Reconquête (R! ou REC) est un parti politique français d'extrême droite. Fondé en  dans la perspective de soutenir la candidature d'Éric Zemmour à l'élection présidentielle de 2022, il prend son nom actuel en  de la même année, en même temps que ce dernier officialise sa candidature et prend la présidence de la formation.

Le parti bénéficie ensuite de ralliements d'élus d'extrême droite  et, dans une moindre mesure, d'élus de droite, notamment des Républicains.

Historique

Lancement

L'association « Les Amis d'Éric Zemmour » est lancée en  pour appuyer une éventuelle candidature du polémiste à l'élection présidentielle de 2022, tandis que le collectif « Génération Z » rassemble ses jeunes partisans. L'« association de financement du parti "Les amis d'Éric Zemmour" » est agréée le  suivant par la Commission nationale des comptes de campagne et des financements politiques et lance immédiatement une chasse aux financements méthodique, qui réunit près de  dès la fin juillet, alors que le candidat laisse officiellement toujours planer le doute sur sa candidature.

Issu des Amis d'Éric Zemmour, le parti Reconquête est annoncé le  lors d'une réunion publique du candidat Zemmour à Villepinte, en Seine-Saint-Denis. Ce nom peut faire référence à la Reconquista de la péninsule Ibérique par des royaumes chrétiens contre les États musulmans du , un nom qui ne serait pas choisi par « hasard » selon Mehdi Ghouirgate, spécialiste des études orientales et Libération. Selon L'Opinion, « Cela fait quelques années que Sarah Knafo, sa très proche conseillère, l'avait en tête. À l'origine, ce devait être le nom de la Convention de la droite, le grand raout d'Éric Zemmour et Marion Maréchal, qui avait eu lieu en septembre 2019. ».

D'abord établi dans la Somme, le siège du parti est transféré à Paris, dans les locaux abritant déjà le quartier général de campagne du candidat, au 10 rue Jean-Goujon, dans le .

Campagne présidentielle de 2022

À partir de l'officialisation de sa candidature à la présidence de la République française le , Éric Zemmour essaye de rassembler de nombreuses personnalités politiques pour l'accompagner dans sa campagne électorale. En , certaines personnalités issues de la droite conservatrice décident de soutenir sa candidature à la présidentielle, notamment Christine Boutin, Jean-Frédéric Poisson, Philippe de Villiers et Patrick Buisson. Le , Guillaume Peltier, ancien vice-président des Républicains, annonce quitter ce parti pour rejoindre Reconquête, où il est immédiatement nommé vice-président et porte-parole. Le , l'eurodéputé RN et ancien député UMP Jérôme Rivière, président de la délégation RN au Parlement européen, rallie la candidature d'Éric Zemmour. Le , Gilbert Collard annonce aussi rejoindre le parti, dont il est nommé président d'honneur. Il est suivi le  par Maxette Pirbakas, le 13 février par le sénateur Stéphane Ravier et le 16 février par le député européen Nicolas Bay. Marion Maréchal (petite-fille de Jean-Marie Le Pen et ancienne députée) rallie officiellement la candidature d'Eric Zemmour le 6 mars.

Eric Zemmour termine les élections avec un résultat de 7,07 % des voix lui permettant de passer la barre des 5 %  et d'avoir le remboursement de sa campagne électorale à hauteur de .

Élections législatives de 2022
Le , au soir du premier tour des élections législatives de 2022, aucun candidat de Reconquête ou de ses alliés (regroupés sous une même nuance politique ayant obtenu 4,24 % des voix à l'échelle nationale) ne parvient à se qualifier pour le second tour du scrutin. Son président Éric Zemmour est battu dans la quatrième circonscription du Var, essuyant un second revers électoral après une défaite à l'élection présidentielle d'avril 2022.

Après ces élections, certaines personnalités du parti, comme Jacline Mouraud, Nicolas Bay ou encore Gilbert Collard, pensent à quitter ce dernier et/ou critiquent une autocratie interne dirigée par Éric Zemmour et Sarah Knafo.

Idéologie

Jean-Yves Camus, spécialiste de l'extrême droite, estime après les ralliements de Jérôme Rivière et Damien Rieu que Reconquête s'annonce comme « le véritable parti des identitaires », identitarisme qui constitue d'ailleurs le marqueur essentiel de ce parti au sein de l'extrême droite.

Le parti recrute ses forces vives dans plusieurs nébuleuses pré-existantes. La première est celle , identitaire et xénophobe, comme le polémiste identitaire Jean Messiha ( d'Éric Zemmour sur CNews). Il s'y ajoute ensuite , plus proche de l'intégrisme catholique, mais aussi d'anciens soutiens de François Fillon. Enfin, le camp royaliste est également sollicité, et la campagne achète l'accès au lectorat de Politique Magazine, la revue de l'Action française, mouvement nationaliste et royaliste. Enfin, Éric Zemmour est aussi allé chercher des figures des « Gilets jaunes », en rémunérant Jacline Mouraud et Benjamin Cauchy pour leur participation aux meetings.

Stratégie

La stratégie revendiquée de Reconquête est l'« union des droites » et le ralliement de personnalités de tous les partis de droite et d'extrême droite, de Jean-Paul Bolufer, ancien conseiller de Jacques Chirac, à Damien Rieu, cofondateur et porte-parole de Génération identitaire. Le parti souhaite séduire les déçus de ces partis et invite ses militants à multiplier les « réunions d'appartement ». Reconquête mènerait une stratégie de « siphonnage » de ses adversaires que le président par intérim du Rassemblement national, Jordan Bardella, considère en  comme une « guerre psychologique », accusant le parti d'Éric Zemmour de recruter avec des « méthodes déloyales » en promettant « de l'argent » et des investitures.

La candidate des Républicains Valérie Pécresse considère que Zemmour n'est pas le candidat de l'« union des droites » mais celui de la « fusion des extrême-droites », ciblant les soutiens de Marc de Cacqueray-Valmenier, Philippe Schleiter, Jean-Yves Le Gallou, Thomas Joly, président du Parti de la France, ou encore Hervé Ryssen.

Financement
L'équipe d'Éric Zemmour avance être financée principalement par les adhésions à Reconquête, avec une moyenne de  en  et un total de  au parti au début de l'année 2022. La cotisation d'adhésion classique étant de , la somme collectée à ce titre s'élèverait à au moins  en .

Le collectif « Les Amis d'Éric Zemmour » , indique avoir recueilli six millions d'euros de . Dès , soit plusieurs mois avant la déclaration de candidature, ce collectif avait commencé à lever des fonds, avec notamment des dîners discrètement organisés à partir de  à Paris et à l'étranger. Le collecteur est Julien Madar, employé dans l'immobilier de luxe (et ex-bénévole de la campagne d'Emmanuel Macron en 2017), assisté d'une dizaine d'autres personnalités de la finance ou des médias, comme Paul-Marie Coûteaux. Le millionnaire d'extrême droite Charles Gave apporte également un soutien financier, avant de le lui retirer en . Le même mois, la collecte de cotisations et la coordination des financements, jusque là effectuée selon La Lettre A , est confiée à un préfet ayant rejoint les rangs du parti.

D'après une enquête de Mediapart (fondée en partie sur la liste des   à la réunion publique de Villepinte), les grands donateurs (ceux ayant donné entre  et ) sont , ,  (notamment des cadres dirigeants de Vinci et Chanel) et . S'y trouverait notamment Chantal Bolloré, sœur du milliardaire Vincent Bolloré et  d'Éric Zemmour. Parmi les autres personnalités identifiées figurent Sonia et Alexandre Poussin, l'ancien chanteur Pierre Beraud-Sudreau ou encore Xavier Caïtucoli. Si certains sont des soutiens de l'extrême droite de longue date, une part importante est constituée d'anciens fillonnistes.
Le Monde y relève paradoxalement , peut-être du fait du recrutement de Julien Madar, et donc de son réseau.

Identité visuelle
Deux logos sont utilisés ; cependant l'un des deux est plus distinctif par un grand « R » bleu suivi d'un point d'exclamation rouge. Celui-ci est contesté par Jean Lassalle en  pour qui le logo de son propre parti, Résistons, a été plagié ; le , il adresse en conséquence une lettre à Zemmour lui demandant de les changer sous peine d'action judiciaire.

Organisation

Organigramme et encadrement

De 2021 à 2022
La composition de l'équipe dirigeant le parti est la suivante :
 président : Éric Zemmour ;
 président d'honneur : Gilbert Collard ;
 vice-présidents exécutifs : Marion Maréchal, Nicolas Bay et Guillaume Peltier ;
 porte-paroles : Jérôme Rivière, Jean-Frédéric Poisson, Laurence Trochu, Agnès Marion, Sébastien Pilard, Vijay Monany, Denis Cieslik, Stanislas Rigault ;
 responsable des fédérations : Thibaut Monnier (fondateur de l'ISSEP avec Marion Maréchal).

Parmi l'équipe de campagne présidentielle pour 2022 figure Sarah Knafo, qui occupe la fonction de directrice stratégique de la campagne et exerce nombre de postes-clés de l'équipe de campagne (plume, conseillère spéciale, directrice de la communication). Le général Bertrand de La Chesnais est directeur de campagne, tandis que le haut fonctionnaire Jean-Paul Bolufer est chef de cabinet au sein de l'équipe. Éric Zemmour se dote également d'une « équipe numérique », supervisée par Samuel Lafont et active sur Internet, notamment ses réseaux sociaux. Le mouvement de jeunesse du parti est Génération Z, dont le président est Stanislas Rigault, un jeune Vendéen partisan de l'. Parmi les cadres du comité politique de Reconquête figure notamment Jean-Yves Le Gallou, ancien membre du GRECE, théoricien de la préférence nationale et ex-député européen FN avant son adhésion au MNR de Bruno Mégret.

Parmi les conseillers d'Éric Zemmour en matière de politique étrangère, on trouve notamment Caroline Galactéros (dirigeante d'un cabinet de conseil en  et qualifiée par Le Canard Enchaîné de , ancienne invitée récurrente de la chaine d'extrême droite TV Libertés), Loïk Le Floch-Prigent (ancien grand patron d'entreprises pétrolières condamné dans l'Affaire Elf), l'avocat Olivier Pardo (proche du dictateur africain Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, et qui a défendu au cours de sa carrière Éric Zemmour, Bernard Tapie et Ziad Takieddine), le consultant Olivier Ubéda (conseiller en communication et directeur des événements du parti), l'homme d'affaires Jean-Michel Lavoizard (proche de Robert Ménard), ou encore l'historien africaniste et militant royaliste Bernard Lugan, controversé pour sa défense de l'apartheid, du régime de Vichy, et la négation du massacre du 17 octobre 1961.

La sécurité personnelle du candidat est en partie assurée par d'anciens membres du service d'ordre du Front national de Jean-Marie Le Pen, écartés du parti depuis 2015 à la suite d'actes de violence, certains étant par ailleurs membres de gangs néo-nazis comme le White Wolf Klan, qui a fait l'objet d'une dissolution administrative.

Jean Messiha et Antoine Diers, deux des figures les plus médiatiques de Reconquête, quittent le parti après l'élection présidentielle, Jean Messiha indiquant vouloir « reprendre [son] activité médiatique, intellectuelle ». Gilbert Collard, Jérôme Rivière, Benjamin Cauchy et Jacline Mouraud prennent également leurs distances par la suite, mettant en cause le fonctionnement de Reconquête.

À partir de 2022

Les statuts du parti sont modifiés lors de l'université d'été de  par un vote de . Le comité politique est supprimé, la direction du parti est désormais assurée par un bureau exécutif. Celui-ci, piloté par Éric Zemmour, est composé d'un président, de trois vice-présidents élus par le Congrès sur proposition du président et d'un à trois membres nommés par le président. L'organigramme élu à cette occasion est le suivant :
 Président : Éric Zemmour
 Vice-présidents : Marion Maréchal et Nicolas Bay et Guillaume Peltier
 Autres membres du bureau exécutif : Stanislas Rigault et Sarah Knafo

Partis politiques associés
 Via, la voie du peuple, présidé par Jean-Frédéric Poisson
 Mouvement conservateur, présidé par Laurence Trochu
 Centre national des indépendants et paysans, présidé par Bruno North
 Mouvement national républicain, présidé par Bruno Mégret
 Parti de la France, présidé par Thomas Joly

Adhérents
Le , quatre jours après le lancement de Reconquête lors de la réunion publique de Villepinte, le parti revendique . Le tarif standard d'adhésion est fixé à 30 euros.

Reconquête revendique par constat d'huissier un peu plus de  le , ce qui en ferait le deuxième plus gros parti français aux cotisations payantes, après Les Républicains ( au moment du congrès pour désigner le candidat LR à l'élection présidentielle).

Le , le parti annonce atteindre le palier des .

Samuel Lafont, ancien de la campagne de François Fillon et de l'association , a importé au parti une méthode particulière, consistant à lancer des sites et des pétitions en fonction de l'actualité, et pas toujours officiellement raccordées à la campagne, afin de récupérer des coordonnées de sympathisants. Selon Le Monde, . Le parti achète également des listes et bases de données à d'autres prestataires, notamment la liste du lectorat de Valeurs actuelles et de Mieux vivre votre argent, au travers d'une société prestataire, Ad Litteram, dirigée par une figure de l'extrême droite, Tristan Mordrelle.

