Western Suburbs Football Club (comúnmente abreviado Western Suburbs) es un club de fútbol de la ciudad de Porirua, Nueva Zelanda.

Actualmente juega en la Central Premier League, competición que ganó en seis ocasiones.

Historia

Fue fundado en 1906 con el nombre de Hospital AFC, con este nombre el mayor logro del club fue la Copa Chatham lograda en 1935. En 1956, cuando la institución cumplió 50 años, se decidió cambiar el nombre a Western Suburbs. En 1970 llegó a jugar la Liga Nacional de Nueva Zelanda, pero solo permaneció dos temporadas en dicha liga, ya que en 1971 descendió. A pesar de ello, ese mismo año ganó la Copa Chatham.

En 1973 se cambió nuevamente el nombre a Porirua United. En ese proceso una parte del equipo se separó y creó el Tawa AFC. En 1974, el Porirua United ganó la Central Premier League. En 1983 se cambió mínimamente el nombre a Porirua Viard United, pero en 1992 se fusionó con el Mana United formando el Western Suburbs. En 2004 fue uno de los clubes que se juntaron para formar la franquicia Team Wellington.

Jugadores

Palmarés

Central Premier League (6): 1996, 1998, 2005, 2007, 2009 y 2017.
Copa Chatham (3): 1935, 1971 y 2006.

Véase también
Clubes neozelandeses de fútbol ganadores de competiciones nacionales e internacionales

Referencias

Equipos de fútbol de Nueva Zelanda
Equipos de fútbol fundados en 1906
Equipos de fútbol que se han fusionado y fusiones

Western Suburbs FC


Die Partei Freiheitliches Ägypten () ist eine liberale Partei in Ägypten, die am 18. Mai 2011 von Amr Hamzawy und einer Gruppe ägyptischer Jugendlicher nach der Revolution in Ägypten 2011 gegründet wurde.

Sie ist Mitglied des Bündnisses Die Revolution geht weiter, in der sie mit der Sozialistischen Volksallianz und der Ägyptischen Strömungspartei koaliert. Das Bündnis ist mit 9 von 498 Abgeordneten in der Volksversammlung vertreten, wobei auf die Partei Freiheitliches Ägypten ein Sitz entfällt.

Weblinks
 Offizielle Webseite der Partei Freiheitliches Ägypten (Masr Alhureyya)

Einzelnachweise

Freiheitliches Aegypten
Freiheitliches Aegypten
Freiheitliches Aegypten
Gegründet 2011

Partei Freiheitliches Ägypten


J. R. R. Tolkien'in hayalî Orta Dünya evreninde bir coğrafî kıta (Kutsanmış Ülke, Eski Batı, En Uzak Batı). Tolkien'in eserlerinin çoğunda konu edindiği, hayalî Orta Dünya tarihi, gerçek Dünya'nın tarih öncesi geçmişine dair efsaneler olarak kurgulanmıştır (Odiseus'un serüvenleri gibi). Kıtadaki ülkeler; Valinor, Eldamar, Araman ve Avathar'dır.

Belegaer ve Ekkaia arasında uzanan, Batı'daki büyük kıta. Valinor, Pelóri sıradağlarının batısında, 'iç' Aman'da bulunmaktadır. Eldamar, Pelóri'nin doğusunda deniz kıyısında, Araman ve Avathar ise Pelóri'nin kuzey ve güneyinde yer almaktadır. Aman ve Tol Eressëa, Nùmenor'un sulara gömülüşü sırasında Dünya küresel hale getirildiğinde, Dünya'dan 'çıkartılmış', yine de muhtemelen Eä'nın dahilinde kalmıştır.

Aman

Aman (Orta Dünya)


Un efluente o emisario, en hidrología, corresponde a un curso de agua, también llamado distributario, que desde un lugar llamado confluencia se desprende de un lago o río como una derivación menor, ya sea natural o artificial.

Los de origen natural se encuentran en su mayoría en los deltas fluviales; aunque hay casos en que ocurre en otros tramos de los ríos, como sucede con el Casiquiare con respecto al Orinoco. Son más frecuentes los efluentes de origen artificial, es decir, de una derivación, acequia o canal que se utiliza con fines de regadío o de abastecimiento de agua en regiones relativamente alejadas del cauce del río principal. Su contraposición es el afluente. Un efluente, en el otro extremo de su curso, puede también ser un afluente de un curso mayor.

En hidrogeología también se denomina «río efluente» o «río ganador» al que recibe volumen líquido desde un acuífero. Por el contrario, un «río influente» o «río perdedor» es el río que cede agua por infiltración a las napas freáticas.

En Ecología, también se denomina a un curso de agua como «efluente», cuando descarga aguas o, principalmente, vertidos empleados en los procesos industriales, urbanos o agrícolas.

Véase también

 Emisario submarino

Referencias

Enlaces externos

Cursos de agua
Accidentes fluviales y lacustres
Efluente
Cuerpos de agua

Efluente


Jessy Bulbo (nascida Jessica Araceli Carrillo Cuevas em 10 de outubro de 1974 na Cidade do México) é uma cantora, baixista e compositora mexicana, comumente associada ao movimento riot grrrl.

Jessy começou sua carreira na virada do século na banda de punk rock Las Ultrasónicas, na qual cantava e tocava baixo. Mais tarde, ela começou uma carreira solo. Após deixar o grupo no início dos anos 2000, ela lançou seu primeiro single solo, "Maldito", em 2006. A música foi apresentada na East Los FM, uma das estações de rádio fictícias do jogo de ação e aventura de 2013 Grand Theft Auto V.

Infância e adolescência
Bulbo nasceu no Hospital Fernando Quiroz em Álvaro Obregón, Cidade do México e cresceu em Tlalnepantla de Baz. Seus pais eram jovens ativistas que, devido à gravidez de sua mãe de seu irmão mais velho, deixaram uma manifestação mais cedo e escaparam do massacre de Tlatelolco. Sua mãe, uma marxista graduando em sociologia pela Universidad Autónoma Metropolitana, criou ela e seus três irmãos sob condições iguais. Ela se lembra de se sentir discriminada na escola por sua educação não religiosa.

Jessy queria ser dançarina, mas foi fazer faculdade de Jornalismo na Universidade Nacional Autônoma do México. Por volta dos 17 anos começou a assistir a shows e em um deles conheceu Carlos Pérez, baixista dos Los Psicóticos, de quem noivou. Ele a encorajou a tocar baixo e a apresentou a outras bandas punk e de garagem. Ela acabou abandonando a faculdade em meio a uma greve geral na instituição.

Também quando ela tinha 17 anos, seus pais se divorciaram. Sua mãe mais tarde se mudaria para a Califórnia e seu pai se tornou economista do governo federal.

Carreira

Las Ultrasónicas
Conforme conhecia bandas diferentes, ela foi apresentada a Tere Farsissa e Ali Gua-Gua, que a convidaram para sua banda recém-formada Las Ultrasónicas em 1996.

Ao se juntar à banda, ela adotou o apelido de "Bulbo" ("bulbo" em espanhol) devido à sua obsessão por amplificadores valvulados, que muitas vezes tinham válvulas em forma de bulbos de luz/lâmpadas.

Em 2000, a banda entrou em hiato e Jessy foi para Xalapa, onde formou o Bulbo Raquídeo. No ano seguinte, ela voltou à Cidade do México para gravar Oh sí, más más!!! com Las Ultrasónicas, mas deixou o grupo no ano seguinte, em novembro, após vários conflitos e discussões.

Carreira solo

Primeiros trabalhos solo: Saga Mama, Taras Bulba (2001-2010)
Jessy pensou em seguir carreira solo depois de deixar o grupo, mas se sentiu desmotivada e caiu em depressão. Depois de se recuperar, voltou a frequentar shows e em um deles conheceu Alexis Ruiz, vibrafonista do Pathé de Fuá, e começou a trabalhar em ideias musicais com ele.

Alexis a encorajou a retomar sua carreira musical e eles formaram uma dupla chamada Bulberizer, que mais tarde mudou seu nome para Jessy Bulbo y La Chen-Chachón até que ela começou a usar apenas seu nome em 2006. A formação do grupo se completou com Aarón Bautista (guitarra, teclados), Damián Pérez (guitarra, bateria) e Héctor Salazar (órgãos e efeitos).

Após assinar com a Nuevos Ricos, ela lançou sua primeira demo, "Maldito", e mais tarde (2007) lançou seu primeiro álbum solo, Saga Mama, com distribuição pela EMI.

Em 2008, lançou seu segundo trabalho, Taras Bulba, também com Nuevos Ricos. Ela então mudou para Grabaxxiones Alicia e em 2010 lançou seu terceiro álbum solo, Telememe + Greatest Tits, um álbum duplo com material novo (Telememe) e uma compilação (Greatest Tits). Telememe foi precedida pelo single inspirado em Chava Flores e com estilo ranchera "La Cruda Moral".

Outros álbuns (2010-)
Em 2011, ela participou de "Dolor en los huevos", uma música do disco Conejo en el sombrero de La Gusana Ciega; e de "Buenas chambas", do Huele fresa (Veo Muertos).

Em 2015, ela lançou Changuenonium pela Masare Records, explorando diferentes estilos latinos. Ela também fez mais uma participação especial, desta vez em "Influenzombie", de El Monstruo son los Otros (do disco Yo no soy el monstruo).

Em 13 de agosto de 2020, ela realizou o primeiro de uma série de shows no topo de edifícios da Cidade do México para apoiar artistas independentes afetados pela pandemia do COVID-19.

Outros interesses e trabalhos
Em 2010, Jessy estrelou no filme El lenguaje de los machetes, de Kytzia Terrazas, e escreveu a trilha sonora original do filme. Por seu papel, ela foi indicada ao Prêmio Ariel de Melhor Atriz.

Ela também é autora de um livro, Rock Doll, publicado pela Ediciones B.

Em 2017, Jessy começou a se interessar por beisebol depois de assistir à World Series. Em 2021, apresentou-se no Béisbal Rock!, campeonato que envolve artistas. Ela joga principalmente como primeira base.

Vida pessoal
Quando de 2012, Jessy mora em San Miguel Chapultepec com seu ex-baterista e atual parceiro Alexis Ruiz.

Discografia

Álbuns de estúdio
 Saga Mama (2007)
 Taras Bulba (2008)
 Telememe (2010)
 Changuemonium (2015)

Ligações externas

Baixistas do México
Pessoas vivas
Nascidos em 1974
Alunos da Universidad Nacional Autónoma de México
Naturais da Cidade do México

Jessy Bulbo


عرباوة مدينة مغربية صغيرة تقع بإقليم القنيطرة الساحلي، تقع شمال سوق الأربعاء الغرب وجنوب القصر الكبير. يوجد فيها سوق أسبوعي (يوم الثلاثاء) يستقطب الكثير من السكان ولا سيما سكان الدواوير القاطنين بالقرب منه. يسكن بمدينة عرباوة 2,333 نسمة، أما الجماعة القروية فتضم 29,645 نسمة بحسب إحصاء 2004.

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم القنيطرة
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم القنيطرة
جماعات قروية في جهة الرباط سلا القنيطرة

عرباوة


Østerklit Stokmølle er Danmarks sidste fungerende stokmølle, der ligger i en stor åbning i Tversted Klitplantage, ikke langt fra Tannisbugten. Navnet stokmølle kommer af at møllevingerne bæres af af et stykke kraftig tømmer, kaldet en stok. Denne overfører vingernes rotation til kværnen eller andre maskiner. Møllen er placeret på laden til en parallelgård fra 1872, hvor stuehuset nedbrændte i 1981.

