Această pagină conține o listă de personalități care au decedat în cursul anului 2019.
 Numele acestora sunt raportate după data decesului, în ordine alfabetică după nume sau pseudonim.
 Numele, vârsta, naționalitate, despre ce subiect a fost menționat, cauza morții (dacă este cunoscută) și referința.

Ianuarie
 1 ianuarie: Iuri Arțutanov, 89 ani, inginer rus (n. 1929)
 1 ianuarie: Teodor Dima, 79 ani, filosof și logician român (n. 1939)
 1 ianuarie: Lazăr Lădariu, 79 ani, politician român (n. 1939)
 2 ianuarie: Nicolae Szoboszlay, 93 ani, fotbalist român (n. 1925)
 3 ianuarie: Nicolae-Marian Iorga, 72 ani, senator român (n. 1946)
 5 ianuarie: Emil Brumaru, 80 ani, poet român (n. 1938)
 5 ianuarie: Eugeniu Iordăchescu, 89 ani, inginer constructor român (n. 1929)
 7 ianuarie: Moshe Arens, 93 ani, inginer, diplomat și om politic de centru-dreapta din Israel, de origine lituaniano-americană (n. 1925)
 8 ianuarie: Cornel Trăilescu, 92 ani, dirijor și compozitor român (n. 1926)
 9 ianuarie: Verna Bloom, 80 ani, actriță americană (n. 1938)
 9 ianuarie: Ildikó Jarcsek-Zamfirescu, 74 ani, actriță română de film și teatru (n. 1944)
 9 ianuarie: Iulian Văcărel, 90 ani, economist român (n. 1928)
 11 ianuarie: Michael Atiyah, 89 ani, matematician britanic cu rădăcini libaneze, unul dintre cei mai importanți ai secolului XX (n. 1929)
 13 ianuarie: Phil Masinga (Philemon Raul Masinga), 49 ani, fotbalist sud-african (n. 1969)
 14 ianuarie: Paweł Adamovicz, 53 ani, politician polonez (n. 1965)
 16 ianuarie: Amalia Kahana-Carmon, 93 ani, scriitoare israeliană  (n. 1926)
 16 ianuarie: Mirjam Pressler, 78 ani, scriitoare și traducătoare germană (n. 1940)
 17 ianuarie: Emil Dumitrescu, 84 ani, amiral român (n. 1935)
 20 ianuarie: Evloghios Hessler, 83 ani, mitropolit german (n. 1935)
 21 ianuarie: Henri, Conte de Paris, Duce de Franța, 85 ani, pretendent orléanist la tronul Franței (n. 1933)
 21 ianuarie: Emiliano Sala, 28 ani, fotbalist argentinian (n. 1990)
 26 ianuarie: Michel Legrand, 86 ani, compozitor, aranjor, dirijor și pianist francez, de origine armeană (n. 1932)
 28 ianuarie: Florea Puiu Simion, 83 ani, rapsod popular din Teleorman (n. 1935)
 29 ianuarie: Yaron Ezrahi, 78 ani, filozof și politolog israelian (n. 1940)
 30 ianuarie: George Ostafi, 57 ani, artist plastic român (n. 1961)

Februarie
 2 februarie: Carol Emshwiller, 97 ani, scriitoare americană de literatură științifico-fantastică (n. 1921)
 4 februarie: George Stanca, 71 de ani, poet și publicist român (n. 1947)
 5 februarie: Václav Vorlíček, 88 ani, regizor de film ceh (n. 1930)
 6 februarie: Rudi Assauer, 74 ani, fotbalist german (n. 1944)
 6 februarie: Hans-Eckehard Bahr, 91 ani, teolog evanghelic german (n. 1928)
 6 februarie: Ion Brad, 89 ani, diplomat, poet, eseist, romancier, memorialist, traducător și scriitor român (n. 1929)
 6 februarie: Manfred Eigen, 91 ani, chimist german, laureat al Premiului Nobel (1967), (n. 1927)
 6 februarie: Rosamunde Pilcher, 94 ani, scriitoare britanică (n. 1924)
 7 februarie: Albert Finney, 82 ani, actor englez (n. 1936)
 12 februarie: Gordon Banks, 81 ani, fotbalist englez, campion mondial (1966), (n. 1937)
 13 februarie: Dezső Tandori, 80 ani, scriitor, poet și publicist maghiar (n. 1938)
 16 februarie: Charles Mungoshi, 71 ani, scriitor din Zimbabwe (n. 1947)
 17 februarie: Maria Teslaru, 63 ani, actriță română de teatru (n. 1955)
 19 februarie: Karl Lagerfeld, 85 ani, designer vestimentar francez, fotograf și costumier de origine germană (n. 1933)
 20 februarie: Kemal Karpat, 94 ani, istoric turc născut în România (n. 1925)
 20 februarie: Boris Vieru, 61 ani, jurnalist și politician din Republica Moldova (n. 1957)
 22 februarie: Robert Tine, 64 ani, scriitor american de literatură științifico-fantastică (n. 1955)
 23 februarie: Krzysztof Birkenmajer, 90 ani, geolog polonez (n. 1929)
 23 februarie: Stanley Donen, 94 ani, regizor american și coregraf (n. 1924)
 24 februarie: Donald Keene,  96 ani, niponolog american (n. 1922)
 25 februarie: Alexandr Tihonov, 80 ani, farmacist ucrainean (n. 1938)
 27 februarie: Doug Sandom, 89 ani, bateristul trupei engleze de rock The Who (n. 1930)

Martie

1 martie: Jores Ivanovici Alfiorov, 88 ani, fizician rus, laureat al Premiului Nobel (2000), (n. 1930)
3 martie: János Koós, 81 ani, muzician maghiar din România (n. 1937)
3 martie: Dimitrios Koulourianos, 88 ani, om politic grec (n. 1930)
3 martie: Gheorghe Udubașa, 80 ani, geolog român (n. 1938)
4 martie: Jean Starobinski, 98 ani, teoretician și critic literar elvețian (n. 1920)
5 martie: Ion Milovan, 69 ani, handbalist și antrenor român (n. 1949)
5 martie: Doru Popovici, 87 ani, compozitor, muzicolog, scriitor și ziarist român (n. 1932)
6 martie: Guillaume Faye, 69 ani, jurnalist și scriitor francez (n. 1949)
9 martie: Bernard Binlin Dadié, 103 ani, om politic și scriitor de limbă franceză din Coasta de Fildeș (n. 1916)
9 martie: Viorel Mardare, 37 ani, regizor și cineast din Republica Moldova (n. 1981)
10 martie: Gheorghe Naghi, 86 ani, regizor de film și actor român (n. 1932)
12 martie: Roxana Sorescu, 75 ani, cercetător științific, traducător, critic și istoric literar român (n. 1943)
13 martie: Frank Cali, 53 ani, mafiot american (n. 1965)
14 martie: George Litarczek, 93 ani, medic, profesor universitar, membru de onoare al Academiei Române (n. 1925)
15 martie: Márcia Real, 88 ani, actriță braziliană de film și de dublaj (n. 1931)
16 martie: Gilbert Hottois, 72 ani, profesor și filosof belgian (n. 1946)
17 martie: Richie Ryan, 90 ani, politic irlandez, membru al Parlamentului European (1973), (n. 1929)
18 martie: Egon Balas, 96 ani, matematician și economist român (n. 1922)
18 martie: Nicolae Oleinic, 76 ani, politician din R. Moldova (n. 1943)
19 martie: John Carl Buechler, 66 ani, regizor american de film, actor, machior și artist de efecte speciale (n. 1952)
20 martie: Anatoli Adoskin, 91 ani, actor rus de film și teatru (n. 1927)
22 martie: Jean Dercourt, 84 ani, geolog francez (n. 1935)
22 martie: Radu Penciulescu, 88 ani, regizor român de teatru (n. 1930)
23 martie: Tudor Caranfil, 87 ani, critic român de film, realizator de emisiuni TV și istoric de film (n. 1931)
23 martie: Rafi Eitan, 92 ani, militar, ofițer de informații și politician israelian (n. 1926)
24 martie: Cornelia Tăutu, 81 ani, compozitoare română (n. 1938)
25 martie: Stylianos Harkianakis, 83 ani, arhiepiscop ortodox grec (n. 1935)
27 martie: Valeri Bîkovski, 84 ani, cosmonaut rus (n. 1934)
28 martie: Zina Dumitrescu, 82 ani, creatoare română de modă (n. 1936)
29 martie: Dumitru Nicolae, 79 ani, inginer și politician român (n. 1940)
29 martie: Dieter Schlesak, 84 ani, scriitor german originar din România (n. 1934)
29 martie: Agnès Varda, 90 ani, regizor belgian de film (n. 1928)
31 martie: Eva Moser, 36 ani, jucătoare austriacă de șah (n. 1982)

Aprilie

1 aprilie: Vonda N. McIntyre, 70 ani, autor american de literatură SF (n. 1948)
1 aprilie: Vladimir Orlov, 90 ani, violoncelist român (n. 1928)
5 aprilie: Sydney Brenner, 92 ani, biolog sud-african, laureat al Premiului Nobel (2002), (n. 1927)
6 aprilie: David J. Thouless, 84 ani, fizician englez specializat în studiul materiei condensate, laureat al Premiului Nobel (2016), (n. 1934)
12 aprilie: Georgia Engel, 70 ani, actriță americană (n. 1948)
14 aprilie: Gene Wolfe, 87 ani, scriitor american de SF și fantasy (n. 1931)
15 aprilie: Owen Garriott, 88 ani, inginer american (n. 1930)
16 aprilie: Ferenc Bács, 82 ani, actor maghiar de teatru și film (n. 1936)
16 aprilie: Valentin Plătăreanu, 83 ani, actor româno-german și profesor de actorie (n. 1936)
19 aprilie: Lorraine Warren, 92 ani, clarvăzătoare profesionistă și medium americană (n. 1927)
21 aprilie: Ken Kercheval, 83 ani, actor american (Dallas, Network, The Seven-Ups), (n. 1935)
21 aprilie: Arie M. Oostlander, 83 ani, om politic olandez (n. 1936)
23 aprilie: Jean, Mare Duce de Luxemburg (n. Jean Benoît Guillaume Robert Antoine Louis Marie Adolphe Marc d'Aviano), 98 ani, mare duce de Luxemburg (1964-2000), (n. 1921)
23 aprilie: Johan Witteveen, 97 ani, economist olandez, director al FMI (1973–1978), (n. 1921)
24 aprilie: Claude Delcroix, 87 ani, om politic belgian (n. 1931)
24 aprilie: Jean-Pierre Marielle, 87 ani, actor francez de film (n. 1932)
24 aprilie: Marius Guran, 82 ani, inginer, specialist în calculatoare, unul din pionierii informaticii românești (n. 1936)
29 aprilie: Răzvan Ciobanu, 43 ani, creator de modă român (n. 1976)

Mai
2 mai: Ilinca Tomoroveanu, 77 ani, actriță română de teatru și film (n. 1941)
10 mai: Alfredo Pérez Rubalcaba, 67 ani, om politic spaniol (n. 1951)
11 mai: Peggy Lipton, 72 ani, actriță americană de film (n  1946)
11 mai: Gianni De Michelis, 78 ani, om politic italian, membru al Parlamentului European (2004–2009), (n. 1940)
13 mai: Doris Day, 97 ani, actriță americană de film și cântăreață (n. 1922)
13 mai: Stanton T. Friedman, 84 ani, ufolog și fizician american (n. 1934)
13 mai: Micaela Ghițescu (n. Micaela Alexandra Ghițescu), 87 ani, traducătoare română (n. 1931)
14 mai: Grumpy Cat, 7 ani, una dintre cele mai populare pisici din mediul online (n. 2012)
15 mai: Charles Kittel, 102 ani, fizician american (n. 1916)
15 mai: Alla Klyshta, 33 ani, dansatoare ucraineană (n. 1985)
16 mai: Ieoh Ming Pei, 102 ani, arhitect american de origine chineză (n. 1917)
17 mai: Neville Lederle, 80 ani, pilot sud-african de Formula 1 (n. 1938)
20 mai: Niki Lauda (n. Andreas Nikolaus Lauda), 70 ani, pilot austriac de Formula 1 (n. 1949)
20 mai: Remus Opriș (n. Remus Constantin Opriș), 60 ani, deputat român (1990-2000), (n. 1958)
22 mai: Judith Kerr, (n. Anna Judith Gertrud Helene Kerr), 95 ani, autoare britanică de origine germană (n. 1923)
24 mai: Murray Gell-Mann, 95 ani, fizician evreu-american, laureat al Premiului Nobel (1969), (n. 1929)
25 mai: Nicolae Pescaru, 76 ani, fotbalist român (n. 1943)
27 mai: Petru Cărare, 84 ani, poet, prozator, publicist și dramaturg din Republica Moldova (n. 1935)

Iunie
1 iunie: José Antonio Reyes, 35 ani, fotbalist spaniol (n. 1983)
1 iunie: Michel Serres, 88 ani, filosof francez (n. 1930)
2 iunie: Alan Rollinson, 76 ani, pilot englez de Formula 1 (n. 1943)
3 iunie: Agustina Bessa-Luís, 97 ani, scriitoare portugheză (n. 1922)
3 iunie: Jacek Izydor Fisiak, 83 ani, filolog polonez (n. 1936)
7 iunie: Elisabeta Ionescu, 66 ani, handbalistă română (n. 1953)
13 iunie: Edith González, 54 ani, actriță mexicană (n. 1964)
13 iunie: Joyce Pensato, 78 ani, artist plastic american (n. 1941)
14 iunie: S. Sivasubramanian, 82 ani,  politician indian (n. 1937)
15 iunie: Wilhelm Holzbauer, 88 ani, arhitect austriac (n. 1930)
15 iunie: Franco Zeffirelli (n. Gianfranco Corsi Zeffirelli), 96 ani, realizator, scenarist, producător și actor italian (n. 1923)
17 iunie: Mohamed Morsi (n. Mohamed Morsi Muhammad Morsi Isa Al-Ayyat), 67 ani, politician egiptean, președinte al Egiptului (2012–13), (n. 1951)
18 iunie: Pavel Chihaia, 97 ani, eseist, romancier și istoric de artă român contemporan (n. 1922)
20 iunie: Dumitru Focșeneanu, 83 ani, bober român (n. 1935)
21 iunie: Dimítris Christófias, 72 ani, om politic cipriot, președinte al Republicii Cipru (2008-2013), (n. 1946)
25 iunie: Alla Pokrovskaia, 81 ani, actriță sovietică și rusă (n. 1937)
25 iunie: Eurig Wyn, 74 ani, om politic britanic, membru al Parlamentului European (1999–2004), (n. 1944)
27 iunie: Jharna Dhara Chowdhury, 81 ani, activist social din Bangladesh (n. 1938)
28 iunie: Lisa Martinek (n. Lisa Wittich), 47 ani, actriță germană (n. 1972)
29 iunie: Gunilla Pontén (n. Ellen Gunilla Margareta Pontén), 90 ani, designer de modă suedez (n. 1929)
30 iunie: Elena Arnăuțoiu (n. Elena Ion), 100 ani, simbol al rezistenței anticomuniste din România (n. 1919)
30 iunie: Guillermo Mordillo, 86 ani, artist plastic argentinian (n. 1932)

