Carlo Fecia di Cossato (Roma, 25 de setembro de 1908 – Nápoles, 27 de agosto de 1944) foi um oficial da Regia Marina (Marinha Real Italiana), no comando de submarinos e torpedeiros durante a Segunda Guerra Mundial. Ele foi creditado com o naufrágio confirmado de 23 navios inimigos (16 navios aliados antes do Armistício de Cassibile, com o submarino Enrico Tazzoli, e 7 navios alemães após o armistício, com o torpedeiro Aliseo). Ele também foi condecorado com a Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro e a Medalha de Ouro de Valor Militar, a mais alta condecoração das Forças Armadas Italianas.

Fecia di Cossato nasceu em Roma, Reino de Itália, em 25 de setembro de 1908. Graduou-se na Academia Naval de Livorno em 1928 e assumiu suas funções como oficial do Destacamento Naval Italiano na China. No início da década de 1930, foi oficial em dois submarinos e seu serviço incluiu a participação na Guerra Civil Espanhola.

No início da Segunda Guerra Mundial, Fecia di Cossato era o comandante do submarino Ciro Menotti localizado em Messina; depois de alguns meses ele foi transferido para Bordéus e recebeu o comando do submarino Tazzoli. Este submarino operou no Oceano Atlântico, afundando 18 navios com uma tonelagem total de 96.553 toneladas; 16 desses navios, para uma tonelagem total de 86.545 GRT, foram afundados sob o comando de Fecia di Cossato. Em fevereiro de 1943, ao final da missão perto do Brasil, foi transferido para a Itália, onde recebeu o comando de uma esquadra de torpedeiros.

Após o Armistício dos Aliados com a Itália, lutou com bravura contra os navios alemães perto de Bastia, afundando sete navios inimigos. Fecia di Cossato ficou descontente com os acontecimentos do final de 1943 e início de 1944, e cometeu suicídio em Nápoles em 27 de agosto de 1944.

Início da vida e carreira
Fecia di Cossato nasceu em Roma em 1908 de uma família da nobreza piemontesa. Em sua juventude, frequentou o Real Colégio Militar de Moncalieri e depois a Academia Naval Italiana em Livorno, onde se formou em 1928 como alferes. Imediatamente após a formatura, ele foi designado para o submarine Bausan.

Em 1929, após a promoção a Subtenente, Fecia di Cossato  foi designado para o Destacamento Naval Italiano em Pequim e enviado para a China no cruzador de reconhecimento Libia. Ele retornou à Itália em 1933, foi promovido a Tenente e foi designado para o cruzador leve Bari, estacionado em Maçuá durante a Segunda Guerra Ítalo-Etíope. Ele então participou de duas missões especiais em submarinos durante a Guerra Civil Espanhola.
Em 1939, Fecia di Cossato frequentou a Escola de Submarinos da Marinha Italiana em Pola, após o que foi promovido a Tenente comandante e recebeu o comando de um submarino.

Com a eclosão da Segunda Guerra Mundial
Quando a Itália entrou na Segunda Guerra Mundial, Fecia di Cossato era o comandante do submarino Ciro Menotti, localizado em Messina como parte do 33.º Esquadrão de Submarinos. Nesta função participou em várias missões no Mar Mediterrâneo. No outono de 1940 foi transferido para a base submarina BETASOM, na França ocupada, onde iniciou sua participação na Batalha do Atlântico como oficial executivo do submarino Enrico Tazzoli, cujo comandante era o Tenente comandante Vittore Raccanelli.

No comando do Enrico Tazzoli
Em 5 de abril de 1941, Fecia di Cossato recebeu o comando do Tazzoli, com o Tenente Gianfranco Gazzana-Priaroggia como oficial executivo. Fecia di Cossato e Gazzana Priaroggia (que mais tarde recebeu o comando dos submarinos Archimede e Leonardo da Vinci) se tornariam os submarinistas mais bem-sucedidos da Itália na Segunda Guerra Mundial.

Naufrágios iniciais
Em 7 de abril de 1941, Tazzoli deixou Bordéus para sua primeira missão sob o comando de Fecia di Cossato. Depois de chegar a uma área de patrulha ao largo da costa da África Ocidental, em 12 de abril o submarino atacou dois cruzadores britânicos com torpedos, mas nenhum acerto foi obtido. Em 15 de abril, Tazzoli afundou o navio britânico Aurillac (4.733 GRT) com torpedos e tiros. Em 7 de maio, Tazzoli afundou o navio norueguês Fernlane (4.310 GRT) e dois dias depois o navio-tanque norueguês Alfred Olsen (8.817 GRT). Este último exigiu dois dias de perseguição, todos os torpedos restantes e cem rodadas de artilharia, forçando Tazzoli a retornar à base depois de afundá-lo. No caminho de volta, Tazzoli foi atacado por um avião inimigo, mas a reação de suas metralhadoras danificou o avião e o forçou a voar para longe.

Em 25 de maio, Tazzoli chegou a Bordéus, onde Fecia di Cossato recebeu a Medalha de Prata de Valor Militar. Em 15 de julho de 1941, Fecia di Cossato partiu para uma nova missão durante a qual, em 12 de agosto, destruiu os destroços do navio a vapor britânico Sangara (5.449 GRT, já danificado por um ataque anterior do submarino alemão U-69) e em 19 de agosto ele afundou o petroleiro norueguês Sildra (7.313 GRT) a cerca de cinquenta milhas de Freetown. Ele retornou à base em 11 de setembro e foi premiado com uma Medalha de Bronze de Valor Militar e uma Cruz de Ferro de 2.ª classe.

Resgate dos sobreviventes de Atlantis e Python
Em dezembro de 1941, Tazzoli deixou Bordéus para participar do resgate de 400 sobreviventes do invasor comercial alemão Atlantis e do navio de suprimentos alemão Python, que havia sido afundado nas ilhas de Cabo Verde. Os submarinos alemães haviam resgatado os sobreviventes do mar, mas não tinham espaço suficiente para acomodá-los adequadamente, portanto, o comando alemão solicitou a intervenção dos submarinos italianos maiores. Tazzoli e três outros submarinos Betasom (Torelli, Calvi e Finzi) partiu de Bordéus depois de desembarcar o pessoal não essencial e carregar suprimentos substanciais de alimentos e água. No encontro com os submarinos alemães, Tazzoli levou a bordo cerca de 70 sobreviventes, incluindo o oficial executivo da Atlantis, Ulrich Mohr.

Na véspera de Natal, Tazzoli navegando na superfície, foi atacado por um avião inimigo e forçado a mergulhar. No dia seguinte, o submarino chegou a Saint-Nazaire, onde desembarcaram os sobreviventes. Por sua parte no resgate dos sobreviventes dos dois navios alemães, o Grande almirante Karl Dönitz concedeu a Fecia di Cossato a Cruz de Ferro de 1.ª classe.

Em águas norte-americanas
Em 11 de fevereiro de 1942, após a entrada dos Estados Unidos na guerra, Tazzoli sob Fecia di Cossato  partiu para uma nova missão, nas costas da América. Em 6 de março o submarino afundou o vapor neerlandês Astrea (1.406 GRT), e no dia seguinte o motor norueguês Torsbergfjord (3.156 GRT). Em 9 de março Tazzoli afundou o navio uruguaio Montevideo (5.785 GRT), em 11 de março o navio Cygnet com bandeira do Panamá (3.628 GRT), em 13 de março o navio britânico Daytonian (6.434 GRT) e dois dias depois o navio-tanque britânico Athelqueen (8.780 GRT). Na luta contra este último, Tazzoli sofreu alguns danos, após o que Di Cossato decidiu retornar à base, onde chegou em 31 de março. Após esta missão Fecia di Cossato foi premiado com outra Medalha de Prata de Valor Militar pelas autoridades italianas e uma Cruz de Ferro de 2.ª classe com Espadas pelas autoridades alemãs.

Em 18 de junho de 1942, Di Cossato partiu com o Tazzoli para uma nova missão no Caribe. Em 2 de agosto, ele atacou e afundou o comerciante grego Castor (1.830 GRT) e quatro dias depois afundou o petroleiro norueguês Havsten (6.161 GRT), permitindo que sua tripulação abandonasse o navio e fosse resgatada por um navio argentino próximo, antes de afundá-lo. Em 5 de setembro, Tazzoli retornou à base; para esta missão Fecia di Cossato recebeu uma Medalha de Bronze de Valor Militar.

Em 14 de novembro de 1942, Fecia Di Cossato partiu para sua última missão com o Tazzoli. Em 12 de dezembro o submarino afundou o navio a vapor britânico Empire Hawk (5.032 GRT) e o comerciante neerlandês Ombilin (5.658 GRT); em 21 de dezembro, o vapor britânico Queen City (4.814 GRT) tornou-se a próxima vítima de Tazzoli, seguido no Natal pelo navio americano Dona Aurora (5.011 GRT). Durante a viagem de regresso, o submarino foi atacado por um avião quadrimotor britânico, que foi abatido pelas metralhadoras do Tazzoli. Em 2 de fevereiro de 1943, Tazzoli encerrou sua patrulha em Bordéus. Em 19 de março de 1943, Fecia di Cossato foi condecorado com a Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro pelas autoridades alemãs, por seus sucessos no Atlântico.

Navios afundados

No comando do Aliseo
Em fevereiro de 1943 Fecia di Cossato deixou o comando do Tazzoli, foi promovido a Comandante e, em seguida, recebeu o comando do novo torpedeiro da classe Ciclone, o Aliseo do 3.º Esquadrão de Barcos Torpedeiros.  Ele assumiu o comando do Aliseo em 17 de abril de 1943. Em maio de 1943, Di Cossato soube que o Tazzoli, tendo sido convertido em submarino de transporte, desapareceu com todas as mãos depois de navegar em direção ao Extremo Oriente; a perda de sua antiga tripulação o afetou profundamente.

Em 22 de julho de 1943 o Aliseo deixou Pozzuoli junto com o torpedeiro alemão TA11 e dois caçadores submarinos, escoltando os vapores Adernò e Colleville em direção a Civitavecchia. Na manhã de 23 de julho, o comboio foi atacado por aeronaves Aliadas; um dos aviões de ataque foi abatido, enquanto um dos aviões de escolta do Eixo foi danificado e forçado a pousar na água. Aliseo foi metralhado e sofreu pequenos danos em seu convés e leme. Fecia di Cossato ordenou que o comboio continuasse, então Aliseo rebocou o avião abandonado e o rebocou em direção à costa, enquanto o dano no leme era reparado; Aliseo voltou ao comboio às 17h30. Por volta das 19h30, o comboio foi atacado pelo submarino HMS Torbay, que torpedeou o Adernò, afundando-o. Aliseo lançou uma lancha para pegar os sobreviventes, depois caçou o submarino atacante por várias horas, mas sem resultado.

Após outras missões de escolta no Mar Tirreno, Fecia di Cossato recebeu outra Medalha de Bronze de Valor Militar pelas autoridades italianas e uma Cruz de Mérito de Guerra pelas autoridades alemãs.

O Armistício e a Batalha de Bastia

Quando o armistício entre a Itália e as forças Aliadas foi anunciado, na noite de 8 de setembro de 1943, Aliseo estava atracado no porto de Bastia, na Córsega ocupada pelos italianos. O porto estava lotado de vários navios, tanto italianos quanto alemães; além do Aliseo, estes incluíam seu navio irmão Ardito, os navios mercantes italianos Sassari e Humanitas, e uma pequena flotilha alemã que incluía os caçadores submarinos UJ 2203 (ex-navio de pesquisa francês Austral) e o UJ 2219 (ex-iate belga Insuma) e cinco Marinefährprahme (F 366, F 387, F 459, F 612 e F 623).

Os comandantes italianos e alemães locais logo chegaram a um "acordo de cavalheiros", segundo o qual as forças alemãs teriam permissão para recuar com segurança para a Itália continental. Enquanto isso, porém, as forças alemãs se preparavam secretamente para lançar um ataque surpresa aos navios italianos atracados no porto, planejando capturá-los. O ataque começou às 23h45 do dia 8 de setembro, quando dois grupos de soldados alemães, depois de ouvirem um apito (sinal de ataque), atacaram Ardito; o torpedeiro foi fortemente danificado (70 de seus 180 tripulantes foram mortos) e capturado, e os navios mercantes Sassari e Humanitas também caíram nas mãos dos alemães. Aliseo tinha acabado de sair do porto quando o ataque alemão começou.

Pouco depois do amanhecer de 9 de setembro, um grupo de combate do 10.º Grupo Bersaglieri (10° Raggruppamento Celere Bersaglieri) encenou um contra- ataque que levou à recaptura do porto, bem como de Ardito, Sassari e Humanitas; a flotilha alemã foi condenada a deixar o porto, mas os navios foram imediatamente alvejados pelas baterias costeiras italianas, que danificaram o UJ 2203 e alguns dos MFPs.

O Aliseo, sob o comando de Fecia di Cossato, foi então ordenado pelo comandante do porto para atacar e destruir as unidades alemãs. Pouco depois das 7:00 a flotilha, procedendo em uma coluna liderada por UJ 2203, abriu fogo contra o Aliseo, que retornou fogo às 7:06, a uma distância de 8.300 metros; às 7h30, o Aliseo foi atingido por um projétil de 88 mm na sala de máquinas e deixado temporariamente morto na água, mas o dano foi rapidamente reparado e o torpedeiro se aproximou e enfrentou seus adversários em sucessão, destruindo-os um após o outro. Às 8:20, o UJ 2203, após sofrer vários golpes, explodiu; dez minutos depois o UJ 2219 também foi destruído quando suas revistas explodiram. Entre 8h30 e 8h35 o Aliseo também afundou o F 366, F 459 e o F 623; a corveta Cormorano interveio durante a fase final da batalha e, juntamente com o Aliseo, forçou o F 387 e o F 612 encalharem, após o que foram abandonados e destruídos.

Aliseo recolheu 25 sobreviventes alemães e seguiu para Portoferraio, conforme ordenado, juntamente com o Ardito danificado. A Ilha de Elba tornou-se o ponto de coleta de torpedeiros italianos, corvetas e navios menores que escapavam de portos na costa norte do Tirreno; Aliseo e Ardito chegaram a Portoferrario às 17h58 do dia 9 de setembro. Na manhã de 11 de setembro, Aliseo deixou Portoferraio junto com outros seis torpedeiros (incluindo navios irmãos Animoso, Ardimentoso, Indomito e Fortunale) e algumas corvetas e embarcações menores, com destino a Palermo, controlada pelos Aliados, onde o grupo chegou às 10:00 do dia 12 de setembro.

