Gheorghe Tomșa, ortografiat în unele surse ca George, (n. 1878, Pleșcuța - d. ?) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Gheorghe Tomșa a fost fiu lui Zaharia și Feier Tomșa (născută Barbura). A trăit toată viața în comuna natală, unde a ocupat diferite poziții administrative, cum ar fi: guard, casier și consilier comunal, președinte al Composesoratului  Urbarial Pleșcuța (1910- 1926) sau membru al sfatului popular.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Cercului electoral Iosășel (Gurăhoț) din județul Arad .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1878
Anul decesului lipsă
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decese în secolul al XX-lea

Gheorghe Tomșa


وهو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الجمهوري ولد بنيامين باركر أوديل، الابن في 14 يناير من سنة 1854 في ولاية نيويورك الأمريكية كان بنيامين باركر أوديل، الابن حاكما على ولاية نيويورك الأمريكية ما بين الأعوام 1901 إلى عام 1904 توفي بنيامين باركر أوديل، الابن في 9 مايو من سنة 1926 في ولاية نيويورك لامريكية.

مراجع

أعضاء مجلس النواب الأمريكي من الحزب الجمهوري
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من نيويورك (ولاية)
جمهوريون من ولاية نيويورك
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية نيويورك
خريجو جامعة كولومبيا (نيويورك)
سياسيون من نيوبورغ (نيويورك)
مواليد 1854
مواليد في نيوبورغ (نيويورك)
وفيات 1926
وفيات في نيوبورغ (نيويورك)
ناخبو الرئاسة الأمريكية 1920

بنيامين باركر أوديل (الابن)


Cinchonism is a pathological condition caused by an overdose of quinine or its natural source, cinchona bark.  Quinine and its derivatives are used medically to treat malaria and lupus erythematosus. In much smaller amounts, quinine is an ingredient of tonic drinks, acting as a bittering agent. Cinchonism can occur from therapeutic doses of quinine, either from one or several large doses. Quinidine (a Class 1A anti-arrhythmic) can also cause cinchonism symptoms to develop with as little as a single dose.

Signs and symptoms
Signs and symptoms of mild cinchonism (which may occur from standard therapeutic doses of quinine) include flushed and sweaty skin, ringing of the ears (tinnitus), blurred vision, impaired hearing, confusion, reversible high-frequency hearing loss, headache, abdominal pain, rashes, drug-induced lichenoid reaction (lichenoid photosensitivity), vertigo, dizziness, nausea, vomiting and diarrhea.

Large doses of quinine may lead to severe (but reversible) symptoms of cinchonism: skin rashes, deafness, somnolence, diminished visual acuity or blindness, anaphylactic shock, and disturbances in heart rhythm or conduction, and death from cardiotoxicity (damage to the heart). Quinine may also trigger a rare form of hypersensitivity reaction in malaria patients, termed blackwater fever, that results in massive hemolysis, hemoglobinemia, hemoglobinuria, and kidney failure. Most symptoms of cinchonism (except in severe cases) are reversible and disappear once quinine is withdrawn. Attempted suicide by intake of a large dose of quinine has caused irreversible tunnel vision and very severe visual impairment.

Patients treated with quinine may also suffer from low blood sugar, especially if it is administered intravenously, and hypotension (low blood pressure).

Quinine, like chloroquine, inactivates enzymes in the lysosomes of cells and has an anti-inflammatory effect, hence its use in the treatment of rheumatoid arthritis. However, inactivation of these enzymes can also cause abnormal accumulation of glycogen and phospholipids in lysosomes, causing toxic myopathy. It is possible this action is the root cause of cinchonism.

References

External links

Quinine
Poisoning by drugs, medicaments and biological substances

Cinchonism


Pliva es un cascada que se encuentra en la ciudad de Jajce, en el centro de Bosnia y Herzegovina, donde el río Pliva desemboca en el río Vrbas. Tenía 30 metros de altura, pero después de un terremoto en plena guerra de Bosnia y los ataques a la planta de energía aguas arriba del río, la zona fue inundada y ahora la caída de agua es de 22 metros de altura. Es única, ya que está en el centro de la ciudad y es considerada como una de las más bellas en el mundo.

Véase también
Geografía de Bosnia y Herzegovina
Geografía de Europa

Referencias

Cascadas de Bosnia y Herzegovina

Cascada de Pliva


twm (Tab Window Manager) is a window manager for the X Window System. Started in 1987 by Tom LaStrange, it has been the standard window manager for the X Window System since version X11R4. The name originally stood for Tom's Window Manager, but the software was renamed Tab Window Manager by the X Consortium when they adopted it in 1989. twm is a stacking window manager that provides title bars, shaped windows and icon management. It is highly configurable and extensible.

twm was a breakthrough achievement in the early years, but has been largely superseded by other window managers, which unlike twm, use a widget toolkit rather than writing directly against Xlib.

Various other window managers—such as vtwm, tvtwm, CTWM, and FVWM—were built on twm's source code.

twm is still standard with X.Org Server, and is available as part of many X Window System implementations.

Usage

twm's interface is different from modern common X window managers and desktop environments many of which tend to work similarly to the Apple Macintosh or Microsoft Windows. New users often find twm difficult without reading the manual page.

In the default configuration of twm, the title bar has two buttons:
Resize button (nested squares): the user clicks here, drags the mouse pointer to the edge to be moved, then releases when the window is the desired size.
Iconify button (circle): reduces the window to an icon.

There is no title bar button to close a window. A left click on the desktop brings up a menu, which includes an option to delete (close) a window. Window close functionality for the titlebar can be configured in the .twmrc file:
See .

A left click on the title bar brings the window to the top of the window stack; a middle click moves the window; a right click sends the window to the bottom of the window stack.

Window focus follows the mouse pointer (point-to-focus), rather than being on whichever window was clicked last (click-to-focus).

When a new window is created, a 3×3 grid is displayed following the mouse pointer, waiting for the user to click where the window should appear — left-click to appear in that position with that size, middle-click to resize the window before its creation, right-click to appear at that position but long enough vertically to reach the bottom of the screen.

Note that any of the above may be changed with appropriate changes to the configuration file. (The system file is typically  and the user file is typically  .)

History
twm was written as a replacement for the uwm by Tom LaStrange while he was working at Evans & Sutherland, which was part of the X Consortium: "I sat down at my monochrome Sun 3/50 and typed vi twm.c and then opened the X11 documentation. twm was my first X program. About six months later, I convinced my manager to let me send a copy to the comp.windows.x newsgroup for testing." A version for X11R1 was published on the Usenet newsgroup  on June 13, 1988

Months later, Jim Fulton of the X Consortium (which was at the time part of MIT) approached Evans and Sutherland and asked them to turn over the code maintenance to the X Consortium and Fulton then made it compliant with the nascent Inter-Client Communication Conventions Manual. Subsequently, twm was released as the standard sample window manager for X11R4, replacing uwm.

According to Fulton, the word "tab" was picked because it conveniently started with 'T' and it put the emphasis on the squeezing feature window title bars, which made them look like folders with tabs.

Authors

twm was originally written by Tom LaStrange.  Later contributors include Jim Fulton, Keith Packard and Dave Sternlicht, all of whom were employees of the X Consortium.

References

External links

 Tab Window Manager (xwinman)
 An Overview of twm (Tom's Window Manager) (PDF) — Tom LaStrange, Xhibition '89 Conference Proceedings — concerning pre-ICCCM versions of twm
 From the Desktop: Tom LaStrange Speaks!: Talking with a Man Named Tom (Brian Proffitt, LinuxPlanet, Tuesday 6 February 2001)

1987 software
Articles containing video clips
Free software programmed in C
Free X window managers
Software using the MIT license

Twm


يعيش بأوروبا نحو 708 مليون نسمة، ما يعادل ثُمن سكان العالم منهم 108 مليون يعيشون في الجزء الروسي الواقع في أوروبا. وليس هنالك دولة أوروبية أخرى بها ما يماثل هذا العدد من السكان. وتأتي ألمانيا في المرتبة الثانية بعد روسيا، حيث يبلغ عدد سكانها نحو 81 مليون نسمة. أما دولة الفاتيكان فهي أصغر دول أوروبا من حيث عدد السكان، حيث يوجد بها أقل عدد من السكان بالمقارنة مع أي دولة في العالم، إذ يعيش بها نحو ألف نسمة فقط.

يبلغ معدل الكثافة السكانية في أوروبا 67 نسمة تقريبًا لكل كم² واحد. وأوروبا وآسيا هما أكبر قارتين في العالم من حيث الكثافة السكانية. وتوزيع السكان في أوروبا ليس متساويًا كما في بقية القارات. فمعظم أجزاء القارة تقل فيها كثافة السكان عن المعدل، بينما تزيد الكثافة عن المعدل في أجزاء أخرى. فالمناطق الشمالية الواسعة مثلاً، تكاد تكون خالية تمامًا من السكان، بينما تبلغ الكثافة في كل من موناكو وهولندا 385 نسمة لكل كم²، مما يجعلها من أعلى دول العالم كثافة في السكان.

السكان حسب البلد

الثقافة والتنوع اللغوي
هناك العديد من العوائل اللغوية المنتشرة في القارة الأوروبية، وغالبا ما تتشابه لغات الدول حسب التشابه في التاريخ والثقافة لتلك الدول ولكن بشكل عام يعد الدين هو العامل الأبرز في التحكم في توزيع اللغات على دول القارة الأوروبية. للعربية تأثير على بعض اللغات الأوروبية كالمالطية والإسبانية والألبانية.
 اللغات الجرمانية
مقالة رئيسية: أوروبا الجرمانية
اللغات الجرمانية هي اللغات التي يتحدث بها في أجزاء أوروبا الشمالية الغربية وبعض أجزاء أوروبا الوسطى. تشمل منطقة اللغات الجرمانية في أوروبا كلا من المملكة المتحدة (بعض أجزائها كانت تتحدث باللغات الكلتية) وأيرلندا وآيسلندا وألمانيا والنمسا وهولندا والدنمارك والسويد والنرويج واللوكسمبورغ وليختنشتاين وجزر فارو والجزء المتحدث بالألمانية من سويسرا ومنطقة الفلاندر في بلجيكا والمناطق المتحدثة بالسويدية في فنلندا ومنطقة الترايول الشمالي في إيطاليا.
 اللغات الرومانسية

مقالة رئيسية: أوروبا اللاتينية
اللغات الرومانسية هي اللغات التي يتحدث بها في الأجزاء الجنوبية الغربية من أوروبا بالإضافة إلى دولتي رومانيا ومولدوفا الواقعتين في أوروبا الشرقية. الدول والمناطق المتحدثة باللغات الرومانسية تشمل:إسبانيا وإيطاليا وفرنسا ورومانيا ومولدوفا والبرتغال والمناطق المتحدثة بالرومانسية والإيطالية في سويسرا ومنطقتي والونيا في بلجيكا وروماندي الجزء المتحدث بالفرنسية في سويسرا.
 اللغات السلافية
مقالة رئيسية: أوروبا السلافية
اللغات السلافية هي اللغات التي يتحدث بها في أجزاء أوروبا الوسطى والشرقية. تضم هذه المنطقة كلا من: روسيا البيضاء والبوسنة والهرسك وبلغاريا وكرواتيا وجمهورية التشيك وجمهورية مقدونيا وبولندا وروسيا وصربيا والجبل الأسود وسلوفاكيا وسلوفينيا وأوكرانيا.
 اللغات الأورالية
اللغات الأورالية هي عائلة لغوية مقسمة إلى مجموعتين: اللغات الفينية البيرمية ويتحدث بها في فنلندا وإستونيا واللغات الأجرية ويتحدث بها في هنغاريا.
 اللغات الألطية
اللغات التركية يتحدث بها في تركيا وأذربيجان وقبرص والبلقان والقوقاز.
 اللغات البلطية
اللغات البلطية أو لغات دول البلطيق ويتحدث بها في لتوانيا ولاتفيا.
 اللغات الكلتية
مقالة رئيسية: أوروبا السلتيةCeltic
أوروبا السلتية هي المنطقة التي يتحدث فيها باللغات السلتية أو أنها كانت إلى فترة قريبة لغة رسمية في مناطق ما من القارة ولا تزال ذات تأثير على اللغات السائدة حاليا في تلك المناطق. مناطق أوروبا السلتية هي اسكتلندا وويلز وكورنوول (في المملكة المتحدة) وجزيرة مان (تتبع التاج البريطاني) وبريتاني (في فرنسا) وأيرلندا.
 لغات أخرى
غير العوائل الستة الرئيسية في القارة هناك مجموعات أخرى من اللغات وهي:
 اللغات القفقاسية وهي اللغات الأصلية بسكان مناطق شمال القفقاس (القوقاز)، وهي اللغات الشركسية والتي تقسم إلى ثلاثة فروع، 1. لغة الأديجة 2. لغة الوبيخ 3. لغة الأبخاز ويتحدث بها في الجمهوريات الشركسية في شمال القفقاس بالإضافة إلى تجمع الشراكسة على شواطئ البحر الأسود ضمن مناطق سيركاسيا التاريخية، والواقعة حاليًا في الأراضي الروسية.
 اللغة اليونانية ويتحدث بها في اليونان وقبرص اليونانية.
 اللغة الألبانية والتي تعد فرعا منفصلا من فروع اللغات الهندو أوروبية.
 اللغة الأرمنية تعد إحدى لغات القارة على الرغم من الخلاف على اعتبار أرمينيا تابعة لأوروبا جغرافيا، كالألبانية هي فرع منفصل من فروع اللغات الهندو أوروبية.
 اللغات الأيبرو قوقازية.
 اللغة الباسكية التي لا تنتمي لأي عائلة لغوية معروفة ويتحدث بها سكان إقليم الباسك في إسبانيا وفرنسا.

