El vuelo 1600 de Airlines PNG fue un vuelo operado por un de Havilland Canada DHC-8-100 (conocido como Dash 8) operado por Airlines PNG, que se estrelló cerca de la desembocadura del Río Gogol a 20km al sur del aeropuerto de Madang en Papúa Nueva Guinea el 13 de octubre de 2011. Veintiocho personas murieron en el accidente, permaneciendo así cuatro supervivientes.

Es el desastre aéreo más mortífero en suelo de Papúa Nueva Guinea.

La investigación posterior encontró que la tripulación de vuelo había retrasado inadvertidamente las palancas de potencia por debajo de la posición más baja permitida en vuelo (conocida como ralentí de vuelo ), lo que provocó que ambas hélices aceleraran demasiado y provocaran una pérdida completa de la potencia del motor. Un mecanismo de 'bloqueo beta' que habría evitado el exceso de velocidad incluso en caso de un ajuste erróneo de la palanca de potencia estaba disponible pero no instalado en la aeronave accidentada. Posteriormente, la instalación de dicho mecanismo se convirtió en obligatoria en todos los aviones DHC-8 en todo el mundo.

Avión

El avión involucrado era un bimotor de Havilland Canada DHC-8-102 con matrícula P2-MCJ de Papúa Nueva Guinea, volado por primera vez en 1988. Estaba equipado con dos motores turbohélice Pratt & Whitney Canada PW121 y hélices de velocidad constante.

Vuelo
En la tarde de aquel día, el vuelo 1600 estaba realizando un vuelo de transporte público regular desde el aeropuerto de Lae Nadzab al aeropuerto de Madang. A bordo iban dos tripulantes de vuelo, un asistente de vuelo y 29 pasajeros.

El avión partió de Nadzab a las 16:47 hora local. El capitán, Bill Spencer, era un australiano de 64 años, que había acumulado 18.200 horas de experiencia de vuelo, de las cuales 500 en el Dash 8. El primer oficial, Campbell Wagstaff, era un neozelandés de 40 años, con 2.725 horas registradas, de las cuales 390 en el Dash 8. El comandante era el piloto de manejo. El avión subió a 16.000 pies con un tiempo estimado de llegada a Madang de 17:17. Una vez en el crucero, la tripulación de vuelo se desvió a la derecha de la ruta planificada del vuelo para evitar tormentas eléctricas y nubes.

La ruta planificada requería un descenso pronunciado hacia Madang y, aunque la aeronave descendía abruptamente, las hélices dejaron su configuración de crucero de 900 rpm, lo que provocó un aumento de la velocidad del aire. Ninguno de los pilotos notó que la velocidad aerodinámica aumentaba hacia la velocidad máxima de operación (VMO) ya que estaban "distraídos por el clima". Cuando la aeronave alcanzó el VMO al pasar a través de 10.500 pies, con una velocidad de descenso de entre 3.500 y 4.200 pies por minuto, sonó la advertencia de exceso de velocidad del VMO.

El capitán le pidió a al copiloto que aumentara la velocidad de la hélice a 1.050 rpm para reducir la velocidad del avión. Él evantó el morro de la aeronave en respuesta a la advertencia y esto redujo la velocidad de descenso a aproximadamente 2,000 pies por minuto, sin embargo, la advertencia de exceso de velocidad del VMO siguió sonando.

Velocidad excesiva de la hélice
El piloto al mando tiró las palancas de potencia hacia atrás, a través de la puerta de vuelo inactivo y en el rango beta de tierra. Momentos después, a 10,090 pies, ambas hélices sobrepasaron simultáneamente y excedieron sus revoluciones por minuto (rpm) máximas permitidas en más del 60%.

Las hélices con exceso de velocidad hicieron retroceder las turbinas de los motores (en lugar de las turbinas del motor que impulsan las hélices) y esto causó daños severos al motor izquierdo. El motor derecho no resultó tan dañado; su hélice se inclinó debido a un mal funcionamiento del sistema, por lo que la hélice ya no impulsaba hacia atrás la turbina. Sin embargo, no fue posible para los pilotos desenfundar la hélice derecha y generar un empuje utilizable del motor correcto, lo que significaba que un aterrizaje forzoso sin potencia era inevitable.

La emergencia tomó por sorpresa a ambos pilotos. Hubo confusión y conmoción en la cubierta de vuelo. Aproximadamente cuatro segundos después de que comenzara el exceso de velocidad de la doble hélice, la bocina de advertencia beta comenzó a sonar intermitentemente, aunque los pilotos declararon después que no la escucharon.

La velocidad de la hélice izquierda se redujo a 900 rpm (en el rango de gobierno) después de unos 10 segundos, antes de volver a la velocidad excesiva. Durante este segundo exceso de velocidad, la velocidad del compresor del motor izquierdo aumentó por encima del 110% de su valor nominal, sufriendo daños graves. Casi al mismo tiempo, la hélice derecha entró en pluma sin mando debido a un interruptor beta que funcionaba mal en la unidad de control de la hélice, mientras que el motor todavía estaba funcionando al ralentí. El primer oficial luego le dijo al comandante que el motor derecho se había apagado. Luego le preguntó si el motor izquierdo seguía funcionando. El capitán respondió que no estaba funcionando. Ambos pilotos acordaron entonces que no podían hacer nada.

Por orden de su capitán, el copiloto hizo una llamada de emergencia al control de tráfico aérea de Madang y dio las coordenadas de la aeronave. Sin embargo, en lugar de verificar la lista de aproximación y los procedimientos de emergencia, su atención se centró en dónde iban a realizar el aterrizaje forzoso.

La tripulación no consideró el uso del tren de aterrizaje y los flaps no se extendieron, aunque los éstos podrían haberse extendido hasta que los motores se apagaran antes del impacto y el tren de aterrizaje podría haberse extendido en cualquier momento. Si el tren de aterrizaje y los flaps se hubieran extendido, el impacto podría haber sido menos severo.

De este modo, la aeronave aterrizó a la fuerza en un terreno escasamente arbolado en el lado norte del río Buang, tocando tierra primeramente la cola, a 114 nudos, con los flaps y el tren de aterrizaje retraídos. Durante la secuencia del impacto, el ala izquierda y la cola se desprendieron a 33 km al sureste de Madang. Durante la secuencia del impacto, sufrió graves daños al chocar con árboles y el suelo, y comenzó un intenso incendio alimentado por el combustible.

Los aldeanos que habían escuchado y presenciado la aeronave en las etapas finales de su descenso procedieron al lugar del accidente para encontrar el fuselaje severamente roto y envuelto en llamas. Ayudaron a los cuatro supervivientes y los llevaron al puesto de primeros auxilios más cercano.

Los restos se detuvieron a 300 metros del punto de impacto inicial y fueron engullidos por el fuego. La parte delantera de la aeronave se fracturó detrás de la cabina y se detuvo invertida. De los 32 ocupantes de la aeronave, solo sobrevivieron los dos pilotos, el único asistente de vuelo y un pasajero de los 29 que había a bordo.

Pasajeros
El avión transportaba a 29 pasajeros, en su mayoría de Papúa Nueva Guinea, y se informó que uno era de nacionalidad malayo-china, que era el único pasajero sobreviviente. La mayoría de los pasajeros eran padres que intentaban asistir a las ceremonias de acción de gracias antes de la graduación de sus hijos en la Universidad del Verbo Divino en Madang.

Investigación
La Comisión de Investigación de Accidentes de Papúa Nueva Guinea (AIC) llevó a cabo una investigación con la asistencia de la Oficina de Seguridad del Transporte de Australia . El informe final se emitió el 15 de junio de 2014. El AIC descubrió que el piloto al mando empujó las palancas de potencia más allá de la puerta de vuelo inactivo y en el rango beta terrestre, mientras intentaba reducir la velocidad de la aeronave durante el descenso con mal tiempo. Ground beta (el rango de paso inverso de la hélice) solo debe usarse para desacelerar o retroceder en el suelo, ya que en vuelo puede causar un exceso de velocidad incontrolable de la hélice y daños a los motores.

El mecanismo que alerta a los pilotos de que están seleccionando el rango beta había sido objeto de investigaciones previas y se descubrió que un centro de servicio aprobado por el fabricante tenía un historial de devolver piezas defectuosas a los operadores.

Después de una serie de incidentes previos de selección inadvertida de rango Ground Beta en aviones Dash 8, que resultaron en daños graves a los motores, la Administración Federal de Aviación de EE. UU . Ordenó que se requiriera una protección adicional para instalar en aviones operados por aerolíneas de EE. UU. Este sistema, llamado Beta Lockout, fue desarrollado por el fabricante y evita por completo la selección inadvertida de la gama Ground Beta mientras se está en el aire a altas velocidades, pero los operadores fuera de los EE. UU. No fueron notificados ni se les pidió que ajustaran la modificación. El informe también encontró que la tripulación tuvo que lidiar con un exceso de velocidad de ambas hélices que causó grandes cantidades de resistencia, lo que hizo que la aeronave fuera extremadamente difícil de controlar y que hubo un ruido significativo causado por las puntas de las hélices que excedían el límite y velocidad del sonido y también humo en la cabina y la cabina debido al daño a los motores y al sistema de purga de aire.

El informe criticó a los pilotos por no controlar la velocidad de descenso y la velocidad de la aeronave antes y después del exceso de velocidad y señaló que un motor todavía era capaz de proporcionar algunos servicios accesorios durante el aterrizaje forzoso, aunque no podía proporcionar propulsión. Los pilotos apagaron este motor y, por lo tanto, perdieron la capacidad de usar sistemas hidráulicos y eléctricos que podrían haber mejorado la capacidad de supervivencia del aterrizaje forzoso.

Consecuencias
Tras el accidente, Airlines PNG decidió dejar en tierra su flota completa de doce Dash 8 hasta nueva orden. Además, se precintó un depósito de combustible en el aeropuerto Lae Nadzab con el que se había repostado al avión accidentado antes de partir al vuelo accidentado.

Filmografía
Este accidente fue presentado en la temporada 23 del programa de televisión canadiense Mayday: Catástrofes Aéreas del canal National Geographic Channel, en el episodio Juego de Poder.

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1943-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil
 Anexo:Accidentes por fabricante de la aeronave

Referencias

Airlines PNG
Papúa Nueva Guinea en 2011
Airlines PNG
Airlines PNG
Accidentes e incidentes de Mayday: catástrofes aéreas

Vuelo 1600 de PNG Airlines


Vînătoarea de vulpi este un film românesc din 1980 regizat de Mircea Daneliuc. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mitică Popescu, Mircea Diaconu și Valeria Seciu.

Rezumat

Un sat românesc în anii 1950. Năiță Lucean, un țăran șiret și încăpățânat, se opune colectivizării prin toate tertipurile. Simte instinctiv că acest lucru nu-i poate aduce decât rău, o dată ce ar ceda statului pământul și vitele crescute cu atâta efort. Singura certitudine pe care o are este proprietatea unui pământ insuficient și neroditor. Deși ține cu dinții de aceasta, ideea binelui colectiv îi este impusă prin forță.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Mitică Popescu — Năiță Lucean, veteran de război, țăran șiret din Cornul Caprei
 Mircea Diaconu — Pătru cel scurt, prietenul și finul lui Năiță
 Valeria Seciu — Gena, nevasta lui Năiță
 Zaharia Volbea — Petre al lui Toma, primarul comunei Cornul Caprei
 Aristide Teică — Ioan "Ciclop", funcționar al primăriei
 Gheorghe Cozorici — Dumitru Dumitru, prim-secretarul Comitetului Raional de Partid
 Sofia Vicoveanca — nevasta lui Pătru
 Constantin Sava — Simion Popescu, țăran din Cornul Caprei
 Andrei Codarcea — Gheorghe Oțăt, țăran din Cornul Caprei
 Bob Călinescu — Dincă
 Adrian Georgescu
 Nicolae Niculescu — moșul bețiv din Sacoț
 Flavius Constantinescu — Nicu lui Nae
 Costel Rădulescu
 Nicolae Ifrim
 Nicolae Nicolae
 Constantin Măru
 Petre Gheorghiu-Goe — tatăl ofițerului de securitate Sandu Turbatu
 Romeo Bărbosu
 Radu Panamarenco
 Nucu Niculescu
 Rodica Radu
 Eugen Racoți
 Constantin Bîrliba
 Florin Pretorian
 Nicolae Dide
 Emilian Cortea
 Doru Ana
 Vasile Cosma — președintele Gospodăriei Agricole Colective din Vuceștii de Deal
 Ion Barbu
 Emil Bozdogescu
 Ion Mierloiu
 Costel Pătrașcu — copil 1
 Mihail Barbu — copil 2
 Romanița Terteci — copil 3
 Claudia Terteci — copil 4
 Crinu Terteci — copil 5
 Mihai Terteci — copil 6

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme din 1980
Filme regizate de Mircea Daneliuc
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Vînătoarea de vulpi (film)


Léon Indenbaum fue un escultor ruso (nacionalizado francés), nacido el  en Tcherikover (Bielorrusia) y fallecido el  en Opio (Alpes Marítimos), donde residía retirado con su hija.

Datos biográficos

Infancia y formación

Su padre, comerciante de encajes, murió prematuramente y sus cinco hijos fueron dispersados entre los miembros de la familia: su abuelo, apreciado encuadernador , cuidó de él.

El joven Léon cursó estudios hebreos hasta los 12/13 años. Ingresó en una escuela de artesanía tradicional en la que trabajó la madera; destacó por su habilidad y su director le consiguió una beca para unirse a la Escuela de Bellas Artes de Odesa ; allí trabajó la talla de madera y el modelado de barro bajo la tutela de un médico amigo de la familia.

Fue admitido en la escuela de artes aplicadas Antonolski en Vilna.

En París

Como todo joven artista, influido por las tertulias de la época, Léon también aspiraba a conocer París y su atmósfera artística única. Con la ayuda de un ingeniero de Vilna, se las arregló para llegar a la capital francesa, el 22 de marzo de 1911.

Se instaló con sus camaradas en La Colmena - "La Ruche", en el número 2 del Passage de Dantzig. Ocupó un estudio pegado al que ocupaba Marc Chagall.

Trabajó inmerso en este centro, vivero de jóvenes pintores y escultores, muchos de los cuales alcanzaron la fama y que más tarde formaron la Escuela de París : Soutine, Kremegne, Chagall, Kikoïne, Epstein, Zadkine, y posteriormente Modigliani.

De 1911 a 1919, Léon Indenbaum completó su formación artística en el taller del escultor Antoine Bourdelle , en Montparnasse; el maestro manifestó su predilección por la obra de su alumno al que llamó « mon jeune poulain » (mi joven potro) . En 1912, expuso tres esculturas de piedra en el Salón de los Independientes . Fue entonces cuando se convirtió en amigo íntimo de Modigliani; este último vivió algún tiempo con su amigo y se benefició de su ayuda, antes de alquilar un estudio adjunto.

Jacques Doucet , el famoso diseñador y coleccionista, fue su primer mecenas. Léon Indenbaum ejecutó para él muchos paneles decorativos; por aquel tiempo también trabajó para el decorador Coard, antes de abandonarle para poder firmar sus propias obras.

En 1925 expuso en los Independientes un busto de chica joven y una mujer acostada labrados en piedra, aclamados por la crítica.

Su trabajo continuó siendo lo primero, Léon se mostró completamente indiferente a la fama, manteniendo la creencia de que un artista no tiene derecho a ser distraído por los "beneficios mundanos" (les « à-côtés mondains ») . Pero los clientes, incluyendo los hermanos George y Marcel Bernard, empresarios y coleccionistas, acudían a la puerta de su estudio y le convencían para trabajar para ellos con total libertad material. Pero llegó la crisis de 1929 y los dos banqueros se arruinaron.

Volvieron entonces las penurias materiales; aunque en menor cantidad, continuó la adquisición de obras por los aficionados. En 1939, llegó la guerra; se ocultó, debido a sus orígenes y muchos de sus trabajos desaparecieron o fueron destruidos. Luego pasaron los años, Indenbaum trabajó con discreción y es difícil de seguir su ascenso artístico,a causa de su carácter poco sociable y su horror a la publicidad.

Exposiciones y eventos

Entre las exposiciones y eventos en los que participa señalar las siguientes:

 Inauguración en 1963 del « Groupe des 9 » (Grupo de los 9), compuesto por Jean Carton, Raymond Corbin, Paul Cornet, Marcel Damboise, Léopold Cretz, Gunnar Nilsson, Jean Ossouf, Raymond Martin y él mismo.
 El mismo año, participó en Mennecy en la muestra titulada « Rendez-vous des Travailleurs et des Arts » en el centro de descanso de la fábrica Renault.
 En 1964, formó parte de la exposición "Veintidós escultores testimonio del hombre" en la Galerie Vendôme y se le rindió allí un homenaje por el Dr. Miller, coleccionista, Juliette Darle , poeta y crítico de arte, y por Jean Oissouf escultor .