Møllen er funktionsdygtig og kører jævnligt. Hjerl Hede har også en stokmølle, men den er dog uden kværn.

Referencer

Vindmøller i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Hjørring Kommune

Østerklit Stokmølle


Bernard Boivin (7 juin 1916, Montréal - 9 mai 1985, Québec) est un botaniste canadien.

Biographie
Bernard Boivin grandit à Montréal, mais passa une partie de sa jeunesse aux Éboulements.  C'est là qu'il s'initie à la botanique à l'aide de la Flore-manuel de la Province de Québec du père Louis-Marie Lalonde et en 1932, à l'âge de 16 ans, il y entame son herbier.

Bernard Boivin obtient un diplôme ès Art du Collège Sainte-Marie en 1937 ainsi qu'un diplôme ès Science de l'Université de Montréal en 1941.  Il y fait connaissance avec quelques personnalités du monde de la botanique, dont Marie-Victorin, Jacques Rousseau et Pierre Dansereau.  Il obtient son diplôme de doctorat de l'Université Harvard en 1944 sous la direction de Merritt Lyndon Fernald. Bernard Boivin travaille pour Agriculture Canada de 1948 à 1981.  Il enseigne brièvement à l'Université Laval en 1969-1966 et à l'Université de Toronto en 1969-1970.  Après sa carrière au gouvernement, il reste actif en travaillant à l'Herbier Louis-Marie jusqu'à sa mort.

Distinctions

 Bourse Guggenheim (1946)
 Prix Marie-Victorin (1973)
 Membre de la Société royale du Canada (1969)

Références

Liens externes

Professeur à l'Université Laval
Étudiant de l'Université de Montréal
Étudiant de l'université Harvard
Botaniste canadien

Bernard Boivin


Jagten på den forsvundne tempelby er en dansk dokumentarfilm fra 1989 instrueret af Christian Christensen efter eget manuskript.

Handling
Filmen følger en ekspedition gennem den uudforskede jungle i Guatemala, hvor medlemmerne må kæmpe mod vegetationen, sumpe, bjerge og træer. På deres vej mod tempelbyen støder de på nogle indianske bopladser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Jagten på den forsvundne tempelby


Roland Morat SA est une entreprise de grande distribution spécialisé.

Histoire

L'entreprise est créée en 1939 par Leopold Schöffler à Morat. Son produit emblématique, les zwieback, sont lancés deux ans plus tard, en 1941.

Marc-André Cornu, propriétaire de la boulangerie Cornu à Champagne, rachète la société en 2008.

Notes et références

Biscuiterie
Entreprise agroalimentaire ayant son siège en Suisse
Entreprise ayant son siège dans le canton de Fribourg
Boulangerie
Recette secrète

Roland (marque)


Dejaco ist der Familienname folgender Personen:

 Valerius Dejaco (1914–1983), Südtiroler Politiker
 Walter Dejaco (1909–1978), österreichischer Architekt und SS-Obersturmführer

Dejaco


Roiul din Centaurul, cunoscut, de asemenea, ca A3526, ACO 3526 sau Abell 3526, este un roi de galaxii care cuprind mai multe sute de galaxii, situat aproximativ la 155 de milioane de ani-lumină în constelația Centaurul.

Galaxia cea mai trălucitoare este galaxia eliptică NGC 4696 (cu o magnitudine aparentă de circa 11). Roiul din Centaurul face parte din super-roiul Hydra-Centaurul ca și Roiul din Hydra și roiul IC 4329.

Note

Legături externe
 www.wikisky.org

Centaurul
Constelația Centaurul
Obiecte Abell

Roiul din Centaurul


An Ophrys spuria in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gottfried Keller ngan Ludwig Vasilievič Reinhard. An Ophrys spuria in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys spuria


إثاكا (Ιθάκη) هي جزيرة في كيفالونيا في اليونان. وهي الموطن الأسطوري لأوليس

يبلغ عدد سكانها حوالي 3000 نسمة.

وفي تاريخ 27/05/2013 : أعلن عمدة جزيرة إيثاكا اليونانية يانيس كاسيانوس ان أمير قطر الشيخ حمد بن خليفة آل ثاني اشترى جزيرة أوكسيا المجاورة في البحر الأيوني، أحد تفرعات البحر الأبيض المتوسط.

واكد يانوس كاسيانوس ان الأمير دفع 4,9 ملايين يورو ثمناً مقابل شراء الجزيرة التي تبلغ مساحتها 4,2 كيلومتراً مربعاً، كما دفع 3,5 ملايين يورو للحصول على 5 جزر صغيرة تبلغ مساحتها مجتمعة 1,6 كيلومتراً مربعاً.

واضاف ان أمير قطر تعهد بإمداد أنابيب مياه من اليابسة إلى الجزيرة بهدف مساعدة المنطقة.

ويزمع يانوس كاسيانوس تكريم الشيخ حمد بن خليفة آل ثاني بمنحه مواطنة الشرف في إيثاكا، التي ورد ذكرها في ملحمة هوميروس على انها وطن القيصر أوديسيوس الذي كان ملكاً عليها.

يذكر ان كل هذه الجزر تابعة للأراضي اليونانية ويبلغ عدد سكانها 3 آلاف شخص، سُمح بالاستثمار فيها كملكية خاصة بناءً على عقد تأجير طويل الأمد.

معالم سياحية

أعلام
 دان جاورجيادس
 ايوانيس متاكساس
 بويس مكدانيل
 بارت سيرز
 ديبورا تول

اقرأ أيضا
 ميتيورا
 أمورغوس

مراجع

الأوديسة
السياحة في اليونان
بلدات ومدن مرفئية متوسطية في اليونان
جزر اليونان
مواقع ميثولوجية في اليونان
يونان الموكيانية

إيثاكا


Napolyon Savaşları, Fransız Devrim Savaşları'nın ardından Napolyon önderliğindeki Fransa ile Avrupa'nın diğer güçlü devletlerinin oluşturduğu koalisyon arasında gerçekleşen savaş dönemi. Başlangıç tarihinin hangi yıl olduğuna dair tarihçiler ve araştırmacılar arasında fikir birliği yoktur. 1800-1815 yılları arasında, yaklaşık 15 yıl sürmüştür.

Napolyon Savaşları, Fransız Devrimi'nin ardından, monarşiye karşı fikirlerin ve siyasal etkinliklerin Avrupa'nın bütününe yayılmasını engellemeye çalışan Fransa dışındaki devletlerin oluşturduğu Koalisyon güçleriyle Fransız Devrim Orduları arasında Napolyon'un siyasi ve askeri liderliği altında sürmüş çatışmalardır.

Devrim sonrası Fransız ordusunun yapısal özellikleri

 Fransız Devrimi'nin hemen ardından yeniden şekillenen Fransız ordusunun yapısal özellikleri, 18. yüzyılın diğer Avrupa ordularının yapısal özelliklerinden çok belirgin farklılıklar göstermiştir. Bu yapısal farklılıklar özellikle Napolyon Savaşları sırasında Fransız ordularının elde ettikleri başarılarda büyük ölçüde pay sahibidir. Kuşkusuz ki Napolyon'un parlak askeri becerisinin de etkisi büyük olmuştur.

Bu farklı yapısal özellikleri şu başlıklar altından irdelemek olanaklıdır:

 18. yüzyıl ordularını oluşturan askerler, serflerden oluşan, zorla silah altına alınmış, ölmemek için öldürmek zorunda kalan insanlardır. Bir sorumluluk ya da bir ideal uğruna değil, zorunlu oldukları için savaşırlar. Bu askerlerden oluşan birlikler, dağılma eğilimi gösterirler. Yanaşık düzen savaşa sürülmeleri ve sıkı bir disiplin altında tutulmaları gerekir. Bu ise, birliklerin hareket yeteneğini ciddi biçimde sınırlayacaktır.
Oysa Fransız ordusundaki askerler, her ne kadar "zorunlu askerlik" dolayısıyla silah altına alınmış olsalar da, özgür yurttaşlardır. Bu insanlar, ulus devletinin yurttaşlarıdır, yurttaş-ordunun askerleridir. Bir ulus devletin yurttaşı olmanın sorumluluğuyla, bir ideal uğruna savaşırlar. Sıkı bir disiplin altına rahatlıkla girebilirler, eğilimleri bu yöndedir.

Askerlerin bu eğilimleri, komutanların birliklerini sevk ve idare tarzını kökten değiştirmektedir. Onlara çok daha geniş bir alanda inisiyatif kullanma olanağı vermektedir. Napolyon ordularının başarılarının nedenlerinden biri de Napolyon'un generallerinin geniş inisiyatifleri olmasıdır.

 Fransız Devrimi öncesinde, tüm Avrupa monarşilerinde olduğu gibi Fransız ordusundaki subaylar da aristokrat ailelerin tekelindeydi. Ancak ihtilal sırasında aristokrasi tasfiye edildiği için halktan insanların subay atanması zorunlu olmuştur. Bunun sonucunda Fransız Devrim Ordusu'nun subay kadrosu, genç, yeteneğe göre terfi eden, dinamik unsurlardan oluşmuştur.
 Fransız Devrim Ordusu, düzenlemelerle tümenler halinde yapılandırılmıştır. Tüm askeri sınıfları bünyesinde barındıran, bağımsız, herhangi bir operasyonu ya da manevrayı bağımsız olarak gerçekleştirebilecek birimler olan tümenler, kolordular düzeyinde birleştirilmişti.
 Özellikle Napolyon orduları, Napolyon'un izlediği yöntem gereği, ağırlıklı olarak "yerinde ikmal" ilkesiyle hareket eden ordulardır. Napolyon, ordularının ikmal meselesini, uzun ikmal kollarına değil, istila edilen topraklardaki kaynaklara dayandırmıştır. Bu tutum, orduların manevralarını, ikmal olanaklarının sınırlayıcı baskısından kurtarmış, daha hızlı manevra yapabilir hale getirmiştir.
Lakin bu durum sadece Avrupa'nın verimli ve yoğun nüfus barındıran bölgelerinde başarılı olmuştur. Yerinde ikmal olanaklarının son derece kısıtlı olduğu Mısır, İspanya ve Rusya'da ise geri tepmiştir. Özellikle Rusya'da durum daha da vahim bir hal almıştır. Rus ordusu, II. Dünya Savaşı'nda da uygulanan yakıp yıkma taktiğini uygulamış, çekilirken Napolyon ordularının kullanabileceği her şeyi ya beraberinde götürmüş ya da yerinde imha etmiştir.

Napolyon ordularında hızlı manevra ve yürüyüş hızı konusunda etkin olan bir başka unsur da subay kadrosunun asillerden oluşmamasıdır. Asiller, kendilerine son derece rahat bir ortam sağlayacak tüm ağırlıklarıyla birlikte hareket ederler. Ağırlıklarını taşıyan atlı arabalar, ordunun hızını düşürür. Özellikle zor arazi ve yol koşullarında bu durum daha da belirgin bir etki yaratır. Askerler yol kenarında bekler, öncelik tanınan aristokrat subayların ağırlıklarıyla yüklü arabalar yolu kullanır. Oysa Fransız ordularında öncelik piyadenindir, asker yoldan yürür, subay yolun dışından atının üstünde yolculuk eder.

Sonuç olarak 18. yüzyıl Avrupa ordularında standart yürüyüş hızı dakikada 70 adımken, Napolyon ordularında bu hız dakikada 120 adımdır.

