Der Purple Day (Purple Day for Epilepsy, deutsch: Lilatag, violetter Tag) ist ein internationaler Gedenktag. Er soll dazu dienen, über Epilepsie aufzuklären, den Menschen die Angst vor den Erkrankten zu nehmen und verbreitete Mythen und Ängste vor dieser neurologischen Erkrankung zu zerstreuen. Weitere Ziele des Movements sind der Abbau der sozialen Stigmata, mit denen viele Betroffene konfrontiert sind, die Unterstützung von Menschen mit Epilepsie und die Ermutigung von Betroffenen, in ihren Communities aktiv zu werden, um diese Ziele zu erreichen.

Geschichte

Der Gedenktag wurde 2008 von der damals neunjährigen Cassidy Megan ins Leben gerufen. Sie wurde durch ihren eigenen Kampf mit Epilepsie motiviert. Die Epilepsy Association of Nova Scotia (Epilepsie-Vereinigung von Nova Scotia) schloss sich Cassidy an und half, Cassidys Initiative bekannt zu machen. Im Jahr 2009 schlossen sich die in New York ansässige Anita Kaufmann Foundation und die Epilepsy Association of Nova Scotia zusammen, um den Purple Day international einzuführen und die Beteiligung von Organisationen, Schulen, Unternehmen, Politikern und Prominenten zu erhöhen. Am 26. März 2009 nahmen über 100.000 Studierende, 95 Betriebe und 116 Politiker am Purple Day teil. Im März 2009 wurde die offizielle USA Purple Day Party von der Anita Kaufmann Stiftung organisiert. Der Kanadier Paul Shaffer, bekannt aus der Late Show with David Letterman, nahm an der offiziellen Eröffnung in Dylan's Candy Bar in New York City teil. Im März 2012 erhielt der Purple Day die königliche Zustimmung und wurde zu einem gesetzlichen Tag für das Bewusstsein für Epilepsie in Kanada.

Am 17. Februar 2012 wurde der Purple Day in Kanada nach Bestätigung durch das Staatsoberhaupt Königin Elisabeth II. durch den Purple Day Act offiziell anerkannt.

Im Dezember 2015 hatte der Elektronikhändler Dick Smith eine große Unternehmenspartnerschaft mit Epilepsy Action Australia vereinbart, um den Purple Day in Australien mit einem Geldsponsoring in Höhe von 50.000 USD, Preisen und dem exklusiven Vertrieb von Purple-Day-Artikeln zu unterstützen. Eine Woche vor den Purple-Day-Feierlichkeiten im Jahr 2016 wurde Dick Smith unter Insolvenzverwaltung gestellt. Später stellte die Retail Food Group eine Spende in Höhe von 50.000 USD zur Verfügung, um das zuvor zugesagte Sponsoring von Dick Smith zu ersetzen.

Die Anita Kaufmann Foundation ist Inhaberin der US-Marke "Purple Day", Reg Nr. 4.055.0330, vom 15. November 2011. Die Epilepsy Association of the Maritimes besitzt die kanadische Marke "Purple Day". Cassidy Megan, die Gründerin von Purple Day, ist alleinige Inhaberin der Urheberrechte.

Beschreibung
Der Graswurzel-Gedenktag findet jedes Jahr am 26. März statt. Am Purple Day wird dazu aufgerufen, Lila zu tragen und in Veranstaltungen über Epilepsie aufzuklären. Lila ist die internationale Farbe für Epilepsie und eine Farbe, die Einsamkeit symbolisiert.

Ziel des Purple Day ist es, das Bewusstsein der Öffentlichkeit zu schärfen, die soziale Stigmatisierung vieler Epilepsiekranker zu verringern und Menschen mit Epilepsie zu ermutigen, in ihren Communities aktiv zu werden.

In Australien dient der Purple Day der Finanzierung verschiedener Organisationen, darunter Epilepsy Australia, Epilepsy Queensland und Epilepsy Foundation.

Während des Purple Day 2018 rief die Epilepsy Care Alliance die Technologiebranche dazu auf, weitere Innovationen für die Behandlung von Epilepsie voranzutreiben.

Der Purple Day wurde am 1. März 2020 das dritte Jahr in Folge im Walt Disney World Resort in Orlando, Florida, gefeiert. Etwa 1.000 Menschen nahmen daran teil. Es gab einen Vormittag mit Minnie und Mickey und am Nachmittag eine Expo und Informationssessions. Einige Themen waren: Anfallsfreiheit und die Familie, Anfälle trotz Medikamenten, CBD-Produkte: FDA-zugelassene und nicht FDA-zugelassene CBD-Produkte, Anfallscluster, Rettungsmedikamente und Therapieoptionen, die ersten Jahre, Veränderungen und das Erwachsenwerden. Der Tag endete mit einem Besuch in Epcot, wo sich das Raumschiff Erde lila färbte, um auf die Epilepsie aufmerksam zu machen.

Guinness-Weltrekord
2017 wurde während des Purple Day von der Anita Kaufmann Stiftung ein Guinness-Weltrekord für die größte jemals durchgeführte Epilepsieschulung aufgestellt. Die größte Epilepsie-Schulung mit 737 Teilnehmenden wurde von Swasthya Kalyan Homoeopathic Medical College & Research Centre und Rajendra Kumar Sureka (beide Indien) am 23. März 2017 in Jaipur, Indien, durchgeführt.

Weblinks

Einzelnachweise

Epilepsie
Gedenk-, Feier- oder Aktionstag im März

Purple Day


Roykey Wydh (* 22. August 1955 auf Aruba; † 9. Dezember 2017 in München) war ein niederländischer Musiker der Stilrichtungen Weltmusik, Jazz, Reggae, Roots und Ragga. In den letzten Jahren war er auch als Roykey Creo aufgetreten.

Leben

Bis 1990
Roykey Wydh hatte indische, ägyptische, afrikanische und französische Wurzeln. Er wuchs auf der niederländisch-regierten Antillen-Insel Aruba auf, die vor der Küste von Venezuela liegt und einen Schmelztiegel aus afrikanischen, südamerikanischen und europäischen Kulturen bildete.

Anfang der 1980er kam er nach Europa und arbeitete als Live- und Studio-Gitarrist für Acts wie Snowball, Klaus Doldingers Passport, Oktagon, Inga Rumpf, Lionel Richie, Patrick Gammon, Brian Auger, Jolly Kunjappu und Linton Kwesi Johnson.

Bald nahm er sein erstes Solo-Album Secret Message (1984) auf, ein instrumentales Jazz-Album, das von Virtuosität und technischer Perfektion geprägt war. Während er die Musik selbst schrieb, arrangierte und produzierte, wurde sein Gitarrenspiel von verschiedenen musikalischen Gästen wie den Schlagzeugern Curt Cress und Alphonse Mouzon, dem Gitarristen Larry Coryell, dem Bassisten Wolfgang Graf sowie Alex Bernauer am Synthesizer ergänzt. 1990 nahm er mit Stefan Diestelmann das Blues-Album Auf Ein Wort Noch auf.

1990er-Jahre
In den 1990ern begann Roykey Wydh eine Solokarriere. Dafür entwickelte er einen ganz eigenen Musikstil, den er Creo nannte, in Anlehnung an seine kreolische Heimat Aruba. Die Songtexte schrieb er teils in Englisch, teils auch in Papiamentu, dem aus der Amtssprache Niederländisch, afrikanischen Dialekten und Englisch zusammengesetzten kreolischen Idiom Arubas. Er übernahm neben der Leadgitarre auch den Leadgesang und bei Studioaufnahmen weitere Instrumente wie Bass, Keyboard, Schlagzeug und Percussion.

So entstand ein Sound, den Roykey mal Creo-Reggae, mal Creo-Blues nannte. 1993 erschien das erste Album Creo Roots. Ruhige Songs mit akustischer Gitarre wechselten sich ab mit Stücken, die von E-Gitarre und Keyboard-Einsatz geprägt sind. Außerdem kamen Percussioninstrumente sowie Trompete, Posaune und Saxophon zum Einsatz.

Es folgten Konzerte im gesamten deutschen Sprachraum. Aus Konzertmitschnitten entstand das Live-Album It Smells Live (1994). Darauf waren auch viele neue Titel enthalten, die vermehrt von politischen Themen wie Krieg, Waffenexporten und Korruption handelten. 2006 erschien eine Neuauflage mit dem zusätzlichen Titel Saying Save the World.

Im Januar 1996 erschien das neue Studio-Album Look Arong, wozu Roykey erklärte:  Erneut befasst sich Roykey in seinen Songs mit politischen Themen wie Umweltverschmutzung und Hungersnöten oder auf ernsthafte Art mit Phänomenen aus dem zwischenmenschlichen Bereich. In seinen Texten benutzte Roykey bewusst jenes Englisch, das er in den Straßen von Aruba gelernt hat, denn:

Darauf folgte das Best-of-Album Guitar Man. Neben einer Auswahl der von Roykey selbst geschriebenen Songs enthielt es als Titelstück eine neue Cover-Version des Liedes The Guitar Man von Bread aus dem Jahr 1972.

Nach der Jahrtausendwende zog er für einige Jahre nach New York, um in der dortigen Musikszene zu arbeiten.

Ab 2004
2004 kehrte Roykey nach Deutschland zurück, wo er mit neu besetzter Band das Album C.R.E.O. (2007) aufnahm. Dabei mischte er seinen Reggae-Stil abermals neu zusammen und integrierte neben Ragga-, Hip-Hop, Blues- und Weltmusik-Einflüssen auch Elemente europäischer Folklore.

Bis zu seinem Lebensende trat Roykey auf Festivals und eigenen Konzerten im deutschsprachigen Raum auf. Der neue Song Shake gehörte ebenso wie ältere Lieder, u. a. Jogging, Randy und Guitar Man, zu den festen Bestandteilen seiner Auftritte. Außerdem spielte er häufig Lieder von Bob Marley.

Ab 2014 veröffentlichte Roykey einzelne Songs digital, unter anderem instrumentale Stücke. 2017 zeigte er kurze Samples aus neuen Aufnahmesessions, auf denen auch wieder Albrecht Huber auf der Trompete zu hören war. Am 1. Dezember 2017 gab er in der Oberpfalz ein Konzert, das sein letztes sein würde.

Roykey Wydh verstarb unerwartet am 9. Dezember 2017 in München.

Diskographie

Als Studio-Gitarrist
 1980: Follow the White Line (Snowball)
 1982: Orientation (Oktagon)
 1982: Just Fun (Frank Loef, Gert Wilden)
 1982: Malata Suite (Brüning V. Alten's Sunrise Orchestra)
 1982: I Love Dancing (mit Jolly Kunjappu)
 1984: Scratch My Back (Lied von Charles Amoah auf Sweet Vibration)
 1985: Running In Real Time (Passport, einzelne Lieder)
 1986: Warm Embrace (Jolly Kunjappu)
 1987: Orient Express (Lied von Anette Hopfenmüller auf Behind The Dunes)
 1988: Talk Back (Passport)
 2004: So Called Friends (Toni Spearman)

Singles
 1993: Jogging / Jump Back (mit Creo Roots)
 1995: Just a Little Bit
 1996: Get on Board / Saying Save the World (mit Creo Roots)
 1998: Jogging
 2014: Feel Da Sun on Your Skin (mit Blue 34, als Roykey Creo)
 2015: 4 You (als Roykey Creo)
 2016: Never Let This Feeling Go (mit Blue 34, als Roykey Creo)
 2017: Came from Far All Over (als Roykey Creo)
 2017: BRD (mit Stefan Diestelmann, von 1990)

Alben
 1984: Secret Message (mit Larry Coryell, Alphonse Mouzon u. a.)
 1990: Auf ein Wort noch (mit Stefan Diestelmann)
 1993: Creo Roots
 1994: It Smells Live (mit Creo Roots)
 1995: Look Arong (mit Creo Roots)
 1998: Guitar Man (mit Creo Roots)
 2007: C.R.E.O.

Weblinks

 Profil beim Label
 Youtube-Kanäle: 1, 2, 3, 4

Einzelnachweise

Reggae-Sänger
Niederländer
Geboren 1955
Gestorben 2017
Mann

Roykey


Tıp biliminde L2 olarak numaralandıran ve ayrıca "İkinci Bel" olarak da bilinen vücut bölgesi. Epidural anestezide "uyuşan" (ağrı hissi ortadan kalkan) bölgeler T10 (onuncu göğüs kafesi (Thoracal) omuru) - bu L2 (ikinci bel (Lumbar) omuru) arasında kalan dermatom bölgelerdir.

Ayrıca bakınız

 Lumbar omur

İskelet sistemi

Lumbar (tıp)


An Dendrobium pendulum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Roxburgh. An Dendrobium pendulum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dendrobium

Dendrobium pendulum


يقع'معبد شاولين على مسافة تسعين كيلو مترا من شمال شرقي مدينة تشنغتشو، وثمانين كيلو متراَ من شمال غربي مدينة لويانغ في خنان غربي جبل سونشان بمحافظة دنفون، ولأن المعبد يختفي بين أشجار الغابات الوارفة عند سفح جبل شاوشي، فقد أخد اسمه شاولين، أي الغابة.

تاريخ
بنى المعبد بأمر من الإمبراطور شياو ون في أسرة وى الشمالية في عام تاريخه التاسع عشر - عام 495م، وقد قدمه الإمبراطور خصيصا للراهب البوذي باتوه - الذي قدم من الهند لنشر البوذية. في عام شياوتشان الثالث - عام 427 الميلادي، وصل قوانغتشو عبر البحر الراهب البوذي - بوتيداموه - كبير أتباع سكيامونى من الجيل الثامن والعشرين ومنها ذهب إلى معبد شاولين مارا بمدينة نانجينغ، وعابرا نهر اليانغتسى. حيث قام بنشر البوذية بين عامة الشعب وجمع من يعتقد البوذية منهم. يعتبر بوتيداموه أول من جاء بالبوذية إلى الصين، كما أن معبد شاولين هو أول معبد للبوذية على التراب الصيني.

اشتهر معبد شاولين بتدريس البوذية والتدريب على الووشو. ومنذ أسرتي سوى وتانغ ذاعت شهرة ووشو شاولين، حتى تأسست طائفة شاولين ذات الأسلوب الفريد في أسرة سونغ، التي احتلت مكانة هامة في تاريخ الووشو الصيني خلال أسرتي يوان ومينغ، شهد معبد شاولين الذي كان به مايزيد على ألفى راهب أوج ازدهاره، ثم تراجع تدريجيا منذ منتصف أسرة تشينغ حتى حطمت بناياته المركزية تماما مع نيران الحرب التي وقعت مارس عام مينغقوه السابع عشر (1428). وبعد تأسيس الصين الجديدة، حظي المعبد غير مرة بالترميم والتجديد، وفي عام 1979 بشكل خاص، تم تجديد وترميم مختلف بنايات المعبد.