Iulie
4 iulie: Eva Mozes Kor, 85 ani, cetățeană americană de origine evreiască, supraviețuitoare a Holocaustului (n. 1934)
5 iulie: Nicolae Gudea, 77 ani, arheolog român (n. 1941)
6 iulie: Cameron Boyce, 20 ani, actor american (n. 1999)
6 iulie: João Gilberto (n. João Gilberto Prado Pereira de Oliveira), 88 ani, cântăreț, compozitor și chitarist brazilian (bossa-nova), (n. 1931)
7 iulie: Vlassis G. Rassias, 60 ani, scriitor, editor, lider și activist grec (n. 1959)
9 iulie: Fernando de la Rúa, 81 ani, politician argentinian, președinte (1999–2001), (n. 1937)
9 iulie: Rip Torn, 88 ani, actor american de film (n. 1931)
10 iulie: Valentina Cortese, 96 ani, actriță italiană (n. 1923)
11 iulie: Damian Crâșmaru, 88 ani, actor român de teatru și film (n. 1931)
12 iulie: Fernando Corbató, 93 ani, informatician american, cunoscut ca pionier în domeniul dezvoltării sistemelor de operare cu partajare a timpului (n. 1926)
15 iulie: Rex Richards, 96 ani, chimist britanic (n. 1922)
16 iulie: Rosa María Britton, 83 ani, scriitoare panameză (n. 1936)
17 iulie: Andrea Camilleri, 93 ani, scenarist, regizor de teatru și televiziune, scriitor italian (n. 1925)
18 iulie: David Hedison (n. Albert David Hedison Jr.), 92 ani, actor american (n. 1927)
19 iulie: Rutger Hauer (n. Rutger Oelsen Hauer), 75 ani, actor olandez de film (n. 1944)
19 iulie: Ágnes Heller, 90 ani, scriitoare maghiară (n. 1929)
19 iulie: César Pelli, 92 ani, arhitect argentiniano-american (n. 1926)
19 iulie: Werner Söllner, 67 ani, poet german (n. 1951)
20 iulie: Ilaria Occhini, 85 ani, actriță italiană de film (n. 1934)
22 iulie: Yukiya Amano, 72 ani, diplomat japonez (n. 1947)
22 iulie: Christopher C. Kraft Jr., 95 ani,  inginer aerospațial american (n. 1924)
25 iulie: Béji Caïd Essebsi, 92 ani, avocat, politician și diplomat tunisian, președinte (2014–2019), (n. 1926)
26 iulie: Vasile Ion, 69 ani,  senator român (n. 1950)
26 iulie: Russell "Russi" Taylor, 75 ani, actriță de voce americană (Minnie Mouse), (n. 1944)
27 iulie: John Robert Schrieffer, 88 ani, fizician american, laureat al Premiului Nobel (1972), (n. 1931)
28 iulie: Monica Ghiuță, 79 ani actriță română de teatru și film (n. 1940)
29 iulie: Traian Ivănescu, 86 ani, fotbalist român (n. 1933)
29 iulie: Tuvya Ruebner, 95 ani, poet israelian de limbă ebraică și germană, cercetător, artist fotograf, redactor și traducător (n. 1924)
30 iulie: Marcian Bleahu, 95 ani, geolog, speolog, geograf, alpinist, explorator, scriitor și politician român (n. 1924)
30 iulie: Florina Cercel (Florina Cercel Perian), 76 ani, actriță română de teatru și film (n. 1943)
31 iulie: Harold Prince (Harold "Hal" Smith Prince), 91 ani, producător american și regizor de teatru (n. 1928)

August
1 august: Puși Dinulescu (n. Dumitru Dinulescu), 76 ani, dramaturg, regizor de film, teatru și televiziune, prozator, poet și polemist român (n. 1942)
3 august: Cătălina Buzoianu, 81 ani, regizoare română de teatru (n. 1938)
3 august: Nicolai Kardașev, 87 ani, astrofizician rus (Supercivilizație), (n. 1932)
4 august: Andrea Fraunschiel, 64 ani, politiciană austriacă (n. 1955)
5 august: Nicolae Leonăchescu, 85 ani, profesor universitar, doctor inginer în termotehnică și deputat român (n. 1934)
5 august: Toni Morrison, 88 ani, autoare, editoare și profesoară universitară americană (n. 1931)
7 august: Kary Mullis, 74 ani. biochimist american. laureat al Premiului Nobel (n. 1944)
7 august: Fabio Zerpa, 90 ani, actor, parapsiholog și ufolog din Uruguay (n. 1928)
8 august: Ernie Colón, 88 ani, artist plastic american, creator de benzi desenate (n. 1931)
10 august: Jeffrey Epstein, 66 ani, om de afaceri, miliardar și filantrop american (n. 1953)
12 august: Florin Halagian (n. Florin Vaschen Halagian), 80 ani, fotbalist și antrenor român (n. 1939)
16 august: Peter Fonda (n. Peter Henry Fonda), 79 ani, actor, scenarist, producător și regizor de film american (n. 1940)
18 august: Helmuth Froschauer, 85 ani, dirijor austriac (n. 1933)
19 august: Ghenadie Nicu, scriitor și jurnalist român din Republica Moldova (n. 1963)
20 august: Teodor Vârgolici, 89 ani, critic literar român (n. 1930)
22 august: Vasile Micu, 81 ani, agronom, specialist în genetică aplicată și agroecologie, membru titular al Academiei de Științe a R. Moldova (n. 1938)
23 august: Luigi Arialdo Radicati di Brozolo, 99 ani, fizician teoretician italian (n. 1919)
29 august: Vasile Parizescu, 93 ani, artist plastic și colecționar de artă român (n. 1925)
30 august: Melisa Michaels, 73 ani, scriitoare americană (n. 1946)
31 august: Immanuel Wallerstein, 88 ani, politolog, istoriograf și sociolog american (n. 1930)
31 august: Zbigniew Zaleski, 72 ani, om politic polonez, membru al Parlamentului European (2004-2009), (n. 1947)

Septembrie
 2 septembrie: Gyoji Matsumoto, 85 ani, fotbalist japonez (n. 1934)
 6 septembrie: Robert Mugabe (n. Robert Gabriel Mugabe), 95 ani, politician zimbabwean, președinte al Republicii Zimbabwe (1987-2017), (n. 1924)
 7 septembrie: Robert Axelrod, 70 ani, actor american de film și TV (n. 1949)
 7 septembrie: Sava Dumitrescu, 92 ani, farmacolog român (n. 1927)
 9 septembrie: Lissy Gröner, 65 ani, om politic german, membru al Parlamentului European (1999–2004), (n. 1954)
 11 septembrie: Maria Postoico, 69 ani, deputat moldovean în Parlamentul Republicii Moldova (2005–2009), (n. 1950)
 13 septembrie: György Konrád, 86 ani, eseist, filosof, sociolog și romancier maghiar (n. 1933)
 18 septembrie: Alexandru Darie, 60 ani, regizor român de teatru (n. 1959)
 19 septembrie: Irina Bogaciova, 80 ani, cântăreață rusă de operă (n. 1939)
 19 septembrie: Zine El Abidine Ben Ali, 83 ani, politician tunisian, președinte al Tunisiei (1987–2011), (n. 1936)
 21 septembrie: Florin Bucescu, 83 ani, etnomuzicolog, bizantinolog și paleograf român (n. 1936)
 21 septembrie: Dieter Knall, 89 ani, teolog evanghelic-luteran austriac (n. 1930)
 23 septembrie: Al Alvarez, 90 ani, poet și critic literar englez (n. 1929)
 25 septembrie: Paul Badura-Skoda, 91 ani, pianist austriac (n. 1927)
 26 septembrie: Jacques Chirac (n. Jacques René Chirac), 86 ani, politician francez, președinte al Franței (1995–2007), (n. 1932)

Octombrie
 1 octombrie: Karel Gott, 80 ani, cântăreț și compozitor ceh (n. 1939)
 3 octombrie: Alberto Testa, 96 ani, dansator, coregraf, critic de dans și profesor italian (n. 1922)
 8 octombrie: Corneliu Gheorghiu, 95 ani, pianist și compozitor belgian de origine română (n. 1924)
 9 octombrie: Loránd Gáspár, 94 ani, scriitor maghiar (n. 1925)
 9 octombrie: Ion Moraru, 90 ani, scriitor și activist anticomunist din R. Moldova (n. 1929)
 10 octombrie: Marie-José Nat, 79 ani, actriță franceză de film și TV (n. 1940)
 11 octombrie: Aleksei Leonov, 85 ani, cosmonaut rus (n. 1934)
 12 octombrie: Nanni Galli, 79 ani, pilot italian de Formula 1 (n. 1940)
 13 octombrie: Charles Jencks, 80 ani, arhitect, profesor și scriitor american (n. 1939)
 14 octombrie: Harold Bloom, 89 ani, teoretician literar american, critic, istoric literar, profesor (n. 1930)
 15 octombrie: Tamara Buciuceanu, 90 ani, actriță română de film, teatru și TV (n. 1929)
 16 octombrie: Alexandru Lazăr, 86 ani, actor român și critic de film (n. 1933)
 17 octombrie: Angelika Werthmann, 55 ani, politiciană austriacă (n. 1963)
 23 octombrie: Nicolae Urdăreanu, 82 ani, bariton român (n. 1937)
 24 octombrie: Michael Blumlein, 71 ani, scriitor american (n. 1948)
 24 octombrie: Iuliana Simonfi, 63 ani, antrenoare română de gimnastică (n. 1956)
 26 octombrie: Abu Bakr al-Bagdadi, 48 ani, conducător al Statului Islamic din Irak și Levant (n. 1971)
 27 octombrie: Vladimir Bukovski, 76 ani, disident antisovietic, autor și activist politic (n. 1942)
 29 octombrie: Mihai Constantinescu, 73 ani, cântăreț român de muzică ușoară (n. 1946)

Noiembrie
 2 noiembrie: Leo Iorga, 54 ani, cântăreț profesionist român (n. 1964)
 2 noiembrie: Marie Laforêt (n. Maïtena Marie Brigitte Douménach), 80 ani, cântăreață și actriță franceză de film (n. 1939)
 3 noiembrie: Sorin Frunzăverde, 59 ani, politician român (n. 1960)
 4 noiembrie: Ion Dediu, 85 ani, biolog moldovean, specialist în ecologie din R. Moldova (n. 1934)
 5 noiembrie: Eleonora Romanescu, 93 ani, artistă plastică din R. Moldova (n. 1926)
 12 noiembrie: Mitsuhisa Taguchi, 64 ani, fotbalist japonez (n. 1955)
 14 noiembrie: Petru Ciubotaru, 80 ani, actor român de teatru și film (n. 1939)
 14 noiembrie: Branko Lustig, 87 ani, actor croat și producător de film (n. 1932)
 15 noiembrie: Vladimir Hotineanu, 69 ani, medic-chirurg, doctor habilitat în științe medicale și politician din R. Moldova, deputat în Parlamentul R. Moldova (2009–2019), (n. 1950)
 16 noiembrie: Vojtěch Jasný, 94 ani, regizor și scenarist ceh (n. 1925)
 16 noiembrie: Bogdan Nicolae Niculescu Duvăz, 69 ani, deputat român (n. 1949)
 19 noiembrie: Victor Eskenasy (Victor Filip Eskenasy, Victor Moroșan), 69 ani, arheolog român și istoric medievist, ziarist, redactor la Radio Europa Liberă din 1988 (n. 1950)
 20 noiembrie: Dorel Zugrăvescu, 88 ani, inginer geofizician român (n. 1930)
 24 noiembrie: Mihail Guboglo, 81 ani, sociolog rus (n. 1938)
 26 noiembrie: Köbi Kuhn, 76 ani, fotbalist și antrenor elvețian (n. 1943)
 26 noiembrie: Oana Manolescu, 78 ani, deputat român (n. 1941)
 29 noiembrie: Yasuhiro Nakasone, 101 ani, om politic japonez, al 45-lea prim-ministru al Japoniei (1982-1987), (n. 1918)
 30 noiembrie: Mariss Jansons (n. Mariss Ivars Georgs Jansons), 76 ani, dirijor leton (n. 1943)

Decembrie
 1 decembrie: Cornel Galeș, 60 ani, impresar român (n. 1959)
 1 decembrie: Lil Bub, 8 ani, pisică faimoasă, cu o înfățișare unică (n. 2011)
 2 decembrie: D. C. Fontana (Dorothy Catherine Fontana), 80 ani, scenaristă americană de TV (n. 1939)
 6 decembrie: Ron Saunders (Ronald Saunders), 87 ani, fotbalist și antrenor englez (n. 1932)
 8 decembrie: Haralambie Cotarcea, 78 ani, politician român (n. 1941)
 8 decembrie: Hirokazu Kanazawa, 88 ani, maestru japonez de arte marțiale (n. 1931)
 8 decembrie: Juice WRLD (n. Jarad Anthony Higgins), 21 ani, rapper american (n.1998)
 9 decembrie: Marie Fredriksson, 61 ani, cântăreață, cantautoare și pianistă suedeză (n. 1958)
 10 decembrie: Mia Barbu (n. Maria Barbu), 94 de ani, solistă română (n. 1925)
 10 decembrie: Ilie Plătică-Vidovici, 68 ani, senator român (n. 1951)
 12 decembrie: Danny Aiello, 86 ani, actor american de film (n. 1933)
 14 decembrie: Anna Karina (n. Hanne Karen Blarke Bayer), 79 ani, actriță, regizoare și scenaristă daneză de film (n. 1940)
20 decembrie: Roland Matthes, 69 ani, înotător german (n. 1950)
21 decembrie: Martin Peters, 76 ani, fotbalist englez, campion mondial (1966) (n. 1943)
25 decembrie: Mahmut Gareev, 96 ani, general de armată rus, istoric, și om de științe militare (n. 1923)
26 decembrie: Nicolas Estgen, 89 ani, om politic luxemburghez, membru al Parlamentului European (1979–1984) (n. 1930)
26 decembrie: Sue Lyon, 73 ani, actriță americană (n. 1946)
29 decembrie: Brândușa Zaița-Silvestru, 86 ani, actriță română, fondatoare a Teatrului Țăndărică (n. 1933)
30 decembrie: Syd Mead, 86 ani, designer industrial american (n. 1933)

Note

Decese în 2019
Liste de oameni după anul decesului

Decese în 2019


1172 Äneas sau 1172 Eneas este un asteroid troian jovian. A fost descoperit de astronomul Karl Wilhelm Reinmuth la 17 octombrie 1930, la Observatorul Königstuhl, lângă Heidelberg în Germania.

Caracteristici
Asteroidul își împarte orbita în jurul Soarelui cu planeta Jupiter, în punctul  Lagrange L5, adică este situat cu 60° în urma lui Jupiter.

Calculele făcute după observațiile făcute de IRAS îi acordă un diametru de circa .

Denumirea asteroidului
Numele său face referire la Enea, prințul troian, cunoscut din Iliada de Homer și din Eneida de Vergilius. Denumirea sa provizorie era 1930 UA.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 1001-2000
 Asteroid troian

Legături externe

Asteroizi troieni jovieni
Obiecte astronomice descoperite în 1930
Asteroizi cu nume din mitologia greacă
Asteroizi cu nume din mitologia romană
Asteroizi cu nume de personaje literare

1172 Äneas


An Dendrobium violaceum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Dendrobium violaceum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. v. cyperifolium
 D. v. violaceum

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium violaceum


Haki, Hake o Haco fue un legendario guerrero vikingo de Escandinavia, un rey del mar en las sagas nórdicas. Aparece en diversas fuentes medievales del , Gesta Danorum, de Saxo Grammaticus, y  saga Ynglinga, Nafnaþulur, saga Völsunga.