Mouvement de jeunesse

Génération Z (ou Génération Zemmour) est le mouvement de jeunesse du parti. Il est lancé en février 2021, soit avant l'annonce de la candidature d'Éric Zemmour. Son représentant est Stanislas Rigault.

Ralliements d'élus
Le parti ayant été fondé à la fin de l'année 2021, aucun des élus mentionnés ci-dessous n'a en conséquence été élu sous l'étiquette Reconquête.

Parlementaires

Députés de la
 Myriane Houplain, députée de la  circonscription du Pas-de-Calais (ex-RN)
 Guillaume Peltier, député de la  circonscription de Loir-et-Cher (ex-LR)
 Joachim Son-Forget, député de la  circonscription des Français établis hors de France (ex-LREM jusqu'en 2018) a soutenu Éric Zemmour pendant la campagne de l'élection présidentielle de 2022. Il prend néanmoins ses distances avec le parti en appelant à voter pour Emmanuel Macron au second tour de la presidentielle et en se représentant dans sa circonscription face au candidat investi par Reconquête aux élections législatives de 2022.

À la suite des élections législatives de juin 2022, le parti ne compte plus aucun député.

Sénateurs
 Stéphane Ravier, sénateur des Bouches-du-Rhône et conseiller municipal du  de Marseille (ex-RN)
 Sébastien Meurant, sénateur et conseiller départemental du Val-d'Oise (ex-LR) ; il n'est pas réélu lors des élections sénatoriales de 2023

Députés européens
 Nicolas Bay (ex-RN)
 Gilbert Collard (ex-RN)  (quitte le parti en 2022)
 Maxette Pirbakas (ex-RN) (quitte le parti en juillet 2022)
 Jérôme Rivière (ex-RN)  (quitte le parti en mars 2023)

Élus locaux

 Nicolas Bay, conseiller régional de Normandie (ex-RN)
 Claire-Emmanuelle Gauer, conseillère régionale de Normandie (ex-RN)
 Ève Froger, conseillère régionale de Normandie (ex-RN)
 Alexandra Piel, conseillère régionale de Normandie (ex-RN)
 Stéphane Blanchon, conseiller régional d'Auvergne-Rhône-Alpes (ex-RN)
 Catherine Bolze, conseillère régionale d'Auvergne-Rhône-Alpes (ex-LR)
 Christophe Boudot, conseiller régional d'Auvergne-Rhône-Alpes (ex-RN)
 Laure Chevalier, conseillère régionale de Provence-Alpes-Côte d'Azur et conseillère municipale de Gignac-la-Nerthe (ex-RN)
 Nathalie Chevillard, conseillère régionale de Provence-Alpes-Côte d'Azur et conseillère municipale d'Aix-en-Provence (ex-RN)
 Sandrine D'Angio, conseillère régionale de Provence-Alpes-Côte d'Azur et conseillère municipale de Marseille (ex-RN)
 Cyril Hemardinquer, conseiller régional de Centre Val de Loire et conseiller municipal de Maintenon (ex-RN)
 Vincent Lecaillon, conseiller régional d'Auvergne-Rhône-Alpes et conseiller municipal de Saint-Jorioz (ex-RN)
 Franck Manogil, conseiller régional d'Occitanie (ex-RN)
 Jean-Guillaume Remise, conseiller régional de Provence-Alpes-Côte d'Azur et conseiller municipal de Tarascon (ex-RN)
 Éléonore Revel, conseillère régionale des Pays de la Loire (ex-RN)
 Isabelle Surply, conseillère régionale d'Auvergne-Rhône-Alpes (ex-RN) et conseillère municipale de Saint-Chamond

 Catherine Chambard, conseillère départementale du Jura et adjointe au maire de Saint-Claude
 Cédric Dudieuzere, conseiller départemental des Bouches-du-Rhône et conseiller municipal de Marseille (ex-RN)
 Sandrine D'Angio, conseillère départementale des Bouches-du-Rhône et conseillère municipale de Marseille (ex-RN)
 Gérard Dézempte, conseiller départemental de l'Isère, maire de Charvieu-Chavagneux et président de la communauté de communes LYSED (ex-LR)
 Sébastien Meurant, conseiller départemental du Val-d'Oise (ex-LR)
 Jean-Louis Millet, conseiller départemental du Jura et maire de Saint-Claude
 Vijay Monany, conseiller départemental de la Seine-Saint-Denis (ex-LR)
 Guillaume Peltier, conseiller départemental de Loir-et-Cher (ex-LR)

 Brieuc Frogier, membre du Congrès de la Nouvelle-Calédonie et membre de l'Assemblée de la province Sud (ex-Rass.-LR)
 Christophe Girard, conseiller métropolitain de Lyon et conseiller municipal de Vénissieux (ex-LR)

Résultats électoraux

Élection présidentielle

Élections législatives

Au sein d'une alliance avec Via, le Mouvement conservateur et le Centre national des indépendants et paysans

Après ses échecs électoraux qui l'empêchent d'améliorer ses finances, le parti est l'objet de fortes dissensions en interne et perd des adhérents et des soutiens. Des dizaines de jeunes militants postulent auprès des députés nouvellement élus du Rassemblement national pour devenir leurs collaborateurs.

Polémiques

Twitter
De nombreux hashtags en faveur d'Éric Zemmour deviennent des top tendances sur Twitter au cours de la campagne présidentielle de 2022. Ces tendances sont promues par des personnes ayant plusieurs comptes et ayant des comptes automatiques, écrivant des tweets simultanément ou retweetant des centaines de fois des messages en quelques dizaines de minutes. Ces pratiques d'astroturfing sur plusieurs mois sont contraires aux règles fixées par le réseau social qui interdit l'amplification artificielle d'informations et les actions coordonnées de plusieurs comptes redondants par un même utilisateur. Cette campagne permet notamment au candidat, en dirigeant ses sympathisants vers certaines pétitions, d'avoir leurs coordonnées pour les inviter à adhérer à son parti ou pour des dons.

Wikipédia
Le journaliste Vincent Bresson, infiltré pendant quatre mois dans la campagne d'Éric Zemmour, dévoile la coordination de militants pour promouvoir et favoriser Zemmour sur le projet d'encyclopédie en ligne Wikipédia en opposition avec les règles de l'encyclopédie. Organisé au sein d'une cellule  créée par Samuel Lafont, chef de la stratégie numérique, ils utilisent les messageries Telegram et Discord. La cellule comprend sept membres, dont Gabriel, un des plus gros contributeurs de Wikipédia (sur laquelle il intervient sous le pseudonyme de Cheep), ce qui provoque un scandale dans la communauté. Les pages ciblées sont relatives à Zemmour, sa campagne ou ses thèmes de prédilection et les actions de la cellule comprennent par exemple la tentative de remplacer le positionnement à l'extrême droite de Zemmour par , la suppression de la mention des polémiques sur l'homophobie ou la relativisation du rôle de Pétain et Laval dans la Shoah.

Facebook
En décembre, le parti lance des campagnes de publicité sponsorisées sur Facebook pour augmenter son nombre d'adhérents, mais elles sont rapidement retirées par la plateforme, qui juge le procédé interdit.

Vincent Bresson révèle dans son enquête que l'équipe de compagne spamme des groupes Facebook apolitiques, le directeur de la stratégie numérique du candidat, Samuel Lafont . Bresson a reçu un SMS lui détaillant la stratégie : . Il s'est retrouvé avec une liste de groupes à spammer :  ;  ou encore .

Propos racistes au sein du parti
Le journaliste Vincent Bresson relève, outre les propos racistes de plusieurs militants, le  ceux de deux proches du candidat : la secrétaire personnelle Sophie Clavel et l'ex-préfet Gilbert Payet (mandataire financier de sa campagne) désignaient par le nom de  les employés noirs qui plaçaient les voitures sur le parking VIP d'une réunion publique à Villepinte.

Violence lors d'une réunion publique
Lors de la première réunion publique d'Éric Zemmour organisée à Villepinte en Seine-Saint-Denis le , des militants de SOS Racisme venus protester contre les propos considérés comme racistes du candidat sont agressés physiquement par des personnes qui assistaient à la réunion publique. Ils seraient alors insultés et victimes de jets de chaises et de coups de poing. Le président de l'association Dominique Sopo l'assure :  ainsi que .

Le porte-parole du parti affirme de son côté :  puis .

Une enquête est ouverte sur  selon une déclaration du parquet de Bobigny à l'AFP.

Polémiques internes
Selon une enquête de Mediapart datant de mars 2022, des militants de Reconquête se plaignent de dérives autoritaires et radicales au sein du parti. Plusieurs militants s'étant entretenus avec Mediapart font état de procédures d'exclusion menées sans preuves contre des militants s'étant plaint de la présence d'éléments radicaux au sein du parti. Un militant ayant été exclu du parti suivant des accusations de vol d'affiches, qu'il dément, et de déguisement lors de collages dénonce . Le même mois, Francine et Didier Floch, deux militants ayant par le passé travaillé dans la pornographie, se plaignent d'un  en réaction à la démission du bureau ardéchois de Reconquête suivant le refus du couple de fermer deux blogs évoquant leur carrière pornographique.

Affichage sauvage
Le 20 février 2022, le Conseil départemental de l'Orne dépose plainte en accord avec le préfet du département contre Reconquête pour dégradation de biens publics à la suite d'affichages  pendant la campagne présidentielle 2022.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Liens externes

Parti politique fondé en 2021
Parti politique de la Cinquième République (France)
Parti politique d'extrême droite en France

Reconquête (parti politique)


is the subject of a fairy tale from Japan. This story can be found in the old Japanese illustrated book Otogizōshi. Similar central figures and themes are known elsewhere in the world, as in the tradition of Tom Thumb in English folklore.

Synopsis

The general story is:
A childless old couple prayed to the Sumiyoshi sanjin to be blessed with a child, and so they were able to have one. However, the child born was only one sun (around 3 cm or 1.2 in) in height and never grew taller. Thus, the child was named the "one-sun boy" or "Issun-bōshi".
One day, Issun-bōshi said he wanted to go the capital to become a warrior, so he embarked on his voyage with a bowl as a boat, a chopstick as a paddle, a needle as a sword, and a piece of straw as a scabbard. In the capital, he found a splendid big house and found employment there. When a girl of that family went on a journey to visit a palace, an oni kidnapped the girl. As Issun-bōshi attempted to save the girl, the oni swallowed him up. Issun-bōshi used the needle to stab at the oni in the stomach, making the oni surrender, saying "it hurts, stop." The oni spat Issun-bōshi back out before fleeing to the mountains.
Issun-bōshi picked up the magic hammer (Uchide no kozuchi) dropped by the oni and swung it to enlarge his body to a height of six shaku (about 182 cm or 6 ft) and married the girl. It is said that he was able to use that mallet to conjure food, treasures, and other things, and the family was able to prosper for generations.
However, the version of the story written in the Otogi-zōshi has a few differences:
The old couple was disturbed by how Issun-bōshi never grew larger and thought he was some kind of monster. As a result, Issun-bōshi left their house.
The place where Issun-bōshi lived in the capital was a chancellor's home.
Issun-bōshi fell in love with the chancellor's daughter at first sight and wanted to make her his wife. However, he felt that with such a small body, she would not marry him, so he thought out a plan. He brought some of the rice grains offered to the family altar and put them in the girl's mouth, and then took an empty teabag and pretended to cry. When the chancellor saw this, Issun-bōshi lied and said that the girl stole some rice that he had been storing, and the chancellor believed this and attempted to kill his daughter. Issun-bōshi mediated between them and left the house together with the daughter.
The boat that they rode on went with the wind and landed on an eerie island. There, they encountered an oni, and the oni swallowed Issun-bōshi whole. However, Issun-bōshi took advantage of his small body and went out of the onis body through its eye. This repeated several times until the oni was frustrated and withdrew, leaving the magic hammer behind.
The rumors of Issun-bōshi spread throughout society and he was summoned to the palace. The emperor took a liking to Issun-bōshi, and raised him to the rank of Chūnagon.
A version where Issun-bōshi strategized to marry a rich person's daughter is recorded in the Shinkoku Gudo Zuihitsu of the Edo period. Other documents record similar tales:
As a result of framing the daughter, Issun-bōshi was left in charge of her. Another theory is that by putting a suitor's food into's one's mouth, a person accepts that man's proposal.
The boy who became betrothed used the magic hammer to grow himself into a taller man and married the girl. Some versions may be missing a theme of making a strategy or plan with regards to the girl.
Some versions might only have the part about beating the oni and not about making such strategies or growing larger.
There are also many differences in the tale depending on the region where it is told.

Interpretation
It is unknown when the modern tale came about, but it is generally considered to have existed before the end of the Muromachi period. The theme of a "tiny child" is thought to have originated from  Sukuna-hikona (written variously, including Sukunabikona) (meaning "small earth god": suku is "small", na is "the earth", hiko is "male god", and na is a suffix) of Japanese mythology.

Sukuna-hikona acts as a medium for the Dōjō Hōshi of the Nihon Ryōiki and Sugawara no Michizane of the Tenjin Engi (天神縁起) and is connected to the Kootoko no Sōshi (小男の草子, "Book about the Small Man") from the Middle Ages and the otogi-zōshi of the modern ages.