الأديان
أكثر الأديان والمذاهب انتشارا في القارة الأوروبية هي:
المسيحية وهي الديانة الرئيسية والسائدة في أوروبا، معظم المسيحيين من الكاثوليك، أما الطائفة المسيحية الأخرى فنصفها تقريبًا من الأرثوذكس الشرقيين، والنصف الآخر من البروتستانت.
 المسيحية الكاثوليكية: الدول والمناطق ذات النسبة الكبيرة من أتباع الكاثوليكية في القارة هي: البرتغال وإسبانيا وفرنسا وبلجيكا وجنوب هولندا وأيرلندا واسكتلندا وجنوب ألمانيا وجنوب سويسرا وإيطاليا والنمسا وسلوفينيا وهنغاريا (المجر) وكرواتيا وسلوفاكيا والتشيك وبولندا وغرب أوكرانيا ورومانيا وبعض مناطق لاتفيا ولتوانيا. توجد أقليات كاثوليكية في إنجلترا وويلز وبعض مناطق أيرلندا الشمالية.
 البروتستانتية: الدول والمناطق ذات النسبة الكبيرة من أتباع البروتستانتية في القارة هي: النرويج وآيسلندا والسويد وفنلندا وإستونيا ولاتفيا والمملكة المتحدة والدنمارك وألمانيا وهولندا وسويسرا. توجد أقليات بروتستانتية في فرنسا والتشيك وهنجاريا وأيرلندا.
 الأرثوذكسية المسيحية: الدول والمناطق ذات النسبة الكبيرة من أتباع الأرثودكسية في القارة هي: ألبانيا وأرمينيا وروسيا البيضاء والبوسنة والهرسك وبلغاريا وفنلندا وجورجيا واليونان وجمهورية مقدونيا ومولدوفا ورومانيا وروسيا وجمهورية صربيا والجبل الأسود وأوكرانيا.
 الإسلام: الدول والمناطق ذات النسبة الكبيرة من المسلمين في القارة هي: ألبانيا والبوسنة والهرسك وبلغاريا وجمهورية مقدونيا وقبرص وكازاخستان وتركيا وأذربيجان وجورجيا. على مستوى القارة بشكل عام فإن 5% من مواطني دول الاتحاد الأوروبي يدينون بالإسلام، يتركز العديد من المسلمين في ألمانيا (3.878 % ) وفرنسا (5 إلى 10%) والمملكة المتحدة (2.7 %).

من بعض الأديان الأخرى في أوروبا ما يلي:
 اليهودية ويتركز أتباعها في روسيا وفرنسا وألمانيا والمملكة المتحدة.
 الهندوسية ويتركز أتباعها في المملكة المتحدة وهولندا.
 السيخية.

انظر أيضاً
 التركيبة السكانية للاتحاد الأوروبي
 قائمة دول أوروبا
 نموذج اجتماعي أوروبي
 الدين في أوروبا

المراجع

أوروبيون
التركيبة السكانية حسب القارة
التركيبة السكانية لأوروبا
قوائم حسب عدد السكان
مجموعات عرقية في أوروبا

سكان أوروبا


NGC 502 es una galaxia lenticular de la constelación de Piscis.

Fue descubierta el 25 de septiembre de 1862 por el astrónomo Heinrich Louis d'Arrest.

Véase también
Lista de objetos NGC

Referencias

0502
Galaxias lenticulares
Constelación de Piscis

NGC 502


Simon Zelotes var en af Jesu disciple, og han nævnes i Matthæusevangeliet 10:4, Markusevangeliet 3:18, Lukasevangeliet 6:15, og Apostlenes gerninger 1:13. Tilnavnet kan forstås som, at han havde tilknytning til zeloterne, eller at han var ivrig i religiøs henseende.

Hans helgendag er 28. oktober i vesten, mens de orientalske og ortodokse kirker fejrer ham den 10. maj.

Jesu apostle

Simon Zelotes


Marcelle Roy, née le 6 avril 1935, est une poétesse québécoise. Elle vit à Montréal.

Biographie
Marcelle Roy détient un baccalauréat en arts de l'Université Laval (1956).

Elle travaille à la revue Recherches amérindiennes au Québec en plus de collaborer aux revues Questions de culture, Arcade, Moebius, Liberté, Estuaire et L'Arbre à paroles.

En poésie, elle publie plusieurs titres, soit Traces (VLB Éditeur, 1982), L'Hydre à deux cœurs (Éditions du Noroît, 1986), La ville autour (Éditions du Noroît, 1995), Longitudes (Éditions du Noroît, 1998), Pattes d'oie (Éditions du Noroît, 2003) ainsi que Lumière aux aguets (Éditions du Noroît, 2008).

En 1983, Marcelle Roy est finaliste du Prix des jeunes écrivains du Journal de Montréal.

Elle est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois.

Œuvres

Poésie
Traces, Montréal, VLB Éditeur, 1982, 102 p.
L'Hydre à deux cœurs, avec sept dessins de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1986, 92 p.
La ville autour, avec des oeuvres de Paul Lacroix, Montréal, Éditions du Noroît, Saussines, Cadex Éditions, 1995, 65 p.
Longitudes, Montréal, Éditions du Noroît, 1998, 68 p.
Pattes d'oie, Montréal, Éditions du Noroît, 2003, 77 p.
Lumière aux aguets, Montréal, Éditions du Noroît, 2008, 75 p.

Prix et honneurs

 1983 - Finaliste : Prix des jeunes écrivains du Journal de Montréal

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Éditions du Noroît
 VLB Éditeur
 Moebius
 Union des écrivaines et des écrivains québécois

Liens externes

Poétesse québécoise
Femme de lettres québécoise
Étudiant de l'Université Laval

Marcelle Roy


Charlotte Mélanie Augustine Martin, née le  à Paris et morte le  à Paris 10e, est le nom de scène de Paule Morly, danseuse de café-concert, chanteuse d'opérettes, actrice de théâtre et de cinéma muet, française.

Biographie
Charlotte Mélanie Augustine Martin est la fille de Louis Auguste Martin, tailleur, et d'Amélie Mensching qui est la belle mère du danseur comique aux Ambassadeurs et chorégraphe de la Scala, Eugénio (†1919).

Paule Morly débute comme danseuse dans des revues de la Belle Époque, avec Eugénio comme partenaire. Elle remporte ses premiers succès de danseuse à la Scala. Puis, des auteurs lui confient des rôles dans les revues, ce qui lui donne l'idée d'aborder la comédie. Elle est l'interprète de Georges Feydeau, et revient en comédienne à la Scala.

L'opérette  lui donne l'occasion de se montrer dans un genre nouveau, et les frères Isola lui confient un rôle dans l'adaptation française de No, No, Nanette au théâtre Mogador.

Elle épouse en avril 1926 Robert Hasti.

Revues
1899 : Tu l'as le Sourire, revue au Divan japonais.
1903 : A l'Alca...tiare!…, revue de Charles Quinel à l'Alcazar d'été.
1904 : A travers chants, revue d'Henry de Gorsse et Georges Nanteui  à l'Alcazar d'été.
1905 : Ça Pousse l'Amour !..., revue d'Eugène Héros, à la Scala.
1906 : Vive Paris, revue d'Henry de Gorsse et Georges Nanteuil à l'Alcazar d'été.
1907 : Pour vos beaux yeux, revue de Emile Codey et E.P Lafargue à la Scala.
1908 : La Revue de Pâques, revue d'Adrien Vely au théâtre de la Gaité.
1909 : Paillasses et Gogos, revue de Jacques Redelsperger à la Scala.
1911 : A Ciel ouvert, revue de Henri Kéroul et Valentin Tarault, musique de Paul Monteux-Brisac, à la Scala .
1912 : En chair… et en rosse, revue de Valentin Tarault et Georges Arnould, au Moulin Rouge.
1915 : Sous les drapeaux, revue aux Folies-Bergère.
1916 : Pan ! sur les K...boches, revue de Valentin Tarault au Concert européen.

Opérettes

 1907 : Madame Barbe-bleue, de P.L. Flers et Georges Arnould, à La Cigale, 15 janvier.
1908 : Little Jap…, opérette de Paul Franck, musique Édouard Mathé, à la Scala, 17 janvier, Kirimon.
1909 : Mamzelle Main Leste, opérette-bouffe de  M.J. Meryl et Alexandre Petit-Mangin, musique de Charles Cuvillier  à la Scala, 1er décembre.
1910 : Le Circuit du leste, opérette-revue de P.L. Flers et Eugène Héros, à la Scala.
1911 : Princesses dollar, opérette d'Alfred Maria Willner et , musique de Leo Fall, adaptation française de Willy, version d'Antony Mars et Maurice Desvallières à la Scala.

Chansons créée par Paule Morly

 1904 : Lettre pour Gaston.
1904 : Tellement innocente, paroles de Georges Arnould et Jean Daris, musique d'Eugène Poncin.
1905 : Souvenirs féminins.
1907 : Les Chemises politiques, paroles de Georges Arnould, musique de Octave Lamart, à la Scala.
1911 : Mimine, paroles de Paul Briollet et Léo Lelièvre, musique de Adelmar Sablon, à La Cigale.
1919 : Le Petit frère à Fernand de Maxime Lyonel.

Théâtre

 1917 : Paradis, vaudeville de Maurice Hennequin, Paul Bilhaud et A. Barré, reprise à la Renaissance.
1917 : Vous n'avez rien à déclarer, vaudeville de Maurice Hennequin et Pierre Veber, reprise à la Renaissance.
 1917 : Les Dragées d'Hercule, de Paul Bilhaud et Maurice Hennequin, à la Renaissance.
 1919 : Le Coup de Jarnac, de Henry de Gorsse et Maurice de Marsan, reprise à la Scala, 20 décembre.
1920 : J'veux tromper ma femme, comédie-vaudeville de Marcel Guillemaud et Claude Marcy au théâtre Déjazet.
1920 : Vous n'avez rien à déclarer, vaudeville de Maurice Hennequin et Pierre Veber, reprise à la Scala.
1924 : La Femme à barbe à la Scala.

Filmographie
1913 : Rigadin victime de l'amour de Georges Monca.

1915 : Il faut que jeunesse se passe de Fernand Rivers.

1916 : C'est pour les orphelins !  de Louis Feuillade.

1916 :  Chacun son métier de Fernand Rivers.

1916 :  Le coup de minuit de Maurice Poggi.

1916 :  L'excès en tout est un défaut de Fernand Rivers.

1916 :  Gonzague de Fernand River

1916 :  L'habit ne fait pas le moine de Fernand Rivers.

1916 :  Quand il y en a pour deux de Fernand Rivers.

1916 :  Les tribulations d'une marraine

1917 : Plouf fait son voyage de noces à Deauville de Fernand Rivers.

1917 : Plouf rate un beau mariage de Fernand Rivers.

Vie privée
Elle se marie avec le fils du peintre Louis Hista, l'acteur Robert Hasti.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 :

Liens externes

.
.

Naissance en mai 1881
Naissance dans le 18e arrondissement de Paris
Actrice française de théâtre
Actrice de théâtre de boulevard
Actrice française du XXe siècle
Chanteuse française du XXe siècle
Nom de scène
Décès en octobre 1926
Décès dans le 10e arrondissement de Paris
Décès à 45 ans

Paule Morly


As competições de esqui estilo livre nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foram realizadas no Parque de Neve de Genting, em Zhangjiakou, Hebei e no Big Air Shougang, em Pequim, entre 3 e 19 de fevereiro. Um total de 13 eventos estiveram em disputa após o Comitê Olímpico Internacional aprovar em julho de 2018 a inclusão de mais três eventos com relação a 2018: big air masculino e feminino e aerials por equipes mistas.

Programação
A seguir está a programação da competição para os dez eventos da modalidade.

Horário local (UTC+8).

Qualificação
Um máximo de 284 vagas estavam disponíveis para os esquiadores nos Jogos. Um máximo de 30 atletas poderiam ser inscritos por cada Comitê Olímpico Nacional, sendo até 16 homens ou 16 mulheres. Se um CON tivesse atletas qualificados o suficiente para entrar no evento de equipes mistas do aerials, poderia estender seu total para 32 atletas.

Medalhistas
Masculino

Feminino

Misto

Quadro de medalhas

Ligações externas

Esqui estilo livre nos Jogos Olímpicos

Esqui estilo livre nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


2. ŽNL Virovitičko-podravska u sezoni 2012./13. je predstavljala ligu drugog stupnja županijske lige u Virovitičko-podravskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 14 klubova, a ligu je osvojio "Napredak" iz Rušana.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 2. ŽNL Virovitičko-podravska

Vanjske poveznice
 znsvpz.hr, Županijski nogometni savez Virovitičko-podravske županije

Izvori

 znsvpz.hr, Bilteni II. ŽNL (Zapad), pristupljeno 4. studenog 2021.
 znsvpz.hr, Bilten II. ŽNL (Zapad), sezona 2012/2013, 26. kolo, pristupljeno 4. studenog 2021.
 library.foi.hr, "Virovitički list : Virovitičko-podravski tjednik", ISSN 0042-6849
 library.foi.hr, "Virovitički list : Virovitičko-podravski tjednik", br. 2851/2852, god. LXI, objavljeno 6. lipnja 2013., str. 18 (2. ŽNL - 26. kolo i ljestvica), preuzeto 4. studenog 2021.
  rsssf.com Croatia 2012/13, Fifth Level (2nd county leagues)

2012-13
Virovitičko-podravska-2

2. ŽNL Virovitičko-podravska 2012./13.


O Torneio Hubert Jerzeg Wagner de Voleibol de 2019 foi 17ª edição desta competição amistosa organizada pela Fundação Hubert Jerzy Wagner em parceria com a Federação Polonesa de Voleibol () que ocorreu em Cracóvia, Polônia, de 1 a 3 de agosto.

A seleção brasileira venceu seu segundo título da competição e o ponteiro brasileiro Yoandy Leal foi eleito o melhor jogador do torneio.