وبرغم أن معبد شاولين تعرض للتلف الخطير، ما زالت الأعمال الأثرية المحفوظة به وافرة منها مثلا: أكثر من 400 قطعة من النقوش الحجرية لمختلف الأسر التي تبعت أسرة تشى الشمالية، أكثر من 200 برج للقبور من الحجر والطوب من أسرة تانغ حتى أسرة تشينغ، قاعة معبد بوتيداموه الذي بنى في أسرة سونغ الشمالية، جداريات ملونة كبيرة الحجم تمثل 500 بوذي في أسرة مينغ، لوحات جدارية ملونة تعبر عن حركات ملاكمة شاولين، وتصور قصص إنقاذ ثلاثة عشر راهبا من معبد شاولين للأمير تشينغ، ورسم للرهبان وهم يتدربون على حركات أقدامهم.. وهذه الأعمال لها قيمة هامة في البحوث التاريخية والفنية والعلمية.

من نظريات معبد شاولين
من المعروف لنا جميعا أن الماء هو سر من أسرار الحياة فبعض الأحيان نجده صلب قوي يستطيع أن يدمر أي شيء ببساطة شديدة وأحيانا أخرى نجده وهن حتى أنه يغرق أي شيء يقف عليه وكذلك الحديد من المعروف أنه من أصلب الأشياء أو المعادن الموجودة علي الأرض ولكننا نستطيع صهره فيكون أشد شراسة ولا يستطيع الإنسان لمسه وكذلك أيضا الماء إذا سخن لدرجة كبيرة لا يستطيع إنسان أن يلمسه فإذا ربطنا بين جسم الإنسان وهذه النظرية نجد أن الإنسان في القتال لابد أن يتصف بالليونة في الأداء والقوة والصلابة داخلها بحيث يصعب علي الخصم تحريكه أو إرباك دفاعاته حيث يكون في أشد حالات الهدوء ففي بعض الأحيان يضطر المقاتل أن يرخي نفسه أمام الخصم فيستطيع أن يتفادى هجوم قوي من الخصم أو يهرب من أي لكمة مفاجئه أو يسحب الخصم بطرق فنية معينة كل هذه الأشياء محتاجة لليونة لكي تتم هذه المهارات بكفاءة أي (قابل القوة بالليونة) وأحيانا أخرى نحتاج إلى القوة والصلابة في التعامل مع الخصم في الكثير من المهارات بمعني أن نقابل الكثرة بالقوة ولكن القوة الغاشمة ليس لها معنى والليونة القاتلة قد تتيح للخصم أن يسيطر عليك فلابد أن يجمع المقاتل بين الاثنين كي يضمن أن يكون مقاتل فذ لا يقهر بسهولة
 يقول الحكيم الصيني تي:
" إن أطول وأقوى طرف يؤدي إلى أضعف تأثير وأقصر وأضعف طرف يؤدي إلى أقوى تأثير"
المعنى: ـ
إذا قام اللاعب بضرب الخصم بأطول وأقوى طرف في عينه مثلا فسوف يؤدي هذا إلى إصابة اللاعب بكدمات حول العين أما إذا قام اللاعب بضرب الخصم بأصغر واضعف طرف وهو الإصبع في نفس المكان وهو العين فسوف يؤدي هذا آلي أكبر تأثير وهو خرق عين الخصم أي أننا نستخدم أضعف وأصغر سلاح للإطاحة بخصم غاية في القوة وهذا من اشد الأسلحة فتكا بالخصم.
 قائل النظرية هو الحكيم كـانو:
"مطلوب أكبر تأثير بأقل مجهود عقلي وبدني"
المعنى، يجب علي اللاعب أن يتقن ويحكم تأثير ضربته وذلك بتوافق العقل والجسد في وقت واحد للإطاحة بالخصم في أقل وقت وبدون بذل مجهود كبير علي الخصم ويتمثل ذلك في الأصابع فمن الممكن أن تطيح بخصم غاية في القوة بضربه بسيطة من إصبعك في مقدمه الحنجرة أو الخصية.
 قائل النظرية هو تشاو لي هونج:
للصد ثلاثة أنواع
الأول: دفع مسبق.ويكون دفاعك عبارة عن الهجوم علي الخصم في لحظة إعداده للتحرك
الثاني: دفاع وسط. ويكون دفاعك مصحوب بهجوم علي الخصم في منتصف طريق لكمة الخصم
ثالثا: دفاع مؤجل. ويكون بعد أن تكتمل لكمة الخصم وفي هذه الحالة اهجم علي الخصم بعد دفاعي

معرض صور

انظر ايضاً
 قائمة مواقع التراث العالمي في الصين

مراجع

تأسيسات القرن 5 في الصين
تأسيسات سنة 497
محاربون صينيون
معابد
معابد بوذية القرن 5
معابد بوذية في مقاطعة خنان
معابد صينية
منظمات بوذية
منظمات بوذية مقرها في الصين
مواقع التراث العالمي في الصين
مواقع جذب سياحي في خنان
مؤسسات دينية أسست في القرن الخامس
معابد بوذية في تشنغتشو
دنغفنغ

معبد شاولين


Georges Charles Lucien Leguey dit Luc Leguey (1876 - 1940), est un artiste peintre, dessinateur, caricaturiste et écrivain français. Spécialisé dans l'illustration pour enfants, il signait entre autres Luckle Gai et Luc Le Gai.

Biographie
Né à Paris  le 10 janvier 1876 de Georges Étienne Félix Leguey et Marie Pauline Cogniard, Luc Leguey devient l'élève de Jules Lefebvre et Tony Robert-Fleury. Bien qu'il signe quelques scènes de genre et portraits peints, sa production est essentiellement graphique. Il conçoit des affiches et des bandes dessinées publicitaires (Phoscao), et de très nombreux dessins publiés dans des périodiques tels que Fin de Siècle (1896-1903), Le Rire (1894-1903), Le Dom Juan, Gil Blas, La Caricature (1896-1900), Le Journal pour tous, Le Pêle-Mêle (1896-1929), Le Sans-gêne, Le Sourire, Le Charivari, Le Frou-frou (1900-1903), L'Actualité, Almanach Vermot, etc., dans la veine humoristique et grivoise.

À destination d'un public jeune, il collabore à La Jeunesse illustrée de 1903 à 1936, faisant montre parfois d'innovations graphiques à travers des bandes dessinées originales. On trouve également sa signature dans La Joie des enfants, En famille, Les Belles Images (1909-1910), Jean qui rit, Diabolo Journal (1912-1927) où il invente le personnage d'« Aristide Froussard », etc. Il a également conçu des albums ayant pour thème le cirque.

Auteur de quelques textes destinés au théâtre Grand-Guignol, Luc Leguey était sociétaire du Salon des humoristes.

Il avait épousé Marie Hermance Bouillon. Il meurt le 19 janvier 1940 à Levallois-Perret.

Œuvre

Affiches
 Bonbon Rhumaticide, Lille, vers 1900.
 Le Théâtre-Pompadour, Paris, vers 1900.

Ouvrages illustrés
 Cécile-Marie Trouessart, Grandir !, éd. Paul Ducrocq, 1900.
 Georges Thurner, Mademoiselle Flammette, Ducrocq, 1901.
 Sixte Delorme, Le Moulin de Jeannie, Ducrocq, 1902.
 Georges Thurner, À travers l'Afrique. Simone l'Algérienne, préfacé par Hugues Le Roux, Ducrocq, 1903.
 Horace Valbel, Pour passer une heure. Contes et nouvelles illustrées, collectif d'illustrateurs, A. Bugnot, 1904.
 Le grand cirque Fourir : album d'histoires amusantes, L'imagerie de Paris G. Gérardin, 1924.
 Mon guignol, recueil de pièces à jouer, L'imagerie de Paris G. Gérardin, 1924.
 Léon Creux, Le Secret de la Dourada, roman scientifique et d'aventures extraordinaires, Ducrocq, 1925.

Annexes

Notes et références

Bibliographie
 Jules Martin, Nos peintres et sculpteurs..., Flammarion, 1898, tome II,  — sur Gallica.
 Gérard Solo, Plus de 5000 dessinateurs de presse..., Vichy, AEDIS, 2004, .
 « Le Gai (Luc) » par Patrick Ramseyer, Le Rocambole. Bulletin des amis du roman populaire, , été-automne 2020, .

Liens externes

Auteur français de bande dessinée
Auteur français de littérature d'enfance et de jeunesse
Illustrateur de livres d'enfance et de jeunesse
Illustrateur de merveilleux scientifique
Dessinateur de presse
Dramaturge français du XXe siècle
Naissance en janvier 1867
Naissance dans le 9e arrondissement de Paris
Décès en janvier 1940
Décès à Levallois-Perret
Personnalité utilisant un pseudonyme

Luc Leguey


Lise Nørgaard (fædd Elise Jensen 14. júní, 1917 – d. 1. janúar, 2023) var dönsk blaðakona og rithöfundur. Hún er hvað þekktust fyrir bók um æskuminningar sínar Kun en pige (1992)  og sjónvarpsþáttaröðina Matador (1978-1982 ) þar sem hún samdi handritið.

Nørgaard hlaut gullna lárviðarlaufið (1992) og Dannebrog-orðuna (1994) fyrir framlag sitt til bókmennta.

Hún lést 1. janúar 2023, 105 ára gömul.

Danskir rithöfundar
Danskir blaðamenn

Lise Nørgaard


Carlo Luigi Morichini  (* 21. November 1805 in Rom; † 26. April 1879 ebenda) war Erzbischof von Bologna und Kardinal.

Leben
Carlo Luigi Morichini war das erste von sieben Kindern von Domenico Morichini (1773–1836), Arzt und Professor der Chemie an der Universität La Sapienza in Rom, und dessen Ehefrau Cecilia Calidi. Er absolvierte ein Studium der Rechtswissenschaften an der Sapienza, an der er am 22. Juli 1826 promovierte und den Titel eines Doctor iuris utriusque erwarb. Er empfing am 20. Dezember 1828 die Priesterweihe und übte anschließend in Rom verschiedene administrative und karitative Tätigkeiten aus. 1834 war er Vikar des Kardinals Nicola Grimaldi an der Stiftskirche von San Nicola in Carcere.

Von 1834 bis 1840 war er stellvertretender Vorsitzender des Complesso Monumentale di San Michele a Ripa Grande, einer Mischung aus Waisenhaus und Kinderzuchthaus. Aus den Erfahrungen in diesem Hospiz schloss er auf die Funktionsweise der vielen Hilfsorganisationen der Stadt und veröffentlichte 1835 Von den öffentlichen Einrichtungen der Nächstenliebe und der Grundschule in Rom. Dieses Werk, das 1841 auf Französisch erschien, machte ihn als Wirtschaftswissenschaftler bekannt. 1836 war er einer der Initiatoren der Gründung der Cassa di Risparmio di Roma (Sparkasse von Rom).

Am 21. April 1845 wurde er zum Titularerzbischof von Nisibis ernannt. Die Bischofsweihe spendete ihm am 25. Mai 1845 in der Kirche Santa Maria in Vallicella Kardinal Luigi Lambruschini; Mitkonsekratoren waren Gaetano Baluffi, Sekretär der Kongregation für die Bischöfe und Regularen, und Francesco Brigante Colonna, Präfekt des Päpstlichen Hauses. Zwei Tage zuvor war Morichini zum Nuntius in München ernannt worden, wo er am 22. Juni 1845 eintraf und am 11. Juli 1847 abreiste. Papst Pius IX. nahm ihn am 15. März 1852 als Kardinalpriester in das Kardinalskollegium auf und er erhielt am 18. März desselben Jahres Sant'Onofrio als Titelkirche. Im Juni 1854 wurde Kardinal Morichini unter Beibehaltung des persönlichen Titels eines Erzbischofs zum Bischof von Jesi bestellt. Pius IX. ernannte ihn am 24. November 1871 zum Erzbischof von Bologna und holte ihn im Dezember 1876 als Sekretär der Kongregation für die Bischöfe und Regularen zurück an die Römische Kurie. Am 12. März 1877 erhob ihn Pius IX. zum Kardinalbischof von Albano. Kardinal Morichini war Teilnehmer am Ersten Vatikanischen Konzil und am Konklave 1878, aus dem Leo XIII. als Papst hervorging. Papst Leo XIII. ernannte ihn am 15. Juli 1878 zum Präfekten der Apostolischen Signatur.

Veröffentlichungen
 Degli istituti di carità per la sussistenza e l'educazione dei poveri e dei prigionieri in Roma, libri tre. Saggio storico e statistico. Rom 1835. Neuauflagen 1842 und 1870.
 Di Giovanni Borgi, mastro muratore, detto Tata Giovanni e del suo ospizio per gli orfani abbandonati. Rom 1830.
 De' principi secondo i quali stabilire e dirigere pie case di lavoro e di ricovero per l'estinzione della mendicità nello Stato Pontificio. Rom 1834.
 I Romani Pontefici furono i primi a concepire ed eseguire il ben inteso miglioramento delle prigioni. Dissertazione. Rom 1840.
 Discorso letto alla pia Società in soccorso de' poveri orfani pel colera. Rom 1841.
 Biografia di Giovanni Borgi detto Tata Giovanni. Rom 1841.
 Sullo stato delle finanze pontificie e de' modi per migliorarle. Rapporto. Rome 1847.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Kardinal (19. Jahrhundert)
Konzilsvater (Erstes Vatikanisches Konzil)
Titularerzbischof
Erzbischof von Bologna
Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Diplomat des Heiligen Stuhls
Italiener
Geboren 1805
Gestorben 1879
Mann

Carlo Luigi Morichini


8634 Neubauer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8634 Neubauer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 14,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

8634 Neubauer


Zaspa () is one of the quarters of Gdańsk, Poland, located in the northern part of the city. It is divided into two administrative districts: Zaspa-Młyniec and Zaspa-Rozstaje.

Zaspa was founded on a place previously occupied by an airport. The concrete airstrip of the airport was not dismantled, and now forms the axis of the district.

Zaspa buildings are mainly high-rise condominiums (between 4 and 12 stories high) erected in the early 1980s and additional thermal isolation in the form of styrofoam sheets was applied in the early 2000s. In the following years the buildings were also painted in pastel colours.

History

As part of the Crown of the Kingdom of Poland it was a private church village of the Cistercian Monastery in Oliwa, administratively located in the Gdańsk County in the Pomeranian Voivodeship.

During World War II, on October 5, 1939, the Germans carried out an execution of 39 Poles, defenders of the Polish Post Office in Gdansk, in the district. There are memorials to the defenders at the site of the execution and at the site of their former mass grave, which was discovered in 1991. The defenders were then officially buried at the cemetery of victims of Nazi Germany in Zaspa in 1992.

During the Solidarity times, Lech Wałęsa had an apartment on Zaspa. The pope John Paul II visited the district on 12 June 1987 during his third pilgrimage to Poland.

Sights
The Park Zaspa is one of the largest public parks in Gdańsk, and the large cemetery of victims of Nazi Germany is also located in Zaspa.

Transport
The Gdańsk Zaspa railway station is located in Zaspa.

Religion
Catholic churches of Saint Casimir and of Divine Providence are located in Zaspa.