It has been pointed out that just like how the nation-creator god Sukuna-hikona appeared near water, the main character of the old tale "Chiisa-ko" (small child) is in some way related to the world of water and is related to the existence of a faith in a water god. For an old couple not to have any children is an abnormality within the community and for such abnormal persons give birth in an abnormal way such as by praying to a god and giving birth from the shin to a person in the form of a pond snail, as one would find in the tale Tanishi Chōja, is the normal course for tales about heroes and children of god.

As the Issun Bōshi of the otogi-zōshi became famous, people of various different lands started calling their folktales and legends about little people "Issun Bōshi" as well.

In the Edo period, "Issun Bōshi" was used as a pejorative term against short people, and in kyōka books about yōkai such as the Kyōka Hyakki Yakyō (狂歌百鬼夜狂) and the Kyōka Hyaku Monogatari, Issun Bōshi were written about to be a type of yōkai.

Also, Issun Bōshi's location of residence, the village of Naniwa (國難波) of Tsu Province, is said to be near the area between present-day Nanba (難波) and Mittera (三津寺). Also, in the Otogizōshi, there is the statement "Perhaps my heart longs to leave this shore of Nanba I've grown accustomed to living in and hurry to the capital" (すみなれし難波の浦をたちいでて都へいそぐわが心かな, suminareshi Nanba no ura wo tachiidete miyako he isogu wa ga kokoro ka na), so this "shore of Nanba" that was the point of departure for heading to the capital on a bowl is nowadays said to be the Dōtonbori river canal.

Folkloristics
Just like how Ōkuninushi no Mikoto (or Ōnamuchi, meaning "big earth": Ō means "big", na means "the earth", and muchi is an honorific) helped Sukuna-hikona create the nation, it often happens that a little person and giant would appear as a pair and would each separately have the different aspects for being a hero: power and knowledge.

The giant would be lacking in knowledge and would thus fall and be reduced to being an oni or laughingstock, whereas the little person, on the other hand, would making use of cunning and as a result eventually become a fully formed adult and return home to live happily ever after. A tiny child would, of course, be let off the hook for malicious deeds.

In the Tawara Yakushi, old tale about a cunning lad, a wicked and cunning child who displays not a single bit of a hero's sense of justice appears as the main character of this story, and in it he thoroughly trounces and kills his rich employer using a method similar to Issun Bōshi's but of course in a wicked manner. The child lies and tricks his master one time after another until finally he pushes his master over a levee and kills him as a result and after that forces the master's wife to marry him. Thus the story closes with "and so he became married to the unwilling former master's wife. The end" (iyagaru okami-sama to muriyari fuufu ni natta do sa. dotto harai), a comedic tone full of parody and black humor.

This boy who obtains wealth and a woman by means of lies and slaughter is basically the flip side appearance of the Issun Bōshi who obtained an onis treasure and a woman by means of wisdom and is none other than the descendant of the aforementioned "Chiisa-ko" god.

The cruelty of the boy in the Tawara Yakushi is directed at innocent others. In fact, he would even go so far as to deceive and take advantage of the weak, such as the blind or beggars with eye illnesses, so that they would take the blame and die in his place.

This slaughter of others reveals a dark side to the village where the killing of others can be considered a form of compensation. As the tale humorously makes fun of a wicked usage of wisdom, it makes a show of how wisdom has a destructiveness that can surpass society's sense of order as well as the complexities of the village's society. It is said that wisdom is filled with dangerous power that can turn righteousness and purity meaningless and laugh away at the stability and orderliness of society important for maintaining political power. Inomata Tokiwa, a lecturer at Kyoritsu Women's Junior College, analyzes this saying that it tells of how even though Sukuna-hikona is a god who created the nation as well and the creator god of chemical technology such as drugs (medicine) and alcohol, "wisdom" by itself is not a representation of societal orderliness.

Similar tales
Stories in which "Chiisa-ko" plays a role include the all-national Issun Bōshi, the Suneko Tanpoko, the Akuto Tarō (akuto means "heel"), Mamesuke (meaning "thumb"), Yubi Tarō ("yubi", meaning "finger", refers to the place of birth), Mameichi (referring to the thumb), Gobu Tarō (or Jirō) ("Gobu" is literally "five bu" but also a general term for small things), Sanmontake ("mon" is a counter for coins, so it means "three coins height" or the height of a stack of three coins), Issun Kotarō, Tanishi (meaning "pond snail"), Katamutsuri (meaning "snail"), Kaeru (meaning "frog"), the Koropokkurukamui of the Ainu people, the Kijimuna, the Kenmun, among others, and tales of those born abnormally small such as Momotarō, Uriko-hime to Amanojaku ("Princess Uriko and the Amanojaku"), and Kaguya-hime are also related. There is a lot of variation with it comes to whether or not it includes beating an oni, scheming to marry someone, and the usage of a magical tool. Story that starts with birth from the shin or finger or small animal among other possibilities and develops into making a scheme to get someone to agree to marriage is old, but newer than the Issun Bōshi tale in the otogi-zōshi. It has left is mark popularizing old tales in the Chūgoku and Shikoku regions.

Nursery tales
The Meiji Period children's book Nihon Mukashibanashi (日本昔噺, "Old Tales of Japan") by Iwaya Sazanami first published in 1896 or Meiji 29 has within one of its 24 volumes popularly established the Sazanami-type Issun Bōshi. Over 20 editions of this book were printed in the approximately ten years between then and 1907 or Meiji 40, and they were widely read until the end of the Taishō period. The story currently published in children's book mostly follows this Sazanami-type Issun Bōshi tale. It removes any wickedness that was in the original and turns Issun Bōshi into a more loveable figure.
Among picture books, the book Issun Bōshi written by Ishii Momoko and illustrated by Akino Fuku published in 1965 by Fukuinkan Shoten Fukuinkan Shoten is of particular note.
Hop-o'-My-Thumb as told by Charles Perrault was introduced to Japan under the title Shōsetsu Issun Bōshi (Novelized Issun Bōshi) as it was published in the magazine Shōkokumin in 1896 (Meiji 29).

Songs
In 1905 (Meiji 38), Jinjō Shōgaku Shōka ("The Common Songs for Elementary Schoolers") included one titled "Issun Bōshi" by Iwaya Sazanami, and it continues to be sung by children today.

Other versions
There are many other versions of the story Issun-bōshi, but there are some that seem to take on a completely different story of their own, and have stayed that way since their new retellings. These versions include the story of Mamasuke, the adult version of Issun-boshi, and the modernized version that are seen worldwide today.

Mamesuke
The Mamesuke version of Issun-bōshi is essentially the same, except for a few key defining factors. Rather than being born from his mother's womb, Issun-boshi was born from the swelling of his mother's thumb. He was also called Mamesuke, which means bean boy instead of Issun-bōshi, even though the story is still called Issun-bōshi. He does still set out on his own at some point, but instead of being armed with a sewing needle, bowl, and chopsticks, all he has is a bag of flour. He eventually finds his way to a very wealthy wine merchant who has three daughters. Mamesuke wishes to marry the middle daughter, so he begins to work for the merchant and live there. One night, Mamesuke takes the flour he has and wipes it on the daughter's mouth, then throws the rest into the river. In the morning, he pretends to cry because his flour is gone, so the family investigates as to where it went when they discovered the flour on the middle daughter. She gets upset because she had nothing to do with the flour, but her family turns her over to Mamesuke as payment. He then begins to lead the girl home to his parents, while along the way the girl is so angry that she tries to find ways to kill him, but she could not find one. When Mamesuke returned home, his parents were so delighted with the girl that they set up a hot bath for him. Mamesuke got in and called for his bride to help him wash, but she came in with a broom instead and stirred up the water in an attempt to drown him. Mamesuke's body suddenly burst open, and out stepped a full sized man. The bride and parents were surprised yet extremely happy, so Mamesuke and his bride lived happily with his parents.

The love affair of Issun-boshi
In other media, Issun-boshi makes an appearance as the character Issun, and is depicted as a pervert of sorts. This depiction relates back to the adult version of Issun-boshi, also known as The Love Affair of Issun-bōshi. The beginning of the story is essentially the same until Issun-boshi reaches the capital. When he comes upon the home of a wealthy lord, Issun-bōshi convinces him that he can do anything, so he should let him work for him. The lord tells him to do a dance for him, and he was so amused by Issun-bōshi's dance that he decides to make him a playmate for his daughter. For a while, Issun-bōshi just listens to the daughter talk during the day, then he would tell her stories that she would fall asleep to at night. Issun-bōshi fell in love with her, and eventually she fell in love with him. One day the princess decides to head to a temple to go pray, and brings Issun-bōshi along with her. They are attacked by ogres along the way, and Issun-bōshi saves the princess, who then discovers the lucky mallet and makes Issun-bōshi normal sized. It was thought they would live happily ever after, but the couple would get into horrible fights, especially about how Issun-bōshi could not pleasure the princess like he used to. In his anger, Issun-bōshi used the lucky mallet to shrink the princess down, who in turn snatched the hammer from him and shrank him down. They went back and forth shrinking one another to the point where all that was left was the lucky mallet.

Modernized Issun-boshi
The modernized version of Issun-bōshi is very similar to the original, except there are different happenings that make it more universally acceptable. Rather than setting out on his own, Issun-bōshi's parents send him off to learn about the world on his own. He still travels to the capital and ends up in the home of a wealthy lord, but rather than his daughter disliking him, she immediately fell in love with him, as well as the other residents of the lord's home. Issun-bōshi and the girl still get attacked by ogres and obtain the lucky mallet, which is then used to make him normal sized. He grows into a fine young samurai, but it was never made clear where Issun-bōshi went from there. This abrupt ending is set up so that the audience can make their own guesses about what happened to Issun-bōshi.

In the 8th Season of Yami Shibai, Episode 07, Issub-bōshi is described as a creature which, when offended or provoked, can go inside a human body and as punishment turn it into a grotesque one, with large lumps sprouting randomly. He can also order the affected human to do evil things such as killing a person or in its words "punishing" them. The affected human will not be able to disobey said order and will forever succumb to Issub-bōshi's curse.

Themes
The story of Issun-bōshi follows three common themes that appear in almost every Japanese folk tale. The first theme is that those who are devout and pray often are blessed with a child. Issun-bōshi's parents prayed day after day until a child was born unto them. This theme also appears in the Japanese folk tale "Momotarō". The second theme is that the accomplishments of these children are so extraordinary that they achieve almost every task that the audience wishes them to accomplish. Issun-bōshi gets the love of his life, attains a normal size, and becomes a well known samurai. The third theme is that said child grows up to have a good marriage and carries a special family name. In most versions, Issun-bōshi marries some sort of official's daughter and becomes a very famous samurai.

Religious differences
In each of the different retellings of Issun-bōshi, there are different gods, goddesses, and deities that are mentioned in each, which are due to the differing regional religions at the time. In the modernized version as well as the adult versions of Issun-boshi, the princess he meets goes to pray to the Goddess Kannon. In Japan, Kannon is known as the goddess of child rearing and mercy, but the goddess has Buddhist origins. Buddhism originated in India but it grew across Asia and eventually settled in Japan as a base for Buddhism around the time Issun-bōshi became popular, which could potentially explain its influence in these versions of Issun-bōshi. In the modernized version of Issun-bōshi, his parents go pray to what they call "Sumiyoshi sanjin", which is actually the name of a temple in Osaka, Japan. This temple is used for Shinto religious purposes, so the story of Issun-bōshi actually embodies multiple religions.

In media
 In Capcom's Okami, Issun is the player's partner and guide throughout the game, explaining mechanics and progressing the story. His small size is because he is a "poncle", a woodland sprite that serve as envoys for the gods; the poncles are comparable to the Korpokkur, due to their small height, magical nature, and residence in Hokkaido (known in the game as "Kamui", the region is based on Hokkaido). He is only loosely based on the Issun-bōshi fairy tales - rather than leaving his parents to find employment, Issun flees home to escape his strict grandfather. He carries a sword instead of a needle, but instead of aspiring to become a samurai, he is a wandering artist who wishes to learn the Celestial Brush techniques, magical incantations summoned through brushwork. Various other events in Issun-bōshi stories are, at most, referenced in the game, not outright recreated. Issun's most prominent trait is his perversion towards women and obsession with their bodies, which is a rarely-used trait in Issun-bōshi's stories.

See also
 Gulliver's Travels
 Japanese literature
 Korpokkur
 Tom Thumb
 The Snail Son (Japanese folktale)

References

External links
いっすんぼうし animated depiction with English closed captioning

Buddhist folklore
Oni
Japanese folklore
Japanese fairy tales

Issun-bōshi


Gabon ya da resmî adıyla Gabon Cumhuriyeti (Fransızca: République Gabonaise), Afrika kıtasının orta bölümünde yer alan bir ülkedir. Ülkenin sınır komşularını kuzeyde Kamerun, kuzeybatıda Ekvator Ginesi ile güney ve doğuda ise Kongo Cumhuriyeti oluşturmaktadır. Ülkenin batı bölümünde sınırı ise Gine Körfezi'ni de içine alacak şekilde Atlas Okyanusu oluşturmaktadır. Ekvator çizgisi üzerinde yer alan ülkenin başkenti ise Libreville'dir.

Ülke ismi
Ülkenin ismi Portekizce bir kelime olan gabão (Türkçe: Şapka) kelimesinden gelmektedir. Bu bölgelere ilk defa gelen Portekizli denizciler gördükleri ilk nehir olan Mbe Nehrinin şekli itibarıyla bu bölgeye verdikleri bu isim yıllar içerisinde tüm ülke için kullanılmıştır.