 En 1966, Juliette Darle escribió sobre las esculturas mostradas en el XX Salón de Saint-Denis :
 En 1967 expuso en el primer festival de escultura contemporánea (Castillo de St Ouen)
 En 1968, se produce la consagración definitiva del artista: se le concedió el Premio Wildenstein otorgado por el Instituto de Francia.

Obras

Entre las obras más conocidas de Léon Indenbaum se incluyen las siguientes:
 Musiciens et Antilopes - Músicos y antílopes , bajorrelieve en mármol rosa (1914), vendido por 3.638.250 € en octubre de 2004 (récord mundial para una obra de Artes decorativas del  ).

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos

Naturales de la provincia de Maguilov
Escultores de Bielorrusia
Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Rusia en Francia
Escultores de Rusia del siglo XX
Escultores de Isla de Francia
Nacionalizados de Francia
Judíos de Bielorrusia
Bielorrusos del siglo XX

Léon Indenbaum


ඊජිප්තුවේ පෞරාණික හෙවත් මුල්කාලීය රාජවංශික යුගය යනු ක්‍රි.පූ. 3100දී ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුව එක්සත් කිරීමෙන් වහාම පසුව එළඹෙන යුගයයි. සාමාන්‍යයෙන් මෙයට පළමු සහ දෙවන රාජවංශ ඇතුළත් කොට ඇත. මෙයට නැකාඩා III යුගයේ සිට ක්‍රි.පූ. 2686 පමණ පැරණි රාජධානි සමයේ ආරම්භය දක්වා පුරවිද්‍යාත්මක කාලසීමාව අයත් යැයි සැලකේ. පළමු රාජවංශයත් සමග අගනුවර තිනිස් සිට මෙම්ෆිස් වෙත ගෙනයන ලදී. මෙකල ඒකාබද්ධ ඊජිප්තුව පාලනය කරන ලද්දේ දේව-රජකු විසිනි. දකුණෙහි ප්‍රධාන පූජනීය භූමිය ලෙස ඇබයිඩොස් පැවතිණි. පුරාතන ඊජිප්තු ශිෂ්ටාචාරයේ මූලිකාංග වූ කලාව, ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය සහ ආගමික ක්ෂේත්‍රයේ බොහෝ සංකල්ප හැඩගැන්වීම සිදුවූයේ මුල්කාලීන රාජවංශික යුගයේ ය.

ඊජිප්තුව ඒකාබද්ධ කිරීමට පෙර, මෙම භූමිය ජනාවාස වී තිබුණේ ස්වාධීන ගම්මානවලිනි. මුල්කාලීන රාජවංශ සමග, ඊජිප්තු ඉතිහාසයේ ඉන් අනතුරුව එළැඹි යුගයන්හි මෙම දේශය භූමි ද්විත්වය ලෙස ප්‍රකට විය. ජාතික පරිපාලනයක් ස්ථාපිත කළ පාරාවෝවරුන් විසින් රාජකීය ආණ්ඩුකාරවරුන්ව පත්කරන ලදී. මධ්‍යම රජයේ ගොඩනැගිලි සාමාන්‍යයෙන් දැවයෙන් හෝ වැලිගලින් ඉදිකළ විවෘත දේවස්ථානයන් විය. පැරණිතම ඊජිප්තු රූපාක්ෂර දක්නට ලැබෙන්නේ මෙම යුගයට මඳ කාලයකට පෙර සිට ය. නමුත් ඔවුන්ගේ කථන භාෂාව පිළිබඳ දන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයකි.

සංස්කෘතික පරිණාමය

ක්‍රි.පූ. 3600 පමණ වන විට, නයිල්හි නියෝලිතික සමාජ බෝග වගාව සහ සතුන් ගෘහස්ථකරණය මගින් සිය සංස්කෘතිය මුල්බැසවීමට සමත් වූහ. ක්‍රි.පූ. 3600න් පසුව ඊජිප්තු සමාජය වර්ධනය වෙමින් ශ්‍රේෂ්ඨ ශිෂ්ටාචාරයක් බවට ශීඝ්‍රයෙන් පරිනාමණය විය. දකුණු ලෙවැන්තයේ කුඹල් කර්මාන්තයට සම්බන්ධ නව විශේෂ මැටි බඳුන් මෙකල නිර්මාණය විය. මෙම යුගයේ තඹ භාවිතය වඩාත් සුලබ විය. අව්වේ-වියළන ලද ගඩොල් නිපදවීමේ මෙ‍සපොතේමියානු ක්‍රියාවලිය, ආරුක්කු සහ අලංකෘත ගිල්ලුම් බිත්ති වැනි ගෘහනිර්මාණ අංග මෙකල ප්‍රචලිත විය.

මෙම සංස්කෘතික ප්‍රගමනයන් හා සමගාමීව, ඉහළ නයිල් ගංගාවේ හෙවත් ඉහළ ඊජිප්තුවේ සමාංයන් සහ නගර එක්සත් කිරීම මෙකල සිදු විය. එම කාලයේම නයිල් ඩෙල්ටාව හෙවත් පහළ ඊජිප්තුවේ සමාජය ද එක්සත් වන්නට විය. අනතුරුව ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුව අතර නිතරම යුද්ධ පැවතිණි. ඉහළ ඊජිප්තුවේ නාමර් නැමැති රජකු සිය රාජ්‍ය සමය තුළ දී, ඩෙල්ටාවේ විසූ සතුරන් පරාජය කොට ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුව තනි පාලනයකට යටත් කොට ඒකාබද්ධ කරන ලදී. ඵලක තුළ නාමර් ද්විත්ව කිරුළ පැළඳ සිටිනු නිරූපිත අතර, ඉහළ ඊජිප්තුව සංකේතවත් කෙරෙන නෙළුම් මලක් සහ පහළ ඊජිප්තුව සංකේතවත් කෙරෙන පැපිරස් පොකුරු ඊජිප්තුවේ ප්‍රදේශ දෙකෙහිම එක්සත්බවේ සංකේතයක් ලෙස දක්වා තිබේ. මෙය සියලු අනුප්‍රාප්තික පාරාවෝවරුන් විසින් ද යොදාගෙන තිබේ. පුරාණෝක්තිවේදය අනුව, ඊජිප්තුව ඒකාබද්ධ කිරීම පහළ ඊජිප්තුව සංකේතවත් කෙරෙන හොරස් නැමැති කුරුලුගොයි-දේවතාවා විසින් ඉහළ ඊජිප්තුව සංකේතවත් කෙරෙන සෙට් දෙවියන්ව පරාජය කරන අයුරින් නිරූපිත ය. දිව්‍යමය රාජ්‍යත්වය ඉදිරි සහස්‍ර ත්‍රිත්වය තුළ ඊජිප්තුව තුළ පැවතුණු අතර, මෙය ඊජිප්තු රජයේ පදනම ලෙස සැලකෙයි. නයිල්හි සමාජයන් ඒකාබද්ධ කිරීම සහරාව වියළීම හා සම්බන්ධ ය.

පූර්වරාජවංශික සමයේ මෙන් ගොවීන්ගේ අවමංගල සිරිත් එලෙසම පැවති අතර, ධනවතුන් එයට වඩා තරමක් වැඩිදියුණු පිළිවෙතක් අනුගමනය කොට තිබේ. මේ නිසා ඊජිප්තුවරුන් විසින් මස්ටාබාවන් ඉදිකිරීම අරඹා තිබේ. මෙය පසුව පසුකාලීන පැරණි රාජධානි සමයේ පඩි පිරමිඩය වැනි ව්‍යූහයන්ට මූලාදර්ශය වී ඇත. ධාන්‍ය කෘෂිකර්මාන්තය සහ මධ්‍යගතකරණය හේතුවෙන් රාජ්‍යය ඉදිරි වර්ෂ 800 තුළ සමෘද්ධිමත්භාවයට හේතු විය.

ඊජිප්තුවේ පළමු රජු පහළ ඊජිප්තුවේ මෙම්ෆිස් නගරයේ සිහසුනට පත්වීඹටත් බොහෝ කලකට පෙර සිට ඊජිප්තුව සංස්කෘතික සහ ආර්ථික අතින් ඒකාබද්ධව පැවති බව පෙනේ. මෙය සියවස් ගණනාවක් පුරා පැවතිණි. දේශපාලනික ඒකාබද්ධභාවය ඇතිවූයේ ක්‍රමිකව ය. ඇතැම්විට සියවසක් පමණ පුරා ප්‍රාදේශික දිස්ත්‍රික්ක වෙළඳ ජාල ස්ථාපනය කොට මහා පරිමාණයෙන් කෘෂිකාර්මික ශ්‍රමය ලබාගැනීමේ හැකියාව ඇතිකරගත් සමයේ දිව්‍යමය රාජ්‍යත්වය ද අධ්‍යාත්මිකව වර්ධනය වන්නට ඇත. මෙය හොරස්, සෙට් සහ නෙයිත් දේව වන්දනාවට සමාන වූ අතර, ජීවමාන පුද්ගලයින් ඇදහීම රට පුරා ව්‍යාප්ත විය.

මෙම යුගයේම ඊජිප්තු ලේඛන ක්‍රමය වැඩිදියුණු වීම සිදු විය. මූලිකව ඊජිප්තු ලේඛන කලාව විවිධ අර්ථ සහිත සංකේත කිහිපයකින් සමන්විත ය. 3වන රාජවංශයේ අවසානය වන විට, මෙය සංකේත 200කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් තෙක් වර්ධනය විය. මේ අතර ශබ්ද රූප මෙන්ම සංකල්ප රූප ද ඇතුළත් විය.

පළමු පාරාවෝ
මැනතෝ අනුව ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තකුව එක්සත් කළ පළමු රජු වූ මෙනස් යනු නාමර්ම බව වර්තමාන පිළිගැනීමයි. සැබැවින්ම, පළමු රාජවංශයේ වාර්තාගත පැරණිතම රජු ද නාමර් වේ. ඔහු ප්‍රථමයෙන් ඩෙන් සහ කා'ආගේ රාජාවලියෙහි දක්නට ලැබේ. මෙමගින් පෙනෙන්නේ පළමු රාජවංශයේ රජුන් අතර නාමර් වැදගත් මූලාරම්භක රජකු බවයි. භූමි ද්විත්වයෙහි සංකේත සමග නිරූපණය කොට ඇති පැරණිතම රජු ද නාමර් ය. (බලන්න නාමර් ඵලකය; මෙය බාර ඔප්පු කරන ලද විශ්වීය ඵලකයකි. මෙහි නාමර් ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුවේ කිරුළ පැළඳ සිටිනු නිරූපිත ය.) එසේම ඇතැම්විට ඒකාබද්ධභාවය අත් කරගත් පළමු රජු ද ඔහු විය හැක. මේ නිසා වර්තමාන පිළිගැනීම වනුයේ "මෙනස්" සහ "නාමර්" යනු එකම අයකු බවයි. විකල්ප මතයන් අනුව යෝජනා වී ඇත්තේ නාමර් යනු නැකාඩා III යුගයේ අවසන් රජු බවත්, සහ හොර්-අහා යනු "මෙනස්" විය හැකි බවත් ය.

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සබැඳි
නාමර් ඵලකය

පුරාතන ඊජිප්තුවේ රාජවංශ
ක්‍රි.පූ. 32වන සියවස
ක්‍රි.පූ. 27වන සියවස
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 3වන සහස්‍රකය

මුල්කාලීන රාජවංශික යුගය (ඊජිප්තුව)


Kökten dincilik (radikal dincilik, dinî fundamentalizm veya aşırı dincilik), genellikle dinî esaslı aslî kaidelere geri dönme talebiyle kendini belli eden ve bu kaidelere katı bir biçimde bağlı olan, diğer görüşlere karşı toleranssız ve laiklik karşıtı dinî hareket veya bakış açısı. Kökten dincilik, genellikle dinî tabiattaki bir dizi kurala sıkı sıkıya bağlı, çağdaş, sosyal ve siyâsî yaşam ile ilgili üzerinde uzlaşılmış prensiplere karşı tepkisi olan inancı belirtir.

Kökten dincilik terimi Kitab-ı Mukaddes'in sözcüğü sözcüğüne okunup savunulması, hayata uygulanması için başlatılan Protestan harekete denilmekteyken zamanla genişleyerek bütün dinî hareketlerdeki ideolojik öze vurgu yapan bir karaktere bürünmüştür. Dinin temel prensiplerine sıkı sıkıya bağlı, bu prensiplere dönmeyi savunan, modernizm ve sekülerizm karşıtı dinî akımları tanımlamak için kullanılır. Dinî metinleri genelde kelime anlamlarıyla anlarlar ve yeni yorumlara karşı çıkarlar. Bu kavram sıklıkla radikalizmle (köktencilikle) karıştırılmaktadır.

Köktendinciliğin doğuşu ve yükselişi
Fundamentalism kelimesi, Latince temel anlamına gelen fundamentum kökünden türemiştir. Bu kavram ilk olarak 20. yüzyılın başlarında Amerika'da Evanjelik Protestanlar tarafından kullanılmaya başlanmıştır. Daha sonra The Fundamentals (esaslar) adlı kitapçık serisi yayımlamaya başlayan Evanjelikler, Kitab-ı Mukaddes'in modern yorumları yerine esasını, gerçek anlamını ön plana çıkarmaya çalışmışlardır. Zaman içerisinde değişime uğrayan bu kavram, dinî metinlerin doğru okunmasından çok, dinî-kültürel hareketlerin bir türü olarak görülmeye başlanmıştır.

Köktendinciliğin yükseldiği dönem ise 20. yüzyılın son çeyreğidir. Dünyanın birçok kesiminde dinî hareketlerin güç kazandığı yıllarda köktendincilik gelişerek siyasi bir şekil almıştır. Bu yükseliş dünyanın farklı yerlerinde farklı nedenlerle oluşmuş olsa da genel olarak üç neden üzerinde durulmaktadır.

20. yüzyılda sekülerizmin benimsendiği ülkelerde dinin toplum üzerindeki etkinliği azalmış, bununla birlikte toplumun bazı kesimlerinde dini öğretilerden uzaklaşma görülmeye başlanmıştır. Köktendincilik toplumda, bu yozlaşmaya karşı tepki olarak ortaya çıkmıştır. dini öğretilerin çöküntüsünün giderilebilmesi için dinin etkinliğinin artması gerektiği savunulmaya başlanmıştır.

İkinci neden sömürgecilik ve sömürgecilik sonrası dönemdir. Sömürgeci devletlerin sömürge ülkelerde kendi kültürlerini yaymaya çalışmaları ve yerli kültürleri baskı altına almaları hatta onları aşağılamaları sömürge sonrası dönemde, Batılı kültürlere olan bağlılığının azalmasına ve Batılı fikirlere karşı toplumda büyük bir direnç oluşmasına neden olmuştur. Ayrıca 70'lerden sonra sosyalizmin zayıflamasıyla birlikte emperyalizm karşıtlığı da köktendincilik ile birlikte yükselmeye başlamıştır.

Üçüncü neden olarak küreselleşme gösterilmektedir. Küreselleşmenin milliyetçiliğin gücünü zayıflatmasından sonra din, toplumda birleştirici unsur olarak görülmüştür ve bu durum köktendinciliğin yükselmesine neden olmuştur.

Genel özellikleri
Köktendinciliğin en önemli karakteristik özelliği din ve siyaset arasındaki ayrımı reddetmesidir. Ancak 20. yüzyılda dinin siyaset üzerindeki etkisi liberal kültürün yayılması ve sekülerizmin gelişmesiyle birlikte iyice sınırlandırılmıştır. Sekülerizm dini yok etmeyi amaçlamamıştır; fakat dine uygun bir alan ve görev vermeye, sonuç olarak dini siyasetten uzaklaştırmaya çalışmıştır. Kamu ve özel ayrımını keskin bir şekilde savunan liberalizm ise bireysel özgürlüğü garanti altına almaya çalışırken bir anlamda dini de özelleştirmiştir. Oysa köktendincilik kamusal – özel ayrımını reddetmektedir. Toplumda birleştirici unsur olarak dini yerleştirir ve bireylere bir aitlik duygusu kazandırmayı amaçlar. Öyle ki kişi toplumdan ayrı tutulduğu zaman bir eksiklik hissetmelidir. Dini kişisel bir mesele haline getirmek toplumsal yozlaşmayı beraberinde getirir. Bireylerin toplumun yararını gözetmeden hareket etmeye başlamasına neden olur ve bu da hırs, suç ve ahlaksızlığa yol açar. Yeni bir dünya için mevcut yapılar, dinî ilkeler üzerine inşa edilen; hukuk, siyaset, toplum, kültür ve ekonomiyi barındıran kapsamlı bir sistem ile yer değiştirmelidir.

