar com homens violentos. Nawi faz amizade com Izogie, uma Agojie veterana. Traficantes de escravos europeus liderados por Santo Ferreira e acompanhados por Malik chegam à África como parte de uma aliança com os Oió, liderados pelo general Oba Ade. Nawi conhece Malik e os dois se tornam amigos. Pouco depois de concluir seu treinamento, Nawi descobre que os Oió estão planejando um ataque e relata a Nanisca.

Elenco
 Viola Davis como Nanisca
 Thuso Mbedu como Nawi
 Lashana Lynch Izogie
 John Boyega como Rei Guezô de Daomé
 Adrienne Warren como Ode
 Sheila Atim como Amenza
 Jayme Lawson Shante
 Hero Fiennes Tiffin como Santo Ferreira
 Masali Baduza como Fumbe
 Angélique Kidjo como Meunon
 Jimmy Odukoya como Oba Ade
 Thando Dlomo como Kelu
 Jordan Bolger como Malik
 Zozibini Tunzi como Efe
 Makgotso M como como Iniya
 Siv Ngesi como Migan

Produção

Desenvolvimento

Em Março de 2018, a TriStar Pictures adquiriu os direitos de produzir The Woman King, um épico histórico baseado em uma história de Maria Bello com Viola Davis e Lupita Nyong'o como protagonistas. Escrito por Dana Stevens, o filme usa um rascunho feito por Stevens e Gina Prince-Bythewood, que também dirige. Assimo Mbedu foi escalado em Abril de 2021, após a saída de Nyong'o do projeto. Nos meses seguintes, Lashana Lynch, John Boyega, Adrienne Warren e Sheila Atim foram escalados em Setembro, e Jayme Lawson, Hero Fiennes Tiffin e Masali Baduza se juntaram em outubro, com a Entertainment One anunciando seria co-financiar o filme. Em Novembro de 2021, foi relatado que Angélique Kidjo, Jimmy Odukoya, Thando Dlomo e Jordan Bolger também estrelariam. As filmagens principais começaram no mesmo mês na África do Sul com a diretora de fotografia Polly Morgan. Em Janeiro de 2022, Zozibini Tunzi (em sua estreia como atriz), Makgotso M, e Siv Ngesi foram revelados como parte do elenco.

A trilha sonora foi composta por Terence Blanchard; ele já colaborou com Prince-Bythewood no filme Love & Basketball (2000) e nos programas de televisão Shots Fired e Swagger. O compositor sul-africano Lebo M. compôs e produziu cinco canções originais para o filme. A edição foi completada por Terilyn A. Shropshire, que trabalhou anteriormente com a diretora Prince-Bythewood em The Old Guard (2020).

Precisão histórica

The Woman King se passa no período histórico do antigo reino de Daomé em 1823. O reino existiu por volta de 1600 à 1904 e as Agojie de fato existiram durante boa parte deste tempo. Contudo, ao contrário do que é mostrado no filme, as mulheres guerreiras Agojie não foram uma força de resistência lutando contra a escravidão de seu povo, promovida por mercadores europeus; pelo contrário. Na verdade, o Reino de Daomé tornou-se uma das nações mais poderosas da África Ocidental por causa de sua atuação no comércio de escravizados entre 1670 e 1860, de acordo com a publicação "As Mulheres Soldados do Daomé" da UNESCO. Mais de um milhão de africanos foram vendidos como escravos no porto de Ouidah, muitos destes capturados pelas Agojie. O Império de Oió também engajava esse tráfico e frequentemente vendia seus prisioneiros para servirem como escravos aos Europeus.

Personagens

Viola Davis interpreta uma general Agojie chamada Nanisca, que é uma personagem fictícia. O site History vs. Hollywood especulou que seu nome foi inspirado por uma recruta adolescente Agojie com o mesmo nome que foi escrito por um oficial da marinha francesa em 1889. John Boyega interpreta o rei Guezô, uma figura da vida real que governou Daomé de 1818 a 1858 e se engajou no comércio de escravos no Atlântico durante o seu reinado. Hero Fiennes Tiffin interpreta o traficante de escravos branco de língua portuguesa Santo Ferreira, que é personagem fictício e retratado como inimigo de Guezô. History vs. Hollywood afirmou que o personagem foi "possivelmente vagamente inspirado" por Francisco Félix de Sousa, um traficante de escravos brasileiro que na verdade ajudou Guezô a tomar o poder. O filme foi criticado por historiadores e jornalistas por trazer conceitos e visões modernas para personagens do século XIX e não representar bem a história verdadeira da região. Como Ana Lucia Araujo e Suzanne Preston Blier escreveram em seu op-ed para o The Washington Post a respeito do filme, "The Woman King simplifica a complicada história de Daomé, transformando-o em um reino antiescravagista. Ao fazê-lo, perde uma realidade histórica crucial, concentrando-se na história das mulheres soldados do Daomé como libertadoras africanas". Elas completaram afirmando: "Os governantes do Daomé nunca se opuseram ao comércio de escravos no Atlântico. Eles estavam profundamente engajados em fazer guerras e vender seus inimigos como escravos. Várias mulheres se juntaram ao exército Daomé como prisioneiras de guerra e, portanto, foram forçadas a servir no regimento feminino".

Papel na escravidão

Documentadamente, Daomé foi um reino que conquistou outros estados africanos e escravizou seus cidadãos para vender no comércio com o Atlântico, e a maior parte da riqueza do reino foi derivada da escravidão. As Agojie tiveram significativa participação em invasões que tinham como objetivo a captura de pessoas para serem escravizadas, e a escravidão em Daomé persistiu até o momento em que o Império Britânico impediu-os de continuar no comércio transatlântico de escravizados. Em um artigo publicado na revista Ciência Hoje, as autoras destacam que houve um intencional silenciamento sobre esses fatos históricos.  A hipótese levantada aponta para um provável receio de que a postura verdadeiramente assumida por essas guerreiras, poderia abalar a imagem heroica imputada à protagonista Nanisca.