Era hermano de otro legendario guerrero llamado Hagbard, ambos activos expedicionarios durante la Era de Vendel (hacia el ) y con quien saqueba en ocasiones las costas de Escandinavia.

Saga Ynglinga
La Saga Ynglinga de Snorri Sturluson menciona que Haki poseía una gran flota y muchos notables guerreros que saqueaba Escandinavia junto a su hermano Hagbard. Cuando amasó suficiente riqueza y seguidores se proclamó rey de los suecos y condujo a su ejército hasta las puertas de Gamla Uppsala. Haki era un guerrero brutal y siempre iba rodeado de doce campeones vikingos, entre ellos el legendario Starkad el Viejo.

El rey sueco Hugleik se le enfrentó con otro ejército, acompañado de otros dos legendarios guerreros Svipdag y Geigad. Fue en Fyrisvellir, al sur de Uppsala, donde ambas fuerzas se enfrentaron en una batalla donde los suecos fueron derrotados. Haki y sus hombres capturaron a Svipdag y Geigad, y rodearon con un anillo de escudos al rey sueco y a sus dos hijos, matándoles. Sin competencia, Haki gobernó Suecia durante tres años mientras sus guerreros seguían con sus expediciones amasando fortunas.

Hugleik, tenía dos primos llamados Eric y Jorund, también afamados vikingos que habían ejecutado a Gudlög, rey de Hålogaland, Noruega. Cuando supieron que los guerreros de Haki saqueaban sin competencia ni oposición, reunieron una gran fuerza y se dirigieron a Suecia. Allí se unieron a otros suecos que deseaban re-instaurar la dinastía de los Ynglings en el trono sueco.

Los dos hermanos entraron en Mälaren, y fueron directamente a Gamla Uppsala, desembarcando en Fyrisvellir enfrentándose a Haki, que se encontraba en inferiores condiciones, pero aun así era un enemigo muy tenaz y brutal, que mató a muchos de sus enemigos incluido a Eric, que ostentaba el estandarte de ambos hermanos. Jorund y sus hombres escaparon a sus naves, pero dejando atrás a Haki mortalmente herido.

El moribundo Haki pidió un drakkar, que fue equipado con sus armas y guerreros muertos. Tenía sus velas desplegadas, se rodeó de madera y les prendió fuego con una antorcha. Haki aún no estaba muerto cuando fue colocado sobre la madera y cuando comenzó a soplar el viento, la nave partió envuelta en llamas mar adentro a través de las pequeñas islas. Este final le dio mucha fama y fue muy comentado durante mucho tiempo.

Sigurd Hart
Un berserker llamado Haki se menciona en la Ragnarssona þáttr y la saga de Halfdan el Negro, como asesino de Sigurd Hart legendario rey de Ringerike en Noruega.

Véase también
 Hagbard
 Hoc

Referencias

Bibliografía
Nerman, B. Det svenska rikets uppkomst. Stockholm, 1925.

Enlaces externos
 La Saga de los Ynglings y Heimskringla en «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad» (en inglés y noruego).

Reyes vikingos legendarios de Suecia

Haki


محمد المختار بن علي بن أحمد السوسي الإلغي الملقب بـرضا الله والمعروف بـمحمد المختار السوسي (1318 هـ - 1383 هـ / 1963م) مؤرخ وأديب وعالم ومجاهد مغربي.

حياته
ولد في «إليغ» وهي قرية بناحية آيت أوفقا في السوس الأقصى جنوب المغرب شهر صفر عام 1318 هـ ونشأ بها، وحين بلغ سن الإدراك اتجه إلى الدراسة الأولية لتعلم الكتابة والقراءة واستظهار القرآن على عدة معلمين، أولهم والدته رقية بنت محمد بن العربي الأدوزي.

كان من رجال مقاومة الاستعمار الفرنسي للمغرب بالمنطقة الوسطى، فقد ساهم خلال إقامته في فاس في تأسيس بعض الجمعيات السياسية السرية، والمنتديات الأدبية، واصل مقاومته بمراكش مما أدى إلى اعتقاله.

وبعد استقلال المغرب عُين في أول حكومة مغربية بعد الاستقلال وزيرا للأوقاف العمومية عام 1375 هـ، ثم لما أسس مجلس التاج عين وزيرا عضوا فيه عام 1376 هـ، وبقي متقلدا مهام تلك الوظيفة إلى أن توفي، كما أنه اشتغل عضوا في لجنة مدونة الفقه الإسلامي.

الدراسة و التكوين
والدته، رقية، كانت أول معلمة له. قدمت له دروسًا أولية في القراءة والكتابة وبعض الآيات من القرآن الكريم. نتيجة لجهودها، تمكن من إتمام قراءة القرآن بأكمله وأكمل سبعة ختمات قرآنية عندما كان لا يزال في سن العاشرة من عمره. عبر التعلم من خلال تجواله بين مدارس قرآنية متعددة .

في عام 1914، انتقل إلى إفران، وهي منطقة قريبة من مسقط رأسه، حيث درس تحت إشراف الشاعر الطاهر الإفراني الذي أثر بشكل كبير في تطوير مهاراته اللغوية والأدبية.

وفي عام 1918، انتقل إلى مدرسة في منطقة أحواز مدينة مراكش. وبعد ذلك، انتقل إلى مدرسة ابن يوسف، وهي إحدى أهم المؤسسات التعليمية في مراكش والمغرب بشكل عام، حيث درس تحت إشراف شيوخ علماء ذوي خبرة.

في عام 1924، انتقل إلى مدينة فاس ليكمل دراسته العليا في جامعة القرويين. ثم انتقل إلى مدينة الرباط في عام 1928 ليتعلم من أبرز علماء تلك المدينة حتى يواصل مسيرته العلمية.

فكره
كان يعتبر أن الوجه الصحيح لكتابة تاريخ الإسلام هو البدء بتاريخ رجالاته وأسرهم ثم مجتمعاتهم المحدودة فأقطارهم فالأمة الإسلامية جمعاء وذلك اتساقا مع إيمانه العميق بضرورة وحتمية العودة إلى التراث للحفاظ على الهوية ومواجهة التحديات.

مؤلفاته
من مؤلفاته:
 خلال جزولة في أربعة أجزاء.
 من أفواه الرجال.
 رجال العلوم العربية في سوس.
 أصفى الموارد.
 بين الجمود والميع وهو رواية من أفكار إسلامية.
 تقييدات على تفسير الكشاف للزمخشري.
 حياة الفقيه العلامة أشرف إمونن.
 المعسول في عشرين جزءا.
 سوس العالمة.

كما أثرى المكتبة المغربية بعدد من نوادر المخطوطات العربية التي اكتشفها في مختلف المكتبات المغربية، ومن ذلك على سبيل المثال لا الحصر:
 ديوان ملك غرناطة يوسف الثالث.
 مختصر رحلة العبدري لمؤلف مجهول.
 طبقات المالكية لمؤلف مجهول.

وفاته
توفي في 28 جمادى الثانية 1383 هـ الموافق الجمعة 15 نوفمبر 1963م.

انظر أيضًا
 محمد إبراهيم بن أحمد الكتاني

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من إفران أطلس الصغير
أشخاص من تافراوت (المغرب)
حقوقيون مغاربة
دارسون أمازيغ
سوس
سوسيون
سياسيون مغاربة
شعراء القرن 20
شعراء مغاربة
شعراء مغاربة في القرن 20
شلوح
علماء دين مسلمون
كتاب أمازيغ
مجاهدون مغاربة
مفكرون مسلمون
مواليد 1318 هـ
مواليد 1900
مؤرخو القرن 20
مؤرخون أمازيغ
مؤرخون مغاربة
وزراء أوقاف مغاربة
وفيات 1383 هـ
وفيات 1963
وفيات في الرباط
مؤرخون مغاربة في القرن 20

محمد المختار السوسي


Sanringen steht für:
 Sanringen, den Namen der französischen Gemeinde Sanry-lès-Vigy im Département Moselle von 1915 bis 1918
 Sanringen an der Nied, den Namen der französischen Gemeinde Sanry-sur-Nied im Département Moselle von 1915 bis 1918

Sanringen


Pokolj u Grmu bio je ratni zločin koji su počinile bošnjačko-muslimanske snage nad Hrvatima tijekom agresije na prostore Hrvata Srednje Bosne. 18. travnja 1993. u hrvatskom selu Grmu kod Zenice ubili su 6 hrvatskih civila, pri čemu su trojicu staraca žive zapalili.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH
Zenica
Povijest Zenice

Pokolj u Grmu


Öğrenilen ilişki, ilk kez bir ürünü satın alan bir müşteri için satın aldığı ürün, aynı zamanda o marka ve/veya şirket için bir sınav niteliği de taşır. Müşteri bu sınavı kendince değerlendirip, bir sonraki alış verişinde yine aynı markayı veya bir başka markayı tercih eder. Eğer ilk satın aldığı ürün ve fiyat kendisi için tatmin edici nitelik taşıyorsa çoğu zaman müşteri yeni bir ürünü tanımak riskini tercih etmez. Müşteri, firmadan yapmış olduğu her bir "başarılı" alışverişte, o firma ve markaya daha fazla güven duyar.

Bu süreçte firmanın yapabileceği en doğru hamle, müşterinin bağlılığını artırabilmek amacıyla, yeni fırsatlar ve farklılıklar yaratmaktır. Bu ilişki uzun vadede Artı – Artı ilişkisine dönüşecektir. Hem müşteri sürekli alışveriş yapmış olmanın avantajıyla daha ucuza daha iyi hizmet alacak, hem de firma kendine sadık bir müşteri edinecek ve bu müşteri üzerinden uzun vadede daha fazla kar edecektir. Müşteri daha sık alışveriş yapmaya başladıkça zaten alış veriş potansiyelini üst seviyelere çıkaracak ve belki başka ürünler için de yine güvendiği firmayı tercih edecektir.

Pazarlama
Kişisel gelişim

Öğrenilen ilişki


Gullfisk, formelt Type B og Type E, var en type sporvogn, der blev benyttes på Oslos sporveje. Kaldenavnet skyldtes vognene specielle strømlinjeformede udseende med en slags "hale".

Vognene blev bygget på Strømmens Værksted i Skedsmo og hos Skabo jernbanevognfabrik i Oslo mellem 1937 og 1939. Type B blev benyttet både til bytrafik og på forstadsbaner, mens Type E kun blev benyttet til bytrafik. De var de første sporvogne i Oslo af aluminium og de første bogievogne i bytrafik. Indtil 1964 var de desuden hurtigere end nogen anden sporvogn eller forstadsbane i Norge.

En Gullfisk var involveret i sporvognsulykken på Strømsveien i 1958, hvor fem personer omkom. Gullfiskene blev taget ud af drift i 1958.

Bevarede vogne
 Prototype 163 - bevaret af Sporveismuseet Vognhall 5
 E1 166 - bevaret af Sporveismuseet Vognhall 5
 E1 170 - bevaret af Sporveismuseet Vognhall 5
 E1 183 - bevaret af Sporveismuseet Vognhall 5
 B1 185 - bevaret som arbejdsvogn 298 i Nordingå, Sverige
 B1 196 - bevaret af Sporveismuseet Vognhall 5
 B1 198 - bevaret af en privatperson i Kouchi, Japan
 B1 199 - bevaret af Sporveismuseet Vognhall 5

Noter

Eksterne henvisninger

Oslos sporveje
Sporvogne

Gullfisk


Davalijevke (lat. Davalliaceae), porodica papratnjača u redu osladolike. Ime je dobila po rodu davalija (Davallia). Pripada joj 65*4 vrste unutar jednog roda raširenih po suptropskim i tropskim područjima Pacifika, Australije, Afrike i Azije.

Vrste u rodu davalija imaju vunasto dlakave rizome koji puze po tlu, i nalik su na tarantulu, pa je ova biljka nazvana i pauk biljka i stopalo paprati.

U najnovijoj reviziji Tsutsumi et al. (2016) svi su rodovi (Araiostegia, Davallodes) spojeni u jedan Davallia sensu lato. Gymnogrammitis i Leucosoria su preseljeni u druge porodice. Neki autori, kao i kod drugih rodova, radije ne spajaju sve u jedan čudovišni rod, pa drže rod Davallodes odvojen.

Vrste navedene u bazi podataka: 64.

Opis
Davalliaceae, porodica paprati "zečje šape" (red Polypodiales), koja sadrži jedan rod (Davallia) od 65 vrsta. Porodica je uglavnom ograničena na tropske krajeve, posebno u Starom svijetu. Nekoliko vrsta uzgaja se kao ukrasno bilje u staklenicima i domovima, često u visećim košarama koje s vremenom budu prekrivene mrežom dlakavih rizoma.

Većina vrsta su epifiti s dugim puzavim uočljivo i gusto ljuskastim rizomima. Morfologija lista je varijabilna, u rasponu od jednog do nekoliko puta perasto složenog. Sorusi (nakupine struktura koje proizvode spore) variraju od kružnog preko hemisferičnog do bubrežastog oblika i kod većine rodova smješteni su duž rubova listića ili dijelova lista. Prekriveni su membranskim zaštitnim režnjem tkiva (induzij). Spore su grahaste (obostrane).

Rodovi
 Davallia J.E.Sm. (50 spp.)
 Davallodes (Copel.) Copel. (14 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Osladolike

Davalijevke


Zeinat Olwi () cujo nome artístico era Zurah, (1930–1988) foi uma das principais dançarinas do ventre no Egito em meados do século XX. Ela apareceu em muitos filmes da Era de Ouro egípcia do cinema. Uma de suas atuações mais famosas foi no filme de Henry Barakat, de 1955 , Ayyam wa layali ( Dias e Noites) .

Anglicizações do nome dela
Seu nome dado é anglicizado variadamente como Zeinat, Zinat, Zinaat e Zenat. Seu sobrenome é dado como Olwi, Elwi, Aloui .

Filmografia

 Ayyam wa layali ( Dias e Noites ) (1955)
 El-Zawga Talattashar ( esposa número 13 )
 Karamat Zawgaty ( Dignidade da minha esposa ) (1967)
 Sabah El Kheir ya Zawgaty El-Aziza ( Bom dia, minha querida esposa ) (1969)

Ligações externas

 videoclipes de Zeinat Olwi em filmes egípcios

Atrizes do Egito

Zeinat Olwi


الحزب اليساري الألماني كما يعرف باسم دي لينكه  هو حزب سياسي ألماني يعتبر نفسه حزبًا اشتراكيًّا ديمقراطيًّا. ويعد الحزب اليساري أحدث الأحزاب داخل البرلمان الألماني، فقد جاء تأسيسه في يوليو/تموز 2007 نتيجة لاندماج حزب الاشتراكية الديمقراطية (PDS) وحزب العمل والعدالة الاجتماعية ـ البديل (WASG) ليكون خياراً بديلاً وانطلاقة سياسية جديدة.

يمثل الحزب أكثر الأطراف يسارية داخل البرلمان الألماني، وتعتبره السلطات الألمانية والعديد من وسائل الإعلام كحزب أقصى اليسار.