Köktendincilik genel anlamıyla temel ve kurucu olarak görülen bazı fikir ve değerlere bağlılığı anlatır. Bu temel ve kurucu fikirler sürekli ve değişmez bir yapıya sahiptir. Bu durum köktendinci fikirlerin kaynağını, kutsal sayılan bazı metinlerden almasının bir sonucudur. Ancak köktendinciliği dinî yazıtlarla bir tutmak ya da bunlardan ibaret olduğunu düşünmek doğru olmaz. Çünkü ahlakî ve siyasi bir program olarak kullanabilmek için kutsal metinlerin temellerine inmek gerekir. Böylece daha açıklayıcı ilkeler elde edilmiş olur. Bunun yanında harfiyen kitaba göre yaşamak yerine metinleri daha eylemci bir bakış açısıyla, yani uygulamaya yönelik şekilde okumayı seçmişlerdir. Ancak bu durumun, sürekli ve değişmez olması gereken fikirler üzerinde yorum farkına neden olmaması için köktendinciler metni kimin yorumladığına son derece önem vermektedir. Bu kişi derin inanca, ahlakî temizliğe sahip ve mücadelenin içinde bulunmuş bir eylemci olmalıdır. Metinlerin olduğu gibi alınması yerine uygun şekilde yorumlanması sayesinde köktendinciliğin siyasi eylemcilik ve insanları harekete geçirme kabiliyeti de büyük ölçüde artmıştır.

Köktendinciliğin insanları harekete geçirme kabiliyeti psikolojik ve sosyal düzeydeki işlevlerinden ileri gelmektedir. Psikolojik açıdan bakıldığında köktendincilik belirsiz bir dünyada insanlara kesinlikler sunabilmektedir. Dinî olarak en derin sorunlara basit ve mutlak çözümler sunar. Ancak bu kesinlik köktendinciliğin karmaşık sorunlara yanıt bulmakta zorlanmasına da neden olmaktadır. Sosyal açıdan bakıldığında ise ekonomik olarak yeterli düzeye ulaşamamış insanların köktendinciliğe daha çok ilgi duydukları görülmektedir. Sosyal adalet ve sosyal düzen ümidi sunması bakımından köktendincilik, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra sosyalizmin yerini almıştır.

Köktendinciliğin en belirgin özelliğinin modern dünyaya kesin olarak sırt çevirmesi olduğu düşünülür. Köktendincilerin, toplumdaki çürümüşlüğün ancak eskinin maneviyat dolu "altın çağ"ına dönmekle giderilebileceğini düşündükleri doğrudur. Ancak buradan onların modernizme tamamen karşı oldukları ya da gerici oldukları sonucu çıkarılmamalıdır. Çünkü köktendinciler sadece belirli açılardan keskin biçimde modernizme karşıdırlar. Buna en açık örnek sekülerizm ve bireyciliğe olan karşı duruştur. Ancak modern teknolojiden, kitle iletişim araçlarından da yaygın biçimde yararlandıkları görülür. Genel olarak modernizmi din sınırları içinde ele alırlar ve modernizmin dine aykırı olmayan yönlerini onaylarlar.

Köktendincilik özünde şiddet içeren bir hareket değildir; ancak köktendincilerin kimi zaman şiddet içeren siyasî eylem tarzı benimsedikleri görülmektedir. Çünkü din adına hareket ederler ve bu yolda atılan her adımın tanrının memnuniyetine neden olacağını düşünürler. Bu durum köktendincilere çok yüksek bir motivasyon sağlar ve şiddet içeren eylemlerden kaçınmazlar. Amaç dünyada tanrı iradesini hakim kılmaktır. Bu nedenle kendilerine karşı olanları sadece görüş ayrılığı olan insanlar değil, tanrının dünyadaki amaçlarını engellemeye çalışan kafirler olarak görürler.

Köktendincilik ve muhafazakârlık arasındaki farklar
Köktendincilik ile muhafazakârlık birbirlerine yakın görünseler de ikisi arasında açık farklar bulunur. Örneğin muhafazakârlık daha mütevazı, daha dengeli iken köktendincilikte daha uç fikirlere ya da keskin çıkışlara rastlamak mümkündür. Muhafazakârlık mevcut olanı korumaya daha yatkındır ve devamlılığı savunur; ancak köktendincilik açık biçimde devrimci bir yapıya sahiptir. Muhafazakârlar eliti koruma ve hiyerarşiyi savunma eğilimindedirler; ama köktendinciler biraz daha eşitlikçidirler.

Köktendinci Hristiyanlık
Köktendinci Hristiyanlık (İngilzce: Fundamentalist Christianity) Amerika'da Evanjelik-Protestan gruplarda 19. yüzyılın sonlarında ortaya çıkan "temel" Hristiyan inançlarına (kelime anlamıyla anladıkları Kitab-ı Mukaddes'in mutlak hatasızlığı, İsa'nın bakire Meryem'den doğumu, İsa'nın insanlığın günahlarının bağışlanması için çarmıha gerilmesi, İsa'nın yeniden doğuşu vs.) dönmeyi savunan dinî akımları tanımlamak için kullanılır.

Fundamentalizm veya köktendincilik, Kitab-ı Mukaddes'in sözcüğüne okunup savunulması, hayata uygulanması için başlatılan Protestan harekete verilen bu tanımlama genişleyerek bütün dinî hareketlerdeki ideolojik öze vurgu yapan bir karaktere büründü. Kavram sıklıkla radikalizm=köktencilikle karıştırıldı.

Amerikan Hristiyan Fundamentalizmi devrim sonrası hareketlerden, binyılcılığa, evrim ve kürtaj karşıtlığına dayanır. Terimin dayanağı, kutsal metinleri bir araya getiren The Fundamentals kitabıdır. Buradaki inanış Kitabı mukaddes mutlaktır, Mesih gelecektir. Armageddon savaşı çıkacaktır. Amerikan fundamentalizmi de çeşitlidir. Evanjelikler, Metodistler, Baptistler.

Muhafazakarlık gibi, fundamentalizm de tek bir ideoloji değildir, hemen her türlü hareketin fundamentalizmi bulunabilir. 'Fundamentalizm'e kısaca yaratılışın kökenini araştırmak denilebilir.

Müslüman köktendinciliği

İslam bir dinin adıdır, dolayısıyla aktörlere endeksli bir tanım olarak müslüman köktenciliği kavramını öne çıkarmak gerekir. köktendincilik veya Radikal İslam, İslami kavramların uç derecede muhafazakâr yorumu için kullanılmaktadır. İslami köktendincilikte Kur'an'ın ve hadislerin yoruma yer bırakmadan, tam anlamıyla kelimesi kelimesine uygulanması esastır. İslami köktendincilik sadece İslamın bireysel uygulamalarıyla ilgili olabileceği gibi, cemaatler veya daha büyük sosyal gruplar seviyesinde de olabilir. İslami köktendincilik, çoğunlukla Müslüman ülkelerde yer alan çok sayıda dinî hareket ve politik partiyi tanımlamakta kullanılmaktadır. El-Kaide ve Hizbullah gibi bazı radikal İslamcı gruplar ise çok sayıda ülke tarafından terörist olarak tanımlanmaktadır. İslami köktendincilik terimi zaman zaman İslamî kuralların Batı ülkelerinde devletin seküler kanunlarının üstünde tutulması isteklerini kapsayacak şekilde de kullanılır.

Köktendinci şiddet
Köktendinci şiddet, yaptığı yıkıcı eylemleri bir dine dayayan şiddet türüne verilen addır.

Şiddet her ne kadar semavi dinlerin öğretilerinde doğrudan yer almasa da kutsal metinlerde geçen çeşitli salıkların şiddeti gerçekleştirenin kendisi tarafından ya da dinde imtiyaz sahibi zümreler tarafından, planlanan şiddete alet olmak için gönüllü olan bir cemaate kötü amaç doğrultusunda yorumlanmasıyla ortaya çıkar.

Ayrıca bakınız

 Din karşıtlığı

Kaynakça
 Heywood, A. (2007). Siyasî İdeolojiler, Adres Yayınları, Ankara
 Castells, M. (2006). Kimliğin Gücü c.2., İBÜY Y., İstanbul

Dış bağlantılar
 Makale: Din savaşları (Qantara.de)
 İslam'ın Hastalığı kitabının yazarı Meddeb ile söyleşi (Qantara.de)

Dinî kavramlar
Din metateorisi

Köktendincilik


Les Tananas ou Tananas athapascans constituent un peuple autochtone d'Amérique du Nord, originaire précisément de l'Alaska et du Yukon. Ils font partie du groupe ethnolinguistique de langue athapascane et sont les premiers habitants du bassin versant de la rivière Tanana (en tanana : Tth'itu, « eau droite » ; en koyukon : Tene No, « eau du sentier »), situé au centre-est de l'Alaska intérieur et moindrement au Yukon. Les Tananas sont appelés Ten Hʉt'ænæ (« gens du sentier ») en tanana et en koyukon et Tanan Gwich'in (« gens de la rivière Tanana ») en gwich'in.

La majorité des Tananas vit en Alaska, bien qu'un nombre non négligeable fait partie de la Première nation de White River près de Beaver Creek, au Yukon. En Alaska, il existe trois ou quatre populations parlant une langue tanana, soit le tanana proprement dit ou bas tanana ou moyen tanana (Kokht'ana), le tanacross (Koxt'een) et le haut tanana (Koht'iin).

La culture tanana est une culture de chasseurs-cueilleurs reposant sur un système matrilinéaire. Les Tananas étaient semi-nomades et vivaient dans des habitations semi-permanentes dans les basses-terres de la vallée de Tanana. L'utilisation athapascane traditionnelle des terres comprend la chasse à l'orignal, au caribou, au mouflon de Dall et aux petits animaux terrestres, ainsi que le piégeage. Les Tananas n'avaient aucune organisation tribale formelle. Ils étaient strictement territoriaux et utilisaient des pratiques de chasse et de cueillette combinées à un mode de vie semi-nomade et à des modes d'habitation dispersés. Chaque petite bande de 20 à 40 personnes avait normalement un camp d'hiver central avec plusieurs camps saisonniers de chasse et de pêche, et ils se déplaçaient de manière cyclique, selon la saison et la disponibilité des ressources.

Les voisins des Tananas sont d'autres peuples de langue athapascane, comme les Koyukons (au nord et nord-ouest), les Gwich'in (au nord et nord-est), les Häns (au nord-est), les Dena'ina (une petite partie au sud-ouest) et les Ahtnas (au sud) et les Tutchones du Nord et du Sud (à l'est).

Territoire et bandes

Le territoire du peuple tanana peut généralement être divisé en quatre sections :

 les hautes-terres Tanana du Yukon se déversant dans la rivière Tanana ;
 les basses-terres de Northway-Tanacross ;
 la chaîne de l'est de l'Alaska se déversant dans la rivière Tanana ;
 les contreforts du nord.

La rivière Goodpaster (un affluent de la rivière Tanana de 146 km) constitue une frontière naturelle dans la répartition géolinguistique des locuteurs des langues tanana, séparant les locuteurs du tanacross et du haut tanana en amont, des locuteurs du tanana (bas et moyen) vivant plus loin en aval.

À la fin du XIXe siècle, douze bandes régionales vivaient dans le territoire ancestral tanana : six bandes en aval (quatre bas tanana et deux tanana moyen) et six bandes en amont (deux tanacross et quatre haut tanana).

Parenté
Les Tananas ont un système de parenté matrilinéaire. Ils reconnaissaient aussi de façon vague l'appartenance à un groupe bilatéral plus large appelé « bande régionale » (ou « groupe dialectal »), mais l'unité sociale la plus importante demeure la « bande locale » (ou « groupe familial » ou « unités familiales/de chasse »). En hiver, la bande régionale peut se diviser en unités plus petites, appelées bandes locales, chacune composée peut-être de quatre familles nucléaires. La bande régionale peut se réunir à nouveau au milieu de l'hiver pour une cérémonie de rassemblement appelée potlatch, puis se séparer à nouveau pour le piégeage du castor et du rat musqué.

La parenté tanana s'établit selon un système clanique matrilinéaire et fait place notamment au mariage entre cousins croisés. Les individus de la société tanana sont nés dans le clan de leur mère. Leur société était et est toujours composée de huit ou neuf clans matrilinéaires qui sont organisés en moitiés exogames nommées Raven (ou Crow) et Sea Gull (ou Wolf). Le mariage était censé avoir lieu entre un homme et une femme du clan opposé.

Histoire
L'anthropologue Ernest S. Burch définit en 1980, un schéma en quatre périodes reflétant les principaux événements historiques et leur impact sur les autochtones d'Alaska (Inuits et peuples athapascans) :

 la première période historique (1816-1838) est le premier contact avec les indigènes peut être compté à partir de l'expédition côtière exploratoire de James Cook en 1778 ;
 la période de fragmentation (1838-1897) voit une profonde perturbation et un changement des modes de subsistance et d'établissement traditionnels des autochtones ;
 la période coloniale (1898-1960) est marquée par l'afflux brutal d'un grand nombre de peuples allochtones à l'époque de la ruée vers l'or ;
 la période des revendications autochtones (1960-1977) est antérieure et postérieure à la Loi sur l'entente des revendications autochtones de l'Alaska.

Les commerçants de fourrures russes et les promyshlenniki, présents en Amérique pour le commerce des fourrures et le commerce maritime des fourrures, lors de la période de l'Amérique russe (1733-1867), commencent à s'installer dans l'Alaska intérieur à partir des années 1810, établissant un poste de traite à Nulato en bordure du fleuve Yukon (en territoire koyukon) et un à Taral en bordure de la rivière Copper (en territoire ahtna). Des commerçants britanniques fondent Fort Yukon (en territoire gwich'in) en 1847. Les marchandises commerciales de ces postes peuvent être fournies aux Tananas par le biais de réseaux commerciaux intra-autochtones. Les contacts directs entre les Tananas et les commerçants allochtones se sont intensifiés après les années 1860. Avec l'achat de l'Alaska par les États-Unis en 1867, le contrôle des postes de traite et de la traite des fourrures est passé aux Américains. Au cours des années 1880, les commerçants américains établissent plusieurs postes supplémentaires sur le fleuve Yukon et la rivière Tanana, notamment à Nuklukayet (Tanana) (en territoire koyukon), Belle Isle (Eagle) (en territoire hän) et Fort Yukon.

Le Nucha'la'woy'ya (« où les deux rivières se rencontrent ») ou Noochuloghoyet (« la pointe de la péninsule de la grande rivière ») ou encore Nukluroyit, Nuclavyette, Nukluklayet, Nukiukahyet, Nuklukait, Nuklaciyat, Nuklukyat, Noukelakayet et Tuklukyet (aujourd'hui Tanana) constituait une colonie commerciale traditionnelle pour les Koyukons et les Tananas, bien avant le contact européen.

Le début des contacts euro-américains en Alaska intérieur au début du XIXe siècle, notamment le commerce et les afflux de nouvelles populations changent la vie dans la région. Les modèles d'utilisation des terres selon les traditions autochtones évoluent vers des activités basées sur les systèmes économiques et politiques euro-américains. Au fur et à mesure que les commerçants, mineurs, missionnaires et explorateurs euro-américains s'installent dans la vallée de Tanana, les modes de vie traditionnels des groupes athapascans locaux sont perturbés, principalement quant à la subsistance et aux modes d'établissement. De même, l'arrivée des missionnaires influence profondément l'organisation sociale des autochtones, elle contribue entre autres à une érosion des connaissances écologiques traditionnelles et d'autres pratiques traditionnelles. Après l'achat de l'Alaska en 1867, la plupart des Koyukons sont convertis au catholicisme ou au protestantisme, et en 1900, pratiquement tous les athapascans de l'Alaska sont chrétiens, au moins de nom sinon entièrement par la pratique. En 1920, une épidémie de grippe touche un quart de la population bas tanana de Nenana (Toghotili).

Culture

Religion

Animisme et chamanisme
Les Tananas et autres athapascans de l'Alaska pratiquaient traditionnellement l'animisme et le chamanisme.