Em um trecho do filme, Nanisca confronta Guezô sobre a imoralidade de vender escravos daomeanos aos portugueses e sugere o comércio da produção óleo de palma. Como Nanisca é um personagem fictício, tal conversa nunca existiu. Numa matéria na revista do Smithsonian é dito: "Embora Guezô tenha explorado a produção de óleo de palma como uma fonte alternativa de receita, ela se mostrou muito menos lucrativa, e o rei logo retomou a participação de Daomé no tráfico de escravos".

Inimigos Daomé

No início do filme (passado na década de 1820), como na vida real, Daomé era um Estado tributário do Império de Oió, estando nesta condição possivelmente desde 1730. Como retratado na obra, Daomé lutou com sucesso para libertar-se de seu status sob os Oió. Também no filme, a colonização europeia é uma ameaça ao Daomé, mas na vida real, as disputas territoriais começaram com França apenas em 1863, levando à Primeira Guerra Franco-Daomeana em 1890, seguida pela Segunda Guerra Franco-Daomeana, em 1892. A França derrotou Daomé em 1894 e o colonizou, dessa forma o reino tornou-se parte do Daomé Francês.

Lançamento
O filme teve sua première durante o Festival Internacional de Cinema de Toronto em 9 de setembro de 2022, sendo distribuído nos cinemas dos Estados Unidos a partir de 16 de setembro pela Sony Pictures Releasing.

Recepção

Desempenho comercial
Nos Estados Unidos e no Canadá, The Woman King foi cotado para arrecadar cerca de 12 milhões de dólares no seu primeiro fim de semana, sendo que alguns estúdios estimavam que o filme poderia chegar a 16 milhões de dólares nos primeiros dias de lançamento. No entanto, o filme arrecadou 6,8 milhões de dólares em seu primeiro dia, incluindo 1,7 milhão de dólares nas prévias de quinta-feira à noite. The Woman King teve um desempenho superior e estreou com 19,5 milhões em 3.765 cinemas, superando as bilheterias. O público pesquisado pelo CinemaScore deu ao filme uma rara nota média de "A+" em uma escala de A+ a F, enquanto o público consultado pelo PostTrak deu ao filme uma pontuação geral positiva de 95%.

Recepção crítica
The Woman King recebeu avaliações positivas dos críticos quanto ao desempenho do elenco, incluindo o papel principal de Viola Davis e o desempenho de destaque de Thuso Mbedu e sua coreografia de ação. Por outro lado, a imprensa especializada expressou desapontamentos quanto ao roteiro de Dana Stevens. No site agregador de críticas Rotten Tomatoes, 94% das 266 avaliações dos críticos foram positivas, com uma classificação média de 7,8/10. O website Metacritic, que faz uso de uma média ponderada, atribuiu ao filme uma pontuação de 77/100, com base em 52 críticas, indicando "avaliação favorável".

Lovia Gyarkye, do The Hollywood Reporter, considerou o filme "um épico que agrada o público" e comparou-o a "um Braveheart com mulheres negras". Robert Daniels, do RogerEbert.com, afirmou que "quando The Woman King emplaca, se torna majestoso... A magnitude e a admiração que este filme inspira são as mesmas de épicos como Gladiator e Braveheart". Escrevendo para o portal IndieWire, Kate Erbland relatou: "Um ótimo momento no cinema, um tópico aparentemente de 'nicho' com grande apelo, o tipo de recurso de batalha pesada que provavelmente gerará muitas vaias e gritos". Chris Evangelista, da /Film, considerou o filme uma "uma explosão absoluta" e "um filme que não receia em fazer você entrar na torcida". Por sua vez, Caryn James descreveu The Woman King como "um filme pipoca com uma consciência social" em sua análise para a BBC.com.

Ver também
 Filmografia de Viola Davis

Ligações externas
 TheWomanKing.movie

 The warriors of this West African kingdom were formidable—and female em National Geographic

Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes da Entertainment One
Filmes da TriStar Pictures
Escravidão em filmes
Filmes sobre realeza
Filmes dirigidos por Gina Prince-Bythewood
Filmes impactados pela pandemia de COVID-19
Filmes com trilha sonora de Terence Blanchard
Filmes ambientados na década de 1820
Filmes ambientados no Benim
Filmes gravados na África do Sul
Daomé

A Mulher Rei


العيش الشمسي 'الملتوت' هو خبز مصري يصنع من دقيق القمح ويمر بست مراحل. يحل محل العيش البلدي كمصدر رئيسي محلي. يتم عمل عجينة الخميرة في الليلة السابقة للخبيز حيث يتم وضع خميرة البرباسة في إناء صغير ويضاف كيلوجرام من الدقيق وكمية من الماء الدافيء ويتم العجن حتي تصبح العجينة سائلة ثم يغطى الإناء بغطاء محكم ويترك حتي صباح اليوم التالي، وفي الصباح تتم عملية العجين.

تستغرق مرحلة العجين ساعة تقريبا وبعدها يتم تجريص 'تقريص' العجين أي تقطيعه الي قرص صغيرة وترص الدور 'جمع دورة' تحت أشعة الشمس حتي يتم التخمير ثم تقوم احدي الفتيات المشاركات في العجين بعملية التجريح بواسطة الشوكة وعمل خط دائري حول قرص العجين وفي المنتصف يتم عمل الرقم 11 والخط الدائري هو معتقد فرعوني يرمز الي الإله رع رمز قرص الشمس.

انظر أيضًا

 فطير مشلتت (الملتوت)

مراجع

انظر أيضًا
 أنواع الخبز في مصر.
 خبز عجينة متخمرة.

عجين خبز مخمر
مطبخ عربي
مطبخ مصري

عيش شمسي


Das Haus Gartenstraße 37 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Oschersleben (Bode) in Sachsen-Anhalt.