Gallery

References

External links
 Map of Zaspa-Młyniec
 Map of Zaspa-Rozstaje

Districts of Gdańsk

Zaspa


Kineska Tartarija arhaični je zemljopisni izraz koji se koristio tijekom Dinastije Qing. Izraz se koristio od 1734. godine na karti francuskoga zemljopisca i kartografa Jeana Baptistea Bourguignona d'Anvillea (1697. – 1782.) zvanu "Novi atlas Kine, Kineske Tartarije i Tibeta" (Nouvel atlas de la Chine, de la Tartarie Chinoise et du Thibet) objavljenu 1738. godine (na karti piše 1734. godine).

D'Anvilleova karta temelji se na karti koju je naručio kineski car, a napravili su je Kinezi pod nadzorom isusovaca. Godine 1738. objavljena je karta "Opis Kineskoga Carstva i Kineske Tartarije s kraljevstvima Koreje i Tibeta" (A description of the empire of China and Chinese-Tartary together with the kingdoms of Korea, and Tibet) koju je napravio otac Jean-Baptiste Du Halde. On je 1741. godine napisao "Opća povijest Kine koja sadrži zemljopisni, povijesni, kronološki, politički i fizički opis Kineskoga Carstva, Kineske Tartarije, Koreje i Tibeta" (The General History of China Containing a Geographical, Historical, Chronological, Political and Physical Description of the Empire of China, Chinese-Tartary, Corea and Thibet).

Suvremena područja koja su prema opisima u navedenim djelima bile dio Kineske Tartarije:
 Xinjiang
 Mongolija
 Mandžurija
 Qinghai (kokonor ili Ho-Ho-Nor)

Godine 1832. granice Kineske Tartarije definirane su u A Geographical Dictionary Or Universal Gazetteer.

Do 1867. godine, područje Kineske Tartarije opisana je kao široka tri područja koje prekrivaju Mandžuriju, Mongoliju i Ili (Xinjiang).

Izvori

Vidi još
 Tartarija

Vanjske poveznice
 "Chinese Tartary." The Asiatic journal and monthly register for British and foreign India, China and Australasia, Volume 20. Allen, 1836. p. 292.

Povijesne regije
Povijest Kine

Kineska Tartarija


Til far er en personlig dokumentarfilm instrueret af Mathias Broe som også har skrevet manuskript.

Handling
Mange familier døjer med alkoholisme, og for mange er det et tabu. "Til far" viser, hvordan alkoholisme påvirker familien indefra. Gennem en personlig fortælling får vi indblik i, hvor let alkoholisme kan ødelægge et forhold far og søn imellem, men også hvordan håb og frustration går hånd i hånd i kampen mod sygdommen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Dokumentarfilm fra Danmark
Ungdomsfilm fra Danmark

Til far


Kırıkkale Üniversitesi, Kırıkkale'de 3 Temmuz 1992 tarihinde kurulan Kırıkkale Üniversitesi, kuruluş kanununa göre Fen-Edebiyat, İktisadi ve İdari Bilimler, Mühendislik ve Veteriner Fakülteleri; Sosyal Bilimler, Fen Bilimleri ve Sağlık Bilimleri Enstitüleri ile Ankara Üniversitesi'nden devir alınan ve faal durumdaki tek birim olan Kırıkkale Meslek Yüksekokul'undan oluşmuştur. Üniversitenin merkez kampüsünün içinde Kırıkkale Meslek Yüksekokulu'da bulunmaktadır. Ankara ili dışındaki Ankara'ya en yakın üniversitedir.

Akademik birimler

Fakülteler
 Eğitim Fakültesi
 Fen-Edebiyat Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Veteriner Fakültesi
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Güzel Sanatlar Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
İslami İlimler Fakültesi
Spor Bilimleri Fakültesi

Yüksek Okullar
Yabancı Diller Yüksekokulu

Meslek Yüksek Okulları
Adalet Meslek Yüksekokulu
Delice Meslek Yüksekokulu
Fatma Şenses Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
Hacılar Hüseyin Aytemiz Meslek Yüksekokulu
Keskin Meslek Yüksekokulu
Kırıkkale Meslek Yüksekokulu
Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu

Enstitüler
Fen Bilimleri Enstitüsü
Sağlık Bilimleri Enstitüsü
Sosyal Bilimler Enstitüsü

Araştırma ve Uygulama Merkezleri
Bilimsel ve Teknolojik Araştırmalar Laboratuvarları(KUBTAL)
Çevre Sorunları Uygulama ve Araştırma Merkezi
Danışma Rehberlik Uygulama ve Araştırma Merkezi
El Sanatları Araştırma ve Uygulama Merkezi
Kadın Sorunları Uygulama ve Araştırma Merkezi
Kanser Araştırma ve Uygulama Merkezi
Kariyer Planlama Uygulama ve Araştırma Merkezi
Kırıkkale Üniversitesi Uzaktan Eğitim Merkezi
Kırıkkale ve Yöresi Tarih Araştırmaları Merkezi
Kızılırmak Araştırma ve Uygulama Merkezi
Mantar Uygulama ve Araştırma Laboratuvarı(KUMAL)
Sürekli Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
Yabancı Diller Öğretim, Araştırma ve Uygulama Merkezi
Yapı ve Zemin İnceleme ve Araştırma Merkezi

Öğrenci Toplulukları
Üniversite öğrencilerinin çeşitli sosyal, kültürel, sportif vb. etkinlikler gerçekleştirmek amacıyla kurduğu 102 topluluk bulunmaktadır.

Öğrenci Platformları
Kırıkkale Üniversitesi - Mühendislik Fakültesi Bilgi Paylaşım Portalı
Kırıkkale Üniversitesi Öğrenci Platformu
Kırıkkale Üniversitesi Forumu
Kırıkkale Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümü listesi

Dış bağlantılar
  ,

Kaynakça

Kırıkkale ilinde bulunan okullar
1992'de kurulan üniversiteler
Türkiye'deki devlet üniversiteleri

Kırıkkale Üniversitesi


Actinostrobus arenarius er sígræn trjátegund frá Vestur-Ástralíu þar sem hún vex á sandsléttum.

Hún verður að 5 m há.

Tilvísanir

Barrtré

Actinostrobus arenarius


Jardim Alegre () es un municipio brasileño del estado de Paraná. Posee un área de 393,620 km² representando el 0,1975 % del estado, 0,0698 % de la región y 0,0046 % de todo el territorio brasileño. Se localiza a una latitud 24°10'44" sur y a una longitud 51°41'31" oeste, estando a una altitud de 652 m. Su población estimada en 2005 era de 13.704 habitantes.

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 12.324
 Urbana: 7.134
 Rural: 6.539
 Hombres: 7.037
 Mujeres: 6.636
Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,713
 IDH-M Salario: 0,607
 IDH-M Longevidad: 0,721
 IDH-M Educación: 0,812

Clima
Clima Subtropical Húmedo Mesotérmico, veranos calientes con tendencia de concentración de las lluvias (temperatura media superior a 22 °C), inviernos con heladas poco frecuentes (temperatura media inferior a 18 °C), sin estación de sequía definida.

Administración
 Prefecto: Pe. José Martins de Oliveira (2009/2012)
 Viceprefecto: Marilu Rech(2009/2012)
 Presidente de la cámara:Jorvanes Pereira. (2011/ 2012)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Jardim Alegre


إدمون عمران المالح (1917 - 2010)، هو كاتب وصحفي مغربي يهودي معارض للصهيونية ولقيام دولة إسرائيل.

ولد في 30 مارس 1917 بمدينة أسفي الساحلية الصغيرة الهادئة المطلة على المحيط الأطلسي وتوفي في 15 نوفمبر 2010 في مدينة الرباط. أوصى عمران المالح بأن يدفن جثمانه في مدينة الصويرة، المدينة التي نشأ وعاش بها طويلا وكتب فيها أكثر إنتاجاته الأدبية، التي ترجمت إلى عدد من اللغات. ينحدر أصله من عائلة يهودية مشهورة سابقا في مدينة الصويرة، أصوله أمازيغية وينحدر من قبيلة آيت عمران جنوب الأطلس. اختار البقاء في المغرب في الوقت الذي كانت فيه الحركة الصهيونية تنشط لكي تشجع اليهود على الهجرة إلى أرض إسرائيل وهو الموضوع الذي توقف عنده كثيرا في روايته (ألف يوم ويوم) التي نشرها في نهاية الثمانينيات. فضّل الهجرة إلى فرنسا بسبب مواقفه المعارضة لنظام الحسن الثاني، سافر إلى باريس سنة 1965 لكي يشتغل كمدرس لمادة الفلسفة، ويعمل كصحافي. عاد بعد تحسن الأوضاع نسبيا في مجال حقوق الإنسان بالمغرب ليستقر في الرباط منذ 1999 إلى غاية وفاته.

المولد والنشأة
ولد إدمون عمران المالح يوم 30 مارس/آذار 1917 في مدينة آسفي المطلة على المحيط الأطلسي بعدما هاجرت إليها عائلته ذات الأصول الأمازيغية من أقصى شرق سوس جنوب المغرب تربّى إدموند عمران وسط تعايش كبير بين المغاربة اليهود والمسلمين في مدينة آسفي.

الوظائف والمسؤوليات
اشتغل إدمون المالح مدرسا لمادة الفلسفة بمدينة الدار البيضاء وصحافيا في جريدة «ليسبوار» (الأمل)، وكتب باسم مستعار هو عيسى العبدي في مواضيع متنوعة شملت الثقافي والفني والسياسي والاجتماعي، حيث أنجز تحقيقات اجتماعية عديدة عن العمال والفلاحين وعمال ميناء الدار البيضاء.
رحل إدمون المالح إلى فرنسا عام 1965 واشتغل مدرسا للفلسفة وكتب في منابر صحفية متعددة منها صحيفة لوموند.

الرصيد السياسي
ناضل إدمون عمران المالح استقلال المغرب. وتخلّى عن نشاطه السياسي عام 1959 وبعد أحداث 23 مارس/آذار 1965 الدامية ومعارضته حكم الملك الراحل الحسن الثاني والكثير من قراراته، اختار الهجرة الطوعية إلى فرنسا.
لم تؤثر غربته لنحو 35 سنة في صلته وارتباطه القوي بالمغرب وقضاياه، وعاد إليه عام 2000 ليستقر في مدينة الصويرة ويواصل فيها الكتابة.
نُقل عنه قوله مرات عديدة:

معارضته لسياسة تهجير اليهود المغاربة نحو إسرائيل
عارض إدمون المالح بشراسة تهجير الآلاف من اليهود المغاربة نحو إسرائيل في منتصف الستينيات، وفنّد الأطروحات الصهيونية التي سعت لتبرير ذلك، وقال بوضوح . دافع عن قضية الشعب الفلسطيني ومقاومته للاحتلال الإسرائيلي، وأصدر بيانا عن مجزرة جنين عام 2004 بعنوان «أنا أتهم»، دان فيه الوحشية الإسرائيلية.
كما دان عمران المالح العدوان الإسرائيلي على قطاع غزة، واعتبر الصهيونية حركة عنصرية تتباهى بقتل الأطفال والنساء والشيوخ والشباب، ورفض توظيف «المحرقة اليهودية» لتبرير الصهيونية واستغلالها اليهود الذين ماتوا أو لم يموتوا فيها.
رفض ترجمة أعماله إلى العبرية حتى لا تتاجر إسرائيل بأفكاره، وتمنى الصلاة في القدس عندما تتحرر من الاحتلال.
تجربته الأدبية

مساره الأدبي
بدأ عمران المالح في الكتابة والتأليف عام 1980 وهو في سن 63، وقال عن نفسه وهو الأستاذ الجامعي إنه دخل عالم الكتابة بالصدفة.
انطلاقته نحو عالم الكتابة كانت في باريس حيث اشتغل على نشر الكتب والتعريف بها في الصحافة الفرنسية، ومنها جريدة لوموند
وصفت كتاباته بأن لها هوية مركبة كسرت القواعد المألوفة في السرد الأدبي والنقد، شملت الرواية والنقد الأدبي والفني. رغم أنه كتب باللغة الفرنسية، فإن اللغة العربية حضرت في مؤلفاته وإبداعاته التي ركزت على المبادئ الإنسانية وقيم العدالة والمساواة ورفض الظلم.
كما اهتمت كتاباته بتاريخ النضال من أجل استقلال المغرب وبالهوية الثقافية واللغة الأم والسيرة الذاتية، والتعريف بالطقوس والعادات المغربية، وكذلك بقضية التعايش والتسامح الديني في المغرب وقضية الشعب الفلسطيني، وفضح الصهيونية.

المؤلفات
ترجمت جل أعماله الفرنسية إلى اللغة العربية، وظل مرتبطا بالقراءة والكتابة وأدمنهما وفاء لعبارته الشهيرة «ما دمت أقرأ وأكتب فأنا موجود».
ألف إدمون عمران المالح نحو عشرة كتب منها:
 المجرى الثابت عام 1980
 أيلان أو ليل الحكي عام 1983
 ألف عام بيوم واحد عام 1986
 عودة أبو الحكي عام 1990
 أبو النور عام 1995
 حقيبة سيدي معاشو عام 1998
 المقهى الأزرق: زريريق عام 1998
 كتاب الأم عام 2004

جوائز وأوسمة
حصل إدمون المالح على جائزة الاستحقاق الوطني (أرفع جائزة ثقافية وأدبية رسمية تُمنح في المغرب) عام 1996 عن مجموع أعماله، ونال عام 2004 وسام الكفاءة تقديرا لإنتاجه الأدبي ولمواقفه الوطنية.

في الثقافة الشعبية
استلهم الكاتب المغربي محمد سعيد احجيوج في روايته (أحجية إدمون عمران المالح) شخصية إدمون المالح ليقدم من خلالها رؤيته الفنية المستوحاة جزئيا من سيرة الراحل إدمون المالح. تتطرق الرواية في موضوع حبكتها الرئيسية إلى فساد الجوائز الأدبية، من خلال الصراع بين عَمران المالح، العضو في لجنة تحكيم جائزة أدبية، وفرانز غولدشتاين، ناشر فرنسي. أما المسار الثاني للرواية فيتطرق لموضوع هجرة المغاربة اليهود، ومن خلاله تقدم الرواية سدا لطفولة البطل المغربي اليهودي ورحلته بين المغرب وإسرائيل ثم فرنسا. صدرت الرواية عن دار هاشيت أنطوان/نوفل، في بيروت، أكتوبر 2020.

مراجع

أشخاص من آسفي
أمازيغ يهود
اشتراكيون يهود
حقوق الإنسان في المغرب
سياسيون مغاربة يهود
شيوعيون مغاربة
كتاب أمازيغ
كتاب مغاربة فرانكفونيون
كتاب وكاتبات مغاربة
كتاب يهود
مواليد 1335 هـ
مواليد 1917
مواليد في آسفي
ناشطون مغاربة
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات في الرباط
يهود مغاربة
يهود مغاربة في القرن 20
يهود مناهضون للصهيونية
شيوعيون يهود

إدمون عمران المالح


The Avalon Project is a digital library of documents relating to law, history and diplomacy.  The project is part of the Yale Law School Lillian Goldman Law Library.