Le fait que toutes les créatures, et certains objets inanimés, ont des esprits qui sont des composants actifs et puissants de ces créatures ou objets constitue un point commun dans les systèmes de croyance animiste des peuples athapascans d'Alaska. Les esprits permettaient à un animal d'en savoir plus que ce qui lui était immédiatement apparent. Ainsi, si les êtres humains faisaient quelque chose qui déplaisait à l'esprit de l'animal, l'animal lui-même resterait à l'écart des gens, et les gens risquaient de mourir de faim. Il y avait des règles très précises que les gens devaient suivre dans leurs relations avec les animaux, basées sur cette croyance de l'esprit dans l'animal.

Le chaman, aussi nommé homme-médecine ou femme-médecine (en tanacross : deshen ; en haut tanana : dishin) était la figure centrale de la vie religieuse athapascane. Le chaman constituait le lien entre les esprits et le peuple. Les pratiques magiques et spirituelles étaient constituées de présages, de charmes, d'amulettes, de chansons, de tabous et de croyances sur le surnaturel. Les esprits des animaux, composante essentielle de la vie spirituelle tanana, influençaient les activités des vivants et guidaient les morts vers leur dernière demeure. Les chamans athapascans protégeaient les gens contre les effets des mauvais esprits, diagnostiquaient diverses maladies et restauraient la santé des personnes blessées par les mauvais esprits. Le chaman pouvait également rendre le précieux service de la scapulimancie, qui prédisait l'emplacement du gibier lorsque la chasse était difficile. L'anthropologue Richard K. Nelson (qui a vécu pendant de longues périodes dans des villages athapascans de l'Alaska) rapporte que les traditions athapascanes enseignent que tout dans la nature est fondamentalement spirituel et doit être traité avec respect. Cela inclut non seulement d'éviter les déchets, mais aussi de suivre un code de moralité envers les plantes, les animaux et la terre elle-même. Par exemple, si un homme tanana devait tuer un loup, il ne devrait jamais le toucher jusqu'à ce qu'il s'excuse formellement et explique que sa famille en a besoin.

Les tabous (en tanacross : injih ; en haut tanana : įhjih) sont des interdits animistes qui visaient à prévenir le malheur ou la malchance. Bon nombre de ces tabous étaient associés à la chasse ou à un autre aspect du processus de cueillette de nourriture, soulignant ainsi l'importance de ces activités pour la survie du groupe. Les corbeaux, les grues, les carcajous, les renards, les loutres et les chiens ne doivent jamais être mangés. Les têtes de caribou, d'orignal et de mouflon de Dall ne peuvent pas être données aux chiens; le faire porterait malheur au chasseur. Ni les os ni les carcasses des animaux à fourrure ne peuvent être donnés aux chiens, mais doivent être mis en cache dans un endroit sûr. Si les chiens les attrapent, le chasseur ne prendra plus de fourrure. Les femmes en âge de procréer ne mangeaient pas d'ours (grizzly ou ours noir). Les jeunes garçons ne pouvaient pas manger de graisse d'autour d'œil d'un animal jusqu'à l'âge adulte. Aucun animal, à l'exception des chiens, ne peut être élevé comme animal de compagnie.

Christianisme
Les Athapascans ont pour la plupart été convertis au christianisme par les catholiques romains (pour les Koyukons), les orthodoxes russes (pour les Dena'ina, Ahtnas, Deg Hit'an, Holikachuk, et Haut-Kuskokwim) et les anglicans (pour les Gwich'in, Häns et Tananas). Les missionnaires chrétiens de l'Église épiscopale établissent des églises et des missions dans la région tanana au début des années 1900.

Littérature
La région de la rivière Tanana a une riche tradition de narration. Les histoires anciennes sont connues dans de nombreuses langues athapascanes septentrionales sous plusieurs appellations différentes. Elles se déroulent à une époque mythique, lorsque les animaux et les humains pouvaient encore communiquer. Traditionnellement, les histoires étaient racontées les soirs d'hiver en groupe et visaient à éduquer les jeunes.

Arts
L'art des Tananas est caractérisé notamment la confection de paniers en écorce de bouleau, le type de vannerie le plus courant fabriqué par les femmes athapascanes. Aujourd'hui, l'écorce de bouleau est principalement utilisée pour les paniers destinés à la vente et pour les porte-bébés en écorce.

Cuisine
L'un des mets typiques de la cuisine tanana est la crème glacée athapascane Alaska Athabaskan (en tanana : nonathdlodi ; en tanacross : nanehdlaad), qui constitue un type de dessert composé de viande sèche mélangée à de la graisse d'orignal. Elle se distingue de la crème glacée des autochtones de la Colombie-Britannique. Une recette de crème glacée athapascane consistait en un filet mignon séché et pulvérisé mélangé à de la graisse d'orignal dans un récipient en écorce de bouleau jusqu'à ce que le mélange soit léger et mousseux.

Transport

Historiquement, le transport des peuples athapascans de l'Alaska est majoritairement pédestre et également en raquettes à neige en écorce de bouleau, l'hiver. Les femmes athapascanes portent régulièrement leurs enfants à l'aide d'une ceinture pour bébé. Les chiens (en tanana : łiga ; en tanacross : łii) sont utilisés dans de nombreux villages athapascans, pour la chasse et comme bêtes de somme. Bien que les traîneaux à chiens (en tanana : xwtl ; en tanacross : xědl) constituent un moyen de transport répandu chez les peuples inuits (notamment les Yupiks et les Iñupiats), les commerçants de fourrures et explorateurs allochtones qui ont parcouru pour la première fois le fleuve Yukon et ses environs au milieu du  siècle ont observé que seuls quelques groupes athabascans, dont les Koyukons, les Deg Hit'an et les Holikachuks, utilisaient des chiens de cette manière. Ces deux peuples avaient probablement appris la technique de leurs voisins inuits. Les Gwich'in, Tananas, Ahtnas tiraient leurs traîneaux et toboggans à la main, utilisant des chiens uniquement pour la chasse et comme bêtes de somme. Des chiens ont parfois été utilisés pour conduire l'orignal dans la clôture et les collets. Les canots étaient également utilisés.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Terry L. Haynes et William E. Simeone, Upper Tanana ethnographic overview and assessment, Wrangell St. Elias National Park and Preserve. Alaska Department of Fish and Game, Division of Subsistence. Technical Paper Number 325, 2007. (Cet aperçu de l'histoire et de la culture autochtones de l'Alaska dans la région supérieure de Tanana, dans l'est de l'Alaska intérieur, se concentre sur les villages indiens à prédominance nord-athabascane de Dot Lake, Healy Lake, Northway, Tanacross et Tetlin).

Articles connexes

 Autochtones du Canada
 Tanana, haut tanana, tanacross
Première Nation de White River

Première nation au Yukon

Tananas (peuple)


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2019 සැප්තැම්බර් සහ ඔක්තෝබර් මාසවලදී පාකිස්තානයේ සංචාරය කළේ පාකිස්තාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එරෙහිව එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරග තුනකට සහ විස්සයි 20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) තරග තුනකට ක්‍රීඩා කිරීම සඳහා ය. මෙම සංචාරයේ මුලින් ටෙස්ට් තරග දෙකක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ නමුත් ඒවා 2019 දෙසැම්බර් මාසයට ගෙන යන ලදී. ශ්‍රී ලංකාව අවසන් වරට පාකිස්තානයේ තරගයක් ක්‍රීඩා කළේ 2017 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී තුන්වන වි20ජා තරගය ලාහෝර්හි ගඩාෆි ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවති අවස්ථාවේදීය. පළමු තරගය වර්ෂාවට සෝදා යාමෙන් පසු පාකිස්තානය එක්දින තරගමාලාව 2-0ක් ලෙස ජයගත් අතර ශ්‍රී ලංකාව වි20ජා තරගමාලාව 3-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය.

ශ්‍රී ලංකා සංචිතයේ ක්‍රීඩකයින් කිහිප දෙනෙකු මෙම තරඟාවලිය සඳහා සංචාරය නොකිරීමට තීරණය කර ඇත. ළහිරු තිරිමාන්න සමඟින් දසුන් ශානක එක්දින සහ විස්සයි 20 නායකයන් ලෙස  නම් කර ඇත. 2019 වසරේ එංගලන්තයේ පැවැත්වෙන ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලියේ අවසන් පූර්ව වටයට පිවිසීමට පකිස්තානය අපොහොසත් වුවද, සංචාරය සඳහා කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස සර්ෆරාස් අහමඩ් රඳවා ගත් අතර උප නායකයා ලෙස බබාර් අසාම් නම් කරන ලදී. පසුව සර්ෆරාස් ප්‍රකාශ කළේ පාකිස්තාන කණ්ඩායම මව්බිමේදී මෙහෙයවීම "මගේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ කැපී පෙනෙන අවස්ථාවක් වනු ඇති" බවයි.

සීමිත ඕවර තරඟ වලින් පසුව, ශ්‍රී ලංකාව ටෙස්ට් තරඟ දෙකකට ක්‍රීඩා කිරීම සඳහා 2019 දෙසැම්බර් මාසයේදී නැවත පාකිස්තානයට පැමිණියේය. ටෙස්ට් තරඟමාලාව සමාරම්භක 2019-2021 ICC ලෝක ටෙස්ට් ශූරතාවයේ කොටසක් විය. වසර දහයකට පසු පාකිස්තානයේ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළ පළමු අවස්ථාව එය විය.

වර්ෂාව සහ අයහපත් ආලෝකය හේතුවෙන් සැලකිය යුතු තරම් කාලයක් අහිමි වීමත් සමඟ පළමු ටෙස්ට් තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් විය. පාකිස්තානයේ අබිඩ් අලි නොදැවී ලකුණු 109ක් රැස්කරමින් ටෙස්ට් හා එක්දින තරගයකදී මංගල තරගයකදී ශතකයක් රැස්කළ පළමු පිරිමි ක්‍රීඩකයා බවට පත්විය. පළමු ටෙස්ට් තරගයෙන් අනතුරුව ශ්‍රී ලංකා නායක දිමුත් කරුණාරත්න සීමිත ඕවර තරගවලට ක්‍රීඩා නොකිරීම පිළිබඳව කනගාටුව ප්‍රකාශ කළ අතර, "පකිස්ථානය දැන් ක්‍රිකට් සඳහා ආරක්ෂිත" බව පැවසීය. පකිස්ථානය දෙවන ටෙස්ට් තරඟය ලකුණු 263කින් ජයග්‍රහණය කළ අතර, ඔවුන්ට තරඟමාලාව 1-0ක ජයග්‍රහණයක් ලබා දුන් අතර, වසර දහයකට පසු පකිස්ථානයේදී ඔවුන්ගේ පළමු ටෙස්ට් ජයග්‍රහණය හිමි විය. ජයග්‍රහණයෙන් පසුව පකිස්ථාන ටෙස්ට් නායක අසාර් අලි පැවසුවේ "එය ඉතා වැදගත් වූ අතර අපි අපේ රටේ බොහෝ කලකට පසු ක්‍රීඩා කරන පළමු ටෙස්ට් තරඟමාලාව නිසා එය ඉතා වැදගත්" බවයි.

පසුබිම

2009 මාර්තු මාසයේදී ලාහෝර්හි ගඩාෆි ක්‍රීඩාංගණයේ පැවැති දෙවැනි ටෙස්ට් තරගයට පෙර ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම තුවක්කුකරුවන්ගේ ප්‍රහාරයකට ලක් වූ අතර එතැන් සිට පාකිස්තානයේ සම්පූර්ණ තරගමාලාවක් ක්‍රීඩා කර නොතිබුණි. 2019 මැයි මාසයේදී සිංගප්පූරුවේ පැවති ආසියානු ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ (ඒසීසී) රැස්වීමේදී පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය (පීසීබී) විසින් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් (එස්එල්සී) වෙතින් පාකිස්තානයේ ටෙස්ට් තරග දෙකක් ක්‍රීඩා කරන ලෙස ඉල්ලීමක් කළේය. 2019 ජූලි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය පකිස්ථානයේ තත්ත්වය තක්සේරු කිරීම සඳහා ආරක්ෂක විශේෂඥයෙකු යවා ඇත. ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය පවසන්නේ ඔවුන් රට තුළ ටෙස්ට් තරගයක් ක්‍රීඩා කිරීමට "බොහෝ දුරට ඉඩ ඇති" බවයි. 2019 අගෝස්තු මස මුලදී ආරක්ෂක දූත පිරිසක් ලාහෝර් සහ කරච්චි හි ස්ථාන පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාව විසින් තවත් තීරණයක් ගන්නා ලදී. දූත පිරිස ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයට "ඉතා ධනාත්මක ප්‍රතිචාරයක්" ලබා දුන් අතර, ශ්‍රී ලංකාවට පාකිස්තානයේ ටෙස්ට් තරගයක් ක්‍රීඩා කිරීමට විවෘත විය හැකි බව යෝජනා කළේය. 2019 අගෝස්තු 22 දින, ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රීඩා අමාත්‍යවරයා ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී පාකිස්තානයේ තරඟ තුනකින් යුත් එක්දින තරඟාවලියක් ක්‍රීඩා කිරීමට ඔවුන්ගේ එකඟතාවය තහවුරු කළ නමුත් කිසිදු ටෙස්ට් තරඟයක් ක්‍රීඩා කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

2019 සැප්තැම්බර් 9 වන දින, ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සංචාරය සඳහා මූලික සංචිතයට තෝරාගත් ක්‍රීඩකයින් හමුවූයේ ඔවුන් පාකිස්තානයට යන්නේද නැද්ද යන්න එක් එක් පුද්ගලයා සමඟ තහවුරු කිරීමටයි. දිනේෂ් චන්දිමාල්, අකිල ධනංජය, නිරෝෂන් දික්වැල්ල, දිමුත් කරුණාරත්න, සුරංග ලක්මාල්, ලසිත් මාලිංග, ඇන්ජලෝ මැතිව්ස්, කුසල් පෙරේරා, තිසර පෙරේරා සහ ධනංජය ද සිල්වා යන ක්‍රීඩකයින් පකිස්ථානයේ සංචාරය සඳහා නොයන බව තහවුරු කළා. ඉන් දින දෙකකට පසු, ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම පකිස්තානයේ සංචාරය කිරීමට සංචිත නම් කළ දිනයේ, ශ්‍රී ලංකා රජයට ත්‍රස්තවාදී තර්ජනයක් එල්ල විය හැකි බවට තොරතුරු ලැබිණි. ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සංචාරය ආරම්භ කිරීමට පෙර නැවත ඇගයීමක් සිදු කළේය. පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය තරගමාලාව මධ්‍යස්ථ ස්ථානයකට ගෙන යාම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය හි සභාපති එහ්සාන් මානි, "අපට දැන් මාරු වීමට හෝ වෙනත් විකල්පයක් සෙවීමට කාලය නැත" යනුවෙන් ප්‍රකාශ කර ඇති අතර, පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය හි පෙරනිමි ස්ථාවරය පාකිස්තානයේ තරඟ ක්‍රීඩා කිරීම බව නැවත අවධාරණය කළේය. 2019 සැප්තැම්බර් 19 වන දින ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් විසින් සංචාරය සැලසුම් කළ පරිදි ඉදිරියට යන බව තහවුරු කළේය. දින දෙකකට පසුව, සංචාරය සඳහා සියලුම තරඟ නිලධාරීන් පත් කරන ලදී.

2019 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ වෙනුවට පාකිස්තානයේ ටෙස්ට් තරඟ දෙක රාවල්පින්ඩි සහ කරච්චි යන ස්ථානවල පැවැත්වීමට පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය යෝජනා කළේය. පාකිස්තානයේ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කිරීමේ ප්‍රගතිය සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් "ඉතා ධනාත්මක" බව ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය ප්‍රකාශ කළේය. 2019 නොවැම්බර් මාසයේදී පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය විසින් ටෙස්ට් තරඟාවලිය සඳහා දින සහ ස්ථාන තහවුරු කරන ලදී. ටෙස්ට් තරඟාවලියට එකඟ වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය විසින් 2019-20 ක්වායිඩ්-ඊ-අසාම් කුසලානයේ අවසන් තරඟයේ දිනයන් ජාත්‍යන්තර තරඟවලට අනුගත විය. 2019 නොවැම්බරයේදී, ශ්‍රී ලංකාව ටෙස්ට් තරඟ සඳහා පූර්ණ ප්‍රබල සංචිතයක් නම් කරන ලදී, ඒ 2019 අගෝස්තු මාසයේදී නවසීලන්තයට එරෙහිව පැවති තරඟමාලාවෙන් එක් වෙනසක් පමණක් සමඟින්. ඊළඟ මාසය මුලදී, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (ICC) ටෙස්ට් තරඟමාලාව සඳහා තරඟ නිලධාරීන් පත් කළේය. පළමු තරගයට දින හතරකට පෙර පාකිස්තානය සිය ටෙස්ට් සංචිතය තහවුරු කළේය. ෆවාඩ් අලාම් පාකිස්තාන සංචිතයට නැවත කැඳවනු ලැබුවේ, අවසන් වරට 2009 නොවැම්බර් සහ දෙසැම්බර් මාසවලදී නවසීලන්තයට එරෙහිව කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ටෙස්ට් තරගයකට ක්‍රීඩා කිරීමෙන් පසුවය. ශ්‍රී ලංකා ටෙස්ට් සංචිතය 2019 දෙසැම්බර් 9 වන දින පකිස්තානයට පැමිණියා. මෙම කණ්ඩායම් දෙකේම කිසිදු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් මීට පෙර පාකිස්තානයේ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කර නොතිබුණි.

