The Beaufort Sea (; , Iñupiaq: Taġiuq) is a marginal sea of the Arctic Ocean, located north of the Northwest Territories, the Yukon, and Alaska, and west of Canada's Arctic islands. The sea is named after Sir Francis Beaufort, a hydrographer. The Mackenzie River, the longest in Canada, empties into the Canadian part of the Beaufort Sea west of Tuktoyaktuk, which is one of the few permanent settlements on the sea's shores.

The sea, characterized by severe climate, is frozen over most of the year. Historically, only a narrow pass up to  opened in August–September near its shores, but recently due to climate change in the Arctic the ice-free area in late summer has greatly enlarged. Until recently, the Beaufort Sea was known as an important reservoir for the replenishment of Arctic sea ice. Sea ice would often rotate for several years in the Beaufort Gyre, the dominant ocean current of the Beaufort Sea, growing into sturdy and thick multi-year ice.

Claims that the seacoast was populated about 30,000 years ago have been largely discredited (see below); present population density is very low. The sea contains significant resources of petroleum and natural gas under its shelf, such as the Amauligak field. They were discovered in the period between the 1950s and 1980s, and since the latter part of that period their exploration has become the major human activity in the area. The traditional occupations of fishery and whale and seal hunting are practiced only locally, and have no commercial significance. As a result, the sea hosts one of the largest colonies of beluga whales, and there is no sign of overfishing as of now. To prevent overfishing in its waters, the US adopted precautionary commercial fisheries management plan in August 2009. In April 2011 the Canadian government signed a memorandum of understanding with the Inuvialuit as a first step in developing a larger ocean management plan. The Canadian government announced in October 2014 that no new commercial fisheries in the Beaufort Sea will be considered until research has shown sustainable stocks that would be made available to Inuvialuit first.

The Canadian government designated blocks of the Beaufort Sea as Marine Protected Areas (MPAs). The Anguniaqvia niqiqyuam MPA surrounds the Parry Peninsula in the Amundsen Gulf, and the Tarium Niryutait MPA is located at the Mackenzie River delta and estuary. The protected areas are set to protect species and habitats for the Inuvialuit community.

Extent
The International Hydrographic Organization defines the limits of the Beaufort Sea as follows:
On the North. A line from Point Barrow, Alaska, to Lands End, Prince Patrick Island ().

On the East. From Lands End through the Southwest coast of Prince Patrick Island to Griffiths Point, thence a line to Cape Prince Alfred, the Northwestern extreme of Banks Island, through its West coast to Cape Kellet, the Southwestern point, and thence a line to Cape Bathurst on the mainland ().

Border dispute

There is an unresolved dispute involving a wedge-shaped slice on the International Boundary in the Beaufort Sea, between the Canadian territory of Yukon and the U.S. state of Alaska. Canada claims the maritime boundary to be along the 141st meridian west out to a distance of , following the Alaska–Yukon land border. The position of the United States is that the boundary line is perpendicular to the coast out to a distance of , following a line of equidistance from the coast. This difference creates a wedge with an area of about  that is claimed by both nations.

Canada's position has its roots in the Treaty of Saint Petersburg (1825) between the United Kingdom and the Russian Empire that set the boundary between the two. Canada is the successor state to Great Britain in relation to this treaty, which stipulates:

Canada maintains that this treaty is extensible from the land into the Beaufort Sea along the meridian.  The United States rejects this extension and instead asserts a boundary line based upon equidistance, although its position is somewhat undermined by its acceptance in 1867 of similar treaty wording and a similar interpretation under the treaty whereby it acquired Alaska. Both the U.S. and Canada agree that they are bound by the 1958 Convention on the Continental Shelf; and they both agree that the boundary should be "equitable", as determined by the International Court of Justice. They differ on what should be deemed "equitable". The U.S. contends that "equidistance is an appropriate principle for determining a maritime boundary where there are no special circumstances in the area and when equidistance results in a boundary in accordance with equitable principles". Canada contends that an equidistance principle does not result in an equitable boundary, because distortion would occur. The coast of Yukon is concave, whereas the coast of Alaska is convex; and thus an equidistance principle would result in a significant extension of the U.S. possession. This dispute has taken on increased significance due to the possible presence of natural reserves within the wedge, which according to Canada's National Energy Board may contain  of gas, which would cover the national consumption for 20 years, and more than  of oil. Because of this, Canada argues that "special circumstances" apply to this border, a position that the U.S. rejects. This dispute is in this respect a mirror image of the dispute between the U.S. and Canada over the Gulf of Maine, where the U.S. argued for "special circumstances" and Canada argued for the equidistance principle. (In that latter dispute, both of those arguments were rejected, and the border was drawn based upon geometric principles taking into account geographic factors.) Neither the U.S. nor Canada has pressed for a swift resolution for the matter, or arbitration at the International Court of Justice, however; and the two have in the meantime cooperated in several measures aimed at preserving the maritime environment.

Before the end of 2004, the US leased eight plots of land below the water for oil exploration and exploitation, provoking a diplomatic protest from Canada. On 20 August 2009, United States Secretary of Commerce Gary Locke announced a moratorium on commercial fishing of the Beaufort Sea north of Alaska, including the disputed waters. In July 2010, US–Canada negotiations have started in Ottawa with the next meeting planned in 2011. A joint geological survey of the area has been initiated, and the issue was marked as settled by the CIA World Factbook, though no official document has been released by September 2010.

Moratorium on commercial fishing
On August 20, 2009 United States Secretary of Commerce Gary Locke announced a moratorium on fishing the Beaufort Sea north of Alaska. According to Locke:

There is no widespread commercial fisheries in those waters now.

The moratorium was imposed in anticipation that global warming would make those waters accessible to commercial fisheries.
The moratorium stirred controversy in Canada because the region where the USA announced the moratorium included a large wedge-shaped region of disputed waters. Randy Boswell, of Canada.com wrote that the disputed area covered a  section of the Beaufort Sea.
He wrote that Canada had filed a "diplomatic note" with the US in April when the USA first announced plans for the moratorium.  Jack Layton, leader of the New Democratic Party of Canada, called the U.S. moratorium over the disputed waters in the Beaufort Sea the "largest encroachment on Canadian territory in our history."

Geography

Several rivers such as the Kongakut River in Alaska and the Firth River in Yukon empty into the Beaufort. The major river to flow into the sea is the Mackenzie, Canada's longest, which empties into the Canadian part of the sea, west of Tuktoyaktuk. The coastal shelf area is rather narrow, especially near and east of Point Barrow in the Alaskan part of the sea, and contains numerous submarine valleys. It becomes wider near the delta of the Mackenzie River but nowhere exceeds . Near the coast, the depths are shallower than  but they rapidly increase northwards up to a few kilometers, transforming into a massive platform which is geologically similar to that of the oceans. There are many small islands in the sea and in the delta of the Mackenzie River. A few larger ones lie west of the Mackenzie River, such as Herschel Island ( off the shore, area ) and Barter Island ( from the coast, area ). The coasts are low, with the maximum elevations between . The soil is frozen all year around at the depth below about  or less, forming permafrost, and only the top few tens of centimeters thaws in summer. Consequently, buildings have to be elevated above ground on wooden piles that are immersed into the permafrost.

Hydrology and climate

The Beaufort Sea is frozen over through the year, except for August and September when the ice breaks near the coast and opens what was once a  wide strip of open water. During the 2000s, due to climate change in the Arctic, the ice-free area in late summer greatly enlarged. During the record minimum extent of Arctic sea ice in September, 2012, the sea ice boundary had retreated northward much farther than normal from the coast.

The channels of the Mackenzie River thaw earlier, in late May–early June. This thawing increases the average water discharge from about .

Hidden changes in the ice cover of the Beaufort Sea were discovered in 2009. Whereas the ice area remain stable, as detected by the observation satellites, so as the associated water temperature and salinity, the ice structure has changed recently. The new ice, called rotten ice, is thinner and much weaker structurally.

The sea water has a stable temperature and is separated into four distinct layers as follows. The top  are surface water which has a temperature of  in summer and  in winter. The next layer is formed by the inflows from the Pacific Ocean and Bering Sea coming through the Bering Strait; it extends up to the North Pole. The warmest, deep Atlantic layer has the temperatures between 0 and 1 °C (32 to 34 °F), and water at the bottom is a bit colder at −0.4 to −0.8 °C (31.3 to 30.6 °F). The average salinity varies between 28‰ and 32‰ (parts per thousand) from south to north. Typical air temperatures (at Tuktoyaktuk) are  in January and  in July.

The water currents form the clockwise-directed Beaufort Gyre, that results in south-westerly and westerly currents near the shores. The Mackenzie River partly affects this circulation inducing minor eastwards streams near its mouth. The river annually brings about 15 million tonnes of sediments which are rich in dolomite and calcium carbonate. Those deposits are spread over the sea and mixed with mud and gravel.

Flora and fauna
The shoreline of the Beaufort Sea is covered with tundra and marks the northern limit of the terrestrial range of the polar bear in North America. The Mackenzie River is an important habitat for whales and seabirds and is still relatively untouched by commercial traffic. The delta of Mackenzie River contains numerous lakes and ponds which are inhabited by muskrat.

The sea hosts about 80 species of zooplankton, more than 70 species of phytoplankton, and nearly 700 species of polychaetes, bryozoans, crustaceans and mollusks, but their total volume is relatively small owing to the cold climate. Major fish species include polar cod (Boreogadus saida), Arctic cod (Arctogadus glacialis), saffron cod (Eleginus gracilis), Arctic char (Salvelinus alpinus), chum salmon (Oncorhynchus keta), Arctic cisco (Coregonus autumnalis), least cisco (Coregonus sardinella), lake whitefish (Coregonus clupeaformis), broad whitefish (Coregonus nasus), Pacific herring (Clupea pallasii), fourhorn sculpin (Myoxocephalus quadricornis), inconnu (Stenodus leucichthys) and flatfish.

The eastern part of the sea is a major habitat of beluga whales with an estimated population of 39,000. This population is stable and might even be increasing; it is not affected by the offshore oil exploration in the area. Belugas spend summer in the coastal area and Mackenzie River delta, which are free of ice then, and in winter migrate long distances to the polynyas of the deep sea. Genetic analyses have confirmed that belugas of the Beaufort Sea are clearly distinct from those of other Canadian and Alaskan waters, despite often sharing a common wintering habitat.

The food chain of the Beaufort Sea is relatively simple: It starts with phytoplankton and epontic algae (single-cell algae associated with the lower interface of sea ice), which provide energy to zooplankton, and epontic and coastal amphipods. The latter serve as a food for seabirds and fish, primarily as polar cod and Arctic char. Polar cod is a major food of Arctic char, beluga, narwhal, seabirds and seals, which are dominated by the bearded seal (Erignatus barbatus) and ringed seal (Pusa hispida). Bearded seal and walrus also feed on benthic invertebrates. On top of the food pyramid stands the polar bear, which feeds primarily on seals, but also on any large marine mammals when it has a chance, such as carcasses and whales trapped in ice fields.

Human activities

"There is only one proposed Early-Entry site in eastern Beringia that still has proponents, Bluefish Caves in the Porcupine River Basin, Yukon Territory, Canada. Claims of great antiquity in the area [e.g., 30kya] have a convoluted history. A caribou tibia flesher, the most diagnostic human implement from the Old Crow basin, had been dated at near 28 kya. When redated using accelerator mass spectrometry (AMS) of small amounts of remnant collagen the bone produced a 1.8 kya date (Yesner 1996b:255)". There is no evidence for anomalous occupation of Beaufort coasts in the context of Arctic cultures generally, including the arrival about 4,000 years ago by Paleo-Eskimos such as the Dorset culture, around 1,000 years ago by the Thule and finally by the modern Inuit. From early ages, they practiced fishing – bones of Arctic char were found at the 4,000 years old settlements. While originally they lived nomadic life, later, they started to form permanent settlements. Their population is increasing, but the unemployment rate is relatively high.

Bowhead whales were hunted in the sea between 1888 and 1914. This practice stopped, first because of the decline in whale population and then because of government regulations, but resumed in the 1990s.

The major settlements along the Beaufort Sea are Tuktoyaktuk (population 930 in 2009) in Canada and Prudhoe Bay, Alaska. Although Prudhoe Bay is permanently populated by only a few people, there are thousands of contract workers in the area employed on petroleum production at the Prudhoe Bay Oil Field, which is on the coastal lowland known as the North Slope. Artificial islands, such as Endicott and Northstar, have been raised near the shores in 1987 and 2001, respectively. The crude oil is transported through the Trans-Alaska Pipeline System to the southern port of Valdez.

Fishing and sea hunting are practised by the local inhabitants and have no commercial value, especially after a US moratorium on commercial fishing of the Beaufort Sea, adopted in 2009. Trapping of muskrat at the Mackenzie River delta was the main source of income for the Athabaskan First Nations peoples and Inuit during 1920–1960, but has since declined.