The project contains online electronic copies of documents dating back to the beginning of history, making it possible to study the original text of not only very famous documents such as Magna Carta, the English Bill of Rights, and the United States Bill of Rights, but also the text of less well known but significant documents which mark turning points in the history of law and rights.

The site has full search facilities and a facility to electronically compare the text of two documents. It also hosts Project Diana: An Online Human Rights Archive.

References

External links
 The Avalon Project
  YLS Avalon Project

Digital history projects
Discipline-oriented digital libraries
American digital libraries
Legal documents
Yale Law School
Digital humanities projects

Avalon Project


නිර්මලපුර සුළං බලාගාරය ශ්‍රී ලංකාවේ පුත්තලම නිර්මලපුර හී පිහිටුවා තිබෙන, මෙගාවොට් 10 ක ජනන ධාරිතාවක් සහිත, සුළං විදුලි බල උද්‍යානය. වර්තමානයේදී බලාගාරය සතුව ටර්බයින (වා රෝද) හතක් පවතී. බලාගාරයේ හිමිකාරීත්වය නිර්මලපුර සුළං බල පුද්ගලික සමාගම (Nirmalapura Wind Power (Private) Limited) සතුවෙයි.

සුළං ටර්බයින ප්‍රවාහන කටයුතු "අජිලිටි ලොජිස්ටික්ස්" විසින් සිදු කල අතර, ටර්බයින් පාදමේ ඉදිකිරීම් කටයුතු "ඉන්ටර්නැෂනල් කන්ස්ට්‍රක්ෂන් කන්සෝර්ටියම්" විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. මෙම පාදමේ ඉදිකිරීම් වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකා රුපියල් මිලියන 150 ක් පමණ වැය වූ බව සඳහන් වෙයි. ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය විසින්, කිලෝවොට් පැයක් සඳහා රුපියල් 19.43ක සමවර්ත අනුපාතික මුදලක්, වසර 20 ක කාලයක් වෙනුවෙන් මෙම බලාගාර සමාගමට ගෙවනු ලැබේ. මේ නිර්මලපුර සුළං බල සමාගම අක්බාර් සහෝදරයේ, Debug සමූහය, හේලීස්, සහ හිර්දරමණී සමූහය යන අයගේ බද්ධ ව්‍යාපාරයකි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ බලාගාර ලැයිස්තුව

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ සුළං විදුලි බල උද්‍යාන

නිර්මලපුර සුළං විදුලි බල උද්‍යානය


Benjamin Fischer, né le  à Uster (originaire de Volketswil), est une personnalité politique suisse du canton de Zurich, membre de l'Union démocratique du centre (UDC).

Il siège au Conseil national depuis 2022.

Biographie
Benjamin Fischer naît le  à Uster, dans le canton de Zurich. Il est originaire de Volketswil, dans l'Oberland zurichois, où il passe son enfance. Il grandit dans une ferme avec cinq frères et sœurs.

Il est titulaire d'un master en économie d'entreprise, achevé en 2021.

Il a le grade de premier-lieutenant à l'armée.

Il est marié depuis 2020 et père d'un enfant. Il habite Volketswil.

Parcours politique
Il adhère à l'UDC à l'âge de 16 ans.

Il siège au Conseil cantonal de Zurich du  à , où il devient président de la  Commission des affaires de santé et de sécurité sociale. À son élection à 23 ans, il est le plus jeune député cantonal du canton. Il est par ailleurs président de l'UDC du canton de Zurich depuis 2020 (dont il est également le plus jeune président de l'histoire), après avoir présidé les Jeunes UDC de 2016 à février 2020.

Candidat au Conseil national en 2019, il manque de peu son élection, mais y accède deux ans et demi plus tard, le , à la suite de la démission de Hans-Ueli Vogt. Il est membre de la Commission des institutions politiques (CIP).

Positionnement politique
Il est réputé fidèle à la ligne de son parti, en particulier en matière de politique étrangère, de sécurité et d'étrangers, tout en étant capable de compromis et sans témoigner de l'agressivité typique de l'UDC zurichoise.

Il se réclame de l'aile libérale de son parti, soutenant notamment la légalisation du cannabis et le mariage et l'adoption pour les couples de même sexe.

Notes et références

Liens externes

 Profil Smartvote 2019, 2023

Personnalité politique zurichoise
Personnalité de l'Union démocratique du centre
Naissance en août 1991
Naissance dans le canton de Zurich
Conseiller national suisse de la 51e législature
Premier-lieutenant de l'armée suisse

Benjamin Fischer (homme politique)


Vida antes de la vida: Los niños que recuerdan vidas anteriores es la traducción del libro escrito en 2005 por el  psiquiatra Jim B. Tucker Life Before Life: A Scientific Investigation of Children's Memories of Previous Lives. Presenta una visión general de más de 40 años de investigación sobre la reencarnación en la División de Estudios de la Personalidad de la Universidad de Virginia, sobre informes de niños que supuestamente recuerdan vidas anteriores. El libro también examina "marcas y defectos de nacimiento que coinciden con las de una persona fallecida identificada previamente por el niño".  Vida antes de la vida ha sido traducido a diez idiomas y el prólogo del libro está escrito por el doctor Ian Stevenson.

El libro desafía la noción de que la conciencia es únicamente el resultado del funcionamiento del cerebro. Sugiere que la conciencia puede ser considerada de forma separada del cerebro, lo que proporcionaría una base para afirmar la idea de la reencarnación. El libro también trata las objeciones a la reencarnación: La escasez de personas que realmente dicen recordar una vida pasada, la fragilidad de los recuerdos, la explosión demográfica, el problema mente-cuerpo, fraude, y otras.

Tucker reconoce que ninguno de los casos examinados es perfecto, y que "la memoria defectuosa de los informantes" se vería como la "mejor explicación normal para muchos de los casos" analizados en el libro. Tucker analiza esto refiriéndose a varios estudios relevantes realizados, y argumenta que no hay respaldo para concluir que los informantes recuerden declaraciones o eventos de forma incorrecta.

Tucker está básicamente de acuerdo con Ian Stevenson, que afirma que "la reencarnación es la mejor explicación, —aunque no la única—, para los casos más contundentes investigados". Tucker reconoce que para algunos lectores puede parecer una "afirmación increíble" el que "los recuerdos, las emociones y las lesiones físicas puedan a veces llevarse de una vida a la siguiente". Sin embargo, argumenta que no es más increíble que muchas ideas aceptadas actualmente en física, que parecían serlo cuando fueron originariamente propuestas.

Se han escrito críticas del libro en varias publicaciones, incluyendo el Journal of Parapsychology, Journal of Scientific Exploration, Philosophical Practice, y PsycCRITIQUES.

Véase también
Veinte casos que hacen pensar en la reencarnación
 Satwant Pasricha

Referencias

Enlaces externos
Reseña del libro en español.
Reseña del libro en inglés.

Parapsicología
Investigación acerca de la reencarnación

Vida antes de la vida


Hrvatski astronautički i raketni savez (HARS) je hrvatska udruga, član Hrvatske zajednice tehničke kulture. Udruga su koja povezuje članove: organizacije, klubove, sekcije i pojedince aktiviste, čije je posebno područje zanimanja unutar tehničke kulture astronautika, raketna tehnika i raketno modelarstvo. Danas povezuje 13 udruga. Sjedište je u Zagrebu u Dalmatinskoj 12.

Osnovan je 1967. unutar Hrvatske zajednice tehničke kulture. HARS-ove tehničke aktivnosti Saveza odvijaju se na popularizacijskoj i praktičnoj razini. Sadržaji su primjereni svim dobnim skupinama. Godišnje HARS organizira dvije astronautičke manifestacije i obje se održavaju u različitim gradovima širom Hrvatske: Mjesec astronautike i Svemirske večeri. Na manifestacijama su prigodne izložbe na temama u svezi s istraživanjem svemira, tehnologijom i razvojem svemirskih letjelica te ostalih zbivanja. Prate se najnoviji trendovi u području astronautike. Jednom godišnje održava se međunarodna Smotra raketne tehnike. Na njima se predstavlja dostignuća u amaterskoj raketnoj tehnici. Primjerenija je odraslom pučanstvu zbog složenosti tehničkih elemenata raketa.

Mladeži je najviše usmjereno raketno modelarstvo (nacionalne kategorije), izrada modela za prikaz i maketa. Ovo je najšira djelatnost u HARS-u i djeci i mladeži to je uvod u stjecanje tehničkih znanja (aerodinamike, tehnologije, balistike, pogona i sl.) mladih tehničara. Članovi koji odrastanjem ostanu uz ovo u budućnosti imat će znanja za se posvetiti amaterskoj raketnoj tehnici. Za ovu se aktivnost godišnje se održava više natjecanja u raketnom modelarstvu za djecu i mlade diljem Hrvatske.

Osnovicu novoga stručnog osoblja u području raketne tehnike i raketnog modelarstva HARS proširuje posebnim tečajevima. Jednom na godinu organizira posebne tečajeve za nastavnike tehničkog odgoja, instruktore, voditelje i sudce.

HARS je punopravni član Međunarodne astronautičke federacije IAF.

Izvori

Hrvatske udruge
Astronautika
Raketarstvo

Hrvatski astronautički i raketni savez


Eugenia (minor planet designation: 45 Eugenia) is a large asteroid of the asteroid belt. It is famed as one of the first asteroids to be found to have a moon orbiting it. It was also the second triple asteroid to be discovered, after 87 Sylvia.

Discovery
Eugenia was discovered on 27 June 1857 by the Franco-German amateur astronomer Hermann Goldschmidt. His instrument of discovery was a 4-inch aperture telescope located in his sixth floor apartment in the 6th Arrondissement of Paris. It was the forty-fifth minor planet to be discovered. The preliminary orbital elements were computed by Wilhelm Forster in Berlin, based on three observations in July, 1857.

The asteroid was named by its discoverer after Empress Eugenia di Montijo, the wife of Napoleon III. It was the first asteroid to be definitely named after a real person, rather than a figure from classical legend.

Physical characteristics
Eugenia is a large asteroid, with a diameter of 214 km. It is an F-type asteroid, which means that it is very dark in colouring (darker than soot) with a carbonaceous composition. Like Mathilde, its density appears to be unusually low, indicating that it may be a loosely packed rubble pile, not a monolithic object. Eugenia appears to be almost anhydrous. Lightcurve analysis indicates that Eugenia's pole most likely points towards ecliptic coordinates (β, λ) = (-30°, 124°) with a 10° uncertainty, which gives it an axial tilt of 117°. Eugenia's rotation is then retrograde, rotating backward to its orbital plane.

Satellite system

Petit-Prince

In November 1998, astronomers at the Canada-France-Hawaii Telescope on Mauna Kea, Hawaii, discovered a small moon orbiting Eugenia. This was the first time an asteroid moon had been discovered by a ground-based telescope. The moon is much smaller than Eugenia, about 13 km in diameter, and takes five days to complete an orbit around it.

The discoverers chose the name "Petit-Prince" (formally "(45) Eugenia I Petit-Prince"). This name refers to Empress Eugenia's son, the Prince Imperial. However, the discoverers also intended an allusion to the children's novella The Little Prince by Antoine de Saint-Exupéry, which is about a young prince who lives on an asteroid.

S/2004 (45) 1
A second, smaller (estimated diameter of 6 km) satellite that orbits closer to Eugenia than Petit-Prince has since been discovered and provisionally named S/2004 (45) 1. It was discovered by analyses of three images acquired in February 2004 from the 8.2 m VLT "Yepun" at the European Southern Observatory (ESO) Cerro Paranal, in Chile. The discovery was announced in IAUC 8817, on 7 March 2007 by Franck Marchis and his IMCCE collaborators. It orbits the asteroid at about ~700 km, with an orbital period of 4.7 days.

See also
 Dactyl and Ida, another asteroid and asteroid moon system catalogued by astronomers
 Florence, another dual-moon asteroid confirmed only in September 2017.

References

External links
 Johnston Archive data
 Astronomical Picture of Day 14 October 1999
 SwRI Press Release
 Orbit of Petit-Prince, companion of Eugenia
 Shape model derived from lightcurve (on page 17)
 14 frames of (45) Eugenia primary taken with the Keck II AO from Dec 2003 to Nov 2011 (Franck Marchis)

000045
Discoveries by Hermann Goldschmidt
Named minor planets
45 Eugenia
45 Eugenia
000045
000045
000045
18570627

45 Eugenia


Bilgisayar küme gevşek bağlı ve birlikte çalışan bilgisayarların birleştirilmesiyle oluşan bilgisayarlar topluluğudur. Dağıtımlı hesaplamadan farklı olarak, bilgisayar kümelerinin her bir düğümü, yazılım tarafından kontrol edilen ve programlanan aynı görevi gerçekleştirmek üzere ayarlanmıştır.

Bir kümenin bileşenleri genellikle hızlı yerel alan ağları aracılığıyla birbirine bağlanır ve her düğüm (sunucu olarak kullanılan bilgisayar) kendi işletim sisteminin bir örneğini çalıştırır. Tüm düğümler aynı donanımı ve işletim sistemini kullandığı gibi birbirinden farklı donanımları ve işletim sistemlerini de kullanılabilir.

Kümeler genellikle tek bir bilgisayarın performans ve kullanılabilirliğini artırmak için dağıtılırken tipik olarak benzer hız veya kullanılabilirlikteki tekli bilgisayarlardan çok daha uygun maliyetlidir.

Konuyla ilgili yayınlar

Kaynakça

Bilgisayar türleri
Süper bilgisayarlar
Koşutzamanlı hesaplama
Paralel hesaplama

Bilgisayar kümesi


Cel de-al doilea guvern condus de Pieter Sjoerds Gerbrandy (1941-1945) a fost unul dintre cele patru cabinete ale guvernului Țărilor de Jos aflat în exil la Londra. Cabinetul a fost format după un conflict între regina Wilhelmina și ministrul apărării, Dijxhoorn, cu privire la Biroul Bijzondere Aangelegenheden (Biroul pentru Afaceri Speciale) ceea ce a duce la demiterea sa. După aceea, toți miniștrii din primul cabinet Gerbrandy și-au înaintat demisiile, ceea ce a determinat restructurarea posturilor și formarea celui de-al doilea cabinet Gerbrandy. De asemenea, în timpul celui de-al doilea cabinet Gerbrandy, au existat fricțiuni regulate între miniștri și regină, ceea ce a determinat schimbări la mai multe ministere.

Guvernul, condus de regina Wilhelmina, a fost principala sursă de inspirație pentru mulți luptătorii din Rezistența Olandeză prin mesajele difuzate prin radio. Printre cele mai importante hotărâri ale cabinetului se numără recunoașterea Uniunii Sovietice (iulie 1942), declarația de război împotriva Japoniei (decembrie 1942), anunțul că, după război, relațiile dintre Olanda și Indiile Olandeze se vor schimba (făcut de regină în decembrie 1942) și restabilirea în iulie 1943 a reprezentanței Țărilor de Jos la Vatican.