الحزب مراقب من قبل المكتب الاتحادي لحماية الدستور بدعوى ميوله المتطرفة.

يمثل نواب الحزب نسبة 11,9 % من أعضاء البرلمان الألماني بعد الانتخابات الفدرالية لعام 2009، مما يجعله رابع أكبر الأحزاب في البرلمان.

يبلغ عدد أعضاء الحزب 69,458 عضواً، وفقاً لإحصاءات عام 2011، أغلبهم فوق الستين سنة من العمر.

تتمثل برامج الحزب السياسية في تثبيت مبادئ الاشتراكية الديمقراطية ورفع شعارات المساواة.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

أحزاب ديمقراطية اجتماعية في أوروبا
أحزاب اشتراكية
أحزاب اشتراكية في ألمانيا
أحزاب سياسية أسست في 2007
أحزاب سياسية في ألمانيا
أحزاب غير تدخلية
أحزاب ممثلة في البرلمان الأوروبي
أحزاب يسارية في أوروبا
المنظمات المناهضة للفاشية في ألمانيا
اليسار (حزب ألماني)
تأسيسات سنة 2007 في ألمانيا
حركات يسارية
سياسة يسارية في ألمانيا
شعبوية يسارية
معارضة حلف شمال الأطلسي
منظمات مقرها في برلين
منظمات نسوية في ألمانيا

حزب اليسار (ألمانيا)


Olds may refer to:

People
 The olds, a jocular and irreverent online nickname for older adults
 Bert Olds (1891–1953), Australian rules footballer
 Carl D. Olds (1912–1979), New Zealand-born American mathematician
 Chauncey N. Olds (1816–1890), American politician
 Edson B. Olds (1802–1869), American politician
 Elizabeth Olds (1896–1991), American printmaker
 Gabriel Olds (born 1972), American actor
 Gamaliel S. Olds (1777–1848), American Congregationalist minister
 George Olds (1853–1931), American academic administrator
 Glenn Olds (1921–2006), American academic administrator and politician
 Irving S. Olds (1887–1963), American lawyer and philanthropist
 James Olds (1922–1976), American psychologist and neuroscientist
 James Olds (bass) (born 1986), Australian opera singer
 Leland Olds (1890–1960), American economist
 Lewis P. Olds (), American lawyer, politician, and diplomat
 Ollie Olds (born 1993), Welsh rugby league footballer
 Peter Olds (born 1944), New Zealand poet
 Ransom E. Olds (1864–1950), American automobile industry pioneer and namesake of the former Oldsmobile and REO brands
 Robert Olds (1896-1943), general officer in the United States Army Air Forces
 Robert E. Olds (1875-1932), American diplomat and lawyer
 Robin Olds (1922-2007), American fighter pilot
 Sharon Olds (born 1942), American poet
 Shelley Olds (born 1980), American racing cyclist
 Wally Olds (1949–2009), American ice hockey player
 Walter Olds (1846-1925), American judge
 W. B. Olds (1874–1948), American composer and scholar

Places
 Olds, Alberta, Canada
 Olds, Iowa, United States
 Olds Peak, Antarctica

Other uses
 F. E. Olds, an American brass musical instrument manufacturing company
 Olds College, in Olds, Alberta
 Oldsmobile, an American automobile brand

See also
 Old (disambiguation)
 Olde, a list of people with the surname

Olds


Marş motoru otomobillerde ilk hareketi sağlayan parçadır. Araçta marşa basıldığı anda marş motorunun dişlisi ile krank miline bağlı volan dişlisi birbiriyle kavraşarak marş motorunun oluşturduğu dönme momenti, volan dişlisi aracılığı ile krank miline aktarılır. Böylece motora ilk hareket verilmiş olur.

Otomobillerde genelde bendix (volana dönerek geçen) tipi elektrikli marş motoru kullanılır. Bununla birlıkte özellikle deniz tipi büyük dizellerde hidrolik marş motorları da kullanılmaktadır. Otomobillerde kullanılan bendix tipinin yanı sıra volan dişlilerine geçtikten sonra dönmeye başlayan dayer tipi marş motorları da mevcuttur.
Marş motoru, aküden aldığı akım ile çalışan küçük bir elektrik motorudur. Arabanızın motorunu çalıştıran ivmeyi üretir. Akü ile marş motoru arasında bir marş rölesi bulunur ve aküden aldığı gücü söz konusu marş motoruna iletir. Düzgün çalışan bir marş rölesi ve motoru olmadan, aracınızı çalıştırmanız olanaksızdır.

İçten yanmalı motorlar bir kez çalıştırıldığında, bir sonraki çevrimi başlatmak için her çevrimdeki ataleti kullanan geri beslemeli sistemleridir. Dört zamanlı motor'da üçüncü zaman yakıtın yanma enerjisini serbest bırakarak dördüncü (egzoz) zamanına, sonraki çevrimin ilk iki (emme, sıkıştırma) zamanına ve ayrıca motorun dış yüküne de güç verir. Herhangi bir zamanda ilk çevrimi yapmak için ilk iki zamana motorun kendisinin dışında güç verilmelidir. Marş motoru bu amaç için kullanılır ve motor çalışmaya başlar başlamaz ve geri besleme döngüsü kendi kendini beslediğinde artık gerekli olmaz.

Elektrik

Elektrikli marş motoru benzinli ve Dizel motorlarda en çok kullanılan tiptir. Modern marş motoru ya sabit mıknatıslı ya da üzerine marş motoru solenoidi (röle'ye benzer) takılmış seri-paralel sargılı ve doğru akımlı bir elektrik motorudur.
Marş aküsünden gelen DC akım, kontak anahtarı aracılığıyla solenoide  erildiğinde solenoid, marş tahrik milindeki pinyon dişliyi dışarı iterek onu motor volan çember dişlisine takan levye kolunu kavrar.

Kaynakça

Taşıt parçaları

Marş motoru


Orakl sözlüklerde "antik çağda Anadolu ve Yunan topraklarında yaşamış medyumnik yetenekleri bulunan kahinelere ve bunların sezgi (vahiy, revelation) yoluyla bildirdikleri ilâhî yanıta verilen ad" olarak tanımlanır. Orakl merkezleri genellikle, durugörü, ekstaz, trans ve kehanet gibi psişik etkinliklerin ve kimi zaman inisiyatik eğitimlerin söz konusu olduğu Apollon tapınakları olurdu. Anadolu'daki en ünlü orakl merkezi Didim'de (Didyma) bulunan ünlü Apollon tapınağı, antik Yunan'daki en ünlü orakl merkezi ise Delf'teki Apollon tapınağı idi. Anadolu'daki diğer orakl merkezlerinden bazıları Efes, Hierapolis, Sard, Patara, Klaros ve Pessinus'ta bulunuyordu.

Kayıtlara göre, antik çağda, sorununun yanıtını bulmak ya da geleceği öğrenmek üzere çok sayıda ziyaretçinin başvurduğu Didim ve Delf'teki orakl merkezlerinde pythia (okunuşuyla pitia) adlı rahibe, -bilimcilerce gevşetici ya da uyuşturucu bir madde içerdiği saptanmış olan- defne yapraklarını çiğnedikten sonra transa geçer ve üç ayaklı bir sehpa üzerine çıkarak anlaşılması güç sözler söylerdi. Branşid adı verilen rahip ve rahibeler de tapınağa danışanlara verilecek yanıtı bu sözleri yorumlayarak bulmaya çalışırlardı.

Ayrıca bakınız
 Manteuma
 Kahinlik
 Irkıl

Kâhinlik
Okültizm
Antik Yunanistan'da din
Anadolu tarihi

Orakl


300 Spartalı, özgün adı 300 olan, Frank Miller'ın Termopylae Muharebesi hakkındaki grafik romanından uyarlanan ve 2006 yılında gösterime giren film.

Film, Frank Miller'in danışmanlığında Zack Snyder tarafından yönetilmiştir. Çekimler genel olarak mavi ekran önünde yapılmıştır. 16 Mart tarihinde Türkiye sinemalarında vizyona giren filmin müziklerini Tyler Bates yapmıştır.

Karakterler
 Gerard Butler: Sparta kralı I. Leonidas
 Lena Headey: Gorgo, Sparta Kraliçesi (Leonidas'in karısı)
 Dominic West: Theron
 Michael Fassbender: Stelios
 Vincent Regan: Yüzbaşı Artemis
 Rodrigo Santoro: Xerxes (Pers Kralı)
 Andrew Tiernan: Ephialtes
 Andrew Pleavin: Daxos
 Tom Wisdom: EDilios (seslendirme)

Eleştiriler
Film, İran tarafından İran karşıtı propaganda olarak nitelendirilmiştir. Filmin Yunanları asil ve kahraman, Persleri ise kaba, vahşi ve zenci olarak gösterdiği söyleniyor. Tarihçi İlber Ortaylı, filmi bu yönüyle ve özellikle tarihi gerçekleri çarpıtması nedeniyle eleştirmiştir.

Filmin yönetmeni Zack Snyder filmle ilgili olarak "Frank, mitolojik bir olayı alıp onu gerçek bir olaya dönüştürmedi. Gerçek bir olayı alıp onu mitolojiye dönüştürdü." demiştir.

İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad'ın sanattan sorumlu danışmanı Cevad Şemkaderi tarafından "ABD bu film aracılığı ile tarihi gerçekleri saptırıyor." diyerek eleştirilmiştir. Filmden rahatsızlık duyan İranlılar yönetmenin Persleri vahşi, cahil, kan dökücü ve medeniyetten uzak kişiler; Yunanları ise cesur ve asil olarak gösterdiğine dikkat çekmiştir. İran sanat akademisi Birleşmiş Milletler kültür fonu Unesco'ya başvurarak "İran gibi dünyanın en eski medeniyetlerinden birinin tarih ve kültürünün Hollywood'un yıkıcı hareketleri ile zarar görmesine bu kurum tepki göstermelidir. Unesco'nun tüm medeniyetlerin kültürünü koruması gerekir." demiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site
 Official video journals
 Trailer 1
 Trailer 2
 Beyazperde.com

2006 çıkışlı aksiyon filmleri
2000'lerde aksiyon macera filmleri
2000'lerde aksiyon-savaş filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon-savaş filmleri
Tarihî aksiyon filmleri
Epik savaş filmleri
Kuşatma filmleri
Gerçek olaylara dayanan aksiyon filmleri
Gerçek olaylara dayanan epik filmler
Gerçek olaylara dayanan macera filmleri
Gerçek olaylara dayanan savaş filmleri
Zack Snyder'in yönettiği filmler
Zack Snyder'in senaryosunu yazdığı filmler
Thomas Tull'un yapımcısı olduğu filmler
Tyler Bates'in müziğini yaptığı filmler
Legendary Pictures filmleri
Warner Bros. filmleri
Termopylae Muharebesi
IMAX filmler
Amerikan çizgi romanlarından uyarlanan filmler
Satürn Ödülü kazanan filmler
Güvenilmez anlatıcı
MÖ 5. yüzyılda geçen filmler
Konusu Antik Yunanistan'da geçen filmler
Bulgaristan'da çekilmiş filmler
Los Angeles'ta çekilmiş filmler
Montreal'de çekilmiş filmler
İnternet meme
Sansürlenmiş filmler
I. Leonidas hakkındaki kültürel tasvirler
I. Serhas hakkındaki kültürel tasvirler
Filler ile ilgili filmler
Devler ile ilgili filmler
Frank Miller'ın eserlerinden uyarlanan filmler

300 Spartalı


An Lycaste macrobulbon in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Lycaste macrobulbon in nahilalakip ha genus nga Lycaste, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Lycaste

Lycaste macrobulbon


Rennebu er sveitarfélag í Þrændalögum í Noregi. Í sveitarfélaginu eru 2.443 íbúar (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Berkåk, sem er eina þéttbýlið í sveitarfélaginu.

Sveitarfélagið Rennebu á landamæri að sveitarfélögunum Orkland í norðri, Midtre Gauldal í austri, Tynset (Innlandet sýsla) í suðri, Oppdal í suðvestri og Rindal í vestri.
Sveitarfélög í Þrændalögum

Rennebu (sveitarfélag)


ලකී ඩයස් ශ්‍රී ලාංකික සිනමා සහ ටෙලිනාට්‍යය නළුවෙකු සහ නිෂ්පාදකවරයෙකු වේ. ඔහු චිත්‍රපට රංගන සඳහා අවතීර්ණ වූයේ 1986 ඔහුගේ උපදේශකයා වූ පාර්ලිමේන්තු කථානායක ගරු ගාමිණී ෆොන්සේකා මහතාගේ මඟ පෙන්වීම මඟිනි. ඔහු ඔබ ද ලක්ෂපති මම ද ලක්ෂපති හි පළමු වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නා ද වූයේ ය. 1986 ජුනි 12 දින ඔහු නිළි රැජින මාලිනී ෆොන්සේකා සමඟ විවාහ වූයේ ය. ඔහු 1998 දී ජනාධිපති සිනමා සම්මාන යෙන් පිදුම් ලැබී ය.

සිනමාගමනය

නළුවෙකු ලෙස

නිෂ්පාදකවරයෙකු ලෙස
පාරාදීසේ (1991)
සත්‍යා (1992)
අන්‍තිම රැය (1998)

ටෙලිනාට්‍යයන්
 වෙස්ට් එන්ඩ් (1990) - වික්‍රම
 ඉක්බාල් (1998) - ඉම්රාන්
 මුතු ඇටයේ මෝඩයෝ (2004)
යස් බොස් - නිහාල් කාරියවසම්

නිවේදකයෙකු ලෙස
ඔබද ලක්ෂපති මමද ලක්ෂපති (2010)

මූලාශ්‍ර

Malini Fonseka Online.com
Films.lk

ලකී ඩයස්


බැඳියක් ඔස්සේ පැමිණ ඔබ පිවිස ඇත්තේ දැනට නොපවතින පිටුවකටයි. මෙම ලිපිය තැනීමට අවශ්‍ය නම්, පහත ඇති කොටුව තුල අකුරු ලිවීම අරඹන්න (වැඩිදුර තොරතුරු සඳහා උදවු පිටුව බලන්න). ඔබ මෙහි පිවිස ඇත්තේ අත්වැරැද්දකින් නම්, ඔබගේ ගවේෂකයෙහි ආපසු බොත්තම ඔබන්න.

දවුලගල අම්බලම


Turgut Cansever (12 Eylül 1921, Antalya - 22 Şubat 2009, İstanbul), Türk mimar, şehir plancısı, düşünür. Dünyada üç kez Ağa Han Mimarlık Ödülü almış tek mimardır. "Bilge Mimar" da olarak anılır. Kent, imar, koruma alanlarında pek çok görev almış, Beyazıt Meydanı'nı tasarlamıştır. Türkiye'deki ilk sanat tarihi doktora tezinin sahibidir.

Hayatı

İlk yılları
1921 yılında Antalya'da doğdu. Doktor Hasan Ferit Bey ile eşi Saime Hanım'ın beş çocuğundan en büyüğüdür.