Oil and gas exploration
The Beaufort Sea contains major gas and petroleum reserves beneath the seabed, a continuation of proven reserves in the nearby Mackenzie River and North Slope. The Beaufort Sea was first explored for sub-shelf hydrocarbons in the 1950s and estimated to contain about  of oil and  of natural gas under its coastal shelf. Offshore drilling began in 1972; about 70 wells were set up by the 1980s and 200 wells by 2000. These activities resulted in dredging of about 46.5 million m3 of sea bottom soil, as well as discharge of drilling muds which contained barite, clay, caustic soda, and heavy metals zinc, copper, lead, chromium, cobalt, nickel, cadmium and mercury. About  of oil was produced in 1986.

A major gas field, named Taglu Gas Field, was discovered in the Mackenzie River delta in 1971, followed by the Parson Lake field and Niglintgak field. The estimated gas reserves of these fields are ,  and , respectively. Moreover, further into the sea from the Mackenzie delta lies the Amauligak field. This, the largest known oil deposit of the Beaufort Sea, was discovered in 1984, and is estimated to contain  of oil and  of gas. The development of these fields is hindered by their remote location. This problem was alleviated for Prudhoe Bay by constructing the Trans-Alaska Pipeline, but is limiting regular commercial production at Mackenzie River deposits. For example, the Amauligak Project was started soon after the discovery of the field. In September 1985, the tanker Gulf Beaufort has transported  of crude oil to Japan, which was the first shipment of oil from the Arctic deposits. However, the project has stalled after that.

In July 2017, the U.S. Bureau of Ocean Energy Management approved a plan to allow Eni, an Italian multinational oil and gas company, to drill four oil exploration wells on Spy Island, one of four artificial islands in the Beaufort Sea.

In popular culture
Stan Rogers references the Beaufort Sea in his popular Canadian Folk Song "Northwest Passage".

See also
 Arctic policy of the United States
 Canadian Internal Waters
 List of areas disputed by Canada and the United States
 List of seas
 Northwest Passage
 Petroleum exploration in the Arctic

References

Bibliography
 L. S. Parsons, William Henry Lear, National Research Council of Canada Perspectives on Canadian marine fisheries management, NRC Research Press, 1993

Further reading

External links
 Sea Ice in the Beaufort Sea  from NASA Earth Observatory
 CAC (Civil Applications Committee)/USGS Global Fiducials Program web page containing scientific description and interactive map viewer featuring declassified high-resolution time-series imagery

Canada–United States border disputes
Disputed waters
Geography of the Inuvialuit Settlement Region
Bodies of water of North Slope Borough, Alaska
Seas of the Arctic Ocean
Seas of the United States
Bodies of water of Alaska
Arctic Watershed of North America
Bodies of water of Yukon
Bodies of water of the Northwest Territories
Seas of Canada
Seas of North America

Beaufort Sea


Pollimyrus es un género de pez elefante africano de la familia Mormyridae endémico de Angola, Benín, Camerún, Congo, Guinea Ecuatorial, Gabón, Ghana, Liberia, Mali, Nigeria y Togo, entre otros.

De acuerdo a su morfología, puede agruparse dentro del grupo de «lucios del río Nilo» —junto al Mormyrops, Hippopotamyrus, Marcusenius, Petrocephalus y Brienomyrus— que tienen pequeñas barbas. Además, al igual que los restantes géneros de su familia, poseen un cerebelo —o mormyrocerebellum— de gran tamaño, con un cerebro de tamaño proporcional al cuerpo comparable al de los humanos, relacionándose probablemente con la interpretación de señales bio-eléctricas.

De acuerdo a la IUCN, y tras evaluar trece especies, el estado de conservación puede catalogarse en la categoría de «menos preocupante (LC o LR/lc)», salvo para el Pollimyrus pedunculatus y Pollimyrus maculipinnis.

Especies
 Pollimyrus adspersus (Günther, 1866)
 Pollimyrus brevis (Boulenger, 1913)
 Pollimyrus castelnaui (Boulenger, 1911)
 Pollimyrus guttatus (Fowler, 1936)
 Pollimyrus isidori (Valenciennes, 1847)
 Pollimyrus isidori fasciaticeps (Boulenger, 1920)
 Pollimyrus isidori isidori (Valenciennes, 1847)
 Pollimyrus isidori osborni (Nichols & Griscom, 1917)
 Pollimyrus maculipinnis (Nichols & La Monte, 1934)
 Pollimyrus marchei (Sauvage, 1879)
 Pollimyrus marianne Kramer, van der Bank, Flint, Sauer-Gürth & Wink, 2003
 Pollimyrus nigricans ((Boulenger, 1906)
 Pollimyrus nigripinnis (Boulenger, 1899)
 Pollimyrus pedunculatus (L. R. David & Poll, 1937)
 Pollimyrus petherici (Boulenger, 1898)
 Pollimyrus petricolus (Daget, 1954)
 Pollimyrus plagiostoma (Boulenger, 1898)
 Pollimyrus pulverulentus (Boulenger, 1899)
 Pollimyrus schreyeni Poll, 1972
 Pollimyrus stappersii (Boulenger, 1915)
 Pollimyrus tumifrons (Boulenger, 1902)

Referencias

Enlaces externos

Mormyridae
Osteoglossiformes

Pollimyrus


Mițo Asan () a fost împăratul Țaratului Vlaho-Bulgar între anii 1256 - 1257.

Mițo Asan a urcat pe tron în virtutea căsătoriei sale cu Maria , fiica împăratului Ioan Asan al II-lea și Irina Comnena din Epirus . Datele nașterii și ale morții sale sunt necunoscute , dar cand fiul sau Ioan Asan al III-lea a devenit împărat , Mițo nu mai era in viață . Originile și familia din care provine sunt necunoscute totuși există o teorie care îl consideră ca fiind chiar fiul țarului Ioniță , această teorie se bazează prin faptul că Ioan Asan al II-lea l-a acceptat foarte repede ca ginere . Dar cel mai probabil a luat numele de Asan după căsătorie . Mițo a fost regent pentru cumnatul său împaratul Mihail Asan in perioada cand acesta era minor . El a devenit împărat al țaratului după uciderea vărului soției sale , Caliman al II-lea în 1256 . Deși a obținut un sprijin în capitala Tarnovo și în Preslava , el s-a confruntat cu ostilitatea unei mari părți a nobilimii provinciale . După o campanie nereușită împotriva lui Teodor al II-lea a Imperiului de la Nicea , Mițo a pierdut controlul chiar și asupra oamenilor de rând .

Când boierii l-au proclamat împărat pe Constantin Tih,  Mițo și familia sa au fugit din capitală în 1257 . A primit terenuri de la împăratul bizantin Mihail al VIII-lea Paleologul în Troia unde a rămas cu familia sa .

Familie
Din căsătoria cu Maria, Mițo a avut doi copii:
 Ioan Asan al III-lea (împărat între 1279 -1280)
 Kira Maria (care s-a căsătorit cu Gheorghi Terter)

Note

Decese în 1257
Dinastia Asăneștilor
Al Doilea Țarat Bulgar
Monarhi ai Bulgariei

Mițo Asan


Lincoln Burrows, Prison Break dizisinde Dominic Purcell'in canlandırdığı karakterdir.
Genç Lincoln'nü Max Kirsch ve Hunter Jablonski canlandırmıştır. Lincoln'nün kardeşi Michael Scofield (Wentworth Miller) onu idam cezasından kurtarmak için bilerek hapse girer.

Anneleri öldükten sonra Lincoln Michael'ı koruması altına alır. Lincoln Toledo, Ohio'da bulunan Morgan Park Lisesi'ni  ikinci sınıftayken bırakır ve Şikago'ya giderek çeşitli suçlara karışır. Başkan Yardımcısının erkek kardeşini öldürmekle suçlanmadan önce, hırsızlıkla suçlu bulunmuştur ve ayrıca başkasının malına zarar verme ve uyuşturucu bulundurma suçlarına da karışmıştır. Lincoln ve Lisa Rix'in Lincoln Burrows, Jr. (L.J.) (Marshall Allman) adında bir erkek çocukları vardır.

Michael 18 yaşındayken, Lincoln onun üniversite eğitimi için 90,000$ borç alır, ona bu paranın annesinin hayat sigortasından kendi payına düşeni olduğunu söyler. Ortada hayat sigortası yoktur
ve bu Lincoln'nün cinayetle suçlanmasının başlangıcıdır. Bu "Brother's Keeper" bölümünde gösterilecektir.

Görünüm
Lincoln Burrows Başkan Yardımcısının erkek kardeşinin katili ve Michael Scofield'ın onu idamından önce hapishaneden çıkarmaya çalışması Prison Break dizisinin ana temasıdır. Ana karakter olan Lincoln dizinin bütün bölümlerinde yer almıştır. Genç Lincoln'ü canlandıran Max Kirsch dizinin "English, Fitz or Percy", "Brother's Keeper" ve "The Killing Box" bölümlerinde, Hunter Jablonski ise "By the Skin and the Teeth" bölümünde yer almıştır.

1. Sezon
Bir garajın güvenlik kamerasının kayıtlarında Lincoln cinayet işlerken görünür ve Lincoln Başkan Yardımcısının erkek kardeşi Terrence Steadman öldürmekten mahkûm edilir. Duruşmada yalvarmasına rağmen ölüm cezasına çarptırılır. 11 Mayıs günü idam edilecektir.

Kaçış bu günden önce gerçekleşmeliydi, Lincoln, diğerleri kazı işleriyle uğraşırken onlar güvenli bir duruma geçene kadar gardiyanları oyalamalıdır. "By the Skin and the Teeth" bölümünde onun infazı bir adamın sayasinde engellendi, bu kişi onun ve Michael'ın babasıydı, O yargıca bazı belgeler göndermişti. Lincoln'nün infazı iki hafta, 26 mayıs tarihine kadar ertelendi, bu kardeşinin kaçış planını tekrar düzenlemesi için yeterli bir zamandı.

Bir hafta sonra oğlu L.J. "Owen Kravecki"yi yaralamaktan ve annesi ile üvey babasını öldürmekten tutuklanır, ilginçdirki bu Ajan Kellerman'nın (Paul Adelstein) takma adıdır. Ona oğlunu görmesi için izin verilir. Bu Kellerman ve Başkan Yardımcısı Reynolds'ın (Patricia Wettig) planıydı, onlar onu dışarı çıkarmak istiyordu. "The Key" bölümünde Lincoln'nü taşıyan araç kaza yapar, Lincoln'nün babası Lincoln'ü Kellerman'nın elinden kurtarır. Aracı hurdalığa götürdüler, Lincoln'nün babası ona neden Terrence Steadman cinayetiyle suçlandığını açıklamaya başladı, çünkü o Ecofiled hakkında bilgi sızdıracaktı. Şirket (The Company) Lincoln'nün babasının ortaya çıkmasını sağlamak için böyle bir plan yapmıştı. O, Lincoln'e verilen hükümden üç yıl sonrasına kadar ortaya çıkmadı. Lincoln, onları küçükken bırakıp gitmesinden dolayı ondan nefret ediyordu, Lisa'nın ölümünden ve Michael ile L.J.'nin mahkûm olamasından onun sorumlu olduğunu söyledi. Kellerman onların gizlendiği yeri bulmadan önce, babasına onu bırakıp gitmesini ve böylelikle onun varlığının fark edilmeyeceğini söyledi. Ve Lincoln hayatını kurtarmak için Bellick'e seslenip yerini belli etti.

Lincoln Fox River'a getirilince 24 Saat hücre hapsi aldı. Michael'ın daha da karışıktı revirin anahtarını ele geçirmesi gerekiyordu. Bellick deliği fark ettikten sonra, Michael'a onu görmesi için izin verildi, Lincoln ona onsuz kaçmaları gerektiğini söyledi. Kaçacakları gece Michael müdürü Lincoln'ü revire sevketmesi için zorladı. Bir süre sonra Michael, Lincoln ve birkaç mahkûm Fox River'ın duvarlarının dışındaydı. Sezon finalinde polisler onların uçakla kaçtığını düşündü ve onlar da başka bir yoldan kaçtılar.

2. Sezon

Sezonun ilk bölümü erkek kardeşi ve diğer kaçaklarla başlar, Lincoln mükemmle bir şekilde Brad Bellick (Wade Williams) ve onun gardiyanlarından kaçmayı başarır. Michael ve Lincoln terk edilmiş bir depoya sakladıkları kıyafetleri giyinir ve çantada bulunan nakit para ile sahte pasaportları alır. Sezonun ilk bölümünün sonlarında; Ajanlar Veronica'nın Lincoln'e son zamanlarında yardım ettiğini düşünerek ona ateş ederler. "Otis" bölümünde, bu olay Lincoln'ü L.J.'yi Cook County Courthouse'dan kaçırmaya teşvik ettirir. Onların hazırlıksız yaptıkları bu plan FBI Özel Ajanı Mahone (William Fichtner) tarafından fark edilir. Maalesef Lincoln sonradan gelen polisler tarafından yaralanır.