În timpul primului și celui de-al doilea cabinet condus de Gerbrandy au fost realizate planuri pentru urmărirea penală postbelică a civililor neerlandezi (foute) care au colaborat cu germanii. Pe 27 ianuarie 1945 ministrul afacerilor interne, Burger, a ținut un discurs la radio, făcând diferența între civilii neerlandezi care au făcut "abuzuri" (foute Nederlander) și civilii neerlandezi care au făcut o greșeală (Nederlander die een fout hebben gemaakt). I s-a cerut de către primul ministru să demisioneze, dar pentru că Gerbrandy nu a discutat acest lucru cu colegii săi miniștri, toți miniștrii membri ai SDAP au demisionat în bloc, ceea ce a adus la formarea celui de-al treilea cabinet condus de Gerbrandy.

Miniștri
 Prim-ministru: Pieter Sjoerds Gerbrandy (ARP)
 Ministrul afacerilor generale: Hendrik van Boeijen (CHU), până în 23 februarie 1945
 Ministrul efortului de război: Pieter Sjoerds Gerbrandy (ARP), din 21 mai 1942
 Ministrul afacerilor externe: Eelco Nicolaas van Kleffens (liberal, fără partid)
 Ministrul justiției:
 Pieter Sjoerds Gerbrandy (ARP), până în 21 februarie 1942
 Johannes Regnerus Maria van Angeren (RKSP), din 21 februarie 1942 până în 11 iulie 1944
 Gerrit Jan van Heuven Goedhart (fără partid), din 11 iulie 1944
 Ministrul afacerilor interne:
 Hendrik van Boeijen (CHU), până în 31 mai 1944
 Jacobus Albertus Wilhelmus Burger (SDAP), din 31 mai 1944 până în 27 ianuarie 1945
 Hendrik van Boeijen (CHU), din 27 ianuarie 1945
 Ministrul educației, artelor și științelor: Gerrit Bolkestein (VDB)
 Ministrul finanțelor:
 Maximilien Paul Léon Steenberghe (RKSP), până în 17 noiembrie 1941
 Johan Willem Albarda (SDAP), din 17 noiembrie 1941 până în 9 decembrie 1942
 Johannes van den Broek (fără partid), din 9 decembrie 1942
 Ministrul de război:
 Hendrik van Boeijen (CHU), până în 15 septembrie 1942
 Otto Cornelis Adriaan van Lidth de Jeude (LSP), din 15 septembrie 1942
 Ministrul marinei: Johannes Theodor Furstner (liberal, fără partid)
 Ministrul apelor: Johan Willem Albarda (SDAP)
 Ministrul comerțului, industriei și transporturilor:
 Maximilien Paul Léon Steenberghe (RKSP), până în 17 noiembrie 1941
 Jan van den Tempel (SDAP), din 17 noiembrie 1941 până în 8 ianuarie 1942
 Petrus Adrianus Kerstens (KVP), din 8 ianuarie 1942 până în 31 mai 1944
 Ministrul agriculturii și pescuitului:
 Maximilien Paul Léon Steenberghe (RKSP), până în 17 noiembrie 1941
 Jan van den Tempel (SDAP), din 17 noiembrie 1941 până în 8 ianuarie 1942
 Petrus Adrianus Kerstens (KVP), din 8 ianuarie 1942 până în 31 mai 1944
 Ministrul comerțului, industriei și agriculturii: Johannes van den Broek (fără partid), din 31 mai 1944
 Ministrul transportului maritim și pescuitului: James Marnix de Booij (liberal, fără partid), din 31 mai 1944
 Ministrul afacerilor sociale: Jan van den Tempel (SDAP)
 Ministrul coloniilor:
 Charles Joseph Ignace Marie Welter (RKSP), până în 17 noiembrie 1941
 Pieter Sjoerds Gerbrandy (ARP), din 17 noiembrie 1941 până în 21 mai 1942
 Hubertus van Mook (fără partid), din 21 mai 1942

Legături externe
 Kabinetten Gerbrandy I & II, parlement.com

Politica Țărilor de Jos

Guvernul Pieter Sjoerds Gerbrandy (2)


An Eriocaulon pectinatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Eriocaulon pectinatum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon pectinatum


Fizik mühendisliğinin konusu, doğadaki maddelerin yapısını ve aralarındaki etkileşimi inceleyen fizik bilimi bulgularının uygulama alanına dönüştürülmesi ile ilgilidir.

Burada etkileşimi söz konusu olan iki temel unsur; 1 - Materyal ortam (malzeme) 2 - Enerji'dir. Malzeme atomik ve moleküler gaz, sıvı ya da katı çeşitliliği sergilerken, enerjinin ise hız, ışık, atomik, nükleer, elektrik, termal formları vardır.Bu iki temel unsur arasındaki etkileşim için olası 3 durum şöyle olmak durumundadır;

 Madde-madde etkileşimi (Elektron-elektron çarpışması, kamyon-kamyon çarpışması, gezegen-gezegen çarpışması, ...): Çoğunlukla konvansiyonel mühendislik içinde kalmakla beraber kuantum mekaniği içinde de çok ve önemli uygulamalarda yer alır.
 Madde-enerji etkileşimi (Madde-ışık, madde-X Işını, madde-lazer, ...): Örnekleri spektroskopi, kristalografi, medikal görüntüleme sistemleri ve optiğin birçok uygulaması olarak verilebilirdir.
 Enerji-enerji etkileşimi (Işık-ışık): Örnekleri girişim ölçer (interferometre) ve holografi olarak verilebilirdir.

Fizik mühendisliği her şeye bu sistematik mekanizma ile bakar. Malzemenin nükleeraltı dünyasına kadar detaylı bilgisini ve enerjinin kuantum mertebesinde detaylı bilgisini fizikten aldıktan sonra bunlar üzerindeki kontrolünü kurabilir duruma gelir ve mühendisliğe uygulamak üzere makinelerini yapar. Fizik mühendisliği için enerji ile karşı karşıya bırakılacak olan malzemenin ne olduğunun çok fazla anlamı yoktur, malzeme canlı sistemlere (et, kemik gibi) ait olabileceği gibi demir ya da PVC de olabilirdir. Çünkü yukarıda vurgulanan sistematik mekanizma içinde malzemenin bu türlü farklılıkları parametre olamamaktadır.

Eğitim
Türkiye'de sadece beş üniversitede Fizik Mühendisliği eğitimi verilmektedir. İlki, Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi altında 1954 yılında kurulmuştur (2001 yılı Nisan ayında Mühendislik Fakültesi kurulmasıyla çalışmaları burada devam etmektedir). Ayrıca, Hacettepe Üniversitesi, İstanbul Teknik Üniversitesi, İstanbul Medeniyet Üniversitesi, Gaziantep Üniversitesi ve Gümüşhane Üniversitesi'nde de Fizik mühendisliği bölümleri yer almaktadır. Gaziantep programının eğitim öğretim dili İngilizcedir. Gümüşhane Üniversitesi senatosunun aldığı karar ile birlikte Mühendislik Fakültesi bünyesindeki Fizik Mühendisliği bölümü 2012-2013 eğitim öğretim yılından itibaren Fizik Mühendisliği lisans programı olarak öğrenci alacaktır.

Fizik mühendisliği bölümlerinde eğitim süresi 4 yıldır.Nükleer fizik, atom-molekül fiziği, katı hal fiziği, kuantum mekaniği ve elektromanyetik gibi kuramsal ve temel konuların yanı sıra teknik çizim, elektronik, bilgisayar programlama, makine elemanları, malzeme, dalgalar-titreşimler, termodinamik, spektroskopi, kristalografi, medikal fizik (görüntüleme sistemleri), radyoizotop teknikleri, enstrümantasyon (termal + optik + fotonik + elektronik), uygulamalı optik, ince film, lazer gibi kendi içinde gerekli olan mühendislik konuları işlenir.

Anabilim dalları
İlgi alanlarının genel olarak ne oldukları ve ne olmadıkları konusunda sınırlayıcı-tarif edici tarafları anabilim dallarıdır. Tüm dünyada fizik mühendisliği için konvansiyonel olarak kabul edilmiş anabilim dalları ise şöyledir ;

 Genel fizik
 Matematiksel fizik
 Katıhal fiziği (Yoğun madde fiziği)
 Atom-molekül fiziği
 Nükleer fizik
 Yüksek enerji ve plazma fiziği

Bilim ile mühendislik arasındaki köprü görevini üstlenmiş olmasının getirdiği diğer çoğu disipline makine, cihaz, sistem ve bilgi verme durumu, fizik mühendisliğinin bir disiplinler arası alan olduğu yanlış algılanmasını getirebilmektedir. Örneğin bir taraftan kimyaya spektroskopi verirken diğer taraftan da tıp dünyasına görüntüleme sistemleri vermektedir. Buradan hareketle bu her iki alan insanları, fizik mühendisliğinde hem elektronik hem kimya hem de canlı sistemlere ait eğitimlerin dış disiplinlerden alınarak verildiğini düşünebilmektedir. Ancak aksine, yukarıdaki anabilim dallarına bakıldığında ne kimyanın ne de elektroniğin fizik mühendisliğini oluşturan unsurlardan olmadığı görülmektedir. Diğer gerçek ise, hem spektroskopide hem de medikal görüntüleme sistemlerinde kullanılıyor olan asıl şeyin ne kimya ne de tıp olmadığıdır, kimya ve tıp (veya biyoloji) bu uygulamalardan faydalanan alanlar olarak kalmakta ve söz konusu makineleri geliştiren-yön veren alanlar olamamaktadırlar.Burada örnek olarak kullanılan tıp ve kimyanın enerji-madde etkileşimini bir birlerinden habersiz şekilde kullanmaları, fizik mühendisliği ve esasi bakış açısından spektroskopi ve medikal görüntüleme cihazlarını farklı disiplinler kılmaya yetememektedir.

Sonuçta fizik mühendisliği her iki makineyi yaparken sadece kendine ait olan atom-molekül fiziği, radyasyon tür ve özellikleri, ileri optik, materyal malzemelerin enerji türlerine karşı verdikleri tepki bilgileri ve enerji-madde etkileşimi bilgilerini kullanmaktadır.

Çalışma alanları
Fizik mühendisleri; modern teknoloji kullanan kamu ve özel sektördeki kurum ve kuruluşlarda görev alabilmektedirler. Bilgisayar ve elektronik malzeme üretiminde, kalite kontrol birimlerinde, enerji santrallerinde, sanayi kuruluşlarında, araştırma-geliştirme (ArGe) birim ve laboratuvarlarında, sağlık fizikçisi olarak hastanelerde çalışabilmektedirler. Alan ve/veya sektörlerden detaylı örnekler vermek gerekirse şunlar yazılabilirdir ;

Medikal fizik

1. Diagnostik radyoloji
 Radyolojik cihazların alımı için teknik şartname hazırlamak,
 Performans verifikasyonu ve kabul testlerini yapmak,
 Radyolojik cihazların kalite kontrol programına uygun kalibrasyonlarını yapmak,
 Kalite kontrol programları geliştirmek ve uygulamak,
 Çalışanların, hastaların ve halkın radyasyon güvenliğini sağlamak üzere gerekli tedbirleri almak,
 Klinik görüntüleme prosedürlerini optimize etmek,

2. Radyasyon onkolojisi
 Tedavi amacıyla kullanılan iyonlaştırıcı radyasyon kaynaklarının etkin, verimli ve güvenli kullanımını sağlamak,
 Tüm tedavi koşulları için hasta dozu ile ilgili gerekli ve yeterli bilgileri elde ederek doz hesaplarını yapmak,
 Tedavi planının en doğru şekilde uygulanması ve hastanın radyasyon güvenliği için gerekli yöntem ve düzeneklerin teminini ve kullanılmasını sağlamak,
 Kalite temini programlarının protokollere uygun olarak düzenli bir şekilde yürütülmesini sağlamak,
 Radyasyon tehlikesi olan, denetimli ve gözetimli alanlarda çalışma koşullarını ilgili ulusal yönetmelik hükümleri gereğince planlamasını sağlayarak bu alanlarda gereken ekipman, donanım ve diğer gerekli teçhizatın bulunmasını ve kullanılmasını sağlamak,
 Radyasyon korunması görevlisi ile birlikte tesiste faaliyet gösteren cihazlar için olası kaza durumu için tehlike durumu planını hazırlamak ve bir tehlike durumunda planda belirtilen yükümlülükleri yerine getirmek.
 Tesisin, cihazların, çalışanların ve hastaların radyasyon korunumu ölçümleri için uygun dozimetreler bulundurulmasını ve kullanılmasını sağlamak,
 Tehlike durumu planlarını hazırlamak,
 Özel radyasyon korunması hususlarını göz önünde bulundurarak yeni cihazlarının seçimine ve yeni tesislerin planlanmasına yardımcı olmak ve zırhlama hesaplarını yapmak,
 Radyoaktif kaynakların depolamasını, uygulama yöntemlerini, çalışma sistemlerini ve denetimli alanları yönetmek,
 Radyoaktif kaynakların sızıntı testini yapmak,
 Hastanede çalışan personelin ve hasta ziyareti için gelenlerin radyasyon güvenliği ile ilgili önlemler almak,
 Tesiste çalışanların radyasyon korunması konusunda eğitiminde görev almak,
 Radyasyon kaynakların stok kontrollerini yapmak,

3. Nükleer tıp
 Ekipman kullanımı ve seçimini yapmak.
 Cihaz alım şartname hazırlama ekibinde yer almak.
 Kullanılan program ve prosedürlerin yenilenmesini sağlamak.
 Radyofarmasötik üretiminde üretim planlamasını yapmak.
 Teşhis ve Tedavi amacıyla kullanılan radyoizotoplar ve radyofarmasotiklerin belirlenen depolama limitlerini ve çevreye salıverme limitlerini kontrollerini yapmak.
 Cihazların performans verifikasyonu ve kabul testlerini yapmak.
 Cihazların kalibrasyonlarını yapmak.
 Kalite kontrol programlarını geliştirmek ve uygulamak, uygulanmasını denetlemek.
 Ulusal mevzuata uygun olarak radyasyon güvenliği programının geliştirilmesi ve uygulanmasını yapmak.
 Kişisel dozimetri organizasyonunu yapmak.
 Kullanılan radyonüklitlerin sınıflandırılması, saklanması ve atık olanların belirlenmesi.