 1776 yılında Topçu Genel Müfettişi olan Gribeauval, Fransız Devrimi Ordusu'nun topçu unsurlarında önemli düzenlemeler yapmıştır. Orduda kullanılan top çapları standartlaştırılmış, ilave olarak havanların kullanılmasına geçilmiş ve top arabalarında yapılan geliştirmelerle topçu bataryalarına hareketlilik kazandırılmıştır. Bu düzenlemelerle Fransız Devrimi Ordusu, yüksek atış gücüne sahip ve hareketli topçu bataryalarıyla savaş alanına hakim olabilmiştir.

Napolyon'un stratejik ve taktik özgünlüğü

Hemen hemen bütün tarihçiler ve araştırmacılar, I. Napolyon'un askeri alanda belirgin bir teorisi olmadığı görüşünde birleşirler. Napolyon'un askeri başarıları, sağlam bir askeri teorik yaklaşım çerçevesinde hazırlanmış planlara değil, savaş alanındaki hareket tarzına bağlanır.

Her şeyden önce Napolyon hep saldırı savaşları vermiştir. Teorik olarak bir saldırı için, bir temel plan ve alternatif planlar hazırlanması gerekir. Ancak, Napolyon'un savaş planları yoktur. Napolyon, kolordularını birbirleriyle bağlantıları kopmayacak ölçüde araziye yayarak ilerler. Böylece rakibini, onu karşılayabilmek için yayılmaya zorlar. Bu yayılma, önceden planlanmış savaş düzeninin o anda değiştirilmesini gerektirdiği için düzensiz olmak zorundadır. Napolyon, savaş alanını rahatlıkla gözleyebileceği bir noktadadır ve düşmanının yayılmasını izler. Belirli bir anda, belirli bir bölge civarındaki birliklerini hızla, belirli bir bölgeye yönelik olarak taarruza kaldırır. Bu nokta, düşmanın kritik "bağlantı noktası"dır. Eğer bu bağlantı noktasına yönelen taarruz başarılı olursa, düşman cephesi yarılmış olur. Eğer başarısız olursa, zaten yaygın durumdaki kolorduları ona, alternatif bir plan için esneklik sağlar.

Bütün bunlar, birliklerini zaafa uğratmayacak biçimde yaymasına ve savaş alanını çok iyi izlemesine bağlıdır. O anın koşullarına uygun olarak birliklerini toplayıp bir "siklet merkezi" oluşturması bu sayede olur.

Arka plan

I. Koalisyon Savaşı

I. Koalisyon, 1792 yılında 1. Fransa Cumhuriyeti'ne karşı Büyük Britanya, Avusturya Arşidüklüğü, Prusya Krallığı, Sicilya ve Piemonte tarafından oluşturulan ilk koalisyondur.

1796 yılında, Alpler Ordusu'nun başkomutanlığına atanan Napolyon, yetersiz donatılmış ve her türlü ikmal malzemesi açısından ihmal edilmiş olan bu orduyu kısa süre içinde savaşabilecek bir duruma getirdi. Aslında Napolyon'un İtalya Seferi için emrine verilmiş olan ordu, bu çapta bir harekat için yetersiz bir askeri güçtür. Emrindeki üst rütbeli subaylar, kendisi gibi Fransız Devrimi sonrasında hızla terfi etmiş, ama deneyimsiz subaylardır. Hızlı terfi etmelerinde, savaş alanlarında gösterdikleri beceri ve yeteneğin payı büyüktür, ama bu çapta birliklere komuta etmeleri yeni bir deneyim olacaktır. İtalya Seferi'nde Napolyon'un kurmayları, daha sonraki muharebelerde de birlikte çarpışacağı subayları olacaktı.

Öte yandan İtalya Seferi için Napolyon'un emrine verilen ordu, 30 bin askerli bir orduydu. Oysa karşısında 70 bin askerli Piemonte ve 50 bin askerli Avusturya ordusu vardı.

Napolyon, 12 Nisan 1796 tarihinde Alpler'i aşarak Kuzey İtalya'ya saldırıya geçti. Avusturya ve Piemonte ordularını art arda yenilgiye uğrattıktan sonra Ocak 1797'de İtalya'daki Avusturya askeri varlığını püskürterek Viyana üzerine yürüdü. Napolyon, Kuzey İtalya'da, ikmal merkezlerine aşırı derecede bağımlı, hızlı hareket yeteneği gösteremeyen, dağınık Koalisyon kuvvetleri karşısında, hızlı manevralarıyla, "yerinde ikmal" prensibiyle, topçu bataryalarıyla savaş alanına hakim olabilmesiyle parlak başarılar sağladı.

Avusturya'nın ateşkes istemesi üzerine, 18 Nisan 1797 tarihli "Leoben Ateşkes Anlaşması" imzalanıp askeri çarpışmalar sona erdirilmiştir. Modern İtalya'nın Udine şehri yakınındaki Campoformido köyünde barış görüşmelerine başlanmıştır. Ancak görüşmeler uzamış, Campo Formio Antlaşması olarak anılan antlaşma 17 Ekim 1797 tarihinde imzalanmıştır. Bu antlaşma, I. Koalisyon'un da sonu olmuştur. Fransa'ya ise sadece Kuzey İtalya'da değil, antlaşma koşulları gereği Hollanda'da da toprak sağlamıştır. Özellikle Kuzey İtalya'daki kazanımlar önemlidir. Venedik kontrolündeki Ege adaları ve Venedik donanması Napolyon'a geçti.

Napolyon, İtalya Seferi'nde, "yerinde ikmal" prensibini izleyerek Direktuvar yönetimine fazlaca bir yük olmadığı gibi, bölgeden topladığı ağır vergilerle de önemli ölçüde bir mali kaynak yaratmıştır. Böylece hem askeri hem de politik olarak sivrilmesini sağlamıştır.

Mısır Seferi

1 Temmuz 1798'de, İskenderiye limanında Mısır topraklarına çıkan Fransız Ordusu, Piramitler Muharebesi'nde Murad Bey komutasındaki Osmanlı Ordusu'nu yenilgiye uğrattı.

Nelson komutasındaki İngiliz donanması, 1 Ağustos 1798 tarihinde Fransız donanmasını Nil'nin Abukir koyuna vardı. Aynı tarihte gerçekleşen Nil Muharebesi'nde İngiliz donanması parlak bir zafer kazanmış, Fransız donanmasını imha etmiştir.

Napolyon, Nil Muharebesi'nin ardından Kahire'ye ilerledi. Napolyon'un Fransa ile tek bağlantısı olan donanmanın bu şekilde imha edilmesi, onu zor duruma düşürmüştü. Ordusunu Filistin yönünde yürüterek, Akka Kalesi doğru yürümeye başladı. 18 Mart 1799 tarihinde buraya gelen Fransız Ordusu, Cezzar Ahmed Paşa karşısında ağır bir yenilgi aldı. 21 Mayıs tarihinde kuşatmayı kaldırıp Kahire'ye çekildi (Akka Savunması). Kısa bir süre sonra da ordusunu Mısır'da bırakarak Fransa'ya döndü.

II. Koalisyon Savaşı

II. Koalisyon, Birleşik Krallık, Rus İmparatorluğu, Osmanlı, Napoli, Portekiz ve Avusturya Arşidüklüğü ittifakıyla oluşturulmuştur. Başlarda başarılı sonuçlar elde ettilerse de ortak bir strateji izleyemediler ve koalisyon başarılı olamadı.

9 Kasım 1799 tarihinde Birinci Konsül olan Napolyon, Kuzey İtalya'daki Fransız varlığını tehdit eden Avusturya ve Rus ordularına karşı harekâta geçmiştir. II. Koalisyon'un bu bölgedeki kuvvetlerinin ikmal hatlarını kesmek için Milano yönünde ilerlemiş ancak ondan önce Cenova'yı ele geçirerek bu bölgede yığınak yapan Koalisyon güçleriyle 14 Haziran 1800 tarihinde çatışmak zorunda kalmıştır. Napolyon, Marengo Muharebesi olarak tarihe geçen bu muharebede, gün içinde savaşı kaybetmiştir ama, generallerinden Desaix komutasındaki bir kolordunun tam zamanında yetişmesiyle günü zaferle kapatmıştır.

Napolyon bu savaşın ardından Rus birliklerini kuşatma altında tutarak Avusturya ordusuna saldırmıştır.

Alexandr Suvorov komutasındaki Rus birlikler, kuşatmayı yarıp Alplerdeki sarp geçitleri kullanarak geri çekilmişlerdir. Bu başarılı çekilme Suvorov'u tarihin en başarılı komutanlarından biri haline getirecektir.

Hohenlinden Muharebesi'nde, Avusturya Ordusu'nun uğradığı yenilgi ardından, 9 Şubat 1801 tarihinde imzalanan Luneville Antlaşmasıyla Avusturya, İtalya, Hollanda ve İsveç, Fransız hegemonyasını kabul etmişlerdir. Bu antlaşma II. Koalisyonun sonu olmuş ve Büyük Britanya'yı savaşta yalnız bırakmıştır.

Napolyon Savaşları

III. Koalisyon Savaşı

1804 yılında imparator olan Napolyon, bütün bu koalisyonlarda asıl dinamonun Büyük Britanya olduğunu gayet iyi bilmektedir. Büyük bir donanma ve güçlü bir ordu oluşturarak Büyük Britanya'yı istila etmek ve sorunu çözmeyi planlamaktadır.

Napolyon bu planı ertelemek zorunda kalacaktır. Çünkü, 1805 yılında Fransa'ya karşı bir ittifak daha kurulmuştur. III. Koalisyon, Büyük Britanya, Avusturya İmparatorluğu, İsveç, Rusya İmparatorluğu ve Sicilya Krallığı arasında kurulmuştur.

Ancak Fransız donanması, Lord Horatio Nelson komutasındaki İngiliz donanması karşısında Trafalgar Muharebesi'nde ağır bir yenilgiye uğramıştır. Bu sırada Napolyon'un 180 bin kişilik ordusu, Manş kıyılarında toplamış, İngiltere'nin istilası için hazırlık yapmaktadır. Donanmanın yenilgiye uğraması, Büyük Britanya'yı istila planlarını da suya düşürmüştür. Napolyon, III. Koalisyon'u, kıta Avrupası'nda yenmek zorundadır artık.

Koalisyon, Avusturya ve Rus ordularının birlikte Fransa'ya saldırması yönünde bir plan yapmıştır, ancak Avusturya komutanı Rus ordularını beklemeden saldırıya geçmiştir. Manş kıyılarındaki ordusunu toplayan Napolyon, çok hızlı bir şekilde Bavyera'ya ilerlemiş ve Avusturya ordusunun geri bağlantısını kesecek bir manevra yapmıştır. 22 Ekim 1805 tarihinde Avusturya ordusu 60 bin asker ve 120 topla  teslim olmak zorunda kalmıştır. Napolyon'un bu manevrası, düşmanın doğrudan cephesine bir saldırıya girişmek yerine, geri bağlantısını kesmeye dayanan, tam anlamıyla bir Dolaylı tutum stratejisidir. Sonuçta, büyük çaplı bir çatışmaya girmeden ve önemli bir kayba uğramadan Avusturya ordusunun savaşma azim ve gücünü kırmıştır.

Ulm Muharebesi parlak bir zaferle sonuçlanmıştır ama Napolyon açısından durum hâlen kritiktir. Avusturya'nın diğer ordusuyla Rus ordusu batıya doğru ilerlemektedir ve bir İtalyan ordusu da güneyden yaklaşmaktadır. Napolyon, iki kuvvetin birleşmesine fırsat vermeyecek bir şekilde hızla doğuya ilerler ve Avusturya – Rus kuvvetlerinin karşısına Austerlitz'de çıkmıştır. "Üç İmparator Muharebesi" olarak da bilinen 2 Aralık 1805 tarihli Austerlitz Muharebesi de Napolyon'un zaferiyle sonuçlanmıştır. Rus ve Avusturya kayıpları ölü, yaralı ve kaçak olarak toplam 27 bin iken Fransız kayıpları 9 bindir. Ayrıca Fransız ordusu 180 top ele geçirmiştir.