Babası Doktor Hasan Ferit Bey, Kasımpaşa Turabi Tekkesi şeyhi ve Bab-ı Ali'nin üst düzey bürokratlarından birisi olan Şeyh Ali Efendi'nin oğlu idi. Bürokrat olmak yerine tıp okumayı seçen, savaş yıllarında Sina Cephesinde Sahra Başhekimliği yapan, Türk Ocakları'nın kurucuları arasında yer alan Hasan Ferid Bey; devlet ideolojisine muhalif kalmış, Ankara'da üst düzey görev tekliflerini reddederek Antalya'da, Adana'da sıtma mücadelesinde görev almayı tercih etmiş, Tavşanlı'da Bursa'da sürgün hayatı yaşamış bir fikir adamı ve doktordur.

Annesi Saime Hanım ise Filibe kökenli bir öğretmendir. Halide Edip Adıvar'ın öğrencisi olarak yetişmiş, 19 yaşına geldiğinde gönüllü olarak Kudüs'te öğretmen olmayı kabul etmiş bir hanımdır.

Öğrenim Hayatı
Turgut Canserver, ilkokulu Ankara ve Bursa'da okudu. İlkokul yıllarından sonra ailesi İstanbul'a taşınmıştı. Lise öğrenimini Galatasaray Lisesi'nde tamamladı. Okul ve sınıf arkadaşlarından bazıları Turan Güneş, Turhan Feyzioğlu, İlhan Usmanbaş, Avni Arbaş, Cihat Burak'tır.

Ressam olmak düşüncesiyle girdiği İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde Halil Dikmen'le, Mazhar Şevket İpşiroğlu'yla, Sedad Hakkı Eldem'le tanıştı. Mimarlık öğrenimi görmeye karar verdi. Sedad Hakkı Bey'in yardımcısı oldu. Mimarlık öğreniminden sonra sanat tarihi doktorası yapmaya yöneldi. 1946 yılında derslere başladı ve İslam Sanatı tarihi hocası Ernst Diez onu çok etkiledi. 1949'da yazdığı "Osmanlı ve Selçuklu Mimarisinde Sütun Başlıkları" adlı doktora tezi, Türkiye'de yapılan sanat tarihi doktora tezlerinin ilkidir. Tezi için 14 Anadolu şehrini ve 111 yapıyı ziyaret etti. Eser,  2010 yılında "Sonsuz Mekânın Peşinde: Selçuk ve Osmanlı Sanatında Sütun Başlıkları" adıyla yayımlandı.

Fransa'ya giderek bir süre Avrupa'yı dolaştı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden "Modern Mimarinin Sorunları" adlı 1960 tarihli tezi ile doçent unvanını aldı.

Meslek hayatı
1949 yılında Sadullah Paşa Yalısı'nın restorasyonu gerçekleştirdi. Bu, meslek yaşamının ilk önemli deneyimi oldu. 1951'de ortağı Abdurrahman Hancı ile birlikte ilk mimarlık bürosunu kurdu. Birlikte tasarladıkları Anadolu Kulübü Oteli, önemli eserlerindendir. Karatepe Açık Hava Müzesi, Diyarbakır Koleji, ODTÜ Kampüsü yarışma projesi, Türk Tarih Kurumu binası 1950'li yıllarda tasarlanmış çalışmalardandır.

1952 yılında Nilüfer Hanım ile evlendi çiftin Hasan, Emine ve Feyza (1961) isminde çocukları oldu ve mimarlık mesleğini seçtiler.

Cansever 1958'de Beyazit Meydanı tasarımına başladı. Bu çalışma, onu kent, imar, koruma alanında mücadele vermeye yönlendirdi. Bu alanlarda kısa süreli pek çok görev aldı. Aldığı görevlerin bazıları şunlardır: 1959-1960'ta kuruluşunda bulunduğu Marmara Bölgesi Planlama Teşkilatı Başkanlığı ve 1961'de İstanbul Belediyesi Planlama Müdürlüğü; 1974-1975'te Dünya Bankası İstanbul Metropol Planlama Projesi'ne başkanlık; 1974-1976 arasında Avrupa Konseyi Türk Delegasyonu Üyeliği; 1975-1980 arasında İstanbul Belediyesi'nde, 1979'da Ankara Belediyesi metropol planlama, yeni yerleşmeler, kent merkezleri ve koruma danışmanlığı.

1960'lı yıllar, Cansever'in Bodrum'la tanıştığı dönemdir. Kendisine 1980'de aldığı iki Ağa Han Mimarlık Ödülü'nden birisini getirecek olan Ertegün Evi restorasyonu Bodrum'la tanışmasının sonucudur.

Türk Tarih Kurumu binası (1951-1967, Ankara, Ertur Yener ile birlikte gerçekleştirdiği) ve Ahmet Ertegün evi yenilemesi (1971-1973, Bodrum) ona 1980 yılında iki Ağa Han ödülü getirdi. Üçüncü ödülü ise 1992 yılında aldı. Bodrum'un 9 km. kuzeyindeki Mandalya Koyu'nda toplam 3 otel ve 500 evden oluşan; Emine Öğün, Mehmet Öğün ve Feyza Cansever ile gerçekleştirdiği Demir Evleri Projesi kendisine üçüncü Ağa Han Ödülü'nü getirdi. Üç kez Ağa Han Mimarlık Ödülü almış dünyadaki tek mimar oldu.

1983'te Mekke Üniversitesi'nde eğitim programı hazırlık danışmanı olarak çalıştı. Aynı yıl, Ağa Han Mimarlık Ödülü Master Jürisi'nde görev aldı.

Cansever, doksanlı yıllarda yayım etkinliklerini sürdürdü. Pek çok makale yayımladı, yazı derlemelerini kitap haline getirdi. Anıtsal bir yapıt olan Mimar Sinan kitabını 2005 yılında yayımladı.

2007 yılında İstanbul'da, hakkında "Turgut Cansever: Mimar ve Düşünce Adamı" başlıklı sergi açıldı. Küratörlüğünü Uğur Tanyeli ile Atilla Yücel'in yaptığı sergi, Türkiye'de arşiv belgesi niteliğinde malzemeye dayanarak yapılmış ilk retrospektif mimar sergisidir.

2000 yılında kalbine pil takılan ve 2008 temmuzundan itibaren yatağa bağlı tedavi gören Turgut Cansever, 22 Şubat 2009 günü İstanbul Kadıköy Çiftehavuzlar'daki evinde öldü. Turgut Cansever'in cenazesi 23 Şubat 2009 günü Fatih Camii'nde ikindi namazından sonra kılınan cenaze namazının ardından Edirnekapı Mezarlığı'da toprağa verildi.

Ödüller
 2008: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Turgut Cansever Resmi Web Sitesi
 İslam mimarisinde demokrasi vardı (Röportaj)

1921 doğumlular
Antalya doğumlular
2009 yılında ölenler
Kadıköy'de ölenler
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
20. yüzyıl Türk mimarları
21. yüzyıl Türk mimarları
Sinan Ödülü
İstanbul Büyükşehir Belediyesi planlama müdürleri
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesinde öğrenim görenler
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Türk kentbilimciler

Turgut Cansever


Orectanthe, maleni biljni rod iz porodice Xyridaceae. Postoje svega dvije priznate vrste koje rastu na sjeveru Južne Amerike, Venezuela, Gvajana, Brazil.

Vrste
 Orectanthe ptaritepuiana (Steyerm.) Maguire
 Orectanthe sceptrum (Oliv.) Maguire

Izvori

Xyridaceae

Orectanthe


جيش الاحتياط الثالث للمراقبة تم إنشاؤه خلال 1811 كقوة مرتجلة لمراقبة الحدود النمساوية عندما أصبح واضحا أن الإمبراطور النمساوي من المحتمل ان يرسل قوات إلى روسيا في اطار الغزو الفرنسي لروسيا.
القائد العام لسلاح الفرسان : تورماسوف
رئيس الأركان : الميجر اينزوف
التموين : العقيد ريني
الواجب العام : القائد العقيد اوديكوب
قائد المدفعية : اللواء سيفرز

 مجموعة مشاة الجنرال كامينسكي
 مجموعة اللفتنانت ماركوف
 مجموعة اللفتنانت البارون اوستين- ساكن
 مجموعة فرسان اللواء لامبير

مجموع قوة الجيش كانت 60 كتيبة و 76 سربا 10 أفواج قوزاق و 168 بندقية.

مراجع

جيش الإمبراطورية الروسية
جيوش الإمبراطورية الروسية
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1811

جيش الاحتياط الثالث للمراقبة


قائمة بالأبطال في بطولة 2008 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 روجر فيدرير هزم  أندي موراي, 6–2, 7–5, 6–2

فردي سيدات

 سيرينا ويليامز هزمت  أيلينا يانكوفيتش, 6–4, 7–5

زوجي رجال

 بوب براين و مايك براين هزما  لوكس دولفي و ليندر بايز, 7–6(5), 7–6(10)

زوجي سيدات

 كارا بلاك و لايزل هوبر هزمتا  ليزا رايموند و سامانثا ستوسر, 6–3, 7–6(6)

زوجي مختلط

 كارا بلاك و ليندر بايز هزما  لايزل هوبر  جيمي موراي, 7–6(6), 6–4

الشباب

فردي أولاد
 غريغور ديمتريف هزم  ديفين برايتون, 6–4, 6–3

فردي بنات
 كوكو فانديويه هزمت  غأبريلا باز فرانكو 7–6(3), 6–1

زوجي أولاد
 نيكي موسير و سيدريك مارسيل ستيبي هزما  هنري كونتاينن و كريستوفور رانغكارت, 7–6(5), 3–6, 10–8

زوجي بنات
 نوباوان ليرتشيواكرن /  ساندرا روما هزمتا  مالوري بارديتي /  سلوان ستيفانس, 6–0, 6–2

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 2008
أحداث أغسطس 2008 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 2008 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
سلسلة أمريكا المفتوحة (كرة مضرب) 2008
كرة المضرب في 2008
كرة مضرب أمريكية في 2008

أمريكا المفتوحة 2008 (كرة مضرب)


Isabelle Petter (27 de junho de 2000) é uma jogadora de hóquei sobre a grama britânica, medalhista olímpica.

Carreira
Petter integrou a Seleção Britânica de Hóquei sobre a grama feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, quando conquistou a medalha de bronze após derrotar a equipe indiana na disputa pelo pódio por 4–3.

Jogadores de hóquei sobre a grama olímpicos do Reino Unido
Jogadores de hóquei sobre a grama nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Isabelle Petter


El eclipse lunar parcial fue visible durante la Víspera de Año Nuevo, el 31 de diciembre de 2009. Fue el último y el más largo de los cuatro eclipses lunares menores que tuvieron lugar ese año. Éste eclipse se destaca también por ocurrir durante una luna azul (la segunda luna llena de diciembre).
Solo una pequeña porción de la Luna entró en la sombra umbral de la Tierra, pero ocasionó un oscurecimiento completamente visible durante la mayor parcialidad.

Visualización

El fenómeno fue visible desde toda Asia, África, Europa y Oceanía. En las Filipinas, el eclipse comenzó el primero de enero.

Mapa
El siguiente mapa muestra las regiones desde las cuales fue visible el eclipse. En gris, las zonas que no presenciaron el eclipse; en blanco, las que si lo hicieron; y en celeste, las regiones que observaron el eclipse durante la salida o puesta de la luna.

Perspectiva de la Luna
Desde la Luna, el evento astronómico se vio como un eclipse solar.  Ésta simulación nos muestra la vista de la Tierra y el Sol desde la perspectiva del centro de la Luna.

Galería

Relación con otros eclipses lunares
Es realmente inusual que un eclipse ocurra en Nochevieja, como en este caso. El próximo eclipse que caiga en esta misma fecha recién tendrá lugar el 31 de diciembre de 2028.
Los eclipses lunares siempre suceden en Luna Llena, por lo que cualquier eclipse lunar que ocurra un 31 de diciembre acontecerá  en una luna azul. Esto se debe a que diciembre cuenta con 31 días, mientras que el periodo orbital de la Luna es de aproximadamente 29,5 días.

Ciclo de Saros
Este eclipse es el quincuagésimo séptimo de los 72 que conforman la serie Saros 115. El anterior eclipse de este período ocurrió el 21 de diciembre de 1991 y el siguiente tendrá lugar el 12 de enero de 2028. El primer eclipse de esta serie aconteció el 21 de abril de 1000 y el último tendrá lugar el 13 de junio de 2280.

Véase también
 Calendario lunar
 Lunación
 Luna
 Eclipse lunar
 Saros
 :File:2009-12-31 Lunar Eclipse Sketch.gif Chart

Enlaces externos
 Hermit eclipse: 2009-12-31
  Entusiastas del eclipse en Europa, Asia, África y Australia pueden celebrar el Año Nuevo observando el eclipse parcial. (en inglés).

2009
Ciencia de 2009

Eclipse lunar de diciembre de 2009


Omaha ABD'nin orta-batı bölgesinde Nebraska eyaletinde bir kenttir. Şehir Missouri Nehri sahilinde konumlanmış olup bu nehre katılan "Platte Nehri" ağzının 30 km kuzeyindedir.

Tarihçe

Omaha komşu olan Council Bluffs, İowa şehrinde yaşayan zengin arazi spekülatörleri tarafından 1854'te Missouri Nehrinin batısında kuruldu. Council Bluffs şehrinden bu yeni yerleşkeye geçiş Missouri Nehri üzerinde bulunan "Lone Tree Ferry" adlı atlı araba taşıyan feri ile geçiş mevkinden olmaktaydı. Bunun için Omaha "Batı'ya Kapı" takma adını aldı. 19. yüzyılda Omaha'nın ABD içindeki merkezi konumu şehrin önce bir araba yolu ve sonra bir demiryolu merkezi olmasına yol açtı. 19. yüzyıl boyunca Omaha'nın ekonomisinde taşımacılık, demiryolları, toptan ticaret ve bira üretimi önemli rol oymadı. 20. yüzyılda Omaha'da bulunan "Omaha Stockyards" büyükbaş hayvan pazarları ve et sanayi ile şehir ABD'nin Chicago'dan en önemli etçilik merkezi oldu.  Günümüzde de Omaha önemli ekonomi merkezi olmayı korumaktadır. ABD'de en büyük firmalar listesi olan Fortune 500 şirketler listesinde bulunan 5 şirketin merkezliğini yapmaktadır. Bunlar "ConAgra Foods", "Union Pacific Corporation", "Mütual of Omaha", "Peter Kiewit and Sons, Inc." ve "Berkshire Hathaway"'dir.

İklim

Omaha'da karasal iklim hakimdir. Kışlar soğuk olup ortalama ısı -6.1 °C olur. Yazlar kuru ve nispeten sicak geçer; ortalama ısı Temmuz'da  24.9 °C olarak kaydedilmiştir. Yıllık ortalama yağış 758.4 mm olarak gözümlenmiştir.

Demografi

Şehir sınırları içinde nüfus (2010 Nüfus Sayımı itibarıyla) 408958 kişidir. Böylece nüfus bakımından ABD'nin 42. büyük şehri olmaktadır. Şehir "Omaha-Council Bluffs metropoliten bölgesi"'nin en önemli merkezi olup bu bölge Omaha'dan gecen Missouri Nehri'nin karşı sahilinde bulunan Council Bluffs, Iowa kentini de içine alır. Omaha-Council Bluffs Metropoliten Bölgesi nüfusu 885350 kişi olmaktadır. Boylece ABD'de metropoliten kentsel bölgeler nüfus büyüklük sıralamasında 60. gelmektedir.