Coğrafya

Konum olarak Afrika kıtasının orta kesiminde batı Atlas Okyanusu kıyılarından doğuya doğru Kongo Havzası'na kadar uzanan bir bölgede yer alan Gabon, toplamda 267.667 km²'lik bir yüz ölçümüne sahiptir. Ülkenin toplamda sahip olduğu 2.251 km'lik kara sınırından 298 km'si Kamerun, 350 km'si Ekvator Ginesi ve 1.903 km'si ise Kongo Cumhuriyeti ile oluşurken, ülkenin ayrıca Atlas Okyanusu'na da 885 km'lik sahil şeridi bulunmaktadır. Batı bölgelerindeki sahil kısımlarında alçak vadilere sahip olan ülke iç kesimlere doğru ilerledikçe 200 km'nin sonunda kademeli olarak yükselerek doğu kesimlerinde yüksek rakımlara ulaşmaktadır.

Ülkenin en büyük nehri konumunda olan Ogowe toplamda 1.200 km'lik bir uzunluğa sahiptir. Kongo Cumhuriyeti'nde kaynağından çıkan ve Gabon'a doğru akan nehir ülkenin batısında Gine Körfezi'nde Atlas Okyanusu ile birleştiği noktada delta oluşturmaktadır. Günümüzde Gabon'un en yüksek noktası hakkında kaynaklar arasında 500 m'ye kadar farklılıklar içeren değişik veriler mevcuttur. Genel olarak 1.575 m yüksekliğe sahip olan Iboundji Dağı ülkenin en yüksek noktası olarak kabul görmektedir. Ülkenin kuzeydoğu ve güney bölgelerinde yer alan önemli yükseltiler ise deniz seviyesinden 1.000 m yüksekliktedir.

Gabon'un farklı bölgelerinde günümüzden yaklaşık olarak iki milyar yıl öncesi olan Proterozoik Devir dönemlerine kadar uzanan eski dönemlere ait kayalar bulunmaktadır. Bu kayalarda yine çok eski dönemlere ait fosiller ve içerisinde en meşhuru oklo olan doğal nükleer reaktörler bulunmuştur.

İklim

Ülke genelinde nemli tropikal iklim şartları hakimdir. Ocak ayı en sıcak ay olurken, Libreville'de bu dönemde ortalama 31 °C sıcaklık değerleri ölçülürken, en düşük sıcaklıklar ise ortalama 23 °C düzeyindedir. Temmuz ayında ortalama sıcaklık değerleri en yüksek 28 °C, en düşük 20 °C değerlerindedir. Haziran-Eylül dönemlerinde ülke en kurak ve yağışsız dönemlerini yaşamakta olup, bu dönemde nem değerleri yüksek oranlarda seyretmektedir. Gabon genelinde yağışların en yoğun yaşandığı dönem Aralık ve Ocak aylarında gerçekleşmektedir. Ülke genelinde yıllık yağış ortalaması 2.540 mm seviyesinde olup, bu oran özellikle kıyıya yakın kuzey kesimlerde 3.810 mm'ye kadar çıkabilmektedir.

Doğal kaynaklar
Gabon'da doğal yeraltı zenginlikler açısından petrolün yanı sıra doğalgaz, elmas, niyobyum, manganez, uranyum, altın, kereste ve demir bulunurken, hidrolik enerji üretiminde de önemli bir konumdadır.

Nüfus
Gabon, Afrika kıtasında nüfus yoğunluğunun çok az olduğu ülkelerden biri konumundadır. Ülke nüfusunun neredeyse yarısı ülkenin üç büyük şehrinde yaşamakta olup, diğer yarısı da geri kalan bölgelerde ikamet etmektedir. Ülkenin özellikle iç kesimleri ile kuzey bölgeleri neredeyse insansız bölge konumundadır.

Gabon genç bir nüfusa sahip olup, 2018 tahmini verilerine göre %59,53'ü 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,91'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %37.45 (erkek 405,676/kadın 387,900)
15-24 yaş: %22.08 (erkek 245,490/kadın 222,343)
25-54 yaş: %31.6 (erkek 355,348/kadın 314,344)
55-64 yaş: %4.96 (erkek 54,679/kadın 50,356)
65 yaş ve üzeri: %3.91 (erkek 40,721/kadın 42,179)

Şehirde yaşayanların oranı 2019 verilerine göre %89,7 olan ülkede, nüfusun geri kalan %10,3 düzeyindeki düşük bir kesimi ülkenin geri kalan büyük bölümünde yaşamaktadır. Ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2018 tahmini verilerine göre %2,73 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Gabon'da günümüzde 40 farklı etnik grup yaşamaktadır. Bu etnik gruplar içerisinde çoğunluğu Bantu etnik grupları oluşturmakta olup, Bantu grupları içerisinde de en büyüğü ve siyasi açıdan en etkili grubu ise Mpongwe-Fang grubudur. Ülke nüfusunun üçte birini oluşturan grupta üyelerin %31'i Mpongwe, %7'si ise Fang olarak kendisini ifade etmektedir. Bu grubun haricinde ülkede bulunan diğer etnik gruplar ise Mbete (%15,5), Bapunu (%15), Tsabatis (%14), Batazis (%9,5), Bateke (%4) ve %1,5 ile ülkenin ve bölgenin en eski toplulukları olarak Pigmelerdir. Bu grupların haricinde ülkede çoğunluğunu Fransızların (~60.000) oluşturduğu ve büyük şehirlerde yaşayan Avrupalılar yaşamaktadır.

Dil
Ülkenin resmi dili Fransızcadır. Bunun dışında Gabon genelinde Bantu dillerinin hakimiyeti gözlenebilmektedir. Ülkede 42 farklı dil konuşulmakta olup, bu diller son yıllarda birçok Gabonlu'nun Fransızcayı tercih etmesi ile tehdit altında bulunmaktadır. Gabon eğitim sisteminde sadece Fransızca ile eğitim verilmekte olup, diğer diller kullanımı yasaklanmıştır. Gabon nüfusunun %32'lik bir kesimi ise Fang dilini anadil olarak kullanmaktadır. Bu dilin haricinde Punu, Mbere, Teke ve Njebi dilleri de yerel olarak yoğun olarak kullanılan diller arasındadır.

Din
Ülke genelinde nüfusun %65'i Hristiyan dinine mensuptur. Burada katolik mezhebine göre inancını yaşayanların oranı %60 olarak ifade edilirken, Protestan mezhebine inananların oranı %5 düzeyindedir. İslamiyet dinine inananlar Gabon'da azınlıkta bulunmakta olup, çoğunluğunu yabancı nüfusun oluşturduğu sadece %5'i İslam inancına sahiptir. Bu azınlıktan Ali Bongo Ondimba Devlet Başkanlığı görevinde bulunmuştur. 26 Ağustos 2023 tarihinde yapılan genel seçimleri %64.27 oranında oy alarak yeniden devlet başkanı seçilen Ali Bongo Ondimba, 30 Ağustos 2023'te askeri darbe sonucu devrildi. Gabon'da nüfusun geri kalan kısmı da başta Bwiti olmak üzere Afrika yerel dinlerine inanmaktadır. Ayrıca hem Hristiyan dininin hem de yerel dinlerin gereksinimlerini bir arada yapan nüfus da bulunmaktadır.

Sosyal durum

Sağlık
Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı genel Afrika ortalamasına göre yüksek düzeyde olup 2012 tahmini verilerine göre nüfusun %92,2'si temiz kaynaklardan su temin edebilmektedir. Tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanma oranının düşük olduğu ülkede, nüfusun %41,4'ü bu yönde bir hizmet alabilirken %58,6'sı ilkel şartlarda sağlık hizmeti alabilmektedir. Ülke içerisinde ishal, hepatit, tifo, sıtma, humma ve kuduz çok sık görülen hastalıklar arasındadır. AIDS, Afrika kıtasının genelinin aksine düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2013 tahmini verilerine göre %3,9 düzeyindedir.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde okuma yazma bilenlerin oranı 2015 verilerine göre %83,2 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %85,3 iken, kadınlarda %81 seviyesindedir. Gabon genelinde yasal olarak on yıl okuma gitme zorunluluğu bulunmaktadır. Ülkede bulunan okulların neredeyse yarısı mezhepsel ya da özel denetime tabi okullar konumundadır.

Gabon'da üç adet üniversite bulunmaktadır. Université Omar Bongo hukuki, ekonomik ve beşeri bilimler alanında, Université des Sciences de la Santé tıp ve tıbbi konular alanında ve Université des Sciences et Techniques de Masuku de doğa bilimleri ve teknik konularda eğitim vermektedir.

Tarih

Erken tarih
Gabon sınırları içerisinde gerçekleştirilen arkeolojik kazı çalışmalarında MÖ 5. yüzyıla uzanan kalıntılar ve eserler bulunmuştur. Bu bölgede gerçekleştirilen kazı çalışmalarında demirin MÖ 4. - 1. yüzyıl arasında işlendiği Radyokarbon tarihleme yöntemi ile ortaya çıkarılmıştır.

Bölgede yer alan diğer ülkelerde de olduğu gibi Gabon'un ilk yerleşimcilerinin pigmeler olduğu tahmin edilmektedir. Avcı ve toplayıcı olarak yaşamlarını sürdüren pigmeler yaklaşık 1000 yıl önce bölgeye gelen Bantu toplulukları tarafından yerlerinden edilerek bölgeden sürülmüşlerdir. O dönem bölgeye yerleşen Bantu topluluklarının bugünkü Mpongwe etnik grubunun ataları olduğu düşünülmektedir. Bunların haricinde 19. yüzyıl sonlarında Fang etnik grubuna mensup kişiler kuzey bölgelerden gelerek günümüzdeki Gabon sınırları içerisine yerleşmişlerdir.

Erken tarih dönemlerinde de ülkenin büyük bir kısmı sık yağmur ormanları ile kaplı olması nedeniyle bölgede büyük devlet kurulamamış, sadece Loanga Krallığı'nın en uç kuzey kesimleri günümüzdeki Gabon toprakları içerisinde devlet yapısı olarak yer almıştır.

Avrupalılar ile ilk temas (1472-1839)
Bölgeyi ilk keşfeden Avrupalı olan Portekizli denizci Lopo Gonçalves 1472 yılında Gabon kıyılarına gelmiştir. Lopo Gonçalves, Portekiz kralı V. Alfons'dan 600 km'lik sahil şeridinde keşif yapabilme yetkisi alan iş insanı Fernão Gomes adına Afrika kıyılarında masrafları kendisi tarafından karşılanmak üzere keşfe çıkmış ve bunun sonucunda da 1472 yılında karaya ayak basmıştır.

Gabon sahilleri ilerleyen yıllarda Portekiz denizcilerin haricinde Hollanda, İngiltere ve Fransa'dan gelen tüccarların da uğradığı bir bölge haline gelmiştir. Avrupalı tüccarlar bu bölgelerde köle, abanoz ve fildişi ticareti yapmışlar, köleleri de sahilde yaşayan ve kendilerinin de iç kesimlerden köle olarak aldığı kişilerden almışlardır. Günümüzde Gabon'un merkezinde kalan, Ogowe Nehrinin kuzey bölgelerinde o dönem için Portekizli tüccarlara diğer Avrupalı tüccarlara nazaran belli ticari öncelikler verilmiş ancak bu işlem bölgede sömürge düzenine dayalı bir baskı oluşturmamıştır. Bu haklardan 1777 ve 1778 yıllarında imzalanan Ildefonso ve Pardo anlaşmaları ile Portekiz sahip olduğu tüm haklardan İspanya lehine çekilmiş olmasına rağmen İspanya 1850 yılına kadar bölgede aktif bir rol oynamamıştır.

Fransa sömürge dönemi başlangıcı (1839-1914)

Gabon kıyılarında daimi olarak yerleşen ilk Avrupalı güç Fransa olmuştur. 9 Şubat 1839 tarihinde Fransız amiral Louis Edouard Bouet-Willaumez ile Mpongwe liderlerinden Denis Rapontchombo ile anlaşmalar imzalamış, bu anlaşmayı kıyı şeridinde bulunan diğer topluluk liderleri de imzalayarak Prapontchombo'yu takip etmişlerdir. Fransa imzalanan bu anlaşmalar kapsamında bölgede koruyucu güç konumuna gelmiş ve elde ettiği haklar neticesinde de bölgede sistematik bir şekilde güçlenmiştir. Fransa 1843 yılında Komo Nehrinin denize döküldüğü noktada Fort Aumale adı ile kurulan ilk deniz üssünü kurmuş, 1849 yılında da ilerleyen yıllarda Gabon'un başkenti olacak olan bölgede serbest bırakılan köleler için yerleşim yeri oluşturulmuş, bu yerleşim yerine de Sierra Leone'de bulunan Freetown şehrinden esinlenerek Libreville ismi verilmiştir.