Os navios permaneceram nas estradas até 18 de setembro, quando entraram no porto para receber água e mantimentos; em 20 de setembro saíram de Palermo e chegaram a Malta, onde Aliseo entregou parte da comida que havia sido entregue aos navios de guerra italianos que ali haviam chegado nos dias anteriores. Em 5 de outubro de 1943, Aliseo deixou Malta e retornou à Itália.

Tanto por suas realizações na Batalha do Atlântico quanto por sua ação vitoriosa ao largo de Bastia, Fecia di Cossato recebeu uma Medalha de Ouro de Valor Militar.

Co-beligerância, insubordinação e morte
Baseado em Taranto, o Aliseo realizou inúmeras missões de escolta durante a co-beligerância entre a Itália e os Aliados, sempre sob o comando de Di Cossato. Em junho de 1944, o novo governo presidido por Ivanoe Bonomi recusou-se a jurar lealdade ao rei; em 22 de junho, Fecia di Cossato, um monarquista convicto, recusou-se por sua vez a jurar lealdade ao novo governo, que considerava ilegítimo. No mesmo dia, Fecia di Cossato foi exonerado do comando, acusado de insubordinação e preso. Sua enorme popularidade, no entanto, levou à agitação imediata entre as tripulações de seus e outros navios, que se recusaram a irem ao mar e exigiram que ele fosse libertado e reintegrado em seu cargo. Pouco tempo depois, Fecia di Cossato foi libertado da prisão, mas recebeu uma licença obrigatória de três meses.

Com o armistício e os acontecimentos seguintes, Fecia di Cossato viu os ideais que o guiaram ao longo de sua vida – a pátria , a monarquia, a Marinha Real – desmoronam ao seu redor. Ele percebeu os eventos de 8 de setembro de 1943 como uma "rendição vergonhosa" para a Marinha Real Italiana, que, segundo ele, não produziu efeitos positivos para a Itália; o país estava agora dividido e ocupado por exércitos estrangeiros adversários, e o armistício e a mudança de lado se tornariam uma mancha na honra e reputação da Itália por muito tempo ("Fomos traídos indignamente e descobrimos ter cometido um ato ignominioso sem qualquer resultado"). Di Cossato sentiu que sua honra pessoal foi manchada pela rendição; além disso, ele estava preocupado com os rumores de que, apesar de sua participação na co-beligerância contra os alemães, os navios sobreviventes da Marinha Italiana ainda seriam entregues aos Aliados no final da guerra. Tazzoli; na carta que escreveu antes de cometer suicídio, ele também escreveu: "Durante meses, tudo o que fiz foi pensar em minha tripulação, que descansa honrosamente no fundo do mar. Acho que meu lugar é com eles". Como sua família vivia no norte da Itália ocupado pelos alemães, fora de seu alcance, ele teve que morar na casa de um amigo em Nápoles. Em 21 de agosto de 1944, quando sua licença obrigatória estava chegando ao fim, Fecia di Cossato escreveu uma última carta à sua mãe, onde explicou as razões de seu gesto extremo; em 27 de agosto de 1944, ele cometeu suicídio com um tiro na casa de seu amigo em Nápoles. Está sepultado em Bolonha.

Agradecimentos
Em 1977 a Marinha Italiana deu o nome deste comandante a um submarino, cujas iniciais eram S-519; o submarino, pertencente à "primeira série" da classe Sauro, realizou o último arriamento da bandeira em 31 de março de 2005 em La Spezia.

Condecorações
 Ordem da Coroa da Itália
 Cavaleiro
 Ordem Colonial da Estrela de Itália
 Cavaleiro
 Cruz de Ferro (1939)
 2ª classe (30 de junho de 1941)
 1ª classe (dezembro de 1941)
 Cruz de 2ª classe com Espada da Ordem de Mérito da Águia Alemã (9 de maio de 1942)
 Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro (19 de março de 1943) como Capitano di Fregata e comandante do Enrico Tazzoli
 Medalha de Valor Militar
 em Bronze (2 vezes)
 em Prata (2 vezes)
 em Ouro
 Cruz de Mérito de Guerra (23 de julho de 1943)
 Medalha Comemorativa da Guerra de 1940–43
 Medalha Comemorativa das Operações Militares na África Oriental
 Medalha Comemorativa da Expedição à Albânia

Bibliografia

Naturais de Roma
Nobreza da Itália
Recebedores da Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro

Carlo Fecia di Cossato


Akra, Atlas Okyanusu'nun bir parçası olan Gine Körfezi'nin güney kıyısında yer alan Gana'nın başkenti ve en büyük şehridir. 2021 nüfus sayımı itibarıyla, 20,4 km² (7. 9 sq mi), 284.124 kişilik bir nüfusa ve 3.245 km² (1.253 sq mi) büyüklüğündeki daha büyük Büyük Akra Bölgesi, 5.455.692 kişilik bir nüfusa sahiptir. Yaygın kullanımda "Akra" adı genellikle, 199,4 km²'yi (77,0 sq mi) kapsadığı 2008'den önce var olduğu şekliyle Akra Metropolitan Bölgesi topraklarına atıfta bulunur.

İngiliz James Kalesi, Hollanda Crêvecoeur Kalesi (Ussher Kalesi) ve Danimarka Christiansborg Kalesi etrafındaki farklı yerleşimlerin sırasıyla Jamestown, Usshertown ve Christiansborg olarak birleşmesinden oluşan Akra, 1877-1957 yılları arasında Britanya kolonisi Altın Sahili'nin başkenti olarak hizmet vermiş ve o zamandan beri modern bir metropole dönüşmüştür. Başkentin mimarisi, 19. yüzyıl sömürge mimarisinden modern gökdelenlere ve apartman bloklarına kadar uzanan bu tarihi yansıtmaktadır.

Akra, Büyük Akra Bölgesi'nin ekonomik ve idari merkezidir ve yaklaşık 4 milyon insanın yaşadığı ve Afrika'nın on üçüncü en büyük metropol alanı olan daha büyük Büyük Akra Metropoliten Alanı'nın (GAMA) merkezi olarak hizmet vermektedir. Küreselleşme ve Dünya Şehirleri Araştırma Ağı adlı düşünce kuruluşu 2020 yılında Akra'yı "Gama" düzeyinde bir küresel şehir olarak tanımlayarak artan uluslararası etki ve bağlantı düzeyine işaret etmiştir.

Kardeş kentler

  (2012)
  (2012)

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Google Earth Akra, Gana
 Photo-stream of Akra u=icn fotolar
 Akra fotoğrafları

Afrika'daki başkentler
Gana'daki şehirler

Akra


A reciclagem têxtil é o processo de recuperação de fibras, fios ou tecidos e o reprocessamento do material em produtos novos e úteis.  Os resíduos têxteis são divididos em resíduos pré-consumo e pós-consumo e são classificados em cinco categorias diferentes derivadas de um modelo de pirâmide.   Os têxteis podem ser reutilizados ou reciclados mecanicamente/quimicamente.

Houve uma mudança nos últimos anos para a reciclagem de têxteis por causa de novos regulamentos em vários países.  Em resposta, as empresas estão desenvolvendo produtos a partir de resíduos pós-consumo e materiais reciclados, como plásticos. Os resultados de estudos acadêmicos demonstram que a reutilização e a reciclagem de têxteis são mais vantajosas do que a incineração e o aterro.

Desperdício
Mais de 100 bilhões de roupas são produzidas anualmente, a maioria das quais acaba em incineradores ou aterros sanitários. A EPA informou que, somente em 2018, foram gerados 17 milhões de toneladas de resíduos sólidos urbanos (RSU) têxteis. A indústria da moda é indiscutivelmente um dos segundos maiores poluidores ao lado da indústria do petróleo.  Ao reciclar têxteis, diminui o espaço em aterros, cria menos poluição e reduz o consumo de energia e água. A maioria dos materiais utilizados na reciclagem têxtil pode ser dividida em duas categorias: resíduos pré-consumo e resíduos pós-consumo.

Pré-consumo
Os resíduos pré-consumo envolvem materiais secundários das indústrias têxtil, de fibras e de algodão.  Esses produtos são reaproveitados para outras indústrias, como móveis, colchões, fios grossos, construção civil, automotivo, papel e vestuário.

Pós-consumo
Os resíduos pós-consumo consistem em roupas têxteis e artigos domésticos que foram descartados por seus proprietários. Esses artigos têxteis são normalmente descartados porque estão danificados, desgastados ou desatualizados. 85% dos resíduos pós-consumo nos Estados Unidos, no entanto, são encontrados em aterros sanitários.  Os restantes resíduos pós-consumo podem ser encaminhados para retalhistas de segunda mão para serem revendidos ou encaminhados para armazéns dedicados à reciclagem têxtil.

Categorias
Os têxteis são classificados em categorias de acordo com o modelo de pirâmide, que organiza os têxteis pela sua qualidade e usabilidade.  Essas colocações de categoria determinam quais processos são usados para reciclar ou reutilizar o tecido.  Essas categorias são: têxteis para mercados de roupas usadas, têxteis para conversão, limpeza e polimento de roupas, têxteis enviados para aterros sanitários e incineradores e diamantes.

Diamantes
Os diamantes constituem 1-2% dos têxteis reciclados.  Apesar de ser a menor categoria, os diamantes geram o maior lucro por item para as empresas de reciclagem.  Os diamantes são itens de vestuário mais antigos e modernos de marcas conhecidas e sofisticadas.  Roupas e acessórios considerados diamantes incluem alta costura, Harley Davidson, Levi's, Ralph Lauren e fibras de luxo ( i.e. caxemira ).  Esses artigos de roupas de segunda mão estão em alta demanda e podem ser vendidos online, em butiques de varejo ou em lojas vintage.

Aterro e incineração
Cerca de 7% dos produtos têxteis reciclados são incinerados ou depositados em aterros.  Os têxteis que são colocados em aterros não têm valor e não podem ser reaproveitados; este processo é caro e é evitado sempre que possível.  Têxteis também podem ser incinerados para produzir energia elétrica.  Esta prática é mais comum na Europa do que nos Estados Unidos porque os sistemas de caldeiras europeus têm capacidades mais altas do que os sistemas de caldeiras americanos.  Embora a incineração de resíduos sólidos urbanos (RSU) ainda não seja viável nos Estados Unidos, mais de dois terços dos RSU são incinerados em países como Dinamarca, Japão e Suíça.  Os valores energéticos da queima de RSU são comparáveis aos do óleo em termos de calorias; no entanto, existem obstáculos a este processo. Esses obstáculos incluem aumentar a eficiência da incineração e reduzir os subprodutos nocivos da incineração.

Panos de limpeza e polimento
Cerca de 17% dos têxteis usados são classificados na categoria de panos de limpeza e polimento.  Esses tecidos são considerados inutilizáveis e são então usados para criar panos de limpeza e polimento.  Os panos de limpeza e polimento podem ser feitos de uma combinação de fibras oleofílicas e hidrofílicas que são frequentemente úteis em aplicações industriais.  Têxteis, como camisetas, são comumente usados para criar esses panos devido às suas fibras de algodão naturalmente absorventes.

Conversão para novos produtos
29% dos resíduos têxteis são transformados em novos produtos se considerados inutilizáveis.  A usabilidade depende se os tecidos estão ou não manchados ou rasgados além do reparo.  Má qualidade e mungo são os dois principais resultados do processo de reengenharia.

Shoddy envolve a criação de novos produtos de fios a partir de materiais antigos e é um dos exemplos mais históricos de reciclagem têxtil.  Um dos maiores produtores de fios de má qualidade é a Panipat, no norte da Índia, que possui mais de 300 fábricas.  A maior parte do material de má qualidade em Panipat é usado para fazer cobertores de malha, perfazendo mais de 90% dos cobertores que são doados às comunidades em socorro a desastres.

Mungo foi inventado depois da má qualidade e refere-se ao processo de utilização de recortes têxteis para fazer lã. Essa lã é exportada para países europeus, cujos climas mais frios e regulamentações de inflamabilidade resultam em uma maior necessidade de mungo.

Shoddy e mungo podem ser utilizados para produtos de alta e baixa qualidade. Essas fibras modificadas têm sido usadas em suéteres de caxemira e no enchimento de móveis, automóveis e sacos de boxe.

Mercados de roupas usadas
48% dos têxteis são classificados na categoria de mercados de roupas usadas.  Os países ocidentais exportam têxteis usados para países em desenvolvimento ou para ajuda humanitária.  Nos países em desenvolvimento, os têxteis ocidentais usados são altamente valorizados, pois geralmente são mais acessíveis do que os têxteis locais.  Têxteis ocidentais usados também são vendidos para as classes baixa e média em países mais desenvolvidos, cuja renda não é grande o suficiente para comprar tecidos locais mais caros.  Como a exportação têxtil é uma indústria global, os exportadores devem estar cientes das diversas regulamentações e restrições comerciais em diferentes países.

Em processamento

Reuso
A reutilização têxtil é o método de processamento preferível porque prolonga a vida útil do produto original.  A reutilização ocorre quando os proprietários têxteis alugam, trocam, trocam, emprestam, herdam produtos por meio de lojas de segunda mão, vendas de garagem, mercados on-line/pulgas ou instituições de caridade.

Reciclando

Mecânico
O processamento mecânico é um método de reciclagem no qual o tecido têxtil é quebrado enquanto as fibras ainda são preservadas.  Uma vez trituradas, essas fibras podem ser fiadas para criar novos tecidos.  Esta é a técnica mais utilizada para reciclar têxteis e é um processo particularmente bem desenvolvido para têxteis de algodão.  Os protocolos de processamento mecânico podem diferir dependendo do material, portanto, também requerem vários níveis de classificação antes do início do processo.

Os têxteis devem ser separados por composição de tecido e por cor para evitar tingimento e branqueamento de materiais.  Depois de separados, os materiais têxteis podem ser triturados, lavados e separados em fibras menores.  Essas fibras individuais são então alinhadas em um processo conhecido como cardagem em preparação para serem fiadas juntas. Algumas fibras, incluindo o algodão, devem ser fiadas junto com uma fibra transportadora para manter a qualidade superior.  Essas fibras transportadoras são mais comumente algodão, algodão orgânico ou poliéster. Uma vez que as fibras são transformadas em novos fios, elas podem ser usadas para criar novos tecidos. Este processo funciona como um ciclo semi-fechado de reciclagem.  O número de vezes que um material pode ser reciclado depende da qualidade das fibras, que diminui a cada ciclo de processamento mecânico.