සාරාංශය

සීමිත පන්දුවාර තරඟ
කරච්චි ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේ පැවැති පළමු එක්දින තරගය වර්ෂාව හේතුවෙන් අතහැර දැමුණා. එම ක්‍රීඩාංගණයේ පැවැති එක්දින තරගයක් සේදී ගිය පළමු අවස්ථාව එය විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, පකිස්ථාන ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය (PCB) දෙවන එක්දින තරඟය නැවත කාලසටහන්ගත කර, එය එක් දිනක් 2019 සැප්තැම්බර් 30 දක්වා පසුපසට ගෙන ගියේ පිටිය සකස් කිරීමට වැඩි කාලයක් ලබා දීම සඳහාය. ඉතිරි තරග දෙකම ජයගත් පාකිස්තානය එක්දින තරගමාලාව 2-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය.

විස්සයි20 තරගමාලාවේදී ශ්‍රී ලංකාව පළමු තරගය ලකුණු 64කින් ජයගත් අතර එය 2013 දෙසැම්බර් මාසයෙන් පසු පාකිස්තානයට එරෙහිව ඔවුන් ලැබූ පළමු ජයග්‍රහණයයි. ශ්‍රී ලංකාව දෙවැනි විස්සයි20 තරගයද ලකුණු 35කින් ජය ගනිමින් තරගමාලාව අපරාජිතව පෙරමුණ ගැනීමට සමත් විය. එය ශ්‍රී ලංකාව පාකිස්ථානයට එරෙහිව වි20ජා ද්විපාර්ශ්වික තරඟමාලාවකදී ජය ලබාගත් පළමු තරඟමාලාවයි. අවසන් විස්සයි20 තරගය ලකුණු 13කින් ජය ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව සමත් වූ අතර තරගමාලාව 3-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය. එය තරග තුනකින් සමන්විත විස්සයි20 තරගමාලාවක් ශ්‍රී ලංකාව 3-0ක් ලෙස ජයගත් පළමු අවස්ථාව වූ අතර පාකිස්තානය එසේ පරාජ වූ පළමු අවස්ථාවද විය.

පසුව, පාකිස්තානයේ ප්‍රධාන පුහුණුකරු සහ ප්‍රධාන තේරීම් කමිටු සභාපති මිස්බා-උල්-හක් සහ කණ්ඩායම් නායක සර්ෆරාස් අහමඩ් පිළිගත්තේ දෙවන පෙළ කණ්ඩායමට තරඟමාලාවක් 3-0 ලෙස පරාජය වීම නිසා ඔවුන්ට "පිළිතුරු දීමට ප්‍රශ්න රාශියක්" ඉතිරි වූ බවයි. මේ අතර, ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ පුහුණුකරු රුමේෂ් රත්නායක, පාකිස්තානයේදී කණ්ඩායමට ලැබුණු ආගන්තුක සත්කාරය සහ ආරක්ෂාව පිළිබඳව ප්‍රශංසා කළ අතර, එය "මුළු ලෝකයටම පණිවිඩයක්" බව පවසමින්, අනෙක් කණ්ඩායම් නැවත පාකිස්තානයේ සංචාරය කරනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන බව පැවසීය.

ටෙස්ට් තරඟ
පළමු ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරගයේ කාසියේ වාසිය දිනූ ශ්‍රී ලංකාව පන්දුවට පහරදීමට තීරණය කළේය. කෙසේ වෙතත්, තරගයේ වැඩි කොටසකට කාලගුණය බලපෑ අතර, වර්ෂාව සහ අයහපත් ආලෝකය ටෙස්ට් තරගයට බලපෑවේය. දෙවන දිනයේ දී ඕවර 18.2 ක් පමණක් යවන ලද අතර, තුන්වන දිනයේ දී ඕවර 5.2 ක් පමණක් යවන ලද අතර, සිව්වන දිනයේ දී කිසිඳු තරගයක් පැවැත්වීමට නොහැකි විය. ධනංජය ද සිල්වා සිය ශතකය වාර්තා කිරීමෙන් පසු පස්වැනි සහ අවසන් දිනය ආරම්භයේදීම ශ්‍රී ලංකාව සිය පළමු ඉනිම අත්හිටුවීම ප්‍රකාශයට පත් කළේය. පාකිස්තානයේ අබිඩ් අලි සහ බබාර් අසාම් නොදැවී ශතක ලබා ගත් අතර, තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් විය. අබිඩ් අලි තම මංගල ටෙස්ට් සහ එක්දින තරගයේදී ශතකයක් රැස් කළ පළමු පිරිමි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා බවට පත්විය.

දෙවන ටෙස්ට් තරඟයේ කාසියේ වාසිය දිනූ පකිස්ථානය පන්දුවට පහරදීමට තීරණය කළා. කෙසේ වෙතත් ඔවුන් ඕවර 60 තුළදී ලකුණු 191කට දැවී ගියා. අනතුරුව පළමු දිනය නිමා කරමින් ශ්‍රී ලංකාව කඩුලු 3ක් දැවී ලකුණු 64 ක් ලබා සිටියේය. ශ්‍රී ලංකාව දෙවන දිනය වන විට ලකුණු 271කට දැවී ගිය අතර සත්කාරකයින්ට වඩා ලකුණු 80ක් ඉදිරියෙන් සිටියේය. පිළිතුරු ඉනිම ක්‍රීඩා කළ ශාන් මසූඩ් සහ අබිඩ් අලි ලකුණු 278ක ආරම්භක සබඳතාවයක් ගොඩනැගූ අතර එය ටෙස්ට් තරගයකදී පාකිස්තානය වෙනුවෙන් පළමු කඩුල්ල සඳහා වූ දෙවැනි ඉහළම සබඳතාවය විය. ෂාන් මසූඩ්, අබිඩ් අලි, අසාර් අලි සහ බාබර් අසාම් ශතක රැස් කළ අතර, පාකිස්තානය ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ සිය පළමු පිතිකරුවන් හතර දෙනා ශතක රැස් කළ දෙවැනි කණ්ඩායම බවට පත් විය. අවසානයේ සිව්වන දින දිවා ආහාරය වන විට පාකිස්තානය සිය ඉනිම කඩුලු 3කට ලකුණු 555ක් ලබා සිටියේය. ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම සිව්වන දිනය නිමා වන විට කඩුලු 7ක් දැවී ලකුණු 212ක් රැස් කර ගෙන සිටියේය. නසීම් ෂා ටෙස්ට් ක්‍රිකට් පිටියේ සිය පළමු කඩුලු 5 දවා ගැනීමත් සමඟ ශ්‍රී ලංකාව දැවී යාමට පස්වන දිනයේ උදෑසන පාකිස්තානයට අවශ්‍ය වූයේ පන්දු 16ක් පමණි. තරගය ලකුණු 263කින් ජයගත් පාකිස්තානය තරග දෙකකින් සමන්විත තරගමාලාව 1-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය. තරගයේ වීරයා සහ තරගාවලියේ වීරයා ලෙස අබිඩ් අලි නම් කෙරිණි.

එය 2006 නොවැම්බරයේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් 2-0 ලෙස පරාජය කිරීමෙන් පසු පකිස්ථානය පකිස්ථානයේ ලැබූ පළමු තරඟමාලා ජයග්‍රහණය විය. එය 1992 ජනවාරි මාසයේදී 1-0 ක් ලෙස ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව පාකිස්තානයේ දී පාකිස්තානය ලැබූ පළමු තරගමාලා ජයග්‍රහණය ද විය.

සංචිත

ටෙස්ට් තරගමාලාවට පෙර සුරංග ලක්මාල් ඩෙංගු උණ වැළඳීමෙන් ශ්‍රී ලංකා සංචිතයෙන් ඉවත් වූ අතර ඔහු වෙනුවට අසිත ප්‍රනාන්දු නම් කර තිබේ.

එදිජා තරගමාලාව

1 වන තරගය

2 වන තරගය

3 වන තරගය

වි20ජා තරගමාලාව

1 වන තරගය

2 වන තරගය

3 වන තරගය

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1 වන තරගය

2 වන තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැදි

 ESPN Cricinfo හි තරගමාලා පිටුව (එදිජා සහ වි20ජා)
 ESPN Cricinfo හි තරගමාලා පිටුව (ටෙස්ට්)

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ පාකිස්ථාන තරග සංචාරය 2019


The Territory of Wyoming was an organized incorporated territory of the United States that existed from July 25, 1868, until July 10, 1890, when it was admitted to the Union as the State of Wyoming. Cheyenne was the territorial capital. The boundaries of the Wyoming Territory were identical to those of the modern State of Wyoming.

Background

Because of Wyoming's location as part of the Louisiana Purchase, the Oregon Country, and the Mexican Cession, the land which became Wyoming has a complicated history of territorial relationships. Portions of the territory, which eventually fell under Wyoming's jurisdiction, were at various points associated with the territories of Washington, Oregon, Idaho, Dakota, Nebraska, and Utah, and had previously belonged to the independent states of Great Britain, France, Spain, Mexico, and Texas.

The portion of the Wyoming Territory east of the continental divide was acquired by the U.S. in the 1803 Louisiana Purchase and organized into the Nebraska Territory in 1854. On March 2, 1861, the northern portion of the Nebraska Territory, including the northeastern portion of future Wyoming Territory, became part of the Dakota Territory, while the southeastern portion remained with Nebraska, forming an extended Nebraska "panhandle". In 1863, the Idaho Territory was formed; it included the entirety of the modern states of Idaho and Montana and almost all of modern Wyoming save the southwest corner.

The portion of the Wyoming Territory west of the continental divide and north of the 42nd parallel was originally part of the Oregon Country, which was organized into the Oregon Territory in 1848; when Oregon entered the union as a state under its present boundaries in 1859, this land became part of the Washington Territory. Although, its eastern part had been granted to the Nebraska Territory in 1854. The Idaho Territory subsumed this land as well, in 1863.

The southwestern corner of what became the Wyoming Territory, south of the 42nd parallel, became part of the United States with the 1848 Mexican Cession. An eastern section of this was once claimed by the Republic of Texas. In 1851, the portion of this land west of the continental divide was made part of the Utah Territory, and, with the organization of the Colorado Territory in 1861, most of it was transferred to the Nebraska Territory and subsumed into the Idaho Territory, in 1863. A small corner of Wyoming remained part of Utah until the creation of the Wyoming Territory, in 1868.

In 1864, with the formation of the Montana Territory, the southeastern section of the Idaho Territory (most of modern Wyoming) became briefly part of Dakota Territory once again, although a strip of land along the western border of what would become Wyoming remained part of the Idaho Territory.

History

Native Americans lived in the region for centuries. On July 25, 1868, President Andrew Johnson signed the Wyoming Organic Act creating the Wyoming Territory using lands from the Dakota, Idaho, and Utah territories, and on April 17, 1869, the territorial government was organized. In 1869 the territory granted women's suffrage for all elections in an attempt to attract new settlers. A later attempt to repeal the law was defeated after the governor vetoed the repeal; the legislature failed to override the veto by one vote.

In 1872, Wyoming Territory had five counties: Albany, Carbon, Laramie, Sweetwater, and Uinta, each a tall narrow rectangle comprising approximately one-fifth of the territory.

On July 10, 1890, the territory was admitted as the forty-fourth state seven days after the Idaho territory was admitted by President Benjamin Harrison.

See also

Bibliography of Wyoming history
History of Wyoming
California Trail
First transcontinental railroad
Historic regions of the United States
History of Wyoming
Mormon Trail
Oregon Trail
Territorial evolution of the United States
U.S. congressional delegates from the Territory of Wyoming

References

External links
 Timeline of Wyoming History

History of Wyoming
History of the American West

1868 establishments in the United States
1890 disestablishments in the United States

Wyoming Territory


Odbojkaški klub "Marina Kaštela" (OK "Marina Kaštela"; Marina Kaštela; Marina - Kaštela) je ženski odbojkaški klub iz Kaštel Gomilice, Grad Kaštela, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. "Marina Kaštela" se natječe u "Superligi", najvišoj ligi odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene.

O klubu
OK "Marina Kaštela" je nastala 2000. godine iz odbojkaške sekcije Osnovne škole "kneza Trpimira", koja obuhvaća područje Kaštel Gomilice i Kaštel Kambelovca. Prvi naziv kluba je bio "ISS" (kao sjedište se navodio i Kaštel Kambelovac). U sezoni 2000./01. klub se počeo natjecati u "2. HOL - Jug". 2001. godine klub mijenja ime u "Marina Gričić", a 2003. u "Marina Kaštela".
Od 2004./05. do 2009./10. su članice "Prve B hrvatske lige", a naredne sezone su članice "Prve hrvatske lige", koju osvajaju i ulaze u najvišu ligu - "Prvu A ligu", u kojoj s već dulje natjecao najboli kaštelanski klub - "Kaštela" iz Kaštel Starog. Klub je uskoro postao jedaon od vodećih hrvatskih klubova, te u sezoni 2016./17. osvaja "Superligu" (novi naziv "1. A lige"), te je također 2016. i 2017. godine osvojio jedan kup i dva superkupa Hrvatske
Pri klubu također djeluju i rezervna ekipa, te mlađe kategorije poput juniorki, kadetkinja i mlađih.
Klub za utakmice koristi Gradsku dvoranu "Kaštela" u Kaštel Starom, dok za treninge koristi preuređen prostor nekadašnjeg kina "Jugovinil" u Kaštel Gomilici.
U sezoni 2016./17. "Marina Kaštela" su se natjecala u CEV Challenge kupu.

Uspjesi
 Superliga / 1. A liga / 1. liga
 prvakinje: 2016./17.
 doprvakinje: 2013./14., 2017./18., 2020./21., 2021./22.
 poluzavršnica / 3. mjesto: 20174./15., 2015./16., 2019./20.

 Prva / Prva B hrvatska liga (II. stupanj)
 prvakinje: 2010./11.
 drugoplasirane: 2009./10.

 1. B HOL - Jug
 drugoplasirane: 2015./16.,  2019./20.

 2. HOL - Jug / 2. A HOL - Jug
 prvakinje: 2016./17.
 drugoplasirane: 2003./04.

 Kup Hrvatske / Kup Snježane Ušić
 pobjednice: 2016./17., 2021./22.
 drugoplasirane: 2014., 2015.

 Hrvatski superkup
 pobjednik: 2016., 2017.

  - rezervna ekipa

Pregled plasmana po sezonama

 Rezervna ekipa

Poznate igračice

Poznati treneri

Unutarnje poveznice
 Kaštel Gomilica

Vanjske poveznice
 sport.marina-kastela.hr/okk, Hrvatski odbojkaški klub Marina Kaštela
 OK Marina Kaštela, facebook stranica
 natjecanja.hos-cvf.hr, OK MARINA KAŠTELA
 z.superliga.hr, OK MARINA KAŠTELA
 natjecanja.hos-cvf.hr, DVORANE - GD Kaštela
 ossdz.hr, OK MARINA KAŠTELA
 sofascore.com, OK Marina Kaštela (International)
  cev.eu, Marina KAŠTELA
 sportilus.com, ODBOJKAŠKI KLUB MARINA - KAŠTELA

Izvori

 sport.marina-kastela.hr/okk, Klub, pristupljeno 7. siječnja 2021.
 sport.marina-kastela.hr/okk, Rezultati, pristupljeno 7. siječnja 2021.
  women.volleybox.net, OK Marina Kaštela, pristupljeno 7. siječnja 2021.
 poslovna.hr, ODBOJKAŠKI KLUB MARINA - KAŠTELA
 fininfo.hr, OK "MARINA KAŠTELA"
 bisnode.hr, ODBOJKAŠKI KLUB "MARINA - KAŠTELA"

Hrvatski ženski odbojkaški klubovi
Kaštel Gomilica
Marina

OK Marina Kaštela Kaštel Gomilica


En plantegning er en teknisk tegning for hver etage i et hus (etageplan), der viser etagens rum og dets størrelse (kvadratmeter), vægges længder, samt døre og vinduer. Plantegningen viser også vigtigt inventar såsom toilet og bad, senge, køkkenborde, og så videre. En arkitektonisk tegning af en bygning viser oftest plane, snit og facader.