Fransa, oluşturduğu sömürge düzenini ilk yıllarda pek önemsememek ile birlikte 1886 yılında idaresi altında bulunan Ekvator Afrikası bölgesini daha küçük bir alana sahip olan İngiliz idaresindeki Gambiya ile değiştirme düşüncesini taşımaktaydı. 1886 ile 1887 yılları arasında ülkenin iç kesimlerini ilk defa keşfe çıkan Fransa, Franceville'de bir istasyon kurarak kendisi açısından Gabon'un keşfini tamamlamış ve idaresi altına alınmış olarak kabul etmiştir. 1886 yılında açıklanan kararname ile Gabon'un resmen Fransa sömürgesi olduğu ilan edilmiştir. 1900 yılında Paris Antlaşması ile de komşu sömürge bölgelerinin sınırları cetvel ile çizilerek Gabon'un İspanya idaresindeki İspanyol Ginesi ile Almanya idaresindeki Kamerun arasındaki sınırlar belirlenmiştir.

1903 yılına kadar Libreville, Gabon haricinde günümüzde Kongo Cumhuriyeti'ni de içerisinde barındıran Fransız Kongosunun başkenti konumundaydı. 1903 yılında yapılan açıklama ile bölgenin başkenti Brazzaville olarak değiştirilmiş, Gabon ise 1910 yılından itibaren Fransız Ekvatoral Afrikası'nın bir parçası haline getirilmiştir.

Sömürge dönemi ve bağımsızlık talepleri (1914-1960)
Fransa adına bölgenin önem derecesi elde edilen kauçuk ile doğru orantılı bir konumdaydı. Lastik üretimi ile savaş endüstrisi için önemli bir konumda olan kauçuk, bölgede yaşayan topluluklara toplatılıyordu. Kauçuk toplama esasına göre alınan vergiler ile ilerleme kaydedilemediği durumlarda Fransızlar şiddete başvuruyorlardı. I. Dünya Savaşı'nın devam ettiği dönemde Gabon'da şiddet daha da arttırılmış, zorunlu çalışma koşulları ağırlaştırılmış ve daha fazla kauçuk toplama adına daha da fazla baskı uygulanmıştır. Bu döneme kadar toplumda açlık bir problem olmamasına rağmen, izlenen şiddet politikaları ile birlikte insanları çalışmaya zorlamalar neticesinde açlık bir sorun haline gelmiş ve açlık nedeniyle binlerce insan ölmüştür. 1920'li yıllara kadar sömürge düzenine karşı gösteriler yapılan Gabon'da küçük gruplar tarafından yapılan gösterilerin bölgesel olarak kalması ve ülke genelinde bir etkisi olmaması nedeniyle Fransız sömürge güçleri tarafından kısa sürede bastırılmıştır.

I. Dünya Savaşı'nın sona ermesi ile birlikte kauçuk talebinde azalma ve kauçuğa alternatif olarak tahtanın ön plana çıkması ile kauçuk üretiminde azalma yaşanmıştır. Gabon, elde edilen kauçuk gelirleri ile Fransız Ekvatoral Afrikası içerisinde zengin sömürge olarak adlandırılmaktaydı. Yüksek refah seviyesinin yanı sıra misyonerlik faaliyetlerin uzun yıllar önce başlamasının bir etkisi olarak 1920'li yıllardan itibaren Gabon'da Avrupalılaşmış ve bilinçlenmiş orta bir tabakanın oluşmasına neden olmuştur. Bu tabakanın yayın organı L´Echo gabonais dergisiydi. Aynı zamanda farklı etnik grupları temsilen oluşturulan kulüpler Mpongwe ya da Fang etnik grubu üyelerini bir araya getirmekteydi.

II. Dünya Savaşı sırasında Gabon ilk önce Vichy Fransası yanında yer almış ancak daha sonra Britanya filosunun baskıları sonucu Fransız Ekvatoral Afrikası'na bağlı son sömürge bölgesi olarak Kasım 1940'ta Charles de Gaulle önderliğindeki Forces françaises libres saflarına geçmişlerdir. 1944 yılında De Gaulle önderliğinde Fransız Kongosu'nun başkenti Brazzaville'de gerçekleştirilen Brazzaville Konferansı'nda anavatan Fransa ile bölge sömürge ülkeleri arasında ilişkilerin yeninden düzenlenmesi kararlaştırılmış, bunun neticesinde Gabon, Fransa'ya bağlı deniz aşırı bölge olarak adlandırılmış ve kölelik yasaklanmıştır. Gabon bu tarihten itibaren Fransa meclisine temsilci gönderme hakkını da elde etmiştir.

1940 ile 1950'li yıllarda ilerleyen yıllarda Gabon'un siyasi hayatında ön planda olacak isimlerin öne çıktığı yıllar olmuştur. 1947 yılında Jean-Hilaire Aubame tarafından kurulan Union Démocratique et Sociale du Gabon / UDSG (Türkçe:Gabon Demokratik ve Sosyal Birlik) ile Gabon'un bağımsızlık sonrası ilk devlet başkanı olacak olan Léon M'ba 'nın tüm Afrika'da var olan Rassemblement Démocratique Africain (Türkçe:Afrika Demokratik Topluluğu) hareketinin Gabon şubesi olarak kurduğu Mouvement Mixte Gabonais / MMG (Türkçe:Karışık Gabonlular Hareketi) Gabon siyasetinde önemli bir yer elde etmişlerdir. 1952 yılında sömürge devletinde memur olarak çalışan Paul Gondjout tarafından kurulan Bloc Démocratique Gabonais / BDG (Türkçe: Gabon Demokratik Bloğu) daha sonraki dönemlerde Aubame önderliğindeki UDSG ile birlikte hareket etmiş, 1950'li yıllarda Gabon anayasasını oluşturmak adına birlikte adım atmışlardır. Bu birliktelik Gabon'un bağımsızlığından ziyada De Gaulle'ün Fransa'sı içerisinde özerk bir bölge olarak kalmasından yana bir tutum sergilemişlerdir.

1958 yılında Fransız Ekvatoral Afrikası'nın ortadan kalkması sonucunda Gabon 1959 yılında özerk cumhuriyet olarak Fransa'ya bağlı bir bölge olarak varlığını devam ettirmiş, bu süreçte M'ba başbakan, Gondjout ise meclis başkanı olarak görev yapmıştır. M'ba bu dönemde Gabon'u erken bir bağımsızlık kararına karşı uyarmış, ülkenin içerisinde bulunduğu ekonomik şartları göz önünde bulundurduğunda bu yönde erken bir kararın Gabon'u yeni sömürgecilik modeline sürükleyeceğini ifade etmiştir. Tüm bunlara rağmen bağımsızlık faaliyetleri sürdürülmüş ve Gabon 17 Ağustos 1960 tarihinde Fransa'dan ayrılarak bağımsızlığını ilan etmiştir.

Bağımsızlık

M'ba döneminde Gabon (1960-1967)
Gabon'un bağımsızlığını elde etmesi sonucu gerçekleştirilen ilk bağımsız seçimlerde ülkede bulunan iki büyük partiden hiçbiri yeterli çoğunluğu elde edememiştir. Bunun üzerine başbakan M'ba tüm partileri birlikte çalışmaya davet etmiş ve bu çağrıya partiler olumlu yaklaşmışlardır. Bu süreçte M'ba tarafından ortaya konan anayasada Gabon'un De Gaulle'ün Fransa'sındaki gibi başkanlık sistemi ile yönetilen bir yapıya büründürülmesini içeren maddeleri barındırması, meclisin muhalif bir tutum sergilemesine neden olmuştur. Bu yaşananlar neticesinde olağanüstü hâl ilan eden M'ba, parlamentoyu feshederek, parti içerisinde en büyük rakibi olarak yer alan ve mecliste ortaya çıkan muhalif durumun öncülerinden olan Gondjout'u tutuklatarak iki yıl cezaevine göndermiştir. Başkanlık sistemi ile ilgili düşüncelerini kabul eden UDSG lideri Aubaume ile 1961 yılında yeni seçimlerin yapılması konusunda anlaşmaya varan M'ba, yeni kurulan hükûmette de Aubaume'yi dış işleri bakanı olarak görevlendirmiştir.

M'ba 1964 yılının başlarında iktidarını sağlamlaştırmak için demokratik yollardan ilerlemiş, BDG ile UDSG partilerinin zorunlu olarak birleşmesini istemiştir. Bu şekilde tek parti düzenini sağlamayı amaçlayan M'ba, iktidarını sağlamlaştırmayı hedeflemiştir. 1964 yılının 17 Şubat'ı 18 Şubat'a bağlayan gecesi 400 kişilik bir isyancı ordu mensubu darbe gerçekleştirerek M'ba'yı görevden uzaklaştırmış, birçok siyasiyi tutuklamıştır. Darbeci ordu mensupları içerisinde Aubame ve Gondjout'un bulunduğu sivil bir hükûmeti görev başına getirmişlerdir. Ülkede yaşanan darbeden sadece bir gün sonra başbakan yardımcısını çağrısı üzerine Senegal'de konuşlanan Fransız askerleri paraşütler ile Libreville'ye inerek M'ba'ya görevini yeniden iade etmişlerdir. Bu yaşananlardan sonra 150 M'ba karşıtı muhalif tutuklanarak cezaevine gönderilmiş, Aubame ise 20 yıl cezaya çarptırılmıştır. Fransa hükûmeti darbe ile uzaklaştırılan M'ba'ya bu yardımı 17 Ağustos 1960 tarihinde bağımsızlık esnasında Gabon ile varılan koruma anlaşmasına istinaden gerçekleştirdiğini beyan etmiştir. Fransa sağlamış olduğu desteği imzalanan anlaşmaya bağlamış olsa da, Gabon'un bağımsız bir ülke olarak Fransa'ya ne kadar bağımlı olduğunu da ortaya çıkaran bir gelişme olarak değerlendirilmiştir.

M'ba daha sonra gerçekleştirilen seçimleri de kazanarak iktidarını devam ettirmiş, bu seçimlerde muhalefet partileri her ne kadar meclisin üçte birine sahip olmuş olsa da, seçimlerden kısa bir süre birçok muhalif milletvekilinin iktidar sıralarına geçmesi ile mecliste herhangi bir önem arz edememiştir.

1966 yılında M'ba tarafından kabul edilen yasa ile devlet başkanının hayatını kaybetmesi durumunda yerine otomatik olarak vekilinin getirileceği onaylanmıştır. M'ba'nın bu yasanın kabulünden bir yıl sonra 1967 yılında hayatını kaybetmesi ile yerine yasa gereği vekili Omar Bongo getirilmiştir.

Albert (Omar) Bonga döneminde Gabon (1967-2009)

Albert Bonga iktidarı elde ettikten sonra iktidarının kalıcı ve sağlam olabilmesi adına parti üst yönetiminde değişikliğe gitmiş, cezaevlerinde bulunan muhalifleri serbest bırakmış ve yine sürgünde bulunan muhalifler ile de iletişime geçmiştir. 1968 yılı başlarında ülkede bulunan bütün siyasi partileri sömürge düzeninden kalan bir miras olarak nitelendirdiği ve etnik ayrımı körüklediğini iddia ederek kapatmış, Parti Démocratique Gabonais (Türkçe: Gabon Demokratik Partisi) ile yeni bir parti kurarak Gabon'da tek parti dönemine geçmiştir. Bonga partinin kurulmasından sonra tüm Gabolular'ı önceki dönemlerde yaşanan tüm düşmanlıkları unutarak yeni parti etrafında birleşerek partiye katılmaya davet etmiştir. 1972 yılından itibaren Bonga kişilik kültü olarak ön plana çıkmaya başlamış, kendisini büyük ata olarak adlandırmış, kendine has ideolojisini yenileme olarak adlandırmıştır. Bu ideoloji Bonga'ya göre ne sağcı ne de solcu bir ideolojiydi, kendisine göre kapitalizm ve sosyalizmin etkisinde olmayan Gabon'a özgü bir ideolojiydi. Bongo ilerleyen yıllarda gerçekleştirilen 3 farklı seçimi de %99'un üzerinde oylarlar kazanarak iktidarını devam ettirmiştir.

Bonga'nın 1973 yılında Libya lideri Muammer Kaddafi ile karşılaşması sonucunda islam dinine geçerek adını Omar Bonga olarak değiştirmiş, hac vazifesini yerine getirdikten sonra da El Hadji Omar Bonga ismini almıştır. 2003 yılında bir kez daha isim değişikliğine giden Bonga, bu yıldan itibaren Omar Bonga Ondimba ismini almıştır.

1990'lı yıllarda ülkede yaşanan ekonomik sıkıntılar nedeniyle gerçekleştirilen gösteriler ve şiddet olayları neticesinde maaşların arttırılması yönünde karar almak durumunda kalmış, Mart/Nisan 1990 dönemi için Gabon'un geleceğini belirlemek adına ulusal meclisin kurulmasının sözünü vermek zorunda kalmıştır. PDG ile birlikte 150 farklı siyasi organizasyon üç hafta süren bu ulusal konferansa katılmış, iktidarda yer alan PDG ile ona bağlı ortaklar bir tarafta, kendilerini Partidos de oposição Frente Unida e associações (Türkçe: Birleşik Muhalif Partileri ve Dernekleri Cephesi) olarak adlandıran Mouvement de Redressement National ile Parti gabonais du progrès partileri de diğer tarafta yer alarak ulusal konferansın iki cephesini oluşturmuşlardır.