Kısa bir süre Michael'ın karısının, Nika Volek (Holly Valance), dairesinde kalırlar,Lincoln ve Michael Utah'a doğru yollarına devam ederler.Toole, Utah'da gömülen paranın yerini öğrenene kadar,
Bellick ve Geary (Matt DeCaro) onları oyalar. İki eski gardiyandan daha uyanık davranan kardeşler onların arabasını alır. Lincoln onları polise ihbar edebileceğinden Nika'ya güvenmemektedir. Lincoln ve Michael Tooele, Utah'a doğru hareket eder. Tweener (Lane Garrison), T-Bag (Robert Knepper),
Sucre (Amaury Nolasco) ve C-Note (Rockmond Dunbar) burada tekrar bir araya gelecekler. Grup Westmoreland'ın parası için kazı yapmaya devam edecekler.

Hernasılsa "Buried" bölümünde Ajan Kellerman Lincoln'nün L.J.'yi hapishaneden kurtarmaya çalışacağını düşünerek ona tuzak kurmaya çalışır. Lincoln oğlunu geri almakta ısrarlıdır, ve Michale'dan dizide ilk kez ayrılır. Lincoln L.J.'yi kurtarmayı başarır, diğerleri onları bulmadan önce Lincoln'nün babasıyla Trinidad, Colorado'da buluşurlar. Lincol'nün oğlu ve babası Aldo Burrows (Anthony Denison) ilk defa tanışır. Sara Tancredi'ye (Sarah Wayne Callies) güveniyorlardı, O Lincoln'nün suçsuz olduğunu kanıtlayacak bazı deliller bulmuştu. "Bolshoi Booze" bölümünde Lincoln L.J.'yi Jane'e emaneteder ve babasıyla beraber Michael'la buluşacakları yere gider. Onlar Mahone'la karşılarşır ve o Aldo'yu öldürücü bir şekilde yaralar. Babalarını güvenli bir yerde bıraktıktan sonra Michael ve Lincoln komployu çözmek için oradan ayrılır. Sara'yı aramak için gidecekleri uçağa binerken Sucre'den ayrılırlar. Kısa bir süre sonra Mahoone'a yakalanırlar ve Gümrük Devriye ajanları onları tutuklar.

Onları öldürmeye çalışırlar, "The Killing Box" bölümünde Mahone ve Kellerman onlara Fox River'a doğru kaçmalarında yardımcı olurlar. Kellerman Mahone'a ihanet eder ve onu vurur, Lincoln ve Michael'a Başkan Reynolds ve "Şirket"'i (The Company) yıkmayı teklif eder.

Bir sonraki bölüm olan "John Doe" de Lincoln Kellerman'nın Başkan Reynolds ve " Şirket"'e (The Company) çalıştığını ve komployu kuranlardan biri olduğunu anlar, onu öldürmesini engelleyen tek neden Kellerman'nın Steadman'nın yerini bilmesi. Lincoln isteksizce Kellerman'ı takip eder. Sonra Kellerman Steadman'ı yakalar ve onu bir motele getirir, Steadman Lincoln'e Veronica'yı hatırlatır, Lincoln onu öldürmek ister fakat Michael ve Kellerman onu engeller çünkü onun yaşadığını kanıtlayabildikleri takdirde Lincoln'nün masumiyeti ispatlanabilecekti. Onun dengesiz davranışları onlarının yerini belli etmesi için Michael'ı zor durumda bırakır, Kellerman, Steadman'ı Washington'a götürmeyi teklif eder. Steadman polislere teslim edilmeden önce intihar eder.

Lincoln, Michael ve Kellerman  bir kameramanı rehin alıp Tv yayın aracıyla polislerden kaçar. Onlar kameramana 26 dakikalık bir kayıt yaptırılar, Lincoln ve Michael'ın amacı Lincoln'nün nasıl tuzağa düşürüldüğünü ve "Şirket"'i (The Company) açığa çıkarmak. Kellerman kasten Ajan Mahone'nun FBI takımına kardeşlerin Başkan Reynolds'ın yanına doğru gittiklerini vücut diliyle anlatmaya çalışır. Fakat Lincoln, Mİchael ve Kellerman, Sara ile buluşmak için Akron, Ohio'ya doğru yola çıktılar. Michael Sara ile telefondan başarılı bir şekilde görüşebildi, fakat Lincoln hala Kellerman'a karşı şüphecidir.

"Chicago" bölümünde üçlü Sara ile Evansville, Indiana'da buluşur. Şikago tren isyasyonunda Sara Kellerman'ı tanır, Sara elindeki anahtarı özel bir puro kulübünde kullanmalıydı. Sonra Başkan Reynolds'a gözükürler, O polislere haber verir ve polisler barikat kurar, Lincoln bir treni kaçırır, O, Michael, Sara ve Kellerman Şikago'dan ayrılır.

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 Lincoln Burrows biyografisi - Fox.com

Büyük Kaçış karakterleri
Kurgusal erkek karakterler

Lincoln Burrows


Brigada 24 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916 prin mobilizarea unor unități și subunități de rezervă, din compunerea Comandamentului II Teritorial: Regimentul 62 Infanterie - (Târgoviște) și Regimentul 70 Infanterie - (Muscel). Brigada a făcut parte din organica Diviziei 12 Infanterie.
La intrarea în război, Brigada 24 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă (rz.) Dumitru Viișoreanu. Brigada 24 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

În campania anului 1916 Brigada 24 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 12 Infanterie participând la  Acțiunile militare din Dobrogea, Operația de apărare a trecătorilor și  Bătălia din zona Bran-Câmpulung.

Campania anului 1917

În campania anului 1917 Brigada 24 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 12 Infanterie , participând la Bătălia de la Mărășești . În această campanie, brigada a fost comandată de colonelul Gheorghe Damian.

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie

La mobilizarea din 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Brigada 24 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 12 Infanterie, alături de Brigada 23 Infanterie și Regimentul 22 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:
Brigada 24 Infanterie
Regimentul 62 Infanterie
Regimentul 70 Infanterie

Reorganizări pe perioada războiului
În prima jumătate a anului 1917, Brigada 24 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Brigada a fost inclusă în compunerea de luptă a Diviziei 12 Infanterie, alături de Brigada 23 Infanterie și Brigada 12 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:>
Brigada 24 Infanterie
Regimentul 44/68 Infanterie
Regimentul 62/70 Infanterie

Comandanți
 General de brigadă (rz.) Dumitru Viișoreanu
 Colonel Gheorghe Damian

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 24 Infanterie (1916-1918)


Gasoline Alley est un film policier coécrit et réalisé par Edward John Drake et sorti en 2022.

Synopsis
Ancien détenu, Jimmy Jayne est suspecté d'être le meurtrier de plusieurs prostituées, sauvagement assassinées à Hollywood. Rapidement trahi par ses propres empreintes retrouvées dans un hôtel où il aurait commis ces crimes en question, Jayne clame son innocence et s'associe à un duo d'enquêteurs méfiants, Freeman et Vargas, pour résoudre ces massacres. Cependant, sans qu'il le sache, l'un des deux est directement lié à leurs décès puisqu'il fait partie d'un réseau de trafic d'êtres humains situé entre Los Angeles et le Mexique...

Fiche technique
 Titre original et français : Gasoline Alley
 Réalisation : Edward John Drake
 Scénario : Edward John Drake et Tom Sierchio
 Photographie : Brandon Lee Cox
 Montage : Justin Williams
 Musique : Scott Currie
 Production : Corey William Large et Tom Sierchio
 Sociétés de production :  Highland Film Group, 308 et BondIt Media Capital
 Sociétés de distribution : Saban Capital Group
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur - 2,39:1
 Genre : thriller, policier
 Dates de sortie :
 États-Unis :
 France :  (DVD)
Classification :
États-Unis : R (interdit aux moins de 17 ans non accompagnées)
France : Interdit aux moins de 12 ans lors de sa sortie en vidéo à la demande et à la télévision.

Distribution
 Devon Sawa  : Jimmy Jayne
 Bruce Willis  : l'inspecteur Freeman
 Luke Wilson  : l'inspecteur Vargas
   : Christine
 Sufe Bradshaw  : Eleanor Rogers
   : Erasmus Alcindor
 Rick Salomon : Percy Muleeny
 Kenny Wormald  : Dennis Bourke
 Ash Adams : Frank Flosso
 Irina Antonenko  : Star
 Carrington Durham  : Giselle
 Billy Jack Harlow  : Roy
 Vernon Davis  : Kaiser
 Steve Eastin : le capitaine Lew Ferry
 Tracy Curry  :

Production

Accueil

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Thriller (film) américain
Film policier américain
Film se déroulant à Los Angeles

Gasoline Alley (film)


Wizard este un roman științifico-fantastic scris de autorul american John Varley, a doua carte din trilogia sa Gaea. A apărut la editura Berkley Books în 1980.

Cadru
Trilogia descrie întâlnirea omenirii cu o ființă vie pe orbită în jurul planetei Saturn și având forma unui tor Stanford cu un diametru de 1300 km. Aceasta este locuită de mai multe specii extraterestre, mai ales de ființe asemănătoare centaurilor denumite Titanide.

Prezentare

Wizard ("Vrăjitoarea") are loc în 2100, șaptezeci și cinci de ani după evenimentele din "Titan". Cirocco Jones a devenit o alcoolică, aparent din cauza tensiunii de a fi "Wizard". Gaby Plauget a realizat proiecte speciale pentru Gaea, cum ar fi construirea autostrăzii Circum-Gaea, în schimbul căreia are parte de unele beneficii pe care le are Cirocco, inclusiv tinerețe aparent permanentă.

Și Gaea este plictisită. Ea aranjează fluxuri de persoane care caută miracole pentru a veni la ea de pe Pământ și apoi le dă sarcini de făcut: să facă ceva "eroic" (de exemplu, să meargă o dată pe circumferința roții mari) și dorințele lor vor fi îndeplinite. Acesta este modul ei de a asigura un divertisment continuu, deoarece ea aranjează pericolele pentru ca ei să le depășească sau să moară încercând. De asemenea, ea pare să fie utilă Umanității oferind leacuri pentru boli, astfel încât oamenii să nu se întoarcă împotriva ei și să o distrugă. Între timp, ea stă în centrul de clevetiri și urmărește filme vechi.

Chris Major și Robin Nouă-Degete sunt doi astfel de pelerini. Chris suferă de episoade psihotice, adesea însoțite de "noroc" paranormal. Robin, membru al unui grup de vrăjitoare care trăiesc într-un cilindru O'Neill, are o epilepsie ciudată care se manifestă numai într-o gravitație mai mare decât cea a Lunii. Robin, Gaby, Cirocco și patru Titanide au pornit într-o călătorie eroică. Gaby și Cirocco au o agendă ascunsă: ei doresc să cerceteze creierul regional pentru a o răsturna pe Gaea, pe care ei o consideră a fi iremediabil nebună.

În timpul călătoriei, cititorii află ce a dus-o pe Cirocco la alcoolism. Ca preț pentru întreruperea Războiului dintre Îngeri și Titanide, Gaea a făcut ca Titanidele să depindă de Cirocco pentru a avea copii. Numai saliva ei poate activa ouăle pe care le produc, astfel încât acestea să poată fi implantate într-o mamă gazdă să crească. Răspunderea pentru supraviețuirea unei întregi rase este mai mult decât poate suporta Cirocco. Demisia din poziția ei de Wizard  este imposibilă, la fel și sinuciderea este exclusă datorită dragostea ei pentru Titanide, așa că singura ei eliberare este refugiul în alcool.

Pericolele călătoriei includ bombe zburătoare, creaturi vii cu motoare cu jet pulsatoriu care trăiesc sus pe cablurile de sprijin. Acestea atacă ființele vii, inclusiv oamenii și Titanidele, încercând să-i prindă pentru a fi mâncați. Ei sunt o mare amenințare la adresa pelerinilor, cu gurile lor înguste și cu aripile ascuțite. Încet, călătoria reduce numărul echipajului, mai întâi una dintre Titanide moare și apoi, într-un atac al nebunului Gene, Gaby moare. Toți ajung să fie separați. Cirocco și companionul Titanid, Hornpipe, sunt lăsați pe suprafața Rim-ului, în timp ce Robin și Chris sunt prinși în subteran, cu Titanida Valiha, care nu numai că este gravidă, dar este și grav rănită. În cele din urmă, Robin trebuie să-l părăsească pe Chris ca să o îngrijească pe Valiha și să urce la suprafață după ajutor. Ea ajunge într-una din zonele artici reci ale habitatului și aproape că moare înainte să fie salvată.

Cirocco suferă o transformare completă. Își adună puteri considerabile pentru a salva toți membrii expediției rămase. Robin și Chris merg să se confrunte cu Gaea, doar pentru a le spune că ea este cea care îi vindecă și pot dispărea. Cirocco distruge în cele din urmă corpul pe care Gaea l-a folosit pentru a vorbi cu oamenii. Deoarece ea este în realitate o inteligență care trăiește în centru, moartea acestui trup nu o ucide pe Gaea; dar este modul în care Cirocco a scăpat de obligațiile ei. În continuare, ea nu mai este Vrăjitorea (Wizard); ea este Demonul.