Lage
Das Haus befindet sich nordwestlich der Oschersleber Innenstadt. Westlich grenzt das gleichfalls denkmalgeschützte Haus Gartenstraße 36 an. Auf der gegenüberliegenden Straßenseite steht das Amtsgericht Oschersleben. Es wird als Einzeldenkmal geführt und gehört außerdem zum Denkmalbereich Gartenstraße.

Architektur und Geschichte
Das zweigeschossige Wohnhaus entstand im letzten Viertel des 19. Jahrhunderts als Ziegelbau im Stil der Neorenaissance. Die Erdgeschossfassade des vierachsigen Gebäudes weist eine Werksteinimitation auf. Auf der rechten Seite des Obergeschosses befindet sich ein Erker. Oberhalb des Erkers ziert ein Stufengiebel das Dach.

Die zweiflügelige Haustür stammt noch aus der Bauzeit des Hauses.

Literatur
Sabine Meinel, Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt, Band 15.1, Landkreis Börde (I), Altkreis Oschersleben, Michael Imhof Verlag Petersberg 2011, ISBN 978-3-86568-119-5, Seite 82.

Kulturdenkmal in Oschersleben (Bode)
Wohngebäude in Oschersleben (Bode)
Erbaut im 19. Jahrhundert

Gartenstraße 37 (Oschersleben)


Die 23rd Street ist eine breite Durchgangsstraße, die New York Citys Stadtbezirk Manhattan quert.

Lage und Verlauf

Die 23rd Street erstreckte sich einst vom East River im Osten bis zum Hudson River im Westen – endet heute jedoch im Westen an der 11th Avenue. Sie ist eine der wenigen Straßen Manhattans, die in beide Richtungen befahren werden. Wie die anderen Ost-West-Straßen Manhattans wird sie an der Fifth Avenue in einen Ost- und einen Westteil geteilt – in diesem Fall am Madison Square Park, wo sich auch auf der Südseite der Straße das Flatiron Building befindet. Seit 1999 wird das Viertel nördlich der 23rd Street um diesen Park NoMad genannt.

West 23rd Street

Die West 23rd Street verläuft durch das Herz von Chelsea. Ende des 19. Jahrhunderts und im frühen 20. Jahrhundert war das westliche Ende der West 23rd Street die Anlegestelle der Pavonia Ferry am Pier 63 unmittelbar nördlich der Chelsea Piers am Hudson River. Etwas weiter östlich befindet sich die London Terrace.

Im späten 19. Jahrhundert war der Westteil der 23rd Street für das amerikanische Theater das, was heute der Broadway ist – mit dem Opera House Palace und Pike's Opera House einen Block weit entfernt von Proctor's Theater, das heute noch als Varieté betrieben wird und sich gegenüber dem Chelsea Hotel befindet. Die West 23rd Street blieb New Yorks Theater-Hauptstraße, bis The Empire auf dem Broadway etwa 20 Blocks nördlich eröffnete, was eine neue Theater-Epoche einleitete.

Das Chelsea Hotel an der 23rd Street war New York Citys erstes wohnungsbaugenossenschaftliches Gebäude. Es wurde 1883 errichtet und war bis 1902 das höchste Gebäude der Stadt. Sid Vicious und Nancy Spungen lebten im Chelsea Hotel, wo Nancy Spungen erstochen wurde.

Der östlichste Block der West 23rd Street ist Teil des denkmalgeschützten Ladies Mile Historic District.

East 23rd Street

Die East 23rd Street erstreckt sich von der Fifth Avenue zum Franklin Delano Roosevelt Drive am East River und ist die Hauptstraße des Viertels Gramercy Park.

Die Metropolitan Life Insurance Company (MetLife), deren Hauptquartier sich gegenüber dem Madison Square Park an der Ecke Madison Avenue und East 23rd Street befand (Metropolitan Life Tower), spielte eine bedeutende Rolle in der Art und Weise, wie die Bauten entlang der East 23rd Street im frühen 20. Jahrhundert gestaltet wurden. So war der Metropolitan Life Tower bei seiner Fertigstellung im Jahre 1909 das höchste Gebäude der Welt und gehörte zu den ersten Hochhäusern Manhattans. MetLife baute auch noch einen zweiten Wolkenkratzer gegenüber dem Parks (11 Madison Avenue), der eigentlich viel größer werden sollte, aber der Ausbruch der Weltwirtschaftskrise zwang MetLife dazu, eine kleinere Version zu bauen. Dennoch gilt das heutige Gebäude als Meisterwerk des Art déco. Auch Peter Cooper Village wurde einst von MetLife initiiert, um Gebäude für Menschen mit mittlerem Einkommen zu bauen. Peter Cooper Village war ein Schwesterprojekt zur Stuyvesant Town von MetLife, das direkt gegenüber – südlich der 20th Street – gebaut wurde.

Am östlichen Ende der East 23rd Street ist der Stuyvesant Cove Park und das Asser Levy Public Baths sowie eine Parkgarage, die heute eine Tankstelle ist.

Brand in der 23rd Street
Am 17. Oktober 1966 wütete in dieser Straße ein Brand, der als "23rd Street Fire" oder "Wonder Drug Store Fire" in Erinnerung blieb. Er brach in einem Keller an der 7 East 22nd Street aus, der sich bis in den rückwärtigen Teil von 6 East 23rd Street erstreckte – ein fünfstöckiges Geschäftshaus mit einem Drogeriemarkt im Erdgeschoss. Es war nicht ohne Weiteres ersichtlich, dass die Kellerwand verschoben worden war. Der zusätzliche Kellerraum wurde von 7 East 22nd Street aus als Lager für Lacke und Lösungsmittel verwendet. Nach etwas über einer Stunde Einsatzdauer war die aus massiven Holzbalken bestehende Kellerkonstruktion so stark geschädigt, dass der aus Ortsterrazzo gegossene Fußboden im Drogeriemarkt ohne Vorwarnung einstürzte. Zwölf Feuerwehrleute ließen ihr Leben – zehn von ihnen stürzten in den brennenden Keller, während zwei weitere Feuerwehrleute der Feuersbrunst und Hitze im ersten Obergeschoss zum Opfer fielen. Dies war bis zum 11. September 2001 der schwerste Verlust von New Yorker Feuerwehrleuten bei einem Einsatz.