Konferans neticesinde siyasi reformların uygulanmış, bu reformlar doğrultusunda ulusal senato oluşturulmuş, devlet gelirlerinin dağılımın adil olarak yapılarak yerele yayılması sağlanmış, toplanma yasağının kaldırılması ile basın özgürlüğü kabul edilmiş, yurt dışı çıkışlarında alınan vize kaldırılmıştır. Bu atılan adımların çok partili siyasi sisteme geçişte süreci kontrol altında tutabilmek adına, Bonga PDG genel başkanlığı görevini bırakarak geçiş hükûmetini kurabilmek adına Casimir Oyé-Mba'yi görevlendirmiştir.

Oyé-Mba önderliğinde kurulan yeni hükûmet kendisini Rassemblement social-democrate gabonais / RSDG (Türkçe:Gabon Sosyal Demokrat Grubu) olarak adlandırmış ve kabineye eski muhalif partilerinde yer alan kişileri de almıştır. RSDG göreve geldikten sonra içerisinde vatandaş haklarını ve bağımsız bir yargı sistemi ile başkana güçlü bir yürütme yetkisi ön gören geçici bir anayasa hazırlamıştır. Söz konusu geçici anayasa ulusal meclis ile birlikte anayasa komitesi tarafından kabul edilerek Mart 1991 yasallaşarak yürürlüğe girmiştir. Bu yeni yasaya göre daha önce başkanın ölümünde başkan vekilinin yerine atanması gerektiği yasası da değiştirilerek olası bir devlet başkanını ölümünde yeni seçimler yapılana kadar görevin başbakan, meclis başkanı ve savunma bakanı arasında bölüştürülmesi ön görülmüştür.

Tüm bu demokratikleşme adımlarına rağmen 1990 yılında iki darbe girişimi gerçekleştirilmiş ve bunlar önlenebilmiştir. Bu süreçte muhalif bir siyasinin sebebi açıklanamayan bir nedenden dolayı ölmesi neticesinde ülkede hükûmete karşı gösterile düzenlenmiş, yabancılara karşı saldırılar gerçekleştirilmiştir. Yaşanan bu olaylar neticesinde Fransa birlikleri olaylara bir kez daha müdahale ederek ülke genelinde sükuneti sağlamışlardır. Gabon'da 30 yıl aradan sonra Eylül 1990'da çok partili gerçekleştirilen seçimlerde PDG az bir farkla birinci gelmiştir.

Bongo, Aralık 1993 tarihinde gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde oyların %51'ini alarak bu göreve yeniden seçilmiştir. Muhalefet sonuçları tanımadığını açıklamış, yaşanan olaylar neticesinde hem hükûmet hem de muhalefet bir araya gelerek Kasım 1994 Paris anlaşmaları kapsamında mutabık kaldıkları olayları duyurmuşlardır. Buna göre belli yetkiler hükûmete verilirken, muhalefetten de belli kişilerin hükûmet içerisinde yer alması kararlaştırılmıştır. Her ne kadar bu anlaşmalar imzalanmış olsa da Bongo bunun gerçek anlamda uygulanması konusunda bir işlem gerçekleştirmemiştir.

1998 ve 2005 yıllarında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerini de bölünmüş muhalefete karşı sorunsuz bir şekilde kazanan Bongo, 8 Haziran 2009 tarihinde İspanya'da bir klinikte kalp krizi geçirerek ölmüştür. Bongo'nun hayatını kaybetmesi ile geçici devlet başkanlığı görevini meclis başkanı Rose Francine Rogombé üstlenmiş, 30 Ağustos 2009 tarihinde de aralarında savunma bakanı ve aynı zamanda hayatını kaybeden Bongo'nun oğlu olan Ali Bongo Ondimba, eski iç işleri bakanı André Mba Obame ve uzun süreli muhalefet lideri Pierre Mamboundou'nun da bulunduğu 17 adaylı devlet başkanlığı seçimleri gerçekleştirilmiştir.

3 Eylül 2009 tarihinde açıklanan sonuçlara göre beklendiği üzere Ali Bongo Ondimba seçimleri kazanarak Gabon'un yeni devlet başkanı olmuştur. Seçim sonuçlarının açıklanması sonrası muhalif gruplar Fransa'nın Bongo'yu desteklediğini iddia ederek, Fransa Konsolosluğu'nu ateşe vermişlerdir.

26 Ağustos 2023 tarihinde yeniden devlet başkanı seçilen Ali Bango Ondimba, 30 Ağustos 2023 tarihinde Gabon Silahlı Kuvvetlerine bağlı bir grup kıdemli askerin düzenlediği darbe sonucu devrildi ve ev hapsine mahkum edildi.

Siyaset

Gabon Cumhuriyeti anayasa ile yönetilen bir cumhuriyettir. Günümüzde yürürlükte olan anayasa 28 Mart 1991 tarihinde kabul edilerek yürürlüğe konmuştur. Ülke çok partili bir siyasi sisteme sahip olup başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Ülkenin devlet başkanı yedi yıllık bir süre için seçilmektedir. 2003 yılında yapılan yasa değişikliği ile devlet başkanlığı makamına sınırsız sayıda aday olunabilmektedir. Hükûmetin başında yer alan başbakan, devlet başkanı tarafından atanmaktadır.

Gabon parlamentosu iki kanattan oluşmakta olup bunlar ulusal meclis ve senato konumundadır. Ulusal mecliste bulunan 120 sandalyenin üyeleri beş yıllık süre için seçilirken, 91 üyesi bulunan senatonun üyeleri altı yıllık süre için seçilmektedir.

Dış siyaset
Gabon birçok uluslararası organizasyonlarda üye olarak bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, Uluslararası Para Fonu ve Uluslararası Kakao Örgütü ülkenin üyeliğinin bulunduğu organizasyonlardan birkaç tanesidir. Gabon, Haziran 2022'de İngiliz Milletler Topluluğu'na üye olmuştur.

Ülke, 2010-2011 döneminde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde geçici üye olarak bulunmuştur.

İdari yapılanma

Gabon toplamda dokuz ile bölünmüş durumdadır. Bu iller ise kendi içerisinde ayrıca 37 adet ilçeye ayrılmış konumdadır.

Şehir
Ülke içerisinde kalabalığın en yoğun olduğu şehir başkent Libreville'dir. 2005 verilerine göre ülkenin en büyük beş şehri şu şekildedir:

Ekonomi

Ülke sahip olduğu yer altı zenginliklerinin yanı sıra uyguladığı liberal ekonomi politikaları sayesinde dünyanın gelişen ekonomilerinden birini oluşturmaktadır. Gabon 2013 verilerine göre sahip olduğu $12.302 kişi başına gelir ile Sahra Altı Afrika'sının en zengin ülkelerinde biri konumundadır. Tüm bu verilere rağmen ülke nüfusunun %80'i yoksulluk sınırının altında yaşamını sürdürmektedir. Nüfusun üçte biri ise açlık sınırının altında yaşamaktadır.

Gabon, Afrika kıtasının yer altı madenleri açısından en zengin ülkelerinden biri konumundadır. Gabon kıyılarında var olan petrol rezervleri ülkeyi en önemli petrol ve petrol ürünleri ihraç eden ülkelerden biri yapmaktadır. İhracat gelirlerinin %82'si bu alandan elde edilmektedir. Ülkenin iç kesimlerinde mangan, uranyum, demir cevheri ve altın çıkartılmaktadır. Özellikle mangan ülkenin petrol ve keresteden sonra en çok ihraç ettiği üçüncü ürün konumundadır.

Ülke Afrika'nın tropikal ormanlardan elde edilen kerestelerin ihraç edilmesi noktasında önemli bir noktada bulunmaktadır. Ülke topraklarının üçte ikisinin tropikal yağmur ormanları ile kaplı olması bu alanda gerçekleştirilen büyük ihracatın başlıca nedeni olarak görülmektedir.

Gabon'da gerçekleştirilen tarımsal faaliyetlerin büyük çoğunluğu kişisel tüketimi karşılamak için gerçekleştirilen faaliyetleri kapsamaktadır. Bu şekilde elde edilen ürünler çoğunlukla ihtiyacı karşılayamamaktadır. Kahve, kakao, kauçuk, palmiye ağacı yağı ve şeker ülke genelinde ihracatı yapılabilmesi için ekimi gerçekleştirilen önemli ürünler arasında olup, elde edilen şekerin büyük bir oranı iç pazarda satışa sunulmaktadır.

İhracat
Ülke ekonomisinin en önemli ihracat ürünlerini ham petrol, kereste, mangan ve uranyum oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ihracat yaptığı ilk sekiz ülke şu şekildedir:

 Japonya %21.7
 ABD %10.7
 Avustralya %9.7
 Hindistan %8.8
 Çin %8.5
 İspanya %6.3
 Fransa %4.3
 Trinidad ve Tobago %4.2

İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini makina ve ekipmanları, gıda maddeleri, kimyasal ürünler ve inşaat malzemeleri oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ithalat yaptığı ilk altı ülke şu şekildedir:

 Fransa %21.8
 Fildişi Sahili %16.6
 Çin %10
 Belçika %5.6
 ABD %5.5
 Hollanda %5.1

Ulaşım

Havayolu
Ülke genelinde bulunan 44 havaalanından 2013 verilerine göre sadece 11 tanesi asfalt piste sahiptir. Ülkede uluslararası standartlara sahip üç adet havaalanı bulunmakta olup, bunlar başkentte bulunan Libreville Leon M'ba Uluslararası Havalimanı (Libreville Leon M'ba International Airport), Port-Gentil Uluslararası Havalimanı (Port-Gentil International Airport) ve Franceville'de bulunan M'Vengue El Hadj Omar Bongo Ondimba Uluslararası Havalimanı (M'Vengue El Hadj Omar Bongo Ondimba International Airport).

Ülkenin ulusal havayolu 1949 yılında kurulan Air Gabon'dur. İlk kuruluşunda TransGabon adı ile kurulan şirket 2006 yılında maddi sebeplerden dolayı uçuşlara son vererek iflasını açıklamıştır. Gabon hükûmeti yeni bir havayolu şirketi kurmayı planlamış ancak bu işlem gerçekleştirilememiştir. Özel girişimlerin 2007 yılında kurduğu Gabon Airlines bir müddet bu boşluğu doldurmuş olsa da, 2011 yılında uçakların Avrupa hava sahasına girişi kapatılması sonucunda devletin de ilgili çalışma ruhsatını geri çekmesi ile birlikte kapatılmıştır.

Günümüzde özel bir girişim olan ve merkezi başkentte bulunan havaalanında bulunan Nouvelle Air Affaires Gabon firması Gabon genelinde yolcu taşımacılığının yanı sıra kargo taşımacılığı da gerçekleştirilmektedir.

Karayolu
Ülkede 2007 yılı verilerine göre mevcut olan 9.170 km karayolunun sadece 1.097 km'si asfaltlanmış konumdadır. Ülkenin en önemli bağlantı yolları şu şekildedir:

Ulusal yollar

Bölgesel yollar

Demiryolu
Ülkede 1970'li yıllara kadar bulunmayan demiryolu ağı, günümüzde 2008 yılı verilerine göre 649 km'ye ulaşmıştır. Trans-Gabon Railway olarak adlandırılan demiryolu hatları ülkenin batısı ile doğusunu birbirine bağlamaktadır. Başkent Libreville ile ülkenin güneydoğusunda bulunan Franceville şehirlerini birbirine bağlayan demiryolu hattı ile trenler güzergâh boyunca ondan fazla istasyonda durabilmektedir.

Denizyolu
Büyük çoğunluğu Gabon sınırları içerisinde bulunan Ogowe nehri başta olmak üzere nehirler insan ve yük taşımacılığında kullanılmaktadır. 310 km'si Ogowe nehri olmak üzere Gabon genelinde 1.600 km denizyolu insan ve yük taşımacılığına uygun bir konumda bulunmaktadır. Ülkenin en önemli limanı başkent Libreville'de yer almakta olup, bunun haricinde Owendo ve Port-Gentil'de önemli limanlar arasında yer almaktadır.

Spor
Gabon'da en sevilen spor dallarından biri futboldur. Ülke futbolu 1962 yılında kurulan Gabon Futbol Federasyonu (Fédération Gabonaise de Football) tarafından yönetilmektedir. Ülkede on üç takımın katıldığı ve  Championnat National de Division 1 olarak adlandırılan ulusal bir lig düzenlenmektedir.

Gabon millî futbol takımı Mayıs 2015'te FIFA sıralamasında 59. sırada yer almakta olup, en yüksek sıralamasını 2010 yılında 39. olarak elde etmiştir.

Kültür

Gabon'da yerel dillerde gerçekleştirilen müzik ve danslar kültürün önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Özel günlerde ve av esnasında farklı şekillerde yapılan maskeler takılmaktadır. Özellikle Fang etnik grubuna mensup bireyler tarafından ortaya çıkarılan el sanatları ile maskelerin yanı sıra, sepetler, oymalar ve heykeller meydana getirilmektedir.

Gabon'da kültür genel olarak bağımsızlık öncesi sömürgesi olduğu Fransa'nın etkisi altında kalmaktadır. Gabon'da 1994 yılında büyük bir kültür merkezini kullanıma açan Fransa, Institut français du Gabon adını verdiği yapı ile başkent Libreville'nin kültürel hayatının merkezi konumunda yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 CIA World Factbook - Gabon
 Gabon tarihi
 Gabon tarihi

Fransızca konuşan ülkeler
Cumhuriyetler
1960'ta kurulan bölgeler ve ülkeler

Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri

Gabon


Heinrich Weber (* 1. Januar 1839 in Leipzig; † 5. Mai 1928 in Braunschweig) war ein deutscher Physiker.