Formato da disputa
Disputa em turno único, com todas as seleções se enfrentando.

Critérios de desempate
 Número de vitórias
 Número de pontos
 Sets average
 Pontos average

Partidas terminadas em 3–0 ou 3–1: 3 pontos para o vencedor, 0 pontos para o perdedor;

Partidas terminadas em 3–2: 2 pontos para o vencedor, 1 ponto para o perdedor.

Seleções participantes
As seguintes seleções foram selecionadas para competir o torneio.

Local das partidas

Fase única
|}

Resultados
Todas as partidas seguiram o fuso horário local (UTC+2).

|}

Classificação final

Premiações

Individuais
Os atletas que se destacaram individualmente foramː

Most Valuable Player (MVP)
  Yoandy Leal
Melhor saque
  Wallace de Souza
Melhor levantador
  Fabian Drzyzga
Melhor bloqueador
  Karol Kłos

Melhor recepção
  Maurício Borges
Melhor ataque
  Dawid Konarski
Melhor líbero
  Lauri Kerminen

Ligações externas

2019
Desporto na Polônia em 2019
2019 no voleibol
Competições internacionais de voleibol sediadas na Polônia


16525 Shumarinaiko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16525 Shumarinaiko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi binari

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

16525 Shumarinaiko


Kronološki popis svjetske baštine u Australiji po godini upisa na UNESCO-ov popis:
 1981. – Veliki koraljni greben
 1981. – Nacionalni park Kakadu
 1981. – Jezerska područja Willandra
 1982. – Nacionalni parkovi zapadne Tasmanije (Nacionalni park Cradle Mountain Lake St-Clair, Nacionalni park Walls of Jerusalem)
 1982. – Otočna grupa Lord Howe
 1987. – Nacionalni park Uluru Kata Tjuta (Uluru (Ayers Rock))
 1987. – Australska kišna šuma Gondwana
 1988. – Vlažni tropi Queenslanda
 1991. – Shark Bay u zapadnoj Australiji
 1992. – Fraserov otok
 1994. – Australska nalazišta fosila u Riversleigh i Naracoorte
 1997. – Otok Heard i otočje McDonald
 1997. – Macquarie Island
 2000. – Blue Mountains
 2003. – Nacionalni park Purnululu
 2004. – Kraljevska izložbena galerija i Carltonovi vrtovi u Melbourneu
 2007. - Sydneyska opera
 2010. - Australski kažnjenički lokaliteti
 2011. - Ningaloo obala
 2019. - Kulturni krajolik Budj Bim

Popis predložene svjetske baštine Australije

 2010. - Australska kišna šuma Gondwana, proširenje
 2010. - Nacionalni park Great Sandy

Poveznice

 Popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji

A

Svjetska baština u Australiji


شارع العروبة (نسبة إلى العروبه العربية ) هو من أهم شوارع مدينة البيضاء بليبيا كما يبلغ طول الشارع 7.5 كم وهو مقسم إلي خمسة أقسام: شارع العروبة 1 إلي شارع العروبة 5 .

يمر شارع العروبة بعدة أحياء حي الكاوه وحي الأندلس ، كما تلتقي في شارع العروبة العديد من الشوارع الرئيسية: شارع عمر المختار أو ما يعرف بشارع المستشفي وشارع الحرية وشارع النصر.

يعتبر من الشوارع التجارية في المدينة إذ تنتشر به المحال التجارية كما يشهد ازدحاما طوال اليوم لكونه الشارع الرئيسي الأول في المدينة والجبل الأخضر، كما يشهد في فترات مختلفة من السنة وخاصة في فترات رمضان وما قبل الأعياد لتفرعاته العديدة بالأسواق.

شوارع في البيضاء
طرق في ليبيا

شارع العروبة


عين عكرين هي قرية لبنانية من قرى قضاء الكورة في محافظة الشمال. تبعد عن بيروت مسافة 90 كلم وترتفع عن سطح البحر مسافة 640 م.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء الكورة
مدن لبنان

عين عكرين


Muški vaterpolski olimpijski turnir odigrao se u Tokiju od 25. srpnja do 8. kolovoza 2021. godine. Naslov je obranila Srbija, osvojivši tako svoje ukupno drugo vaterpolsko olimpijsko zlato u povijesti. Grčka je, osvojivši srebro, osvojila svoje prvo muško vaterpolsko odličje na OI i najveći uspjeh u povijesti svoga vaterpola.

Zlato su osvojili Gojko Pijetlović, Dušan Mandić, Nikola Dedović, Sava Ranđelović, Strahinja Rašović, Duško Pijetlović, Đorđe Lazić, Milan Aleksić, Nikola Jakšić, kapetan Filip Filipović, Andrija Prlainović, Stefan Mitrović, Branislav Mitrović i izbornik Dejan Savić.

Kvalifikacije

Hrvatski vaterpolisti izborili su mjesto na Olimpijskim igrama 2020. tako što je pobijedili Rusiju na peterce u kvalifikacijskoj utakmici za treće mjesto.

Sastav Hrvatske
Sastav Hrvatske objavljen je 8. srpnja 2021.

Izbornik: Ivica Tucak

 Marko Bijač (vratar)
 Luka Bukić
 Andro Bušlje (kapetan)
 Loren Fatović
 Xavier García
 Maro Joković
 Luka Lončar
 Marko Macan
 Ivan Marcelić (vratar)
 Lovre Miloš
 Paulo Obradović
 Josip Vrlić
 Ante Vukičević

Glavni turnir

Ždrijeb skupina održan je u nizozemskom gradu Rotterdamu 21. veljače 2021. godine.

Skupina A

25. srpnja 2021.

27. srpnja 2021.

29. srpnja 2021.

31. srpnja 2021.

2. kolovoza 2021.

Skupina B

25. srpnja 2021.

27. srpnja 2021.

29. srpnja 2021.

31. srpnja 2021.

2. kolovoza 2021.

Izbacivanje

Izvori

Športovi na OI 2020.
Vaterpolo na Olimpijskim igrama
 2020 M

Vaterpolo na OI 2020. – muškarci


Jessica Da Silva Quintino (født 17. april 1991 i São Paulo) er en kvindelig brasiliansk håndboldspiller, der spiller for rumænske HC Dunărea Brăila. Hun kom til klubben i 2016. Hun har tidligere spillet for de polske klubber Vistal Gdynia og MKS Lublin og danske Odense Håndbold.

Hun fik debut på det brasilianske landshold i 2012.

Hun var med til at vinde den danske liga, Damehåndboldligaen, i 2021 med Odense Håndbold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra São Paulo
Håndboldspillere fra HC Odense
Håndboldspillere fra Odense Håndbold
Håndboldspillere fra Brasilien
Håndboldspillere fra MKS Lublin
Håndboldspillere ved sommer-OL 2012
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016

Jéssica Quintino


AirBART es un servicio de autobuses  que se conecta con la estación Coliseum/Oakland Airport del  Metro de San Francisco  con el Aeropuerto Internacional de Oakland (OAK). Los autobuses se paran justo a nivel de las plataformas de las estaciones del BART. Los autobuses operan cada 10 minutos los domingos, y lunes a viernes, mientras que los martes, miércoles, jueves y viernes operan cada 15 minutos.

El coste es de $3 ($1 para niños menor de 12 años, y personas mayor a 65 años o más, y personas minusválidas).

A diciembre de 2009, la flota del AirBART consiste en cinco autobuses Eldorado Axess que operan en gas natural.

Referencias

Transporte de San Francisco
Empresas de transporte de Estados Unidos
Empresas de San Francisco

AirBART


MySQL AB was a Swedish software company founded in 1995.  It was acquired by Sun Microsystems in 2008, Sun was in turn acquired by Oracle Corporation in 2010. MySQL AB is the creator of MySQL, a relational database management system, as well as related products such as MySQL Cluster. The company was dually headquartered in Uppsala, Sweden, and Cupertino, California, with offices in other countries (France (Paris), Germany (Munich), Ireland (Dublin), Italy (Milan), and Japan (Tokyo)).

MySQL AB had 400 employees in 25 countries, and Open-source model companies. Around 70% of the employees were remote workers.

Together with Linux, Apache, and PHP, the MySQL Server forms one of the building blocks of the LAMP technology stack. The company claimed over 5 million MySQL installations and over 10 million product downloads in 2004.

Revenue
MySQL AB representatives are commonly cited as champions of what they claim to be a "second generation" of open source companies. The revenues of both first and second generation open source companies usually derive from selling support, consulting services, and training for their products. What generally distinguishes this "second generation" of companies, such as MySQL AB and Trolltech, from earlier "open source" business models is dual licensing — the software is supplied under an open source license, but traditional software licences are also sold by the company that owns the software. As an example, MySQL AB makes MySQL available under the GPL at no charge, but sells it under other more traditional licenses to clients who do not find the GPL to be ideal for their purposes, such as inclusion of MySQL AB technology in a closed source product.

Other sources of revenue for MySQL AB were providing support and consulting, as well as training and certification for MySQL Server. Together with some additional services, MySQL also provided a subscription-based product called MySQL Enterprise, which is also resold by other companies such as Dell, HP, and Novell.

History
 1995 – Company founded by Michael Widenius, David Axmark, and Allan Larsson
 2001 –  Mårten Mickos elected CEO
 2001 – First round financing by Scandinavian venture capitalists
 2003 – Second round financing by a group of investors headed by Benchmark Capital
 2003 – Partnership agreement concluded with SAP SE, acquiring the full commercial rights to MaxDB
 2003 – Acquired Alzato, a subsidiary of Ericsson
 In February 2005 the MySQL Network subscription service was announced (later called MySQL Enterprise).
A third round of about $18.5 million financing led by Institutional Venture Partners, including Intel Capital, Red Hat, SAP Ventures, and others was disclosed in February 2006.
On 16 January 2008, MySQL AB announced that it had agreed to be acquired by Sun Microsystems for approximately $1 billion.  The acquisition completed on 26 February 2008. Oracle Corporation then acquired Sun in 2010.

References

External links

Company home page

Software companies of Sweden
Free software companies
Sun Microsystems acquisitions
Companies based in Uppsala County
Uppsala
Software companies established in 1995
1995 establishments in Sweden
2008 mergers and acquisitions
Defunct software companies of the United States

MySQL AB


Jean d'Anjou (mort le 25 mai 1536 à Nancy) est un fils illégitime de René Ier d'Anjou, légitimé en 1474.

Il est créé marquis de Pont-à-Mousson le , confisqué par René II de Lorraine en 1485. Sa fille épouse François de Forbin, seigneur de Sollies et plusieurs descendants de la Famille de Forbin ont revendiqué le titre de marquis de Pont-à-Mousson.

Il est également seigneur de Saint-Rémy et de Saint-Cannat. Il épouse Marguerite de Glandevès, petite-fille de Palamède de Forbin le , d'où trois filles : Catherine (morte en 1589), Françoise et Blanche.

Lorsqu'il décède, il laisse tous ses droits sur Saint-Cannat en héritage à sa fille, Catherine (alias Marguerite) d'Anjou Saint-Cannat (?-1589). Par son mariage à Marseille, le , avec François de Forbin-Soliers (v.1499-1572), marquis de Soliers, les biens de la petite fille de René reviennent à son époux et à leurs héritiers.

Il est inhumé dans l'église des Cordeliers de Nancy.

Notes et références

Date de naissance incertaine (XVe siècle)
Décès en 1536

Jean d'Anjou, marquis de Pont-à-Mousson


Farzaneh Rezasoltani (en ), née le  à Téhéran, est une fondeuse iranienne.

Biographie
Arborant à partir de la saison 2011-2012 les courses FIS, Rezasoltani   connaît sa première expérience internationale aux Championnats du monde 2013 à Val di Fiemme. Après cinq victoires sur cinq courses en Iran, elle se qualifie pour les Jeux olympiques de Sotchi, devenant la première fondeuse iranienne à participer
aux Jeux olympiques. Elle finit le dix kilomètres classique au  rang. Depuis, elle prend part aux Championnats du monde en 2015, 2017 et 2021, ainsi qu'en tant que guide aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018.

Vivant avec ses parents, elle apparaît rarement à l'étranger et court en majorité dans son pays.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Rezasoltani

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Rezasoltani
 NQ : non qualifiée

Notes et références

Liens externes

Fondeuse iranienne
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Naissance à Téhéran
Naissance en septembre 1985

Farzaneh Rezasoltani


Süleymaniye (Arapça: السليمانية as-Sulaimāniyya; Kürtçe: سلێمانی Silêmanî), Irak'ın Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye İline bağlı şehir ve ilin yönetim merkezidir.

Süleymaniye, 1784 yılında Babanlı ve aynı anda Osmanlı Valisi İbrahim Paşa tarafından babası Süleyman Paşa'nın adı verilerek kurulmuştur. Baban Emirliği'nin merkeziydi. Süleymaniye'de Kürtler ile Türkmenler nüfusu oluşturmaktadır.

Şehrin nüfusu 2.000.000 civarındadır.

Ekonomi
Süleymaniye, verimli ovalara ve çok bereketli topraklara sahiptir. Süleymaniye'de tarım olarak başta buğday ve diğer tarım ürünlerini de ekilmektedir. Süleymaniye ekonomisi bugün turizm ve tarıma dayanmaktadır.

Turizm

Süleymaniye Müzesi

Süleymaniye Müzesi, Irak'ın  Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye şehir merkezinde yer almaktadır ve arkeolojik bir müzedir. Süleymaniye Müzesi, Bağdat'taki Irak Müzesi'nden sonra Irak'ta ikinci büyük müzesidir.