Öffentlicher Nahverkehr
Jede Strecke der New Yorker U-Bahn, die die 23rd Street quert, hat dort auch eine Haltestelle: die BMT Broadway Line, IND Eighth Avenue Line, IND Sixth Avenue Line, IRT Broadway – Seventh Avenue Line und die IRT Lexington Avenue Line. Auch die Port Authority Trans-Hudson hat eine Haltestelle auf Höhe der 23rd Street.

Darüber hinaus verkehrt die Buslinie M23 der Metropolitan Transportation Authority auf der 23rd Street, wo einst Straßenbahnen verkehrten (Twenty-Third Street Railway).

Kreuzungen (Ost nach West)
 Franklin D. Roosevelt East River Drive
 First Avenue
 Second Avenue
 Third Avenue
 Lexington Avenue
 Park Avenue
 Madison Avenue
 Fifth Avenue and Broadway – hier wird die East 23rd Street zur West 23rd Street
 Sixth Avenue
 Seventh Avenue
 Eighth Avenue
 Ninth Avenue
 Tenth Avenue
 High Line
 Eleventh Avenue
 West Side Highway – die 23rd Street ist westlich der Eleventh Avenue für Fahrzeuge gesperrt

Weblinks

 New York Songlines: 23rd Street – ein virtueller Spaziergang (englisch)
 Geschichte des Hotel Chelsea (englisch)
 Das 23rd Street Feuer (englisch)

Fußnoten

23
Wikipedia:Artikel mit Video
Straße in Nordamerika

23rd Street (Manhattan)


النزوح هو ترك الشخص منطقته ليستقر في مكان آخر. وهو ذات الهجرة ولكن من منظور بلد المنشأ. وتسمى حركة الإنسان قبل اقامة الحدود السياسية أو داخل دولة واحدة، "النزوح". وهناك العديد من الأسباب التي قد تؤدى للنزوح. بعضها أسباب سياسية أو اقتصادية، أو لأسباب شخصية مثل العثور على زوج أثناء زياره لبلد آخر، والنزوح للبقاء معهم. كما يفضل الكثير من كبار السن الذين يعيشون في الدول الغنية بالمناخ البارد، الانتقال إلى مناخ أكثر دفئا عند التقاعد.

ينتقل العديد من المغتربين السياسيين أو الاقتصاديين مع أسرهم، نحو مناطق جديدة أو دول جديدة حيث يأملون في العثور على السلام أو فرص عمل لا تتوفر لهم في موقعهم الأصلي. وعلى مر التاريخ، عاد عدد كبير من النازحين إلى ديارهم بعد أن كسبوا ما يكفيهم من المال في البلاد الآخرى. وأحيانا ينتقل هؤلاء النازحين إلى بلدان ذات اختلافات ثقافية كبيرة، حيث يشعروا دائما انهم ضيوف في أماكنهم الجديدة، ويحفاظوا على ثقافتهم الأصلية، التقاليد واللغة، مما يجعل أطفالهم يرثونها منهم في بعض الأحيان. وقد يخلق الصراع بين الثقافة الأم والثقافة الجديدة، بعض التناقضات الاجتماعية، وهو وضع غير ملائم بالنسبة ل«الأجانب»، الذين يروا أحيانا ان هذه النظم القانونية والاجتماعية، جديدة وغريبة بالنسبة لهم. وفي كثير من الأحيان، تنمو مجتمعات المهاجرين في المناطق الجديدة.

لقد كان للنزوح تأثير عميق على العالم في القرون ال18، ال19، وال20، عندما ترك الملايين من الاسر الفقيرة أوروبا وتوجهوا للولايات المتحدة، كندا، البرازيل، الأرجنتين، باقي دول أمريكا اللاتينية، أستراليا، ونيوزيلندا.

على الرغم من غموض التعريفات واختلافها إلى حد ما، إلا أنه لا ينبغي الخلط بين النزوح/الهجرة وبين الهجرة الجبرية، مثل حالات نقل السكان أو التطهير العرقي.

قد تكون دوافع النزوح; الحوافز التي تجتذب الناس بعيدا، والمعروفة باسم عوامل «الجذب»، أو الظروف التي تشجع الشخص على المغادرة، والمعروفة باسم عوامل «الدفع»، فعلى سبيل المثال:

عوامل الدفع
 الحرب أو غيرها من الصراعات المسلحة
 المجاعة أو الجفاف
 المرض
 الفقر
 الفساد السياسي
 الأصولية الدينية / التعصب الديني
 الكوارث الطبيعية
 استياء من المواطنين، مثل المضايقات المتكررة، البلطجة، والاعتداء
 الاستياء من معدل الهجرة، مما يسبب مضايقات متكررة، البلطجة، والاعتداء على السكان الأصليين
 انعدام فرص العمل
 انعدام الحقوق المختلفة
 هدف نشر الثقافة الخاصة والدين

هذه العوامل، باستثناء الخلاف مع السياسة والسخط من السكان الأصليين والمهاجرين، لا تؤثر على شعوب البلدان المتقدمة، وحتى وقوع كارثة طبيعية لا تتسبب غالبا في النزوج إلى الخارج.