Radyasyondan korunma
 Radyasyon görevlilerinin, halkın ve çevrenin radyasyon korunması için radyasyon kaynaklarının güvenliğini sağlamak üzere gerekli önlemleri almak,
 Radyasyon kaynakları ve cihazların bulunduğu laboratuvarın, tesislerin planlanması, zırhlanma hesaplarını yapmak, projelerini incelemek ve onaylamak,
 Dozimetri amaçlı uygun cihazların bulundurulmasını ve kullanılmasını sağlamak,
 Nükleer ve radyolojik tesislerde, radyasyondan korunma ile ilgili ölçüm programlarını hazırlamak ve uygulamak,
 Nükleer ve radyolojik tesislerde, tehlike durumu planlarını hazırlamak ve gerektiğinde planda belirtilen hususların yerine getirilmesini sağlamak ve kaza durumunun yönetilmesinin sorumluluğunu üstlenmek,
 Yapılan işin niteliğine göre radyasyon güvenliği ile ilgili ulusal mevzuat hükümlerinin uygulanmasını sağlamak,
 Radyasyon kaynakları ve/veya cihazların seçimine bağlı olarak, radyasyon alanlarının planlanmasında radyasyon güvenliği kriterlerinin uygulanmasını sağlamak,
 Radyasyon kaynaklarının takibini ve sızıntı testlerini yapmak, uygun ve güvenli koşullarda depolanmasını sağlamak, kayıtlarını tutmak,
 Radyasyon kaynakları ile çalışılan tesislerde radyoaktif bulaşmayı önleyici tedbirleri almak, alınmasını sağlamak,
 Radyoaktif kaynaklarla çalışılan tesislerde meydana gelen radyoaktif atıkların yönetimi ile ilgili tedbirleri almak, alınmasını sağlamak,
 Radyoaktif maddenin güvenli taşınmasını sağlamak için gerekli önlemleri almak, alınmasını sağlamak,
 Radyasyon görevlilerinin kişisel doz ve risk değerlendirmelerini yapmak,
 Radyasyon Güvenliğine yönelik çevresel ölçüm ve değerlendirmeler yapmak,
 Doğal Radyasyon düzeyleri ile ilgili ölçüm ve değerlendirmeler yapmak,
 Radyasyon kaynakları ile çalışan görevlilerin ve sorumluların radyasyondan korunması ile ilgili eğitimlerini yapmak, düzenlenecek kurs ve seminerlerde eğitmenlik yapmak,

Nükleer enerji
 Ulusal nükleer enerji politikasının belirlenmesinde katkı koymak,
 Nükleer yakıt çevriminin planlanması, tasarımı ve yönetimini yapmak,
 Nükleer santrallerin tasarımı, yakıt ve kor dizayn hesaplamalarını yapmak,
 Nükleer santrallerinin ısı üretim bölümünün işletmesinde bulunmak,
 Nükleer santrallerde kalite temini ve denetiminde bulunmak,
 Nükleer atıkların kontrolü ve yönetimini yapmak,
 Nükleer santrallerde çalışanların düzenleyici kuruluş tarafından belirlenen esas ve kriterler doğrultusunda radyasyon güvenliğini sağlamak,
 Nükleer Santrallerin çevre etkilerinin incelenmesi ve projelendirilmesini yapmak,

Kalite kontrol
 İşyerlerinde kalite sistemini kurmak.
 Kalite temini, kalite kontrol, kalite geliştirme ve kalite denetimi yapmak.

İyonize olmayan radyasyon
 Radar, yüksek gerilim hatları, laser, ultrasound, mikrodalga, telsiz, cep telefonu, baz istasyonları ve bilgisayar ortamları.

Kalibrasyon - metroloji
 Metroloji maksatlı cihaz/malzemelerin kontrol, muayene ve kalibrasyonlarını yapmak, sorumlu kişi olarak kalibrasyon sertifikalarını onaylamak.
 Metroloji maksatlı cihaz/malzemelerin seçimi, projelendirilmesi ve tasarımını yapmak.

Malzeme bilimi ve endüstriyel uygulamalar
 Gama grafi yapmak,
 X- Işınları grafi yapmak,
 Nötron grafi yapmak,
 Beta grafi yapmak,
 Ultrasonik testler yapmak,
 Sıvı girişimi yapmak,
 Manyetik parçacık testleri yapmak,
 Girdap akımları testleri yapmak,
 Nükleer Teknikler kullanılarak her türlü numunenin nitel ve nicel analizlerini yapmak,
 Alçak ve yüksek sıcaklık ölçüm sistemleri kurmak ve ölçümler yapmak,
 Lens tasarımı, yapımı ve kalite kontrolünü yapmak,
 Laser tasarımı, yapımı ve kullanımı yapmak,

İletişim
 Radyo, televizyon, telsiz ve GSM verici, aktarıcı ve alıcı sistemlerinde elektromagnetik, elektrik, elektronik, mikroelektronik, optik, akustik, mekanik ve bilgisayar yazılım-donanım sistemlerin tasarımı, kuruluşu, işletimi, ölçüm ve kontrollerini yapmak.
 Uzaktan algılama sistemleri tasarım, kullanım, ölçüm ve testlerinin yapmak.

Parçacık hızlandırıcıları
 Parçacık hızlandırıcılarının tasarımı, planlaması ve kurulmasını yapmak.
 Vakum ve magnet sistemlerinin planlaması, projelendirilmesi, yapılması ve kontrol testlerini yapmak.

Madencilik uygulamaları
 Radyoaktivite içeren minerallerin ve cevherlerin aranmasında bulunmak.
 Radyoaktivite içeren cevherlerin çıkartılmasında çalışanların radyasyon güvenliğinin sağlanmak, çalışma sürelerinin belirlemek ve doz hesaplarının yapmak.

Savunma sanayi
 Uydu yörünge hesaplamalarının yapmak,
 Optik, lazer, gece görüş sistemlerinin tasarımı ve planlanmasının yapmak,

Meteoroloji
 Meteorolojik veri toplama ve değerlendirme sistemlerinin bakım, onarım ve kalite kontrollerini yapmak.

Çevre ölçüm ve kontrol hizmetleri
 Nükleer tekniklerle çevre kirliliği ölçme ve değerlendirmesini yapmak,
 Radyoaktif atıkların belirlenmesi, fiziksel korunumunun sağlanması, depolanmasını ve taşınmasını planlamak ve kontrol etmek,
 Radyoaktivite ölçüm cihazlarının test, kalibrasyon ve kabul kontrollerini yapmak,

İş güvenliği uzmanlığı
 Çalışma yerlerinde, gürültü, titreşim ve termal konfor parametrelerinin kontrolü, ölçümü ve değerlendirilmesini yapmak.
 Çalışma yerlerinin gürültü haritalarını çıkartmak.
 Yıldırımdan korunma için tasarımı yapmak.
 Yıldırımdan korunma, uygulama ve kontrollerini yapmak.
 Radyoaktif paratonerlerin radyasyondan korunması için önlem almak ve kayıtlarını tutmak.
 Alçak gerilim panolarının mekanik tasarımının yapılması, planlaması, projelendirilmesini yapmak.
 Alçak gerilim panolarının kalite kontrolünü yapmak.

Bilişim
 Sistem çözümlemesini yapmak,
 Veritabanı sistem tasarımı ve yönetimini yapmak,
 Ağ tasarımı ve yönetimini yapmak,

Adli fizik
 Balistik incelemeler yapmak,
 Fiziki incelemeler yapmak,

Fizik mühendisliği programını bitirenlerden Ortaöğretim Alan Öğretmenliği Tezsiz Yüksek Lisans Programını veya Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı ve Yükseköğretim Kurulu (YÖK) işbirliği ile açılan/açılacak pedagojik formasyon programını başarı ile tamamlayanlar fizik öğretmeni olarak da çalışabilirler.

Kaynakça

Uygulamalı ve disiplinlerarası fizik

Fizik mühendisliği


The half-month is a calendar subdivision used in astronomy. Each calendar month is separated into two parts:
days 1 to 15
day 16 until the end of the month.
Newly identified small Solar System bodies, such as comets and asteroids, are given systematic designations that contain the half-month encoded as a letter of the English alphabet. For example, an object discovered in the second half of January would be identified with the letter B; if found in the first half of February, the letter would be C. The letter I is not used, to prevent confusion with the number 1. Instead, the letters proceed directly from H (April 16–30) to J (May 1–15). The letter appears in the provisional designation, then when the object is confirmed the letter is incorporated into the comet designation (for comets) or minor planet designation (for asteroids and other minor planets).

References

See also
 Naming of comets
 Fortnight

External links
 Astronomy.com explains the usage of "half-month"

Units of time

Half-month


Black Friday a fost introdus în România pentru prima oară în anul 2011.

Succesul de care s-a bucurat ziua de Black Friday în România ("Vinerea Neagră" în traducere liberă), cunoscută și ca ziua cu cele mai multe reduceri din an, a făcut ca de la an la an tot mai multe magazine online să se alăture acestui eveniment de shopping.

Spre deosebire de Black Friday-ul sărbătorit în Statele Unite ale Americii în ziua următoare după Thanksgiving Day ("Ziua Recunoștinței"), în România ziua de Black Friday este organizată de obicei cu o săptămână mai devreme. Și acest lucru se întâmplă pentru a permite curierilor să poată livra comenzile din ziua de Black Friday până la mini-vacanța prilejuită de Ziua Națională a României - 1 Decembrie. De asemenea trebuie știut că în România și data de 30 noiembrie este zi nelucrătoare fiind sărbătorit Sfântul Andrei cunoscut ca fiind "apostolul românilor".

Comerțul în România
Evenimente în noiembrie

Black Friday România


Agriophyllum, biljni rod iz porodice štirovki. Postoji šest vrsta koje rastu od istočne Europe do središnje Azije.

Rod je opisan 1819

Vrste
 Agriophyllum lateriflorum (Lam.) Moq.
 Agriophyllum latifolium Fisch. & C.A.Mey.
 Agriophyllum minus Fisch. & C.A.Mey.
 Agriophyllum paletzkianum Litv.
 Agriophyllum pungens (Vahl) Link ex A.Dietr.
 Agriophyllum tibeticum Sukhor.

Izvori

Corispermoideae

Agriophyllum


صحراء سيمبسون هي صحراء في أستراليا مساحتها تقارب الـ 200 ألف كيلومتر مربع، تقع الصحراء في قلب القارة بين إقليم شمالي وجنوب أستراليا وولاية أشعة الشمس ويحدها من الغرب نهر فنك لكن أكثرها يقع في جنوب غرب المقاطعة الشمالية ويبلغ معدل هطول الأمطار فيها 400 ملللتر في السنة الواحدة، كما تحفل رمالها بعشبة خاصة ومنتشرة بشكل خاص فيها تدعى سبينفيكس توفر زاد غذائيا للوخفيات والسحالي

جغرافيا حيوية في الإقليم الشمالي
جغرافيا حيوية في جنوب أستراليا
جغرافيا حيوية في كوينزلاند
صحاري الإقليم الشمالي
صحاري جنوب أستراليا
صحاري في أستراليا
صحاري في كوينزلاند
عروق (جغرافيا)
مناطق بيئية في أستراليا
مناطق بيئية في كوينزلاند
مناطق بيئية في جنوب أستراليا
مناطق بيئية في الإقليم الشمالي

صحراء سمبسون


Der Milchbrunnen (Quelle I) ist eine staatlich anerkannte Heilquelle in der Stadt Bad Soden am Taunus. Sein Wasser fließt, wie das des Justus-von-Liebig-Brunnens und des Warmbrunnens, in einen Brunnen auf dem Franzensbader Platz.

Geschichte
Die Quelle des Milchbrunnens war bereits im Mittelalter bekannt. Sie geriet jedoch durch den Dreißigjährigen Krieg in Vergessenheit, bis sie 1700  wiederentdeckt wurde. Im 19. Jahrhundert wurde das Wasser in den Nassauischen Hof geleitet und zu Kurzwecken genutzt. Ab 1887 floss dieses wie das des Warmbrunnens in der neu erbauten Trinkhalle. 1902 wurde die Quelle neu gefasst. Seit 1955 fließt diese auch auf dem heutigen Franzensbader Platz.

Anwendung
Das Wasser der Quelle wird für Trinkkuren und Inhalationen verwendet. Es handelt sich hierbei um ein thermalen Natrium-Calcium-Chlorid-Hydrogencarbonat-Säuerling. Ein Liter der Quelle deckt 20 % des Magnesium-, 20 % des Calcium-, 20 % des Jod- sowie 40 % des Eisenbedarfs eines Menschen.

Anwendungsgebiete
 Erkrankungen des Magens und des Dünndarms
 Harnwegsinfekte
 Anregung des Verdauungstraktes

Literatur
 Joachim Kromer: Bad Soden am Taunus. Leben aus den Quellen. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1990, ISBN 3-7829-0402-8.

Weblinks
 Milchbrunnen auf der Website der Stadt Bad Soden

Einzelnachweise

Brunnen in Bad Soden am Taunus
Quelle in Hessen

Milchbrunnen (Bad Soden)


Les Picophagaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Picophagophyceae et de l'ordre des Picophagales.

Le genre Picophagus a été découvert dans l'océan Pacifique équatorial.

Étymologie
Le nom vient du genre type Picophagus, composé du suffixe pico-, en référence à l'appartenance de cet organisme au picoplancton, et du suffixe φαγία / fagia, nourriture, pour qualifier cet organisme .

Description

Liste des genres
Selon  :
 Picophagus Guillou & Chrétiennot-Dinet, 1999

Taxonomie
Les analyses génétiques placent Picophagus à la base des lignées Chrysophyceae et Synurophyceae.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Ochrophyta
Famille d'algues (nom scientifique)

Picophagaceae


Der während der Ruhrbesetzung 1923 von der französischen Besatzungsmacht zum Tode verurteilte Albert Leo Schlageter wurde nach seiner Hinrichtung vor allem von rechten Kreisen zur Märtyrerfigur erhoben. Seit 1926 wurden erste Gedenkstätten errichtet. Der "Schlageter-Kult" im nationalsozialistischen Deutschland führte zur Errichtung von schätzungsweise hundert Schlageter-Denkmälern, von denen noch etwa 20 existieren. Entsprechend wurden Straßen, Orte, Organisationen und Ähnliches oft nach Schlageter benannt. Nach 1945 wurden diese nach und nach in den meisten Fällen umbenannt. Die meisten Denkmäler existieren nur noch in rudimentären Resten oder sind weitgehend ungepflegt.

Denkmäler
Eines der ersten Denkmäler für Schlageter wurde 1926 auf dem Höllenberg bei Visselhövede errichtet. Es trägt die Jahreszahl der Errichtung auf seiner Rückseite. Ein weiteres Denkmal wurde im Juli 1927 in (Wuppertal-)Elberfeld eingeweiht. In Elberfeld, von wo aus Schlageter seine Sabotageaktionen gegen die französischen Besatzungstruppen unternommen hatte, war sein Leichnam nach dessen Exhumierung im Juni 1923 zunächst in der dortigen Stadthalle aufgebahrt worden.

Das größte Denkmal für Schlageter war das "Schlageter-Nationaldenkmal" auf der Golzheimer Heide bei Düsseldorf. Initiiert worden war es durch Kreise um den Posener Oberbürgermeister Ernst Wilms. Ludwig Hügen nennt den Cartellverband der katholischen deutschen Studentenverbindungen als treibende Kraft. Eingeweiht wurde das Denkmal innerhalb einer großen Aufmarschfläche am 23. Mai 1931. Es wurde vom Architekten Clemens Holzmeister entworfen und bestand aus einem 27 Meter hohen schlanken Stahlkreuz über einem großen Steinsarkophag, Hügen spricht von einem altarähnlichen Sockel. Dazu kamen ein unterirdischer Gedenkraum und ein kreisförmiger Hof in vier Metern Tiefe mit einem Durchmesser von 28 Metern. Das Denkmal wurde 1946 auf Veranlassung der britischen Besatzungsbehörden gesprengt. An der Stelle, an der das Denkmal stand, wurde 1958 am Rande des Nordfriedhofs das Mahnmal Drei Nornen des Bildhauers Jupp Rübsam für die Opfer des Feldes, der Heimat und des politischen Terrors errichtet.