Her iki savaşta iki ordusunu kaybeden Avusturya savaştan çekilmek zorunda kalmıştır. 22 Aralık 1805 de Avusturya ile Fransa arasında Pressburg Barış Antlaşması imzalanmıştır. Çar 1. Aleksandr ve General Mihail Kutuzov yönetimindeki Rus ordusu ise geri çekilmiştir.

IV. Koalisyon Savaşı

IV. Koalisyon Prusya Krallığı, Rus İmparatorluğu, Saksonya, İsveç ve Büyük Britanya arasında oluşturulmuştur.

1806 yılının ortalarında, İngiltere, Prusya, İsveç, Rusya ve Saksonya arasında yeni bir koalisyon, IV. Koalisyon oluşturulmuştur. Napolyon, Rus orduları ulaşmadan Prusya ordularına taarruza geçmiştir. 14 Ekim 1806 tarihinde Jena'da bir Prusya ordusunu bozguna uğratmıştır. aynı gün Mareşal Davout komutasındaki bir başka Fransız ordusu da diğer bir Prusya ordusunu yenilgiye uğratmıştır. Her iki Fransız ordusu da Napolyon'un komutasında dağılan Prusya birliklerini Berlin'e kadar izleyerek yeniden toparlanmalarına fırsat vermemiştir. Fransız ordularının kayıpları 8 bin iken Prusya kayıpları 25 bin kadardır.

Daha sonra ilerleyen Rus ordularını karşılayan Napolyon, 7-8 Şubat 1807 tarihinde Eylau Savaşı'nda, 14 Haziran 1807 tarihinde de Friedland Muharebesi'nde de yenilgiye uğrattı. Bu savaşların ardından Rusya'yla 7 Temmuz 1807 tarihinde yapılan Tilsit Antlaşması ile Rusya da savaştan çekilmiş oldu. Ayrıca bu anlaşma uyarınca Osmanlı ve Rus İmparatorlukları himayesindeki Yedi Ada Cumhuriyeti de Fransa'ya bırakıldı.

V. Koalisyon
V. Koalisyon, Avusturya İmparatorluğu ve Büyük Britanya arasında 1809 yılı başlarında oluşturulmuştur.

10 Nisan-14 Ekim 1809 tarihleri arasında gerçekleşen V. Koalisyon Savaşı, Napolyon savaşlarının içinde en kanlı ve geniş çaplı olanlarıdır.

Arşidük Charles komutasındaki Avusturya ordusu 10 Nisan 1809 tarihinde Bavyera'ya saldırmıştır. Karşılıklı manevralar ve iki çatışmanın ardından V. Koalisyon Savaşı'nın ilk sert muharebesi gerçekleşmiştir. Napolyon kuvvetlerinin Aspern ve Essling kasabaları arasındaki Tuna nehri geçişinde (köprübaşı) gerçekleşen Aspern-Essling Muharebes,, 21 Mayıs 1809 günü öğleden hemen sonra başlamış ve iki gün sürmüştür. İkinci gün, Napolyon'un Avusturya kuvvetlerinin merkezine karşı giriştiği güçlü saldırı, Avusturya hatlarını yarmıştı. Ancak savaşı hemen hemen kazanmışlarken Arşidük Charles'in son yedeklerini bizzat komuta ederek, cesaretle giriştiği saldırı durumu kurtarmıştır. Napolyon, köprübaşını kaybetmiş ve sonuç alamayacağı açıkça belli olan savaş alanından birliklerini çekmiştir.

5 Temmuz 1809 tarihinde başlayan ve yine iki gün süren Wagram Muharebesi ise Fransız ordularının zaferiyle sonuçlanmıştır.

14 Ekim 1809 günü imzalanan Viyana Antlaşması ile V. Koalisyon da fiilen sona ermiş oldu.

Rusya Seferi (VI. Koalisyon)

Rusya, V. Koalisyon'da yer almamıştır. Bu, Tilsit Antlaşması'nın sonucudur. İngiltere'nin uyguladığı deniz ablukası Rus ekonomisi için de ciddi sonuçlar yaratmaktadır. Rusya'nın Tilsit Antlaşması'nı yok sayarak taraf değiştirmesinde bu ekonomik sıkıntıların etkisi olmuştur. Rusya'nın savaşa girmesiyle savaşın seyri değişmiş, yenilmez olarak nitelendirdikleri Napolyon Orduları yenilgiye uğratılmıştır.

Napolyon'un Rusya Seferi'ne katılan ordunun mevcudu konusunda, farklı kaynaklarda, farklı rakamlar verilmektedir. Esasen, Rusya Seferi'ne çıkan Fransız ordusu, tarihin o güne kadar gördüğü en kalabalık ordudur. Yarıya yakını Fransız askerlerinden oluşmaktadır, diğerleri Fransa'ya tabi ülkelerin askerleridir.

7 Eylül 1812 günü gerçekleşen Borodino Muharebesi, Moskova'nın yaklaşık 110 km. batısında, Moskova nehri üstündeki köprübaşında yapılmıştır. Napolyon Ordularını durdurmayı başarmakla birlikte Rus Ordusu'nun kayıpları, mevzileri uzun süre elde tutabilecek durumda değildir. Kutuzov, geri çekilme kararı verir. Hiçbir askeri direnişle karşılaşmadan Moskova'ya giren Napolyon, Rus Çarı'nın bir barış antlaşmasına yanaşmaması, Rus Ordusu'nun imha edilmemiş olması ve kış şartlarında ordusunun ikmalinin neredeyse olanaksız hale gelmesi dolayısıyla Rus topraklarından geri çekilmek zorunda kalmıştır. Ordusunun büyük bir bölümünü bu geri çekilme sırasında kaybetmiştir. Rus Ordusu, onları sürekli olarak izlemiş ve yıpratmıştır.

Paris'e dönen Napolyon, ilerleyen Rus birliklerini Polonya topraklarında karşılamak için yeni bir ordu düzenlemiştir. 2 Mayıs 1813 tarihinde Lützen Savaşı'nda ve 20 Mayıs 1813 tarihinde Bautzen Savaşlarında Rus ordularının ilerleyişini durdurmayı başarmıştır.

Bu tarihlerde Koalisyon güçleri, "Trachenburg Planı" olarak bilinen bir strateji izlemeye karar vermişlerdir. Bu stratejiye göre daha küçük çaplı Fransız birlikleriyle savaşılacak, Napolyon'un yeterince yıpranması sağlanmadan onun komuta ettiği ordularla çatışmaya girmekten kaçınılacaktır.

1813 yılının Ağustos ayında Dresden Muharebesi'nde başarı kazanan Napolyon, bu başarısının sonuçlarını geliştirememiştir.

Leipzig Muharebesi, 16-19 Eylül 1813 tarihlerinde gerçekleşen, tarihte "Ulusların Savaşı" olarak da bilinen bir savaş olmuştur. Napolyon'un 195 bin kişilik ordusu, Koalisyon güçlerinin 365 bin kişilik ordusu karşısında tutunamamıştır. Napolyon, dört kolorduyu ve Alman prenslerinin desteğini yitirerek savaş alanından çekilmek zorunda kalmıştır.

Koalisyon Güçleri Paris'te

Ağırlıklı olarak Rus ve Prusya kuvvetlerinden oluşan koalisyon kuvvetleri Fransa'nın doğu sınırlarını aştıklarında, Wellington komutasındaki İngiliz kuvvetleri de Pirene Dağları'nı aşarak Fransa topraklarında ilerlemeye başlamışlardır.

6 Nisan 1814 günü tahttan çekilen Napolyon, Elba adasına sürgüne gönderildi.

Savaşın sonrası

Napolyon sürgünden kaçar ve 20 Mart 1815'te Paris'e geri döner. Fransa'da kendine destek toplayarak, Bourbon Hanedanı'nı tahttan indirir ve seferberlik çalışmalarını başlatır. Napolyon'un Fransa'ya döndüğünü ve seferberlik ilan ettiğini haber alan Viyana Kongresi, Napolyon'a karşı silahlanma kararı alır. Napolyon yaklaşık 200 bin, müttefikler de 150 bin asker toplar. 18 Haziran 1815'te iki ordu karşılaşır ve Napolyon ağır bir yenilgi alır (Waterloo Muharebesi). Napolyon teslim olur ve müttefikler Paris'e tekrar girer. Napolyon, Saint Helena'ya sürgün edilir ve 1821'de ölene burada kadar kalır. Fransa'daysa hanedan tekrar başa getirtilir (Bourbon Restorasyonu).

Sonuçları
Napolyon Savaşları tarihte görülmüş en büyük savaşlardan biridir. Savaşta
~Fransa ve Müttefikleri 1.000.000 ölü,
~Rusya 400.000 ölü,
~Prusya 200.000 ölü,
~Avusturya 300.000 ölü,
~İspanya 300.000 ölü
~Birleşik Krallık 311.806 ölü olmak üzere 2.511.806 asker ve toplam 1 milyon sivil de dahil edilirse 3.511.806 kişi hayatını kaybetmiştir.

Kaynakça
 Siyasi Tarih – İlkçağlardan 1918'e – Oral Sander
 Strateji, Dolaylı Tutum – B.H.Liddell Hart
 Savaş Tarihinin Dönüm Noktaları – Mehmet Tanju Akad

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 Napolyon Savaşları
 Napolyon Savaşları Listesi
 Napolyon Savaşlarının Sonuçları
 Savaşların geçtiği yerlerin günümüzdeki durumunu inceleyen site  17 Kasım 2010 tarihinde erişilmiştir

Napolyon Savaşları


The Lockheed WP-3D Orion is a highly modified P-3 Orion used by the Aircraft Operations Center division of the National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Only two of these aircraft exist, each incorporating numerous features for the role of collecting weather information. During the Atlantic hurricane season, the WP-3Ds are deployed for duty as hurricane hunters. The aircraft also support research on other topics, such as Arctic ice coverage, air chemistry studies, and ocean water temperature and current analysis.

Design

The WP-3Ds are equipped with three weather radars, C band radar in the nose and on the lower fuselage, and an X-band radar in the aircraft's tail. They are also equipped with the ability to deploy dropsondes into storm systems, and have onboard temperature sensors, and other meteorological equipment. While the aircraft are not specially strengthened for flying into hurricanes, their decks were reinforced to withstand the additional equipment load.

It has a barber-pole sampler (named for its red-and-white stripes) that protrude from the aircraft's front, a tail Doppler weather radar, and other unique-looking instruments hanging from the wing.

Operational history
NOAA currently operates two WP-3Ds nicknamed Miss Piggy and Kermit, and their logos feature the characters created by Jim Henson Productions. NOAA's other hurricane hunting aircraft, the Gulfstream IV-SP, is named Gonzo; they complement the fleet of WC-130 aircraft operated by the United States Air Force 53rd Weather Reconnaissance Squadron. As of 2014, the two Orions had each flown more than 10,000 hours and flown into more than 80 hurricanes.

Between 2015 and 2017, the aircraft received major overhauls, costing a total of $35 million. This work was performed by the United States Navy's Fleet Readiness Center Southeast in Jacksonville Florida. The work included new wings and engines and upgraded radars and avionics. NOAA anticipates that these changes will allow the aircraft to fly until between 2032 and 2037.