Primire

Premii
Nominalizare la Premiile Hugo și Locus, 1981

Note

Legături externe
 Wizard at Worlds Without End
 Gaea the Mad Titan fan site of the Gaean Trilogy

Vezi și
1980 în literatură
1980 în științifico-fantastic

Romane din 1980
Romane științifico-fantastice
Romane americane
Romane de John Varley
Saturn în ficțiune

Wizard (roman)


Dimitrie Iurașcu (Jurașcu) () a fost un diplomat român, care a condus misiuni diplomatice române în perioada interbelică și în prima jumatate a celui de-al Doilea Război Mondial.

Biografie
A absolvit studii de drept la Paris și și-a început cariera în diplomație în 1913. A lucrat în perioada interbelică la diferite legații (Belgrad, Atena, Istanbul, Praga, Sofia, Berna, Vatican). A condus apoi Legația română de la Oslo (15 aprilie 1934 - 1 martie 1939), înlocuindu-l pe însărcinatul de afaceri Emil Zarifopol și devenind un cunoscător fin al realităților politice din Europa de Nord. A revenit la București în 1939 și a fost numit ministru plenipotențiar cl. II în Administrația Centrală a Ministerului Afacerilor Străine, conducând Departamentul de Afaceri Politici și Consulare al ministerului. A fost numit pe 10 martie 1941 în postul de trimis extraordinar și ministru plenipotențiar la Lisabona.
În lucrarea sa Jurnal politic 1939 – 1950, Dimitrie Jurașcu menționează că, după instalarea guvernului comunist, proprietatea sa din București i-a fost confiscată. A fost chiriaș în această locuință iar apoi a fost silit să o părăsească. După 34 de ani de activitate diplomatică a rămas fără pensie iar astfel a fost nevoit să lucreze ca betonist pe un șantier. Apoi, a lucrat într-un atelier de confecționat lumânări, la o cooperativă meșteșugărească.

Scrieri
 Jurnal politic 1939 – 1950, Editura Muzeului Național de Istorie Galați, Galați, 2012, 3 vol. [vol. I (28.04.1939 – 30.08.1944); vol. al II-lea (31.08.1944 – 31.03.1948) și vol. al III-lea (01.04.1948 – 13.03.1950)], 1391 p.

Note

Nașteri în 1890
Decese în 1964
Diplomați români
Absolvenți ai Facultății de Drept a Universității din Paris
Ambasadori ai României în Norvegia
Ambasadori ai României în Portugalia
Memorialiști români
Gălățeni
Persecutați de către organele de stat ale României comuniste
Decese în București

Dimitrie Jurașcu


La torre cuadrangular de Évora, ampliamente conocida como torre de Sisebuto, es una estructura romana tardía de Évora, situada en la calle Quinta Nova. Es monumento nacional desde 1920 y, forma parte de casco histórico de Évora, declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

La tradición cuenta que esta torre fue construida por los siervos del rey visigodo Sisebuto. No obstante se cree más plausible que fuera construida por los romanos en el , en la época en que fue construida la primera muralla de la ciudad. Sus cimientos se asientan sobre los restos de una casa del  que aún conserva varios frescos en sus paredes.

Referencias

Enlaces externos
 Torre de Sisebuto en IGESPAR

Sisebuto
Monumentos nacionales de Portugal
Bienes individuales inscritos Patrimonio de la Humanidad en Portugal
Évora
Arquitectura de Portugal del siglo III
Arquitectura de la Antigua Roma en Portugal
Arquitectura militar romana
Castillos de Portugal

Torre de Sisebuto


Sturla (im Ligurischen: Stûrlâ) ist ein Stadtteil der norditalienischen Hafenstadt Genua. Das ehemals unabhängige Fischerdorf liegt mit mehreren kleinen Buchten direkt am Golf von Genua. Es gehört zu dem Munizip IX – Levante und hat eine Einwohnerzahl von 8278.

Im 18. Jahrhundert gehörte das Territorium des heutigen Sturla zur Gemeinde San Martino d'Albaro, die Ortschaft Vernazzola hingegen zu San Francesco d'Albaro. Beide wurden 1874 unter dem Namen Sturla zusammengefasst und der Stadt Genua angegliedert.

Einzelnachweise

Siehe auch
 Liste der Stadtteile Genuas

Stadtteil von Genua

Sturla (Genua)


Rabiye Kurnaz contre George W. Bush () est un film franco-allemand réalisé par Andreas Dresen et sorti en 2022.

Il est présenté à la Berlinale 2022 où il remporte l'Ours d'argent du meilleur scénario et où l'actrice Meltem Kaptan reçoit l'Ours d'argent de la meilleure performance.

Synopsis

Murat Kurnaz est arrêté en 2001 puis détenu sans preuve dans le camp de Guantánamo pour terrorisme. Sa mère Rabiye Kurnaz va tout faire pour sa libération à travers une longue procédure judiciaire, y compris en attaquant à Washington D. C. le président des États-Unis, George W. Bush.

Fiche technique

 Titre français : Rabiye Kurnaz contre George W. Bush
 Titre original :
 Réalisation : Andreas Dresen
 Scénario : Laila Stieler
 Musique : Johannes Repka
 Photographie : Andreas Höfer
 Montage : Jörg Hauschild
 Pays de production : ,
 Format : Couleurs
 Genre : comédie dramatique, biopic
 Durée : 137 minutes
 Dates de sortie :
 Allemagne :  (Berlinale 2022),  (sortie nationale)
 France :

Distribution
 Meltem Kaptan : Rabiye Kurnaz
 Alexander Scheer : Bernhard Docke

Production

Accueil

Accueil critique
En France, le site Allociné propose une moyenne de , fondée sur  de presse.

Distinctions
 Berlinale 2022 :
 Ours d'argent de la meilleure performance pour Meltem Kaptan
 Ours d'argent du meilleur scénario
  cérémonie du Deutscher Filmpreis :
 meilleure actrice pour Meltem Kaptan
 Meilleur acteur dans un second rôle pour Alexander Scheer

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 2022
Film français sorti en 2022
Film dramatique allemand
Film dramatique français
Film biographique allemand
Film biographique français
Film d'Arte

Rabiye Kurnaz contre George W. Bush


Genetik algoritmalar, doğada gözlemlenen evrimsel mekanizmalara benzer mekanizmalar kullanarak çalışan eniyileştirme yöntemidir. Çok boyutlu uzayda belirli bir maliyet fonksiyonuna göre en iyileştirme amacıyla iterasyonlar yapan ve her iterasyonda en iyi sonucu üreten kromozomun hayatta kalması prensibine dayanan en iyi çözümü arama yöntemidir.

Genetik algoritmaların temel ilkeleri ilk kez Michigan Üniversitesi'nde John Holland tarafından ortaya atılmıştır. Holland 1975 yılında yaptığı, evrim yasalarını genetik algoritma içinde eniyileştirme problemleri için kullandığı çalışmaları "Adaptation in Natural and Artificial Systems" adlı kitabında bir araya getirmiştir.

Genetik algoritmalar problemlere tek bir çözüm üretmek yerine farklı çözümlerden oluşan bir çözüm kümesi üretir. Böylelikle, arama uzayında aynı anda birçok nokta değerlendirilmekte ve sonuçta global çözüme ulaşma olasılığı yükselmektedir. Çözüm kümesindeki çözümler birbirinden tamamen bağımsızdır. Her biri çok boyutlu uzay üzerinde bir vektördür.

Genetik algoritmalar problemlerin çözümü için evrimsel süreci bilgisayar ortamında taklit ederler. Problem için olası pek çok çözümü temsil eden bir çözüm kümesi genetik algoritma terminolojisinde nüfus veya popülasyon adını alır. Popülasyonlar vektör, kromozom veya birey adı verilen sayı dizilerinden oluşur. Birey içindeki her bir elemana gen adı verilir. Nüfustaki bireyler evrimsel süreç içinde genetik algoritma mekanizmaları tarafından oluşturulurlar.

Problemin bireyler içindeki gösterimi problemden probleme değişiklik gösterir. Genetik algoritmaların problemin çözümündeki başarısına karar vermedeki en önemli faktör, problemin çözümünü temsil eden bireylerin gösterimidir. Nüfus içindeki her bireyin problem için çözüm olup olmayacağına karar veren bir uygunluk fonksiyonu vardır. Uygunluk fonksiyonundan dönen değere göre yüksek değere sahip olan bireylere, nüfustaki diğer bireyler ile çoğalmaları için fırsat verilir. Bu bireyler çaprazlama işlemi sonunda çocuk adı verilen yeni bireyler üretirler. Çocuk kendisini meydana getiren ebeveynlerin (anne, baba) özelliklerini taşır. Yeni bireyler üretilirken düşük uygunluk değerine sahip bireyler daha az seçileceğinden bu bireyler bir süre sonra nüfus dışında bırakılırlar. Yeni nüfus, bir önceki nüfusta yer alan uygunluğu yüksek bireylerin bir araya gelip çoğalmalarıyla oluşur. Aynı zamanda bu nüfus önceki nüfusun uygunluğu yüksek bireylerinin sahip olduğu özelliklerin büyük bir kısmını içerir. Böylelikle, pek çok nesil aracılığıyla iyi özellikler nüfus içerisinde yayılırlar ve genetik işlemler aracılığıyla da diğer iyi özelliklerle birleşirler. Uygunluk değeri yüksek olan ne kadar çok birey bir araya gelip, yeni bireyler oluşturursa arama uzayı içerisinde o kadar iyi bir çalışma alanı elde edilir. Probleme ait en iyi çözümün bulunabilmesi için;
 Bireylerin gösterimi doğru bir şekilde yapılmalı,
 Uygunluk fonksiyonu etkin bir şekilde oluşturulmalı,
 Doğru genetik işlemciler seçilmeli.

Bu durumda çözüm kümesi problem için bir noktada birleşecektir. Genetik algoritmalar, diğer eniyileme yöntemleri kullanılırken büyük zorluklarla karşılaşılan, oldukça büyük arama uzayına sahip problemlerin çözümünde başarı göstermektedir. Bir problemin bütünsel en iyi çözümünü bulmak için garanti vermezler. Ancak problemlere makul bir süre içinde, kabul edilebilir, iyi çözümler bulurlar. Genetik algoritmaların asıl amacı, hiçbir çözüm tekniği bulunmayan problemlere çözüm aramaktır. Kendilerine has çözüm teknikleri olan özel problemlerin çözümü için mutlak sonucun hızı ve kesinliği açısından genetik algoritmalar kullanılmazlar. Genetik algoritmalar ancak;
 Arama uzayının büyük ve karmaşık olduğu,
 Mevcut bilgiyle sınırlı arama uzayında çözümün zor olduğu,
 Problemin belirli bir matematiksel modelle ifade edilemediği,
 Geleneksel eniyileme yöntemlerinden istenen sonucun alınmadığı alanlarda etkili ve kullanışlıdır.

Çalışma prensibi
Genetik algoritmada kullanılan kavramlar, biyolojideki evrim teorisine benzer anlamda kullanılmaktadır. Doğal yaşamda popülasyonlar bireylerin bir arada bulunmasıyla oluşmaktadır. GA algoritması için oluşturulan popülasyon da çok sayıda bireyin bir araya gelmesiyle, başka bir deyişle çok sayıda olası çözüm adaylarının bir araya gelmesiyle oluşmaktadır. Aday çözümler, probleme uygun şekilde kodlanmış diziler halinde tutulurlar. Bu diziyi oluşturan her bir elemana birey denir ve her bir birey arama uzayında belirli bir bölgeyi temsil eder.

Genetik algoritmada ilk başlangıç bireyleri genellikle rastgele olarak üretilirler fakat bu bir zorunluluk değildir. Özellikle çok kısıtlı optimizasyon problemlerinde, başlangıç bireylerini oluşturmak için, tanımlanan kısıtlamaların bir kısmına dikkat edilerek daha iyi adaylar oluşturulabilinir. Bireylerin, uygunluk fonksiyonu işlemine tabi tutulması sonucunda, çözümün optimal çözüme ne kadar yaklaştığını değerlendiren uygunluk değeri belirlenir. Başlangıç popülasyonu oluşturulmuş genetik algoritma üç evrim operatörüyle çalışır. Bunlar; seçim, çaprazlama ve mutasyon operatörleridir. Genel olarak bu operatörlerin her biri, yeni nesilde oluşacak olan popülasyonun her bireyine uygulanır.

Seçim işlemi, popülasyondaki bireyleri uygunluk değerlerine bağlı olarak, yeni bireyleri oluşturmak için, ebeveyn birey seçmesi işlemidir. Çaprazlama operatörü, seçim işleminden sonra uygulanır ve ebeveyn bireylere ait kromozomların belirli kısımlarının karşılıklı yer değiştirmesini ve böylece yeni özellikte bireylerin oluşmasını ifade eder. Mutasyon işlemi ise yeni oluşan bireyin kromozomlarından herhangi birinin içindeki bir geni mutasyon olasılığına bağlı olarak değiştirme işlemidir.