Kardeş şehirler

Omaha Şehri'nin şu kentlerle kardeş şehir bağlantıları bulunur:

Resimler

Ayrıca bakınız
 Omaha, Nebraska'daki en yüksek binalar listesi

Notlar

Dış bağlantılar

Omaha Sehri resmi websitesi
  Wikivoyage "Omaha" maddesi
  DMOZ Open Directory projesi "Omaha" maddesi

Omaha, Nebraska


Jus in bello, ius in bello şeklinde de rastlanabilecek latince bir deyiştir. Savaş sırasında uyulması gereken kuralları anlatmaya yarayan uluslararası hukuk kavramıdır. İlk kez Hugo Grotius tarafından ortaya atılmış, Vitor ve Suarez tarafından geliştirilmiştir. Özellikle Latin Amerika'nın modern dünyaya katılması süresinde yerli halklara yapılan zulümlere karşı düşünülmüştür. Daha sonraları Avrupa ve dünyanın geri kalanı için de geçerli olması yönünde çaba gösterilmiştir. 1914'teki La Haye Barış Konferansı bu kavramın somut adımları olarak kabul edilebilir.

Hukuk terimleri

Jus in bello


دير طريف قرية فلسطينية على طرف السهل الساحلي، تقع إلى الشمال الشرقي من مدينة الرملة وتبعد عنها 10 كم ونحو ثلاث كيلو مترات الي الشرق من مطار اللد و7 كم عن مدينة اللد، كما تقع في ظاهر بيت نبالا الغربي. وقد كانت تابعة إداريا لمحافظة الرملة. لها شبكة من الطرق تسهل الاتصال بالمدن والقرى المحيطة. كما كانت تقع في جوار طريق عام يتجه شمالا إلى طولكرم، فضلا عن كونها واقعة إلى الشرق من مثلث طرق عامة تصل ما بين اللد والعباسية ويافا. وعزَّر اتصال القرية بمناطق المدن وصلة كانت تربط ما بينها وبين خطة سكة الحديد الممتد من الشمال الشرقي إلى الجنوب الغربي.
وقد عُد موقع القرية مطابقاً لموقع بيثاريف (Bethariph)، الذي كان معروفاً أيام الرومان. في سنة 1596، كانت دير طريف قرية في ناحية الرملة (لواء غزة)، وعدد سكانها 270 نسمة. وكانت تؤدي الضرائب على عدد من الغلال كالقمح والشعير والسمسم والفاكهة، بالإضافة إلى عناصر أُخرى من الإنتاج والمستغلات كالماعز وخلايا النحل وكروم العنب.

التضاريس، الزراعة، التعداد السكاني والتعليم

ترتفع دير طريف (75-100) متر عن سطح البحر ومساحتها (51) دونماً.

ولها أراض مساحتها (8756) دونماً منها 370 للطرق والوديان ولا يملك اليهود فيها أي شبر.أما الزراعة فكانت بعلية ومروية، وكانت مياه الري تستمد من عدة آبار ارتوازية حُفرت في جانبي القرية الجنوبي والشمالي الغربي. في 1944/1945، كان ما مجموعه 1410 من الدونمات مخصصاً للحمضيات والموز وغرس الزيتون في (714) دونماً، و5981 دونماً للحبوب، و486 دونماً مروياً أو مستخدماً للبساتين.

كان في دير طريف في عام 1922م (836) نسمة وفي عام 1931 م بلغوا 1246 615 ذ. و631 ن مسلمون ولهم 291 بيتاً. وفي عام 1948 م قدروا ب 2030 عربياً. ويبلغ مجموع اللاجئين من هذه القرية في عام 1998 حوالي 12466.

في أواخر القرن التاسع عشر، كات دير طريف مزرعة صغيرة على طرف أحد السهول. وكانت على شكل شبه المنحرف، ومنقسمة إلى نصفينن نصف شرقي ونصف غربي، تفصل أرض بائرة بينهما. وكان معظم منازلها مبنياً بالطوب. وقد تسارع بناء المنازل في أواخر فترة الانتداب تقريباً، ولا سيما في النصف الشرقي من القرية. وكان سكان دير طريف في معظمهم من المسلمين، ولهم فيها مسجد يصلّون فيه وبضعة متاجر ومدرسة ابتدائية أُسست في سنة 1920 بمعلم واحد. وفي عام 1947 1948 م بلغ عدد معلميها أربعة. تدفع القرية رواتب ثلاثة منهم. واما عدد الطلاب فقد بلغ 171 طالباً. وفيها مكتبة ضمت 232 كتاباً. وفي دير طريف (290) رجلاً يلمون بالقراءة والكتابة.

وكانت القرية مبنية على هضبة تغطي موقعاً رومانياً، وُجدت فيه آثار أبنية دارسة وبقايا مصنوعات قديمة وعقود ومعصرة خمر وقطع معمارية وناووس وشقف فخار على سطح الأرض ومدافن ومغر وصهريج منقور في الصخر

احتلالها وتهجير سكانها

أول هجوم على القرية مدوّية ذكرته صحيفة فلسطين، التي قالت إن القوات اليهودية استخدمت طائرة لإلقاء القنابل على دير طريف في 14 نيسان/أبريل 1948. وقد أدت هذه الغارة الجوية إلى جرح خمسة أشخاص، بينهم طفل في الثانية من عمره.

احتُلت القرية مرتين في سياق عملية داني. وكانت أول مرة حين استولت وحدات من اللواء المدرع وكتيبة مشاة من لواء كرياتي على القرية في 9 تموز/يوليو 1948، عند بداية العملية. لكن ما أن دخلت الوحدات الإسرائيلية القرية حتى أُرغمت على الانسحاب من جراء ((هجوم مضاد عنيف)) شنّه الجيش العربي الأردني؛ وذلك استناداً إلى ((تاريخ حرب الاستقلال)). ويذكر المصدر نفسه أنه بعد يومين، أي في 11 تموز/يوليو، نجحت كتيبة المغاوير التاسعة من اللواء المدرع في احتلال مواقع محيطة بدير طريف، وفي دحر المدافعين عنها من الجيش العربي في اتجاه قرية بدرس. وبذلك تم الالتفاف حول دير طريف موقتاً، لكنها احتلّت ثانية بُعيد ذلك- في أرجح الظن- عند الإعداد للهجوم على مدينتي اللد والرملة. ويشير المؤرخ الإسرائيلي بني موريس إلى أن سكان القرية هُجروا من جراء الهجوم الإسرائيلي في 10 تموز/يوليو. وهذا موافق لما جاء الهجوم لصحيفة نيويورك تايمز ذكر أن القرية احتُلت في وقت ما بعد محاولة عربية للاستيلاء على ويلهلما؛ هي مستعمرة زراعية أسسها رهبان تمبلار (Templars) الألمان (الهيكليون) قبل الحرب العالمية الأولى. وقد وقعت دير طريف أخيراً في قبضة الإسرائيليين في 13 تموز/يوليو، بعد قتال شديد دار حولها وحول جارتها بيت نبالا.

وبعد سقوط الرملة واللد بيد القوات الصهيونية في صيف عام 1948 م أخذت بالتقدم إلى الامام للوصول إلى المناطق الجبلية. وفي دير طريف نشبت معركة ذكرها صاحب النكبة (4 480) بقوله: «كاد الجيش العربي ينتصر فيها على اليهود، وقد استولى على أربعة من مدافعهم الرشاشة ومدفع آخر من عيار سبعة أرطال، كما استولى على مصفحة ودمر ثلاث من مصفحاتهم، الا انه عاد فاضطر لاخلاء القرية، تحت ضغط اليهود الذين كروا عليها فاحتلوها يوم العاشر من تموز بنفس السنة.

اقام الأعداء في عام 1949 م على أراضي قرية دير طريف العربية قلعتين هما:
 بيت عريف Bei'Arif: اقيمت على خرائب القرية نفسها التي دمرها اليهود وقتلوا وشردوا سكانها. كان بها في نهاية عام 1950 م (354) يهودياً من مهاجري اليمن.
 كفار ترومان Kefar Truman: أقيمت في ظاهر بيت عريف الجنوبي. بلغ عدد ساكنيها في عام 1965 م (271) يهودياً.
 شوهم - مدينة صهيونية تم اقامتها على اراضي القرية عام 1991-1993.

معرض صور

مصادر خارجية
 راديو ديرطريف

مراجع

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء الرملة

دير طريف


Rachel's was an American chamber music group that formed in Louisville, Kentucky, in 1991. Former Rodan guitarist Jason Noble played music individually and referred to himself as Rachel's but then began collaborating with core members violist Christian Frederickson and pianist Rachel Grimes. The group's work was strongly influenced by classical music, particularly inspired by the minimalist music of the late 20th century, and its compositions reflect this. While the trio formed the core part of the band, the group's recordings and performances featured a varying ensemble of musicians, who played a range of string instruments (including viola and cello) in combination with piano, guitars, electric bass guitar, and a drum set that included a large orchestral bass drum. A key influence on the music of Rachel's was the music of the English composer Michael Nyman, whose music the group's work resembles in both instrumentation and compositional style.

A profile of the band is included in the book Second-Hand Stories: 15 Portraits of Louisville by Michael L. Jones.

Noble died of cancer on August 4, 2012, and Edward Grimes died on March 25, 2017.

Discography
 Handwriting (1995, Quarterstick Records)
 Music for Egon Schiele (1996, Quarterstick)
 The Sea and the Bells (1996, Quarterstick)
 Selenography (1999, Quarterstick)
 Full On Night Split disc with Matmos (2000, Quarterstick)
 Significant Others (2002, Tour-only CD available at ATP)
 Systems/Layers (2003, Quarterstick)
 Technology Is Killing Music EP (2005, Three Lobed Recordings)

Band members
 Christian Frederickson – viola
 Edward Grimes – percussion, vibraphone (deceased)
 Rachel Grimes – piano, organ
 Greg King – vibraphone, djembe, film projections
 Eve Miller – cello
 Jason Noble – guitar, bass (deceased)

Contemporary usage
The Rachel's song "Water from the Same Source" was featured in the movie Hancock, although it did not appear on the official soundtrack, and in the Italian film The Great Beauty. Furthermore, "Water from the Same Source" was featured in Kirby Ferguson's fourth installment of his Everything is a Remix series. Their song "Even/odd" was used in Reha Erdem's film Kosmos. "Lloyd's Register", from the album The Sea and the Bells, made it into the French movie Une liaison pornographique. Their song "An Evening Of Long Goodbyes" provided the inspiration for the title of Paul Murray's novel of that name. The 2017 satirical war film War Machine features "NY Snow Globe".

See also
List of post-rock bands

References

External links

Chamber music groups
Musical groups from Louisville, Kentucky
American post-rock groups
Quarterstick Records artists
1991 establishments in Kentucky
Rock music groups from Kentucky
Musical groups established in 1991

Rachel's


I. Hacı Giray (Kırım Tatarcası: Bır Hacı Geray, بیر-حاجى كراى veya Melek Hacı Geray, ملک خاجى كراى; 20 Kasım 1397 - Ağustos 1466), Kırım Hanlığı'nın kurucusudur. Hacı Giray, Cengiz Han'ın oğullarından Cuci'nin küçük oğlu Tokay Timur soyundan gelmekteydi.

Hayatı
Hacı Giray babasının, Kırım'daki taht mücadelesi sonunda Litvanya'ya göç ettiği ve Kral Vitold'un yanına sığındığı sıralarda dünyaya geldi. Büyüdükten sonra, Litvanya Grandüklüğü ve Şirin kabilesinin yardımıyla Altınordu Devleti'nden bağımsız bir Kırım Hanlığı'nı kurdu. Kırım Hanlığı'nı kurma tarihi kesin olmamakla beraber, bastırdığı paranın 1441 tarihini taşımasından, belirtilen bu tarihten daha önceki yıllarda devleti kurmuş olduğu anlaşılmaktadır.

Hacı Giray da, diğer hanlar gibi üzerinde hak iddia ettiği Altın Orda Devleti tahtını ele geçirmek için, Lehistan Kralı ve Moskova Rus Prensi ile anlaşma yapmaktan çekinmedi. Bu arada, Kefe Cenevizlilerine karşı, Osmanlı Padişahı II. Mehmed ile de anlaştı.

Hacı Giray Kırım Hanları Girey Hanedanı kurucusudur. Kırım Hanlığı simgesi olarak Altın Orda Devleti bayrağı olan "terazi" simgesine benzeyen "Tarak Damga" simgesini ilk kullanan handır. Hanlığı'nın merkezi olarak günümüzde Cufut Kale yakınlarında (ve Bahçesaray yakınlarında) bulunan Salacık köyünü yapmıştır.

Askerî başarıları
Hacı Giray'ın hanlığının ilk yılları, Kırım limanlarını ellerinde tutan Cenevizliler'le mücadele içinde geçti. Önce vasalı olan Mengub Prensi Alexis ile anlaştı. Alexis 1433 yazında Cembalo'yu (Balıklava) aldı; kendisi de Kefe, Kerç ve Akkirman kalelerini hükümranlığı altında sayıp bu liman şehirlerinin gümrük vergilerini alma politikası takip ederek Cenevizliler'e karşı harekete geçti. Cenevizler, bu tehlikeyi atlatmak için Carolo Lomellino kumandasında 6000 kişilik bir orduyu Kırım'a gönderdiler. Carolo, Cembalo'yu geri aldıysa da Hacı Giray'ın üssü Solhat üzerine yürürken uğradığı âni saldırıda 6000 kişilik ordusunun tamamını kaybetti (Temmuz 1434). Bu başarının ardından Hacı Giray Kefe'yi kuşattı; ancak gerekli ateşli silâhlar, top ve cephaneye sahip olmadığından bir süre sonra kuşatmayı kaldırdı. Buna karşılık deniz ticaretinin, kontrolü altındaki Solhat, Kerç ve Akkirman limanlarından kendi gemileriyle yapılması için gayret gösterdi.

Haziran 1454'te Hacı Giray, Fâtih Sultan Mehmed ile Kefe'yi almak için bir anlaşma yaptı. Elli altmış kadar kadırgadan oluşan Osmanlı donanması Kefe önlerinde demir atınca Hacı Giray 14 Temmuz 1454'te 7000 atlısıyla şehri karadan kuşattı. Şehir bir süre dayandı. Cenevizliler'in Osmanlılar'a 3000 altın, Hacı Giray'a da 1200 altın vergi ödeme teklifi kabul edilerek kuşatma kaldırıldı. Fakat daha sonra Cenevizliler, yerli Kırım aristokrasisinin de iş birliğiyle Hacı Giray'ı hanlıktan indirip oğlu Haydar'ı (Aydar) hanlığa getirdiler. Ancak Haydar birkaç ay dayanabildi ve Hacı Giray'ın baskısıyla kaçmak zorunda kaldı. Hacı Giray tekrar han oldu ve bundan sonra da Cenevizliler'le hep iyi geçindi.