Specifications (WP-3D Orion)

See also

Notes

External links

 AOC description of the WP-3D
 Military Officer magazine article on the WP-3D

1970s United States special-purpose aircraft
P-003, W
Four-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
Four-engined turboprop aircraft
National Oceanic and Atmospheric Administration
WP-3

Lockheed WP-3D Orion


Le British Fashion Council (BFC) est une organisation à but non lucratif qui  pour permettre le développement et le renforcement de la mode britannique dans l'économie mondiale du secteur. Fondé en 1983, le BFC organise des défilés biannuels pour femmes et hommes : la  Fashion Week de Londres et la Fashion Week Masculine de Londres font la promotion de la mode britannique auprès d'un public international.

Direction et activités
Basé à Londres, le British Fashion Council (BFC) est présidé par Stephanie Phair et depuis 2009, Caroline Rush CBE est la directrice générale de l'organisation. La présidence précédente de la BFC comprenait Natalie Massenet, Edward Rayne, Nicholas Coleridge CBE, Harold Tillman et Sir Stuart Rose.

Le BFC organise deux fois par an la Fashion Week de Londres et la Fashion Week Masculine de Londres, présentant le meilleur de la mode britannique à un public international de presse et d'acheteurs. Parallèlement, chaque saison, le salon LONDON ROOMS emmène des créateurs émergents à Paris, leur offrant l'opportunité de se promouvoir à l'étranger. Le BFC organise également les Fashion Awards annuels, conçus pour célébrer la créativité et l'innovation au sein de l'industrie, ainsi que le London Fashion Week Festival (LFWF), .

Une autre facette des activités de l'organisation est de soutenir la prochaine génération de créateurs en supervisant l'enseignement supérieur de la mode et les apprentissages au Royaume-Uni.

En , Le British Fashion Council a nommé l'ancien capitaine de l'équipe de football d'Angleterre, David Beckham, en tant que nouveau président ambassadeur.

Durant l'année 2020 de nombreux changements organisationnels au sein du BFC ont été opérés, dont quatre nouvelles nominations au sein de son conseil d'administration le 4 septembre, spécifiquement embauchées pour lutter contre les préjugés au sein de l'industrie de la mode. Les administrateurs nouvellement nommés ; Jamie Gill, June Sarpong, Scott Morrison et Sian Westerman ont rejoint les autres membres du conseil d'administration : Stephanie Phair (présidente), Dylan Jones, Caroline Rush, Laura Strain et David Pemsel.

Le Conseil a créé un nouveau comité intitulé Comité directeur de la diversité et de l'inclusion le .

En , le BFC a doté l'actrice indienne Priyanka Chopra Jonas du nouveau titre d'ambassadrice du changement positif .

Développement de l'organisation

Le British Fashion Council a été créé en 1983 en tant que société anonyme à but non lucratif. Avant la création d'un organisme unique pour promouvoir les intérêts de l'industrie de la mode britannique, il existait un certain nombre d'organisations pour promouvoir différents intérêts au sein de la mode britannique. Ceux-ci comprenaient :

 Incorporated Society of London Fashion Designers (fondée en 1941/2)
 Groupe de maisons modèles de Londres (1950)
 Groupe de maisons de couture de Londres (1958)
 Conseil d'exportation de vêtements (1965)
 Collections de créateurs de Londres (1965)
 Groupe d'action de l'industrie de la mode (1981)

Fashion Week

La Fashion Week de Londres est le défilé de mode biannuel qui a lieu à Londres et qui se tient en février et en septembre. La semaine de la mode est organisée par le British Fashion Council aux côtés d'autres organisations.

En raison de la pandémie de Covid-19, le BFC a annoncé que son salon professionnel de février 2020 se tiendrait comme un événement uniquement numérique, . .

Depuis le début de la Fashion Week, le 14 février 2020, l'évènement a été présenté en ligne au public. Durant cette période, le BFC a annoncé son intention de permettre à un jeune créateur de montrer sa collection devant le public virtuel en collaboration avec MTV. Dans le prolongement de l'évènement de février le BFC a annoncé qu'il allait fusionner la Semaine de la mode masculine en un nouvel événement unique, « sans distinction de genre ».

Les fonds d'aide à la crise Covid-19
En réponse aux restrictions mondiales liées à la pandémie et à sa décision de présenter virtuellement la mode, le BFC a commencé à préconiser un soutien accru aux pigistes de la mode confrontés à des difficultés et à des perturbations commerciales – en faisant pression auprès du gouvernement britannique pour qu'il mette en place de nouvelles politiques pour protéger ceux qui sont affectés négativement.

Plus tard en mars 2020, le conseil a lancé son premier fonds de secours contre les coronavirus, engagé à soutenir les acteurs de l'industrie. Le fonds de secours en cas de crise vise à collecter 50 millions de livres sterling pour les créateurs en difficulté.

En mai 2020, le Foundation Fashion Fund a annoncé ses premiers bénéficiaires du fonds d'urgence de 1 000 000 £. Le fonds a été réparti entre 37 bénéficiaires britanniques différents.

Le Conseil  pour la Représentation des Personnes Noires dans la Mode
En réponse à la réaction mondiale à la tragédie de George Floyd et aux manifestations de Black Lives Matter, le président du British Fashion Council a appelé l'industrie à prendre de nouvelles mesures contre le racisme.

L'industrie de la mode a été appelée à rendre compte de son appropriation culturelle de longue date et de son manque de diversité, ce qui a conduit .

Dans le cadre de sa réponse individuelle au mouvement Black Lives Matter, le British Fashion Council a lancé son propre projet, célébrant la culture et la mode noires britanniques. Le projet comprend une variété d'événements programmés, se terminant par une exposition présentant le travail à l'été 2022.

Récompenses et nominations

  – Le British Fashion Council a décerné au nouveau directeur créatif de Gucci Alessandro Michele, l'International Designer Award.
  – Dans le cadre de son programme de subventions de 500 000 £, le British Fashion Council a distribué des subventions à 30 labels britanniques, dont Emilia Wickstead, Preen de Thornton Bregazzi, Rokh et Charles Jeffrey Loverboy.
  - L'Université de Salford et le Central Saint Martins Royal College of Art ont été annoncés récipiendaires de la bourse d'études MA du British Fashion Council. Les récipiendaires des bourses ont été sélectionnés parmi ces institutions en fonction de leurs besoins financiers et de leurs aptitudes.
  – Le British Fashion Council a annoncé que les Fashion Awards 2020 se tiendraient sous la forme d'un événement virtuel le 3 décembre. Dans le cadre de la cérémonie glamour, 20 lauréats seraient célébrés pour leur résilience pendant la pandémie et leur détermination à voir le changement au sein de l'industrie.
  – Le BFC a annoncé la liste des créateurs en lice pour recevoir le prestigieux British Fashion Council/ Vogue Designer Fashion Fund.

Liens externes

 Site Web du Conseil britannique de la mode
 Histoire de BFC
 Site Web archivé de la Fashion Week de Londres

Notes et références

Pages avec des traductions non relues
Culture à Londres

British Fashion Council


Dental floss is a cord of thin filaments used in interdental cleaning to remove food and dental plaque from between teeth or places a toothbrush has difficulty reaching or is unable to reach. Its regular use as part of oral cleaning is designed to maintain oral health.

Use of floss is recommended to prevent gingivitis and the build-up of plaque. The American Dental Association claims that up to 80% of plaque can be removed by flossing, and it may confer a particular benefit in individuals with orthodontic devices. However, empirical scientific evidence demonstrating the clinical benefit of flossing as an adjunct to routine tooth brushing alone remains limited.

A Japanese macaque and long-tailed macaques have been observed in the wild and in captivity flossing with human hair and feathers.

History

Levi Spear Parmly (1790-1859), a dentist from New Orleans, is credited with inventing the first form of dental floss. In 1819, he recommended running a waxen silk thread "through the interstices of the teeth, between their necks and the arches of the gum, to dislodge that irritating matter which no brush can remove and which is the real source of disease." He considered this the most important part of oral care. Floss was not commercially available until 1882, when the Codman and Shurtleft company started producing unwaxed silk floss. In 1898, the Johnson & Johnson Corporation received the first patent for dental floss that was made from the same silk material used by doctors for silk stitches.

One of the earliest depictions of the use of dental floss in literary fiction is found in James Joyce's famous novel Ulysses (serialized 1918–1920), but the adoption of floss was low before World War II. During the war, nylon floss was developed by physician Charles C. Bass. Nylon floss was found to be better than silk because of its greater abrasion resistance and ability to be produced in great lengths and at various sizes.

Floss became part of American and Canadian daily personal dental care routines in the 1970s.

Use
Dental professionals recommend that a person floss once per day before or after brushing to reach the areas that the brush will not and allow the fluoride from the toothpaste to reach between the teeth.  Floss is commonly supplied in plastic dispensers that contain 10 to 100 meters of floss. After pulling out approximately 40 cm of floss, the user pulls it against a blade in the dispenser to cut it off. The user then strings the piece of floss on a fork-like instrument, or holds it between their fingers using both hands with about 1–2 cm of floss exposed. The user guides the floss between each pair of teeth and gently curves it against the side of the tooth in a 'C' shape and guides it under the gumline. This removes particles of food stuck between teeth and dental plaque that adhere to dental surfaces below the gumline.

Types
Various dental flosses are commonly used in many forms, including waxed, unwaxed monofilaments and multifilaments. Dental floss that is made of monofilaments coated in wax slides easily between teeth, does not fray and is generally higher in cost than its uncoated counterparts.  The most important difference between available dental flosses is thickness.  Waxed and unwaxed floss are available in varying widths. Studies  have shown that there is no difference in the effectiveness of waxed and unwaxed dental floss, but some waxed types of dental floss are said to contain antibacterial agents and/or sodium fluoride.  Factors to consider in choosing a floss include the amount of space between teeth and user preference. Dental tape is a type of floss that is wider and flatter than conventional floss. Dental tape is recommended for people with larger tooth surface area.

The ability of different types of dental floss to remove dental plaque does not vary significantly; the least expensive floss has essentially the same impact on oral hygiene as the most expensive.

Factors to be considered when choosing the right floss or whether the use of floss as an interdental cleaning device is appropriate may be based on:
The tightness of the contact area: determines the width of floss
The contour of the gingival tissue
The roughness of the interproximal surface
The user's manual dexterity and preference: to determine if a supplemental device is required

Specialized plastic wands, or floss picks, have been produced to hold the floss. These may be attached to or separate from a floss dispenser. While wands do not pinch fingers like regular floss can, using a wand may be awkward and can also make it difficult to floss at all the angles possible with regular floss. These types of flossers also run the risk of missing the area under the gum line that needs to be flossed. On the other hand, the enhanced reach of a wand can make flossing the back teeth easier.

Dental floss is the most frequently recommended cleaning aid for teeth sides with a normal gingiva contour in which the spaces between teeth are tight and small. The dental term 'embrasure space' describes the size of the triangular-shaped space immediately under the contact point of two teeth. The size of the embrasure space is useful in selecting the most appropriate interdental cleaning aid. There are three interproximal embrasure types or classes as described below:

Type I – the gums fills embrasure space completely
Type II – the gums partially fills embrasure space
Type III – the gums do not fill embrasure space

The table below describes the types of interdental non-powered self-care products available.

The table below describes the different types of Interdental powered self-care products available.

Efficacy

Evidence
The American Dental Association has stated that flossing in combination with tooth brushing can help prevent gum disease and halitosis.

However, evidence favoring commonplace use of floss remains limited. A 2008 systematic review concluded that adjunct flossing was no more effective than tooth brushing alone in reducing plaque or gingivitis. The authors concluded that routine instruction of flossing in gingivitis patients as helpful adjunct therapy is not supported by scientific evidence, and that flossing recommendations should be made by dental professionals on an individual basis.