عوامل الجذب
 زيادة الدخل
 ضرائب أقل
 أحوال جوية أفضل
 توفر فرص العمل
 تطور الخدمات الصحية (أدوية، مستوصفات)
 تطور الخدمات التعليمية (تطوير المناهج، تطوير الأبنية، انتقاء المدرس الأفضل)
 تحسين السلوك بين الناس
 أسباب عائلية
 الاستقرار السياسي
 التسامح الديني
 الحرية النسبية
 الهيبة الوطنية

قيود النزوح

تحد بعض البلدان من إمكانية نزوح مواطنيها إلى بلدان أخرى. فقد بدأت الجمهوريات الاشتراكية السوفياتية مثل هذه القيود في عام 1918، بسن قوانين وتشديد الرقابة على الحدود، حتى أصبح النزوح الغير شرعي مستحيل تقريبا بحلول عام 1928. ومن أجل تعزيز هذا، أقاموا الرقابة على جوازات السفر الداخلية وتصاريح الإقامة الداخلية للفرد في المدينة («مكان الإقامة»)، جنبا إلى جنب مع تقييد حرية الحركة الداخلية التي تسمى غالبا 101 كيلومتر، وهي التي تقيد التنقل حتى داخل المناطق الصغيرة.

في نهاية الحرب العالمية الثانية في عام 1945، احتل الاتحاد السوفياتي بلدان عديدة في أوروبا الشرقية، حيث شكلوا معا المسمى بالكتلة الشرقية، وقد طمح غالبية الذين يعيشون في المناطق المكتسبة حديثا في الاستقلال وأرادوا رحيل السوفيتين. وقبل عام 1950، نزح أكثر من 15 مليون مهاجر من الاتحاد السوفيتي والبلدان الأوروبية الشرقية المحتلة إلى الغرب في السنوات الخمس التي تلت الحرب العالمية الثانيةمباشرة. وبحلول أوائل عام 1950، تمت محاكاة النهج السوفياتي في السيطرة على الحركة الوطنية من معظم بقية دول الكتلة الشرقية. حيث توقفت معظم النزوحات من الشرق إلى الغرب، بسبب القيود التي نفذت في الكتلة الشرقية، فوصلت إلى 13.3 مليون هجرة غربا بين عامي 1950 و 1990. ومع ذلك، هاجر مئات الآلاف من الألمان الشرقيين سنويا إلى ألمانيا الغربية عبر «ثغرة» في النظام الذي كان قائما بين الشرق والغرب في برلين، حيث تحكم في الحركة الأربعة قوى المحتلة في الحرب العالمية الثانية. ولقد نتج عن النزوح «نزوح العقول» من ألمانيا الشرقية إلى ألمانيا الغربية من الشباب المحترفين المتعلمين، وبحلول عام 1961 كان قد هاجر ما يقرب من 20 ٪ من سكان ألمانيا الشرقية إلى ألمانيا الغربية. كما أقامت ألمانيا الشرقية في عام 1961، حاجز من الاسلاك الشائكة الذي من شأنه أن التوسع ليصبح جدار برلين، الذي نجح بشكل فعال في اغلاق الثغرات. وفي عام 1989، سقط سور برلين، تلاه توحيد ألمانيا وانهيار الاتحاد السوفياتي.

وفي أوائل عام 1950، تم الاحتذاء بالنهج السوفياتي في السيطرة على الحركة على الصعيد الدولي بواسطة كل من الصين، منغوليا، وكوريا الشمالية. حيث لا تزال تفرض كوريا الشمالية قيودا صارمة على النزوح، وتحتوي على حظر النزوح الأكثر صرامة في العالم، حتى في أواخر الثمانينيات، قبل سقوط جدار برلين، [23] ومع ذلك يهاجر بعض الكوريين الشماليين بصورة غير شرعية إلى الصين.[24] وهناك بلدان أخرى فرضوا قيود مشددة على النزوح مرة واحدة منها أنغولا، إثيوبيا، موزامبيق، الصومال، أفغانستان، بورما، كمبوتشيا الديمقراطية (كمبوديا في الفترة من 1975-1979)، لاوس، فيتنام الشمالية، العراق، جنوب اليمن وكوبا.

ملاحظات

انظر أيضا
 اللجوء السياسي
 الترحيل
 الشتات
 الهجرة
 المنفى
 المنظمة الدولية للهجرة
 لاجئ
 الجدار الفاصل
 النزوح السويدي إلى الولايات المتحدة

النزوح
سكان
هجرات بشرية
هجرة بشرية

نزوح


بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 1999 أقيمت في كوماموتو في اليابان في الفترة من 24 يناير إلى 29 يناير وقد حقق لقبها منتخب كوريا الجنوبية للمرة السابعة في تاريخه, وتعتبر البطولة نقطة عبور إلى الألعاب الأولمبية الصيفية 2000.

المجموعة

الترتيب النهائي

المصادر
 Results

كرة يد نسائية في 2000
بطولات آسيا لكرة اليد
كرة اليد في 2000
منافسات كرة يد دولية تستضيفها اليابان
أحداث يناير 2000 الرياضية في آسيا
رياضة يابانية نسائية في 2000

بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 1999


Han Qide (; * 1945 in Cixi, Ningbo, Zhejiang) ist ein chinesischer Arzt und Politiker der Gesellschaft des 3. September, einer von acht zugelassenen politischen Parteien außerhalb der Kommunistischen Partei Chinas, und unter anderem seit 2003 Vizevorsitzender des Ständigen Ausschusses des Nationalen Volkskongresses.

Leben
Nach dem Schulbesuch studierte Han Qide zwischen 1962 und 1968 Medizin am Shanghai Medical College und war danach als Arzt tätig. Zwischen 1979 und 1982 absolvierte er ein postgraduales Studium an der Universität für Medizinische Wissenschaften in Xi'an und war danach Lehrer an der Abteilung für Pathophysiologie des Beijing Medical College. Im Anschluss absolvierte er ein weiteres postgraduales Studium an der Medizinischen Fakultät der Emory University in Atlanta (Georgia). Nach seiner Rückkehr war er von 1987 bis 1988 Lektor für Pathophysiologie an der Medizinischen Universität der Hauptstadt.