Litvanya ve Polonya ile iş birliğinde bulunma siyaseti takip eden Hacı Giray, 1445'te Polonya Kralı IV. Kasimir ile ittifak anlaşması yaptı. Öte yandan Hacı Giray ile Saray'daki hanlar arasında daima anlaşmazlık ve düşmanlığın bulunduğu anlaşılmaktadır. Hacı Giray ile Uluğ Muhammed arasındaki münasebetler ise tam olarak bilinmemekle birlikte, Seyyid Ahmed Han ile Hacı Giray arasındaki ilişkiler tamamıyla düşmanca idi. Hacı Giray, sırf kendi istiklâlini muhafaza etmek gayesiyle Moskova knezi III. İvan ile sıkı bir dostluk kurmuş ve Moskova'yı Altın Orda tarafından gelecek herhangi bir tehlikeye karşı korumayı da üstlenmişti. 1465'te Seyyid Ahmed Han, Moskova üzerine bir sefer yapmak için Don nehri boyuna geldiğinde Hacı Giray'ın saldırısına uğradı ve geri çekilmek zorunda kaldı.

Hacı Giray'ın kurmuş olduğu Kırım Hanlığı, Doğu Avrupa ve Karadeniz siyasetinde önemli rol sahibi bir devlet haline geldi. 1465'te Papa II. Paulus, Antakyalı Louis'yi Hacı Giray'a elçi olarak gönderip İmparator III. Frederick idaresinde Osmanlılar'a karşı yapılacak Haçlı seferine onun da katılmasını istedi. Ancak Hacı Giray bunu kabul etmedi. Osmanlı hâkimiyeti döneminde Kırım, Osmanlılar'ın batıya karşı yaptıkları seferlerde önemli bir askerî destek kaynağı olma özelliği kazandı.

Hacı Giray Han türbesi
Hacı Giray Han'ın türbesi, Kırım'ın tarihi başkenti Bahçesaray şehrinde, bugün devlet mezarlığına dönüştürülen Zincirli Medrese 'nin de bulunduğu alandadır.

Kırım Hanlarının geçmişte hüküm sürdüğü Han Saray'ın civarında yer alan Salacık'taki tarihi kabristan alanında Hacı Giray'ın oğlu Nur Devlet Giray Han başta olmak üzere, Kırım hanlarının, Kırım'ın Millî liderleri İsmail Gaspıralı, ile sürgünde öldükten sonra Bahçesaray'a mezarları getirilen Ahmet Özenbaşlı ve Mustafa Edige Kırımal'ın da mezarları bulunmaktadır.

Sovyet yönetimi döneminde tahrip edilen edilen han türbeleri Türkiye tarafından tamir edilmekte olup, Türk İşbirliği ve Kalkınma Ajansı tarafından onarılan Hacı Giray Han Türbesi, Devlet Bakanı Faruk Çelik ile TBMM Başkanvekili Meral Akşener'in de katıldığı bir törenle 18 Mayıs 2009 tarihinde ziyarete açıldı.

Dış bağlantılar
 Howorth, Henry Hoyle (1880) History of the Mongols, from the 9th to the 19th Century  Patt 2 Division 1), Londra:Longman Green & co.  History of the Mongols, from the 9th to the 19th century
 "Hansaray" websitesinde Giray Hanedanı Kırım Hanları

1397 doğumlular
1466 yılında ölenler
Kırım hanları
Kırım tarihi
Kurucu hükümdarlar

I. Hacı Giray


Flugstunde steht für
 Unterrichtseinheit in der Flugschule
 Einheit für die praktische Flugerfahrung eines Piloten, die er als Nachweis seiner fliegerischen Tätigkeit gemäß den Vorschriften für Pilotenlizenzen insbesondere der Verkehrspilotenlizenz in seinem persönlichen Flugbuch protokollieren muss
 Flugzeit, die ein Luftfahrzeug in der Luft verbringt
 historisches Wegmaß für Flugdistanzen, siehe Abstand

Flugstunde


Martin Andrew Paterson (* 10. Mai 1987 in Tunstall, Stoke-on-Trent) ist ein englisch-nordirischer Fußballspieler. Der Stürmer begann seine Karriere beim Klub seiner Heimatstadt, Stoke City. Zudem lief er zwischen 2007 und 2014 für die nordirische Nationalmannschaft auf.

Karriere

Stoke City
In der Jugendabteilung seines Heimatvereins Stoke City spielte Paterson seit seinem neunten Lebensjahr. Seinen ersten Einsatz für den Premier-League-Vertreter absolvierte Paterson im April 2005 beim 2:0-Erfolg über Plymouth Argyle. In der Folgezeit wechselte er häufiger zwischen der ersten und zweiten Mannschaft der Potters, sodass er erst im Juni 2006 seinen ersten Profivertrag unterschrieb, nachdem er im März gleichen Jahres zu seinem Startelfdebüt kam. Um Paterson weiter Spielpraxis zu gewähren wurde er im November 2006 an den Viertligisten Grimsby Town verliehen. Nach Ende des dreimonatigen Leihgeschäfts sollte er ein weiteres Mal verliehen werden, wobei der FC Wrexham der Interessent war. Das Geschäft kam jedoch nicht zustande.

Im Mai 2007 kam es zu ersten Vertragsverhandlungen, bei denen Paterson ein neuer Kontrakt vorgeschlagen wurde.

Scunthorpe United
Nachdem sein früherer Arbeitgeber Grimsby Town Interesse bekundet hatte und die Vereinsführung ihrerseits weiterhin an einer Vertragsverlängerung interessiert war, verpflichtete ihn schließlich der Zweitliga-Aufsteiger Scunthorpe United. Paterson hatte alle Angebote eines neuen Vertrages abgelehnt. Im Nachhinein wurde Scunthorpe United zu einer Strafe von 305.000 £ und eventuellen Bonuszahlungen verurteilt, da Abwerbemodalitäten nicht eingehalten wurden. Im Endeffekt stellt sich Paterson somit als teuerster Transfer der Vereinsgeschichte dar. Bei Scunthorpe sollte er dazu beitragen, den äußerst erfolgreichen Billy Sharp zu ersetzen.

Nachdem er in seinen ersten 13 Einsätzen sieben Tore erzielte wurde er erstmals in den Kader der nordirischen Nationalmannschaft berufen. Zum Ende der Saison, als der Abstieg des Vereins in die Drittklassigkeit fest stand, lehnte die Vereinsführung sowohl ein Angebot des FC Burnley über 450,00 £ als auch eine schriftliche Transferanfrage von Paterson selbst ab. Paterson sollte als bester Torschütze an den Verein gebunden bleiben.

FC Burnley
Im Juni 2008 einigten sich die Verantwortlichen jedoch auf eine Ablösesumme von einer Million Pfund, die leistungsabhängig noch um 300.000 £ steigen könnte. Bei den Clarets unterschrieb er einen Vierjahresvertrag.

In seiner ersten Spielzeit trug er mit 19 wettbewerbsübergreifenden Toren wesentlich dazu bei, dass seine Mannschaft über die Playoffs gegen Sheffield United den Aufstieg in die Premier League schaffte sowie im League Cup das Halbfinale erreichte.

Im September der Folgesaison zog sich Paterson jedoch einen Riss des Innenmeniskus zu und fiel dadurch vier Monate aus. Nach seinem Comeback gegen Bolton im Januar erzielte er im Februar 2010 beim 2:5 gegen Aston Villa sein erstes Premier-League-Tor. Trotz seiner Rückkehr stieg der Verein nach nur einem Jahr wieder aus der höchsten Spielklasse ab. Im Anschluss daran verlängerte Paterson seinen bestehenden Vertrag im Juni 2010 um weitere drei Jahre. In der Folgezeit hinderten ihn weitere Verletzungen an kontinuierlichen Einsätzen, so zum Beispiel eine Oberschenkelermüdung im November 2010. Am Ende der Saison 2012/2013 verlängerte er seinen Vertrag nicht erneut und war vereinslos.

Huddersfield Town
Am 25. Juni 2013 unterzeichnete Paterson einen Zweijahresvertrag bei Huddersfield Town. Am 3. August 2013 gab er sein Debüt für den Verein und erzielte am 23. November 2013 sein erstes Tor. In der Rückrunde kam er weniger zum Einsatz und wurde am 15. März 2014 für den Rest der Saison 2013/2014 an Bristol City ausgeliehen.

In der folgenden Saison verletzte er sich in der Vorbereitung. Nach seiner Genesung wurde er bis zum 3. Januar 2015 an Fleetwood Town ausgeliehen, die in der Football League One spielen. Nach einer erneuten Verletzung kehrte er aber schon am 4. Dezember 2014 nach Huddersfield zurück. Am 25. Januar 2015 wurde er erneut ausgeliehen und zwar an Orlando City, die in der Major League Soccer spielen.

Nationalmannschaft
Der gebürtige Engländer ist durch seine Großeltern, die nordirischer Herkunft sind, für die Nationalmannschaft spielberechtigt. Nach zwei sporadischen Einsätzen in der U-21 wurde er im November 2007 erstmals für die A-Mannschaft nominiert, um an der Qualifikation zur EM 2008 mitzuwirken. Bei der 0:1-Auswärtsniederlage gegen Spanien kam Paterson nach Einwechslung zu seinem Debüt auf internationaler Ebene.

Weblinks

 Martin Paterson, Profil auf der offiziellen Website des FC Burnley (englisch)

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Nordirland)
Fußballspieler (Stoke City)
Fußballspieler (Grimsby Town)
Fußballspieler (Scunthorpe United)
Fußballspieler (FC Burnley)
Fußballspieler (Huddersfield Town)
Fußballspieler (Bristol City)
Fußballspieler (Fleetwood Town)
Fußballspieler (FC Blackpool)
Fußballspieler (Orlando City)
Fußballspieler (Port Vale)
Nordire
Brite
Engländer
Geboren 1987
Mann

Martin Paterson


نيكولا مايو  (مواليد 21 يناير 1982 في أنجيه)، هو لاعب كرة مضرب فرنسي يلعب باليد اليمنى بدأ مسيرته كمحترف عام 2000، ويحتل حالياً المرتبة رقم. 4 في (25 أبريل 2016) بمنافسات الزوجي في تصنيف رابطة محترفي كرة المضرب. أعلى تصنيف له في الفردي كان المركز الـ 37 في سنة 2014.

انظر أيضا
 بطولة تايلاند المفتوحة

مراجع

روابط خارجية

أبطال الجراند سلام في زوجي كرة المضرب
أبطال بطولة أستراليا المفتوحة
أبطال بطولة أمريكا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا المفتوحة
أبطال بطولة ويمبلدون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من أنجيه
رياضيون من بولون-بيانكور
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من فرنسا
لاعبو كرة مضرب فرنسيون
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2020
مواليد 1982
مواليد في أنجيه

نيكولا مايو


Air Belgium é uma companhia aérea belga com sede em Mont-Saint-Guibert. Sua base principal é o Aeroporto de Bruxelas Sul Charleroi.

História
No verão de 2016, a empresa foi fundada com o CEO Niky Terzakis, que trabalhou anteriormente para ASL Airlines Belgium. A intenção era ligar a Bélgica a destinos em Hong Kong, Pequim, Xangai, Xiam, Wuhan, Zhengzhou e Taiuã a partir de sua base no Aeroporto de Bruxelas Sul Charleroi.

O primeiro voo de Bruxelas para Hong Kong estava planejado em outubro de 2017, no entanto, foi adiado porque a companhia aérea não tinha um Certificado de Operador Aéreo (AOC). Em dezembro de 2017, a Air Belgium anunciou que o primeiro voo ocorrerá em março de 2018 do Aeroporto de Bruxelas Sul Charleroi em vez do Aeroporto de Bruxelas devido às taxas aeroportuárias mais baixas e fácil acessibilidade.

Em 14 de março de 2018, foi anunciado que a companhia aérea havia recebido seu Certificado de Operador Aéreo da autoridade de aviação civil belga e planejava começar a operar voos regulares a partir de abril.

Em 29 de março de 2018, a companhia aérea voou seu primeiro serviço de receita operando seu Airbus A340-300 com as cores da Air Belgium em nome da Surinam Airways de Amsterdã para Paramaribo. Em 25 de abril de 2018, a companhia aérea anunciou um atraso no seu voo inaugural para Hong Kong de 30 de abril a 3 de junho de 2018 por não ter o direito de operar no espaço aéreo russo.

Em 30 de janeiro de 2021, a Air Belgium anunciou que os voos de carga começariam com quatro Airbus A330-200F com base no Aeroporto de Liège, em nome da CMA CGM, que está adquirindo as fuselagens e contratando a Air Belgium para operá-las. Em 1 de julho de 2021, a Air Belgium anunciou que acrescentaria duas aeronaves Airbus A330-900 à sua frota e operaria serviços entre o aeroporto de Bruxelas e Maurícia a partir de 15 de outubro de 2021.

Destinos

Frota

A frota da Air Belgium consiste nas seguintes aeronaves (Dezembro de 2021):

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Ligações externas

Empresas aéreas fundadas em 2016
Empresas aéreas da Bélgica

Air Belgium


Johanna Konta () este o jucătoare de tenis profesionistă care a reprezentat Australia până în 2012. Ea a câștigat de-a lungul carierei 3 titluri WTA și în prezent ocupă locul 38 mondial.

Note

Nașteri în 1991
Jucătoare de tenis australiene
Jucătoare de tenis britanice

Johanna Konta


Udoteaceae, nekadašnja porodica zelenih algi u redu Bryopsidales. Postojalo je oko osamdesetak priznatih vrsta u 18 rodova. Rodovi ove porodice priključeni su porodici Halimedaceae Ime je došlo po rodu Udotea.

Rodovi i broj vrsta

 Boodleopsis A.Gepp & E.S.Gepp  9
 Botryodesmis Kraft  1
 Callipsygma J.Agardh  1
 Chlorodesmis Harvey & Bailey  11
 Chloroplegma G.Zanardini  1
 Coralliodendron Kützing  1
 Flabellaria J.V.Lamouroux  1
 Flabellia Reichenbach  1
 Penicillus Lamarck  10
 Poropsis Kützing  1
 Pseudochlorodesmis F.Børgesen  4
 Pseudopenicillus O.Dragastan et al.  1
 Rhipidosiphon Montagne  3
 Rhipiliella Kraft  1
 Rhipocephalus Kützing  2
 Siphonogramen I.A.Abbott & Huisman  2
 Tydemania Weber-van Bosse  1
 Udotea J.V.Lamouroux  35

Izvori

Bryopsidales

Udoteaceae


ستيفانو غوبيرتي  (مواليد 6 نوفمبر 1984 في كالياري - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سامبدوريا الإيطالي منذ 2010 في مركز الجناح الأيمن كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيسر .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم من ميلانو (إيطاليا)
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سستو سان جوفاني
أشخاص من كالياري
رياضيون من كالياري
رياضيون من ميلانو (إيطاليا)
لاعبو أسكولي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو باري
لاعبو تورينو
لاعبو روما
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من سردينيا
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو نادي بروجا
مواليد 1984

ستيفانو غوبيرتي


ක්ලියෝපැට්රා VI ට්‍රිෆේනා (ග්‍රීක: Κλεοπάτρα Τρύφαινα) යනුවෙන් හැඳන්වෙන්නේ ඊජිප්තු ටොලමයික රැජිනකි. ඇතැම්විට Vවන ක්ලියෝපැට්රා ලෙස හඳුන්වන්නේ ද මැයම විය හැක.