Tegninger
Arkitektur

Plantegning


Mother's Day (El día de la madre en español) es una película de 2010 dirigida por Darren Lynn Bousman. Es un remake de la película homónima de Charles Kaufman y fue escrita por Scott Millam.

Trama
Después de que un robo de un banco haya salido mal, tres hermanos huyen de la ley con la esperanza de que su madre (Rebecca De Mornay) pueda ayudarles. El hermano pequeño, Johnny, ha sido apuñalado en la espalda y ha llegado lejos con todo el dinero en efectivo. Pero cuando llegan a casa, los hermanos descubren que esta ya no les pertenece y que su madre la perdió en una subasta hace meses al no poder pagar la hipoteca. Los nuevos propietarios, Beth y Daniel Sohapi (Jaime King y Frank Grillo) y sus invitados, se reunieron para una fiesta de cumpleaños inoportuna, viéndose convertidos en rehenes involuntarios de los hermanos. Poco después llega la madre, junto con la hermana Lydia (Deborah Ann Woll), y pronto se hace evidente que la madre hará absolutamente lo que sea para proteger a sus hijos. En una noche aterradora, ella toma el control de la situación.

Elenco
 Rebecca De Mornay como Natalie Koffin.
 Patrick Flueger como Ike Koffin.
 Warren Kole como Addley Koffin.
 Jaime King como Beth Sohapi.
 Briana Evigan como Anette Langston.
 Frank Grillo como Daniel Sohapi.
 Lisa Marcos como Julie Ross.
 Deborah Ann Woll como Lydia Koffin.
 Shawn Ashmore como George Barnum.
 Lyriq Bent como Treshawn Jackson.
 Tony Nappo como Dave Lowe.
 Matt O'Leary Johnny Koffin.
 Jessie Rusu como Melissa McGuire.
 Kandyse McClure como Gina Jackson.
 Alexa Vega como Jenna Luther.
 A. J. Cook como Vicky Rice.
 J. Larose como Terry.

Referencias

Películas de terror y suspenso de los años 2010
Cine de suspenso de los años 2010

Mother's Day (película de 2010)


Pinheiro, Portekiz'de Aguiar da Beira belediyesine bağlı olan, 17,66 km2 yüzölçümüne sahip, 287 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Aguiar da Beira'nın bucakları

Pinheiro (Aguiar da Beira)


Oğulören, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Oğulviren olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 26 km, Safranbolu ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Oğulören


213269 Angelbarbero este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
213269 Angelbarbero este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Calar Alto la Observatorul Calar Alto. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 213001-214000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

213269 Angelbarbero


The media of Puerto Rico includes local radio stations, television stations and newspapers; for the majority of all these the language is Spanish. There are also three stations of the US Armed Forces Radio and Television Service.

Newspapers

Magazines

Radio stations
Radio transmission first began in Puerto Rico on December 3, 1922 with WKAQ (AM), making it the first radio broadcasting station on the island and the fifth in the world. Its purpose was to transmit news and weather updates with commercials. By 1937, the advertising industry had entered radio on the Island; and by the year 1942, there were five radio broadcasting stations in Puerto Rico. These five stations were based in San Juan, Ponce and Mayagüez.

There are currently over one hundred and forty radio stations being broadcast in Puerto Rico as of March 1st, 2019. These radio stations broadcast in different formats, some of the most popular being religious, news/talk, and music. The city of San Juan currently transmits more radio stations than any other city in Puerto Rico. Ponce and Mayagüez also remain popular locations for radio transmission.

Radio transmission in Puerto Rico was highly interrupted during Hurricane Maria.  After Hurricane Maria had passed, there was a spike in radio use in Puerto Rico, as it served as a main source of news information after the natural disaster.

The following radio stations transmit from Puerto Rico:

Television stations

Television stars

See also

 Puerto Rican literature
Media of the United States

Bibliography

in English
   + FM Stations on the Air: Puerto Rico

in Spanish

  (About freedom of the press)

  (Essays)

  (Covers 1930s-1980s)

External links

Media of Puerto Rico


Sergio Luis Kamalakian Savone (São Paulo, 18 de julho de 1984) é um estilista e empresário brasileiro, fundador da marca Sergio K.

Biografia

Descendente de armênios, Sergio cursou Relações Internacionais, mas desde criança tinha paixão por transformar suas roupas e calçados. Em 2004, iniciou sua marca vendendo sapatos feitos à mão, no Brasil e na Argentina. Dois anos mais tarde, o notável sucesso, atrelado ao ótimo feeling para os desejos de seus clientes, fez com que desse início à produção de roupas e acessórios.

O estilista passou a ser visto como um grande nome da moda por importantes veículos brasileiros, além de consagrados nomes da moda e do marketing de luxo, todos reforçando a irreverência, originalidade e comunicação com o público.

Início de carreira

Sergio começou sua carreira aos 17 anos transformando suas próprias roupas. Diferente de muitos jovens ricos paulistanos que trabalham na empresa de suas famílias, Sérgio Kamalakian desde cedo foi ousado criando sua própria marca. Na época seus pais não queriam que ele usasse o sobrenome por conta da exposição e da segurança, então ele abreviou para Sergio K.

Tudo começou após perceber que não dava para trabalhar com os negócios da sua família, onde trabalhava com o pai no ramo de eventos. Sérgio K viu um mercado promissor no eixo masculino. Na época, começando com sapatos, ele percebeu que ou eram importados e caros, ou nacionais e 'chulés'. "Vendi um relógio que tinha ganhado do meu avô por R$ 8 mil e comecei meu negócio [o modelo em questão era um Piaget]." Foi então para Franca, interior de São Paulo, onde comprava pares de sapatos e vendia para amigos, até abrir sua primeira loja na Oscar Freire. Irreverente desde sempre, comprou uma garrafa de whisky, serviu aos clientes e pronto, foi o maior sucesso. Aos poucos, Sérgio K começou a oferecer gravatas, camisetas, carteiras e, depois, uma linha para crianças, marcas internacionais e até acessórios para casa.

Sergio K

Depois de tentar cinco faculdades sem sucesso e de trabalhar na empresa de eventos da família, ele percebeu que o mercado de moda masculina tinha um buraco: ou os sapatos eram importados e caros ou nacionais e 'chulés'. "Vendi um relógio que tinha ganhado do meu avô por R$ 8 mil e comecei meu negócio [o modelo em questão era um Piaget]." Foi para Franca, no interior de São Paulo, comprou sapatos que acabaram não exportados – "tudo com prazos de pagamento" – e passou a vender para os amigos. Quando surgiu o ponto na Oscar Freire, ele era vendedor, caixa e ouvido dos clientes. "Coloquei uma garrafa de uísque na loja e foi um sucesso. Os clientes iam todos os dias", diz o empresário, que com o tempo começou a oferecer também gravatas, camisetas, carteiras e, depois, uma linha para crianças, marcas internacionais e até acessórios para casa.

Tudo o que ganhou nesses primeiros dois anos foi parar no seu segundo ponto, no Shopping Iguatemi. "No primeiro dia da nova loja os bombeiros precisaram intervir de tanta gente que tinha lá dentro." Foi aí que veio o susto: era 2006 e Eliana Tranchesi (1955-2012) tinha sido presa há uns seis meses. "Nunca contei isso para ninguém, mas a minha gerente me ligou falando que a polícia estava lá. Eles queriam saber se eu iria até a loja ou se eles deveriam me buscar em casa." De fato, a empresa não era regular e Sergio foi à Receita Federal. "Paguei tudo, legalizei minha marca e hoje ela está 100% em ordem." Atualmente são 20 lojas próprias espalhadas pelo país e 300 pessoas que trabalham em seu time. Sergio faz visitas diárias às unidades de São Paulo (cinco no total), atende a seus clientes antigos pessoalmente e, entre 1º e 24 de dezembro, bate ponto o dia todo na loja do Iguatemi – a mais rentável de todas. "Adoro ficar no caixa. É onde a banana come o macaco, onde tudo acontece."

Descendente de armênios, ele é do tipo que pede desconto em tudo. "Quando você tem dinheiro é tudo mais difícil, mais caro. Você pede desconto e ninguém entende. Mas eu negocio preço e depois de todas as reduções, ainda pergunto qual abatimento à vista." Na sua marca, Sergio pensa em cada investimento que faz com essa mesma cabeça: "Não participo da Fashion Week porque não dá retorno. Prefiro gastar com presentes para meus clientes a fazer um desfile e ter na primeira fila blogueiras, cabeleireiros e estudantes de moda".

Conceito da marca

Suas coleções nunca seguem um único tema e têm como inspiração o lifestyle do próprio Sergio, com um DNA jovem, enfatizando viagens e festas. Em sintonia com as tendências da moda mundial, seus produtos são lembrados pela inovação e irreverência, por vezes até com campanhas e coleções polêmicas, que englobam o universo masculino de maneira descontraída e sem tabus, trazendo estampas com personagens icônicos, bebidas, festas, sexo, carros e motos.

Outra característica marcante é a associação a profissionais de peso, como o ousado e irreverente fotógrafo norte-americano Terry Richardson, além dos os melhores modelos masculinos do mundo (Marlon Teixeira, Colin Egglesfield, David Gandy, Jon Kortajarena, Sean O'Pry, Tony Ward, Andrés Velencoso e o transexual Oliwer Mastalerz), a mais velha modelo em atividade Carmen Dell'Orefice e Amanda Lepore.

Polêmicas

Sergio Kamalakian costuma usar de polêmicas, ou segundo ele ser divertido e irreverente em suas campanhas de marketing, como em 2010, quando usou Amanda Lepore, uma transexual, na campanha de verão e Oliver Mastalerz, mulher que se transformou em homem, na coleção de inverno. Em sua campanha de 2012, aos 81 anos, Carmen Dell'Orefice é a mais antiga modelo em atividade no mundo. A veterana foi fotografada para o inverno da marca brasileira Sergio K. trocando carícias apimentadas com os gêmeos goianos Márcio e Marcos Patriota.

Uma das maiores polêmicas da marca foi a campanha pró impeachment de Dilma Rousseff, com uma camisa preta com o brasão da República e o slogan "Impeachment já", e "A culpa não é minha. Eu votei no Aécio.

Sergio também é conhecido por suas festas de aniversário extravagantes, tendo sempre suas festas cobertas pela imprensa nacional, entre as extravagâncias mais divulgadas estão Inês Brasil na época uma candidata para participar do programa Big Brother Brasil enjaulada e suas garçonetes seminuas.

Estilistas do estado de São Paulo
Empresários do estado de São Paulo
Naturais da cidade de São Paulo
Brasileiros de ascendência armênia

Sergio Kamalakian


Litvanya millî basketbol takımı Litvanya'yı uluslararası basketbol karşılaşmalarında temsil eder.

Litvanlar Avrupa şampiyonluğu için savaş öncesi EuroBasket yarışmalarında iki kez katıldılar. 1937 Avrupa Basketbol Şampiyonası ve 1939 Avrupa Basketbol Şampiyonası yarışmalarının ikisini de kazandılar. 1939 yılı takımı, basketbolün ülkede sevilen bir spor haline gelmesine yardımcı olan "Litvanya Basketbolu'nun Büyük Babası" Pranas Lubinas (Frank Lubin) tarafından yönetildi.

Sovyet dönemi sırasında, Litvan oyuncular sık sık Sovyet ulusal takımının çekirdeğini oluştururdu. Özellikle 1988 Olimpiyatında altın madalya kazanan takımın sayılarının çoğu Valdemaras Chomičius, Rimas Kurtinaitis, Šarūnas Marčiulionis ve Arvydas Sabonis adlı dört Litvandan geldi.

1990'da Litvanya bağımsızlığını yeniden kazandıktan sonra, ulusal takım çoğunlukla 1989 yılında NBA'da oynamak için Sovyetler Birliği'nden ayrılan Marčiulionis'in çabaları sayesinde yeniden canlandırıldı. Litvanya katıldığı ilk üç Olimpiyat Oyunlarında bronz madalya kazanırken  NBA oyuncuları 1992, 1996 ve 2000 başarılarında belirleyici oldular. Son Olimpiyatta 2004'te dördüncü olan çağdaş Litvanya takımı 2003 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nı da kazandı.

2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda 3. olmuşlardır ve Linas Kleiza turnuva takımına seçilmiştir.

Kadro
28 Ağustos 2010 itibarıyla

Antrenör:  Kęstutis Kemzūra

Olimpiyat Oyunları başarıları

1992 -  3.
1996 -  3.
2000 -  3.
2004 -  4.

Avrupa Şampiyonası başarıları

1935 - Katılmadı
1937 -  Şampiyon; 5-0 rekor
1939 -  Şampiyon; 7-0 rekor (ev sahibi)
1946 to 1993 - Katılmadı
1995 -  2
1997 -  6
1999 -  5
2001 -  12
2003 -  Şampiyon; 6-0 rekor
2005 -  5; 5-1 rekor

Dünya Şampiyonası başarıları

1994 - Elemeleri geçemedi
1998 -  7.
2002 - Elemeleri geçemedi
2006 - 7.
2010 - 3.

Geçmiş Kadrolar ve Başarılar

1937 EuroBasket: 8 takım arasında 1. oldu

Arturas Andrulis, Leonas Baltrunas, Pranas Talzunas, Leopoldas Kepalas, Feliksas Kriauciunas, Pranas Mazeika, Eugenijus Nikolskis, Leonas Petrauskas, Zenonas Puzinauskas, Stasys Sačkus, Juozas Žukas, Česlovas Daukša (Antrenör: Feliksas Kriaučiūnas)

1939 EuroBasket: 8 takım arasında 1. oldu

Pranas Lubinas, Mykolas Ruzgys, Leonas Baltrūnas, Artūras Andrulis, Jurgis Jurgėla, Pranas Mažeika, Vytautas Norkus, Vytautas Budriūnas, Zenonas Puzinauskas, Feliksas Kriaučiūnas, Vytautas Lesčinskas, Eugenijus Nikolskis, Leonas Petrauskas, Mindaugas Šliūpas (Antrenör: Pranas Lubinas)

1992 Yaz Olimpiyatları: 12 takım arasında 3. oldu

Arvydas Sabonis, Šarunas Marčiulionis, Valdemaras Chomičius, Rimas Kurtinaitis, Sergėjus Jovaiša, Artūras Karnišovas, Gintaras Einikis, Arūnas Visockas, Darius Dimavičius, Romanas Brazdauskis, Gintaras Krapikas, Alvydas Pazdrazdis (Antrenör: Vladas Garastas)

1993 EuroBasket: katılmadı

1994 Dünya Basketbol Şampiyonası: katılmadı

1995 EuroBasket: 14 takım arasında 2. oldu

Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Artūras Karnišovas, Rimas Kurtinaitis, Valdemaras Chomičius, Gintaras Einikis, Arūnas Visockas, Gintaras Krapikas, Saulius Štombergas, Mindaugas Timinskas, Darius Lukminas, Gvidonas Markevičius (Antrenör: Vladas Garastas)

1996 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 3. oldu

Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Artūras Karnišovas, Rimas Kurtinaitis, Saulius Štombergas, Gintaras Einikis, Darius Lukminas, Rytis Vaišvila, Tomas Pačėsas, Eurelijus Žukauskas, Mindaugas Žukauskas (Antrenör: Vladas Garastas)

1997 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 6. oldu

Artūras Karnišovas, Saulius Štombergas, Gintaras Einikis, Virginijus Praškevičius, Dainius Adomaitis, Darius Maskoliūnas, Kęstutis Šeštokas, Andrius Jurkūnas, Darius Lukminas, Šarūnas Jasikevičius, Mindaugas Timinskas, Eurelijus Žukauskas (Antrenör: Jonas Kazlauskas)

1998 Dünya Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 7. oldu

Artūras Karnišovas, Saulius Štombergas, Gintaras Einikis, Virginijus Praškevičius, Tomas Masiulis, Mindaugas Žukauskas, Dainius Adomaitis, Darius Maskoliūnas, Darius Lukminas, Šarūnas Jasikevičius, Eurelijus Žukauskas, Tomas Pačėsas (Antrenör: Jonas Kazlauskas)

1999 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 5. oldu

Arvydas Sabonis, Arturas Karnisovas, Saulius Štombergas, Šarūnas Jasikevičius, Gintaras Einikis, Eurelijus Žukauskas, Virginijus Praškevičius, Mindaugas Žukauskas, Tomas Masiulis, Dainius Adomaitis, Darius Maskoliūnas, Kęstutis Marčiulionis (Antrenör: Jonas Kazlauskas)