O processamento mecânico também pode ser usado com outros materiais além dos têxteis. Um exemplo comum disso é o poliéster.  No caso do poliéster, os materiais reciclados são garrafas plásticas feitas de polietileno tereftalato (PET).  De maneira semelhante aos têxteis, os plásticos são separados por cor e tipo quando chegam às instalações de reciclagem.  O plástico é então triturado e lavado para quebrá-lo e remover os contaminantes.  Os restos plásticos secos são moldados em pastilhas de PET e depois passam por extrusão para criar novas fibras.  Essas novas fibras podem então ser usadas para criar novos tecidos.

Químico
O processamento químico ocorre quando a reutilização têxtil é inviável.  Este processo ainda não é amplamente implementado, mas existem empresas que estão pesquisando e integrando a reciclagem química.  Os principais locais de produção em pequena escala são Eco Circle, Worn Again, Evrnu e Ioncell.

A reciclagem química é utilizada em fibras sintéticas, como o Polietileno Tereftalato (PET).  Essas fibras sintéticas podem ser quebradas para criar fibras, fios e têxteis.  Para o PET, os materiais iniciais são primeiro decompostos em nível molecular usando produtos químicos que facilitam a glicólise, metanólise, hidrólise e/ou amonólise.  Este ato de despolimerização também remove contaminantes do material de partida, como corantes e fibras indesejadas.  A partir daqui, o material é polimerizado e utilizado para produzir produtos têxteis.

Ao contrário do método mecânico de reciclagem, a reciclagem química produz fibras de alta qualidade semelhantes à fibra original utilizada.  Portanto, não são necessárias novas fibras para sustentar o produto do processo químico.  Diferentes produtos químicos e processos são usados para outros materiais, como nylon e fibras à base de celulose, mas a estrutura geral do processo é a mesma.

Têxteis feitos de materiais reciclados
Muitas empresas como Patagonia, Everlane, Heavy Eco e Girlfriend Collective agora desenvolvem seus produtos a partir de uma combinação de resíduos têxteis pós-consumo reciclados, bem como outros materiais reciclados, como plásticos.     Isso também pode ser feito para outros tecidos além de roupas. Por exemplo, a Egetæpper é uma empresa dinamarquesa de fabricação de tapetes que fabrica seus tapetes usando fibras de redes de pesca recicladas.

Muitas dessas empresas também desenvolvem programas especificamente projetados para reduzir o desperdício de fabricação e permitir que seus clientes reciclem peças de roupa velhas por meio da mesma empresa. A Glen Raven, Inc., uma fabricante de tecidos, projetou um programa que coleta peças não utilizadas durante a produção e as recicla em um novo tecido.

Uma região específica que é mais progressiva em aplicações de têxteis reciclados é a Escandinávia, que criou produtos de mercado convencionais.  Na Suécia, empresas como Lindex e H&M estão incluindo fibras residuais pré-consumo e pós-consumo em suas novas linhas de roupas.  Da mesma forma, na Finlândia, a Pure Waste é uma empresa de roupas que cria camisetas a partir de fibras recicladas em suas fábricas 95% movidas a energia eólica.

Crescimento

Uma mudança para têxteis reciclados
Novas regulamentações para a indústria têxtil foram introduzidas em vários países que favorecem o uso de materiais reciclados. Em 30 de março de 2022, a Comissão Europeia publicou a Estratégia da UE para Têxteis Sustentáveis e Circulares, que descreve o plano de ação da UE para alcançar uma melhor sustentabilidade e regulamentação na indústria têxtil. A estratégia da UE inclui regular a superprodução, reduzir a liberação de microplásticos durante a produção e utilizar a Responsabilidade Estendida do Produtor da UE para garantir que os produtores estejam agindo de forma sustentável.

Em resposta às mudanças nas expectativas dos consumidores, os investimentos em empresas de reciclagem têxtil aumentaram para alcançar uma melhor sustentabilidade na indústria têxtil.  Em julho de 2021, a H&M e a Adidas investiram na empresa de reciclagem química Infinited Fiber Company (IFC), que produz uma fibra reengenharia semelhante ao algodão e biodegradável.  O Goldman Sachs liderou um investimento na empresa de algodão reciclado mecanicamente Recover Textile Systems em junho de 2022.

Muitas marcas de moda de luxo estão exibindo publicamente seu investimento em abordagens de sustentabilidade, com um objetivo comum de mudar para sistemas circulares e utilizar materiais reestruturados e/ou biodegradáveis em suas coleções.

Impacto ambiental
Os processos de reutilização e reciclagem de têxteis são os métodos de processamento de têxteis mais ecológicos, enquanto a incineração e o aterro são considerados os menos ecológicos.  Ao comparar a reutilização têxtil com a reciclagem têxtil, a reutilização têxtil é mais vantajosa.  Um estudo sueco descobriu que, para cada tonelada de resíduos têxteis, a reutilização têxtil pode economizar 8 toneladas de CO2 em termos de potencial de aquecimento global (GWP) e 164 GJ de uso de energia.  Em comparação, a reciclagem têxtil economiza 5,6 toneladas de CO2 em termos de GWP e 116 GJ de uso de energia.

Existem algumas circunstâncias em que a reciclagem e a reutilização podem ser menos eficazes. Por exemplo, em relação à reciclagem, os benefícios podem ser compensados se as taxas de substituição forem relativamente baixas, se a reciclagem for energizada por combustíveis fósseis ou se os procedimentos de fabricação evitados forem limpos. Além disso, no que diz respeito à reutilização, o impacto ambiental do transporte pode superar as vantagens da fabricação evitada, a menos que a vida útil do item reutilizado seja consideravelmente prolongada. Essas circunstâncias devem ser levadas em consideração ao defender, projetar e implementar novos procedimentos de reciclagem e reutilização de têxteis.

Tecidos têxteis
Reciclagem

Reciclagem têxtil


An Diuris immaculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Diuris immaculata in nahilalakip ha genus nga Diuris, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diuris

Diuris immaculata


An Oreobolus strictus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sven Berggren. An Oreobolus strictus in nahilalakip ha genus nga Oreobolus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oreobolus

Oreobolus strictus


Príbovce este o comună slovacă, aflată în districtul Martin din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.088 de locuitori. Se învecinează cu comuna Benice.

Istoric
Localitatea Príbovce este atestată documentar din 1230.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Príbovce


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Rumanová enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Rumanová im Okres Nitra.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Rumanova


est un journaliste nippo-canadien. Il est correspondant à Paris pour le New York Times, après avoir occupé le poste de chef de bureau à Johannesbourg, Jakarta, Tokyo et Abidjan

Biographie
Norimitsu Onishi naît à Ichikawa, préfecture de Chiba, au Japon. Quand il a quatre ans, toute sa famille s'installe à Montréal, Québec, Canada, où il fréquente le collège Jean-de-Brébeuf. Il  fréquente l'Université de Princeton et y est rédacteur en chef du journal étudiant.

Il devient le chef de bureau pour le Times à Tokyo en août 2003. En 2008, il est muté à la tête du bureau Asie du Sud-Est à Jakarta ; Martin Fackler lui succède à la tête du bureau de Tokyo. En 2012, il fait partie d'une équipe de journalistes, comprenant également  Fackler et Hiroko Tabuchi, qui est nommée finaliste du prix Pulitzer de reportage international pour sa couverture d'enquête sur la catastrophe nucléaire de Fukushima Daiichi en mars 2011

En septembre et octobre 2014, il réalise un reportage sur l'épidémie de maladie à virus Ebola en Afrique de l'Ouest depuis le Libéria

Depuis juillet 2019, il est correspondant à Paris.

Norimitsu Onishi reçoit le prix Gerald Loeb 2020 pour Breaking News pour "Crash in Ethiopia".

Critique
Certains critiques, en particulier des conservateurs au Japon tels que Kohyu Nishimura  et Yoshihisa Komori, accusent Norimitsu Onishi d'avoir un point de vue de gauche et d'avoir un fort penchant "anti-Japon", ce qui, selon eux, contribue à donner une image vilipendée du Japon à l'étranger.

Un autre article, « Letter from Asia: Why Japan Seems Content to Be Run by One Party »  a suscité une déclaration d'objection officielle du ministère des Affaires étrangères du Japon pour être « un article incorrect ». Dans ce document, Norimitsu Onishi a qualifié la démocratie japonaise d '"illusion" et d'immaturité, comparant son gouvernement à celui de la Corée du Nord et de la Chine.

Son article du 17 décembre 2006, « Japan Rightists Fan Fury Over North Korea Abductions », a également été critiqué par Kyōko Nakayama, conseillère spéciale du Premier ministre japonais sur les enlèvements. Thomas H. Snitch, un ancien professeur de l'American University a également suggéré que la couverture de Norimitsu Onishi sur les efforts du Japon pour traiter la question des enlèvements de citoyens japonais par la Corée du Nord est influencée par des préjugés politiques. Certains conservateurs japonais ont même affirmé sans preuve que Norimitsu Onishi était un citoyen japonais naturalisé d'origine coréenne.

Notes et références

Étudiant de l'université de Princeton
Journaliste canadien
Journaliste japonais

Norimitsu Onishi


Philipp Marx (Biedenkopf, 3 de febrero de 1982) es un jugador alemán profesional de tenis.

Carrera

Marx se especializa en la modalidad de dobles donde juega torneos Challenger y torneos del ATP World Tour. Su mejor posición fue el N°53, logrado el 27 de septiembre de 2010. En individuales llegó hasta el puesto n.º 300 el 3 de abril de 2006. Su mayor logro fue llegar a la final de Delray Beach 2010. Participó junto al eslovaco Igor Zelenay como pareja y perdieron la final ante los hermanos Bob y Mike Bryan.

En el año 2011 llegó a los cuartos de final de Wimbledon 2011.

Ha logrado hasta el momento 15 títulos en la ATP Challenger Series todos ellos en la modalidad de dobles.

Títulos; 15 (0 + 15)

Dobles

Títulos

Finalista ATP

Referencias

Enlaces externos

Tenistas masculinos de Alemania

Philipp Marx


Kajsa Gullberg (Født 1977 i Göteborg) er en svenskfødt fotograf, der har boet i København siden 1996. Hun er uddannet fotograf fra Fatamorgana og uddannet grafisk designer fra Danmarks Designskole.

Gullbergs fotografier kredser om skæve eksistenser, alternative miljøer og tabubelagte kroppe. Hendes værker inkluderer udstillingen Womanity, der gennem grovkornede sort-hvide portrætter viser kvindekroppe med ar, rynker og hår og gør op med "billeder af "perfekte" og ekstremt homogene mennesker.".
Hun har også fotograferet aktivister fra miljøet omkring Ungdomshuset på Jagtvej 69 til bogen "Familiealbum" og Festivalgængere på Roskilde Festival til bogen "Eyecatcher".

Udstillinger
 "The strength is right beneath the skin", Toulouse, 2007
 "The Face of Jazz" (Gruppeudstilling), Øksnehallen, 2009
 "Womanity", New York, 2010
 "Letters", Berlin, København, 2011
 "Captured Créateurs", Nikolaj Kunsthal, 2014
 "Sort på hvidt/ Hvidt på sort", Galleri Kirk, 2014
 "Who's the creator?", London, 2015

Bøger
 "Familiealbum", 2007
 "Eyecatcher", 2009
 "Olivia", 2013
 "Unravelled", 2014

Referencer

Eksterne links
 Omtale af 'Familiealbum' på dr.dk
 http://kajsagullberg.com/
 Omtale af Womanity i information
 Omtale af Familiealbum i Politiken

Kunstnere fra Danmark
Fotografer fra Danmark
Fotografer fra Sverige

Kajsa Gullberg


Orta Doğu, Afrika-Avrasya'da genellikle Batı Asya'yı (Güney Kafkasya hariç), tüm Mısır'ı (çoğunlukla Kuzey Afrika'da) ve Türkiye'yi (kısmen Balkanlar'da) kapsayan kıtalararası bir bölgedir. Terim, 20. yüzyılın başlarında başlayan Yakın Doğu teriminin (Uzak Doğu'nun aksine) yerini almak üzere daha geniş bir kullanıma girmiştir. Daha geniş "Büyük Orta Doğu" kavramı (diğer adıyla Orta Doğu ve Kuzey Afrika veya ODKA) aynı zamanda Mağrip, Sudan, Cibuti, Somali, Komorlar, Afganistan, Pakistan ve bazen Transkafkasya ve Orta Asya'yı da bölgeye dahil etmektedir. "Orta Doğu" terimi, değişen tanımları konusunda bazı karışıklıklara yol açtı.

Orta Doğu ülkelerinin çoğu (18 ülkeden 13'ü) Arap devletlerinin bir parçasıdır. Bölgedeki en kalabalık ülkeler Mısır, İran ve Türkiye iken, Suudi Arabistan alan bazında en büyük Orta Doğu ülkesidir. Ortadoğu'nun tarihi, bölgenin jeopolitik öneminin binlerce yıldır kabul edilmesiyle eski zamanlara dayanmaktadır. Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam dahil olmak üzere birçok büyük dinin kökenleri Orta Doğu'dadır. Araplar bölgedeki çoğunluk etnik grubu oluşturuyor, ardından Türkler, Persler, Kürtler, Azeriler, Kıptîler, Yahudiler, Zazalar, Süryaniler, Irak Türkmenleri ve Kıbrıs Rumları izliyor.

Orta Doğu, genellikle sıcak ve kurak bir iklime sahiptir; Mısır'daki Nil Deltası, Mezopotamya'nın Dicle ve Fırat havzaları (Irak, Kuveyt ve Doğu Suriye) gibi sınırlı alanlarda tarımı desteklemek için sulama sağlayan birkaç büyük nehir ve Bereketli Hilal. Basra Körfezi'ni çevreleyen ülkelerin çoğunun, özellikle petrol ihracatından ekonomik olarak yararlanan Arap Yarımadası hükümdarları ile birlikte, büyük ham petrol rezervleri vardır. Orta Doğu, kurak iklim ve fosil yakıt endüstrisine olan yoğun bağımlılık nedeniyle, hem iklim değişikliğine büyük katkıda bulunuyor hem de bundan ciddi şekilde olumsuz etkilenmesi beklenen bir bölgedir.