අවම වශයෙන් ක්ලියෝපැට්රා ට්‍රිෆේනා යන නාමය ඇති ටොලමයික කාන්තාවන් දෙදෙනකු හෝ ඇතැම්විට තිදෙනකු සිට ඇති බව පෙනේ. ඔවුන් පහත දැක්වේ:

ට්‍රිෆේනා; ටොලමි VIII ෆිස්කන් සහ IIIවන ක්ලියෝපැට්රාගේ දියණිය
ට්‍රිෆේනා යනු ටොලමි IX ලැතිරොස්, ටොලමි X ඇලෙක්සැන්ඩර් I, IVවන ක්ලියෝපැට්රා සහ ක්ලියෝපැට්රා සෙලීන් I යන අයගේ සොයුරියයි. මෙම ට්‍රිෆේනා විසින් ක්ලියෝපැට්රා යන නාමය දැරූයේ ද යන්න සනාථ වී නොමැත. මෙම ට්‍රිෆේනා ක්‍රි.පූ. 140 හෝ 141 වැනි මුල් කාලයක ජීවත්ව ඇත. ඇය ක්‍රි.පූ.124දී සිරියාවේ රජු වූ ඇන්ටියෝකස් VIII ග්‍රයිපස් සමග විවාහ වූවා ය. ඔවුනට පුත්‍රයින් පස්දෙනකු විය: සෙලියුකස් VI එපිෆේනස්, නිවුන් දරු ඇන්ටියොකස් XI එපිෆේනස් සහ ෆිලිප් I ෆිලඩෙල්ෆස්, ඩිමෙට්‍රියස් III යුකේරස්, සහ ඇන්ටියෝකස් XII ඩියෝනිසස් ඔවුන් පස්දෙනා වේ. මෙම යුවළට ලැඔඩිස් නැමැති දියණියක ද විය. ඇන්ටියෝකස් IX සිසිසෙනස් විසින් සිය භාර්යාව (IVවන ක්ලියෝපැට්රා) මරාදැමීමට අණකළ ට්‍රිෆේනාගෙන් පලිගැනීමක් ලෙස සිරියාවේ අගනුවර වූ ඇන්ටියොක් (ග්‍රීක: Αντιόχεια) හි දී ඇයව මරාදමන ලදී. (ක්‍රි.පූ. 111).

ක්ලියෝපැට්රා V ට්‍රිෆේනා; ටොලමි XII ඕලීට්ස්ගේ බිරිඳ
ක්ලියෝපැට්රා V ට්‍රිෆේනා යනු ක්‍රි.පූ. 69දී ඓතිහාසික වාර්තාවලින් අද්භූත ලෙස අතුරුදන් වූ ඊජිප්තු රැජිනකි. ඇතැම් විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ ඇගේ අතුරුදන් වීම යනුවෙන් අදහස් වන්නේ ඇය මියයන්නට ඇති බවයි. එය එසේ වී නම්, ඇයට ක්ලියෝපැට්රා ට්‍රිෆේනා යනුවෙන් දියණියක ද වූ බව පිළිගැනීමට සිදුවේ.

ක්ලියෝපැට්රා ට්‍රිෆේනා; Vවන ක්ලියෝපැට්රාගේ සහ ටොලමි XII ඕලීටිස්ගේ දියණිය
ඇතැම් නූතන ඉතිහාසඥයෝ ඇයව ක්ලියෝපැට්රා VI ට්‍රිෆේනා ලෙස හඳන්වයි. ඇය සුප්‍රකට VIIවන ක්ලියෝපැට්රාගේ වැඩිමහල් සොයුරියක වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. එය එසේ වී නම්, ඇගේ උපන් වර්ෂය නිසැකවම ක්‍රි.පූ. 75 පමණ විය හැක. ඇතැම් මූලාශ්‍රවල දැක්වෙන්නේ ඇය ළමා කල මියගිය බවයි. සෙස්සන් පවසන්නේ තමන්ට විරුද්ධව ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ පිබිදීමක් ඇතිවීම වැළැක්වීමට XIIවන ටොලමි රෝමය වෙත පලාගිය අවස්ථාවේ (ක්‍රි.පූ. 58), ඇය සහ ඇගේ සොයුරිය වූ IVවන බෙරෙනිස් විසින් ටොලමියානු ඊජිප්තුව සියතට ගත් බවයි. කෙසේනමුත්, ස්ට්‍රාබෝ පවසන්නේ ටොලමිට දියණියන් තිදෙනකු වූ බවයි. ඒ අතුරින් නීත්‍යානුකූල වූයේ වැඩිමහල්ම දියණිය (බෙරෙනිස්) පමණක් බවයි. මේ අනුව පෙනෙන්නේ පෝර්ෆයිරි විසින් යෝජනා කළ ක්ලියෝපැට්රා ට්‍රිෆේනා යනු ටොලමිගේ දියණිය නොව භාර්යාව විය හැකි බවයි. වර්තමානයේ බොහෝ විශේෂඥයින් විසින් VIවන ක්ලියෝපැට්රා යනු ටොලමිගේ භාර්යාව වූ ඊජිප්තුවේ Vවන ක්ලියෝපැට්රා යැයි විශ්වාස කරනු ලබයි.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

උපන් වර්ෂ නොදන්නා පුද්ගලයින්
ක්‍රි.පූ. 57 මරණ
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස
ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
ඊජිප්තු රාජ්‍ය කරන රැජිනියන්
සෙලියුකිඩ් රාජවංශය
බහුවිධ ජනයා පිළිබඳ ලිපි
ක්ලියෝපැට්රා 6

ඊජිප්තුවේ VIවන ක්ලියෝපැට්රා


Badgerys Creek, also known as Badgery's Creek or Aerotropolis, is a suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia, located approximately  west of the Sydney central business district, in the local government areas of the City of Liverpool. It is part of the Greater Western Sydney region and is adjacent to Kemps Creek, Austral and the Blue Mountains.

The suburb is best known as being the most favoured site for a second Sydney Airport. In April 2014, the Abbott government confirmed the construction of  the Western Sydney Airport, initially scheduling construction in 2016, but construction actually began in September 2018 and is scheduled for completion in 2026.

History
James Badgery was a British-born farmer and miller who, in 1806, was granted  in the suburb that bears his name today. His original land grant was on the north side of Elizabeth Drive; land which today is used for farming research by the CSIRO and University of Sydney. Badgery named his property Exeter Farm but the creek running through the property became known as Badgery's Creek and that name was eventually applied to the local area.

Badgery bought other land to the south of his grant and after he died, the area was subdivided in the 1880s, vastly increasing the local population. Badgerys Creek Post Office opened on 10 July 1894 and closed in 1989. A school was established in 1895 and the area gradually developed as a rural suburb which by 1981 had a population of .

In 1986, the Federal Government announced that the Second Sydney Airport would be sited at Badgerys Creek. The government bought a number of properties for that purpose, and as a result of that, as well as concerns about living near an airport, many people moved away, meaning that by 1996 there were fewer than 500 residents. By 2016 the population had further shrunk to 225. Construction of the airport hadn't started, but in 2012 an 8 million report into Sydney's aviation needs found that Badgerys Creek remained the best site, with construction subsequently scheduled to start in 2016.

Geography
Badgerys Creek flows north into a reservoir in the suburb's north, as does South Creek, the suburb's eastern boundary. West of the reservoir lies Mills Hill, and south-west of that, by just over a kilometre, is Raymond Hill,  . The western boundary is Oaky Creek, and then Cosgrove Creek after the two merge  north of Elizabeth Drive, and to the south-west the hill known as Anchau ( ).

Climate
Badgerys Creek has a humid subtropical climate (Cfa) with hot summers, which vary from dry to humid, and cool winters. Due to its open grassy location, nighttime temperatures are slightly cooler than the nearby suburban areas in western Sydney. There is the occasional frost in some winter mornings, where the months from April to September have recorded severe frost. Most of the rain falls in late summer and early autumn, which is usually accompanied by a thunderstorm. Due to the foehn effect, the driest months are in late winter and early spring, which have the most sunniest days.

On 4 January 2020, a heat logger registered a temperature of  in the suburb, which was on the same day when Penrith recorded a temperature of .

Commercial area
North of Elizabeth Drive, a substantial amount of land is taken up by the CSIRO Research Station, the University of Sydney MacGarvie Smith Veterinary Farm, and a landfill depot. Much of the research establishment is dotted with reservoirs. The southeast includes a brickworks, and land owned by Telstra, also featuring a number of reservoirs. The suburb is also home to the Hubertus Liverpool Rifle Club.

South of Elizabeth Drive was also a settled area.

Schools
The suburb had one primary school, Badgerys Creek Public School, decommissioned in 2014 to make way for Sydney's second airport. Nearby there were two churches with cemeteries, also moved.

Demographics
In the 2016 Census, there were 225 people in Badgerys Creek. 68.5% of people were born in Australia and 57.5% of people only spoke English at home.

Parks
The suburb is home to Badgerys Creek Park. A toilet block formerly provided has been demolished.

References

Suburbs of Sydney
City of Liverpool (New South Wales)
City of Penrith
Resumed localities in Australia

Badgerys Creek, New South Wales


Močvarni taksodij (močvarni čempres, lat. Taxodium distichum), vrsta drveta iz porodice čempresovki raširenog po sjevernoameričkom jugu i jugoistoku.

To je crnogorično listopadno stablo vodenih i močvarnih terena, koje naraste do 45 metara visine, i promjera 150 cm. Crvenosmeđe je kore, i korijena koje u nakupinama izbija iz zemlje i raste do pola metra u visinu, kako bi zbog prozračivanja biljke provelo kisik do podzemnih korijena koji rastu u vodi.

Drvo mi je mekano i otporno na vodu, pa se koristi u gradnji čamaca

Izvori

Čempresovke

Močvarni taksodij


Silvia Adriana Davini (Buenos Aires, 29 de septiembre de 1957 - 10 de agosto de 2011) fue una actriz, directora e investigadora teatral argentina. Doctora en Teatro por la Universidad de Londres y profesora de la Universidad de Brasilia durante 20 años, tenía diversos posgrados en Arte de Brasil. Su producción artística y conceptual, situada entre la música y el teatro, confluyó en la búsqueda de nuevos estilos de actuación a partir de la voz y la palabra en su interacción con las nuevas tecnologías.

Davini comenzó su carrera en uno de los teatros de ópera más importantes del mundo, el Teatro Colón como cantante de ópera. Llegó a Universidad de Brasilia en 1991 para enseñar técnicas de voz. En los 20 años de la universidad, Silvia se ganó la simpatía de los estudiantes y colegas.

A principios de 2008 publicó Cartografías de la voz en el teatro contemporáneo, resultado de una investigación para su tesis de doctorado. En este libro, que ganó el IX Premio Teatro del Mundo, trazó líneas entre actores y directores que trabajan en el circuito oficial y en el alternativo, con el objetivo de bosquejar un mapa de la producción teatral porteña. En la Introducción explica que eligió Buenos Aires como escenario de su estudio debido a la enorme oferta de espectáculos que tiene la ciudad y a su "tradición en el campo de la formación de actores entre los países de habla castellana".

En 2010 Silvia dirigió la pieza Naufrágio, en el Teatro Helena Barcelos. La pieza unía textos de Fernando Pessoa y William Shakespeare para tratar la frontera entre sueño y realidad. Murió víctima de un cáncer.

Referencias

Actores de teatro de la ciudad de Buenos Aires
Directoras de teatro de Argentina
Profesores de la Universidad de Brasilia
Alumnado de la Universidad de Londres
Fallecidos por cáncer en Argentina

Silvia Adriana Davini


O Protótipo Internacional do Quilograma (referido pelos metrologistas como IPK ou Le Grand K; às vezes chamado de ur -quilograma, ou urquilograma, particularmente por autores de língua alemã que escrevem em inglês:30) é um objeto que foi usado para definir a magnitude da massa do quilograma de 1889, quando substituiu o Kilogram des Archives, até 2019, quando foi substituído por um nova definição do quilograma com base em constantes físicas. Durante esse tempo, o IPK e suas duplicatas foram usadas para calibrar todos os outros padrões de massa de quilograma na Terra.

O IPK é um objeto do tamanho aproximado de uma bola de golfe feito de uma liga de platina conhecida como "Pt-10Ir", que é 90% platina e 10% irídio (em massa) e é usinado em um cilindro circular reto com altura igual ao seu diâmetro de cerca de 39 milímetros para reduzir sua área de superfície. A adição de 10% de irídio melhorou o Kilogram des Archives totalmente de platina, aumentando consideravelmente a dureza, mantendo as muitas virtudes da platina: extrema resistência à oxidação, densidade extremamente alta (quase duas vezes mais densa que o chumbo e mais de 21 vezes mais denso como água), condutividades elétrica e térmica satisfatórias e baixa suscetibilidade magnética.

Em 2018, o IPK sustentou as definições de 4 das 7 unidades básicas do SI: o quilograma em si, mais a mole, ampère e candela (cujas definições na época referenciavam o grama, newton e watt, respectivamente) bem como as definições de todas as unidades derivadas do SI nomeadas, exceto hertz, becquerel, grau celsius, gray, sievert, farad, ohm, siemens, henry e o adimensional radiano e esterradiano.

O IPK e suas seis cópias irmãs são armazenados no Bureau Internacional de Pesos e Medidas (conhecido por suas iniciais em francês BIPM) em um cofre monitorado ambientalmente no cofre inferior localizado no porão do Pavillon de Breteuil do BIPM em Saint-Cloud nos arredores de Paris (ver imagens externas, abaixo, para fotografias). Três chaves controladas independentemente são necessárias para abrir o cofre. Cópias oficiais do IPK foram disponibilizadas para outras nações para servir como seus padrões nacionais. Estes foram comparados com o IPK aproximadamente a cada 40 anos, fornecendo assim a rastreabilidade das medições locais até o IPK.

Links externos

 The UK's National Physical Laboratory (NPL): Are any problems caused by having the kilogram defined in terms of a physical artefact? (FAQ - Mass & Density)
 International Bureau of Weights and Measures (BIPM): Home page
 NZZ Folio: What a kilogram really weighs
 NPR: This Kilogram Has A Weight-Loss Problem, an interview with National Institute of Standards and Technology physicist Richard Steiner

Videos

 The BIPM YouTube channel

Medida (matemática)

Protótipo internacional do quilograma


La  de la Coupe de France de cyclisme sur route débute le  avec le Grand Prix d'ouverture La Marseillaise et se termine le  avec le Tour de Vendée. On retrouve les 16 manches prévues lors de l'édition précédente ainsi que la Mercan'Tour Classic Alpes-Maritimes.

Attribution des points

Classements individuels

Comme depuis 2018, tous les coureurs peuvent marquer des points. Le classement général s'établit par l'addition des points ainsi obtenus. Les coureurs de moins de 25 ans concourent pour le classement du meilleur jeune.

Classement par équipes
Le classement par équipes est établi de la manière suivante. Lors de chaque course, on additionne les places des trois premiers coureurs de chaque équipe. L'équipe avec le total le plus faible reçoit 12 points au classement des équipes, la deuxième équipe en reçoit neuf, la troisième équipe en reçoit huit et ainsi de suite jusqu'à la neuvième équipe qui marque deux points. Seules les équipes françaises marquent des points.

Calendrier
Lors de sa présentation, le calendrier est le suivant :

Résultats

Classements finals

Classement individuel

Classement des jeunes

Par équipes

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligue nationale de cyclisme

Liens externes
 Calendrier

Coupe de France de cyclisme sur route
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en France en 2022

Coupe de France de cyclisme sur route 2022