Leben
Heinrich Weber, Sohn des Physiologen Ernst Heinrich Weber, jüngerer Bruder des Mediziners Theodor Weber, wandte sich nach abgelegtem Abitur den Studien der Naturwissenschaften, Physik sowie Mathematik an der Georg-August-Universität Göttingen zu, 1863 wurde er an der Universität Leipzig zum Dr. phil. promoviert.

Heinrich Weber habilitierte sich zwei Jahre später als Privatdozent für Physik in Göttingen, im darauffolgenden Jahr wurde ihm die Professur für dieses Fach an der Herzoglichen Technischen Hochschule Carolo-Wilhelmina übertragen, die er bis zu seiner Emeritierung 1906 innehielt.

Der zum Geheimen Hofrat ernannte Heinrich Weber, der unter anderem eine Lebensskizze seines Onkels Wilhelm Eduard Weber veröffentlichte, erschienen 1893, wurde am 8. Januar 1901 (Matrikel-Nr. 3145) als ordentliches Mitglied in die Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina aufgenommen. Er verstarb 1928 vier Monate nach Vollendung seines 89. Lebensjahres in Braunschweig.

Publikationen (Auswahl)
 Königliche Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen (Hrsg.): Wilhelm Weber's Werke. Galvanismus und Elektrodynamik. Dritter Band, 1. Theil, Julius Springer, Berlin 1893 (Archive)
 Über die Bestimmung des galvanischen Widerstandes der Metalldrähte aus ihrer Erwärmung durch den galvanischen Strom nach absolutem Maße. (Dissertation). Johann Ambrosius Barth, Leipzig 1863, .
 Elektrodynamik: Mit Berücksichtigung der Thermoelektricität, der Elektrolyse und der Thermochemie. F. Vieweg und Sohn, Braunschweig 1889, .

Literatur
 Technische Hochschule Carolo-Wilhelmina zu Braunschweig: Das 150 jährige Jubiläum der Herzoglichen Technischen Hochschule Carolo-Wilhelmina zu Braunschweig im Juli 1895: Festbericht veröffentlicht von Allgemeinen Jubiläumsausschusse …. F. Vieweg, 1896, S. 38.
 Walther Killy, Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 10, K.G. Saur Verlag GmbH & Co. KG, München 1996, ISBN 3-598-23163-6. S. 354.

Weblinks

 Weber, Heinrich 1839- auf worldcat.org (Schriftenverzeichnis)

Einzelnachweise

Physiker (19. Jahrhundert)
Physiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
Hochschullehrer (Technische Universität Braunschweig)
Mitglied der Leopoldina (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1839
Gestorben 1928
Mann

Heinrich Weber (Physiker)


An Pleurothallis adonis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis adonis in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis adonis


CNC glodalica je glodalica s CNC upravljanjem. CNC glodalica s automatskom izmjenom alata, pribora i obradaka naziva se i glodaćim obradnim centrom. Glodaći obradni centri svojim izgledom podsjećaju na glodalice, ali ih mogućnostima nadmašuju:
 smanjeno je glavno vrijeme i pomoćna vremena strojne obrade;
 viša je točnost i kvaliteta obrade;
 manji je udio ljudskoga rada u obradi.

Objašnjenje

Prvi NC stroj koji se pojavio nakon dugogodišnjeg razvoja na sveučilištu MIT godine 1952. bila je glodalica ("Hydro Tel"). Upravo ovo govori o značenju glodalica u industrijskoj proizvodnji u kojoj se svakoga dana pojavljuju sve veći zahtjevi u pogledu složenosti geometrijskih površina. Glodalica je alatni stroj koji se koristi glodalom kao osnovnim alatom te ima mogućnost neprekinutog rezanja pri istodobnu kretanju alata duž najmanje dvije osi. Glodalice na kojima je smjer kretanja glavnog vretena dolje-gore su okomite, a glodalice na kojima je smjer kretanja glavnog vretena van i unutra jesu vodoravne.

Osim razlike u položaju glavnog navojnog vretena, vodoravna i okomita glodalica razlikuju se i u tehnološkim osobinama. Vodoravne glodalice imaju bolji pristup radnom prostoru, to jest prostor iznad radnog stola je slobodan i to omogućuje strojnu obradu dijelova većih izmjera (dimenzija) i masa. Vodoravne glodalice primjenjuju se za obradu kutijastih dijelova (blokovi motora) kojima je u jednom stezanju moguće obraditi sve bočne stranice.

Glodalice imaju 3 osnovne osi koje su uobičajeno označene sa X, Y, Z. Glodalica postaje korisnija ako ima četvrtu os (označuje se A za okomite, a B za vodoravne glodalice). Još veći stupanj iskoristljivosti ima glodalica s 5 ili više osi. Glodalica s 5 osi ima tri osnovne osi, rotacijsku os (najčešće B) i os paralelnu sa Z osi (obično se označuje s W). Takve se glodalice primjenjuju u automobilskoj industriji i avioindustriji u kojima je potrebno izraditi vrlo složene prostorne oblike dijelova.

U uporabi su također izrazi 2,5-osni strojevi ili 3,5-osni strojevi. Ti se izrazi odnose na strojeve na kojima istodobno gibanje glodala u smjeru svih osi ima određena ograničenja. Na primjer, 4-osni okomiti stroj s osnovnim osima X, Y i Z ima i 4-osni okretni stol za pozicioniranje (A os). Stol za pozicioniranje može se zakretati samo u određenim koracima (kutovima), ali ne može okretati u isto vrijeme kada se vrši gibanje po osnovnim osima. Takav stroj je 3,5-osni stroj.

Dodatne osi na CNC glodalicama
CNC glodalica bilo koje vrste može biti dizajnirana s jednom ili više dodatnih osi.Te osi su paralelne s glavnim osima. Odnos između glavnih i dodatnih osi je sljedeći:
 X Y Z - osnovne osi
 U V W - sekundarne osi
 I J K	- osi koje određuju središte kružnog luka
 A B C - rotacijske osi.

Alati za rad na glodalici

Najčešće korišteni alati za rad na glodalici su sljedeći:
 utorno glodalo (eng. Slot mill),
 kutno glodalo za finu obradu (eng. End mill for finishing),
spiralno svrdlo (eng. Center drill),
 T-utorno glodalo (eng. T-slot cutter),
 razvrtalo (eng. Reamer),
 konusno upuštalo (eng. Countersink),
 utorno kuglasto glodalo (eng. Ball nosed slot drill),
 zabušivač (eng. Center drill),
 profilno glodalo za rubove (eng. Corner round)
 ureznik (eng. Tap),
kutno glodalo za grubu obradu (eng. End mill for roughing),
 ravno upuštalo (eng. Counterbore),
 valjkasto glodalo (eng. Slab mill),
 kutno glodalo (eng. Dowertail cutter),
 koturasto glodalo (eng. Side and face cutter),
 plansko ili čeono glodalo (eng. Face mill).

Osim navedenih alata, u serijskoj proizvodnji koriste se i kombinirani alati koji mogu obaviti više operacija obrade. Na taj se način skraćuje vrijeme za izmjenu alata.

Stezanja alata na glodalici
Razvoj modernih proizvoda zahtijeva izradu njihovih dijelova u uskim tolerancijama i visoke kvalitete obrade površine (na primjer automobilska i avioindustrija). Na veličinu odstupanja izmjera (dimenzija) pri izradi proizvoda uz ostale čimbenike utječe i odstupanje od kružnosti vrtnje alata. Ono je uzrokovano nebalansiranim silama koje nastaju:
 zbog asimetričnog oblika držača alata,
 zbog asimetričnog oblika alata,
 zbog ekscentričnosti vrtnje vretena,
 u spoju alat-držač alata,
 u spoju držač alata-glava vretena.

Posljedice nebalansiranih sila jesu:
 vibracije,
 smanjenje vijeka trajanja alata,
 oštećivanje ležaja,
 manje brzine rezanja,
 lošija kvaliteta površine,
 manja točnost izrade,
 veće trošenje alata.
Da bi se smanjilo odstupanje od kružnosti vrtnje razvijena su nova konstrukcijska rješenja držača alata, načina stezanja alata u držač alata te je uvedena i upotreba aluminija za izradu držača alata kako bi se smanjile nebalansirane težine.

Izvedbe držača alata
Za CNC glodalice izvedbe držača alata su standardizirane, a primjenjuju se najčešće sljedeće:
 CAT,
 BT,
 SK,
 HSK.
CAT je najstarija izvedba nastala u SAD-u. Poboljšanje te izvedbe je BT-izvedba, a razvijena je u Japanu. Obje izvedbe imaju držač s konusom 7:24. U Europi je razvijena SK-izvedba. S razvojem visokobrzinske obrade prethodne izvedbe nisu dale zadovoljavajuće rezultate obrade, pa je u Njemačkoj 1990-tih razvijena i predstavljena HSK-izvedba prihvata alata koja ima konus 1:10.

SK-izvedba
Na našim prostorima najviše se primjenjuje SK-izvedba i HSK-izvedba. SK-prihvat alata konstruiran je tako da postoji velika zračnost između čela vretena i prirubnice držača alata. Prednosti te izvedbe su samocentriranje te brzo i jednostavno stezanje i otpuštanje alata što omogućuje stožasti spoj između držača alata i vretena. Zbog krutosti SK-izvedba je osjetljiva na točnost izrade kuta stožaste površine držača alata i one u vretenu te na aksijalnu silu koja napinje alat. Kad se zahtijeva visoka točnost aksijalnog pozicioniranja, SK-izvedba pokazuje određene nedostatke. Pod djelovanjem centrifugalne sile i sile uvlačenja držač alata uzdužno (aksijalno) se pomiče dublje u vreteno. Posljedice tih pojava jesu: smanjenje krutosti sustava, promjene aksijalne pozicije alata te smanjenje prenosivog okretnog momenta poradi smanjenja dodirne površine stožaste veze. Ti nedostatci doveli su do toga da se taj tip prihvata alata malo primjenjuje u visokobrzinskoj obradi.

HSK-izvedba
HSK-izvedba prihvata alata je najsuvremenija izvedba koja se danas primjenjuje, pogotovo za visokobrzinske obrade. Ta izvedba ima 6 varijanti i 35 veličina. Osnovna obilježja HSK-izvedbe jesu: brza i jednostavna izmjena alata, točnost uzdužnog (aksijalnog) pozicioniranja, velika krutost, velike sile stezanja, mala masa, uravnoteženost sustava. Stezanje alata je iznutra pa centrifugalna sila povoljno djeluje na dijelove stezanja povećavajući steznu silu. HSK-izvedba osim prednosti ima i određenih nedostataka: izvedba je dosta skuplja od SK-izvedbe, nekompatibilna je s postojećim vretenima i držačima alata, zahtijeva se visoka točnost izrade, a oblik je složen.

Način stezanja alata u držač alata
Više je načina stezanja alata:
 toplinsko,
 hidrauličko,
 pomoću stezne čahure,
 pomoću steznih čeljusti ili vijka.

Na školskoj glodalici stezanje se provodi pomoću steznih čahura. Za pojedine promjere alata odabire se odgovarajuća čahura te se u nju stavlja alat. Zatim se sve zajedno stavi u maticu te stegne na držać pomoću dvije poluge.

Najnoviji način stezanja je toplinsko stezanje. Načelo se zasniva na proporcionalnom širenju materijala zbog zagrijavanja. Držač alata se zagrijava na temperaturu od 300 ˚C - 340 ˚C pri čemu mu se povećava unutarnji promjer. Alat se stavlja u zagrijani i prošireni držač na točno određenu duljinu. Pri hlađenju na sobnu temperaturu držač se skuplja te se ostvaruje čvrsti stezni spoj alat -držač alata.

Zagrijavanje držača alata provodi se elektromagnetskom indukcijom u zavojnici pri čemu se stvara toplina. Zagrijavanje traje od 5 do 10 sekundi lokalno na mjestu gdje se ostvaruje spoj pa je prijelaz topline na ostale dijelove držača alata malen. Toplinsko širenje je u elastičnom području materijala pa je promjena povratna. Kako su držači izrađeni od specijalnoga toplinski otpornog čelika, postupak je moguće ponoviti i više od 5 000 puta a da se ne izgubi visoka elastičnost materijala i centričnost spoja. Hlađenje se obavlja najčešće pomoću zraka, a traje oko jednu minutu. Cijeli postupak postavljanja alata u držač traje oko dvije do tri minute. Ostvarena sila stezanja jednoliko je raspoređena po cijelom opsegu i ima vrlo visoki iznos. Kružnost vrtnje alata pri takvu načinu stezanja je oko 0,003 mm.

Podaci o alatu ili baza podataka alata
Svrha podataka o alatu je mogućnost pozicioniranja alata tako da se kod CNC programiranja može koristiti čelo alata ili os rotacije alata. Svaki alat koji se koristi na CNC glodalici mora biti izmjeren i najvažnija je udaljenost L1 od čela alata do referentne točke alata (N). U bazi podataka alata spremaju se podaci o alatu i to duljina L1 i promjer alata D1 ili polumjer R1.

Korištenje podataka o polumjeru (promjeru) bitno je kod aktiviranja naredbi za kompenzaciju alata G41 ili G42 po XY površini (G17).  Za ostale površine (G18 - XZ i G19 - YZ) kompenzacija alata se ne koristi.