A 2011 Cochrane Database systematic review identified "some evidence from 12 studies that flossing in addition to tooth brushing reduces gingivitis compared to tooth brushing alone", and "weak, very unreliable evidence from 10 studies that flossing plus tooth brushing may be associated with a small reduction in plaque at 1 and 3 months." Studies of flossing behavior are based on self-report and many people do not floss properly. A 2006 review of 6 studies in which professionals flossed the teeth of school children over a period of 1.7 years showed a 40% reduction in the risk of tooth decay.

More recently, a 2019 Cochrane Database systematic review compared toothbrushing alone to interdental cleaning devices, and also compared flossing to other interdental cleaning methods. In all, 35 randomized control trials met the criteria for inclusion, with all but 2 studies at high risk for performance bias. The authors concluded that "overall, the evidence was low to very low certainty, and the effect sizes observed may not be clinically important."

As many authors note, the efficacy of flossing may be highly variable based on individual preference, technique, and motivation. Moreover, flossing may be a relatively more difficult and tedious method of interdental cleaning compared to an interdental brush.

Exclusion from US Dietary Guidelines in 2015
There was a controversy when the 2015 United States Dietary Guidelines for Americans did not include a recommendation about flossing. The U.S. Department of Health and Human Services and the U.S. Department of Agriculture publish Dietary Guidelines for Americans every five years.  Guidelines published in 2000, 2005 and 2010 recommended flossing as part of a combined approach to preventing dental diseases. The 2010 Guidelines mention flossing once in 95 pages, in 2005 the word also appears once in 71 pages and it appears twice in the 38-page 2000 document.

In August 2016, an Associated Press (AP) article titled "Medical benefits of dental floss unproven" reported on the omission of flossing from the 2015 document. The article tied the omission to the AP's Freedom of Information Request to the departments of Health and Human Services and Agriculture where it asked for the scientific evidence behind the Guidelines' flossing recommendation noting that "The guidelines must be based on scientific evidence, under the law." The story was picked up by other news organizations including The New York Times in an article entitled "Feeling Guilty About Not Flossing? Maybe There's No Need".

The American Dental Association contacted the U.S. Department of Health and Human Services about the omission and reported that the omission of the flossing recommendation was due to the fact that the Dietary Guidelines chose to focus on diet and that the omission was not because the Department questions the efficacy of flossing. As reported by Medscape

A website managed by a maker of dental floss referred to the entire episode as "Flossgate".

Floss for orthodontic appliances
Orthodontic appliances, such as brackets, wires, and bands, can harbor plaque with more virulent changes in bacterial composition, which can ultimately cause a reduction in periodontal health as indicated by increased gingival recession, bleeding on probing, and plaque retention measurements. Furthermore, fixed appliances makes plaque control more challenging and restricts the natural cleaning action of the tongue, lips, and cheek to remove food and bacterial debris from tooth surfaces, and also creates new plaque stagnation areas that stimulate the colonisation of pathogenic bacteria.Patients undergoing orthodontic treatment may be recommended to maintain a high level of plaque control through not only conscientious toothbrushing, but also proximal surface cleaning via interdental aids, with dental floss being the most recommended by dental professionals. Notably, small-scale clinical studies have demonstrated that dental floss, when used correctly, may lead to clinically significant improvements in proximal gingival health.

Floss threader
A floss threader is loop of fiber that is shaped in order to produce better handling characteristics. It is (similar to fishing line) used to thread floss into small, hard to reach sites around teeth. Threaders are sometimes required to floss with dental braces, fix retainers, and bridge.

Floss pick

A floss pick  is a disposable oral hygiene device generally made of plastic and dental floss. The instrument is composed of two prongs extending from a thin plastic body of high-impact polystyrene material.  A single piece of floss runs between the two prongs.  The body of the floss pick generally tapers at its end in the shape of a toothpick.
There are two types of angled floss picks in the oral care industry, the Y-shaped angle and the F-shaped angle floss pick. At the base of the arch where the "Y" begins to branch there is a handle for gripping and maneuvering before it tapers off into a pick.

Floss picks are manufactured in a variety of shapes, colors and sizes for adults and children. The floss can be coated in fluoride, flavor or wax.

History of floss pick
In 1888, B.T. Mason wrapped a fibrous material around a toothpick and dubbed it the "combination tooth pick." In 1916, J.P. De L'eau invented a dental floss holder between two vertical poles. In 1935, F.H. Doner invented what today's consumer knows as the Y-shaped angled dental appliance. In 1963, James B. Kirby invented a tooth-cleaning device that resembles an archaic version of today's F-shaped floss pick.

In 1972, an inventor named Richard L. Wells found a way to attach floss to a single pick end. In the same year, another inventor named Harry Selig Katz came up with a method of making a disposable dental floss tooth pick.

See also

 Oral irrigator
 Tongue cleaner
 Chlorhexidine
 Mouthwash
 Xylitol
 Sugar-free gum
 Electric toothbrush

References

External links
"Medical Benefits of Dental Floss Unproven" (Aug. 2, 2016).
Oral-B Glide dental floss may expose people to harmful chemicals Harvard T.H. Chan School of Public Health

Dental equipment
Oral hygiene
American inventions
19th-century inventions

Dental floss


George Granville Barker (26 February 1913 – 27 October 1991) was an English poet, identified with the New Apocalyptics movement, which reacted against 1930s realism with mythical and surrealistic themes. His long liaison with Elizabeth Smart was the subject of her cult-novel By Grand Central Station I Sat Down and Wept.

Life and work
Barker was born in Loughton, near Epping Forest in Essex, England, to English father George Barker (1879–1965), a temporary police constable and former batman in the Coldstream Guards (during World War I, when he returned to the regiment, he earned a field commission to the rank of Major) who later worked as a butler at Gray's Inn, and Irish mother Marion Frances (1881–1953), née Taaffe, from Mornington, County Meath, near Drogheda, Ireland; the couple moved to Chelsea when Barker was six months old. His younger brother was the painter Kit Barker; they were raised at Battersea, London, and the family later lived at Upper Addison Gardens, Holland Park.

Barker was educated at an L.C.C. school and at Regent Street Polytechnic. Having left school at an early age, he pursued several odd jobs, before settling on a career in writing. Early volumes by Barker include Thirty Preliminary Poems (1933), Poems (1935) and Calamiterror (1937), which was inspired by the Spanish Civil War, and contains an attack
on the Spanish Nationalists.

In his early twenties, Barker had already been published by T.S. Eliot at Faber and Faber, who also helped him to gain appointment as Professor of English Literature in 1939 at Tohoku University (Sendai, Miyagi, Japan). He left there in 1940 due to the hostilities, but wrote Pacific Sonnets during his tenure.

He then travelled to the United States, where he began his longtime liaison with writer Elizabeth Smart, by whom he had four of his fifteen children. Barker also had three children by his first wife, Jessica. He returned to England in 1943. From the late 1960s until his death, he lived in Itteringham, Norfolk, with his wife, the writer and journalist Elspeth Barker. In 1969, he published the poem At Thurgarton Church, the village of Thurgarton being a few miles from Itteringham.

Barker's 1950 novel, The Dead Seagull, described his affair with Smart, whose 1945 novel By Grand Central Station I Sat Down and Wept was also about the affair. His Collected Poems () were edited by Robert Fraser and published in 1987 by Faber and Faber. Barker was partly associated with the New Apocalyptics movement, which reacted against 1930s realism with surrealistic and mythical themes. However, his characteristically independent idiosyncrasies set him off as an individual in his own right.

An uneven writer, Barker's masterpiece was considered by C.H. Sisson to be The True Confession of George Barker.

In describing the difficulties in writing his biography, Barker was quoted as saying: "I've stirred the facts around too much ... It simply can't be done." However, Robert Fraser produced a biography, The Chameleon Poet: A Life of George Barker, in 2001.

Bibliography

Thirty Preliminary Poems, David Archer (1933)
Alanna Autumnal, London : Wishart (1933)
Poems, Faber & Faber (1935)
Janus(The Documents of a Death.-The Bacchant.) [Two tales.], Faber & Faber (1935)
Calamiterror, Faber & Faber (1937)
Elegy on Spain, Manchester : Contemporary Bookshop (1939)
Lament and Triumph, Faber & Faber (1940)
Selected Poems,  New York : Macmillan Co (1941)
Eros in Dogma, Faber & Faber (1944)
Love Poems,  New York : Dial Press (1947)
News of the world, Faber (1950)
The Dead Seagull, Farrar, Straus & Young New York (1951)
A vision of beasts and gods, Faber (1954)
Collected Poems, 1930–1955. Faber & Faber  (1957)
The view from a blind I, Faber (1962)
The True Confession of George Barker, MacGibbon & Kee (1965)
Dreams of a summer night, Faber & Faber (1966)
The golden chains, Faber (1968)
At Thurgarton Church, A poem with drawings, etc., London : Trigram Press (1969).
Runes and Rhymes, Tunes and Chimes, illustrated by George Adamson, Faber & Faber (1969)
To Aylsham Fair, illustrated by George Adamson, Faber & Faber (1970)
Essays, MacGibbon & Kee (1970)
Poems of places and people, Faber and Faber (1971)
III hallucination poems, New York City : Helikon Press (1972)
The alphabetical zoo, Illustrated by Krystyna Roland, Faber and Faber (1972)
Homage to George Barker on his sixtieth birthday, edited by John Heath-Stubbs and Martin Green, Martin Brian & O'Keeffe (1973)
Dialogues etc., Faber (1976)
Seven poems, Greville Press (1977)
Anno Domini, Faber and Faber (1983)
Villa Stellar Faber and Faber (1983)
The Jubjub Bird or some Remarks on the Prose Poem, Greville Press, (1985)
Collected Poems of George Barker, Faber and Faber, (1987)
Mir Poets Thirteen: Three Poems, Word Press (1988)
Seventeen, Greville Press, (1988)
Street ballads,  Faber & Faber (1992)
Selected Poems, edited by Robert Fraser, Faber and Faber (1995)
Dibby Dubby Dhu and other poems, illustrated by Sara Fanelli, Faber (1997)
The Chameleon Poet: A Life of George Barker, Robert Fraser, Jonathan Cape Ltd (2002)
Poems by George Barker, selected by Elspeth Barker, Greville Press (2004)

References

Further reading
Daniel Farson, Soho in the Fifties (Michael Joseph, London, 1987).
An Anthology from X (Oxford University Press, 1988)
Patrick Swift 1927-83 (Gandon Editions, Kinsale, 1993).
Selected Poems, HOMAGE TO GEORGE BARKER (On his Sixtieth Birthday). John Heath-Stubbs  & Martin Green, eds, 1973. Includes portrait of Barker by Swift seen here.
The Chameleon Poet: A Life of George Barker, Jonathan Cape Ltd (21 Feb 2002),
The Spoken Word: George Barker [Audiobook],
 Barker, Christopher, The Arms of the Infinite: Elizabeth Smart and George Barker" (Wilfrid Laurier University Press, 2010'')

External links

Essay by Robert Fraser, Open University
Short informal biography with links to some of Barker's poems
Barker's Grave
More links to Barker's poems

 A large collection of Barker's papers is located at the Harry Ransom Humanities Research Center at The University of Texas at Austin.
George Barker collection at University of Victoria, Special Collections
George Barker Collection, 1930-1966 at Southern Illinois University Carbondale, Special Collections Research Center.
Truly, madly, deeply - Peter Wilby, The Guardian, 2008
Master of the red Martini - Ian Sansom, Guardian
Bohemians - The European Graduate School
Paul Potts on 'The World of George Barker'
George Barker - Richard Poole
Archival Material at
Papers of George Barker at the British Library with links to other Barker collections
George Barker papers at the University of Maryland Libraries
George Barker Collection General Collection, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Yale University.