Daraufhin wurde er 1988 Direktor des Kardiovaskularen Medizinischen Instituts des dieser Universität angeschlossenen Krankenhauses Nr. 3, ehe er zwischen 1995 und 2000 Vizepräsident der Postgraduiertenschule der Medizinischen Universität der Hauptstadt war. 1997 wurde er als Mitglied in die Chinesische Akademie der Wissenschaften aufgenommen.

Während dieser Zeit wurde er 1998 Mitglied des Ständigen Ausschusses der Politischen Konsultativkonferenz des chinesischen Volkes und gehörte diesem Gremium bis 2003 an. Seit 2000 ist er Präsident des Peking University Health Science Center. Zur gleichen Zeit war er von 1997 bis 2000 Vizevorsitzender des Ortsverbands Peking der Gesellschaft des 3. September, dann von 2000 bis 2002 Vizevorsitzender des Zentralkomitees der Partei.

2002–2017 war Han Qide Vorsitzender des Zentralkomitees der Gesellschaft des 3. September und damit Vorsitzender dieser Partei. Daneben war er zwischen 2002 und 2003 Vizevorsitzender der Chinesischen Vereinigung für Wissenschaft und Technologie und auch Geschäftsführender Vizepräsident der Peking-Universität sowie deren Präsident der Medizinischen Fakultät, dem PKU Health Science Center.

Seit 2003 ist er Vizevorsitzender des Ständigen Ausschusses des Nationalen Volkskongresses, einem 150-köpfigen Gremium des Nationalen Volkskongresses, das die Arbeit der Volksvertretung zwischen den Plenarsitzungen wahrnimmt.

Weblinks

 Eintrag (chinavitae.com)
 Eintrag (english.people.com)
 Han Qide: a medical and political leader in China. In: The Lancet vom 20. Oktober 2008

Einzelnachweise

Politiker (Volksrepublik China)
Parteimitglied (China)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Chinese
Geboren 1945
Mann

Han Qide


Biserica Toți Sfinții din Râmnicu Vâlcea este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul municipiului Râmnicu Vâlcea. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 167482.19.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica "Toți Sfinții" ()
 Turn clopotniță ()

Note

Monumente istorice din județul Vâlcea
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici din județul Vâlcea
Biserici cu hramul Toți Sfinții


Valeriya Yevgevnyevna Tyuleneva (en ), née le  à Chtchoutchinsk, est une fondeuse kazakhe.

Biographie
La fondeuse fait ses débuts internationaux en fin d'année 2013 dans une manche de la Coupe d'Europe de l'Est.
En 2015, elle prend à son premier championnat du monde junior, qui prend lieu à Almaty au Kazakhstan. Lors de l'édition 2016, elle obtient son meilleur résultat individuel sur le cinq kilomètres avec une  place.

Elle fait ses débuts dans l'élite en 2017 aux Championnats du monde, à Lahti, où elle prend notamment la  place sur le skiathlon.

En décembre 2017, elle découvre la Coupe du monde lors de l'étape de Toblach ().

En 2018, après une participation aux Championnats du monde des moins de 23 ans, elle prend part aux Jeux olympiques à Pyeongchang, où elle finit  du sprint classique   du dix kilomètres libre,  du trente kilomètres classique et  du sprint par équipes.

Pour entamer la saison 2018-2019, la Kazakhe intègre pour la première fois le top 30 en Coupe du monde avec une  place sur le dix kilomètres libre de Lillehammer, comptant pour le Nordic Opening. Ensuite, aux Championnats du monde des moins de 23 ans à Lahti, elle termine au cinquième rang sur le dix kilomètres libre. Elle confirme sa forme aux Championnats du monde à Seefeld, où elle finit notamment  du dix kilomètres classique et  du trente kilomètres libre.

En décembre 2019, elle ameliore sa meilleure performance dans la Coupe du monde avec une seizième place au dix kilomètres à Davos. Sa première participation au Tour de ski, cet hiver, s'achève avec une  place finale.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Tyuleneva

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Tyuleneva

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2020.
 Meilleur résultat individuel : .

Classements en Coupe du monde

Références

Liens externes

Naissance dans l'oblys d'Aqmola
Naissance en septembre 1997
Fondeuse kazakhe
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Valeriya Tyuleneva


චේම්බර් සංගීතය ශාස්ත්‍රිය සංගීතයේ වැදගත් අංශයකි.  නමුත් මෙහිදි සංගීත නිර්මාණය කරනු යේ සුළු වාදක භාණ්ඩ ප්‍රමාණයකටය. මෙම ක්‍රමයේදි එක් සංගීත ඛණ්ඩයක් එක් කර්මපක ලෙස නිර්මාණකයන් කිහිපදෙනෙකු අතනි මුළු සංගීත නිර්මාණය සිදු කෙරෙයි. "චෙම්බර්" යන පදයෙන් අදහස් කරනුයේ මෙම සංගීත නිර්මාණ ඉතා කුඩා ඉඩක ඇසිමට‍හෝ වාදනය කිරිමට සළස්වන බවයි.

පුරාණ කාලයේදි වේම්බර් සංගීතය වැඩි වශයෙන් භාවිත වුයේ ආධුනික නිර්මාණකරුවන් අතරය. අද වන විට එය ප්‍රසංග වේදිකායව දක්වා ව්‍යාප්ත විය ඇති අතර අනෙකුත් සංගීත ශෛලින් මෙන්ම එයටම ආවේනික ලක්ෂණ වලින් සමන්විත වේ.

චේම්බර් සංගීතය


Le musée régional d'art, ou musée Soukatchiov (Иркутский областной художественный музей имени В. П. Сукачёва), est un musée d'art situé à Irkoutsk en Sibérie (Russie). Il comprend plus de vingt-trois mille pièces de musée, tableaux, pièces d'art graphique, sculptures, objets d'art décoratif, . Il est dirigé depuis 2016 par  Natalia Sergueïevna Syssoïeva.