Genetik algoritma işlemini sonlandırmak için çeşitli yöntemler bulunmaktadır. Bu yöntemler; algoritmanın çalışması esnasında istenen çözüm bulunduğunda, GA'nın başlangıcında tanımlanan toplam iterasyon sayısına ulaşıldığında veya uygunluk değeri sürekli olarak sabit kaldığında, bulunan en iyi bireyin temsil ettiği çözüm, problem için bulunmuş en uygun çözüm olarak sunulur.

Temel Kavramlar
Genetik algoritmada; kısıtlara uyum sağlayan çözüme ulaşmak için algoritma yapısının oluşturulması ve parametrelerin belirlenmesi gerekmektedir. Aşağıda bu kavramlara ve algoritma için gerekli olan parametrelere yer verilmiştir.

Gen yapısı ve kodlama
Yapısında probleme ait en küçük bilgiyi taşıyan birime gen denir. GA'nın kullandığı programlama yapısında bu gen yapıları programcının tanımlamasına bağlıdır. Bir genin yapısında sadece ikili tabandaki (binary) sayıları içerebileceği gibi, gray, tam sayı, gerçel sayı veya ağaç biçimini ve farklı sembolik ifadeleri de içerebilir. Kodlama biçimi, GA'nın performansını oldukça önemli oranda etkiler; fakat kodlama biçimi programa bağlı olduğundan bütün problemler için geçerli en uygun kodlama biçimini söylemek imkânsızdır. Michalewicz belli bir problem tipi için yapmış olduğu çalışmada gerçel sayı gösteriminin daha çabuk sonuca ulaştığını göstermiştir.

Kromozom yapısı
Bir veya birden fazla gen yapısının bir araya gelerek problemin çözümüne ait bilgilerin bir kısmını oluşturan dizilere kromozom denir. Kromozom, GA yaklaşımında üzerinde durulan en önemli birim olduğu için bilgisayar ortamında iyi ifade edilmesi gerekir.

Popülasyon
Olası çözüm bilgilerini içeren bireylerin bir araya gelmesiyle oluşan topluluğa popülasyon denir. Popülasyondaki birey sayısı problemin özelliğine göre, genetik algoritmayı tasarlayan tarafından belirlenir.
Popülasyon büyüklüğü problemin çözüm süresini etkilemektedir. Popülasyondaki birey sayısının gereğinden fazla olması çözüm süresini uzatırken, birey sayısının az olması popülasyonun istenen çözüm değerine ulaşılamamasına sebep olabilir. Problemin özelliğine göre seçilecek olan popülasyondaki birey sayısı genetik algoritmayı hazırlayan kişi tarafından iyi belirlenmelidir. Grefensette, GA için en uygun popülasyon büyüklüğünün 10 ile 160 birey arasında olmasının uygun olacağını öne sürmüştür.

Genetik operatörler
GA'nın temel yapısını oluşturan ve algoritmanın işleyişi sırasında mevcut popülasyon üzerinde uygulanan işlemlere, genetik operatörler denir. Bu operatörler, seçme (selection) ya da tekrar üreme (reproduction) operatörü, çaprazlama (crossover) operatörü ve mutasyon (mutation) operatörüdür. Bunlara ilaveten kısıtlı eniyileme problemlerinde mutlak suretle kullanılması gereken ve probleme özgü olarak geliştirilen diğer bir operatör de tamir (reparation) operatörüdür. Genetik operatörler, daha iyi özelliklere sahip nesiller üreterek çözüm uzayını genişletir. Kullanılan üç standart operatör vardır:
 Seçim (Selection), var olan bireyi genetik yapısında herhangi bir değişiklik yapmadan yeni nesile kopyalar.
 Çaprazlama (Crossover), iki bireyin yapılarının rastlantısal olarak birleştirilerek yeni bireyler oluşturulmasıdır. İşlem, ikili dizilerin parçalarının değiş tokuşu ile gerçekleştirilir.
 Mutasyon (Mutation), var olan bir bireyin genlerinin bir ya da birkaçının yerlerinin değiştirilmesiyle oluşturulur.

Kullanım alanları
Genetik algoritmalar; Parametre ve sistem tanılama, kontrol sistemleri, robot uygulamaları, görüntü ve ses tanıma, mühendislik tasarımları, planlama, yapay zeka uygulamaları, uzman sistemler, fonksiyon ve kombinasyonel eniyileme problemleri ağ tasarım problemleri, yol bulma problemleri, çizelgeleme problemleri, sosyal ve ekonomik planlama problemleri için diğer eniyileme yöntemlerinin yanında başarılı sonuçlar vermektedir.

Diğer yöntemlerden farkı
 Genetik algoritmalar problemlerin çözümünü parametrelerin değerleriyle değil, kodlarıyla arar. Parametreler kodlanabildiği sürece çözüm üretilebilir. Bu sebeple genetik algoritmalar ne yaptığı konusunda bilgi içermez, nasıl yaptığını bilir.
 Algoritmalar aramaya tek bir noktadan değil, noktalar kümesinden başlar. Bu nedenle çoğunlukla yerel en iyi çözümde sıkışıp kalmazlar. Ancak bazı durumlarda genetik algoritmalar yerel en iyi çözüme, genel en iyi çözümden daha çabuk ulaşırlar ve algoritma bu noktada sonuçlanır. Bu durumla karşılaşıldığında, bu durumu önlemek için (genel en iyi çözüme ulaşabilmek için) ya arama uzayındaki çeşitlilik arttırılır ya da uygunluk fonksiyonu her üreme aşamasında değiştirilir.
 Genetik algoritmalar türev yerine uygunluk fonksiyonunun değerini kullanır. Bu değerin kullanılması ayrıca yardımcı bir bilginin kullanılmasını gerektirmez.
 Genetik algoritmalar gerekirci kuralları değil olasılıksal kuralları kullanır.

Kaynakça
 BEASLEY, D., BULL, D.R., and MARTIN, R.R., 1993a. An Overview of Genetic Algorithms: Part 1, Fundamentals. University Computing, Vol.15(2), pp. 58–69, UK.
 BEASLEY, D., BULL, D.R., and MARTIN, R.R., 1993b. An Overview of Genetic Algorithms: Part 2, Research Topics .University Computing, Vol. 15(4), pp. 170–181, UK.
 BINGUL, Z., SEKMEN, A.S. and ZEIN, S., 1999. An Application of Multi-Dimensional Optimization Problems Using Genetic Algorithms. Proceedings of the IASTED International Conference Intelligent Systems and Control, Santa Barbara, CA, USA.
 BINGUL, Z., SEKMEN, A.S. and ZEIN, S., 2000. Genetic Algorithms Applied to Real Time Multi-objective Optimization Problems. IEEE SoutheastCon 2000 Conference, Nashville, TN, USA.
 DREZNER, Z. and WESOLOWSKY, G.O., 2003. Network Design: Selection and Design of Links and Facility Location. Transportation Research Part A, Vol. 37, pp 241–256.
 GEN, M., CHENG, R. and OREN, S.S., 2001. Network Design Techniques Using Adapted Genetic Algorithms. Advances in Engineering Software, Vol. 32, pp. 731–744.
 GOLDBERG, D.E., 1989, Genetic Algorithms in Search, Optimization and Machine Learning, Addison-Wesley Publishing Company Inc.ISBN 0-201-15767-5.
 HOLLAND, J.H., Adaption in Natural and Artificial Systems, University of Michigan Pres, Ann Arbor, MI, 1975.
 MAN, K.F., TANG, K.S. and KWONG, S., 1996. Genetic Algorithms: Concepts and Applications. IEEE Transactions on Industrial Electronics, Vol. 43, No. 5, pp. 519–533.
 POLI, R., LANGDON, W. B., MCPHEE, N. F. (2008), A Field Guide to Genetic Programming, freely available via Lulu.com.

Dış bağlantılar
  Genetic Algorithms in Ruby
  FGA kütüphanesi ile C++ genetik algoritma örneği

Genetik algoritma


Hokkejnyj Klub Salavat Julajev, russisk: Хоккейный клуб «Салават Юлаев», basjkirsk: «Салауат Юлаев» хоккей клубы, som regel omtalt som Salavat Julajev Ufa, er en professionel russisk ishockeyklub, der spiller i den Kontinentale Hockey-Liga (KHL). Klubben blev stiftet i 1961 og har hjemmebane i Ufa-Arena i Ufa i Republikken Basjkortostan.

Historie

Titler og bedrifter

Sovjetisk mesterskab

Klasse A2 (næstbedste liga)
  Vinder (5): 1977-78, 1979-80, 1981-82, 1984-85, 1991-92.

Russisk mesterskab

  Vinder (2): 2007-08, 2008-09.
  Nr. 2 (1): 1998-99.
  Nr. 3 (3): 1994-95, 1995-96, 1996-97.

Ruslands Superliga

  Vinder (1): 2007-08.
  Finalist (1): 1998-99.
  Semifinalist (1): 1996-97.

IHL

  Semifinalist (2): 1994-95, 1995-96.

KHL

  Gagarin-pokalen (1 titel): 2008-09.
  Konferencefinalist (2): 2009-10, 2013-14.

Europæiske bedrifter

IIHF Continental Cup
  Vinder (1): 1994-95.
  Nr. 2 (1): 1996-97.

Spengler Cup
  Nr. 2 (2): 1995, 1996.

Trænere

Kilder / eksterne henvisninger
 HK Salavat Julajev
 KHL - Непростой путь наверх: 60 лет «Салавату Юлаеву» (28. november 2021)

Noter

Ishockeyklubber i Rusland
Ishockeyklubber i KHL
Sport i Ufa
Etableret i 1961

Salavat Julajev Ufa


Yahudi İspanyolcası (İbrani yazısı: judeo-espanyol ) veya Ladino (judyo, ), Hint-Avrupa dil ailesinin Latin koluna bağlı Eski İspanyolca kökenli bir dildir. Yahudiler tarafından konuşulduğu için "Judeo- (Yahudi)" öntakısını almış olan dil, bazı filologlarca Standart İspanyolcanın tarihi bir varyantı olarak da değerlendirilmektedir.

Esasen, temel yapısı 15. yüzyıl İspanyolcasını yansıtmaktadır ve zamanla, Türkçeden, Fransızcadan, İbraniceden, Yunancadan, Arapçadan, bazı balkan dillerinden ve diğer İberik dillerden birçok sözcüğü bünyesine katarak zenginleşmiştir.

Yahudi İspanyolcasını yaklaşık 100.000 ila 200.000 kişinin konuştuğu düşünülmekle birlikte konuşanlarının net sayısı bilinememektedir. Bunun sebepleri, bugün yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olması, konuşanlarını genellikle 65 yaşının üstündekilerin oluşturması ve genç kuşaklara artık aktarılmaması, hiçbir ülkede resmî statüsünün bulunmaması ve ayrıca Modern İspanyolca tarafından asimile edilmesi sayılabilir. Bugün, başta İsrail ve Türkiye olmak üzere birçok ülkede konuşulmaktadır.

Guatemala Kızılderilileri ile İspanyolların melezi olan Ladinolar etnisitesiyle karıştırılmamalıdır.

Konuşulduğu yerler ve farklı adlandırmalar

Temel olarak eski İspanyolcayı yansıttığı ve İspanya kökenli olduğu için, 15. yüzyıldan beri, en yaygın ismi, Español (oku. Espanyol) yani İspanyolca olmuştur. Türkiye'de, Yahudi İspanyolcasını konuşanlar, dillerine en sık olarak "Espanyol" derler. Buna karşıt, Standart İspanyolcaya da "Kastilyano" (Kastilyaca), "Espanyol de Espanya" (İspanya İspanyolcası) veya Espanyol Halís (Halis İspanyolca) demektedirler. Türkiye'de var olan 19.000 Sefarad'ın sadece 8.000'inin Yahudi İspanyolcası konuştuğu düşünülmektedir ve bunların çoğu 65 yaş üzerindedir. Ladino 65 yaşın altındaki Yahudiler tarafından anlaşılsa bile artık konuşulmamaktadır. Bu yüzden Ladino ciddi bir yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır.

Yahudi İspanyolcası konuşan Yahudilerin çoğunluğu, tarih boyunca Osmanlı topraklarında bulunmuşlardır. Osmanlılar da bu dile "Yahudice" demişlerdir. Bu sözcüğü Yahudiler kendi dillerine çevirip, Yahudi İspanyolcasına, "Djudió" (oku. Cudyo) (Türkiye, Yunanistan) veya "Djidió" (oku. Cidyo) (Bulgaristan, diğer balkan ülkeleri) demişlerdir.

Bugün, çoğunlukla İsrail'de, Türkiye'de, Amerika Birleşik Devletleri'nde, Fransa'da, Yunanistan'da, Brezilya'da, Birleşik Krallık'ta, Fas'ta, Bulgaristan'da ve İtalya'da, daha az miktarda da, Kanada'da, Meksika'da, Arjantin'de, Tunus'ta, Uruguay'da, Sırbistan'da, Bosna-Hersek'te, Makedonya'da, Belçika'da, El Salvador'da ve Hollanda'da konuşulmaktadır. Bu ülkelerin dışında, Venezuela'da, Mısır'da, Cezayir'de, Guatemala'da, İspanya'da, Küba'da, Şili'de, Romanya'da, Surinam'da, Jamaika'da ve Kolombiya'da da konuşulmakla beraber, bu ülkelerdeki konuşan sayısının 100 kişinin altına düştüğü düşünülmektedir.