1913 births
1991 deaths
People from Loughton
Academic staff of Tohoku University
20th-century English poets
People from Itteringham
English male poets
20th-century English male writers

George Barker (poet)


كالوخوري (Καλοχώριον) هي بلدة تقع في بلدية دلتا في مقاطعة ثيسالونيكي. يبلغ عدد سكانها 4,672 نسمة (تعداد 2011).

يقع كالوخوري غرب ثيسالونيكي على مسافة 8 كم من المدينة. تم بناؤها على الضفة الشرقية من دلتا نهر جاليكوس (إيكيدوروس)، عند مصب خليج ثيرمايك، على بعد مسافة قصيرة من البحر. توجد منطقة كالوشوري الصناعية شمال المدينة. بحيرة كالوخوري هي جزء من ملتقى دلتا نهري جاليكوس وأكسيوس وهي محمية دلتا أكسيوس الوطنية.

استقر اللاجئون اليونانيون من تراقيا الشرقية والروملي الشرقية (تراقيا الشمالية) في المنطقة بعد عام 1922. على وجه الخصوص، جاءت 83 عائلة من جيوفاليس، و 35 عائلة من ميغالو زالوفوس، و 14 عائلة من أدرنة و 8 عائلات من فيزي.

المراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

كالوكوريون (ثيسالونيكي)


An Carex sooi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jakucs. An Carex sooi in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex sooi


Tikkuri est un centre commercial du quartier de Tikkurila à Vantaa en Finlande.

Présentation
Le centre commercial construit à côté de la gare de Tikkurila a deux étages et plus de trente magasins dont quelques épiceries, une pharmacie, des restaurants et un Pelaamo de Veikkaus.
Depuis 2019, Posti est aussi installé dans les locaux du centre commercial .

La construction de la première partie de 6 000 mètres carrés de Tikkuri est achevée en 1984, et la deuxième partie est ouverte en 1991.

Citycon a acquis Tikkuri en 1999.
En août 2017, Citycon a annoncé la vente du centre commercial à la société d'investissement américaine Cerberus Capital Management, et Tikkuri a été transféré à Cerberus en novembre 2017.

Projets

Le propriétaire de Tikkuri a demandé un changement de plan d'urbanisme, dans lequel le centre commercial serait démoli et remplacé par un nouveau îlot du centre-ville.
Le plan comprend des tours de 20 et 25 étages.

Outre des logements, l'îlot comprendrait des locaux commerciaux et culturels, des locaux d'entreprise et une halle de marché.

Commerces et services

Commerces et services de Tikkuri par ordre alphabétique

A
 Asema Apteekki
 Atusa Market
B
 Bodymaja
C
 CAP-autokoulu
F
 Fysios
H
 Hemingway's
 Hesburger
 HOK - Elannon Hautaus- ja Lakipalvelu
J
 Jalkahoitola Eloisa
 Jansa Collection
 Just For You
K
 K-market Tikkuri
 Kalinka
 Kauneushoitola Flow
 Kulmakonditoria
 Kultajousi
L
 Lastenvaatekirppis Napero
 Luckiefun's Sushibuffet Tikkuri
M
 Memofoto
 MRoom Tikkurila
 Muotitori
N
 Nordea
O
 Onnigom K-pop Kauppa
P
 Pelaamo
 Posti
R
 RE/MAX Asunnonavain
S
 S-Pankki
 Saiturinpörssi
 Specsavers Optikko Tikkuri
T
 Tempur Brand Store & Outlet
 Tikkurilan Parturipiste/ Kampaamo
 TIKKURIN AUTOPESU
 Tikkurin Suutari
U
 UFF
 Uniq´Nails and more...
V
 Vantaan Kaupunki
 VilliHelmi Oy
 VPD-Pelikauppa

Références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Bâtiment à Vantaa
Centre commercial à Vantaa
Tikkurila

Tikkuri (centre commercial)


Roe v. Wade, , este o  luată în anul 1973 de către Curtea Supremă a Statelor Unite cu privire la problema constituționalității legilor care incriminau sau restricționau accesul la avorturi. Cu 7 voturi pentru și 2 împotrivă, Curtea a adoptat o hotărâre conform căreia dreptul la viață privată din  a celui de al 14-lea Amendament se extinde asupra deciziei unei femei de a face avort, dar că acest drept trebuie să fie echilibrat în raport cu interesele statului în reglementarea avorturilor: protejarea sănătății femeii și protejarea potențialului de viață umană. Argumentând că aceste interese ale statului devin mai puternice pe parcursul sarcinii, Curtea a rezolvat acest  prin limitarea capacității statului de a reglementa avortul la cel de-al treilea trimestru de sarcină.

Mai târziu, în  (1992), Curtea a respins cadrul stabilit de cazul Roe, pe trimestre, reafirmând însă nucleul acelei decizii, acela că o femeie are dreptul la avort până la . Decizia Roe definea "viabilitatea" ca "având potențialul de a trăi în afara pântecelui mamei, cu sau fără suport artificial." Judecătorii din cazul  au constatat însă că viabilitatea poate să apară și la 23 sau 24 de săptămâni, sau uneori chiar mai devreme, în contextul progreselor practicii medicale.

Interzicând multe restricții federale și statale privind , Roe v. Wade a determinat o  care continuă și astăzi pe teme cum ar fi dacă, și în ce măsură, ar trebui să fie avortul legal, cine ar trebui să decidă legalitatea avortului, ce metode trebuie să folosească Curtea Supremă pentru a analiza constituționalitatea, și ce rol ar trebui să aibă ideile religioase și morale în sfera politică. Roe / Casey a remodelat politica națională, divizând societatea americană în taberele  și , cu mișcări  de ambele părți.

Decizia Roe / Casey a început să slăbească în 2021, când statul Texas a conceput o soluție legală care i-a permis să interzică cu succes avortul la șase săptămâni de sarcină, în ciuda precedentului creat de Roe /Casey. Statul Oklahoma a copiat ulterior această tactică de a interzice complet avortul, izolându-și legea de controlul judiciar.

La 24 iunie 2022, în cauza Dobbs v. Organizația pentru Sănătatea Femeilor din Jackson, Curtea Supremă a anulat decizia Roe/Casey cu un vot de 6-3. Decizia Dobbs a fost anticipată încă din 2 mai a acelui an, când un proiect de aviz în acest caz a fost divulgat presei de știri, proiect de aviz care a fost confirmat de  judecătorul John Roberts.

Note

Cazuri judecate de Curtea Supremă a Statelor Unite ale Americii

Roe v. Wade


Sekspartsforhandlingerne er en diplomatisk indsats for at løse sikkerhedsproblemer som følge af Nordkoreas nukleare og missilprogram. Forhandlingerne blev gennemført mellem de seks parter: Kina, Sydkorea, Nordkorea, USA, Rusland og Japan.

Forhandlingerne skete efter Nordkorea trak sig ud af ikke-spredningstraktaten i 2003.

International politik
Etableret i 2003
Ruslands historie
USA's historie
Kinas historie
Japans historie
Sydkoreas historie
Nordkoreas historie

Sekspartsforhandlingerne


Kiota ist eine Landgemeinde im Departement Boboye in Niger.

Geographie

Kiota liegt am Übergang der Sahelzone zur Großlandschaft Sudan am Wadi Dallol Bosso. Es besteht ein hohes Risiko von Überschwemmungen. Die Nachbargemeinden sind Koygolo im Norden, Garankédey im Osten, Birni N'Gaouré und N'Gonga im Süden sowie Harikanassou im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 31 Dörfer, 23 Weiler und 3 Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Kiota.

Geschichte
Kiota wurde der Überlieferung zufolge von Ali Koda, Sohn des Tagorou Ganna, gegründet. Um 1800 wurden die Zarma-Siedlung von feindlichen Hausa niedergebrannt. Die Zarma führten daraufhin einen Gegenschlag aus und besiegten die Hausa bei Matankari. Auch gegenüber dem mächtigen Nachbarn Dosso konnte Kiota eine relative Autonomie bewahren. Im 19. Jahrhundert wurde die Bevölkerung islamisiert. Die Landgemeinde Kiota ging als Verwaltungseinheit 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem östlichen Teil des Kantons Harikanassou/Kiota hervor.

Bevölkerung

Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 25.282 Einwohner, die in 3466 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 19.503 in 2737 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 8784 Einwohner in 1126 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 841 in 118 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 347 in 59 Haushalten.

Zu den wichtigsten Volksgruppen in der Gemeinde zählen Zarma, Hausa, Fulbe, Tuareg und Gourmantché.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 11 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 5 MODEN-FA Lumana Africa, 4 PNDS-Tarayya, 1 ANDP-Zaman Lahiya und 1 PJP-Génération Doubara.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze der 31 Dörfer in der Gemeinde, darunter der Hauptort.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Kiota ist ein bedeutendes Zentrum des Sufismus. Hier hat ein religiöses Oberhaupt eines Tidschani-Ordens seinen Sitz. Der Orden in Kiota ist dem Tidschani-Orden von Ibrahim Baye Niass in Kaolack verbunden. Die alljährlichen Feiern zu Mouloud zu Ehren des Propheten Mohammed sind weit über die Grenzen der Gemeinde hinaus bekannt.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. Im Hauptort gibt es einen Markt.

Dort ist auch ein Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) vorhanden. Rund 79 % der Einwohner Kiotas haben keinen Zugang zu sauberem Trinkwasser. Der CEG Kiota ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Kiota (CFM Kiota) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum. Im Hauptort befindet sich ein Community-Radiosender.

Persönlichkeiten
 Amadou Seyni Maïga (* 1942), Offizier, Politiker und Diplomat, traditioneller Herrscher von Kiota und Harikanassou

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Dosso (Region)
Ort in Afrika

Kiota


Res judicata (RJ) or res iudicata, also known as claim preclusion, is the Latin term for matter decided and refers to either of two concepts in both civil law and common law legal systems: a case in which there has been a final judgment and that is no longer subject to appeal; and the legal doctrine meant to bar (or preclude) relitigation of a claim between the same parties.

In the case of res judicata, the matter cannot be raised again, either in the same court or in a different court. A court will use res judicata to deny reconsideration of a matter. The doctrine of res judicata is a method of preventing injustice to the parties of a case supposedly finished but perhaps also or mostly a way of avoiding unnecessary waste of judicial resources. Res judicata does not merely prevent future judgments from contradicting earlier ones, but also prevents litigants from multiplying judgments, and confusion.

Common law
In common law jurisdictions, the principle of res judicata may be asserted either by a judge or a defendant.

Once a final judgment has been handed down in a lawsuit, subsequent judges who are confronted with a suit that is identical to or substantially the same as the earlier one will apply the res judicata doctrine to preserve the effect of the first judgment.

A defendant in a lawsuit may use res judicata as defense. The general rule is that a plaintiff who prosecuted an action against a defendant and obtained a valid final judgment is not able to initiate another action against the same defendant where:
 the claim is based on the same transaction that was at issue in the first action;
 the plaintiff seeks a different remedy, or further remedy, than was obtained in the first action;
 the claim is of such nature as could have been joined in the first action.

Once a bankruptcy plan is confirmed in court action, the plan is binding on all parties involved. Any question regarding the plan which could have been raised but was not may be barred by res judicata.

The Seventh Amendment to the United States Constitution provides that no fact having been tried by a jury shall be otherwise re-examinable in any court of the United States or of any state than according to the rules of law.