Eğitim

Üniversiteler
Süleymaniye Üniversitesi, Süleymaniye şehrinde bulunan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin üniversitelerinden biridir.
Irak Amerikan Üniversitesi - Süleymaniye ve Süleymaniye Politeknik Üniversitesi Süleymaniye şehrinde bulunan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin diğer üniversitelerindendir.

iklim
Süleymaniye'nin kuzey ve İran sınırındaki bölümlerinde karasal iklimin soğuk ve kar yağışlı kışları, güneyinde ise sıcak ve kurak yazları görülebilir. Süleymaniye'nin kuzeyi ve İran sınırı dağlık olduğu için Karasal iklim hakimdir, güneyi ise genellikle düzlüklerden oluştuğu için sıcak iklim hakimdir.

Bitki örtüsü
Süleymaniye'nin iklim şartları, topoğrafik ve dağlık yapısı nedeniyle, ilde bitki örtüsü olarak bozkır ve orman bulunur. Şehrin kuzeyindeki dağlık bölgede kavak, Söğüt ve Meşe ağaçları bulunur.

Ekonomi
Süleymaniye'nin ekonomisini tarım, turizm, alışveriş ve petrol ihracatı oluşturmaktadır.

Kültür
Süleymaniye, Kürdistan ve Mezopotamya kültürü İslam dini ve geleneksel Kürt kültürü etrafında biçimlenmiştir. Buna karşın, Süleymaniye şehri çeşitlilikler içinde yüksek bir kozmopolit toplum ve canlı bir kültüre sahiptir. İslam etkisi Kürt kültürünün mimari, müzik, giyim, mutfak ve yaşam tarzında görülebilmektedir.

Süleymaniye mutfağı

Kürt ve Arap mutfağı oldukça tutulmakta olup kentin her yerinde döner lokantalarından Süleymaniye otellerinin lüks lokantalarına kadar her yerde bulunabilmektedir. Hızlı yiyecekler, Arap, Kürt ve Batı mutfakları da oldukça popüler olup geniş miktarda bulunabilmektedir. Kürt mutfağı Araplarla binlerce yıllık etkileşimle günümüze gelmiş gayet zengin ve farklı bir mutfaktır. Mutfağın temel malzemeleri kuzu eti, yöresel baharatlar, pirinç ve bulgurdur. Bu nedenle Kürt mutfağı ağır yemeklerden oluşur. Mutfağın temel bileşenleri Kebaplar, lahmacunlar, etli yemekler ve hamurlu tatlılar olup dünyanın her yerinde tanınmakta ve tercih edilmektedir. Fast-Food tarzı Batı kültürünün de arttığı bu devirlerde, fast-food'la yarışabilir hızlı hazırlanabilen bir mutfaktır.

Giyim ve kurallar
Süleymaniye'de insanların birçoğu yöresel Kürt kıyafeti ve Arap elbisesi olan kandura giyerler. Bu giyim biçimleri, Süleymaniye'nin çok sıcak ve nemli veya çok soğuk olan iklimine göre değişmektedir.

Görüntüler

Ayrıca bakınız
Erbil
Duhok
Halepçe

Kaynakça

Süleymaniye


الكرة والدبابيس ، أيضاً تعرف بالـفلِبر ، هي إحدى لعب الممرات وهي تعمل عن طريق قطعة معدنية حيث يحاول اللاعب تسجيل النقاط عن طريق التلاعب بكرة معدنية تكون موضوعة داخل صندوق مغطى بالزجاج ويسمى بجهاز الكرة والدبابيس.
والهدف الأساسي من اللعبة هو تسجيل أكبر عدد ممكن من النقاط.

اصولها
اصول الكرة والدبابيس تتشابك مع كثير من المبارايات مثل لعب الكرة على العشب أو ضربها في الهواء ومن اثلها البولينج ثم تطورت بعد ذلك إلى ضرب الكرة مثل لعبة الكروكيه والشلفورد
فقد تم اخد الأرضية من لعبة البلياردو والبولينج ووضعت في الكرة والدبابيس.

مراجع

كرة ودبابيس
ألعاب رياضية فردية
ألعاب قمار
ثقافة شيكاغو

كرة ودبابيس


Following is an incomplete list of past and present Members of Parliament (MPs) of the United Kingdom whose surnames begin with K.  The dates in parentheses are the periods for which they were MPs.

KA
 Mike Kane (2014–present)
 Gerald Kaufman (1970–2017)
Arthur MacMurrough Kavanagh
Thomas Kavanagh
Walter MacMurrough Kavanagh
Daniel Kawczynski (2005–present) KE
 Sir John Keane, 1st Baronet
Maurice Keatinge
John Hodson Kearsley
Sally Keeble (1997–2010)
 Barbara Keeley (2005–present)
 Alan Keen (1992–2011)
 Ann Keen (1997–2010)
Whitshed Keene
 Paul Keetch (1997–2010)
Sir George Kekewich
Samuel Trehawke Kekewich
 Elaine Kellett-Bowman
 Frederic Arthur Kelley (1918–1923)
 Chris Kelly (2010–2015)
 Ruth Kelly (1997–2010)
Charles Kemeys-Tynt (1820-1837)
Charles Kemeys-Tynt (1832–1837);(1847–1865)
Thomas Arthur Kemmis
 Fraser Kemp (1997–2010)
Thomas Kemp
Thomas Read Kemp
 Liz Kendall (2010–present)

Edmund Hegan Kennard
Robert Kennard
Archibald Kennedy, Earl of Cassilis
 Charles Kennedy (1983–2015)
 Jane Kennedy (1992–2010)
 Seema Kennedy (2015–present)
Thomas Francis Kennedy
 Matthew Joseph Kenny (1882–1895)
 William Kenny (1892–1897)
Lloyd Kenyon (1830–1832)
William Keogh
Augustus Keppel, 5th Earl of Albemarle
George Keppel
William Kenrick
David Ker
Richard Gervas Ker
 George Kerevan (2015–present)
 Calum Kerr (2015–present)
Edward Kerrison
 Robert Key (1983–2010)
KH
 Piara Khabra (1992–2007)
 Sadiq Khan (2005–present)
KI
 James Kibblewhite
David Kidney (1997–2010)
John Kiely
 James Kilfedder
 Peter Kilfoyle (1991–2010)
Ged Killen
 Danny Kinahan (2015–present)
 Andy King (1997–2005)
Edward King, Viscount Kingsbrough
 Horace King (1950–1970)
John King
 Oona King (1997–2005)
Admiral Sir Richard King
Robert King, 4th Earl of Kingston
 Tom King (1970–2001)
 Tess Kingham (1997–2001)
John Alexander Kinglake
John Kingston
Charles Kinnaird
Douglas Kinnaird
William Shepherd Kinnersley
 Neil Kinnock (1970–1995)
 Stephen Kinnock (2015–present)
 Julie Kirkbride (1997–2010)
 Timothy Kirkhope (1987–1997)
 Archy Kirkwood, Baron Kirkwood of Kirkhope (1983–2005)
KN
Roger Knapman
George Knapp
Edward Knatchbull-Hugessen
Sir Edward Knatchbull, 8th Baronet
Sir Edward Knatchbull, 9th Baronet
 Angela Knight
 Greg Knight
Sir James Knight
 Jim Knight (2001–2010)
 Jill Knight
 Julian Knight (2015–present)
Richard Payne Knight
Robert Knight
Thomas Knowles
 Sir David Knox
George Knox
Thomas Knox, 1st Earl of Ranfurly
Thomas Knox, 2nd Earl of Ranfurly
KU
 Ashok Kumar (1991–1992, 1997–2010)
KW
 Kwasi Kwarteng (2010–present)
KY
 Peter Kyle (2015–present)
Sir John Kynaston, 1st Baronet
 George Kynoch

 K

List of United Kingdom MPs: K


Çekya () ya da resmî adıyla Çek Cumhuriyeti ( ), Orta Avrupa'da bir ülkedir. Kuzeyinde Polonya, batı ve kuzeybatısında Almanya, güneyinde Avusturya ve doğusunda Slovakya ile komşudur.

Tarihî Prag kenti, ülkenin başkenti ve en büyük kenti olmasının yanı sıra, çok ilgi çeken bir turizm merkezidir. Ülke; Bohemya, Moravya ve Silezya bölgelerinden oluşur. Çek Cumhuriyeti, 1 Mayıs 2004'te Avrupa Birliği'nin üyesi olmuştur.

Ülkenin dünya çapında tanınan ürünleri; kristal, cam işlemeleri ve garnet taşıdır. Bunun yanında bira, gerek üretim gerek kültür olarak ülkenin en önemli sembollerindendir. Pek çok ülkede yerel bira üreticileri isim haklarını başta Bohemya bölgesine bağlı Pilsen şehri olmak üzere bu ülkeden almıştır. Para birimi Çek korunasıdır.

Etimoloji

Ülkenin kısa adı, 3 Temmuz 2016'da alınan bir kararla resmen "Çekya" oldu. Prag yönetimi ülkenin yeni adının İngilizce, Fransızca, Almanca, Rusça, Arapça ve Çince karşılıklarını başta Birleşmiş Milletler olmak üzere tüm uluslararası kuruluşlara bildirdi. "Çek Cumhuriyeti" ise devletin resmî adı olarak hâlâ kullanılmaktadır.

Tarihçe

Günümüzdeki Çeklerin ataları 5. yüzyılda Karadeniz ve Karpat dağlarından kalkarak Orta Avrupa'ya göç etmiş Slavlardır. Bohemya Dükalığı, 9. yüzyılın sonlarında Büyük Moravya altında kuruldu. 1002'de resmen Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bir İmparatorluk Devleti olarak tanındı ve 1198'de bir krallık oldu.

8. yüzyılda bölgede Büyük Moravya Prensliği kuruldu. 874 yılında Çek kökenli I. Bořivoj, Hristiyanlığı kabul ederek Büyük Moravya Prensliği'nden bağımsızlığını ilân etti ve böylece ilk Bohemya devleti ortaya çıktı. I. Bořivoj'un kurduğu Přemyslovců Hanedanı, Bohemya'yı orta çağın sonuna kadar yönetti. Orta Avrupa'nın en güçlü devletlerinden biri olan Bohemya, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun bir parçasıydı.

Mezhep kavgalarından dolayı çıkan 15. yüzyıldaki Hussit Savaşları ve 17. yüzyıldaki Otuz Yıl Savaşları Bohemya halkına büyük zararlar verdi. 16. yüzyıldan itibaren bölge Habsburglar'ın yönetimi altına girdi. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu zayıfladıkça Bohemya, önce Avusturya İmparatorluğu sonra da Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun bir parçası haline geldi.

Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, I. Dünya Savaşı sonunda yıkılınca 1918 yılında; Slovakya, Bohemya, Moravya, Silezya ve Karpat Rutenya birleşerek Çekoslovakya adında bir ülke haline geldi.

II. Dünya Savaşı başladıktan sonra Slovakya, Nazi Almanyası'yla anlaşarak Çekoslovakya'dan ayrıldı. 9 Mayıs 1945 tarihinde, Sovyetler Birliği ve Amerikan birlikleri ülkeye girerek ülkedeki Alman işgaline son verdiler. Çekoslovakya tekrar birleşti. 1948 yılında yönetim, komünistlerin eline geçti. Bu tarihten sonra Çekoslovakya, 41 yıl boyunca Doğu Bloku'nda yer aldı.

5 Ocak 1968 tarihinde iktidara gelen Alexander Dubček, siyasi bir liberalleşme dönemi başlattı. Ancak Prag Baharı adı verilen bu dönem, aynı yılın 20 Ağustos'unda Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı müttefiklerinin (Romanya hariç) ülkeyi işgal etmesi ile sona erdi. Kasım 1989'da Çekoslovakya Kadife Devrimi adı verilen kansız bir devrimle kapitalizme dönüş yaptı. Çekoslovakya, 1 Ocak 1993 tarihinde barışçı bir biçimde Çek Cumhuriyeti ve Slovakya olmak üzere iki ülkeye ayrıldı. Her iki ülkede geniş çaplı ekonomik reformlar yapıldı. Çek Cumhuriyeti; 12 Mart 1999 tarihinde NATO'ya, 1 Mayıs 2004 tarihinde Avrupa Birliği'ne katıldı. Çek Cumhuriyeti, 21 Aralık 2007 tarihi itibarıyla Avrupa vize birliğine dahil edilmiştir.

İdari yapısı
2000 yılından beri Çek Cumhuriyeti, 13 vilâyet (Çekçe: kraje, tekil kraj) ve başkent Prag'dan oluşmaktadır. Her vilâyet, kendi meclisine (krajské zastupitelstvo) ve vâlisine (hejtman) sahiptir. Prag'da ise meclis ve başkanlık güçleri, şehir konseyi ve belediye başkanı tarafından yürütülür.

 Başkent. Devlet dairesi yeri.

Çek Cumhuriyeti, çok partili parlamenter sistem ile idâre edilmektedir. Temsilciler meclisinde 200, senatoda 81 vekil bulunmaktadır.

1993'ten 2012'ye kadar cumhurbaşkanı 5 yıllığına meclis tarafından seçiliyor ve en fazla iki dönem görev yapabiliyordu. 2013 yılında ise cumhurbaşkanı doğrudan halk tarafından seçilmiştir. Miloš Zeman doğrudan seçilen ilk cumhurbaşkanı oldu.

Hükûmet, temsilciler meclisine karşı sorumludur. Ülkede %5 seçim barajı uygulanmaktadır. Temsilciler meclisi üyeleri dört yıllık bir dönem için seçilmektedir. 14 idari seçim bölgesi bulunmaktadır.

Ordu

Çek Silahlı Kuvvetleri, Çek Kara Kuvvetleri, Çek Hava Kuvvetleri ve özel destek birimlerinden oluşur. Silahlı kuvvetler, Savunma Bakanlığı tarafından yönetilmektedir. Çek Cumhuriyeti cumhurbaşkanı, silahlı kuvvetlerin başkomutanıdır. 2004 yılında ordu tamamen profesyonel bir kuruma dönüştü ve zorunlu askerlik kaldırıldı. Çek Cumhuriyeti, 12 Mart 1999 tarihinden beri NATO üyesidir. Ülke GSYİH'sinin %1,8'ini askerî harcamalara ayırmaktadır.