Terminoloji
"Orta Doğu" terimi 1850'lerde İngiliz Hindistan Ofisi'nden çıkmış olabilir. Bununla birlikte, Amerikalı deniz stratejisti Alfred Thayer Mahan 1902'de "Arabistan ve Hindistan arasındaki bölgeyi belirlemek" için bu terimi kullandığında daha yaygın bir şekilde tanındı. Bu süre zarfında Britanya ve Rus İmparatorlukları, Büyük Oyun olarak bilinen bir rekabet olan Orta Asya'da nüfuz için rekabet ediyorlardı. Mahan, bölgenin stratejik öneminin yanı sıra merkezi Basra Körfezi'nin de farkına vardı. Basra Körfezi'ni çevreleyen bölgeyi Orta Doğu olarak etiketledi ve Mısır'ın Süveyş Kanalı'ndan sonra, Rusların Britanya Hindistanı'na doğru ilerlemesini engellemek için İngiltere'nin kontrol etmesi gereken en önemli geçit olduğunu söyledi. Mahan bu terimi ilk kez bir İngiliz dergisi olan National Review'da Eylül 1902'de yayınlanan "Basra Körfezi ve Uluslararası İlişkiler" makalesinde kullandı.Orta Doğu, görmediğim bir terimi benimseyebilirsem, bir gün onun Malta ve Cebelitarık'a ihtiyacı olacak; o da Basra Körfezi'nde olacağını takip etmiyor. Deniz kuvvetleri, geçici devamsızlık ayrıcalığını da beraberinde getiren hareket kabiliyetine sahiptir; ancak operasyonun her sahnesinde onarım, tedarik ve afet durumunda güvenlik temelleri oluşturması gerekir. İngiliz Donanması, fırsat doğarsa, Aden, Hindistan ve Basra Körfezi hakkında yürürlükte yoğunlaşma imkanına sahip olmalıdır.Mahan'ın makalesi The Times'da yeniden basıldı ve Ekim ayında Sör Ignatius Valentine Chirol tarafından yazılan "Orta Doğu Sorunu" başlıklı 20 makalelik bir dizi izledi. Bu dizi sırasında, Sör Ignatius Orta Doğu'nun tanımını "Asya'nın Hindistan sınırlarına kadar uzanan veya Hindistan'a yaklaşımlara komuta eden bölgelerini" içerecek şekilde genişletti. Seri 1903'te sona erdikten sonra The Times, terimin sonraki kullanımlarından tırnak işaretlerini kaldırdı.

II. Dünya Savaşı'na kadar, Türkiye ve Akdeniz'in doğu kıyısı merkezindeki bölgelerden "Yakın Doğu" olarak bahsedilirken, "Uzak Doğu" Çin merkezliyken ve Orta Doğu ise bölge anlamına geliyordu. Mezopotamya'dan Burma'ya, yani Yakın Doğu ile Uzak Doğu arasındaki bölge. 1930'ların sonlarında İngilizler, bölgedeki askeri kuvvetleri için Kahire'de bulunan Orta Doğu Komutanlığı'nı kurdu. O zamandan sonra, "Orta Doğu" terimi, diğer kullanımların yanı sıra 1946'da Washington, DC'de kurulan Orta Doğu Enstitüsü ile Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde daha geniş bir kullanım kazandı.

"Soutweast Asia" veya "Swasia" gibi Avrupa merkezli olmayan terimler seyrek olarak kullanılırken, bir Afrika ülkesi olan Mısır'ın tanıma dahil edilmesi, bu tür terimleri kullanmanın faydasını sorgulamaktadır.

Eleştiri ve kullanım
Orta tanımı, değişen tanımlarla ilgili bazı karışıklıklara da yol açmıştır. I. Dünya Savaşı'ndan önce, İngilizce "Yakın Doğu" terimi Balkanlar ve Osmanlı İmparatorluğu'na atıfta bulunurken, "Orta Doğu" İran, Kafkasya, Afganistan, Orta Asya ve Türkistan'ı kastediyordu. Buna karşılık, "Uzak Doğu" ise Doğu Asya ülkelerini (ör. Çin, Japonya, Kore vb.)

1918'de Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla, "Yakın Doğu" büyük ölçüde İngilizcede yaygın kullanımdan çıkarken, "Orta Doğu" İslam dünyasının yeniden yükselen ülkelerine uygulanmaya başlandı. Bununla birlikte, "Yakın Doğu" kullanımı, bu disiplinler tarafından kullanılmayan Orta Doğu terimiyle özdeş bir alanı tanımladığı arkeoloji ve antik tarih de dahil olmak üzere çeşitli akademik disiplinler tarafından muhafaza edildi (bkz. Eski Yakın Doğu).

ABD Hükûmeti tarafından "Orta Doğu" teriminin ilk resmi kullanımı Süveyş Krizi ile ilgili 1957 Eisenhower Doktrini'nde oldu. ABD dışişleri bakanı John Foster Dulles, Orta Doğu'yu "batıda Libya ile doğuda Pakistan, kuzeyde Suriye ve Irak ve güneyde Arap Yarımadasının yanı sıra Sudan ve Etiyopya arasında kalan alan" olarak tanımladı. 1958'de Dışişleri Bakanlığı, "Yakın Doğu" ve "Orta Doğu" terimlerinin birbirinin yerine kullanılabileceğini açıkladı ve bölgeyi yalnızca Mısır, Suriye, İsrail, Lübnan, Ürdün, Irak, Suudi Arabistan, Kuveyt, Bahreyn ve Katar'ı içerecek şekilde tanımladı.

Associated Press Stylebook, Yakın Doğu'nun eskiden daha uzak batı ülkelerine, Orta Doğu'nun ise doğu ülkelerine atıfta bulunduğunu; ancak şimdi eşanlamlı olduklarını söylüyor.Bir hikayede bir kaynak tarafından Yakın Doğu kullanılmadığı sürece Orta Doğu'yu kullanın. Orta Doğu (Mideast) da kabul edilebilir; ancak Orta Doğu (Middle East) tercih edilir.Orta Doğu terimi de Hanafi (1998) tarafından Avrupa merkezli olarak ("İngiliz Batı algısına dayalı") eleştirilmiştir.

Çeviriler
Diğer Avrupa dillerinde Yakın Doğu ve Orta Doğu'ya benzer terimler vardır; ancak göreceli bir tanım olduğu için anlamları ülkeye göre değişir ve genel olarak İngilizce terimlerden farklıdır. Almanca'da Naher Osten (Yakın Doğu) terimi hâlâ yaygın olarak kullanılmaktadır (günümüzde Mittlerer Osten terimi, İngiliz kaynaklarından çevrilen basın metinlerinde her ne kadar farklı bir anlama sahip olsa da giderek daha yaygındır) ve Rusça Ближний Восток (Blizhniy Vostok), Bulgarca Близкия Изток, Lehçe Bliski Wschód veya Hırvatça Bliski istok (dört Slav dilinin tümünde Yakın Doğu anlamına gelir) bölge için tek uygun terim olarak kalır. Ancak, Fransızca Moyen-Orient, İsveççe Mellanöstern, İspanyolca Oriente Medio veya Medio Oriente ve İtalyanca Medio Oriente gibi bazı dillerin "Orta Doğu" muadilleri vardır.

Belki de Batı basınının etkisinden dolayı, Orta Doğu'nun Arapça karşılığı (الشرق الأوسط ash-Sharq al-Awsa main), ana akım Arap basınında standart bir kullanım haline geldi ve "Orta Doğu" terimi ile aynı anlamı içeriyor. Doğu'nun Arapça kökünden gelen Mashriq, Arapça konuşulan dünyanın doğu kısmı olan (Mağrip'in aksine, batı kısmı) Levant çevresinde çeşitli tanımlanmış bir bölgeyi ifade eder. Terim Batı'da ortaya çıkmış olsa da, Arapça dışında Orta Doğu ülkelerinin diğer dillerinde de tercümesi kullanılmaktadır. Orta Doğu'nun Farsça karşılığı خاورمیانه (Khāvar-e miyāneh), İbranice המזרח יכון (hamizrach hatikhon) ve Türkçe karşılığı ise Orta Doğu'dur.

Bölgeler

Genellikle Orta Doğu'da değerlendirilen bölgeler
İran (Pers), Küçük Asya, Mezopotamya, Levant, Arap Yarımadası ve Mısır geleneksel olarak Orta Doğu'ya dahildir.

Ortadoğu'nun diğer tanımları

Çeşitli kavramlar genellikle Orta Doğu'ya paraleldir, özellikle Yakın Doğu, Bereketli Hilal ve Levant. Yakın Doğu, Levant ve Bereketli Hilal, coğrafi anlamda Orta Doğu'ya en yakın olan Yakın Doğu ile modern tanımlanmış Orta Doğu'nun geniş bölümlerine atıfta bulunan coğrafi kavramlardır. Esas olarak Arapça konuşulduğu için, bazen Kuzey Afrika'nın Mağrip bölgesi dahil edilir.

Güney Kafkasya ülkeleri - Ermenistan, Azerbaycan ve Gürcistan - zaman zaman Orta Doğu tanımlarına dahil edilmektedir.

Büyük Ortadoğu, 21. yüzyılın ilk on yılında ikinci Bush yönetimi tarafından Müslüman dünyasına ait çeşitli ülkeleri, özellikle İran, Türkiye, Afganistan ve Pakistan'ı ifade etmek için icat edilen siyasi bir terimdi. Bazen çeşitli Orta Asya ülkeleri de dahil edilir.

Tarihçe

Orta Doğu, Avrasya ile Afrika'nın ve Akdeniz ile Hint Okyanusu'nun kesişme noktasında yer almaktadır. Hristiyanlık, İslam, Yahudilik, Maniheizm, Yezidi, Dürzîlik, Ehl-i Hak ve Sâbiîlik gibi dinlerin ve İran'da Mitraizm, Zerdüştçülük, Maniheizm ve Bahâîlik gibi dinlerin doğduğu yer ve manevi merkezidir. Orta Doğu tarihi boyunca dünya meselelerinin önemli bir merkezi olmuştur; stratejik, ekonomik, politik, kültürel ve dini açıdan hassas bir alan. Bölge, tarımın bağımsız olarak keşfedildiği bölgelerden biridir ve Neolitik dönemde Orta Doğu'dan Avrupa, İndus Nehri ve Doğu Afrika gibi dünyanın farklı bölgelerine yayılmıştır.

Medeniyetlerin oluşumundan önce, Taş Devri'nde Orta Doğu'nun her yerinde gelişmiş kültürler oluşmuştur. Tarımcılar tarafından tarım arazileri, çobanlar tarafından kırsal arazi arayışı, bölge içinde farklı göçlerin gerçekleştiği anlamına geliyordu ve bölgenin etnik ve demografik yapısını şekillendirdi.

Orta Doğu, yaygın olarak Uygarlığın beşiği olarak bilinir. Dünyanın en eski uygarlıkları olan Mezopotamya (Sümer, Akad, Asur ve Babil), Antik Mısır ve Levant'taki Kiş, hepsi eski Yakın Doğu'nun Bereketli Hilal ve Nil bölgelerinden kaynaklandı. Bunları Küçük Asya'nın Hitit, Yunan, Hurri ve Urartu uygarlıkları izledi; İran'daki Elam, Pers ve Med medeniyetlerinin yanı sıra Levant medeniyetleri (Ebla, Mari, Nagar, Ugarit, Kenan, Arami, Mitanni, Phoenicia ve İsrail) ve Arap Yarımadası (Magan, Sheba, Ubar). Yakın Doğu, büyük ölçüde Yeni Asur İmparatorluğu altında birleşti, ardından Ahameniş İmparatorluğu, daha sonra Makedonya İmparatorluğu ve bundan sonra bir dereceye kadar İran imparatorlukları (yani Part ve Sasani İmparatorlukları), Roma İmparatorluğu ve Bizans İmparatorluğu tarafından birleştirildi. Bölge, Roma İmparatorluğu'nun entelektüel ve ekonomik merkezi olarak hizmet etti ve Sasani İmparatorluğu üzerindeki çevresi nedeniyle son derece önemli bir rol oynadı. Böylece Romalılar, bölgeyi Sasani ve Bedevi baskınlarından ve istilalarından korumak amacıyla bölgeye beş veya altı lejyon yerleştirdiler.

MS 4. yüzyıldan itibaren Orta Doğu, o dönemde iki ana gücün, Bizans imparatorluğunun ve Sasani İmparatorluğunun merkezi haline geldi. Bununla birlikte, MS 7. yüzyılda bölgenin İslami fethiyle başlayan, Orta Çağ'ın sonraki İslami Halifelikleri veya İslam'ın Altın Çağı, ilk olarak tüm Orta Doğu'yu ayrı bir bölge olarak birleştirecek ve egemen İslami egemenliği yaratacaktı. Orta Doğu'ya 600 yıldan fazla hakim olan 4 halifelik, Râşidîn Halifeliği, Emevi Halifeliği, Abbasi Halifeliği ve Fatımi halifeliği idi. Ayrıca Moğollar bölgeye hakim olacak, Ermenistan Krallığı bölgenin bazı kısımlarını kendi topraklarına katacak, Selçuklular bölgeyi yönetecek ve Türk-Pers kültürünü yayacak ve Franklar, yer alacak Haçlı devletlerini kuracaklardı.Josiah Russell, "İslami bölge" olarak adlandırdığı bölgenin nüfusunu 1000'de kabaca 12.5 milyon olarak tahmin ediyor - Anadolu 8 milyon, Suriye 2 milyon ve Mısır 1.5 milyon. 16. yüzyıldan itibaren, Orta Doğu'ya iki ana güç olan Osmanlı İmparatorluğu ve Safevîler bir kez daha hakim oldu.

Modern Orta Doğu, I. Dünya Savaşı'ndan sonra, İttifak Güçleri ile müttefik olan Osmanlı İmparatorluğu'nun Britanya İmparatorluğu ve müttefikleri tarafından yenilmesi ve başlangıçta İngiliz ve Fransız Mandaları altında bir dizi ayrı ulusa bölünmesiyle başladı. Bu dönüşümdeki diğer tanımlayıcı olaylar arasında 1948'de İsrail'in kurulması ve 1960'ların sonunda başta İngiltere ve Fransa olmak üzere Avrupalı güçlerin nihai ayrılması yer alıyordu. Bir ölçüde, 1970'lerden itibaren Amerika Birleşik Devletleri'nin artan etkisiyle onların yerini aldı.

20. yüzyılda bölgenin önemli ham petrol stokları ona yeni stratejik ve ekonomik önem verdi. Suudi Arabistan, İran, Kuveyt, Irak ve Birleşik Arap Emirlikleri'nin büyük miktarlarda petrole sahip olmasıyla, 1945 civarında seri petrol üretimi başladı. Özellikle Suudi Arabistan ve İran'daki tahmini petrol rezervleri, dünyadaki en yüksek rezervlerden bazılarıdır ve uluslararası petrol karteli OPEC Orta Doğu ülkelerinin hakimiyetindedir.