Bölgesel isimleri şöyledir: (Türkçe yazılım ile)
 Türkiye'de: "(e)spanyol" veya "(e)şpanyol",
 İsrail'de: "(e)spanyol(it)", "(e)şpanyol(it)" veya "Spanyolo",
 Yunanistan'ın bir kısmı, Bulgaristan, Saray Bosna ve Romanya'da: "Cudezmo",
 Selanik'te, "Ladino",
 Fas'ta, "Haketiya" ya da "Hakitiya"

Bütün konuşanlar arasında en çok kabul edilen ve en genelgeçer isim; "Espanyol" (İspanyolca) ve "Djudió"dur (Cudyo yani Yahudice).
Bunun dışında, yaygın olarak "Ladino" ve "Sefaradi" isimleriyle de bilinir.
Ancak, dünya çapında en geçerli olan ve akademisyenlerin de kullandığı ismi "Djudeo-Espanyol" (oku. Cudeo Espanyol)'dur, yani Yahudi İspanyolcası ya da Musevi İspanyolcası'dır.
Ayrıca Türkçede "Yahudice" ve "Musevice" isimleriyle de bilinir.

Türkiye'de Türkiye Yahudileri tarafından çıkartılan Şalom gazetesinin sadece bir sayfası, Ladino dilinde basılmakta diğer sayfalarında ise Türkçe kullanılmaktadır. Ayrıca, iki haftada bir sadece Yahudi İspanyolcası bir ek, "El Amaneser"i çıkarmaktadır.

Kökeni
I. yüzyıl ile VI. yüzyıl arasında Roma İmparatorluğu'nun farklı yerlerinden, çoğunlukla da Filistin'den göç eden Yahudiler, İspanya'ya yerleşmişlerdir. İspanya'da yaşayamaya başlayan Yahudiler, VII. yüzyılın başlarında, o zamanın İspanya'sında konuşulan antik İspanyolcayı konuşmaya başlamışlardır ve 1492 yılına kadar ana dilleri olarak eski İspanyolcayı konuşmuşlardır.

711 yılında İspanya, Emeviler tarafından fethedilmiş, 1492 yılının başında da İspanyollar tarafından geri alınmıştır. Ülkede birlik adına Kastilya kraliçesi Isabella ile Aragonya kralı Ferdinand evlenip, diğer küçük krallıkları da boyunduruklarına alarak "Katolik İspanya Kraliyeti"ni oluşturmuşlar.

Kral ve kraliçe, Ferdinand ve Isabella, ilk faaliyet olarak, 31 Mart 1492'de, ülkede yaşayan tüm Müslüman ve Yahudilerin din değiştirerek Katolik Hristiyan olmalarını ya da dört ay içinde tüm mal ve mülklerini geride bırakarak ülkeyi terk etmeleri yasası çıkarmışlardır.

Bunun üzerine, dönemin Osmanlı padişahı II. Bayezid, İspanya topraklarında yaşayan Müslüman ve Yahudileri hem Kuzey Afrika hem de Akdeniz üzerinden kaçırarak Osmanlı topraklarına yerleştirmiştir. 4 aylık dönemin sonunda İspanya'daki Yahudilerin 150.000'i Osmanlılara, 50.000'i diğer ülkelere (Fransa ve Portekiz) göç etmişlerdir. Ülkede kalan Yahudi ve Müslüman'lar ya din değiştirmiş ya da aslanlara yedirilmiştir. 1497'de Portekiz Krallığı da aynı yasayı çıkartınca, oradaki Yahudilerin çoğu sözde din değiştirmiş, ancak uygulamada dinlerini korumuşlar, daha sonra da ülkeyi normal yollarla terk edip diğer Sefaradların bulunduğu yerlere veya Güney Amerika'ya yerleşmişlerdir.

Sonuç olarak, 1492'de İspanya'dan kovulan Yahudiler Osmanlı İmparatorluğu'nda eski İspanyolcayı ya da Yahudi İspanyolcasını serbestçe kullanmışlar, kitap ve gazeteler yayımlamışlardır. Hatta Osmanlı'da uzunca bir dönem ticaret dili olarak Yahudi olmayanlar tarafından da kullanılmıştır. Dolayısıyla bütün bu yollarla ve dilin aile içinde kulaktan kulağa, konservatif bir şekilde aktarılmasıyla da Yahudi İspanyolcası, İspanya'daki dil değişimlerinden etkilenmeyip, 15. yüzyıl İspanyolcasını neredeyse günümüze değin taşıyabilmişlerdir. Ancak bugün hem ciddi bir yok olma hem de modern İspanyolca tarafından asimile olma tehlikesiyle karşı karşıyadır.

İmla, yazı ve alfabesi

1492'ye kadarki Yahudi İspanyolcası

600'lü yılların başından 1492'ye kadar İspanyolca konuşan Yahudilerin dilleri, o dönemin İspanyolcasıyla neredeyse aynı idi. Sadece çok küçük üç fark barındırıyordu:
 Dinle ilgili bazı terimler farklılık gösteriyordu.
 Örneğin İbranice Cumartesi anlamındaki "Şab(b)at" "(שבת)" sözcüğü, Latince "Sabbatum" olmuş, oradan da İspanyolcaya "Sávado" (Modern: Sábado) diye geçmiştir. Ancak, İspanya'da yaşayan Yahudiler, artık konuşmasalar bile, atalarının dili olan İbranice sözcüğün orijinalini kullanıp Xabat (oku. Şabat) demişlerdir.
 İspanyolca Tanrı anlamına gelen "Dios" sözcüğü, Latince "Deus"'tan gelir ve tekildir. Ancak sonundaki -s harfi, din adamlarınca çoğul sözcükle bağdaşmış. Tanrı'nın tek olduğunu vurgulamak için sondaki -s'yi atarak "el Dio" sözcüğünü türetmişler ve zamanla Yahudi topluluğuna bu sözcüğü kabul ettirmişlerdir.
 Konuşmaları genelde, bulundukları çağın 20-30 yıl öncesini yansıtıyordu. (Sadece diğer topluluklarla kaynaşmayanlar)
 Kendi aralarında yazarken "Raşi" veya "Solitreo" denen İbrani harflerinden türetilmiş ancak bir nevi farklı olan bir yazı tipini kullanıyorlardı. Ancak Hristiyan ve Müslümanlar için yazdıkları kitaplarda, küçük bir kesim, çağın kabul edilen Latin harfli yazısını kullanıyordu.

1492 sonrası imla
1492'ye kadar İspanya'da çoğunlukla Raşi (kitap yazısı) ve Solitreo (el yazısı) denen yazıları kullanıyorlardı.

İspanya'dan çok farklı topraklara dağılan Sefaradlar çoğunlukla yine Raşi ve Solitreo alfabeleri ile yazmışlardır. Ancak birçok bölgede de yerleştikleri bölgelerin yazılarını almışlardır. Böylece Yahudi İspanyolcası 1850'lere kadar, Arap, Bulgar (Kiril), Raşi/Solitreo ve Yunan alfabeleriyle yazılmıştır.

1850'lerde Fransızca yolu ile ilk defa Latin harfleriyle tanışmışlardır.

1850'den bugüne kadar, Yahudi İspanyolcası; Arap, Bulgar (Kiril), Eski İspanyol (Latin), Fransız (Latin), İbrani, İspanyol (Latin), Raşi/Solitreo, Türk (Latin) ve Yunan alfabeleriyle yazılmıştır.

Güncel imla
Bugüne dek bir imla birliği sağlanamamıştır.

1940'lardan sonra artık Arap, Kiril harfleriyle yazan neredeyse hiç kimse kalmamış, Türkiye Yahudileri 1928'den sonra Türk alfabesi ile yazmaya başlamış, Raşi alfabesi unutulmuş ve İsrail'in kurulmasından sonra İbrani alfabesiyle de yazılmaya başlanmıştır.

Bugün konuşanların çoğu İsrail'de yaşadıklarından, çoğunlukla İbrani alfabesi kullanılır.

Diğer çoğunluk Türkiye'de yaşadığından, Türk alfabesi de sıklıkla kullanılır.

Bir diğer grup Fransız alfabesiyle yazmaya devam etmektedir.

Yazının belli bir standardının oluşturulması için Alliance Israelite Universelle, "Aki Yerushalayim" adlı, Latin harflerine dayalı bir imla geliştirmiştir. Var olan (hemen hemen) her sesi bir harfe karşılık getirmek yoluyla hazırlanmıştır. Bugün Şalom gazetesi ve El Amaneser eki, Yahudi İspanyolcasını bu imla ile yazmaktadır. Ancak her lehçe ve şivenin farklı sesletimleri mevcut olduğundan yine yazı birliği sağlanamamakta, daha kötüsü bugün süren yeniden canlandırma çalışmalarında, dili öğrenenlerin bir kelimeyi bir şive ile diğerini de başka bir şive ile telaffuz etmesine ve hatta böyle yazmasına yol açmaktadır.

Varyant ve lehçeleri
Yahudi İspanyolcasının 2 ana varyantı vardır: Doğu varyantı (Levantina) ve Fas'ta konuşulan Batı varyantı (Haketia)
Doğu variantı: Fas, Cezayir ve Tunus dışındaki diğer tüm bölgelerde konuşulur.

Bu doğu varyantı da iki lehçeye ayrılır: "Batı Lehçesi (Occidental)" ve "Doğu Lehçesi (Oriental)"
Doğu lehçesi: Türkiye, Doğu Bulgaristan, Selanik ve Rodos Adası'nda konuşulur.
Batı lehçesi ise: Yunanistan'ın geri kalan bölgesi, Batı Bulgaristan, Makedonya, Bosna-Hersek, Sırbistan ve Romanya'da konuşulur.
Bugün, dünyada en yaygın lehçe Doğu lehçesi ve özellikle bu lehçenin Türkiye şiveleridir. Çünkü diğer şive ve lehçeleri konuşanların çok büyük bir kısmı (160.000 civarı), Naziler tarafından öldürülmüşlerdir.

Modern İspanyolcadan farkları
15 yüzyıl İspanyolcası olan Ladino'nun farkları gramer, kelimeler, telaffuz olarak ayrılabilir.

Gramer farkları
Öncelikle Ladino, İspanyolcanın Orta Çağdaki formunu korumaktadır, dolayısıyla fiil çekimlerinde, yardımcı fiillerde bir takım eski unsurları hâlen içinde barındırmaktadır.

Örneğin "Ser" (Olmak) fiilinin 2. Tekil Şahıs çekimi Modern İspanyolcada "eres" iken Ladino'da "sos" dur. "Nerede" kelimesi Modern İspanyolcada "Donde" şeklindeyken Ladino'da "Ande" şeklindedir. Dolayısıyla bir İspanyol "Nerelisin?" sorusunu "De donde eres?" şeklinde sorarken Ladino'da bu "D'ande sos?" şeklinde sorulur.

Yine dile İbranice'den giren -im ve -ot çoğul ekleri, Ladinodaki İbranice kelimleri çoğul yaparken kullanılırlar. Örneğin İspanyol Yahudisi anlamına gelen Sefarad kelimesinin çoğulu "Sefaradim"dir.

Kelime farkları
Ladino; İspanya İspanyolcası'nın ilk zamanlarından kalma kelimeleri hala muhafaza etmektedir amatar, ambezar, alungo, merkar, trokar gibi kelimeler artık İspanyolcada kullanılmazken, Ladino'da yaygın olarak kullanılmaktadır. İspanyolcada ise bu kelimlerin türevleri kullanılmaktadır. Örneğin "merkar" Eski İspanyolcada/Ladino'da satın almak demektir. Modern İspanyolcada bunun yerine "comprar" fiili kullanılır ancak alışveriş merkezine "mercado", süpermarkete de "supermercado" denilmektedir.

15. yüzyılda var olmayan kavramlar, Yahudiler tarafından Türkçe ve Yunancadan alınmıştır. Örneğin kuçara (kaşık) ve kuçiyo (bıçak) kelimeleri hem İspanyolcada hem de Ladino'da aynı iken, o zamanlar var olmayan çatal kavramını Yahudiler Rumlardan almışlardır (piron), İspanyollar ise "tutan" anlamında "tenedor" demişlerdir.

Yine Yunancadan Ladinoya giren Bokal (Yunanca: Bukali = Şişe), Piron (Yunanca: Pironi = Çatal) kelimeleri Ladino'da kullanılır.

Dini terimlerin çoğu İbranice ve Aramice kökenlidir, Patur=Mübah, Kaşer=Helal, Mazal=Şans, Nes=Mucize

Türkçeden girme kelimeler "Kuti = Kutu", "Buri=Boru", "Takum=Takım",
"Furça=Fırça", "Bozear veya Bozdear=Bozmak", "Dolaşear=Dolaşmak"

Bazı kelimeler Ladino'ya Endülüs zamanında Arapçadan girmiştir "Haber", "Alkunya=Soyadı"

Dinin etkisiyle Hristiyanlığı çağrıştıracak bazı kelimeler değiştirilmiştir. Örneğin Tanrı'ya "Dios" değil "Dio" denir böylece çoğul anlaşılması engellenir. Pazar gününe Domingo "İsa'nın günü" yerine "Alhad" "Birinci gün" denir.