Ekonomi

2017 yılı itibarıyla, Çekya'da kişi başına düşen SAGP bakımından GSYİH $ 35,223 ABD Doları (İsrail, İtalya veya Slovenya'ya benzer şekilde) ve nominal değerde $ 20,152 ABD Doları'dır. Kasım 2018 itibarıyla Çekya'daki işsizlik oranı Avrupa Birliği içinde %1,9 oranıyla en düşüktü ve Çek Cumhuriyeti, yoksulluk bakımından OECD üyeleri arasında Danimarka'dan sonra ikinci en düşük orana sahipti. Çek Cumhuriyeti; hem Ekonomik Özgürlük Endeksi'nde (Norveç'in ardından) hem de Küresel Yenilikçilik Endeksi'nde (Avustralya'nın ardından) 24. sırada, Küresel Rekabet Raporu'nda 29. sırada, İş Yapılma Kolaylığı Endeksi'nde 30. ve Küresel Ticaret Etkinleştirme Raporu'nda (Kanada'nın ardından) 25. sırada yer almaktadır. Hem dış satımda hem de dış alımda, en büyük ticaret ortağı Almanya başta olmak üzere genel olarak ticaret ortakları Avrupa Birliği'nin üyeleridir.

Çek Cumhuriyeti, çeşitlendirilmiş bir ekonomi görünümü sergileyerek 2016 'Ekonomik Bileşim Endeksi'nde 10. sırada yer almıştır. Ülkede ekonominin %60'lık dilimini hizmetler, %37.5'lik dilimini endüstri ve %2.5'lik dilimini de tarım iş kolu oluşturmaktadır. Başlıca endüstri girdisi; yüksek teknoloji mühendisliği, elektronik, otomotiv ve makine yapımı, çelik üretimi, ulaşım ekipmanları üretimi, kimyasal ürün üretimi ve ilaç üretiminden sağlanmaktadır. Başlıca servisler Araştırma ve Geliştirme, ICT ve Yazılım Geliştirme, Nanoteknoloji ve diğerleri arasında da Biyoteknoloji gibi Yaşam Bilimleri dallarından oluşmaktadır. Başlıca tarım ürünleri tahıllar, bitkisel yağlar ve şerbetçi otudur. En büyük Çek şirketleri Skoda Auto, RWE Supply Trading ve Unipetrol'dur.

Çekya'da şirketler için kurumlar vergisi oranı %19 ve kişisel gelir vergisi oranı %15-23 arasında değişmektedir.

Coğrafya

Çek Cumhuriyeti 51°'nin kuzeyinde bulunan küçük bir bölge dışında 48° ile 51° K enlemlerinde ve 12° ile 19° D boylamlarında yer almaktadır.

Ülkedeki yeryüzü şekilleri bölgesine göre değişmektedir. Batıdaki Bohemya'da genelde yüksek olmayan dağlar tarafından çevrelenen nehir havzaları, tepeler ve platolar bulunur. Ülkenin doğusundaki Moravya ise dağlıktır.

Demografi

Çek Cumhuriyeti nüfusunun %94,2'si Çekler'den oluşur. Küçük azınlık olarak Slovaklar (%1,9) ve Almanlar (%0,4) vardır. Ayrıca ülkede bir miktar Polonyalı da yaşar. Nüfusun büyük çoğunluğu şehirlerde yaşar. Nüfusun en yoğun olduğu yerler başkent Prag ile Pilsen, Brno ve Ostrava'dır. Çek İstatistik Ofisi'ne göre, 2021 yılı itibarıyla ülke genelinde toplam 4000 kişiden fazla Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı yaşamaktadır.

Din
Çek Cumhuriyeti AB'de Estonya'dan sonra en büyük ateist nüfusu barındıran ülkedir. Nüfusun %60'ının dinî inancı yoktur. Günümüzde kullanılmayan bazı kilise ve manastırlar konser salonu, müze olarak hizmet vermektedir.

2021 nüfus sayımına göre nüfusun % 9.3'ü Katoliktir. Bu oran 1921'de % 82.1 Katolik, % 9 Protestan şeklindeydi. Ülkede Ortodoks bir azınlık da yaşar.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Çekya tarihi
 Çekya'da LGBT hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Social values, Science and Technology

Avrupa ülkeleri
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Liberal demokrasiler
NATO ülkeleri
Avrupa Konseyi ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Cumhuriyetler
Slav ülke ve bölgeler
1993'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Orta Avrupa
Orta Avrupa ülkeleri

Çekya


Ivo Lipanović (Dubrovnik), hrvatski dirigent.

Životopis
Rođen je u Dubrovniku, a podrijetlom je iz Lumbarde na otoku Korčuli. U Zagrebu je studirao dirigiranje na Muzičkoj akademiji. Godine 1986. pobijedio je na natjecanju mladih dirigenata u Zagrebu, nakon čega je na poziv maestra Vjekoslava Šuteja, angažiran kao zborovođa i dirigent u Hrvatskom narodnom kazalištu u Splitu. U dva je navrata bio ravnateljem Opere splitskog HNK. Debitirao je kao operni dirigent izvedbom Verdijeve La Traviate (1987.). Na Splitskom ljetu debitirao je 1989. godine dirigirajući Orffovu kantatu Carmina burana. Inozemnu karijeru započeo je 1995. godine. Od 2001. do 2003. u Turskoj je bio generalnim umjetničkim ravnateljem Državne opere u Ankari i umjetničkim direktorom festivala u Aspendosu. Od 2007. godine djeluje kao samostalni umjetnik stalno nastanjen u Zagrebu. Nagrađen je najuglednijim hrvatskim kazališnim priznanjem, Nagradom hrvatskog glumišta. Maestro Lipanović dobio ju je u kategoriji najboljeg opernog dirigentskog ili redateljskog ostvarenja za dirigiranje operom Nabucco na 64. Splitskom ljetu.

Bio je direktor Splitske opere i umjetnički ravnatelj glazbenog programa Splitskog ljeta. Ravnao je nizom koncerata i baleta, oratorija i opera. Dirigirao je u svim nacionalnim hrvatskih kazališnim kućama, Simfonijskim orkestrom HRT-a, Zagrebačkom filharmonijom, Dubrovačkim simfonijskim orkestrom i Varaždinskim komornim orkestrom, te Makedonskom filharmonijom, orkestrima Nordwestdeutschen Philharmonie, MDR Sinfonie Orchester Leipzig, Slovenskom filharmonijom i Simfonijskim orkestrom Slovenske radio televizije, Simfonijskim akademskim orkestrom iz Seoula, Simfonijskim orkestrom Beneventa, Orkestrom opere iz Cagliarija, Orkestrom Arena di Verona, Orkestrom Deutsche Oper iz Berlina, Filharmonijskim orkestrom Nice i dr. Uz maestra Šuteja višegodišnji je dirigent humanitarnog spektakla Opera pod zvijezdama na zagrebačkoj Šalati.

Uz rad u Turskoj, gdje je postavio niz produkcija, inozemnu karijeru ostvario je i drugdje, još dok je bio u Splitu. Prva inozemna akcija bila je u Seulu u Južnoj Koreji. U Italiji je u Spoletu uz dirigiranje, dugo je bio docentom za mlade pjevače i orkestralne glazbenike. Radio u mnogim kazališnim ustanovama u Italiji. Dirigirao je na Sardiniji (Teatru Lirico u Cagliariju), na Siciliji u Teatru Vittorio Emanuele u Messini, u Trapaniju na festivalu "Luglio Musicale Trapanese", u Teatru Greco u Cataniji (Bellini: Norma, 2016.), Teatru Filarmonico u Veroni, s ansamblom Arena di Verona, u Teatru Verdi u Pisi postavio je premijeru Verdijeve opere Simon Boccanegra koja je gostovala u Teatru del Giglio (Lucca), Teatru Goldoni (Livorno) i Teatru Sociale (Rovigo). U Njemačkoj je dirigirao u Deutsche Operi u Berlinu. U Francuskoj je bio u Operi de Nica, održao turneju po Francuskoj i u Švicarskoj. U Kanadi je nastupao s National Arts Center Orchestra u Ottawi. Postavio je opere u Narodnom kazalištu u Sarajevu, zatim u Makedonskoj Operi u Skopju. Svjetske operne zvijezde s kojima je surađivao su Barbara Hendricks,  José Carreras, Matti Salminen, Barbara Hendricks, Svetla Vassileva, Paolo Coni, Paoletta Marrocu, Fiorenza Cedolins, Inva Mula, Denyce Graves, Vladimir Černov i dr. Izdirigirao je opere, oratorij i velik broj simfonijskih djela.

Diskografija
Diskografski opus:
 Oratorij De civitate libertatis veritas (Istina o gradu slobode), stihovi msgr. Želimir Puljić, Luko Paljetak, glazba Đelo Jusić
 Ciklus madrigala za djevojački zbor i instrumentalni ansambl Spiriti eccellenti, glazba: Petar Bergamo, 1998.
 Il bel sogno, operne arije koje je otpjevala sopranistica Inva Mula uz Zagrebačku filharmoniju (2009.).

Izvori

Vanjske poveznice
Teatar.hr
Discogs

Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski dirigenti
Hrvatski zborovođe

Ivo Lipanović (dirigent)


Aloe rauhii es una especie de planta suculenta de la familia de los aloes. Es originaria de Madagascar.

Descripción
Aloe rauhii crece sin tallo o tronco muy corto  y luego forma grupos densos. Las hasta 20 hojas lanceoladas y deltoides forman densas rosetas. Son de color gris-verde, a veces teñido de marrón de 7 a 10 cm de largo y de 1,5 a 2 cm de ancho. En ella son numerosas y dispersas manchas en forma de H. Tiene dientes blancos en el margen cartilaginoso, de aproximadamente 0,5 milímetros de longitud y es de 1 a 2 milímetros de distancia. Las inflorescencias son simples o raramente ramificadas y  alcanzan una longitud de 30 centímetros. Se componen de doce a 18 flores de color rosa escarlata y más brillantes en su desembocadura y de 25 milímetros de largo y en la base estrechas.

Distribución
Es una planta con las hojas suculentas formando una roseta que se encuentra en Madagascar en la Provincia de Toliara.

Taxonomía
Aloe rauhii fue descrita por Gilbert Westacott Reynolds y publicado en Journal of South African Botany 29: 151, en el año 1963.

Etimología
Ver: Aloe

rauhii: epíteto otorgado en honor del botánico alemán Werner Rauh.

Sinonimia
 Guillauminia rauhii (Reynolds) P.V.Heath

Referencias

Enlaces externos

 Journal of South African Botany. Kirstenbosch 29:151.  1963
 USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) [Online Database]. [https://web.archive.org/web/20131217113000/http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?402365]

rauhii
Flora de Madagascar
Plantas descritas en 1963
Plantas descritas por Reynolds

Aloe rauhii


Peter von Meyendorff, vollständig Baron Peter Leonhard Suidigerius von Meyendorff (, Peter Kasimirowitsch Meyendorf) (*  in Riga; †  in St. Petersburg) war ein russischer Diplomat.

Leben und Wirken
Meyendorff stammte aus dem livländischen Zweig des deutsch-baltischen Adelsgeschlechts von Meyendorff und war der Sohn von Baron Kasimir von Meyendorff und seiner Frau Anna Katharina, geb. von Vegesack.  Gemeinsam mit seinen Brüdern Kasimir (1794–1854) und  Georg besuchte er das von Napoleon Bonaparte gegründete Lycee Impériale in Metz. 1811 trat er in das Militär-Ingenieur-Institut in St. Petersburg ein. Als Freiwilliger nahm er 1813/14 an den Kämpfen gegen die Franzosen teil. 1816 ging er für zwei Semester an die Universität Göttingen. 1817 trat er in den russischen diplomatischen Dienst ein. Er war zunächst im Außenministerium und dann in verschiedenen Positionen in den russischen Gesandtschaften in den Niederlanden (1820–1824), Spanien (1824–1827), in Wien (1827–1832) und in Stuttgart (1832–1839) tätig.

1839 wurde er russischer Gesandter am preußischen Hof in Berlin. 1843 trat er als Gründungsmitglied der Numismatischen Gesellschaft zu Berlin bei.

Von 1850 bis 1854 war er Botschafter in Wien. Er gilt als Vermittler der Olmützer Punktation, geriet aber 1854 im Vorfeld des Krimkriegs in die Kritik und wurde abberufen. 1857 wurde er von Zar Alexander II. zum Chef seines Privatkabinetts ernannt und im gleichen Jahr zum Ehrenmitglied der Russischen Akademie der Wissenschaften gewählt.

Seit 1830 war er verheiratet mit Sophie, geb. Gräfin Buol-Schauenstein (* 14. September 1800 in Hamburg; † 19. März 1868), Tochter des österreichischen Diplomaten Johann Rudolf von Buol-Schauenstein und Schwester von Karl Ferdinand von Buol-Schauenstein. Von den Söhnen des Paares fiel Alexander (* 1831) 1855 im Krimkrieg bei Sewastopol, Rudolph (1832–1883) wurde Flügeladjutant des Zaren und Ernst Georg (* 1836 in Stuttgart) wurde Diplomat und starb 1902 als Gesandter in Rom.

Literatur
 Otto Hoetzsch (Hrg.); Peter von Meyendorff, ein russischer Diplomat an den Höfen von Berlin und Wien. Politischer und privater Briefwechsel 1826–1863. 3 Bände. De Gruyter, Berlin 1923.
 Willy Andreas: Peter von Meyendorff. Ein russischer Staatsmann der Restaurationszeit. Heise, Berlin 1926.