Soğuk Savaş sırasında Orta Doğu, iki süper güç ve müttefikleri arasında ideolojik bir mücadele sahnesiydi: bir yanda NATO ve ABD, diğer yanda ise Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı, bölgesel müttefikleri etkilemek için rekabet ediyorlardı. Siyasi nedenlerin yanı sıra iki sistem arasında "ideolojik çatışma" da vardı. Dahası, Louise Fawcett'in öne sürdüğü gibi, birçok önemli çekişme alanından veya belki de daha doğrusu kaygı alanlarından ilki, süper güçlerin bölgede stratejik avantaj elde etme arzularıydı, ikincisi, bölgenin yaklaşık üçte ikisini barındırması Batı dünyasının ekonomisi için petrolün giderek daha hayati hale geldiği bir bağlamda dünyanın petrol rezervlerinin %'si [...] Bu bağlamsal çerçeve içinde Amerika Birleşik Devletleri, Arap dünyasını Sovyet etkisinden uzaklaştırmaya çalıştı. 20. ve 21. yüzyıllar boyunca bölge, hem nispi barış ve hoşgörü dönemleri hem de özellikle Sünniler ve Şiiler arasında çatışma dönemleri yaşadı.

Demografi

Etnik gruplar

Orta Doğu'daki en büyük etnik grubu Araplar oluşturmaktadır, ardından çeşitli İran halkları ve ardından Türk halkları (Türkler, Azeriler ve Irak Türkmenleri) geliyor. Bölgenin yerli etnik grupları arasında Araplar, Ayramiler, Asurlular, Beluciler, Berberiler, Kıptîler, Dürziler, Kıbrıs Rumları, Yahudiler, Kürtler, Lurlar, Mandenler, Persler, Samaritanlar, Şebekler, Tatlar ve Zazalar bulunmaktadır. Bölgede bir diaspora oluşturan Avrupalı etnik gruplar arasında Arnavutlar, Boşnaklar, Çerkesler (Kabardeyler dahil), Kırım Tatarları, Rum, Fransız-Levantenler, İtalyan-Levantenler ve Irak Türkmenleri bulunmaktadır. Diğer göçmen nüfuslar arasında Çinliler, Filipinliler, Hintler, Endonezyalılar, Pakistanlılar, Peştunlar, Romanlar ve Afro-Araplar bulunmaktadır.

Göç
"Göç, Orta Doğu'daki işgücü piyasası baskıları için her zaman önemli bir risk oluşturmuştur. 1970'ler ve 1990'lar arasındaki dönem için, özellikle Basra Körfezi'ndeki Arap devletleri, Mısır, Yemen ve Levant ülkelerinden gelen işçiler için zengin bir istihdam kaynağı sağlarken, Avrupa, her ikisi nedeniyle de Kuzey Afrika ülkelerinden genç işçileri çekmişti. yakınlık ve Fransa ile Kuzey Afrika devletlerinin çoğu arasındaki sömürge bağlarının mirası." Uluslararası Göç Örgütü'ne göre dünyada Arap ülkelerinden 13 milyon birinci nesil göçmen var ve bunların %5,8'i diğer Arap ülkelerinde yaşıyor. Arap ülkelerinden gelen göçmenler, bölgedeki mali ve beşeri sermayenin dolaşımına katkıda bulunur ve böylece bölgesel kalkınmayı önemli ölçüde teşvik eder. 2009 yılında Arap ülkeleri, diğer Arap ülkelerinden Ürdün, Mısır ve Lübnan'a gönderilen toplam 35.1 milyar ABD doları havale akışı ve bu ülkeler ile diğer Arap ülkeleri arasındaki ticaret gelirlerinden yüzde 40 ila 190 daha yüksektir. Somali'deki iç savaş, Somali diasporasının boyutunu büyük ölçüde artırdı; çünkü en iyi eğitimli Somalililer, Orta Doğu ülkelerinin yanı sıra Avrupa ve Kuzey Amerika'ya gittiler.

Türkiye, İsrail ve İran gibi Arap olmayan Orta Doğu ülkeleri de önemli göç dinamiklerine tabidir.

Arap ülkelerinden göç edenlerin oldukça büyük bir kısmı, ırksal ve/veya dini zulme maruz kalan etnik ve dini azınlıklardandır ve mutlaka etnik Araplar, İranlılar veya Türkler değildir. Geçtiğimiz yüzyılda çok sayıda Kürt, Yahudi, Süryani, Rum ve Ermeni ile çok sayıda Sâbi, bu nedenlerle Irak, İran, Suriye ve Türkiye gibi ülkeleri terk etti. İran'da Hristiyanlar, Bahailer ve Zerdüştler gibi birçok dini azınlık 1979'da yaşanan İran İslam Devrimi'nden bu yana ayrıldı.

Dinler

Orta Doğu, dinler söz konusu olduğunda çok çeşitlidir ve bunların çoğu Orta Doğu'da doğmuştur. İslam, Orta Doğu'daki en büyük dindir; ancak Yahudilik ve Hristiyanlık gibi Orta Doğu'da ortaya çıkmış dinlere mensup topluluklar bulunmaktadır. Hristiyanlar Lübnan'ın %40,5'ini temsil ediyor ve Lübnan Cumhurbaşkanı, kabinenin yarısı ve parlamentonun yarısı çeşitli Lübnan Hristiyan ayinlerinden birini izliyor. Bahâîlik, Ehl-i Hak, Yezidizm, Zerdüştçülük, Mandaeizm, Dürzi ve Şebekizm gibi önemli azınlık dinleri de vardır. Eski zamanlarda Antik Mezopotamya dinlerinde, Kenan dinlerine, Maniheizme, Mitraizm ve çeşitli tektanrıcı gnostik mezheplere ev sahipliği yapmıştır.

Diller
Konuşanların sayısı bakımından en önemli beş dil Arapça, Farsça, Türkçe, Kürtçe ve İbranicedir. Arapça ve İbranice, Afro-Asyatik dil ailesini, Farsça ve Kürtçe Hint-Avrupa dil ailesini, Türkçe ise Türk dilleri ailesindendir. Ayrıca Orta Doğu'da yaklaşık 20 azınlık dili de konuşulmaktadır.

Arapça, tüm lehçeleriyle Orta Doğu'da en çok konuşulan dillerdir ve Fasih Arapça tüm Kuzey Afrika'da ve Batı Asya ülkelerinin çoğunda resmidir. Arap olmayan komşu Ortadoğu ülkelerindeki bazı komşu bölgelerde de Arapça lehçeleri konuşulmaktadır. Afro-Asya dil ailesinin Semitik kolunun bir üyesidir. Mehri ve Sokotra gibi birkaç Modern Güney Arap dili de Yemen ve Umman'da konuşulmaktadır. Aramice ve lehçeleri gibi başka bir Sami dili, esas olarak Süryaniler ve Mandenler tarafından konuşulmaktadır. Mısır'da ise dilin Siwa olarak da bilindiği Berberi dilleri konuşan bir topluluk da vardır. Ancak bu Sami olmayan bir Afro-Asya dilidir.

Farsça en çok konuşulan ikinci dildir. Öncelikle İran'da ve komşu ülkelerdeki bazı sınır bölgelerinde konuşulurken, ülke bölgenin en büyük ve en kalabalık ülkelerinden biridir. Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran koluna aittir. Bölgede konuşulan diğer Batı İran dilleri arasında Acemce, Deylemce, Kürt dilleri lehçeleri, Semmani, Luri ve diğerleri bulunmaktadır.

En çok konuşulan üçüncü dil olan Türkçe, büyük ölçüde bölgenin en büyük ve en kalabalık ülkelerinden biri olan Türkiye ile sınırlıdır; ancak Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti gibi komşu ülkelerde de mevcuttur. Kökeni Orta Asya'da olan Türk dillerinin üyesidir. Bir başka Türk dili olan Azerice, İran Azerileri tarafından konuşulmaktadır.

İbranice, İsrail'in iki resmi dilinden biridir, diğeri Arapça'dır. İbranice, İsrail nüfusunun %80'inden fazlası tarafından konuşulmakta ve kullanılmaktadır, diğer %20'si ise Arapça kullanmaktadır.

İngilizce, Ağrotur ve Dikelya'nın resmi dillerinden biridir. Mısır, Ürdün, İran, Kürdistan, Irak, Katar, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Kuveyt gibi ülkelerde özellikle orta ve üst sınıflar arasında yaygın olarak ikinci dil olarak öğretilmekte ve kullanılmaktadır. Aynı zamanda Birleşik Arap Emirlikleri'nin bazı Emirliklerinde de ana dildir.

Fransızca, Lübnan'daki birçok devlet kurumunda ve medyada öğretilmekte ve kullanılmaktadır. Mısır ve Suriye'deki bazı ilk ve orta okullarda da öğretilmektedir. Ağırlıklı olarak Avrupa'da konuşulan bir Sami dili olan Maltaca, Mısır'daki Fransız-Malta diasporası tarafından da kullanılmaktadır.

Bölgede Ermenice ve Yunanca konuşanlar da bulunur. Gürcüce, Gürcü diasporası tarafından konuşulmaktadır. Rusça, 1990'ların sonundaki göç nedeniyle İsrail nüfusunun büyük bir kısmı tarafından konuşulmaktadır. Bugün Rusça, İsrail'de kullanılan ve resmi olmayan popüler bir dildir; Haber, radyo ve tabelalar İbranice ve Arapça'dan sonra ülke genelinde Rusça olarak bulunabilir. Çerkes dilleri, bölgedeki diasporalar ve İsrail'de İbranice ve İngilizce konuşan hemen hemen tüm Çerkesler tarafından konuşulmaktadır. Orta Doğu'daki Rumence konuşan en büyük topluluk, 1995 itibarıyla nüfusun %5'i Latince'nin konuşulduğu İsrail'de bulunuyor.

Bengalce, Hintçe ve Urduca, Suudi Arabistan (nüfusun %20-25'inin Güney Asya olduğu), Birleşik Arap Emirlikleri (nüfusun %50-55'inin Güney Asya olduğu) gibi birçok Orta Doğu ülkesindeki göçmen toplulukları tarafından yaygın olarak konuşulmaktadır.

Ekonomi

Orta Doğu ekonomileri çok fakir olmaktan (Gazze ve Yemen gibi) aşırı zengin ülkelere (Katar ve BAE gibi) kadar çeşitlilik göstermektedir. Genel olarak, The World Factbook'a göre, 2007 itibarıyla Orta Doğu'daki tüm ülkeler pozitif bir büyüme oranını sürdürüyor.

Dünya Bankası'nın 1 Temmuz 2009'da yayınlanan Dünya Kalkınma Göstergeleri veri tabanına göre, 2008'deki en büyük üç Orta Doğu ekonomisi Nominal GSYİH açısından Türkiye ($794.228), Suudi Arabistan ($467.601) ve İran ($385.143) idi. Kişi başına nominal GSYİH ile ilgili olarak, en üst sıradaki ülkeler ise Katar ($93.204), Birleşik Arap Emirlikleri ($55.028), Kuveyt ($45.920) ve Kıbrıs Cumhuriyeti ($32.745). Türkiye ($1.028.897), İran ($839.438) ve Suudi Arabistan ($589.531) GSYİH-SAGP açısından en büyük ekonomilere sahip ülkelerdir. Kişi başına (PPP) bazlı gelire gelince, en yüksek sıradaki ülkeler Katar ($86.008), Kuveyt ($39.915), BAE (38.894 $), Bahreyn ($34.662) ve Kıbrıs ($29.853) yer almaktadır. Kişi başına gelir (PPP) açısından Orta Doğu'daki en düşük sıradaki ülke ise, Gazze Özerk Filistin Yönetimi ve Batı Şeria'dır ($1.100).

Orta Doğu ülkelerinin ekonomik yapısı, bazı ülkeler yalnızca petrol ve petrolle ilgili ürünlerin (Suudi Arabistan, BAE ve Kuveyt gibi) ihracatına büyük ölçüde bağımlıyken, diğerlerinin oldukça çeşitli bir ekonomik temele sahip olması anlamında farklıdır. (Kıbrıs, İsrail, Türkiye ve Mısır gibi). Orta Doğu bölgesinin endüstrileri arasında petrol ve petrolle ilgili ürünler, tarım, pamuk, sığır, süt ürünleri, tekstil, deri ürünleri, cerrahi aletler, savunma teçhizatı (silahlar, mühimmat, tanklar, denizaltılar, savaş uçakları, İHA'lar ve füzeler) bulunmaktadır. Bankacılık, özellikle BAE ve Bahreyn durumunda ekonomilerin önemli bir sektörüdür.

Kıbrıs, Türkiye, Mısır, Lübnan ve İsrail haricinde turizm, kısmen bölgenin sosyal açıdan muhafazakar doğası ve Orta Doğu'nun belirli bölgelerindeki siyasi kargaşadan dolayı, ekonominin görece gelişmemiş bir alanı olmuştur. Bununla birlikte, son yıllarda BAE, Bahreyn ve Ürdün gibi ülkeler, turistik tesislerin iyileştirilmesi ve turizmle ilgili kısıtlayıcı politikaların gevşetilmesi nedeniyle daha fazla sayıda turist çekmeye başladı.

Orta Doğu ve Kuzey Afrika bölgesinde, özellikle 15-29 yaş arası gençler arasında işsizlik oldukça yüksektir ve bu, bölgenin toplam nüfusunun %30'unu temsil eden bir demografiktir. Uluslararası Çalışma Örgütü'ne göre 2005 yılında toplam bölgesel işsizlik oranı %13,2 idi ve gençler arasında %25, Fas'ta %37 ve Suriye'de %73 gibi yüksek bir orandadır.

İklim değişikliği

Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki (ODKA) iklim değişikliği, ODKA bölgesinin iklimindeki değişiklikleri ve bölgedeki ülkelerin müteakip müdahale, uyum ve azaltma stratejilerini ifade eder. 2018'de ODKA bölgesi 3,2 milyar ton karbondioksit saldı ve küresel nüfusun yalnızca %6'sını oluşturmasına rağmen küresel sera gazı emisyonlarının (GHG) %8,7'sini üretti. Bu emisyonların çoğu, bölgede bulunan geniş petrol ve doğalgaz rezervleri nedeniyle birçok Orta Doğu ve Kuzey Afrika ekonomisinin ayrılmaz bir bileşeni olan enerji sektöründen kaynaklanmaktadır.