An einer Veranstaltung beim Schlageter-Denkmal auf dem Kreuzberg bei Lohne zum zehnten Todestag von Albert Leo Schlageter, die am 28. Mai 1933 stattfand, nahmen ca. 5000 Personen teil, vor allem Angehörige des "Stahlhelm"-Bundes, der SA und der Hitler-Jugend.

88 der Schlageter-Denkmäler wurden durch Christian Fuhrmeister mit eventuellem Erhaltungszustand dokumentiert. Unter anderen sind zu nennen:
 Schlageter-Kreuz auf dem Hammerberg oberhalb Passau: errichtet 1933, bestand bis 1957, wurde in diesem Jahr ersetzt durch das Ungarn- oder Stephanskreuz zum Gedenken an den Ungarnaufstand von 1956 wegen der geografischen und historischen Nähe der Stadt zu Ungarn. (Die selige Gisela, Herzogstochter von Bayern und Witwe des heiligen Ungarnkönigs Stephan, ist in Passau begraben; das Bistum Passau reichte im Mittelalter bis nach Ungarn.)
 Schlageter-Denkmal auf dem Letzberg in seiner Heimatstadt Schönau im Schwarzwald im Schwarzwald. Der Obelisk aus Granit wurde 1926 eingeweiht und 1937 für ein nicht fertiggestelltes größeres Denkmal abgerissen. Schlageters Grab in Schönau wird zwar weiterhin gepflegt, das unvollendete Denkmal für ihn bleibt jedoch eine Ruine, ohne Infotafel.
 Schlageter-Stein auf dem Krachenberg in Landsberg am Lech, ein grabsteingroßes Denkmal mit Name und Todestag auf der Vorderseite und der Widmung "Den Helden von Rhein und Ruhr" auf der Rückseite. Das Denkmal wurde 2006 von einer Künstlergruppe aus der Verankerung gehoben und nach einem verlorenen Prozess durch die Stadt entfernt.
 Schlageter-Denkmal auf dem Luhberg bei Peine-Stederdorf, 3 m hoher Findlings-Stein, initiiert 1925 vom Jungdeutschen Orden.

 Schlecht erhaltener Schlageter-Gedenkstein an der Hanskühnenburg im Harz. Der Stein wurde 2013 vom Grundstückseigentümer (Nationalpark Harz) entfernt.
 Schlageter-Denkmal in St. Peter im Schwarzwald, in der Nähe der Gschwanderdobelhütte. Es liegt an einem Wanderweg und ist gut erhalten.
 Schlageter-Denkmal in Siegen, das am 28. Mai 1933 im Weidenauer Tiergarten anlässlich des 10. Todestags Schlageters eingeweiht werden sollte. Die Einweihung des von der regionalen Bruderschaft des Jungdeutschen Ordens erstellten Denkmals wurde aber von der Weidenauer Polizeibehörde auf höhere Weisung verboten. Die gusseiserne Plakette mit Schlageters Namen und dem Ordenskreuz wurde von den Nazis durch eine gleich große Plakette allein nur mit einem Hakenkreuz ersetzt. Die Denkmalreste wurden 1985 endgültig abgeräumt.
 Schlageter-Denkmal auf dem Kreuzberg in Lohne (Oldenburg).
 Schlageter-Stein in Weimar, ein am 23. Mai 1931 eingeweihtes, vom Wehrwolf-Verband aus Halle errichtetes Denkmal.
 Schlageter-Stein in Marienmünster, ein grabsteingroßer Stein am Hungerberg mit der Inschrift Dem deutschen Helden Schlageter.
 Schlageter-Stein in Neustettin in den Neustettiner Parkanlagen. Dieses Denkmal existiert heute nicht mehr.
 Schlageter-Stein in Nordhausen, aufgestellt im Stadtpark, am 27. Mai 1945 entfernt
 Schlageter-Stein in Plau am See am Klüschenberg, großer Findling nach 1945 dort vergraben. Der Plan, den Findling als Naturdenkmal auszugraben, scheiterte vor wenigen Jahren an Bedenken, jemand könnte sich an die einstige Widmung erinnern und eine öffentliche Diskussion um Schlageter hervorrufen.
 Schlageter-Stein in Northeim bei Göttingen auf der Wilhelmswiese. Er wurde 1989 auf Ratsbeschluss entfernt und anschließend "geschrotet".

 Schlageter-Denkmal in Billerbeck/Westfalen, 1934 eingeweiht. Nach dem Krieg Entfernung der Inschrift, im Jahr 1953 Umwidmung zum "Kriegsgefangenen-Mahnmal". Das Denkmal besteht aus mehreren aufeinander gestapelten Findlingen. Auf dem großen unteren Stein war die Inschrift angebracht. (siehe Bild)
 Schlageter-Denkmal auf dem Großen Seeberg bei Gotha/Thüringen. Es ist unbekannt, wer das Denkmal aus einem Sandsteinblock zirka 2 Meter × 2 Meter errichtet hat. 1945 wurde die Gedenktafel entfernt und der Stein in der Mitte gespalten. Die Steinhälften sind noch am Standort vorhanden.
 Schlageter-Denkmal auf dem Weinberg bei Perleberg (Prignitz), bestehend aus einer Steinsäule mit Holzplatte, in die Name, Geburtsdatum und Todesdatum eingeschlagen sind. Das Denkmal ist in einem Wald versteckt.
 Steinernes Denkmal auf dem (bis 1945) Schlageterplatz in Habelschwerdt/Schlesien (Grafschaft Glatz), ein am westlichen Stadtrand gelegener, mit alten Laubbäumen gesäumter Platz. Ein Stein mit schlichter, dunkler, eingelassener Tafel, darauf Name und Geburts- sowie Todesjahr Schlageters, kein NS-Emblem.

 Schlageter-Denkmal auf dem Höllenberg bei Visselhövede, Kreis Rotenburg/Wümme, ein zirka 4 Meter hohes Steindenkmal. Das Hakenkreuz wurde durch Ausmeißeln entfernt, kurz darauf wieder nachgezeichnet. Später der Schriftzug mit Zement abgedeckt, zwischenzeitlich aber wieder freigelegt.
 Schlageter-Denkmal auf dem Jakobsberg in Porta Westfalica. Erbaut um 1933/34 aber seinerzeit nicht vollendet. 1958 von der Stadt Hausberge zum Aussichtsturm mit Plattform auf dem Sockel umgebaut und für Besucher zugänglich gemacht auf 6 Meter höhe.
 Schlageter-Inschrift an einem abgelegenen Steinhang im Wald bei Bremke/Göttingen. Außer Name und Düsseldorf alle Worte ausgekratzt.
 Schlageter-Denkmal im KZ Dachau, Einweihung am 26. Mai 1933
 Schlageter-Stein in Wardböhmen bei Celle (Neu-Errichtung 2012)
 Schlageter-Denkmal im Liethwald am Freibad in Bad Fallingbostel, Inschrift ausgemeißelt.
 Schlageter-Insel im Böhme-Wald in der Böhme in Soltau mit Stein ohne Inschrift
 Schlageter-Gedenkstein auf dem Hörnchen bei Kindsbach (Pfalz); westlich Bärenlochweiher; Inschrift kürzlich freigelegt
 Schlageter-Denkmal als Holzkreuz auf dem Hauptmann-Loeper-Berg (heute Weinberg) in der Hansestadt Osterburg.
 Schlageter-Gedenkstein in Berlin-Wilmersdorf
 Schlageter-Gedenkstein auf dem Ellertstein bei Kleinostheim (Unterfranken). Einweihung am 1. Juli 1933.
 Schlageter-Denkmal in Bad Ditzenbach-Auendorf, 1986 als Beispiel aus der NS-Zeit in die Liste der historischen Kulturdenkmäler aufgenommen [:Datei:Schlageter Denkmal Auendorf29042018.png]

Namenspatenschaften

In der Zeit des Nationalsozialismus wurden nach Schlageter unter anderem Truppenverbände, Kasernen und Rüstungsgüter benannt:  (nach Jahren geordnet)
 1925: Die Züchtung einer Flammenblume, Phlox paniculata, wurde von ihrem Züchter, Georg Arends, "Leo Schlageter" (zunächst noch ohne "Albert"), benannt.
 1932: Die erste Gauführerschule der Hitlerjugend in der Burg Campen erhielt den Namen Albert-Leo-Schlageter-Haus.
 1933 wurde der Burgplatz in Flensburg in Schlageterplatz umbenannt. Dort befand sich von 1926 bis 1974 das Kriegerdenkmal "Auf der Wacht" für die im Ersten Weltkrieg Gefallenen des Füsilier-Regiments "Königin" (Schleswig-Holsteinisches) Nr. 86. Das Regiment war ab den 1870er Jahren in der Duburg-Kaserne stationiert. In der Zeit des Dritten Reiches war das Denkmal auf dem Burgplatz Versammlungsort von NS-Formationen. Kurz nach der Kapitulation (1945) bekam der Platz seinen ursprünglichen Namen zurück.
 ca. 1934 wurde in Freiburg der Volksschule Betzenhausen (heute: Gerhart-Hauptmann-Schule) der Name "Schlageterschule" zugeordnet.
 1935 ist im Adressbuch von Berlin die "Schlageter-Siedlung für Frontkämpfer" zwischen Buckower Damm und Gemarkung Buckow verzeichnet, wobei als Eigentümer für die Einfamilienhäuser auf den Grundstücken 1–85 (linke Seite, ungerade) und 2–86 (rechte Seite, gerade) der Vermerk "unbenannt" steht. Der Bau der Stadtrandsiedlung war nach der Inflation von der Neuland E.G.m.b.H. mit Siedlungshäusern für Bauarbeiter begonnen worden.
 1936:
 Die alte Rheinbrücke zwischen Mannheim und Ludwigshafen wurde in Leo-Schlageter-Brücke umbenannt. Sie wurde im Zweiten Weltkrieg zerstört. Nachfolgerin ist die Konrad-Adenauer-Brücke.
 In Saarbrücken existierte seit 1936 eine "Schlageter-Brücke", die im Zweiten Weltkrieg zerstört und 1946 wiederaufgebaut wurde. Anfangs trug sie den Namen "Schlageter-Brücke" noch, mittlerweile wurde sie in Daarler Brücke umbenannt.
 Die RAD-Abteilung 4/319 in Leuscheid (Gemeinde: Windeck) erhielt den Namen Schlageter. Heute steht an gleicher Stelle das Gebäude der Freizeit- und Begegnungsstätte des Christlichen Hilfswerkes in Leuscheid.
 1937:
 Jagdgeschwader 234 "Schlageter" (später Jagdgeschwader 26) der Luftwaffe
 Schlageter-Kaserne in Freiburg im Breisgau, später umbenannt in Vauban-Kaserne
 "Schlageter-Siedlung", Mustersiedlung und Bauausstellung zur Reichsausstellung Schaffendes Volk
 Kameradschaft Schlageter des NSD-Studentenbundes in München.
 1938:
 am 11. Januar wurde die Oberrealschule in Schweidnitz in "Schlageter-Schule" umbenannt.
 das Segelschulschiff Albert Leo Schlageter der Kriegsmarine.
 1945: im März eine aus Angehörigen des Reichsarbeitsdienstes (RAD) aufgestellte Infanterie-Division der Wehrmacht: Infanterie-Division Schlageter (RAD Nr. 1).
 Ohne Jahresangabe:
 Das Haus der Technik in Königsberg (Pr.) wurde in Albert-Leo-Schlageter-Haus umbenannt.
 Ebenfalls gab es an den Universitäten im deutschen Reich eine Zahl von NS-Kameradschaften, die den Namen Schlageters trugen, wie etwa in StMV Blaue Sänger in Göttingen.
 Die Stadtteiche in Bottrop werden von einigen bis heute (meist in Unkenntnis des Namensgebers) Schlageter-Teich genannt. Erst in den letzten Jahren hat sich die offizielle Bezeichnung Stadtteiche immer mehr durchgesetzt. Die heute noch mit diesem Namen bezeichnete Schlageterinsel in dem Fluss Böhme im Böhmewald bei Soltau in Niedersachsen soll nach Albert Leo Schlageter benannt sein.
 Straßen: In vielen Orten wurden Straßen nach Albert Leo Schlageter benannt, die heute nicht mehr so heißen.
 Parks:
 In Göppingen wurde in der Zeit des Nationalsozialismus eine noch heute existente Parkanlage nördlich des Mörike-Gymnasiums nach Albert Leo Schlageter benannt. Der kleine Park liegt im nördlichen Stadtgebiet von Göppingen, er wird nach Westen umgrenzt von der Mörikestraße, nach Süden von der Frühlingstraße, nach Osten von der Östlichen Ringstraße und wird im Norden beschlossen von der dort beginnenden Nördlichen Ringstraße. Die mitten in einem dicht bebauten Wohngebiet gelegene Parkanlage wurde später in Rathenaupark umbenannt, bezeichnet nach dem 1922 ermordeten Reichsaußenminister der Weimarer Republik, Walther Rathenau.
 In Letmathe wurde der seit Ende 1932 im Bau befindliche Volksgarten durch einen Ratsbeschluss von Ende März 1933 in "Schlageterpark" umbenannt. Seit 1945 heißt er wieder Volksgarten.
 Schulen: Für verschiedene Schulen, wie das Realgymnasium in Duisburg, die Oberrealschule in Schopfheim, das heutige Freiherr-vom-Stein-Gymnasium in Oberhausen und das von Schlageter besuchte Gymnasium in Konstanz wurde er in der Zeit des Nationalsozialismus Namensgeber. Eine Umbenennung des Comenius-Gymnasiums (Düsseldorf-Oberkassel) in "Schlageter-Gymnasium" war durch die Nationalsozialisten angedacht worden, dies wurde jedoch durch den damaligen Schulleiter Hans Mosler unter Verweis auf die oberste Priorität des "Endsiegs" verhindert.