2000 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 3. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Saulius Štombergas, Mindaugas Timinskas, Gintaras Einikis, Ramūnas Šiškauskas, Darius Songaila, Eurelijus Žukauskas, Tomas Masiulis, Dainius Adomaitis, Darius Maskoliūnas, Andrius Giedraitis, Kestutis Marciulionis (Antrenör: Jonas Kazlauskas)

2001 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 12. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Saulius Štombergas, Ramūnas Šiškauskas, Darius Songaila, Gintaras Einikis, Mindaugas Žukauskas, Mindaugas Timinskas, Eurelijus Žukauskas, Rimantas Kaukėnas, Robertas Javtokas, Donatas Slanina, Andrius Jurkūnas (Antrenör: Jonas Kazlauskas)

2002 Dünya Basketbol Şampiyonası: katılmadı

2003 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 1. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Arvydas Macijauskas, Ramūnas Šiškauskas, Saulius Štombergas, Darius Songaila, Eurelijus Žukauskas, Mindaugas Žukauskas, Donatas Slanina, Kšyštof Lavrinovič, Virginijus Praškevičius, Dainius Salenga, Giedrius Gustas (Antrenör: Antanas Sireika)

2004 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 4. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Arvydas Macijauskas, Saulius Štombergas, Ramūnas Šiškauskas, Darius Songaila, Eurelijus Žukauskas, Ksystof Lavrinovic, Dainius Salenga, Robertas Javtokas, Mindaugas Žukauskas, Donatas Slanina, Vidas Ginevičius (Antrenör: Antanas Sireika)

2005 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 5. oldu

Ramūnas Šiškauskas, Robertas Javtokas, Mindaugas Žukauskas, Simas Jasaitis, Ksystof Lavrinovic, Darjuš Lavrinovič, Vidas Ginevicius, Paulius Jankūnas, Simonas Serapinas, Giedrius Gustas, Darius Šilinskis, Mindaugas Lukauskis (Antrenör: Antanas Sireika)

2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası: 24 takım arasında 7. oldu

Arvydas Macijauskas, Darius Songaila, Robertas Javtokas, Simas Jasaitis, Mindaugas Žukauskas, Darjuš Lavrinovič, Kšyštof Lavrinovič, Linas Kleiza, Paulius Jankūnas, Giedrius Gustas, Tomas Delininkaitis, Mantas Kalnietis (Antrenör: Antanas Sireika)

2007 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 3. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Ramūnas Šiškauskas, Rimantas Kaukėnas, Simas Jasaitis, Darius Songaila, Ksystof Lavrinovic, Darjus Lavrinovic, Linas Kleiza, Robertas Javtokas, Jonas Mačiulis, Paulius Jankūnas, Giedrius Gustas (Antrenör: Ramunas Butautas)

2008 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 4. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Ramūnas Šiškauskas, Rimantas Kaukėnas, Simas Jasaitis, Ksystof Lavrinovic, Darjus Lavrinovic, Linas Kleiza, Robertas Javtokas, Jonas Mačiulis, Mindaugas Lukauskis, Marius Prekevičius, Marijonas Petravičius (Antrenör: Ramunas Butautas)

2009 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 11. oldu

Marijonas Petravičius, Linas Kleiza, Simas Jasaitis, Robertas Javtokas, Tomas Delininkaitis, Artūras Jomantas, Ksystof Lavrinovic, Darjus Lavrinovic, Mantas Kalnietis, Jonas Mačiulis, Mindaugas Lukauskis, Andrius Mažutis (Antrenör: Ramunas Butautas)

2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası: 24 takım arasında 3. oldu

Linas Kleiza, Mantas Kalnietis, Martynas Pocius, Jonas Mačiulis, Simas Jasaitis, Tomas Delininkaitis, Paulius Jankūnas, Martynas Gecevičius, Tadas Klimavičius, Robertas Javtokas, Martynas Andriuškevičius, Renaldas Seibutis (Antrenör: Kęstutis Kemzūra)

2011 Avrupa Basketbol Şampiyonası 24 takım arasında 5. oldu

Šarūnas Jasikevičius, Rimantas Kaukėnas, Darius Songaila, Mantas Kalnietis, Martynas Pocius, Simas Jasaitis, Tomas Delininkaitis, Paulius Jankūnas, Robertas Javtokas, Marijonas Petravičius, Kšyštof Lavrinovič, Jonas Valanciunas (Antrenör: Kęstutis Kemzūra)

Avrupa'daki millî basketbol takımları
Millî basketbol takımı
Yılın Litvan Sporcusu ödülü sahipleri

Litvanya millî basketbol takımı


Choléra

Sous le règne de Napoléon III, pendant l'été de l'année 1854, une épidémie de choléra s'est produite à Montbrehain. Ce village situé dans le département de l'Aisne, dans les Hauts-de-France comptait à l'époque environ  qui tiraient leurs ressources essentiellement du tissage et de l'agriculture.

La maladie
Le choléra est une maladie épidémique contagieuse due à une bactérie , le bacille virgule. Elle est caractérisée par des diarrhées brutales et très abondantes. La forme majeure est mortelle dans plus de la moitié des cas, en l'absence de traitement (de quelques heures à trois jours). La contamination est orale, d'origine fécale, par l'eau de boisson ou des aliments.
Contrairement à la grippe ou à la Covid 19 dues à un virus qui se transmet par voie aérienne, le choléra ne se transmet  que par  par l'ingestion d'aliments ou d'eau souillés .

Historique
Le premier décès dû à cette épidémie a eu lieu le 8 juillet 1854 :
Le dernier le 12 octobre : . Le décès suivant n'a eu lieu que le 4 novembre soit 24 jours plus tard.
Cette épidémie a donc duré pratiquement 100 jours et 120 habitants de Montbrehain ont été victimes de cette maladie. Presque aucune journée sans décès et  le 21 juillet, 7 personnes sont décédées.

Intervention
L'état de pauvreté et la vie misérable que menaient la plupart des habitants du village de  Montbrehain à cette époque montrent que le choléra a trouvé là un terrain favorable à son développement.
Devant la gravité de cette situation, pour éviter que la maladie ne se répande dans les villages et les contrées alentour, le village a été mis en quarantaine. Le Ministre de l'Agriculture (qui s'occupait de la santé à l'époque) a commissionné le Docteur Lunel pour établir un rapport et essayé d'enrayer cette épidémie.

Le docteur Lunel dresse une description sans complaisance des conditions de vie des habitants du village:

On remarque dans ce tableau que le nombre de personnes décédées travaillant dans le textile (52) est beaucoup plus important que les autres (35). Cela est dû au fait que les métiers à tisser à bras étaient situées dans des caves mi-enterrées pour avoir une humidité constante qui évite aux fils de casser.
C'est cette humidité qui a probablement contribué au décès de ces travailleurs.

Grâce aux conseil de ce médecin qui a expliqué aux habitants les mesures d'hygiène élémentaires, à l'infirmerie mise en place dans la salle du conseil municipale dont les murs avaient été blanchis à la chaux, la maladie a pu être éradiquée en octobre.

Notes et références

Montbrehain
Cholera 1854
1854 en France
Épidémie au XIXe siècle

Épidémie de choléra de Montbrehain en 1854


සිරිලක නාග සංකල්පය

මිනිසා ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ පටන්ම සර්ප උරග ගණයට අයත් නාගයාට වන්දනාමාන කර ඇති බවට පෙර - අප රටවලින් නොයෙක් සාධක හෙළිදරව් වී ඇත. ග්‍රීසිය, මිසරය, චීනය කාම්බෝජය හා අපරදිග රටවල ද ගලින් නිමැවුණු නාගරූප හමුවී ඇත. ඉතා පැරැණි සාධක බැබිලෝනියාවෙන් පෙනෙන්නට තිබේ. නාග වන්දනය ලංකාවෙත් ඉන්දියාවෙත් ත් පැවති බවට තොරතුරු හෙළි වේ. අනෙක් අතට නාග ගෝත්‍රික මනුෂ්‍යයෝ පුරාතනයේ සිටම මේ රටවල වාසය කර ඇත. විද්වත් අරිසෙන් අහුබුදු මහතා පවසන්නේ ලක්‌දිව සිව්හෙළය සැකසී ඇත්තේ යක්‍ෂ, රාක්‍ෂස, නාග හා දේව ගෝත්‍රවලින් බවය. නාග යන වචනයෙහි සංස්‌කෘත භාෂා අර්ථය උරග සර්පයා යනුයි. මහාචාර්ය විල්හෙල්ම් ගයිගර්- චූලවංසයෙහි නාග යනු දිව්‍ය කොට්‌ඨාසයක් ලෙස හඳුන්වා දී තිබේ. මහාවංශය ආදී වංස කතා තොරතුරු අනුව ලංකාවේ මනුෂ්‍ය ගෝත්‍රයක් නාග නමින් විසූ බවට ප්‍රකට වේ. ඈත අතීතයෙහි ලංකාවේ විසූ නාග ගෝත්‍රිකයෝ මැණික් ගල්, මැණික් ආසන, නාවික යාත්‍රා පවා හිමිව සිටි සෞභාග්‍යවත් බලගතු මනුෂ්‍ය කොට්‌ඨාසයක් බව පෙනෙන කරුණකි. ඔව්හු මතිකාර - මැණික් කර්න්තයෙහිද නිරත රාජ්‍ය බලය පවා නතුකරගෙන සිටි බවට බොහෝ සාධක හමුවී ඇත.

මහාභාරතය, රාමායනය වැනි පුරාණ ග්‍රන්ථවලද නාගයන් පිළිබඳ සඳහන් ව ඇත. නිදසුනක් වශයෙන් රාමායනයෙහි හනුමන්තා සීතා දේවිය මුදාගැනීම සඳහා පැමිණෙන්නේ එවක ලංකාවේ පැවති නාගයන්ගේ අගනුවරට බැව් සඳහන් වේ.

ආගමික සාහිත්‍ය තොරතුරු, අපේ වංසකථාවන් වූ දීපවංසය, මහාවංසය, හා ධාතුවංසය, සමන්තගසාදික ආදී අංශවලින්ද, භාරතීය හා ලාංකික ශිලාලේඛණ හා පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක පිළිබඳ, ජනශෘති, ජනප්‍රවාද වලින්ද මේ පිළිබඳ තොරතුරු රැසක් එක්‌රැස් කරගැනීමට හැකිවී තිබේ.

බුදුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත්වී සවක සතියෙහි අජපල් නුගරුක මූලයෙන් නික්‌ම නේරංජනා නදිය අසල මුචලින්ද රුක්‌ඛ මූලයෙහි වැඩ සිටිසේක. එතැන්හිදී ඉතා තදින් වර්ෂා වහින්නට විය. මෙහිදී බුදුන් වහන්සේට වැසි සුළං ආදියෙන් පීඩාවක් ඇති නොවනසේ සත්වරක් තම දරණිය වටකොට හිසමතින් පෙනගොබය සිටින සේ තබා ගනිමින් සත්දවසක් ආරක්‍ෂා සලසාලනු ලැබුවේ මුචලින්ද නම් නාගරාජයාය. ඒ බව බුද්ධ චරිතයෙහි සඳහන් වී ඇත. මහා වංසයට අනුව බුදුන් වහන්සේ ලංකාවට වැඩම කරනු ලැබුවේ වඩුස්‌නාගල (නාගදීපයේ) චූලෝදර හා මහෝදර යන නාගරජුන් දෙදෙනා අතර මිණි පළඟක් පිළිබඳව ඇතිවුණු අරගලය සංසිඳුවා ලීමටය. කැලණියේ මනිඅක්‌ත නාගරජුගේ ආරාධනයෙන් එහි වැඩම කළ බුදුරජාණන්වහන්සේගේ ධර්මය ශ්‍රවණය කළ ජනතාව පෙර අවස්‌ථාවලදී මෙන්ම තිසරණයෙහි පිහිටා පංච සීලය සමාදන් වී ඇත. (ම.ව. 1 පරි.)

විනය පිටකය මහාවග්ග පාලිය (පිටු 51-55) සඳහන් පරිදි බුදුන් වහන්සේ එදින උරුවෙල් කාශ්‍යප සිටින සංකීර්ණය කරා පැමිණි අතර රාත්‍රියෙහි අසපුවේ නවාතැන් ගැනීමට අවශ්‍ය බව විමසා සිටි සේක. උරුවෙල් කාශ්‍යප එයට පිළිතුරු දෙමින් එහි එකම අසපු නිවස්‌න කාමරයක් ඇති බවත්, එතැන්හි භයංකර නාගයෙක් සිටින බැවින් ඒ සඳහා ඉඩදිය නොහැකි බවත් පැවසීය. එහෙත් බුදුන් වහන්සේගේ පෙරැත්තය ඉටු කරදෙමින් එක් රැයකට එහි නැවතීමට ඉඩ ලැබිණි. බුදුහු එහි ඇතුළු වනවාත් සමගම නාරජ බුදු සිරුරට විෂධුම පිටකර හැරියේය. භයංකාර ශබ්ද නැංවීය. බුදුහු නොනවත්වාම මෛත්‍රී සහගත ධුම පිටකර හරිනු ලැබූසේක. එවිට බුදු සිරුර දවාලීම සඳහා ගිනි කඳක් නිකුත් කළවිට, බුදුන්වහන්සේද තම සිරුරින් ගිනිකඳ නංවාලූ සේක. අවසානයේ බුදුහු තම සෘධි ප්‍රාතිහාර්ය බලයෙන් නාගරාජයා මර්දනය කරවා, උගේ විෂ නසා දරණ ගන්වා පාත්‍ර ධාතුවෙහි සිටින අයුරු උරුවෙල් කාශ්‍යපටම පෙන්වාලූ සේක. බුදුන් වහන්සේගේ බලමහිමය සැමතැන්හි පැතිර ගියේය.

තවද, බුදුන් වහන්සේ දිවමන් සමයෙහි, එක්‌තරා නාගයෙක් තමන් ජන්මලාභය ලැබූ නාග යෝනිය කෙරෙහි කලකිරීමට පත්ව සිටියේය. එදවස වැඩවාසය කළ සිල්වත් ශ්‍රවණයන් මෙන් තමන්ටත් මේ නාග යෝනියෙන් මිදී වාසය කරන්න ලැබෙන්නේ නම් යෙහෙකැයි හෙතෙම අදහස් කළේය. අවසනදී ඔහු නාග යෝනියෙන් මිදීමට ස්‌ථිර ලෙස නිගමනය කළේය. නාගයා තම උරග සිරුර මිනිස් සිරුරක් ලෙස පත්කරගෙන භික්‍ෂුව වෙත අවුත් පැවිදි බවද උපසපන් භාවය ද ලැබුවේය. නාග තෙමේ එක්‌තරා භික්‍ෂු නමක් සමග පිටිසර ගමක විහාරයක වාසය කළ අතර, දිනක් මේ සැබෑ මනුෂ්‍ය භික්‍ෂුව අලුයම යාමයෙහි නැඟිට එළිමහන් තැනෙක සක්‌මන් කරන්නට විය. සයනෙහි වැතිර සිටි නාග තෙමේ භික්‍ෂුව කාමරයෙන් ඉවත නික්‌ම ගිය බැව් දැක සැක නැතිව නින්දට විය. සැනකින් හෙතෙම නින්දෙහි වැටුනේය. සැනෙකින් විහාර කාමරය නාගයාගේ සිරුරින් පිරුණේය. හදිසියේම විහාර කාමරයට පිවිසෙන අදහසින් පැමිණි භික්‍ෂුව නාගයාගේ දරණවැල් දැක බියටපත්වී මහහඬින් කෑගැසුවේය. නාග තෙමේ ඒ හඬින් පබිදී ක්‍ෂණයෙන් නාගවේෂයෙන් මිදී පෙර පරිදි සිය අසුනෙහි හිඳ ගත්තේය. මේ ගැන කරුණු විමසූ කල්හි තමා පිළිබඳ සැබෑ තොරතුරු හෙළිකිරීමට භික්‍ෂු වෙස්‌ගත් නාගයාට සිදුවිය. මේ කතාව බුදුන් වහන්සේගේ සටනටද ගිය අතර, උන්වහන්සේ මහසඟරුවන මැද නාගයාට දේශනා කරනු ලැබුවේ නාග යෝනියෙන් මිදීමට නම් තුදුස්‌වක, පසොළොස්‌වක, අටවක්‌සඳ පෙහෙවස් රක්‍ෂා කළ යුතු බවය. නිදන විටත් මෙවුස්‌දම්හි යෙදෙන විටත් නාගයාගේ සැබෑ ස්‌වභාවය පහළවන බව බුදුන් වහන්සේ, තිරිසන් සතුන් මහන, උපසපන් නොකළ යුතුයෑයි වදාළහ. එය නීතියක් බවට පත්විය.