Birleşmiş Milletler, Dünya Bankası ve Dünya Sağlık Örgütü tarafından 21. yüzyılın en büyük küresel sorunlarından biri olarak tanınan iklim değişikliği, şu anda Dünya'nın doğal sistemleri üzerinde benzeri görülmemiş bir etkiye sahip. Keskin küresel sıcaklık ve deniz seviyesi değişiklikleri, değişen yağış modelleri ve aşırı hava olaylarının artan sıklığı, Hükûmetler arası İklim Değişikliği Paneli (IPCC) tarafından tanımlanan iklim değişikliğinin ana etkilerinden bazılarıdır. ODKA bölgesi, kurak ve yarı kurak ortamı nedeniyle bu tür etkilere karşı özellikle savunmasızdır ve düşük yağış, yüksek sıcaklıklar ve kuru toprak gibi iklimsel zorluklarla karşı karşıyadır. ODKA için bu tür zorlukları besleyen iklim koşullarının, IPCC tarafından 21. yüzyıl boyunca kötüleşeceği öngörülüyor. Sera gazı emisyonları önemli ölçüde azaltılmazsa, ODKA bölgesinin bir kısmı 2100 yılından önce yaşanmaz hale gelme riski taşır.

İklim değişikliğinin ODKA bölgesinde halihazırda kıt olan su ve tarım kaynaklarına önemli bir baskı oluşturması ve dahil olan tüm ülkelerin ulusal güvenliğini ve siyasi istikrarını tehdit etmesi bekleniyor. Bu, bazı ODKA ülkelerini Paris Anlaşması gibi çevresel anlaşmalar yoluyla uluslararası düzeyde iklim değişikliği sorunuyla ilgilenmeye sevk etti. Politika ayrıca ODKA ülkeleri arasında, yenilenebilir enerjilerin geliştirilmesine odaklanılarak ulusal düzeyde oluşturulmaktadır.

Galeri

Ayrıca bakınız

 Orta Doğu mutfağı
 Oryantalizm
 Orta Doğu tarihinin kronolojik listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Middle East and North Africa  - Dış İlişkiler Konseyi
 Carboun  - Orta Doğu'da sürdürülebilirlik ve çevrenin korunması için savunuculuk

Orta Doğu


Tyresö Fotbollsförening er en svensk fodboldklub fra Tyresö, en kommune i Stockholms län. Klubben blev etableret i 1971 og er først og fremmest kendt for klubbens damehold, som spillede i Sveriges øverste række, Damallsvenskan i perioderne 2010–2014, 1993–1996 og 1999, og for at vinde det svenske mesterskab i 2012. Tyresö FF nåede helt til finalen i UEFA Women's Champions League i 2014, den 22. maj 2014 tabte de finalen 3-4 mod VfL Wolfsburg. Samme år gik det meget dårligt økonomisk for Tyresö FF og den 24. juni 2014 gik aktieselskabet Tyresö Fotboll AB konkurs. Kvindernes hold i Damallsvenskan rykkede ned i fjerdøverste række i svensk kvindefodbold.

Kendte spillere, der har spillet for holdet er bl.a. USA's rekord landsholdsspiller til alle tider, Kristine Lilly, århundredets kvindelige fodboldspiller Michelle Akers den femdobbelte vinder af FIFA World Player of the Year-hædersprisen Marta. Desuden har den danske lansholdsspiller Line Røddik spillet for Tyresö FF fra 2010 til 2014.

Hæder
 UEFA Women's Champions League:
 Toer (1): 2014
 Damallsvenskan:
 Mestre (1): 2012
 Svenska Cupen:
 Toer (2): 2011, 2012

Deltagelse i UEFA Women's Champions League
Alle resultater (ude, hjemme og sammenlagt) vister Tyresö's mål først.

a Første kamp.

Referencer

Kvindefodboldklubber i Sverige

Tyresö FF


Durhasandede, Adana ilinin Ceyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Durhasandede; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Ceyhan'ın mahalleleri
Evrifaessa Bot tarafından oluşturulan mahalle maddeleri

Irmaklı, Ceyhan


Bénédicte Lacoste est un mannequin et une actrice, née en France en 1944.

Biographie

Bénédicte Lacoste naît à Paris et débute dans les années 1960 sa carrière professionnelle dans le mannequinat, tournant en parallèle plusieurs films et téléfilms. À l'occasion de ces tournages, elle travaille à plusieurs reprises avec l'acteur Marc Porel. Bénédicte Lacoste se marie avec ce dernier et de leur union naît en 1968 l'actrice Bérangère de Lagatinerie qui, morte prématurément, aura une très courte carrière cinématographique. Le couple divorce après cinq années de mariage.

Filmographie

Cinéma
 1965 : L'Or du duc de Jacques Baratier : Alix
 1965 : Les Baratineurs de Francis Rigaud : Sylvie Dujardin
 1967 : Des garçons et des filles d'Étienne Périer : Solange

Télévision
 1966-1969 : Un jour comme les autres de Jacques Villa, cinq premiers des six épisodes : Isabelle L'Envoisié
 1969 : SOS fréquence 17, saison 1, épisode 3 : L'Escalade, de Jean Dréville avec Marc Porel et Michaël Schock, rôle de Nicole Monod

Références

Liens externes

Naissance en 1944
Naissance à Paris
Actrice française de cinéma

Bénédicte Lacoste


بلدية سانتا كروز دي بانياجوا ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 417 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

سانتا كروز دي بانياجوا


Villalonga (llamada oficialmente San Pedro de Vilalonga) es una parroquia del municipio de Sangenjo, en la provincia de Pontevedra, Galicia, España.

Geografía
Tiene una extensión de 5,3 km² e incluye la parroquia suprimida de Santo Tomé de Gondar. Limita con las parroquias de Nantes, Adigna y Noalla, con la ría de Arosa y con el municipio de Meaño. Junto con la parroquia de Nantes son las únicas que no tienen límite con la ría de Pontevedra.

Vilalonga tiene una población de 3096 habitantes (1524 mujeres y 1572 hombres), distribuidos en 30 entidades de población.

El núcleo de población más importante dentro de la parroquia es Vilalonga, la tercera villa del municipio, y donde se encuentra la mayor parte de los negocios situados en esta parroquia.

Su actividad económica se basa principalmente en las fábricas de cerámica, agricultura, donde destaca el cultivo de vid y la actividad marisquera en las zonas habilitadas para ello en la ría de Arosa.

Aldeas de Vilalonga

La parroquia posee numerosos núcleos rurales dispersos de pequeña entidad como son (entre paréntesis el nombre oficial y en gallego si es que este difiere del español):

Iglesias

Iglesia de San Pedro de Vilalonga

La iglesia de San Pedro de Villalonga es de planta rectangular. Está formada por una sola nave, con cubierta a dos aguas.

Es una iglesia muy sencilla, en la que el único ornamento lo encontramos en la fachada principal, con la puerta rematada en arco de medio punto y un frontón sobre ella, y el campanario situado en el lado derecho de esta, de estilo barroco y rematado en pináculo.

En el Museo Arqueológico de Pontevedra se conservan tres dinteles que pertenecieron a la Iglesia de San Pedro de Villalonga, todos de gran riqueza ornamental, con motivos geométricos, florales y sobre todo figurativos.

Capilla de Santo Tomé
Pequeña capilla de una sola nave rectangular, se encuentra situada en lo alto de una colina en el lugar de Gondar.

Pazo de los Pardo
Data del . Se trata de una edificación de dos plantas en forma de "U". En la fachada principal destacan tres balcones de hierro forjado y un escudo. La finca incluye un hórreo y una capilla de estilo neoclásico.

Pazo del Revel
Está situado junto al Pazo de los Pardo. Construido en el . Dispone de un frondoso jardín con una solana de quince columnas.

Deporte
Su equipo de fútbol, el Villalonga Fútbol Club, ha disputado varias temporadas en la Tercera División de España.

Véase también
 Sangenjo
 Parroquia de Adina (Sangenjo)
 Parroquia de San Ginés de Padriñán (Sangenjo)
 Parroquia de Noalla (Sangenjo)

Referencias

Enlaces externos
 http://www.sanxenxo.es/index.php?idMenu=17&idIdioma=2

Vilalonga

Villalonga (Sangenjo)


An Billbergia acreana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Edward Luther. An Billbergia acreana in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Billbergia

Billbergia acreana


María Isabel Salinas García (* 23. Juni 1966 in Níjar) ist eine andalusische Politikerin (PSOE).

Salinas García legte das Diplom in Flamenco ab, studierte Jura und arbeitete als Tanzlehrerin. Sie gehörte dem regionalen Exekutivausschuss der PSOE Andalusien und dem Provinzexekutivausschuss der PSOE von Almería an. Sie war ferner Referentin für Frauen- und Zuwanderungsfragen, gehörte dem Bundesausschuss der PSOE an und war Generalsekretärin der Ortsgruppe der Sozialdemokraten von Níjar. Mitglied des Bundesvorstands der PSOE.

Salinas García war Mitglied des Gemeinderats von Níjar und Provinzbeauftragte für Kultur in der Regionalregierung von Andalusien. Von 1996 bis 2000 war sie Mitglied des Spanischen Parlaments, von 2004 bis 2009 gehörte sie dem Europäischen Parlament an.

Weblink

Mitglied des Europäischen Parlaments für Spanien
Abgeordneter im Congreso de los Diputados
PSOE-Mitglied
Spanier
Geboren 1966
Frau

María Isabel Salinas García


Ruralna cjelina Krug, ruralna cjelina unutar područja zaseoka Kruga, Dugi Rat.

Povijest
Krug predstavlja skladnu i zaokruženu ruralnu cjelinu dobro očuvane tradicijske arhitekture, zadržana je tradicijska struktura naselja i upotreba tradicijskih materijala s izuzetkom recentnih obnova neusklađenih s tradicijskom gradnjom. Iznimnu ambijentalnu vrijednost zaseoku Krug omogućuje položaj na padinama Mosora te pogled prema moru i otocima.

Zaštita
Pod oznakom Z-6678 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Dugi Rat

Krug (ruralna cjelina)


Rickenbacker, dünyaca ünlü elektro-gitar markası.

The Beatles'ın üyeleri bu markayı kullanıyordu. Yes'in bas gitaristi Chris Squire de yine bir Rickenbacker kullanıyodu. Fakat Rickenbacker kullanan ünlüler içerisinde en sıfatına layık olan John Lennon'dı. Ayrıyetten Cliff Burton ve Lemmy Kilmister da bu bas gitarı kullanan bas gitaristlerdendir.

Dış bağlantılar

 Rickenbacker International Corporation
 Web www.rickenbacker.es en español

Gitar üreticileri
Müzik endüstrisi

Rickenbacker


Mandrake is a poisonous herbaceous plant in the genus Mandragora, often connected with magical rituals.

Mandrake may also refer to:

Biology
 Mandragora (genus), a genus in the family Solanaceae, including
 Mandragora autumnalis, mandrake or autumn mandrake (considered by some sources to be a synonym of Mandragora officinarum)
 Mandragora caulescens, Himalayan mandrake
 Mandragora officinarum, mandrake or Mediterranean mandrake
 Mandragora turcomanica, Turkmenian mandrake
 Bryonia alba, English mandrake or white bryony
 Podophyllum peltatum, American mandrake, a North American plant in the family Berberidaceae

Arts and entertainment

Film, television, and drama
 The Mandrake, a play by Niccolò Machiavelli
 The Mandrake (1965 film), a 1965 Franco-Italian film
 Mandrake (TV series), a Latin American TV series
Mandrake (1979 film), an American television thriller film
 Mandrake, a 2010 television film with Andrew Stevens
 Mandrake, an Indian Malayalam-language film series, consisting of
 Junior Mandrake (1997)
 Senior Mandrake (2010)

Fictional characters
 Mandrake, a short-lived mascot at the University of Oregon
 Mandrake the Magician, a comic strip character
 Caleb Mandrake, a character in The Skulls, a feature-length film by Rob Cohen
 Group Captain Lionel Mandrake, a character in Stanley Kubrick's film Dr. Strangelove
 John Mandrake (Nathaniel), a character from the Bartimaeus Trilogy
 Paolo Mandrake, the lawyer and amateur detective who is the protagonist of stories by Rubem Fonseca, and basis for the TV series
 Mandrake, a character in the animated feature Epic

Music
"Mandrake", a 1976 song on Gong's Shamal
Mandrake (album), a 2001 album by Edguy
Mandrake (German band), a gothic metal band
Mandrake (Japanese band), a progressive rock band
The Mandrake (band), an American death metal band
The Mandrake Project (album), a 2024 album by Bruce Dickinson

Literature and publishing
 Mandrake of Oxford, a small press
 Mandrake Press, a publishing company
 The Mandrake (Surrealist group), a 20th-century Chilean Surrealist group

People
 Leon Mandrake (1911–1993), magician
 Tom Mandrake (born 1956), comic book artist

Other uses
 Mandrake Linux, former name of Mandriva Linux, a computer operating system
 Yakovlev Yak-25 (NATO designation: Mandrake), a Soviet aircraft

See also
 Mandarake, a Japanese retail corporation

Mandrake (disambiguation)


Articles with hCards

දේශමාන්‍ය දේශබන්දු  ජීවක ලලිත් භූපේන්ද්‍ර කොතලාවල යනු ශ්‍රී ලාංකික ව්‍යාපාරිකයෙකි, ඔහු සෙලින්කෝ කොන්සොලිඩේටඩ් හි සභාපතිවරයා වූ අතර සෙලාන් බැංකුවේ ආරම්භක සභාපතිවරයා ද විය.  ඔහු 2007 ශ්‍රී ලංකාවේ ධනවත්ම ලැයිස්තුවට ඇතුළත් විය.  අසාර්ථක වූ ගෝල්ඩන් කී ක්‍රෙඩිට් සමාගමේ රුපියල් බිලියන 26ක ආයෝජන සාවද්‍ය පරිහරණය සම්බන්ධයෙන් ඔහු රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කර සිටියේය.

මුල් ජීවිතය සහ අධ්‍යාපනය
සෙනෙට් සභික ජස්ටින් කොතලාවල ලංකාවේ දේශපාලඥයෙකු සහ ව්‍යාපාරිකයෙකු සහ ප්‍රමුඛ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු වූ ශ්‍රීමත් ආතර් මාර්සෙල්ස් ද සිල්වාගේ දියණිය වන මිලිසන්ට් කොතලාවල (පෙර ද සිල්වා) දාව උපත ලැබීය. කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ ඔහු වරලත් ගණකාධිකරණය හැදෑරුවේ එක්සත් රාජධානියේ ය.  ඔහු ලංකාවේ තුන්වන අගමැති ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල මහතාගේ ඥාති පුත්‍රයාය.