Weblinks

 Erik-Amburger-Datenbank beim Institut für Ost- und Südosteuropaforschung

Einzelnachweise

Diplomat (Russisches Kaiserreich)
Russischer Botschafter in den Niederlanden
Gesandter in Württemberg
Gesandter in Preußen
Russischer Botschafter in Österreich
Brief (Literatur)
Ritter des Schwarzen Adlerordens
Peter
Ehrenmitglied der Russischen Akademie der Wissenschaften
Deutsch-Balte
Russe
Geboren 1796
Gestorben 1863
Mann

Peter von Meyendorff


Trigoniaceae nom. cons., biljna porodica u redu malpigijolike kojoj pripada tridesetak vrsta grmova i drveća u tropskim krajevima Amerike, i dvije iznimke, jedna vrsta u tropskoj Aziji (Trigoniastrum hypoleucum) i jedna na Madagaskaru (Humbertiodendron saboureaui)

Rodovi
 Genus Humbertiodendron Leandri
 Genus Isidodendron Fern. Alonso, Pérez Zab. & Idárraga
 Genus Trigonia Aubl.
 Genus Trigoniastrum  	Miq.
 Genus Trigoniodendron E.F. Guim. & Miguel

Izvori

Malpigijolike

Trigoniaceae


NGC 7699 je spiralna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7699
  Auke Slotegraaf: NGC 7699 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7699 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7650 - 7699

7699

NGC 7699


Die Bezeichnung Mozart-Quinten verweist in der Musiktheorie auf Quintparallelen, die durch die Fortschreitung von einem übermäßigen Quintsextakkord zum Dreiklang der V. Stufe entstehen:

Geprägt wurde der Begriff vermutlich von Wilhelm Tappert:

In seiner Studie Das Verbot der Quinten-Parallelen (1869) widmet Tappert den "Mozart-Quinten" einen eigenen Abschnitt.
Zuvor hatte bereits Adolph Bernhard Marx ein Beispiel wie das obige in einer Diskussion des übermäßigen Sextakkords mit dem Vermerk "Mozart" versehen, ohne dies allerdings näher zu kommentieren.

In neuerer Literatur wird hervorgehoben, dass solche Quintparallelen bei Mozart zwar vorkommen, in seinem Œuvre aber insgesamt eine Seltenheit sind. Beispiele sind u. a.:
 Dans un bois solitaire KV 308, T. 54–57
 Sinfonie in D-Dur KV 504, 2. Satz, T. 25–26, Bass/Viola
 Sinfonie in Es-Dur KV 543, 1. Satz, T. 167–168, Bass/Violine II
In manchen der von Tappert genannten Beispiele (u. a. Die Entführung aus dem Serail Nr. 16, T. 96–97) werden die Stimmen so geführt, dass in Wahrheit gar keine Quintparallelen vorkommen.

Kaum eine Seltenheit sind Mozart-Quinten hingegen in Musik des 19. Jahrhunderts, z. B.:
 Frédéric Chopin: Nocturne in cis-Moll, KK IVa Nr. 16 (1827), T. 1.
 Robert Schumann: Album für die Jugend op. 68 (1848), Erster Verlust, T. 21–22.

Schon 1802 gestattet Charles-Simon Catel diese Art von Quintparallele in seinem einflussreichen Traité d'harmonie ausdrücklich, sofern sie nicht zwischen den Außenstimmen stattfindet. In deutschsprachigen Harmonielehren des 20. Jahrhunderts wird sie als "Mozart-Quinten" ebenfalls ausdrücklich gebilligt.

Quellen (chronologisch)
 Charles-Simon Catel: Traité d'harmonie. Imprimerie du Conservatoire, Paris 1802.
 Adolph Bernhard Marx: Die alte Musiklehre im Streit mit unserer Zeit. Breitkopf & Härtel, Leipzig 1841 (Digitalisat).
 Wilhelm Tappert: Das Verbot der Quinten-Parallelen. Eine monographische Studie. Matthes, Leipzig 1869 (Digitalisat).
 Rudolf Louis, Ludwig Thuille: Harmonielehre. Klett & Hartmann, Stuttgart 1907 (7. Auflage 1920 auf ).
 Arnold Schönberg: Harmonielehre. Wien 1911; erw. 3. Aufl. Universal Edition, Wien 1922.

Einzelnachweise

Harmonielehre

Mozart-Quinten


An Epidendrum scharfii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan Dodson. An Epidendrum scharfii in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum scharfii


O calau-gigante (Bucorvus leadbeateri; anteriormente conhecido como Bucorvus cafer), também conhecido como calau-do-sul, é uma das duas espécies de calau-terrestre, ambas encontradas apenas na África, e é a maior espécie de calau do mundo. Pode ser encontrado nas regiões do sul da África, desde o Quênia até a África do Sul. Dentro dessas regiões, eles habitam florestas e savanas. A outra espécie do gênero Bucorvus encontrada na África é o calau-abissínio, ou alma-de-biafada (B. abyssinicus).

Os calaus-gigantes são carnívoros e caçam principalmente no chão, onde encontram a maior parte de sua comida. Este alimento varia de insetos a pequenos animais. Seus ninhos são frequentemente encontrados em cavidades de árvores altas ou outras cavidades rasas, como buracos de rochas em penhascos. Essas aves são uma espécie de vida longa, com expectativa de vida na faixa de 50 a 60 anos e até 70 em cativeiro. Em relação à sua longa vida, eles não atingem a maturidade sexual até os 4-6 anos de idade e começam a se reproduzir por volta dos 10 anos. Seu sexo pode ser identificado pela cor de suas gargantas, onde a do macho é vermelho puro e a da fêmea é um azul-violeta profundo.

Os calaus-gigantes são uma espécie culturalmente difundida e importante na África Austral. O Parque Nacional Kruger, localizado na África do Sul, lista os calaus-gigantes como uma de suas espécies de pássaros Big Six.  No entanto, seus números estão diminuindo, em parte devido à perseguição, destruição de habitat, crenças culturais e outros fatores. Estão listados globalmente como 'vulneráveis' pela IUCN desde 2018, e 'em perigo' na África do Sul, Lesoto, Namíbia e Suazilândia.

Bibliografia

Aves da África
Bucorvidae
Aves descritas em 1825

Calau-gigante


ISO 8677 er en ISO-standard for Bræddebolte.

En bolt ISO 8677 er en af de mest brugte bolte inden for befæstelse området.

ISO 8677 hed oprindeligt DIN 603

Kilde
 http://bolte.dk/braeddebolte-iso-8677/

8677

ISO 8677


24 Hours to Live is a 2017 science fiction action thriller film directed by Brian Smrz and starring Ethan Hawke, Xu Qing, Paul Anderson, Liam Cunningham, and Rutger Hauer. It follows a career assassin who goes on a rampage to exact revenge and find redemption after he is mortally wounded and brought back to life for 24 hours using a newly developed technology. The film premiered at the Austin Film Festival on October 26, 2017, and was released on VOD and in select theaters on December 1, 2017.

Plot
In South Africa, a convoy of Interpol agents led by Lin (Xu Qing) transports a prisoner, Keith.  At a checkpoint, they are ambushed.  Most of the agents are killed, but Lin escapes with Keith.

Travis Conrad (Ethan Hawke), a hitman, fishes with his father in law, Frank (Rutger Hauer).  They scatter ashes in the ocean, noting the one year anniversary of the deaths they commemorate.  After Frank falls asleep, Travis goes to a bar to get cocaine.  He assaults two thugs following him who tell him Jim wants to see him.  Jim offers Travis $1 million per day to clean up the botched assassination attempt on Keith and Lin.  Though he initially refuses, claiming he's retired, the money convinces him.  He travels to Hong Kong and meets Lin's son, from whom he steals his cell phone and determines Lin's location.  He meets her at the airport and seduces her.  The next morning, he gets Keith's location from her phone but chooses not to kill her; she realizes he is an agent and kills him.

Travis' agency, Red Mountain, brings him back to life using an experimental procedure.  Once he tells them Keith's location, Jim, his friend and former fellow Marine, informs him that they just revived him to get the location, and the doctor plans to kill him upon her return.  Travis obtains a scalpel and cuts his restraints; when the doctor returns he kills a guard and learns from her that with a timer on his wrist, he has 24 hours to live.  He escapes with her as a hostage and pursues Lin, telling her not to make him regret not killing her.

Keith testifies against Red Mountain, revealing they experimented on over 70 civilians to develop the resurrection procedure and forced him to dispose of the bodies.  Just after he testifies, Jim snipes several guards from a clocktower and Red Mountain assaults the building.  Lin and Keith escape when Travis arrives to help, knowing Red Mountain betrayed him.  During the chase, Keith is killed, but he managed to get the camera's memory card before they left.  Travis entrusts the card to Lin, but Jim calls to inform them that they have taken her son in exchange for the card.  Travis decides to help her retrieve him and collects guns and explosives from a safe house.

They travel to the village where the civilians Red Mountain experimented on lived and enlist their help in avenging them.  Travis knows prisoner transport protocol; they corner and ambush the convoy and get the boy back.  Travis tells Lin to get the testimony to the authorities and decides to spend his last half hour alive delaying Red Mountain from pursuing her.  He forces a surviving Red Mountain agent to drive him to base claiming he is the prisoner; when he arrives he kills several guards and drives the car into the building.  He detonates the car and assaults the office where Jim and the Red Mountain leader, Wetzler, are holed up.  After killing all the agents in the room, Wetzler tries to goad Travis into killing Jim, who knew that Wetzler ordered his wife and son killed in an attempt to keep him from quitting the company.  Though angered, Travis feels remorse for all the killing he's done and lets Jim live.  Jim then approaches Wetzler to kill him as police arrive.  Though they warn him not to shoot, he shoots Wetzler and is killed himself.

Travis dies and has a vision of his family on a beach.  He beckons for his son, but he runs away.  Travis begins to hear the doctor's voice and awakes in the lab where he was first resurrected.

Cast

Release
Saban Films released the film on VOD and in select theaters on December 1, 2017. 24 Hours to Live has earned $5.8 million in worldwide theatrical box office, and sales of its DVD/Blu-ray releases have earned $1.7 million.

Reception
On review aggregator website Rotten Tomatoes, the film holds an approval rating of 52% based on 21 reviews, and an average rating of 4.92/10.

References

External links

2017 films
2017 action thriller films
2017 science fiction action films
American action thriller films
American science fiction action films
Chinese action thriller films
Chinese science fiction action films
2010s English-language films
English-language Chinese films
English-language South African films
American films about revenge
Films scored by Tyler Bates
Films set in Cape Town
Films set in Florida
Films set in Hong Kong
Films set in Zambia
South African science fiction action films
South African action thriller films
Films produced by Basil Iwanyk
Resurrection in film
2010s American films

24 Hours to Live


آمال علام إذاعية معروفة تعمل بإذاعة صوت العرب ولها الكثير من البرامج الناجحة التي تجد صدى واسع عند جمهور الشباب ومن برامجها المميزة برنامج (المرأة والأمم المتحدة) والبرنامج الجماهيري (ماراثون الأغنيات) المذاع على الهواء إسبوعيا بإذاعة صوت العرب مع الإعلامي المعروف أحمد شريف الذي يقدم العديد من البرامج المنوعة ومنها (تراكيبو وتفاتين في محطة بنزين وأنا وحليم والبلد دي) الذي حصل على الجائزة الذهبية في برامج المنوعات في مهرجان القاهرة للإعلام العربي 2007.

دورها في التوعية بمرض الإيدز
حاضرت الاعلامية آمال علام تحت راية برنامج الأمم المتحدة الإنمائي (UNDP) في دول عربية عن كيفية التعامل بدون تكلف مع المتعايشين مع الإيدز. واستطاعت بقوة شخصيتها وهدوئها المؤثر أن ترشد الشباب والشابات الإعلاميات عن كيفية معاملة المريض بالايدز، حينما وصل أحد المتعايشين وحكى عن عدواه التي أوصلها لزوجته البريئة، فقالت آمال أن 80% من المصابين هم من النساء في العالم العربي، لأنهن خجولات، مطيعات ولا يردن هدم المنزل على رأس الأولاد، فيضحون بصحتهن وأولادهن من أن يطلبوا من أزواجهن ارتداء الواقي بعد سفر.

وتقول إن«80% من النساء العربيات المصابات بمرض الإيدز عن طريق أزواجهن القادمين من الخارج.» وتشرح السبب أن«تربية المرأة العربية على الطاعة تمنعها من طلب زوجها فحص دمه من الإيدز ونصحه باستخدام الواقي الذكري». وتطالب «بتوعية المرأة بحقوقها والدفاع عنها لحماية نفسها وأسرتها من الامراض».

آمال هي رئيسة قسم الشباب والأسرة في إذاعة صوت العرب في القاهرة والناشطة في البرنامج الإنمائي، عانت الناشطة الأمميه في برنامجها الإذاعي من الاتهامات بالفاحشة، عندما بدأت مبكرا بالحديث في الإذاعة عن المتعايشين مع الإيدز. وهي تحث على الصورة الإيجابية في الإعلام العربي عنهم.

جاءت مشاركتها في فريق UNDP من مصر واليمن  بالقاء محاضرات توعية للاعلاميين. آمال علام، مع الناشطين شريف عبد العزيز، وأيمن غالي. Transformational Leadership Workshop on HIV Media Messaging, Sana,a – Republic of Yemen, 13-15 October 2009،

قدم الفريق، في عدة جلسات، محاضرات عن الأساسيات العلمية للإيدز، الجهود والتحديات في اليمن، حقائق وأرقام عن الايدز في العالم العربي، القضايا الحساسة في الاعلام العربي: الإيدز مثالا، المخدرات والإيدز، شهادات المتعايشين مع الفيروس، الإيدز في الصحافة العربية والمدونات، طبيعة الإدمان وجذوره، برنامج الـ12 خطوة ومجموعات الدعم للفئات الأكثر عرضة، عرض أفلام تسجيلية عن المتعايشين العرب مع الإيدز، السينما والإيدز، الايدز ومخاطر الاتصال، الإيدز في السينما العالمية: الهند مثالا، الالتزام الشخصي والمبادرات.