Histoire

Ce musée est créé à partir de la collection d'art du maire de la ville d'Irkoutsk, Vladimir Platonovitch Soukatchiov (1849-1920), réunie à la fin du . Les collections du musée sont réparties dans quatre anciens hôtels particuliers du centre-ville:
 L'hôtel particulier en pierre d'un étage au  de la rue Lénine, construit en 1905-1907 par Maguideï; cet édifice présente des collections d'art russe et occidental du  au début du  et d'art asiatique (Chine, Japon, Mongolie) du . C'est l'édifice principal du musée.
 L'hôtel particulier en pierre d'un étage au  de la rue Karl-Marx, construit en 1893 par Rozon et Rassouchine, et sa dépendance au n° 25, qui présente des œuvres d'artistes locaux du  au début du  et comprend une galerie d'expositions temporaires.
L'ancien hôtel particulier de Vladimir Soukatchiov avec un parc et des maisons de bois au n° 122 de la rue des Événements de décembre. Cet édifice appartenait à l'origine au fondateur du musée. Il a été récemment restauré et comprend un jardin d'hiver, une salle de billard, des écuries et un corps de bâtiment principal. L'édifice expose la cadre de vie de Soukatchiov et de sa famille et organise des expositions temporaires.
L'ancien hôtel particulier Guindine au  de la rue Sverdlov où sont exposées les collections de sculpture.

Collections

Le musée possède une collection d'objets préhistoriques des bords du lac Baïkal, dont des Vénus paléolithiques et des objets anthropomorphiques et zoomorphiques du néolithique. La section d'art russe ancien présente des icônes, des sculptures de bois, dont des icônes moscovites, de Novgorod, de Pskov et de maîtres du Mont Athos ou de Sibérie. L'art russe du  et de la première partie du  présente des portraits (portraits sur bois dits parsouna, portraits de Rotari, Levitski, Rokotov, Borovikovski, Tropinine, etc.), des paysages (Semion Chtchedrine, Matveïev, Levitski, Tropinine, etc.). L'art russe de la seconde partie du  est représenté par des tableaux de Chichkine, Répine, dont la fameuse Fille du pêcheur normand (1874) qui est incontestablement l'un des chefs-d'œuvre du musée; Sourikov; Polenov; Makovski, etc. La collection russe du  montre des œuvres du Mir iskousstva, de l'Union des peintres russes, d'Arkadi Plastov, etc. ainsi que des peintres locaux. L'art décoratif est varié avec des objets de Fabergé par exemple et du mobilier.

Le musée possède aussi des œuvres de maîtres italiens, hollandais, français, allemands, autrichiens, des Flandres, etc. entre le  et le .

Galerie

Notes et références

Liens externes

 Le musée régional d'art Soukatchiov
 L'hôtel particulier Soukatchiov

Irkoutsk
Objet patrimonial culturel à Irkoutsk
Musée dans l'oblast d'Irkoutsk
Culture à Irkoutsk
Bâtiment à Irkoutsk

Musée régional d'art d'Irkoutsk


A temporada de furacões no Atlântico de 1852 foi uma das três únicas temporadas de furacões no Atlântico em que todos os ciclones tropicais conhecidos atingiram o status de furacões. Cinco ciclones tropicais foram relatados durante a temporada, que durou do final de agosto até meados de outubro; essas datas estão dentro da faixa de maior atividade de ciclones tropicais do Atlântico, e nenhum dos ciclones coexistiu com outro. Embora houvesse oficialmente cinco ciclones tropicais na temporada, o estudioso de furacões Michael Chenoweth avaliou dois dos ciclones como sendo a mesma tempestade. Pode ter havido outros ciclones tropicais não confirmados durante a temporada, já que o meteorologista Christopher Landsea estimou que até seis tempestades foram perdidas a cada ano no banco de dados oficial; esta estimativa deveu-se ao pequeno tamanho do ciclone tropical, relatórios esparsos de navios e costas relativamente despovoadas.

Resumo da temporada
Todos os ciclones tropicais da temporada tiveram o status de furacões, ou com ventos a ou mais de . Em apenas duas outras temporadas, todos os ciclones atingiram o status de furacão; esses anos foram 1858 e 1884.  Todos os cinco ciclones afetaram a terra; a mais forte foi a primeira tempestade, que causou graves danos e perda de vidas ao atingir a costa perto da fronteira entre o Mississippi e o Alabama. A segunda tempestade da temporada atingiu Porto Rico, onde causou mais de 100 mortes, principalmente por inundações. Em meados de setembro, a terceira tempestade atravessou a Flórida com fortes rajadas de vento e chuvas leves, e uma semana depois a quarta tempestade passou por cima ou ao norte das Pequenas e Grandes Antilhas. A última tempestade atingiu o Panhandle da Flórida, embora os danos tenham sido menores do que o esperado.

Linha do tempo

Sistemas

Furacão Um

O Grande Furacão Móvel de 1852 foi o primeiro ciclone tropical do ano. Foi observado pela primeira vez em 19 de agosto por volta de 140 milhas (230 km) ao norte de Porto Rico. Ele seguiu um movimento de oeste-noroeste antes de passar pelas Bahamas, quando atingiu o status de furacão em 20 de agosto. Depois de passar paralelamente à costa norte de Cuba, a tempestade passou entre Dry Tortugas e Key West, Flórida, em 22 de agosto, e dois dias depois estima-se que o furacão atingiu ventos máximos de . A tempestade diminuiu em 25 de agosto antes de virar para o norte e, no início de 26 de agosto, atingiu a costa perto de Pascagoula, Mississippi, com força máxima, e o furacão enfraqueceu rapidamente para o status de tempestade tropical à medida que acelerava para leste-nordeste. Em 28 de agosto emergiu no Oceano Atlântico a partir da Carolina do Sul e, após virar para o nordeste, foi observado pela última vez em 30 de agosto por volta de 130 milhas (200 km) a sudeste de Cape Cod.