වෘත්තීය
1960 ගණන්වල තම පියාගෙන් සෙලින්කෝ කොන්සොලිඩේටඩ් සමාගමට පවරාගත් කොතලාවල, බැංකුකරණය, බැංකු නොවන මූල්‍ය, ආයෝජන බැංකුකරණය, නිවාස හා දේපළ සංවර්ධනය, සංචාරක සහ විවේකය, සන්නිවේදන සහ තොරතුරු තාක්ෂණය, අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍ය සේවා ඇතුළු නව ක්ෂේත්‍ර වෙත සමූහය ව්‍යාප්ත කළේය. 1996 දී එල්ටීටීඊ ප්‍රහාරයකින් තුවාල ලබා වසර 3කට පසු ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ සාම වැඩසටහනක් ද ආරම්භ කළේය.

සම්මාන සහ ගෞරව

 කොතලාවල මහතා ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයෙන් දර්ශන ආචාර්යවරයා ලෙස ගෞරව උපාධියක් පිරිනමන ලදී.
 ඔහුට ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් දේශමාන්‍ය යන නාමය පිරිනමා ඇත.
 වරලත් කළමනාකරණ ආයතනයේ සාමාජික
 බැංකුකරුවන්ගේ ආයතනයේ ගෞරවනීය සාමාජිකයා

පෞද්ගලික ජීවිතය
ලලිත් විවාහ වී සිටින්නේ සෑම් පීටර් ක්‍රිස්ටෝපර් ප්‍රනාන්දුගේ දියණියක වන සිසිල් කොතලාවල (පෙර ප්‍රනාන්දු ) සමඟය.

යොමු කිරීම්

1938 උපත්
ජීවමාන ජනයා

ලලිත් කොතලාවල


A Primeira Liga de 2023–24 (também conhecida como Liga Portugal Betclic por motivos de patrocínio) é a 90ª temporada da Primeira Liga, a principal liga profissional dos clubes de futebol da associação portuguesa e a segunda temporada sob o atual título da Liga Portugal. Esta é a setima temporada da Primeira Liga a usar o árbitro de vídeo (VAR).

A temporada se iniciou em 11 de agosto de 2023 e está prevista de terminar em 19 de de maio de 2024.

Portugal caiu do sexto para o sétimo lugar no ranking do coeficiente de associação da UEFA no final da temporada 2022–23, apenas as duas equipes mais bem classificadas podem se classificar para a Liga dos Campeões da UEFA (os campeões entram diretamente na fase de grupos e os vice-campeões entram na terceira pré-eliminatória). Devido à reformulação das competições europeias de clubes para a época de 2024/25, o terceiro classificado entrará na segunda pré-eliminatória da Liga Europa da UEFA. O quarto classificado entrará na segunda pré-eliminatória da Liga Conferência Europa da UEFA.

Esta é a primeira edição desde a Primeira Divisão de 1984–85 apenas com equipas de Portugal Continental.

Equipas

Promovido e rebaixados

Informações dos clubes

Número de equipas por distrito

Classificação

</onlyinclude>

Desempenho por rodada

Clubes que lideraram o campeonato ao final de cada rodada:

Clubes que ficaram na última posição do campeonato ao final de cada rodada:

Resultados

Estatísticas
.

Artilharia

Assistentes

Clean sheets

Futebol de 2024 em Portugal
Futebol de 2023 em Portugal
2023–24

Primeira Liga de 2023–24


كلاوديو ماركيزيو  لاعب كرة قدم إيطالي سابق، لعب لصالح نادي الدرجة الأولى يوفنتوس الإيطالي منذ 2005 إلى 2018 في مركز الوسط المحوري، وقد اعتزل كرة القدم عام 2019 وهو بسن ال33 عام مع فريق زينيت سانت بطرسبرغ الروسي.

مسيرته الكروية
لعب كلاوديو ماركيزيو خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في أربعة عشر موسمًا وسجل خلالها 35 هدفًا ضمن 329 مباراة. حيث فاز في أربعة مواسم بالكأس وفي ثمانية مواسم بالدوري.

خاض كلاوديو ماركيزيو مسيرته مع نادي يوفنتوس في موسم 2005–06 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2008–09 ليلعب معه عشرة مواسم، مشاركًا طوالها في 294 مباراة سجل خلالها 33 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي إمبولي في موسم 2007–08 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 26 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي زينيت سانت بطرسبرغ في موسم 2018–19 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 9 مباريات سجل خلالها هدفين.

الإنجازات

النادي
  يوفنتوس
 الدوري الإيطالي (7): 2011–12، 2012–13، 2013–14، 2014–15، 2015–16، 2016–17، 2017–18
 كأس إيطاليا (4): 2015، 2016، 2017، 2018
 كأس السوبر الإيطالي (3): 2012، 2013، 2015
 دوري أبطال أوروبا وصيف: 2015، 2017
  زينيت سانت بطرسبرغ
 الدوري الروسي الممتاز (1): 2018–19

المنتخب
  إيطاليا
 بطولة أمم أوروبا وصيف: 2012

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تورينو
رياضيون إيطاليون مغتربون في روسيا
رياضيون من تورينو
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو إمبولي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو زينيت سانت بطرسبرغ
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس القارات 2013
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم من تورينو
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو يوفنتوس
مواليد 1986
مواليد في تورينو

كلاوديو ماركيزيو


Bastiano da Sangallo genannt Aristotile (Aristoteles) (* 1481; † 31. Mai 1551) war ein italienischer Maler und Architekt der Renaissance. Am Hof der Medici in Florenz war er vor allem als Bühnenarchitekt und Bühnenmaler tätig.

Leben und Werk
Sangallo stammte aus einer berühmten Architektenfamilie und war der Neffe von Antonio da Sangallo dem Älteren sowie von Giuliano da Sangallo. Seinen Spitznamen Aristotile erhielt er wegen seines nachdenklichen Temperaments und seiner Gelehrsamkeit. Er war Schüler von Perugino, dem er bei dem Hauptaltarbild für die Kirche Santissima Annunziata in Florenz assistierte. Sangallo schuf 1542 mit der Schlacht bei Cascina eine Kopie der verlorengegangen Vorlage von Michelangelo (um 1500/1505), die für ein geplantes Fresko im Saal der Fünfhundert (Sala dei Cinquecento) im Palazzo Vecchio in Florenz geschaffen wurde.

Bühnenbildner
Zusammen mit Franciabigio und Ridolfo Ghirlandaio fertigte er die Bühnenbilder für die Komödien, die 1518 anlässlich der Hochzeit von Lorenzo de' Medici, Herzog von Urbino aufgeführt wurden. 1525 wurde Niccolò Machiavellis Stück Mandragola in Florenz uraufgeführt, und Andrea del Sarto und Bastiano schufen die Bühnenbilder. Außerdem schuf er Bühnenbilder für Spiele und Aufführungen verschiedener religiöser Bruderschaften der Stadt. 1533 besuchte Margarete von Österreich Florenz, zu deren Ehren Herzog Alessandro de' Medici eine Festwoche ausrichtete. Bastiano da Sangallo wurde beauftragt, für die Gartenloggia auf der Piazza San Marco einen perspektivischen Bühnenprospekt "voll mit Säulen, Nischen, Tabernakeln, Statuen und anderen besonderen Sachen, wie sie ihresgleichen bisher nie gemacht worden sind" anzufertigen. Die nächsten großen Aufträge von Seiten der Medici erfolgten anlässlich der Hochzeiten von Alessandro de' Medici 1536 und Cosimo I. de' Medici 1539.

1540 ging Bastiano nach Rom, wo er für Kardinal Alessandro Farnese und den Florentiner Bankier Roberto Strozzi vor allem als Bühnenbildner arbeitete. Bastiano war wahrscheinlich der erste neuzeitliche Bühnenbildner, der bewegliche Kulissen in der Art von Periakten einsetzte, wie sie Vitruv in seinen De libri architettura libri decem beschrieben hatte und wie sie in zeitgenössischen Berichten beschrieben worden sind.

1547 kehrte er nach Florenz zurück, wo er vier Jahre später starb.

Weblinks

Vasari:Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori (1568)/Bastiano detto Aristotile da San Gallo
Alice Jarrard: Parole chiave - Bastiano da Sangallo, detto Aristotile (1481-1551)

Einzelnachweise

Maler der italienischen Renaissance
Architekt der Renaissance
Bühnenmaler
Maler (Florenz)
Person (Republik Florenz)
Geboren 1481
Gestorben 1551
Mann

Bastiano da Sangallo


Süleyman Efendi ile şunlar kastedilmiş olabilir:

Kişiler

 Süleyman Efendi (Maraş) - Zeytunun olarak adı geçen kasabanın isim babası
 Süleyman Efendi (Muğla) - Muğla'nın ilk belediye başkanı
 Süleyman Hilmi Tunahan - Din adamı, âlim

Medya
 Süleyman Efendi - Aşk-ı Memnu dizisinde Rana Cabbar tarafından canlandıran karakter

Süleyman Efendi


Tomoe Zenimoto Hvas (nascido em 1 de junho de 2000) é um nadador norueguês. Ele competiu na borboleta masculina de 50 metros no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2019. Ele vem de Bærum e tem um pai norueguês e mãe japonesa; também residiu no Japão de 2007 a 2010.

Ligações externas

Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Tomoe Hvas


Curtain raising - musicians in East Africa er en dansk dokumentarfilm fra 2006, der er instrueret af Andreas Johnsen og Lotte Folke Kaarsholm.

Handling

'My aim is not also to die here'. Flavaboy er en blandt mange determinerede og talentfulde musikere, som forsøger at bane en levevej ud af Nairobis ludfattige ghettomiljø gennem musikindustrien. Han bruger det meste af sin tid på at overbevise promotorer og andre indflydelsesrige personer om sit værd og er konstant på jagt efter en ny mulighed for at optræde live og måske tjene til sit næste måltid. En særdeles blomstrende musikscene i Nairobi har allerede fostret flere superstjerner og naturligt givet håb til mange som Flavaboy.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Kenya
Dokumentarfilm fra Danmark


Rent hjem er en tv-serie, der blev sendt på TV 2 i 2004 og kørte over 2 sæsoner, fra 2004-2007.

Serien handler om de to værter: Gitte Sørensen, som er oldfrue på kursusstedet Hindsgavl Slot ved Middelfart, hvor hun dagligt kontrollerer, at hverken støv, pletter eller nullermænd sætter sig fast på gulvet eller i møblerne; og Anna Høgberg, som er sygeplejerske.

De rejser Danmark rundt og hjælper med at gøre rent i hjem, som ikke har set en støveklud i lang tid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-programmer fra TV 2 Danmark
Dokumentarserier fra Danmark
Danske tv-serier fra 2000'erne

Rent hjem


Jonas Kaufmann () este un tenor german.

Studiu și carieră
După câteva semestre de matematică, a încheiat în 1994 un studiu la Universitatea de Muzică și Teatru München (Hochschule für Musik und Theater München). Kaufmann a început la Teatrul de Stat din Saarland (Saarländisches Staatstheater) în Saarbrücken, unde a activat din 1994 până în 1996 și a preluat părți din repertoriul liric.

După aceea a fost liber-profesionist și a lucrat de atunci pe scene de operă Opéra National de Paris, La Monnaie din Bruxelles, Teatro alla Scala din Milano,  Bayerische Staatsoper din Munchen, Salzburger Festspiele din Salzburg, Metropolitan Opera din New York,  Royal Opera House din Londra, Wiener Staatsoper din Viena, Deutsche Oper Berlin din Berlin. El are legături în special cu operele din (Opernhaus Zürich) și Stuttgart (Staatsoper Stuttgart).

În sezonul 2006/2007 a cântat la Royal Opera House din Londra, Don José în Carmen de Bizet. În anul 2006, a cântat Alfredo  La traviata de Verdi la Metropolitan Opera. Debutul său a avut loc în mai 2008, la Royal Opera House din Londra, cu Cavaradossi în  Tosca de Puccini.

Debutul la Festivalul de la Bayreuth (Bayreuther Festspiele) a fost la 25 iulie 2010, la deschiderea festivalului, în rolul principal din  Lohengrin de Wagner, pusă în scenă de Hans Neuenfels, dirijor fiind Andris Nelsons. Pentru același rol, în anul 2009, i-a fost acordat la Bayerischen Staatsoper titlul de cântăreț al anului, de asemenea și sopranei Anja Harteros pentru rolul Elsa.

În anul 2007 Kaufmann a încheiat un contract de exclusivitate cu compania de înregistrări DECCA (Universal Music). Albumul său de debut Romantic Arias a fost lansat în anul 2008. La 22 mai 2009, a fost lansat al doilea album Sehnsucht cu repertoriul german. La 13 septembrie 2013 apărea, primul album la Sony clasic, The Verdi Album.

În iunie 2014 Kaufmann a debutat în rolul Chevalier Des Grieux în Manon Lescaut de Puccini, la Royal Opera House din Londra, alături de Kristīne Opolais în rolul Manon.  În noiembrie 2014 Kaufmann a preluat același rol într-o altă producție la Opera bavareză de Stat din München.

Alături de Anja Harteros a avut, în primăvara anului 2015, debutul său în rolul principal Radamès în Aida de Verdi. La 12 septembrie, în același an, apare la Last Night of the Proms în  Royal Albert Hall, unde a  printre altele, "Nessun dorma". În același timp, îi apare albumul Puccini, album  cu care a avut cel mai mare succes al său, și mai ales în Marea Britanie, numărul 22 în top.

Kaufmann trăiește cu familia lui în apropiere de München.