For res judicata to be binding, several factors must be met:
 identity in the thing at suit;
 identity of the cause at suit;
 identity of the parties to the action;
 identity in the designation of the parties involved;
 whether the judgment was final;
 whether the parties were given full and fair opportunity to be heard on the issue.

Regarding designation of the parties involved, a person may be involved in an action while filling a given office (e.g. as the agent of another), and may subsequently initiate the same action in a differing capacity (e.g. as his own agent). In that case res judicata would not be available as a defence unless the defendant could show that the differing designations were not legitimate and sufficient.

Scope
Res judicata includes two related concepts: claim preclusion and issue preclusion (also called collateral estoppel or issue estoppel), though sometimes res judicata is used more narrowly to mean only claim preclusion.

Claim preclusion bars a suit from being brought again on an event which was the subject of a previous legal cause of action that has already been finally decided between the parties or those in privity with a party.

Issue preclusion bars the relitigation of issues of fact or law that have already been necessarily determined by a judge or jury as part of an earlier case.

It is often difficult to determine which, if either, of these concepts apply to later lawsuits that are seemingly related, because many causes of action can apply to the same factual situation and vice versa. The scope of an earlier judgment is probably the most difficult question that judges must resolve in applying res judicata. Sometimes merely part of the action will be affected. For example, a single claim may be struck from a complaint, or a single factual issue may be removed from reconsideration in the new trial.

Res judicata bars matters which were actually decided in an earlier action and also matters which could have been decided.

Rationale
Res judicata is intended to strike a balance between competing interests. Its primary purpose is to assure an efficient judicial system.  A related purpose is to create "repose" and finality.

Justice Stewart explained the need for this legal precept as follows:

Exceptions to application
Res judicata does not restrict the appeals process, which is considered a linear extension of the same lawsuit as the suit travels up (and back down) the appellate court ladder. Appeals are considered the appropriate manner by which to challenge a judgment rather than trying to start a new trial. Once the appeals process is exhausted or waived, res judicata will apply even to a judgment that is contrary to law. In states that permit a judgment to be renewed, a lawsuit to renew the judgment would not be barred by res judicata, but in states that do not permit renewal by action (as opposed to renewal by scire facias or by motion), such an action would be rejected by the courts as vexatious.

There are limited exceptions to res judicata that allow a party to attack the validity of the original judgment, even outside of appeals. These exceptions—usually called collateral attacks—are typically based on procedural or jurisdictional issues, based not on the wisdom of the earlier court's decision but its authority or on the competence of the earlier court to issue that decision. A collateral attack is more likely to be available (and to succeed) in judicial systems with multiple jurisdictions, such as under federal governments, or when a domestic court is asked to enforce or recognise the judgment of a foreign court.

In addition, in matters involving due process, cases that appear to be res judicata may be re-litigated. An example would be the establishment of a right to counsel. People who have had liberty taken away (i.e., imprisoned) may be allowed to be re-tried with a counselor as a matter of fairness.

RJ may not apply in cases involving the England reservation.  If a litigant files suit in federal court, and that court stays proceedings to allow a state court to consider the questions of state law, the litigant may inform the state court that he reserves any federal-law issues in the action for federal court. If he makes such a reservation, RJ would not bar him from returning the case to federal court at conclusion of action in state court.

There is a declaratory judgment exception to RJ. "[A] declaratory action determines only what it actually decides and does not have a claim preclusive effect on other contentions that might have been advanced." Therefore, "a plaintiff who has lost a declaratory judgment action may also bring a subsequent action for other relief, subject to the constraint of the determinations made in the declaratory action." This exception has been adopted in Oregon, Texas, and a number of other U.S. states.

RJ may be avoided if claimant was not afforded a full and fair opportunity to litigate the issue decided by a state court.  He could file suit in a federal court to challenge the adequacy of the state's procedures. In that case the federal suit would be against the state and not against the defendant in the first suit.

RJ may not apply if consent (or tacit agreement) is justification for splitting a claim. If plaintiff splits a claim in the course of a suit for special or justifiable reasons for doing so, a judgment in that action may not have the usual consequence of extinguishing the entire claim.

However, once a case has been appealed, finality of the appellate court's decision is vindicated in that proceeding by giving effect in later proceedings involving the same matter, whether in the appellate or lower courts. This is the law of the case doctrine.

Failure to apply
When a subsequent court fails to apply res judicata and renders a contradictory verdict on the same claim or issue, if a third court is faced with the same case, it will likely apply a "last in time" rule, giving effect only to the later judgment, even though the result came out differently the second time.  This situation is not unheard of, as it is typically the responsibility of the parties to the suit to bring the earlier case to the judge's attention, and the judge must decide how broadly to apply it, or whether to recognise it in the first place.

Civil law

The doctrine of res judicata in nations that have a civil law legal system is much narrower in scope than in common law nations.

In order for a second suit to be dismissed on a motion of res judicata in a civilian jurisdiction, the trial must be identical to the first trial in the following manner: (1) identical parties, (2) identical theories of recovery, and (3) identical demands in both trials.  In other words, the issue preclusion or collateral estoppel found in the common law doctrine of res judicata is not present in the civilian doctrine.  In addition if all else is equal between the two cases, minus the relief sought, there will be no dismissal based on res judicata in a civil law jurisdiction.

In civil law countries adopting German law concept, such as Japan and Taiwan, the res judicata () is in close connection with the cause of action (). However, the theory of cause of action itself is different in Germany and Japan and Taiwan, therefore the scope of res judicata are different in the above countries.

A common use of the res judicata principle is to preclude plaintiffs after a class action suit has been settled even on plaintiffs who were not part of the original action because they could have joined that original action.

International law

Arguably, res judicata  is a general principle of international law under Article 38 (1)(c) of the International Court of Justice Statute. "The Court, whose function is to decide in accordance with international law such disputes as are submitted to it, shall apply: ... c. the general principles of law recognized by civilized nations".

Similar provisions are also found in the International Covenant on Civil and Political Rights, and Article 4 of Protocol 7 of the European Convention on Human Rights. However, in the two said conventions, the application of res judicata is restricted to criminal proceedings only.  In the European Convention, reopening of a concluded criminal proceedings is possible if –

which could affect the outcome of the case.

See also
 Direct estoppel
 Double jeopardy
 Estoppel
 Judicial estoppel
 Precedent
 Peremptory plea

References

External links

Civil procedure
Common law
Latin legal terminology
Legal doctrines and principles
Judicial legal terminology
Common law legal terminology
Civil procedure legal terminology
Civil law legal terminology

Res judicata


{{Album
|ime_albuma     = Semantic Spaces
|ime_glazbenika = Delerium
|vrsta          = studijski album
|slika          = Delerium - Semantički prostori 1994.jpg
|žanr           = electronica, ambijentalna glazba, worldbeat
|datum          = 22. kolovoza 1994.
|snimanje       = 1994.
|studio         = Cryogenic Studio (Vancouver, Kanada)
|trajanje       = 77:34
|izdavač        = Nettwerk
|producent      = Delerium
|recenzija      = <ul>AllMusic
|album_prije    = Spheres
|godina0        = 1994.
|godina         = 1994.
|album_poslije  = Spheres 2
|godina2        = 1994.
}}
Semantic Spaces sedmi je studijski album kanadskog sastava elektroničke glazbe Delerium. Diskografska kuća Nettwerk objavila ga je 22. kolovoza 1994.

O albumu
Na albumu su gostovali Greg Reely i Kristy Thirsk; potonjoj je glazbenici pripisana uloga "Deleriumova glasa" na skladbama "Flowers Become Screens", "Incantation", "Metamorphosis" i "Flatlands".

Za skladbe "Flowers Become Screens" i "Incantation" snimljeni su glazbeni spotovi. Pjesma "Flatlands" pojavila se u prvoj sezoni televizijske serije The Sentinel, u epizodi "Vow of Silence".

Popis pjesama

Recenzije
John Bush, glazbeni recenzent koji piše za AllMusic, albumu je dodijelio tri zvjezdice od njih pet. Izjavio je: "Nakon što su se na [prethodnim] Deleriumovim izdanjima usredotočili na spoj gotike i prirode, Rhys Fulber i Bill Leeb [na ovom su se albumu] počeli koristiti pjevačima, pa je glazbeni stil postao sličniji etno-dance-glazbi Deep Foresta."

Osoblje

Delerium
Bill Leeb – svi instrumenti
Rhys Fulber – svi instrumenti
Dodatni glazbenici
Kristy Thirsk – vokali (na pjesmama 1, 4, 6 i 7)

Ostalo osoblje
Brian Gardner – mastering
Greg Reely – inženjer zvuka
Technografix – ilustracije

Izvori

Albumi iz 1994.
Kanadski glazbeni albumi

Semantic Spaces


El distrito de Schärding es un distrito político del estado de Alta Austria (Austria). La capital del distrito es la ciudad de Schärding.

Localidades con población (año 2018)

Municipios
En negrita se indican las ciudades, en cursiva las ciudades-mercado, y barrios, aldeas y otras subdivisiones de los municipios se indican con letras pequeñas.

Altschwendt
Andorf
Brunnenthal
Diersbach
Dorf an der Pram
Eggerding
Engelhartszell an der Donau
Enzenkirchen
Esternberg
Freinberg
Kopfing im Innkreis
Mayrhof
Münzkirchen
Raab
Rainbach im Innkreis
Riedau
Schardenberg
Schärding
Sigharting
Sankt Aegidi
Sankt Florian am Inn
Sankt Marienkirchen bei Schärding
Sankt Roman
Sankt Willibald
Suben
Taufkirchen an der Pram
Vichtenstein
Waldkirchen am Wesen
Wernstein am Inn
Zell an der Pram

Enlaces externos

Distritos de Alta Austria

Distrito de Schärding


Dantroleno sódico es un relajante muscular de acción directa que actúa aboliendo el proceso de interrelación entre la excitación y la contracción del músculo esquelético.

Mecanismo de acción
Actúa probablemente sobre el receptor de rianodina (RyR1), que se encuentra presente en el retículo sarcoplásmico, atenuando la elevación del calcio intracelular.

Usos
Descubierto en los años 1960, es el principal tratamiento de la hipertermia maligna y puede ser administrado de forma profiláctica o inmediatamente que se sospeche el diagnóstico. Históricamente la mortalidad por hipertermia maligna era casi del 80%, pero con más información y la disponibilidad del dantroleno, la mortalidad ha bajado al 10% en los países desarrollados.

Referencias

Enlaces externos
 DANTROLENO INTRAVENOSO EN HIPERTERMIA MALIGNA Y SINDROME NEUROLEPTICO MALIGNO: PROTOCOLO DE UTILIZACION Farm Hosp 1995; 19:95-98

Fármacos
Código ATC M
Relajantes musculares
Relajantes musculares de acción directa

Dantroleno


Aniołki (, ; lit. Little Angels) is one of the quarters of Gdańsk in Poland.

Location
Aniołki is located in the centre of the city, mainly around Victory Alley. It borders Wrzeszcz Górny and Wrzeszcz Dolny in the north, Młyniska in the east, Śródmieście and Siedlce in the south, and Suchanino in the west.

History
The name of Aniołki comes from the Church of St. Michael and All the Heaven's Angels, where an old tank currently stands as a statue. The church's ruins were uncovered in 2021.

Near the quarter of Brama Oliwska, a railway station (built in 1870) functioned that was the main connection to most of Pomerania. Around 1900, the Gdańsk Główny railway station was built and the station was destroyed.

In 1896, the ruins of a cemetery were removed and replaced with Steffens Park, named after Otto Steffens.

In 1946, the ruins of the Church of St. Michael and All the Heaven's Angels were replaced with a T-34 tank.

References

External links
 Map of Aniołki

Districts of Gdańsk

Aniołki