Em Florida Keys, ondas fortes forçaram vários navios a desembarcar, deixando alguns danificados. Ondas fortes criaram quatro novos canais nas Ilhas Chandeleur, e a passagem da tempestade também destruiu o farol da ilha; os três guardiões foram encontrados três dias depois. Duas escunas também foram arrastadas para a costa ao longo da Ilha Cat. O furacão produziu uma maré de tempestade estimada em 12 pés (3,7 m) em Mobile, Alabama, onde ventos fortes danificaram grande parte da cidade, deixando a maioria das casas destruídas. Árvores foram derrubadas até 30 milhas (50 km) para o interior, e as áreas costeiras foram inundadas. Os danos ao longo da costa foram estimados em $ 1 milhões (1852 USD, $ 26 milhões 2008 USD), e várias pessoas morreram. Ao cruzar o sudeste dos Estados Unidos, a tempestade trouxe chuvas leves, mas ventos moderadamente fortes; em Charleston, Carolina do Sul, a tempestade destruiu várias pontes e campos de cultivo.

Furacão Dois

Furacão San Lorenzo de 1852

No início de 5 de setembro, um furacão foi observado pela primeira vez cerca de 65 milhas (110 km) ao sudeste de Christiansted nas Ilhas Virgens Dinamarquesas.  Um meteorologista avaliou que o furacão estava localizado perto de Antígua em 3 de setembro. Seguindo constantemente para oeste-noroeste, ele rapidamente se moveu para a costa perto de Ponce, Porto Rico, com ventos estimados em . Depois de cruzar o sudoeste de Porto Rico, o furacão emergiu na Passagem de Mona como uma tempestade tropical. No final de 5 de setembro, atingiu a costa leste da República Dominicana ; enfraqueceu rapidamente sobre Hispaniola, dissipando-se em 6 de setembro sobre a parte noroeste da ilha.  Uma avaliação do estudioso Michael Chenoweth em 2006 indicou que esta tempestade foi a mesma do próximo furacão, continuando para o noroeste e finalmente atingindo o Golfo do México. Por não ser considerado o mesmo ciclone no banco de dados oficial de furacões,  este furacão e o seguinte são listados separadamente. Lá, a passagem da tempestade causou fortes inundações, que destruíram grandes quantidades de plantações e danificaram várias estradas. Os danos causados pela tempestade foram maiores entre Guayanilla e Mayagüez. Mais de 100 pessoas foram mortas em Porto Rico, muitas das quais morreram devido a inundações.

Furacão Três

Um furacão foi localizado no centro do Golfo do México em 9 de setembro,  potencialmente o mesmo furacão da tempestade anterior. Ele seguiu geralmente para o leste em direção à costa da Flórida, com sua estimativa de intensidade do furacão baseada em dois relatórios de navios. Por volta das 0000 UTC em 12 de setembro, ele se moveu para a costa perto de Clearwater, Flórida como um furacão mínimo, com uma pressão barométrica central mínima estimada de 985 mbar. Acelerando para leste-nordeste ao cruzar o estado, o ciclone emergiu no Oceano Atlântico como uma tempestade tropical enfraquecida antes de recuperar o status de furacão em 13 de setembro. Mais tarde naquele dia, foi observado pela última vez cerca de 250 milhas (400 km) leste-sudeste do Cabo Hatteras.

Um posto em Fort Meade, Flórida, relatou pelo menos 0,55 emnbsp;in (14 mm) de chuva durante a passagem da tempestade. O furacão foi considerado "violento" e estima-se que as rajadas atingiram a força de um furacão. O mar agitado e os ventos fortes de leste encalharam uma embarcação perto de St. Augustine.

Furacão Quatro

Em 22 de setembro, uma tempestade tropical foi localizada a cerca de 200 milhas (330 km) a leste de Guadalupe. Com um caminho constante de oeste-noroeste, a tempestade atravessou o norte das Pequenas Antilhas em 23 de setembro, durante o qual se intensificou em um furacão. Passou a uma curta distância ao norte de Porto Rico e da República Dominicana, atingindo seu pico de intensidade de 90 mph (150 quilômetros). No final de 26 de setembro, o furacão virou para noroeste, atravessando as ilhas Turks e Caicos e o leste das Bahamas. Recurvando para norte-nordeste, o ciclone moveu-se para águas abertas e foi classificado pela última vez como um ciclone tropical em 30 de setembro de 390 mi (630 km) a leste do Cabo Hatteras.  No entanto, um pesquisador de furacões avaliou que o furacão durou até 3 de outubro, com o ciclone virando para o leste e se dissipando perto dos Açores.

Furacão Cinco

Um furacão moderadamente forte com ventos de  foi visto pela primeira vez em 6 de outubro a leste da Jamaica. Passando a uma curta distância ao sul da ilha, o furacão seguiu para noroeste e roçou a Península de Yucatán antes de virar para norte-nordeste no Golfo do México.  No final de 9 de outubro, atingiu a costa a uma curta distância a leste de Apalachicola, Flórida, com ventos de pico com uma pressão estimada de 969 mbar. Enfraquecendo rapidamente para o status de tempestade tropical, o ciclone continuou para o nordeste e emergiu no Oceano Atlântico da Carolina do Norte em 11 de outubro. Mais tarde naquele dia, foi observado pela última vez cerca de 250 milhas (400 km) a sudeste de Cape Cod.

Grandes danos foram relatados na Jamaica. Ao fazer landfall na Flórida, o furacão produziu um 7 pés (2 m) maré de tempestade, e na Geórgia, ventos com força de furacão se estenderam para a porção sudoeste do estado,  enquanto ventos com força de tempestade tropical ocorreram ao longo da costa. No estado, ventos moderados danificaram árvores e telhados, embora a destruição tenha sido menor do que o previsto.

Ver também

 Temporada de furacões no Atlântico
 Lista de furacões no Atlântico

Referências

1852 nos Estados Unidos
1852

Temporada de furacões no Atlântico de 1852