Premii
 2007 Gramophone Award 2007, Strauss-Lieder, CD
 2008 GRANDS PRIX INTERNATIONAUX DU DISQUE, Diaspason d'or, Romantic Arias, CD
 2008 Qobus/Classica: Le meilleur disque de 2008, Romantic Arias, CD
 2009 Gramophone Award 2009, Madame Butterfly, CD
 2009 Prix Caecilia 2009, Sehnsucht, CD
 2009 Diapason d'or 2009, Romantic Arias, CD
 2010 ECHO Klassik "Bester Sänger des Jahres" für die Einspielung Sehnsucht
 2010 Orphée d'or "Wolfgang Wagner" 2010, Sehnsucht, CD
 2010 Diapason d'or 2010, Die schöne Müllerin, CD
 2010 Diapason d'or 2010, Verismo Arias, CD
 2011 Gramophone Award 2011, Verismo Arias, CD
 2011 Diapason d'or 2011, Werther, DVD
 2012 Bayerische Europamedaille
 2012 Gramophone Award 2012, Fidelio, CD
 2013 The Opera Awards: Opera Magazine Readers Award
 2013 The Opera Awards: The Male Singer of the Year Award
 2013 Die Goldene Deutschland
 2013 Bayerischer Kammersänger
 2013 ECHO Klassik
 2013 ECHO Klassik
 2013 ECHO Klassik
 2013 Gramophone Award 2013, Wagner, CD
 2014 Goldene Schallplatte pentru albumul Verdi
 2014 ECHO Klassik The Verdi Album
 2014 Gramophone Classical Music Award 2014 Solo Vocal (Schubert – Winterreise, Jonas Kaufmann și Helmut Deutsch)
 2014 Bambi
 2015 ECHO Klassik
 2015 Premio Puccini 2015

Roluri (selecție)

 Ludwig van Beethoven: Fidelio – Florestan
 Hector Berlioz: La damnation de Faust – Faust
 Georges Bizet: Carmen – Don José
 Francesco Cilea: Adriana Lecouvreur – Maurizio
 Umberto Giordano: Andrea Chénier – Andrea (André) Chénier
 Charles Gounod: Faust – Faust
 Engelbert Humperdinck: Königskinder – fiul regelui
 Ruggero Leoncavallo: Paiațe – Canio/Bajazzo
 Pietro Mascagni: Cavalleria rusticana – Turiddu
 Jules Massenet: Manon – Des Grieux
 Jules Massenet: Werther – rol prncipal
 Claudio Monteverdi: Il ritorno d'Ulisse in patria – Telemaco
 Claudio Monteverdi: L'incoronazione di Poppea – Nerone
 Wolfgang Amadeus Mozart: Così fan tutte – Ferrando
 Wolfgang Amadeus Mozart: Die Entführung aus dem Serail – Belmonte
 Wolfgang Amadeus Mozart: Idomeneo – Idomeneo
 Wolfgang Amadeus Mozart: La clemenza di Tito – rol prncipal
 Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte – Tamino
 Giovanni Paisiello: Nina – Lindoro
 Giacomo Puccini: Boema – Rodolfo
 Giacomo Puccini: La fanciulla del West – Dick Johnson (Ramerrez)
 Giacomo Puccini: La rondine – Ruggero
 Giacomo Puccini: Manon Lescaut – Des Grieux
 Giacomo Puccini: Tosca – Cavaradossi
 Gioachino Rossini: Il barbiere di Siviglia – Almaviva
 Franz Schubert: Fierrabras – rol prncipal
 Marc Schubring: Cyrano de Bergerac – Christian
 Bedřich Smetana: Die verkaufte Braut – Hans
 Richard Strauss: Capriccio – Flamand
 Richard Strauss: Der Rosenkavalier
 Richard Strauss: Ariadne auf Naxos – Bacchus
 Giuseppe Verdi: Aida – Radames
 Giuseppe Verdi: Don Carlos – rol principal
 Giuseppe Verdi: Il trovatore – Manrico
 Giuseppe Verdi: La forza del destino – Don Alvaro
 Giuseppe Verdi: La traviata – Alfredo
 Giuseppe Verdi: Otello – Cassio
 Giuseppe Verdi: Rigoletto – Duca
 Carl Maria von Weber: Der Freischütz – Max
 Carl Maria von Weber: Oberon – Hüon
 Richard Wagner: Parsifal – rol prncipal
 Richard Wagner: Die Meistersinger von Nürnberg – Walther
 Richard Wagner: Die Walküre – Siegmund
 Richard Wagner: Lohengrin – rol prncipal
 Richard Wagner: Tannhäuser – Walther

Discografie
 Loewe, Die drei Wünsche, Capriccio (1996), rol: Hassan, dirijor: Peter Falk
 Abert, Ekkehard, Capriccio (1998), rol: Ekkehard, dirijor: Peter Falk
 Marschner, Der Vampyr, Capriccio (1999), rol: Edgar, dirijor: Helmuth Froschauer
 Beethoven, 9. Sinfonie, Hänssler Classics (2002), dirijor: Roger Norrington
 Schoenberg, Die Jakobsleiter, Harmonia Mundi (2003), dirijor: Kent Nagano
 Weber, Oberon, Philips (2005), rol: Hüon, dirijor: John Eliot Gardiner
 Humperdinck, Königskinder, Accord (2005), rol: Königssohn, dirijor: Armin Jordan
 Strauss, Strauss Lieder, Harmonia Mundi (2006), pian: Helmut Deutsh
 Romantic arias, DECCA (2008), dirijor Marco Armiliato
 Puccini, Madama Butterfly, EMI (2009), rol: Benjamin Franklin Pinkerton, dirijor Antonio Pappano
 Sehnsucht, Decca Records (2009), dirijor: Claudio Abbado
 Schubert, Die Schöne Müllerin, Decca (2009), pian: Helmut Deutsh
 Verismo Arias, Decca Records (2010), dirijor: Antonio Pappano
 Beethoven, Fidelio, Decca Records (2011), rol: Florestan, dirijor: Claudio Abbado
 Bizet, Carmen, EMI (2012), rol: Don José, dirijor: Simon Rattle
 Wagner, Die Walküre, Mariinsky (2013), rol: Siegmund, dirijor: Valery Gergiev
 Wagner, Jonas Kaufmann-Wagner, Decca Records (2013), dirijor: Donald Runnicles
 Verdi, The Verdi Album, Sony (2013), dirijor: Pier Giorgio Morandi
 Schubert, Winterreise, Sony (2014), pian: Helmut Deutsch
 Du bist die Welt für mich, Sony (2014), dirijor: Jochen Rieder
 You mean the World to me, Sony (2014), dirijor: Jochen Rieder
 Puccini, The Puccini Album, Sony (2015), dirijor: Antonio Pappano
 Verdi, Aida, Sony (2015), dirijor: Antonio Pappano

Legături externe

 Pagină web a lui Jonas Kaufmann

 Jonas Kaufmann în KlassikAkzente
 Pagină web Universal Music
 Pagină web despre Jonas Kaufmann
 Interviu pe Planet-Interview.de (03/2009)
 Classicpoint.ch

Referințe

Cântăreți de operă
Tenori
Tenori germani
Nașteri în 1969

Jonas Kaufmann


A Illa de Arousa, İspanya'nın kuzeybatısında bulunan Galiçya özerk bölgesinin Pontevedra eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2005 yılı sayımına göre nüfusu 4.884 kişidir.

İspanya'nın adaları
Pontevedra belediyeleri

A Illa de Arousa


Anunțul Telefonic este primul ziar de publicitate din România, fondat de Radu Popescu, ca asociat unic și Director General, la 7 iunie 1990. Din 1996 ziarului i s-a adăugat site-ul www.anuntul.ro, unul dintre primele website-uri apărute în România.  Tot din 1996, Anunțul Telefonic editează și anuarele Ghidul Serviciilor și Ghidul Nunții. În 2020, era singurul rămas pe piață atât în format fizic, pe hârtie (cu trei ediții săptămânale, lunea, miercurea și vinerea și un tiraj mediu de 9.000 de exemplare/ediție), cât și în format electronic.

Note

Ziare din București
Ziare financiare din România

Anunțul Telefonic


Depeche Mode, 1980 yılında Basildon'da kurulan İngiliz elektronik müzik grubu. Dave Gahan (vokal ve şarkı yazımına yardım) ve Martin Gore (klavye, gitar, ortak vokal ve ana şarkı yazımı) grubun günümüzdeki üyeleridir.

Depeche Mode, UK Singles Chart'a 54 şarkı ile girmiş ve birçok albümü en çok satanlar listesine girmiştir. Eserleri dünya çapında 100 milyondan fazla satılmıştır.

Kuruluş
1980 yılında Composition Of Sound ismiyle Martin L. Gore, Andy Fletcher ve Vince Clarke tarafından kurulmuştur. David 'Dave' Gahan'ın katılmasından sonra aynı zamanda bir Fransız Moda dergisi olan Depeche Mode ismini almışlardır. Kısa bir süre sonra Vince Clarke (Yazoo ve Erasure) gruptan ayrılarak 1982 yılında Alan Wilder gruba dahil oldu. Alan Wilder (Recoil), 1 Haziran 1995 tarihinde gruptan ayrıldı.

80'ler ve 90'lar
80'li yıllarda Synthpop olarak nitelenen türleri gittikçe Rock tarzına doğru kaymıştır. David Gahan gelmiş geçmiş en iyi erkek vokaller arasında sayılmaktadır. Birçok müzisyen tarafından şarkıları coverlanan grup efsanevi gruplar arasında yer almaktadır.

2000'ler
Avrupa Turnesi kapsamında Abdi İpekçi Arena (30 Ekim 2001) ve Kuruçeşme Arena'da (30 Temmuz 2006) İstanbul konserleri gerçekleştirilmiştir. 6 Ekim 2008'de Berlin Olimpiyat Stadyumunda gerçekleşen basın toplantısı açıklaması sonrası, Depeche Mode'un 12. albümü 'Sounds of the Universe' 2009 yılının Nisan ayında yayımlandı. Bu albümünden çıkan ilk single 'Wrong' olmuştur. Depeche Mode'un 'Tour of the Universe' adlı turne kapsamındaki İstanbul konseri 14 Mayıs 2009 tarihinde gerçekleşmesi planlanırken, Dave Gahan'ın 12 Mayıs 2009 tarihindeki Atina konseri öncesi hastalanması sonucu iptal edildi. Albümün ikinci single'ı 'Peace', 2009 yılının Haziran ayında yayımlanmıştır. Albümün son single'ı ise 'Fragile Tension/Hole To Feed' olmuştur.

2010'lar
Depeche Mode, 2011 yılının Haziran ayında ikinci 'Remixes 2: 81–11' albümünü yayımladı. 30 Mayıs 2011'de albümün ilk single'ı 'Personal Jesus 2011' piyasaya çıkmıştır. 23 Ekim 2012 tarihinde grubun Paris'te düzenlediği basın toplantısında, 2013 yılı Avrupa turu kapsamındaki konser programı açıklandı.

Depeche Mode'un 13. stüdyo albümü 'Delta Machine' 26 Mart 2013 tarihinde yayımlandı. Albümde 13 şarkı bulunurken, albümün ilk single'ı olan 'Heaven' adlı şarkının videosu 1 Şubat 2013'te ekranlarda gösterime girdi. Albümün ikinci single'ı ise, "Soothe My Soul' adlı parçadır. 17 Mayıs 2013 tarihinde gerçekleşmesi gereken İstanbul konseri, konser ekipmanlarını taşıyan tırların Bulgaristan gümrüğündeki grev sebebiyle İstanbul'a vaktinde ulaşamadığı için önce ertelendi, daha sonraki günlerde ise iptal edildiği açıklandı.

Delta Machine albümününden çıkan 3. single 'Should Be Higher', 11 Ekim 2013'te yayımlandı. Şarkının videosu Anton Corbijn tarafından çekilmiş olup, grubun Delta Machine Tur kapsamındaki Berlin, Leipzig ve Münih konserlerindeki görüntülerinden derlenmiştir. Delta Machine Tur'un 22 Ağustos 2013'te Clarkston'da başlayan Kuzey Amerika turnesi, 11 Ekim 2013 tarihinde Austin City Limits Müzik festivalinde verdikleri son konserle sona ermiştir.

Depeche Mode, 3 Kasım 2013'te Formula 1'in Abu Dabi yarışı sonrası gerçekleşecek özel bir konser ile son albüm turnesine devam etti. Delta Machine Tur konserleri, 7 Mart 2014'te Moskova'da gerçekleşecek son konserle sona erdi.

En son albümleri Spirit, 2017 yılında yayımlanmıştır.

2020'ler
Günümüzdeki kadrosu, 2022'de Andy Fletcher'ın ölümünden sonra, Dave Gahan ve Martin L. Gore'dan oluşmaktadır.

Diskografi

Stüdyo Albümleri
 Speak & Spell (1981) – UK #10; US #192
 A Broken Frame (1982) – UK #8; US #177
 Construction Time Again (1983) – UK #6
 Some Great Reward (1984) – UK #5; US #51
 Black Celebration (1986) – UK #4; US #90
 Music for the Masses (1987) – UK #10; US #35
 Violator (1990) – UK #2; US #7
 Songs of Faith and Devotion (1993) – UK #1; US #1
 Ultra (1997) – UK #1; US #5
 Exciter (2001) – UK #9; US #8
 Playing the Angel (2005) – UK #6; US #7
 Sounds of the Universe (2009) – UK #2; US #3
 Delta Machine (2013) – UK #2; US #6
 Spirit (2017) – UK #5; US #5
 Memento Mori (2023)

Canlı Kayıtlar
 101 (1989) – UK #7; US #45
 Songs of Faith and Devotion Live (1993) – UK #46; US #193

Toplama Albümler
 People Are People (1984: North America only) – US #74
 The Singles 81→85 (1985, re-issued 1998) – UK #6 (re-issue: #57); US #114 (in 1998)
 Catching Up with Depeche Mode (1985: North America only) – US #113
 Greatest Hits (1987; East Germany only)
 Singles Box, Vol. 1 (1991)
 Singles Box, Vol. 2 (1991)
 Singles Box, Vol. 3 (1991)
 The Singles 86>98 (1998) – UK #5; US #38
 Singles Box, Vol. 4 (2004)
 Singles Box, Vol. 5 (2004)
 Singles Box, Vol. 6 (2004)
 Remixes 81–04 (2004) – UK #24
 The Best of Depeche Mode Volume 1 (2006) – UK #18; US #148
 Remixes 2: 81–11 (2011) – UK #24; US #105

Single

Dış bağlantılar

 Depeche Mode Resmi Sitesi
 Dave Gahan's Paper Monsters website
 Martin Gore's Counterfeit² website
 The Official Depeche Mode MySpace.com page
 depeche mode belarus
 Daniel´s Depeche Mode Homepage
 depmod.com The Most comprehensive DM discography on the net, with collector's forum
 Sacred DM - the online Depeche Mode archive (400+ articles and interviews 1981- )
 DMoz.org category on Depeche Mode
 Radio Nova7 Depeche Mode

Kaynakça

1980'de kurulan müzik grupları
1980'lerin müzik grupları
1990'ların müzik grupları
2000'lerin müzik grupları
2010'ların müzik grupları
2020'lerin müzik grupları
İngiliz elektronik müzik grupları
New Wave grupları
BRIT Ödülü sahipleri
Synthpop grupları
En İyi Grup MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri

Depeche Mode