Literatur
 Christian Fuhrmeister: Beton, Klinker, Granit.: Denkmäler im 20. Jahrhundert: Materialeinsatz als Machtgeste. In: Bauwesen 2001, ISBN 3-345-00715-0.
 Christian Fuhrmeister: Gegen "Rechtslosigkeit, Verlumpung und Verweichlichung." Das Schlageter-Denkmal auf dem Kreuzberg bei Vechta. (1924) In: Oldenburg. JB 100, 2000, S. 113–135.
 Christian Fuhrmeister: Albert Leo Schlageter als Symbol nationaler Identität in Schlesien? Schlageter-Denkmäler in Polkowitz und Oppeln sowie Entwürfe für Gleiwitz und Neisse. In: Bernard Linek (Hrsg.): Nacjonalizm a tożsamość narodowa w Europie Środkowo-Wschodniej w XiX i XX w. Opole 2000, S. 215–228. (Sammelband im Volltext auf Osteuropa-Dokumente online).
 Michael Knauff: Das Schlageter-Nationaldenkmal auf der Golzheimer Heide in Düsseldorf. In: Geschichte im Westen. Heft 2, 1995, S. 198 ff.
 Joachim Kuropka: Die Steine auf dem Kreuzberg – Ein Denkmal für Schlageter – und für treue Zentrumswähler. In: Jahrbuch für das Oldenburger Münsterland. 2007, ISBN 978-3-9810290-2-4, S. 82–98.
 Lothar Schiefer: Das Schlageter-Denkmal. Vom Soldatengrab zum Forum. In: Michael Hütt u. a. (Hrsg.): Unglücklich das Land, das Helden nötig hat. Leiden und Sterben in den Kriegsdenkmälern des Ersten und Zweiten Weltkriegs. Jonas Verlag, Berlin 1990 (Studien zur Kunst- und Kulturgeschichte; 8), ISBN 3-922561-91-8, S. 50–56.
 Stefan Zwicker: "Nationale Märtyrer": Albert Leo Schlageter und Julius Fučík. Heldenkult, Propaganda und Erinnerungskultur. (Sammlung Schöningh zur Geschichte und Gegenwart) Schöningh, Paderborn 2006, ISBN 978-3-506-72936-1. (Volltext auf Osteuropa-Dokumente online).

Weblinks
 Medialisierungen des Totenkults um Albert Leo Schlageter Von Christian Fuhrmeister

Einzelnachweise

Denkmal in Deutschland
Liste (Denkmale)
Personendenkmal (Militär)
Albert Leo Schlageter als Namensgeber

Schlageter-Denkmäler und -Namenspatenschaften


Filme sovietice din: 1965 — 1966 — 1967

Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1966.

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1966 la Internet Movie Database

1966
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1966


මධයතන යුගයේ ස්ත්‍රීන්ට සමානාත්මතාව නොලැබුණත් (ස්ත්‍රී විරෝධී පත්‍රිකා ආදිය බහුල වුවත් කාතාර්ස වැනි විවිධ නිකායන් කාන්තාවන්ට වැඩි අයිතිවාසිකම් හා හොඳ තත්ත්වයක් ලබා දීමට කටයුතු කළේ ය.)

සමහර කාන්තාවන් තම ලේඛන කෞෂල්‍ය මඟින් ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ගැනීමට සමත් විය. ලේඛනයට පහසුම වූයේ ආගමික රචනා මුනිවර නාමාවලියට ඇතුලත් වීමට නියමිතව සිටි කාන්තාවන්ගේ ප්‍රකාශන බහුලවේ. ඒවායෙහි  ප්‍රත්‍යාවේක්ෂණයන් අණාවරණයන් හා යාඥා ඇතුලත් විය. මධ්‍යතන යුගයේ නිර්මාණ බොහෝ විට ඇසිසිහි ක්ලෙයාර් ස්වීඩනයේ බ්‍රිජට් හා සියනාහා කැතරින් වැනි පූජකවරියන්ගේ නිර්මාණ විය.

එකල නිතරම කාන්තාවන්ගේ ආගමික ආකල්ප ලෝක සම්මතයට එකඟ නොවන බවට ප්‍රකාශ කල යුරෝපා බලධාරීන් මධ්‍යතන යුගයේ අත්දැකීම් ගැන ගුප්ත විශ්වාස හා දර්ශන සැපයූ නොර්වික්හි ජුලියන් හා හියඩිගාඩ්හි බින්ජන්ගේ නිර්මාණ අපහසුතාවක් ගෙන දුනි. කාන්තාවන් මෙම අඟාරික ප්‍රදේශයේ පවා බලපවත්වන නිර්මාණ කළේය.

මේරි ඩී ට්‍රාන්ස්ගේහි හා ක්‍රිස්ටීන් ඩී පිසාන්ගේ සත්‍ය ආදරයේ හා සමාජයේ ප්‍රත්‍යාවේක්ෂණයන් අදටත් අධ්‍යයනය කරන්නේ මධ්‍යතන යුගය ගැන ඒවායේ ඉදිරිපත් වන දර්ශන නිසාය.

Reference
http://en.wikipedia.org/wiki/Medieval_Literature#Women.27s_literature

කාන්තා සාහිත්‍යය


Barbara Müller (* in München) ist eine deutsche Konzert- und Liedsängerin (Alt).

Sie studierte am Richard-Strauss-Konservatorium zunächst Klavier und Flöte, anschließend Gesang bei Ingrid Bettag. Sie ergänzte ihre Ausbildung durch Meisterkurse und zuletzt durch die Arbeit mit Selma Aykan. Engagements führten sie ins In- und Ausland. In Japan sang sie mit dem Dresdner Kreuzchor J. S. Bachs Matthäuspassion und die h-Moll-Messe. Ihr Repertoire reicht von der Renaissance über Passionen und Oratorien bis zu eigens für sie komponierten Werken. Auch dem Liedgesang widmet sie sich intensiv.

1988 begann sie ihre Tätigkeit beim Chor des Bayerischen Rundfunks.

Weblinks

Alt
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Barbara Müller (Sängerin)


An Microstegium ciliatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Microstegium ciliatum in nahilalakip ha genus nga Microstegium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Microstegium

Microstegium ciliatum


La phacoémulsification est la technique opératoire moderne d'opération de la cataracte. Elle permet de fragmenter et aspirer le cristallin opacifié par "la cataracte"(maladie due à la viellesse qui mène à la perte de la vue) au travers d'une micro-incision avant d'y glisser un implant intraocculaire pliable que l'on glisse dans l'enveloppe du cristallin (cristallin artificiel).

Bilan pré-opératoire
La consultation préopératoire se déroule de la manière suivante :
 recherche des antécédents ou contre indications chirurgicales ;
 mesure de la réfraction (myopie, hypermétropie, astigmatisme) et le l'acuité visuelle ;
 examen de l'œil en lampe à fente et réalisation du fond d'œil ;
 mesure des données morphologiques de l'œil : biométrie.

Intervention
Sous anesthésie locale dite topique (gouttes) d'oxybuprocaïne ou tétracaïne, une désinfection soigneuse à la bétadine est faite. Une Incision cornéenne calibrée de 2.2mm et contre-incision de service est réalisée avec protection de l'endothélium par du viscoélastique dyspersif. La capsule antérieure est ouverte (capsulorhexis) suivi de la libération du cristallin avec hydrodissection. Le noyau est phacoémulsifié puis est aspiré. Il est complété par un lavage des masses cristaliniennes à la sonde d'irrigation aspiration. La chambre antérieure est fermée à l'aide de viscoélastique cohésif. L'implant de chambre postérieure est mis en place dans le sac capsulaire. L'acte se termine par un lavage du viscoélastique et la réalisation de l'étanchéité par hydrosuture (pas de fil). Une
injection intracamérulaire (dans l'œil) de cefuroxime en prévention de l'endophtalmie est faite.

Soins postopératoires
 Arrêt de travail de 7 jours
 Collyres antibiotiques et anti-inflammatoires pendant 1 mois
 Reprise du sport doux après 15 jours, baignade après 1 mois

Notes et références

Liens externes
 Société francaise d'ophtalmologie - Opération de la cataracte
 Opération de la cataracte - Qualidoc
 AAO - Cataracte surgery

Traitement chirurgical en ophtalmologie

Phacoémulsification


A Frente Patriota 7 de Julio ou Movimiento 7 de Julio foi movimento paramilitar subversivo de extrema-direita da Costa Rica que operou por vários meses no norte do país e ganhou notoriedade depois que um vídeo viralizou fazendo uma convocação para a perpetração de um golpe de Estado contra o presidente da República e os parlamentares. Os líderes do movimento foram rapidamente identificados pelo Organismo de Investigación Judicial graças à tecnologia de reconhecimento de voz. Segundo investigações judiciais, o líder do grupo e quem falava no vídeo é Álvaro Ramón Sequeira Mendiola, conhecido como "Capitán Carabina", um ativista político e ex-candidato a prefeito pelo partido evangélico Renovación Costarricense, que também tem antecedentes criminais. O vídeo foi gravado na propriedade privada do ex-policial Minor Masís Artavia, conhecido como "Comandante Cobra", localizada em Río Cuarto de Alajuela, isto apesar de no vídeo Sequeira assegurar que gravavam "a partir da montanha". Masís foi anteriormente condenado por liderar o temível Comando Cobra, que na década de 1990 supostamente cometeu assassinatos e estupros contra populações indígenas de Talamancan.

Organizações paramilitares da Costa Rica
Criminalidade na Costa Rica

Frente Patriota 7 de Julho


(30 de marzo/18 de marzo de 1894 - 9 de febrero de 1977) fue un ingeniero mecánico y aeronáutico autodidacta soviético que habiendo iniciado su vida laboral como trabajador de la construcción, jardinero y posteriormente obrero de limpieza y nivelación del campo de aviación en un aeropuerto, llegó a convertirse en el diseñador de los aviones que llevan su nombre. Fue el interés de Sergey por el estudio independiente de las matemáticas, la física y la química, lo que le ayudó a convertirse en mecánico de aviones. Para 1917, Iliushin había superado con éxito el examen para el título de piloto de aviación. Durante la Guerra Civil Rusa Iliushin va al frente, como mecánico de aviones, comisario militar y jefe de tren de mantenimiento de aeronaves. En 1926 se gradúa de la Academia y en 1931 fundó y lideró la oficina de diseño Ilyushin, actualmente una de las corporaciones más sobresalientes de diseño y fabricación de aviones comerciales de largo alcance de la Federación Rusa.

Biografía

Primeros años
Nació en el poblado de Dilialevo, Gobierno de Vólogda, durante el Imperio Ruso, fue el más joven de once hermanos de una familia campesina. Iliushin, que se caracterizó por ser autodidacta, dejó su hogar paterno a una edad muy temprana. Trabajó como obrero en una fábrica, excavando zanjas en obras de construcción y limpiando canales en una planta de tintura en Petrogrado. En 1910 se enteró de una vacante como jardinero en el Hipódromo de Kolomiazhski; en cuya pista, en el otoño de 1910, se realizó el primer festival ruso de vuelos en globo, donde Iliushin ayudó a desembalar cajas y ajustar maquinaria mientras conocía a muchos de los pioneros de la aviación Rusa, despertando así su interés en la aviación.

Sin embargo, en 1911 regresó a su pueblo natal para trabajar como un cochero en una planta de lácteos. Al año siguiente, trabajó como obrero de la construcción para el ferrocarril de Amur, y en 1913 se encontraba en Tallin como un trabajador en un astillero. Con el estallido de la Primera Guerra Mundial, Iliushin fue reclutado en el Ejército Imperial Ruso, para servir en la infantería, y más tarde (como él sabía leer y escribir) como empleado en la administración militar de Vólogda. Momento en el que llegó una solicitud de siete voluntarios para la recientemente surgida sección de aviación; Iliushin se apresuró a registrarse como voluntario y trabajó como mecánico y miembro de la tripulación en tierra. En el verano de 1917, alcanzó su calificación como piloto de aviación.

Sin embargo, en marzo de 1918, con la retirada del gobierno provisional de guerra, fue desmovilizado y enviado de vuelta a su pueblo natal. Iliushin ayudó a supervisar la creciente nacionalización de las fábricas de la zona y en octubre de 1918 se afilió al partido bolchevique. Durante la Guerra Civil Rusa, en mayo de 1919 fue reclutado por el Ejército Rojo donde ejerció como técnico de la aviación. En ese otoño, un avión biplano Avro 504 realizó un aterrizaje forzoso cerca de Petrozavodsk; Iliushin dirigió un equipo para desmantelar el biplano que fue enviado a Moscú, donde fue sometido a un amplio escrutinio con la finalidad de determinar su diseño, materiales, qué lo hace funcionar y cómo fue fabricado, una ingeniería inversa producto de la cual posteriormente 737 ejemplares que fueron construidos.

Trayectoria en la aviación

En el otoño de 1921 Ilyushin deja el servicio militar y entra en el Instituto de Ingenieros de la Flota Aérea Roja (renombrada en 1922 como Academia de Ingeniería de la Fuerza Aérea Zhúkovski). Durante sus años de estudiante se involucró en el diseño de planeadores, participando en numerosas competiciones, en 1925, uno de sus diseños fue enviado a una competición en Alemania, donde ganó el primer premio en la categoría de tiempo de vuelo. Después de obtener su título en ingeniería, a partir de 1926, Iliushin comenzó a diseñar aviones en el TsAGI o Instituto Central de Aerohidrodinámica, con Nikolái Nikoláievich Polikarpov y Andréi Tupolev.

En 1931, se convirtió en Jefe Adjunto del Instituto de Investigación y Prueba TsAGI, donde comenzó a planear la de formación de su propia oficina de diseño independiente. En 1933, Iliushin se convirtió en jefe de la planta de TsKB en Moscú (llamada anteriormente V.R. Menzhinski y que más tarde se convertiría durante 1935 en la Oficina de Diseño Ilyushin); cuyos aviones de combate el Ilyushin Il-2 y el bombardero Ilyushin Il-4 se utilizaron ampliamente en la Segunda Guerra Mundial, habiéndose fabricado miles de ejemplares.

Después de la guerra, Iliushin se concentró principalmente en aviones comerciales, como el Ilyushin Il-18 y Ilyushin Il-62, los cuales tuvieron mucha demanda por compañías como Aeroflot y estados clientes de la Unión Soviética.

En 1967, se le dio el grado honorario de coronel general de ingeniería y servicio técnico. En 1968 también se convirtió en catedrático de la Academia de Ciencias de la URSS. Iliushin continuó siendo jefe de diseño de Ilyushin OKB hasta su retiro por enfermedad en 1970. Entre 1937 y 1970, Iliushin también fue diputado del Sóviet Supremo de la Unión Soviética. Murió en 1977 en Moscú y fue enterrado en el Cementerio Novodévichi.

Premios y distinciones
 Héroe del Trabajo Socialista (1941, 1957, 1974)
 Premio Stalin del Estado (1941, 1942, 1943, 1946, 1947, 1950, 1952)
 Premio Estatal de la URSS (1971)
 Premio Lenin (1960)
 Orden de Lenin (1937, 1941, 1945, dos veces en 1954, 1964, 1971, 1974)
 Orden de Suvórov 1.ª Clase y 2.ª Clase (1945, 1944)
 Orden de la Revolución de Octubre (1969)
 Orden de la Bandera Roja (1944, 1950)
 Orden de la Bandera Roja del Trabajo (1939)
 Orden de la Estrella Roja (1933, 1967).

Referencias

Bibliografía

Políticos de la Unión Soviética
Ingenieros de la Unión Soviética
Ingenieros aeroespaciales de Rusia
Bolcheviques
Sepultados en el cementerio Novodévichi
Héroe del Trabajo Socialista
Premio Lenin
Orden de la Revolución de Octubre
Orden de la Bandera Roja
Ganadores del Premio Estatal de la URSS
Iliushin, Serguéi
Orden Polonia Restituta
Miembros de la Academia de Ciencias de Rusia
Ganadores del Premio Stalin
Fallecidos en Moscú
Miembros del Partido Comunista de la Unión Soviética

Serguéi Iliushin