Simulacija obrade
Simulacija obrade može se vršiti u ravnini 2D odabirom izbornika Simulation ili u prostoru 3D odabirom izbornika 3D View. Simulacijom obrade provjerava se ispravnost pisanja naredbi, programa te putanja alata. Kao i kod CNC tokarenja, simulacija ne prepoznaje tehnološke pogreške kao što su pogrešan smjer rotacije, loše izabran režim obrade, pogrešne vrijednosti korekcija alata, uporaba naredbe G0 umjesto G1 i slično.

Simulacija u ravnini
Izbornikom Simulation otvara se izbornik za simulaciju u 2D (ravnini) koji grafički prikazuje putanju alata. Alatna traka desno omogućuje uvećanje (ZOOM +) ili umanjenje prikaza (ZOOM -). lzbornik Settings omogućuje izbor ravnine prikaza: XY, XZ ili YZ. Izborom naredbe Start pokreće se simulacija, Reset vraća simulaciju na početak, a Single pokreće simulaciju blok po blok (nastavlja se sa Start). Izbornikom Edit vraćamo se u program.

Simulacija u prostoru
Simulacija u prostoru pokreće se odabirom izbornika 3D View. Vodoravna alatna traka nudi izbornike Start, Reset, Single i Edit koji imaju jednako značenje kao i u prikazu u ravnini. Okomita alatna traka nudi izbornike View, Clear section, Parameter, Workpiece i Tool. Da bismo izveli simulaciju obrade, moramo odabrati odgovarajuće alate za simulaciju. To činimo aktiviranjem izbornika Tool. U polju Toolholder pozicioniramo se na broj alata koji smo odredili u programu (na primjer T9 spiralno svrdlo promjera 5 mm). Zatim se pozicioniramo u polje Tools te pronađemo potreban alat (pod brojem 29 nalazi se spiralno svrdlo promjera 5 mm). Izbornikom Take tool postavljamo označeni alat u označeni držač alata. Postavljeni alati u Toolholder vrijede samo za simulaciju, ali ne i za obradu na stroju. Za obradu na stroju važeći podatci o alatu su upisani pod Parameter => Tool offset.

Nakon određivanja alata potrebno je odrediti i obradak (sirovac). lzbornik Workpiece daje skicu u koju se odgovarajuća polja upisuju izmjere (dimenzije) obratka te vrijednosti za X, Y i Z iz sistemske varijable G54 koja se nalazi pod Parameter => Work offset. Napomena: kod konkretnog stroja položaj čeljusti za stezanje ne mora odgovarati prikazanom na slici.

Okomiti izbornik Parameter omogućuje postavljanje vrijednosti parametara koji određuju izgled simulacije. Stezanje izratka (eng. Clamping) omogućuje prikaz steznih čeljusti ili pak ne omogućuje, te može biti postavljeno na automatiku (ako postoji automatsko stezanje na stroju). Također, u simulaciji čeljusti mogu biti postavljene u smjeru osi X ili Y.

Kvaliteta prikaza (eng. Resolution) može biti:
 visoka – High,
 srednja – Medium ili
 niska - Low.

Prikaz alata (eng. Tool presentation) može biti:
 Volume model - prikazuje alat kao neprozirno trodimenzionalno tijelo,
 Transparent volume model - prikazuje alat prozirnim,
 Wire model - prikazuje alat kao žičani model,
 No tool representation - ne prikazuje alat.

Opći parametri (eng. General) omogućuju otkrivanje sudara (eng. Colision detection) alata i izratka u brzom hodu, alata i steznih čeljusti te dijelova alata koji ne režu materijal s izratkom ili steznim škripcem. Prikaz simulacije moguće je u odnosu na nul točku M ili W (MCS/WCS position), a Cutting lenght određuje brzinu simulacije. Mali broj (na primjer 3) omogućuje spori prikaz gibanja alata, a veliki broj (na primjer 1 000) brzi prikaz gibanja alata.

Pogled (eng. View) omogućuje biranje izometrijskog pogleda na izradak (lijevo iza, lijevo ispred, desno iza, desno ispred, iznad centra te slobodni odabir). Preporuka je isprobati sve poglede s prethodnim dovođenjem alata na koordinate 0, 0, 0. Prirodni položaj pogleda na obradak je lijevo ispred. Moguće je mijenjati i veličinu pogleda od 10 do 100%.

Izvori

Obrada metala
Strojevi
Industrijska automatika

CNC glodalica


Die VLN Langstreckenmeisterschaft Nürburgring 2012 ist die 36. Saison der VLN Langstreckenmeisterschaft Nürburgring. Sie begann am 31. März 2012 und endete am 27. Oktober 2012 nach zehn Läufen auf der Nürburgring Nordschleife. Die 43. Adenauer ADAC Rundstrecken-Trophy ging in dieser Saison wieder nur über eine Renndistanz von 4 Stunden. Somit gab es wieder nur ein Rennen über 6 Stunden.

Rennkalender

Ergebnisse

1. Lauf: 59. ADAC Westfalenfahrt

Im Qualifying konnte sich der Porsche 911 von Falken Motorsports gegen den BMW Z4 vom Team Schubert durchsetzten. Manthey Racing, Wochenspiegel Team Manthey und Haribo Racing, allesamt auf einem Porsche 911, komplettierten die Top 5.

Das Rennen startete pünktlich um 12:00 Uhr bei trockenen, aber diesigen Bedingungen. In der Startphase waren die Porsche überlegen. Nach zwei absolvierten Runden lagen vier Porsche ganz vorne, gefolgt von einem Audi R8 LMS, pilotiert von René Rast und Oliver Jarvis. Nach den Boxenstopps lag ein Mercedes SLS in Führung. Dieser bekam aber aufgrund von Missachtung von Flaggensignalen eine Runde abgezogen. Nach knapp zwei Stunden Fahrzeit  begann es rund um die Nordschleife an zu regnen. Alle Teams mussten jetzt auf die Regenreifen wechseln und in der Boxengasse war es sehr voll. Einer der Profiteure des Regens war der BMW Z4 des Team Schubert, der zum richtigen Zeitpunkt die Reifen gewechselt hat und die Führung übernahm. Um 14:53 Uhr wurde das Rennen wegen schlechter Sicht und starkem Regen mit der roten Flagge abgebrochen. Da eine Renndistanz von mehr als 160 Minuten zum Zeitpunkt des Abbruches überschritten war, geht das Rennen mit vollen Punkten in die Wertung ein.

Es gewann der BMW Z4 von Team Schubert vor dem Porsche 911 von Timbuli Racing. Auf dem dritten Gesamtplatz lag der Cup Porsche 911 von Manthey Racing zum Zeitpunkt des Rennabbruchs.

2. Lauf: 37. DMV 4-Stunden-Rennen
Im Qualifying erfuhr sich der BMW Z4 von Team Vita4One, pilotiert von Marco Wittmann, Jens Klingmann, Ricardo van der Ende und Mathias Lauda die Pole-Position, gefolgt vom Audi R8 von Phoenix Racing und dem Porsche 911 von Falken Motorsports.

Der 2. Lauf der Saison 2012 startete pünktlich um 12:00 Uhr und wurde aufgrund von Hagel eine halbe Stunde vor Rennende abgebrochen. Da eine Renndistanz von 160 Minuten gefahren wurde, geht der Lauf mit vollen Punkten in die Wertung ein.

3. Lauf: 54. ADAC ACAS H&R-Cup
Ex-Formel-1-Rennfahrer Nick Heidfeld debütierte bei diesem Rennen bei der VLN.

Die Pole-Position sicherte sicher der BMW Z4 vom Team Schubert (Müller/Müller/Alzen) mit einer Zeit von 8:20,281 Minuten. Diese konnten sie in einen dritten Platz ummünzen. Den Sieg holte sich Manthey Racing (Krumbach/Lieb) auf einem Porsche 911, gefolgt vom Team Phoenix (Mies/Winkelhock) mit einem Audi R8.

4. Lauf: 43. Adenauer ADAC Rundstrecken-Trophy

5. Lauf: 52. ADAC Reinoldus-Langstreckenrennen

6. Lauf: 35. RCM DMV Grenzlandrennen

Weblinks

2012
Motorsportsaison 2012
Nürburgring
Sportveranstaltung in Rheinland-Pfalz


One Piece: Episode of Chopper Plus: Bloom in the Winter, Miracle Sakura (no Brasil, One Piece: Flor do Inverno, Milagre da Cerejeira) é o 9º filme de animação da franquia e o primeiro a estrelar adicionalmente Kazuki Yao como Franky. Ele estreou no Japão em 1º de Março de 2008 e foi lançado em DVD em 21 de julho de 2008. O filme teve uma corrida de cinco semanas no Top 10 das bilheterias japonesas. Ele ficou em terceiro lugar em sua primeira semana de exibição, sétimo em sua segunda, oitavo em sua terceira semana, décimo em sua quarta semana e nono em sua quinta semana.

Sinopse
É o segundo filme a se concentrar em Chopper (após o terceiro filme), pois é uma releitura do arco da Ilha Drum do mangá.

Enredo

Dubladores

Referências


30 o treinta puede referirse a:

 Treinta, el número natural.
 El año 30 d. C.
 El año 30 a. C.
 El día 30 correspondiente en los meses.
 30 (2021), álbum de Adele.

30 (desambiguación)


وهو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الجمهوري ولدروبرت دافيس كاري في 12 آب - أغسطس من سنة 1878 في مدينة شايان في ولاية وايومنغ الأمريكية أصبح روبرت دافيس كاري حاكما على ولاية وايومنغ الأمريكية وقد استمر في منصبه كحاكم على الولاية إلى سنة 1923 وكان كاري عضوا في مجلس الشيوخ الأمريكي ما بين الأعوام 1930 إلى عام 1937 توفي روبرت دافيس كاري في 17 كانون الثاني - يناير من سنة 1937 في مدينة شايان في ولاية وايومنغ الأمريكية عن عمر يناهز 59 عاما.

مراجع

أسقفيون أمريكيون
أعضاء الحزب الجمهوري في وايومنغ
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الجمهوري
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الجمهوري من وايومنغ
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من وايومنغ
أمريكيون من أصل إنجليزي
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية وايومنغ
سياسيون من شايان (وايومنغ)
مواليد 1878
مواليد في شايان (وايومنغ)
وفيات 1937
وفيات في شايان (وايومنغ)

روبرت دافيس كاري


Hernhill es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra). Según el censo de 2011, tiene una población de 692 habitantes.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Hernhill tiene una superficie de 10,6 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Hernhill tenía 637 habitantes (47,72% varones, 52,28% mujeres) y una densidad de población de 60,09 hab/km². El 23,7% eran menores de 16 años, el 69,7% tenían entre 16 y 74 y el 6,59% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,34 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,37% estaban solteros, el 61,32% casados y el 18,31% divorciados o viudos.

El 93,09% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,2% de la población, mientras que el 4,71% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,53% eran blancos y el 0,47% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 74,25%, el judaísmo por el 0,94% y el islam por el 0,47%. El 16,01% no eran religiosos y el 8,32% no marcaron ninguna opción en el censo.

317 habitantes eran económicamente activos, 304 de ellos (95,9%) empleados y 13 (4,1%) desempleados. Había 252 hogares con residentes y 11 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Hernhill


Tie-Snake (Tie Snake, Hoop-Snake, Hoop Snake, Ti'karenweh), Zmije kravate su mitološki vodeni duhovi uobičajeni u folkloru jugoistočnih plemena. Vežu se uz Muskogee kulturu, ali su prisutne i kod plemena Natchez, Yuchi, Hitchiti, Tuscarora, Chickasaw. Veličinom i oblikom su poput obične zmije, ali imaju golemu snagu i smrtonosni otrov. U pričama kod Creeka, zmije kravate živjele su pod vodom i bojali su ih se zbog njihove sposobnosti da uhvate ljude i odvuku ih pod vodu da se utope. U pričama drugih plemena, Kravataste zmije bile su kopnena čudovišta koja su brzo putovala grizući vlastiti rep i kotrljajući se poput obruča.

Na jeziku Muskogee nazivaju se estakwvnayv. Po vanjskom izgledu ne razlikuju se puno od bilo koje obične zmije. Obično su crne ili tamnoplave boje. U nekim legendama glava im je iskrivljena poput kljuna sokola. Nisu isto što i rogate zmije.

Zmije kravate također kontroliraju vodu. Jedan iskaz govori o zmiji koja priziva poplavu dovoljno veliku da preplavi cijeli grad. Nadalje, ova stvorenja često mjenjaju oblik. Prema nekim izvorima, ymija kravata je izvorno bila čovjek koji se transformirao u zmijoliko biće nakon što je jeo tabu hranu.

Najmoćnije kravate zmije su vješti krotitelji životinja, sposobne zapovijedati običnim zmijama da izvršavaju njihove naredbe. "Kralj kravatastih zmija" je gotovo božansko biće podzemlja koje tvrdi da poznaje "sve stvari pod zemljom". Ova bi se figura mogla prikazati kako sjedi na prijestolju od zmija koje se uvijaju. On može biti i zastrašujući i zahtjevan, ali i voljan pomoći onima koji su toga vrijedni.

Izvori

Indijanska mitologija (jezerska čudovišta)
Muskogee
Natchesan
Tuscarora
Uchean
Hitchiti
Chickasaw

Tie-Snake