القلق تضاعف بارتفاع معدلات الإصابة بالإيدز الأمر لذلك أقيمت حلقات التوعية بين قادة الرأي، الدين وممثلي الشعب. تعتبر آمال أن التصريحات الدينية ستلعب الدور الفاعل في رسم الصورة الإيجابية حول مرضى الإيدز. عرض فلم تسجيلي لمؤتمر الأديان في مصر عام 2004، حيث أكد رجال الدين على انسنة مرض الإيدز أي عدم اعتباره لعنة من الله، كما ظهر، في الفلم، الشيخ د. يوسف القرضاوي يؤكد على أن الزنا فاحشة لكن إن زل الشيطان رجل أحدهم فعليه إلزام نفسه بالواقي الذكري.

انظر أيضا

 سوزان حرفي
 منى الشاذلي
 لبنى عسل
 دينا عبد الرحمن
 لمياء عبد الحميد
 نادية عمارة
 مريم أمين
 ريهام السهلي

 هالة سرحان
 ريم ماجد
 نجوى إبراهيم
 إنجي علي
 دعاء فاروق
 إيمان عز الدين
 سهير جودة
 إيمان رياض

مصادر

صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
إعلاميات مصريات
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مذيعات مصريات
مواليد القرن 20

آمال علام


Ay, kendi yörüngesinde dolanırken, kimi zaman Dünya'nın gölgesine girer. Buna Ay tutulması
denir. Ay tutulması, dolunay zamanında ve Ay'ın düğüm noktalarına yakın olması durumunda meydana gelir. Ay'ın, Dünya'nın gölgesine girmesi ile Güneş'ten aldığı parlaklığı kaybetmesi neticesinde görülür. Güneş, karşı düğüm noktasında veya ona yakın olmalıdır. Bu şartlar altında Dünya'nın gölgesi Ay'a düşer. Bu 42.000.000.000 km uzanan gölge konisi Ay'ın uzaklığından yaklaşık 8800 km geniştir. Ay, saatte 3456 km hareket ettiği için ortalama Ay tutulmasının zamanı yaklaşık 50 dakika ile bir saat arasında değişir. Ay tutulması, yeryüzünün Ay'ın ufuk çizgisinin üzerinde olduğu herhangi bir bölgesinden gözlenebilir.
Ay'a karşı olan Dünya yüzeyine çarpan Güneş ışınları Dünya'nın atmosferi tarafından kırıldığı için, Ay tutulmasında Ay, tamamen kaybolmaz. Dünya etrafında kırılan ışıklarda mavi renk yutulduğu ve kırmızı renk yansıtıldığı için, Dünya'nın gölgesi kırmızı renkte görülür. Bu güçsüz ışık kalıntıları görünürlüğü mahallî atmosferik şartlara bağlı olarak Ay'ı tuhaf bir bakır renginde ortaya çıkarır.Bunun sonucunda Ay tutulması olur.

Dünya, Ay ve Güneş'in bazı değişik durumları kısmi Ay tutulmasını sağlar. Bu durumlarda Ay'ın üzerine Dünya'nın tam gölgesi değil, kısmi gölgesi düşer.

Ay tutulması genellikle yılda iki kere ortaya çıkar. Bazı özel durumlarda Ay tutulmasının hiç ortaya çıkmadığı veya üç defa ortaya çıktığı da olabilir.

Zamanlama

Danjon ölçeği
Aşağıdaki ölçek (Danjon ölçeği), ay tutulmalarının genel karanlığını değerlendirmek için André Danjon tarafından geliştirildi:

L = 0: Çok karanlık tutulma. Ay, neredeyse ortada, neredeyse görünmez.
L = 1: Koyu tutulma, renklenme halinde gri veya kahverengimsi. Detaylar sadece zorluklarla ayırt edilebilir.
L = 2: Koyu kırmızı veya pas renkli tutulma. Çok karanlık merkezi gölge, umbranın dış kenarı göreceli olarak parlakken.
L = 3: Tuğla kırmızısı tutulması. Umbral gölgenin genellikle parlak veya sarı bir kenarı vardır.
L = 4: Çok parlak bakır kırmızısı veya turuncu güneş tutulması. Umbral gölge mavimsi ve çok parlak bir kenarı vardır.

Dış bağlantılar

 Lunar Eclipse Essentials: video from NASA
Animated explanation of the mechanics of a lunar eclipse , Güney Galler Üniversitesi
U.S. Navy Lunar Eclipse Computer
NASA Lunar Eclipse Page
Search among the 12,064 lunar eclipses over five millennium and display interactive maps
Lunar Eclipses for Beginners
Tips on photographing the lunar eclipse from New York Institute of Photography

Ayrıca bakınız
 21. yüzyıl ay tutulmalarının listesi

Kaynakça

Ay tutulması


The Clydesdale is a Scottish breed of draught horse. It is named for its area of origin, the Clydesdale or valley of the River Clyde, much of which is within the county of Lanarkshire.

The origins of the breed lie in the eighteenth century, when Flemish stallions were imported to Scotland and mated with local mares; in the nineteenth century, Shire blood was introduced. The first recorded use of the name "Clydesdale" for the breed was in 1826; the horses spread through much of Scotland and into northern England. After the breed society was formed in 1877, thousands of Clydesdales were exported to many countries of the world, particularly to Australia and New Zealand. In the early twentieth century numbers began to fall, both because many were taken for use in the First World War, and because of the increasing mechanisation of agriculture. By the 1970s, the Rare Breeds Survival Trust considered the breed vulnerable to extinction. Numbers have since increased slightly.

It is a large and powerful horse, although now not as heavy as in the past. It was traditionally used for draught power, both in farming and in road haulage. It is now principally a carriage horse. It may be ridden or driven in parades or processions; some have been used as drum horses by the Household Cavalry, while in the United States the Anheuser-Busch brewery uses a matched team of eight for publicity.

History

The Clydesdale takes its name from Clydesdale, the old name for Lanarkshire, noted for the River Clyde. In the mid-18th century, Flemish stallions were imported to Scotland and bred to local mares, resulting in foals that were larger than the existing local stock. These included a black unnamed stallion imported from England by a John Paterson of Lochlyloch and an unnamed dark-brown stallion owned by the Duke of Hamilton.

Another prominent stallion was a  coach horse stallion of unknown lineage named Blaze. Written pedigrees were kept of these foals beginning in the early nineteenth century, and in 1806, a filly, later known as "Lampits mare" after the farm name of her owner, was born that traced her lineage to the black stallion. This mare is listed in the ancestry of almost every Clydesdale living today. One of her foals was Thompson's Black Horse (known as Glancer), which was to have a significant influence on the Clydesdale breed.

The first recorded use of the name "Clydesdale" in reference to the breed was in 1826 at an exhibition in Glasgow. Another theory of their origin, that of them descending from Flemish horses brought to Scotland as early as the 15th century, was also promulgated in the late 18th century. However, even the author of that theory admitted that the common story of their ancestry is more likely.

A system of hiring stallions between districts existed in Scotland, with written records dating back to 1837. This programme consisted of local agriculture improvement societies holding breed shows to choose the best stallion, whose owner was then awarded a monetary prize. The owner was then required, in return for additional monies, to take the stallion throughout a designated area, breeding to the local mares. Through this system and by purchase, Clydesdale stallions were sent throughout Scotland and into northern England.

Through extensive crossbreeding with local mares, these stallions spread the Clydesdale type throughout the areas where they were placed, and by 1840, Scottish draught horses and the Clydesdale were one and the same. In 1877, the Clydesdale Horse Society of Scotland was formed, followed in 1879 by the American Clydesdale Association (later renamed the Clydesdale Breeders of the USA), which served both U.S. and Canadian breed enthusiasts. The first American stud book was published in 1882. In 1883, the short-lived Select Clydesdale Horse Society was founded to compete with the Clydesdale Horse Society. It was started by two breeders dedicated to improving the breed, who also were responsible in large part for the introduction of Shire blood into the Clydesdale.

Large numbers of Clydesdales were exported from Scotland in the late nineteenth and early twentieth centuries, with 1617 stallions leaving the country in 1911 alone. Between 1884 and 1945, export certificates were issued for 20,183 horses. These horses were exported to other countries in the British Empire, as well as North and South America, continental Europe, and Russia.

The First World War had the conscription of thousands of horses for the war effort, and after the war, breed numbers declined as farms became increasingly mechanised. This decline continued between the wars.  Following the Second World War, the number of Clydesdale breeding stallions in England dropped from more than 200 in 1946 to 80 in 1949. By 1975, the Rare Breeds Survival Trust considered them vulnerable to extinction, meaning fewer than 900 breeding females remained in the UK.

Many of the horses exported from Scotland in the nineteenth and twentieth centuries went to Australia and New Zealand. In 1918, the Commonwealth Clydesdale Horse Society was formed as the association for the breed in Australia. Between 1906 and 1936, Clydesdales were bred so extensively in Australia that other draught breeds were almost unknown. By the late 1960s, it was noted that "Excellent Clydesdale horses are bred in Victoria and New Zealand; but, at least in the former place, it is considered advisable to keep up the type by frequent importations from England." Over 25,000 Clydesdales were registered in Australia between 1924 and 2008. The popularity of the Clydesdale led to it being called "the breed that built Australia".

In the 1990s numbers began to rise. By 2005, the Rare Breeds Survival Trust had moved the breed to "at risk" status, meaning that there were fewer than 1500 breeding females in the UK. By 2010 it had been moved back to "vulnerable". In 2010 the Clydesdale was listed as "watch" by the American Livestock Breeds Conservancy, meaning that fewer than 2500 horses were registered annually in the USA, and there were fewer than 10,000 worldwide. In 2010 the worldwide population was estimated to be 5000, with around 4000 in the US and Canada, 800 in the UK, and the rest in other countries, including Russia, Japan, Germany, and South Africa.

Characteristics

The conformation of the Clydesdale has changed greatly throughout its history. In the 1920s and 1930s, it was a compact horse smaller than the Shire, Percheron, and Belgian Draught. Beginning in the 1940s, breeding animals were selected to produce taller horses that looked more impressive in parades and shows. Today, the Clydesdale stands  high and weighs . Some mature males are larger, standing taller than 183 cm and weighing up to . The breed has a straight or slightly convex facial profile, broad forehead, and wide muzzle.

It is well-muscled and strong, with an arched neck, high withers, and a sloped shoulder. Breed associations pay close attention to the quality of the hooves and legs, as well as the general movement. Their gaits are active, with clearly lifted hooves and a general impression of power and quality. Clydesdales are energetic, with a manner described by the Clydesdale Horse Society as a "gaiety of carriage and outlook".

Clydesdales have been identified to be at risk for chronic progressive lymphedema, a disease with clinical signs that include progressive swelling, hyperkeratosis, and fibrosis of distal limbs that is similar to chronic lymphedema in humans. Another health concern is a skin condition on the lower leg where feathering is heavy. Colloquially called "Clyde's itch", it is thought to be caused by a type of mange. Clydesdales are also known to develop sunburn on any pink (unpigmented) skin around their faces.

Clydesdales are usually bay in colour, but a Sabino-like pattern (currently an untestable KIT mutation), black, grey, and chestnut also occur. Most have white markings, including white on the face, feet, and legs, and occasional body spotting (generally on the lower belly).  They also have extensive feathering on their lower legs.  Sabino-like ticking, body spotting, and extensive white markings are thought to be the result of sabino genetics. Some Clydesdale breeders want white face and leg markings without the spotting on the body.

To attempt to produce the ideal set of markings, horses with only one white leg are often bred to horses with four white legs and sabino ticking on their bodies. On average, the result is a foal with the desired amount of white markings. Clydesdales do not have the Sabino 1 (SB1) gene responsible for causing sabino expressions in many other breeds, and researchers theorise that several other genes are responsible for these patterns.

Many buyers pay a premium for bay and black horses, especially those with four white legs and white facial markings. Specific colours are often preferred over other physical traits, and some buyers even choose horses with soundness problems if they have the desired colour and markings. Buyers do not favour Sabino-like horses, despite one draught-breed writer theorising that they are needed to keep the desired coat colours and texture. Breed associations, however, state that no colour is bad, and that horses with roaning and body spots are increasingly accepted.

Uses

The Clydesdale was originally used for agriculture, hauling coal in Lanarkshire, and heavy hauling in Glasgow. Today, Clydesdales are still used for draught purposes, including agriculture, logging, and driving. They are also shown and ridden, as well as kept for pleasure. Clydesdales are known to be the popular breed choice with carriage services and parade horses because of their white, feathery feet.

Along with carriage horses, Clydesdales are also used as show horses. They are shown in lead line and harness classes at county and state fairs, as well as national exhibitions.
Some of the most famous members of the breed are the teams that make up the hitches of the Budweiser Clydesdales. The Budweiser Brewery first formed these teams at the end of Prohibition, and they have since become an international symbol of both the breed and the brand. The Budweiser breeding programme, with its strict standards of colour and conformation, have influenced the look of the breed in the United States to the point that many people believe that Clydesdales are always bay with white markings.

Some Clydesdales are used for riding and can be shown under saddle, as well as being driven. Due to their calm disposition, they have proven to be very easy to train and capable of making exceptional trail horses. Clydesdales and Shires are used by the British Household Cavalry as drum horses, leading parades on ceremonial and state occasions. The horses are eye-catching colours, including piebald, skewbald, and roan. To be used for this purpose, a horse must stand a minimum of . They carry the Musical Ride Officer and two silver drums weighing  each. The reins are controlled with the feet instead of the hands.