Yine dini sebeplerden dolayı olumsuz konuşmamak için bazı kelimelere tam ters anlamlar yüklenmiştir. Kömür yerine Blankura=Beyazlık, gibi.

Içinde "rd" sessizi geçen kelimeler "dr" ye dönüşür "Tarde=Tadre=Gün Batımı", "Verde=Vedre=Yeşil", "Sordo=Sodro=Sağır".

Bazı durumlarda kelimenin içine ekstra bir "n" harfi girer "asi=ansi=böyle", "mucho=muncho=çok" vs. Bu ekstra "n" aslında sadece Ladino'da değil, İspanyolcanın birçok yerel lehçesinde de mevcuttur.

Ayrıca İspanyolcada sonradan değişmiş kelimelerin orijinal halleri korunur. Lamber = Yalamak hem Eski İspanyolca, hem de Ladino'dur. İspanyolcada ise Lamer olmuştur. Aynı şekilde Palomba = Güvercin > Paloma.

Telaffuz (sesletim) farklılıkları
Yazısının Modern İspanyolcadan oldukça farklı olmasına rağmen, konuşma Modern İspanyolcaya oldukça benzemektedir. Tonlama olarak daha çok güney Amerika İspanyolcasını çağrıştırır. Yani konuşmada konuşmanın melodisi daha inişli çıkışlıdır, soru cümleleri çok daha vurguludur ve peltek "s" kullanılmaz.

Telaffuzdaki temel fark ""J" harfinin telaffuzudur:

Bugünkü İspanyolcadaki "J" harfi, İspanya'da, gırtlaktan gelen bir h, güney Amerika'da ise normal bir H olarak okunur. Eski İspanyolcada 3 farklı sese tekabül gelen bu "J"nin orijinal okunuşunu Yahudiler korumuşlardır:

"J", "C" veya "Ş".

Bölgesel farklılıkları
Ladino konuşulduğu ülkenin dilinden ödünç kelimeler aldığından bölgesel ufak farklılıklar görülmektedir ancak bu anlaşmaya engel olacak kadar büyük fark değildir. Örneğin İstanbul'da hamamböceğine "eskaravajo" denilirken İzmir'de "eskaravado" denir.

Modern İspanyolca:

Mi querido, yo te amo del corazón, pero no te puedo alcanzar.

Mejor es morir más que sentir dolores de amor.

Ni es liviano de dejar la vida, ni olvidarse el sufrimiento.

İstanbul Şivesi:

Mi kerido, yo te amo del korason, ma no te puedo alkansar.

Mijor ez murir mas ke sintir dolores de amor.

Ni ez liviano de deshar la vida, ni olvidarse la sufriensa.

Edirne Şivesi:

Mi kirido, yo te amo del korason, ma no te puedo alkansar.

Mijor ez murir mas ke sintir dolores de amor.

Ni ez liviano de deshar la vida, ni ulvidarse la sufriensa.

Saray Bosna Şivesi:

Mi kiridu, yu ti amu dil kurason, ma nun ti puedu alkansar.

Mijor es murir mas ki sintir duloris di amor.

Ni es livianu di dishar la vida, ni ulvidarsi la sufriensa.

Kosova Şivesi:

Mi kiridu, yu ti amu dil kurason, ma nun ti puedu alkansar.

Mijor ez murir mas ki sintir duloris di amor.

Ni ez livianu di dishar la vide, ni ulvidarsi le sufriense.

Türkçesi:

Aşkım, seni kalpten seviyorum ancak sana erişemiyorum.

Aşk acısı çekmektense, ölmek yeğdir.

Ne hayatı bırakmak ne de acıyı unutmak kolay değil.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Yahudi-Romen dilleri
 İspanyolca

Dış bağlantılar
 Şalom Gazetesi
 Online Radyo (şarkılar)
 Yahudije Albümü
 Kol Israel International (Radyo, günde 15 dakika haber yayını)

Romen dilleri
Doğal diller
Yahudi dilleri
Türkiye'deki diller
Ölmek üzere olan diller

Yahudi İspanyolcası


The Douglas C-54 Skymaster is a four-engined transport aircraft used by the United States Army Air Forces in World War II and the Korean War. Like the Douglas C-47 Skytrain derived from the DC-3, the C-54 Skymaster was derived from a civilian airliner, the Douglas DC-4. Besides transport of cargo, the C-54 also carried presidents, prime ministers, and military staff. Dozens of variants of the C-54 were employed in a wide variety of non-combat roles such as air-sea rescue, scientific and military research, and missile tracking and recovery. During the Berlin Airlift it hauled coal and food supplies to West Berlin. After the Korean War it continued to be used for military and civilian uses by more than 30 countries. It was one of the first aircraft to carry the President of the United States, the first being President Franklin D. Roosevelt during World War II.

Design and development

With the looming entry of the United States into World War II, in June 1941 the War Department took over the provision orders for the airlines for the Douglas DC-4 and allocated them to the United States Army Air Forces with the designation C-54 Skymaster. The first, a C-54, flew from Clover Field in Santa Monica, California on 14 February 1942.

To meet military requirements the first civil production aircraft had four additional auxiliary fuel tanks in the main cabin which reduced the passenger seats to 26. The following batch of aircraft, designated C-54A, were built with a stronger floor and a cargo door with a hoist and winch. The first C-54A was delivered in February 1943. The C-54B, introduced in March 1944, had integral fuel tanks in the outer wings, allowing two of the cabin tanks to be removed. This change allowed 49 seats (or 16 stretchers) to be fitted. The , a hybrid for Presidential use, had a C-54A fuselage with four cabin fuel tanks and C-54B wings with built in tanks to achieve maximum range.

The most common variant was the C-54D, which entered service in August 1944. Based on the C-54B, it was fitted with more powerful R-2000-11 engines. With the C-54E, the last two cabin fuel tanks were moved to the wings which allowed more freight or 44 passenger seats.

Aircraft transferred to the United States Navy were designated Douglas R5D.  With the introduction of the Tri-Service aircraft designation system in 1962, all R5Ds were re-designated C-54.

Operational history
C-54s began service with the USAAF in 1942, carrying up to 26 passengers, later versions carrying up to 50 passengers. The C-54 was one of the most commonly used long-range transports by the U.S. armed forces in World War II. Of the C-54s produced, 515 were manufactured in Santa Monica, California and 655 were manufactured at Orchard Place/Douglas Field, in unincorporated Cook County, Illinois, near Chicago (later the site of O'Hare International Airport).

During World War II, the C-54 was used by Franklin D. Roosevelt, Douglas MacArthur, and Winston Churchill. The American delegates to the Casablanca Conference used the Skymaster. The C-54 was also used by the Royal Air Force, the French Air Force, and the armed forces of at least 12 other nations.

President Harry S. Truman signed the National Security Act of 1947, which created the U.S. Air Force, on board Sacred Cow, the Presidential VC-54C which is preserved at the National Museum of the United States Air Force near Dayton, Ohio. More than 300 C-54s and R5Ds formed the backbone of the US contribution to the Berlin Airlift in 1948. They also served as the main airlift during the Korean War. After the Korean War, the C-54 was replaced by the Douglas C-124 Globemaster II, but continued to be used by the U.S. Air Force until 1972. The last active C-54 Skymaster in U.S. Navy service (C-54Q, BuNo 56501, of the Navy Test Pilot School, NAS Patuxent River) was retired on 2 April 1974.

In late 1945, several hundred C-54s were surplus to U.S. military requirements and these were converted for civil airline operation, many by Douglas Aircraft at its aircraft plants. The aircraft were sold to airlines around the world. By January 1946, Pan American Airways was operating their Skymasters on transatlantic scheduled services to Europe and beyond. Trans-Pacific schedules from San Francisco to Auckland began on 6 June 1946. After disposal by the U.S. Air Force and U.S. Navy, many C-54s were modified for use in civilian firefighting and air tanker roles. This included fitting tanks inside and under the fuselage and the fitting of dumping and spraying equipment also on the wing trailing edges. C-54s continued in this role until the late 1990s.

Variants

C-54
First production variant adapted from DC-4, 24 built.

First military version with strengthened airframe, increased fuel capacity, provision for passengers or cargo, Navy equivalent R5D-1, 252 built.
C-54B
Increased fuel capacity in the wing, One was used by Winston Churchill, 220 built.

Same as C-54B but with R-2000-11 engines, 380 built.

Further revision to fuel tanks and provision for rapid conversion from passenger to cargo, 125 built.

Same as C-54E but with different version of the R-2000 engine. 400 ordered, of which 162 were completed and the remainder were cancelled at the end of WW2.

Operators

Accidents and incidents

Crashing in the sea (1947)
On 3 July 1947: US Army Air Force C-54G 45-519 crashed in the Atlantic 294 mi off Florida after a loss of control caused by turbulence from a storm, killing the six crew.

Massachusetts crash (1948)

On 14 May 1948, an army transport plane flying through a rainstorm crashed in Northampton, Massachusetts, killing the three crew members aboard.

Disappearance (1950)

On 26 January 1950, a C-54D operated by the United States Air Force disappeared during a flight between Anchorage-Elmendorf Air Force Base (Alaska) and Great Falls Air Force Base (Montana) with a crew of eight and 36 passengers (34 service personnel and two civilians). No trace of the aircraft or its occupants has ever been found.

Crashed (1950)
On 19 September 1950, a U.S. Navy C-54 en route to Korea crashed into the sea approximately one minute after takeoff from Kwajalein Atoll, Marshall Islands. The aircraft had 26 personnel aboard including eleven nurses. There were no survivors.

Crashing in the sea (1951)
On 31 January 1951, the C-54D with tail number 282 of the Portuguese Military Aeronautics, operated by the Search and Rescue Squadron of the Lajes Air Base, Azores, flying from the Lisbon Airport back to its base, crashed in the Atlantic, when approaching Lajes. All of the 14 people on board (two pilots, nine mechanics and three other military personnel) were killed.

Berlin corridor attack (1952)
On 29 April 1952, an Air France Douglas C-54A (registration F-BELI) operating a scheduled service from Frankfurt Rhein-Main Airport to Berlin Tempelhof Airport came under sustained attack from two Soviet MiG-15 fighters while passing through one of the Allied air corridors over East Germany. Although the attack had severely damaged the aircraft, necessitating the shutdown of engines number three and four, the pilot in command of the aircraft managed to carry out a safe emergency landing at Tempelhof Airport. A subsequent inspection of the aircraft's damage revealed that it had been hit by 89 shots fired from the Soviet MiGs. There were no fatalities among the 17 occupants (six crew, 11 passengers) despite the severity of the attack. The Soviet military authorities defended this attack on an unarmed civilian aircraft by claiming the Air France plane was outside the air corridor at the time of attack.

Shoot-down by the PRC (1954)

On 23 July 1954, a Douglas C-54 Skymaster civilian airliner, registration VR-HEU, operated by Cathay Pacific Airways, en route from Bangkok to Hong Kong, was shot down by Chinese PLAAF Lavochkin La-11 fighters off the coast of Hainan Island, killing ten people.

Crashed in Nevada, United States (1955)

On 17 November 1955, United States Air Force C-54 Flight 9068 crashed into the south eastern flank of 11,916 foot Mount Charleston at approximately the 11,300 foot elevation. The crash occurred at roughly 8:30am during a high wind snowstorm with limited visibility approximately 35 miles northwest of Las Vegas. The airplane was en route to a classified destination referred to as "Watertown" (now known as the Area 51 test site in Nevada) from Burbank, California. There were 14 passengers and air crew on board from the U.S. Air Force, the CIA, and several government contractors who were working on the top secret U-2 spy plane project. There were no survivors and the crash investigation remained classified until 1998.

Explosion in North Africa (1955)
On 11 December 1955, the C-54 of the United States Air Force's 1700th Air Transport Group, based at Kelly Field, San Antonio, Tex. The transport crashed in the Gomor district near the border, between French and Spanish Morocco. Flying from Wheelus Field in Tripoli to Casablanca, it was believed en route to the United States. Eight United States airmen died when their plane exploded in the rugged Riff Mountains of North Africa.

Disappearance (1964)
On 28 March 1964, a C-54A disappeared over the Pacific (about 1120 km west of San Francisco—last reported position: ) on an executive passenger flight from Honolulu International Airport, Hawaii to Los Angeles International Airport, California. The pilot reported a fire in No. 2 engine, which might make it necessary to ditch. Nothing more was heard from the aircraft, nor was any trace of it found despite an extensive search. Three crew and six passengers died in the accident.

Specifications (C-54G-DO)

Notable appearances in media
A C-54, registration C-FIQM (Buffalo 5-721 (tail 57)), was used as a substitute Lancaster bomber due to its similar top speed and maximum payload, for a recreation of Operation Chastise with its bouncing bomb. It was filmed in the UK documentary Dambusters: Building the Bouncing Bomb, Canadian documentary Dambusters Fly Again, Nova season 39 episode "Bombing Hitler's Dams", and Ice Pilots NWT season 3 episode 2 "Dambusters". The 1950 drama, "The Big Lift" features C-54s flying the Berlin Airlift.