මහාවග්ග පාලි - විනය පිටකසය - ප්‍රථම භාගය - වෙළුම 3 - පිටු 11-17)

වරක් මාරදිව්‍ය පුත්‍රයා නාග වේෂයක් මවාගෙන බුදුන් වහන්සේ බිය ගැන්වීමට පැමිණි බව "සප්ප - සූත්‍රය" 4-1-6" අනුව ප්‍රකට වේ. තථාගතයන් වහන්සේ රජගහ නුවර කලන්දක නිවස්‌නයේ වේළුවනාරාමයේ වැඩවාසය කරන කල්හී මහානාගයකුගේ භයංකාර වේසයක් මවාගෙන ගිගිරි හඬින් නාදවන ශබ්දයක් හා විදුලි වේගයෙන් මුඛංයෙන් ඉවතට දිව නික්‌මෙන, ආකාර දක්‌වමින් මාරයා පැමිණ ඇත. මේ නම් මාරයායෑයි බුදුන්වහන්සේ අවබෝධ ඥනය පහළවීමත් සමග හෙතෙම නොපෙනී ගියේය.

"පූජාවලියෙහි" (695-696 පිටු) දැක්‌වෙන පරිදි ධර්මාශෝක රජු බොහෝ පින්දහම් කිරීමෙන් අනතුරුව එතුමානට බුද්ධරූපයක් දැකීමෙහි දැඩි ආශාවක් පහළ වියත. රජතුමා ඒ බව භික්‍ෂූන් වහන්සේ වෙත දැන්වූයෙන් අනතුරුව එතුමන් අබියසට පැමිණ නාග ලෝකයෙහි මහාකාල නම් නාරජු බුද්ධරූපයක් මවා පෙන්වාලූ ආකාර ඓතිහාසික ලේඛනයන්හි සඳහන් වේ.

බුද්ධ කාලීන "ආටානාටි සූත්‍රයෙහි" සඳහන් වන පරිදි නාගයිගම අධිපතිවන්නේ සතරවරම් දෙවියන්ගේ බවය.

නාගයා හා බැඳුණු දේව හා සමාජ සංකල්පයන්ද බහුලය. නාග අවතාරය විෂ්ණු දෙවිඳුන්ගේ අවතාරයකි. එනිසා විෂ්ණු දෙවියනට නාගයා හා බැඳුණු සම්බන්ධයක් ඇත. හින්දු සමය අනුව නාගරූපයටහිමිවන්නේ සුවිශේෂ ස්‌ථානයකි. ශිව දෙවියා නාගාභරණ හෙවත් නාගයන් ආභරණ ලෙස පළඳියි. ශිව දෙවි නාගයනට අධිපතීත්වයද උසුලන්නේය පත්තිනි දෙවඟන උපත ලැබුවේ නයි කඳුලෙනි. ගජබා රජුදවස දක්‍ෂිණ ඉන්දියාවේ මධුරපුර පත්තිනි දේවාලයෙහි පත්තිනි උත්සවයෙන් ගෙනෙන ලද මුල්ම පත්තිනි සළඹ නවගමුවේ (නාගමුවේ) ඉදිකරවු දෙවොලෙහි තැන්පත් කොට පත්තිනි දේව වන්දනා පැවැත්විණි. පත්තිනි දෙවොල නාගස් උයනෙහි පිහිටි අතර නාලොව නාගයන් එය ආරක්‍ෂා කළ බව කියවේ. එනිසා මෙය නාගයන්ගේ රැකවරණ ලැබූ දෙවොලකි. පෘතුගීසි පාලකයන්ගේ ආක්‍රමණයන්ගේ දැඩි ක්‍රියාවන්ගෙන් පත්තිනි සළඹ ඇතුළු පූජ්‍ය භාණ්‌ඩ ආරක්‍ෂා කර දෙනු ලැබුවේ නාලොව නාගයින් යෑයි ජනප්‍රවාදගතව ඇත.

දේවානම්පියතිස්‌ස රජු සමයෙහි රුහුණේ පාලකයා ලෙස කටයුතු කරනු ලැබුවේ යුවරජ මහානාගය. මෙදවස අශෝකාධිරාජයාගේද අනුග්‍රහයෙන් දඹදිව ශ්‍රී මහා බෝධි දක්‍ෂිණ ශාඛාව ලංකාවට වැඩම කරවාගෙන එන අවස්‌ථාවේදී නාගයො, එම බෝධි ශාඛා වහන්සේ නාලොව වෙත වැඩම කරවාගෙන ගොස් සත් දිනක් පූජෝපාහාර සත්කාර පවත්වා ආපසු නාවික යාත්‍රාවට ගෙනවිත් බාරදුන් බව (ම.ව. 19 පරි 18 - 20 ගාථා) සඳහන් වේ.

දන්ත කුමරුන් හා හේමමාලා කුමරිය ශ්‍රී දළදා වහන්සේ ලංකාවට වැඩම කිරීමේදී නාගයන්ගෙන් සිදුවූ බාධා තාවුලිප්ති තොටට පැමිණෙන තෙක් රහත් තෙරුන් වහන්සේගේ පිහිටෙන් අඩාල කිරීමට හැකිවූ බව ඓතිහාසික තොරතුරුවල සඳහන් වේ. එමෙන්ම මුහුද මැදදී නාවික යාත්‍රාව නතර කරවූ නාලොව නාගයෝ සත්දිනක් මුළුල්ලේ කඩුපුල් මදාරා ආදී මල්වලින් පූජා පවත්වමින් වාද්‍ය භාණ්‌ඩ වාදනය කරමින් පූජෝපහාර පවත්වමින් සිටියදී ගුරුළුවෙස් මවාගත් තෙරණුවෝ අහසින් වැඩම කර නාගයන් පලවාහැර දළදා වහන්සේ ලංකාවට වැඩමකිරීමට උපකාරි වූ ආකාරය පිළිබඳ දළදා සිරිතේ (1970 පිටු 31- 34) සඳහන් වන්නේය. මෙවන් තොරතුරු වලින්, මොවුහු දිව්‍ය නාග කොට්‌ඨාසයක්‌වත් දැයි අනුමානයක් පහළ වේ.

ඇතැම් උගතුන් පවසන්නේ මහානාග රජුගේ මව නාග ගෝත්‍රයට අයත් බවත්ය. එමෙන්ම දුටුගැමුණු රජතුමාගේ චරිතාවලිය පිළිබඳ පවත්නා ජනප්‍රවාද රැසකින් අපට පෙනෙන්නේ, අවස්‌ථා කිහිපයකදීම රූමත් නාග කන්‍යාවියන් සිය අණසකට නතුකරගත් බවකි. තම ප්‍රධාන බිසව් තනතුරේ පවා සිටියේ නාග අඟනක් බවටද විවිධ තොරතුරු ඇත. මෙවන් සිද්ධි නිසා පිරිමි නාගයන් අසතුටෙන් සිටිමින්, රජතුමන්ට කරදර පැමිණිවීමටත් පළිගැනීමටත් ක්‍රියා කළ ආකාර අසන්න ලැබේ. දුටුගැමුණු රජතුමා රුවන්වැලිසෑ ධාතු නිධානෝත්සවයට සෝනුත්තර තෙරුන් ලවා නාග ලෝකයෙන් ධාතු වැඩම කරවාගත් බව ජන ව්‍යවහාර ගතව ඇත.

ලංකාවේ රාජාවලියේ රජවරුන් කිහිපදෙනකුම ඉලනාග, සිරිනාග, ඛල්ලාඨනාග, මහාදාඨික මහානාග, මහල්ලක නාග වශයෙන් නාග නාමය භාවිත කොට ඇත. ක්‍රි. ව. 3 වැනි සියවසදී හරිසෙන් විසින් රචිත සමුද්‍රගුප්ත අධිරජුගේ අවනතභාවයට පත්වනු ආර්යාවර්තයෙහි රජුන් ලෙස නාගසේන, නාගදත්ත, ගණපතිනාග, නන්දින් වශයෙන් සඳහන් වේ. එමගින් භාරතීය, "නාග" නාමය භාවිත කළ භාරතීය නාග ගෝත්‍ර පිළිබඳ තොරතුරු හෙළි වේ.

ඉන්දීය රාජවංසයෙහි නාගර්ජුන යන්න දක්‌නා ලැබේ. උතුරු ඉන්දියාවේ නාග ගෝත්‍රිකයන් විශාල වශයෙන් දක්‌නා ලැබෙන බව මජුම්දාර් ඉතිහාසඥයාද පෙන්වාදී ඇත. නයිනතිව් දූපත ලක්‌දිව නාගදීපය ලෙස මහාවංසය අනුව පෙනෙන නමුදු, යාපන අර්ධද්වීපය නාගදීපය වියහැකි බවට මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන ශූරීහු පෙන්වාදී ඇත. ඒ බව තහවුරු වන්නේ වසභ රජු දවස ඉසිගිරිය අමාත්‍යයා යාපනය අර්ධද්වීපය පාලනය කළ බව වල්ලිපුරම් රන් සන්නස හමුවීමෙන් තොරතුරු අනාවරණය වීමෙනි.

වාරිකර්මාන්ත හා කලා කැටයම් අංශයෙහි නාග බලපෑම

නාගයා ජලයට ආධිපත්‍යයක් උසුලා ඇත. එනිසා ලංකාවේ වැව් අමුණු, සොරොව්, රාජකීය පොකුණු ආදිය ඉදිකරලීමේදී නාගරූපය- නාග මූර්තිය - නාග කැටයම සුවිශේෂී ස්‌ථානයක් හිමිකරගෙන ඇත. නාග සංකේතය ජලය ආශ්‍රිත පෙදෙසෙහි සනිටුහන් කිරීමෙන් සෞභාග්‍ය හා ආරක්‍ෂාව ළඟාවීමට ඉවහල්වන සාධකයක් ලෙස පුරාතනයෙහි සිට සැලකුම් ලබා ඇත. ජලය එක්‌තැන් කරවන ලද වැවෙන් ජලධාරා ඇළමාර්ග මගින් බෙදාහරින්නේ ආහාර නිෂ්පාදනය හා සශ්‍රීකත්වය ලබා දීමේ අපේක්‍ෂාවෙනි. නායකයන්, රජවරුන් මෙකී අපේක්‍ෂා සාක්‍ෂාත් කරගැනීමේ පරමාර්ථයෙන් වැව් කණ්‌ඩියේ, වැව් සොරොව්ව, ඇළ මාර්ග රාජකීය පොකුණු ආශ්‍රිතව "නාගයා" සහිත කැටයම් ආකෘති, පළක සවිකර ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. නිදසුන් ලෙස මානන්කට්‌ටිය වැව් සොරොව්වේ පෙන සහිත නාග, නාගිනි රූපද, කුට්‌ටම් පොකුණේ පෙන සහිත නාග රූපද, සීගිරිය මහවැව සොරොව්වේ නාග ගල්පුවරුවද, ෂ අග්බෝ රජුගේ මිහින්තලා නාග පොකුණ හා කලුදිය පොකුණ නාග රූපද, මිහින්තලේ සෑගිරියේ නාග සෙන්ඩියම් පොකුණේ නාග ආකෘතියද, ඌරු සිටාන වැව ආශ්‍රිත නාග කැටයමද නිදසුන් ලෙස සඳහන් කළ හැක. මිහින්තල, සෑගිරියේ පොකුණෙහි පෙන පහකින් යුත් නාගයා, නාගලෝකයේ සිට ජලධාරාවක් සමගින් පැමිණි බවට අදහස් කෙරේ. එම පොකුණ නොසිඳෙන ජලධාරාවන්ගෙන් යුත් පොකුණක් ලෙස පතලව ඇත. ලංකාවේ උතුරු මැද පළාතේ මානන්කච්චිය වැව් සොරොව්වේ පෙන හතේ, පසේ නාගරූපද එමෙන්ම පරිවාර නාගිනි රූපද මූර්තිමත් කර ඇති බැව් පෙනේ. තවද ගෙවන්කුලමේ වැව් සොරොව්වෙහි හිස් කීපයක් සහිත නාග කැටයම් මූර්ති හමුවී ඇත. සීගිරිය වැව් සොරොව් සංකීර්ණයෙහිද මේ ආකාරයේම ගල් පුවරු ස්‌ථානගත කොට තිබී හමුවී ඇත.

නාග කලා ශිල්පචාරි හු "නයිදේ" යන ගෞරව නාමයෙන් හඳුන්වා ඇත. මෙකී ශිල්පකලා ශිල්පාචාරීහූ සිරුර මනුෂයකු ලෙසද, හිස නාගයකු ලෙසද දැක්‌වීමට පෙළඹී ඇත. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් මිනිස් නාග රුවෙහි හිස පෙන පහ, හත වශයෙන් නිමාවී ඇති, අතර කඩුපුල් මල, පුන්කලස දැක්‌වීම තුළින් සෞභාග්‍ය ළඟාකරදෙන බව සංකේතවත් කර ඇත.

ආචාර්ය
සිරි නිස්‌සංක පෙරේරා

සිරිලක නාග සංකල්පය


Erdal Sezek (* 10. Januar 1980 in Kiğı) ist ein türkischer ehemaliger Fußballspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Erdal Sezek begann mit dem Vereinsfußball als Zehnjähriger in der Jugendabteilung von Bakırköyspor und erhielt dort im Sommer 1998 einen Profivertrag. Er spielte auf Anhieb als Stammspieler bei den Profis.

Nachdem er ein Jahr hier gespielt hatte, wechselte er zum Drittligisten Üsküdar Anadolu Spor. Nach zwei Jahren bei diesem Verein spielte er der Reihe nach bei Beylerbeyi, wieder Üsküdar Anadolu Spor, Alanyaspor und Beypazarı Şekerspor. Dabei gelang ihm 2003/04 mit Alanyaspor die Meisterschaft in der TFF 3. Lig und damit der Aufstieg.

Ab Sommer 2008 spielte er für eineinhalb Jahre bei Mersin İdman Yurdu und stieg mit diesem Klub in seiner ersten Spielzeit als Vizemeister der TFF 2. Lig in die TFF 1. Lig auf.

Die Rückrunde der Spielzeit 2009/10 verbrachte er dann bei Şanlıurfaspor.

Zur Saison 2010/11 wechselte er zu Elazığspor und feierte mit diesem Verein am Ende seiner ersten Saison die Meisterschaft der TFF 2. Lig und damit den direkten Aufstieg in die TFF 1. Lig. In seinem zweiten Jahr kam er als Ergänzungsspieler lediglich zu einigen wenigen Einsätzen. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig.

Zur Saison 2012/13 wechselte er zum Drittligisten Yeni Malatyaspor. Im Januar 2014 erklärte er seine Karriere für beendet.

Erfolge
 Mit Alanyaspor:
 2003/04  Aufstieg in die TFF 2. Lig
 2003/04  Meisterschaft der  TFF 3. Lig

 Mit Mersin İdman Yurdu:
 2008/09 Aufstieg in die TFF 1. Lig
 2008/09 Vizemeisterschaft der  TFF 2. Lig

 Mit Elazığspor:
 2010/11 Aufstieg in die TFF 1. Lig
 2010/11 Meisterschaft der TFF 2. Lig
 2011/12 Aufstieg in die Süper Lig

Weblinks

Fußballspieler (Alanyaspor)
Fußballspieler (Ankara Şekerspor)
Fußballspieler (Bakırköyspor)
Fußballspieler (Beylerbeyi SK)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (Üsküdar Anadolu 1908 SK)
Fußballspieler (Yeni Malatyaspor)
Türke
Geboren 1980
Mann

Erdal Sezek


ගෝඨාභය ගල්ලෙන් රජ මහා විහාරය
කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ, පොල්ගහවෙල, පනලිය ග්‍රාමයේ කඳුබිම් පරිසරයක ඇති මෙම ගල්ලෙන් විහාරය හඳුන්වන්නේ ගෝඨාභය ගල්ලෙන් රජ මහා විහාරය වශයෙනි. මුහුදු මට්ටමෙන් අඩි 400 ක් පමණ උස් වූ භූමියක පර්වතයක් ඇසුරුකර ගනිමින් විහාරස්ථානය ගොඩ නංවා ඇත්තේ නෙතට පි‍්‍රය වූ සිතට සුවදෙන නිස්කලංක පරිසරයක ය.

පනලිය