In the late nineteenth century, Clydesdale blood was added to the Irish Draught breed in an attempt to improve and reinvigorate that declining breed. However, these efforts were not seen as successful, as Irish Draught breeders thought the Clydesdale blood made their horses coarser and prone to lower leg faults. The Clydesdale contributed to the development of the Gypsy Horse in Great Britain. The Clydesdale, along with other draught breeds, was also used to create the Australian Draught Horse. In the early twentieth century, they were often crossed with Dales Ponies, creating mid-sized draught horses useful for pulling commercial wagons and military artillery.

References

Further reading

External links

The Clydesdale Horse Society
Clydesdale Breeders of the USA
Commonwealth Clydesdale Horse Society
Clydesdale Horse Association of Canada

Horse breeds originating in Scotland
Horse breeds
South Lanarkshire
Conservation Priority Breeds of the Livestock Conservancy
Animal breeds on the RBST Watchlist
Draft horses

Clydesdale horse


Competiția de polo pe apă la Jocurile Olimpice de vară din 1956 s-a desfășurat în perioada 28 noiembrie - 7 decembrie pe Stadionul de Înot și de Sărituri în Apă din Melbourne, Australia. Zece echipe au concurat, doar în proba masculină.

Semifinala între Ungaria și Uniunea Sovietică a rămas în istorie ca "Baia de sânge" (în ). A avut loc la o lună după ce regimul sovietic a înăbușit în sânge Revoluția ungară din 1956. Echipa maghiară își începuse călătoria spre Australia cu trei săptămâni înainte și fusese informată de masacru din presă. Încurajată de diaspora maghiară, a încercat să se răzbune câștigând meciul și medalia de aur. Ostilitățile au început atunci când căpitanul maghiar a refuzat să dea mâna cu cel sovietic. Apoi provocările verbale s-au transformat în violență sub apă. Cu un minut înainte de final, la scorul de 4-0 pentru Ungaria, sovieticul Valentin Proposkov l-a lovit în cap pe maghiarul Ervin Zádor, care a fost evacuat din bazin cu o arcadă spartă. Mulțimea furioasă i-a amenințat pe jucătorii sovietici și poliția a intervenit. Ungaria a cucerit medalia de aur în cele din urmă. După competiție, Ervin Zádor și aproape jumătate din echipa maghiară s-au refugiat în Statele Unite.

Țări participante

Medaliați

Referințe
  Water Polo at the 1956 Melbourne Summer Games , Sports Reference

Polo
1956
Competiții de polo pe apă

Polo pe apă la Jocurile Olimpice de vară din 1956


Stepan Mikhaylovich Oshchepkov (9 de enero de 1934-3 de enero de 2012) fue un deportista soviético que compitió en piragüismo en la modalidad de aguas tranquilas.

Participó en los Juegos Olímpicos de Tokio 1964, obteniendo una medalla de oro en la prueba de . Ganó una medalla en el Campeonato Mundial de Piragüismo de 1958 y cuatro medallas en el Campeonato Europeo de Piragüismo entre los años 1959 y 1965.

Palmarés internacional

Referencias

Enlaces externos
 Lista de medallistas olímpicos y mundiales en piragüismo (1936-2007): parte 1, parte 2. Federación Internacional de Piragüismo .

Piragüistas de la Unión Soviética
Piragüistas en los Juegos Olímpicos de Tokio 1964
Medallistas olímpicos de oro de piragüismo
Medallistas olímpicos de oro de la Unión Soviética
Medallistas olímpicos de oro de Tokio 1964
Campeones mundiales de piragüismo
Nacidos en Vladivostok
Fallecidos en Vladivostok

Stepan Oshchepkov


Norbert von Hannenheim, cu numele complet Norbert Wolfgang Stephan Hann von Hannenheim () a fost un compozitor german născut în Austro-Ungaria. Este văzut ca unul dintre cei mai străluciți elevi târzii ai lui Arnold Schoenberg.

Viața
Membru al comunității saxone din Transilvania, Hannenheim s-a născut în orașul Sibiu (în germană Hermannstadt). A frecventat Liceul German din Sibiu și a primit lecții private de pian. Hannenheim s-a ocupat cu muzica încă din copilărie și ocazional a scris compoziții ca autodidact. În 1916 era programat pentru a interpreta o parte din sonata sa pentru pian, dar recrutarea în armată a împiedicat acest lucru. Încă din tinerețe datează unele puneri pe muzică tonală ale unor poezii, care au fost parțial publicate de el însuși.

A studiat la Graz, Austria, în 1922 și 1923, iar ulterior la Leipzig cu Paul Graener.  Aici a compus piese de muzică de cameră pentru diferite ansambluri, piese pentru orchestră, un concert pentru vioară și orchestră de cameră, un concert pentru violoncel și orchestră de cameră, o simfonie monopartită pentru orchestră mare și un concert pentru orchestră mare.

În 1925, în competiția pentru premiul "George Enescu", Hannenheim a câștigat "Premiul al II-lea pentru compoziție la nivel național". Lucrarea, care a fost interpretată, a fost prima dintre cele șase sonate pentru vioară, compuse în același an. A rămas caracteristic lui Hannenheim să scrie mai multe piese pentru același instrument sau ansamblu aproape simultan. În 1928/29 și-a continuat studiile de compoziție cu Alexander Jemnitz la Budapesta. Hannenheim a fost atunci un elev în școala de măiestrie în compoziție a lui Schoenberg la Academia de Arte Prusac  din Berlin (1929-1932). Schoenberg a avut o înaltă apreciere pentru el, numindu-l "unul dintre cele mai interesante personalități pe care le-am întâlnit vreodată". Este posibil ca Schoenberg să fi fost deosebit de impresionat de Hannenheim pentru că "el a fost aproape singurul care l-ar fi contrazis" (Erich Schmid).

Hannenheim a fost un compozitor prolific și a adoptat  tehnica dodecafonică încă din studenție. Lucrările sale au fost interpretate în cadrul unor concerte la Akademie der Künste (de exemplu, a dirijat premiera unei simfonii într-un concert dedicat elevilor lui Schoenberg în 20 mai 1930 — în program au fost incluse și lucrări semnate de colegii săi studenți Winfried Zillig și Nikos Skalkottas). A compus mai multe piese la acest moment, dar a avut probleme mari în a câștiga suficienți bani pentru a trăi. În 1932, a câștigat "Mendelssohn Staatspreis", în același an având o cădere nervoasă, din care și-a revenit repede, însă. Al doilea său concert pentru pian și orchestra într-o singură parte a fost un succes, fiind apoi difuzat de mai multe posturi de radio peste tot în lume.
Un an mai târziu, în 1933, împreună cu alți colegi, a câștigat "Emil Hertzka-Preis".
Cariera i-a fost încheiată odată cu "Dritte Reich". Hannenheim a fost autor a doar câteva concerte. Lucrările sale au fost interpretate ca aparținând unui  compozitor român în cadrul Festivalului dinaintea celui de-al doilea Război Mondial ISCM (compozitor român, deoarece ISCM a fost interzis oficial de autoritățile muzicale naziste ). Din acel moment, s-a întors înspre aranjarea unor lucrări de muzică tradițională. De la începutul celui de-al Doilea Război Mondial există foarte puține informații despre Hannenheim.

S-a crezut pentru mult timp că Hannenheim a pierit într-un raid aerian Aliat asupra Berlinului și că toate partiturile sale au fost distruse, dar numeroase cântece, sonate pentru pian și cvartete de coarde au ieșit la lumină în ultimii ani. Totuși, se pare că Hannenheim, care a avut intermitente, dar acute probleme psihice, a fost internat în Spitalul de psihiatrie german la Berlin în 1944, iar apoi în Spitalul Eutanasia Obrawalde lângă Międzyrzecz (azi în Polonia). Astfel a supraviețuit regimului nazist, dar a murit la patru luni după terminarea războiului, din cauza unor boli de inimă (conform certificatului de deces).

Munca
Hannenheim a înregistrat aproximativ 80 de piese pentru voce și pian la Genossenschaft Deutscher Tonsetzer. A folosit poezii de artiști cum ar fi Rainer Maria Rilke, Friedrich Hölderlin, Max Dauthendey, Otto Erich Hartleben, Hermann Hesse, Friedrich Nietzsche, Christian Morgenstern, Rudolf G. Obligatoriu, Arno Holz.
Doar 45 din peste 230 de piese, sunt cunoscute astăzi. Celelalte au fost distruse în haosul de la sfârșitul războiului, sunt uitate sau au fost arse din cauza tulburărilor delirante ale lui Hannenheim.

Note

Lectură suplimentară
 Dieter Acker: Norbert von Hannenheim. În: Melos, Zeitschrift für neue Musik. 36. Jg., Nr. 1, B. Schott e Söhne, Mainz, 1969, p. 6-8.
 Wolf Aichelburg: Der Brațul über dem Wasser, Der Komponist Norbert von Hannenheim. În: Siebenbürgische Zeitung. 15 iulie 1974, p. 4.
 Peter Gradenwitz: Arnold Schönberg und seine Meisterschüler, Berlin 1925-1933. Paul Zsolnay, Viena, 1998,
 Ludwig Holtmeier (Hg.): Arnold Schönbergs "Berliner Schule" (= Musik-konzepte importante, Heft 117/118), München: ediție de text + kritik, octombrie 2002, .
 Herbert Henck: Norbert von Hannenheims Todestag. Neue Erkenntnisse über das Schicksal des siebenbürgischen Komponisten în Meseritz-Obrawalde. În: Jürgen Wetzel (Hg.): Berlin in Geschichte und Gegenwart. Jahrbuch des Landesarchivs Berlin 2003. Redaktion: Werner Breunig, Gebr. Mann Verlag, Berlin, 2003, pp. 109-135, .
 Herbert Henck: Norbert von Hannenheim. Die Suche nach dem siebenbürgischen Komponisten und seinem Werk (Deinstedt: Kompost-Verlag, 2007)

Legături externe

 Musik in Siebenbürgen
 Geschichtspartikel II: Norbert von Hannenheim
 http://www.musica-suprimata.eu/Hannenheim-Kolloquium-2015/

Nașteri în 1898
Decese în 1945
Compozitori români de muzică cultă
Compozitori germani de muzică cultă
Germani din România
Sași transilvăneni
Sibieni

Norbert von Hannenheim


Menéame é um website e uma rede social baseada na participação comunitária em que os utilizadores registados partilham conteúdo que outros utilizadores no website (registados ou não) podem votar, promovendo os mais votados à página principal tendo em conta um algoritmo que unifica vários parâmetros num único valor numérico denominado internamente por "karma". Semelhante ao Taringa! ou o Digg, do qual o "Menéame" é uma tradução modificada, o website combina social bookmarks, o blogging e web syndication com um sistema de publicação sem editores. Em Abril de 2022, a Alexa Internet apresentava a página como a 7950ª mais visitada no mundo, e a 66ª na Espanha.

História
Menéame é um projecto inspirado no Digg, em que o conceito em geral é a promoção de notícias por parte dos utilizadores, porém há numerosas diferenças tanto técnicas como de uso.

O projecto começou como uma iniciativa pessoal de Ricardo Galli, professor do departamento de informática da Universidade das Ilhas Baleares, e Benjamí Villoslada, que colabora em todo que respeita a aparência e a imagem do website e assuntos legais ou financeiros.

O software foi desenvolvido do zero utilizando PHP, MySQL e AJAX. Ele fui lançado ao público em 7 de Dezembro de 2005, e distribuído como software livre na licença Affero GPL em 12 de Dezembro de 2005.

Funcionamento
Quando um utilizador do Menéame partilha uma notícia, esta vai para a uma secção especial chamada "Cola de pendientes" visível para todos os utilizadores e onde será votada por estes. Todos podem votar nas notícias, mas só os utilizadores registados podem dar votos negativos e deixar comentários.

Cada utilizador possui (baseado na sua actividade) um número do 0 ao 20 denominado "karma". Este "karma" ganha-se ou perde-se segundo um algoritmo. O "karma" de todos os utilizadores que votam em uma determinada notícia é somado para obter o "karma" acumulado pela mesma. As notícias que superam o "karma" mínimo requerido são publicadas na página principal. O objectivo do "karma" nos utilizadores é dar mais peso aos votos de aqueles que têm um maior instinto em encontrar notícias populares em comparação com os outros utilizadores, o que teoricamente acelera o processo de selecção de notícias sem desvirtuar o sistema. O algoritmo de "karma" tem sido constantemente modificado e melhorado para optimizar o seu funcionamento.

Os utilizadores registrados têm a opção de denunciar uma notícia com problemas, o que é considerado como um voto negativo.

Se esta acumular um certo número de votos negativos (número que depende da quantidade de votos positivos) o sistema coloca a notícia numa fila especial chamada "Cola de descartadas", onde os utilizadores podem continuar a comentar e a votar, e inclusive (se outros utilizadores votarem nela) pode sair da fila especial. A função desta fila é para dar espaço para notícias que possam ser mais interessantes para os utilizadores do website.

Menéame e o resto da web
O website faz parte da web 2.0 e inspira-se no estilo do Digg. Em contraste com Digg, Menéame é software livre, publicado numa licença Affero GPL, o que consequentemente resultou em diversos clones sobre diferentes temas e em diferentes idiomas.

Entre estes clones, alguns activos e outros não, estão versões das diferentes línguas faladas na Espanha como:

 em catalão a "La Tafanera";
 em galego o "Chuza!";
 em basco o "Zabaldu".

Ver também
 Digg
 Reddit
 Tal Canal

Ligações externas
 Site oficial "Menéame"
 Site oficial com a antiga aparência do "Menéame"
 Blog do "Menéame"

Websites da Espanha
Leitores de feed
Software livre
Sites de notícias
PHP
Comunidades virtuais
Aplicações web
Social bookmarking
Web 2.0
Redes sociais
Fundações na Espanha em 2005

Menéame