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

 Berry, Peter et al. The Douglas DC-4. Tonbridge, Kent, UK: Air-Britain (Historians) Ltd., 1967.
 Blewett, R. Survivors. Coulsden, UK: Aviation Classics, 2007. .
 Eastwood, Tony and John Roach. Piston Engine Airliner Production List. West Drayton, UK: Aviation Hobby Shop, 1991. .
 Francillon, René. McDonnell Douglas Aircraft Since 1920: Volume I. London: Putnam, 1979. .
 Lavery, Brian: Churchill Goes to War: Winston's Wartime Journeys. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 2007. .
 Milberry, Larry. The Canadair North Star. Toronto: CANAV Books, 1982. .
 Pearcy, Arthur. Douglas Propliners: DC-1–DC-7. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing, 1995. .
 Pickler, Ron and Larry Milberry. Canadair: The First 50 Years. Toronto: CANAV Books, 1995. .
 Yenne, Bill. McDonnell Douglas: A Tale of Two Giants.Greenwich, Connecticut: Bison Books, 1985. .

External links

AN 01-40NU-1 Handbook Flight Operating Instructions USAF Series C-54G and Navy Model R5D-5 Aircraft
Canadair DC4M North Star
Moose Jaw crash at virtualmuseum.ca
PSA History/Oldtimers Page
Berlin Airlift Historical Foundation—Operates C-54 "Spirit of Freedom" as flying Berlin Airlift Museum
Air Force Association page on C-54
Warbird Alley: C-54 page
Cockpit View of C-54 During Landing/Taxi
Boeing McDonnell Douglas page on DC-4
The last passenger certified & built DC-4s in the world
Vintage Wings of Canada Canadair North Star showing RR Merlin installation

DC-04
Four-engined tractor aircraft
1940s United States airliners
Douglas C-054 Skymaster
Douglas C-54 Skymaster
 C-54
Aircraft first flown in 1942
Four-engined piston aircraft

Douglas C-54 Skymaster


La bataille de Kressenbrunn est une bataille décisive victorieuse du roi Ottokar II de Bohême contre le roi Béla IV de Hongrie. Elle a lieu en juillet 1260 dans le sud-est de la plaine de Marchfeld près du village de Kressenbrunn dans le duché d'Autriche.

Contexte
Après l'extinction de la maison de Babenberg à la mort du duc Frédéric II le Querelleur en 1246, les fiefs impériaux d'Autriche et de Styrie étaient vavants. En 1252, Ottokar, prince de Bohême, se maria à Marguerite de Babenberg, sœur  de Frédéric II. Cela lui permet de prendre le pouvoir en Autriche, et il revendiqua également la seigneurie sur la Styrie voisine. En même temps, néanmoins, la nièce de Frédéric II, Gertrude de Babenberg, épousait Roman de Halytch, fils du prince Daniel de Galicie, et le prince Étienne, fils du roi Béla IV de Hongrie, a été proclamé duc de Styrie.

Le roi hongrois veut arrêter l'expansion du pouvoir de la Bohême. Un premier conflit armé éclate après l'accession au trône d'Ottokar en 1253. Grâce à la médiation du pape Innocent IV, on a mis fin aux combats et il a été convenu que la Styrie entre dans la sphère hongroise. Toutefois, la paix ne dura pas.

Prélude
Dès le printemps 1260, Béla s'allie au roi Daniel de Galicie et le grand-duc de Cracovie, Boleslav V, princeps de Pologne. Parmi ses alliés, il y a aussi des Serbes, des Bulgares, des Valaques et des Grecs. Le général mongol Boroldai envoie aussi ses guerriers.

Selon certaines sources, l'armée de Béla atteint un effectif de 30 à . L'armée d'Ottokar, composée de Bohémiens, de Moraves et d'Autrichiens et renforcée par des troupes des margraves de Brandebourg, de Misnie et d'unités de Silésie, compterait entre 30 et , dont des cavaliers en armure. L'armée de Bohême se rassemble près de la ville autrichienne de Laa sur la Thaya, près de la frontière morave.

Déroulement
Pendant un certain temps, les deux armées se postent à la frontière entre l'Autriche et la Hongrie, les Bohémiens sur la rive droite de la Morava et les Hongrois sur la rive gauche. Aucun des deux rois ne veut traverser la rivière par peur du malheur. Enfin, Ottokar propose au roi hongrois Béla que, dans des conditions chevaleresques, l'une des armées puisse traverser le fleuve sans être attaquée par l'ennemi. Certains des soldats bohémiens se sont retirés profondément dans le pays, car ils ne s'attendaient pas initialement à une attaque des Hongrois.

Cependant, le prince Étienne, fils du roi hongrois, profite de cette situation pour attaquer et rencontre les soldats bohémiens lourdement armés à cheval auprès du village de Kressenbrunn. Ottokar rappelle les groupes stationnaires. Dirigées par le burgrave de Prague Jaroš z Poděhuz, les troupes montées prennent d'assaut les Hongrois. Peu de temps après, le maréchal de Bohême Wok von Rosenberg et ses hommes rejoignent le combat. Ils repoussent la première attaque des Hongrois et le prince Étienne, grièvement blessé, dut quitter le terrain. Après l'arrivée du reste des armées tchèques, l'armée hongroise s'enfuit. Elle aurait perdu  sur le terrain, dont beaucoup se sont noyés dans la rivière.

Conséquences
Le , Béla propose des négociations de paix. Ottokar reçoit la Styrie lors de la paix de Vienne conclue le , et pour renouveler la paix, on décide qu'Ottokar épouserait la petite-fille de Béla, la princesse Cunégonde de Halytch.

Commémoration

Un mémorial est dédié pour commémorer la bataille en 2010, à l'occasion de son  anniversaire. Le mémorial se situe à la limite est de la commune de Groißenbrunn, sur la Schloßhofer Straße. La plaque de bronze est conçue par Vladislav Plekanec.

Source de traduction

Liens externes

Bataille de 1260
Royaume de Hongrie

Bataille de Kressenbrunn


بطولة العالم لكرة القدم داخل الصالات 1989 أقيمت في روتردام في هولندا وقد حقق لقبها منتخب البرازيل للمرة الأولى في تاريخه.

الدور الأول

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

المجموعة د

الدور الثاني

المجموعة أ

المجموعة ب

نصف النهائي

  فازت بركلات الترجيح 5-3.

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

مراجع

كرة القدم داخل الصالات في 1989
هولندا في 1989
بطولة العالم لكرة القدم داخل الصالات
كرة القدم الهولندية في 1988-89
منافسات كرة قدم داخل الصالات دولية تستضيفها هولندا


Senemoğlu, Çorum ilinin Ortaköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Büyükkışla köyüne bağlı bir mahalle iken, 15 Ağustos 1952'de yine aynı köye bağlı Sirkoğlu ve Ağyar mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 72 km, Ortaköy ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ortaköy belde ve köyleri

Senemoğlu, Ortaköy


Köşk ist eine Stadt im gleichnamigen Landkreis der türkischen Provinz Aydın und gleichzeitig ein Stadtbezirk der 2012 geschaffenen Büyükşehir belediyesi Aydın (Großstadtgemeinde/Metropolprovinz). Sie liegt am Nordufer des Großen Mäander an der Fernstraße D-320, die Aydın über Nazilli mit Denizli verbindet.

Laut Stadtsiegel wurde der Ort 1958 zu einer Belediye (Gemeinde) erhoben.

Seit einer Gebietsreform 2014 ist der Landkreis Köşk flächen- und einwohnermäßig identisch mit der Kreisstadt, alle ehemaligen Dörfer und Gemeinden des Kreises wurden Mahalle (Stadtviertel) der Stadt.

Einzelnachweise

Weblinks

 Mahallelere Göre Aydin Köşk Nüfusu (Liste aller Stadtviertel ab 2013, mit Einwohnerzahl)
 Köşk Mahalleleri Nüfusu Aydın (Liste aller Stadtviertel 2012–2019, mit Einwohnerzahl)
 Yerelnet: Köşk

Köşk


Ferit Devellioğlu, (1906 - 1985) Türk dil bilgini, sözlük yazarı.

1906 yılında İstanbul'da doğdu. İstanbul Kumkapı Fransız Okulu ve Galatasaray Lisesi'ni bitirdi. Bir dönem Fransız bankalarında tercüman olarak görev yaptı.

Devellioğlu, 1933 - 1974 yılları arasında ise Türk Dil Kurumu'nda Sözlük Kolu uzmanı olarak görev yaptı.

Ferit Devellioğlu, ünlü Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lûgat adlı sözlüğün yazarıdır. İlk baskısı 1962`de yapılan sözlük Aydın Sami Güneyçal tarafından 1993'te yeniden düzenlenmiş ve genişletilmiştir. 60.000`den fazla sözcüğü kapsayan sözlük eski ve yeni harflerle Osmanlıca`da yer alan Arapça ve Farsça kökenli kelimelerin anlamlarından oluşuyor. Sözlük 2010 yılında yine Aydın Sami Güneycal tarafından (Prof.Dr. Mustafa Çiçekler gözetiminde) ikinci kez yeniden gözden geçirilerek düzeltilmiş ve genişletilmiştir. Yeni madde başları, terkip ve deyimler eklenerek izahları yapılmıştır. Kitabın sonuna Arapça alfabetik dizin ilave edilmiştir. Tüm bu çalışmalar sonunda sözlük 535 sayfa daha genişleyerek 1730 sayfaya ulaşmıştır. İki renkli (Osmanlıcalar kırmızı, Türkçeler siyah) ve fihristli olarak basılmıştır.

Eserleri
 Fransızca-Türkçe Halk tabirleri Sözlüğü (1937)
 Osmanlıca-Türkçe Küçük Lûgat (1949)
 Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lûgat (1962)
 Türk Argosu İnceleme - Sözlük (1941 - 1959)
 Osmanlıca-Türkçe Okul ve Yazışma Sözlüğü, 1964, 475 S., Ankara.
 Fransızca-Türkçe Deyimler Sözlüğü, (1973), 351 s.,Ankara

1906 doğumlular
1985 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Türk sözlükçüler
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul doğumlu yazarlar
Resim aranan yazarlar
Türk dilbilimciler

Ferit Devellioğlu


Phyllis Dorothy James, barónsfrú James af Holland Park (3. ágúst 1920 – 27. nóvember 2014) var enskur glæpasagnahöfundur sem er þekktust fyrir bókaröð um ljóðelska rannsóknarlögreglumanninn Adam Dalgliesh. Sögur hennar um hann voru gerðar að röð sjónvarpsmynda sem sýndar voru á ITV á 9. og 10. áratug 20. aldar. Sögur hennar um einkaspæjarann Cordeliu Gray hafa líka orðið að sjónvarpsþáttum og dystópíska sagan The Children of Men var kvikmynduð árið 2006. James starfaði í áratugi hjá breska heilbrigðiskerfinu og stofnanamenning þess og annarra breskra stofnana á 20. öld myndar bakgrunn sagna hennar.

Enskir rithöfundar
Enskir glæpasagnahöfundar

P. D. James


An Eragrostis scopelophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Eragrostis scopelophila in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis scopelophila


L'Académie d'État de design et d'art de Kharkiv (en  ou KSADA) est une école d'art située à Kharkiv en Ukraine. Elle est fondée en 1921 et est l'une des plus anciennes institutions de l'Enseignement supérieur ukrainien. Elle est régie par le ministère de la culture en tant qu'Université publique. L'académie contient quatre facultés : les beaux arts, le design, le design environnemental et l'audiovisuel et les cours par correspondance.

Anciens élèves notables
 Victor Sydorenko
 Sergueï Sviatchenko
 Ievhen Iehorov
 Boris Zaporogetz
 , lauréat du Prix national Taras-Chevtchenko

Notes et références

Liens externes

Établissement d'enseignement supérieur en Ukraine
École d'art en Ukraine
Culture à Kharkiv
Patrimoine classé d'Ukraine


Dnipro () est une station de la ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située dans l'est du centre-ville, sur la rive droite du Dniepr, dans le raïon de Petchersk de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 1960, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en aérien, la station Arsenalna, est une station de passage de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située entre la station Arsenalna, en direction du terminus ouest Akademmistetchko, et la station Hydroparc, en direction du terminus est, Lisova.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Dnipro est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la première section de Vokzal'na à Dnipro. La station est due aux architectes : C. Pavlovsky, G. Granatkin, A. Ignashchenko, P. Krasnitsky, S. Krushinsky, les sculpteurs F. Kotsyubinsky, E. Kuntsevich et les constructeurs : G. Fuchs, L. Novoborsky et B. Ignatyuk. Elle est de type aérienne sur un viaduc, le pont sur le fleuve Dniepr n'est construit que cinq ans plus-tard.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Dnipro est desservie par les rames de la ligne M1.

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M1 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 1960

Dnipro (métro de Kiev)