La Armada Real de Noruega es la rama marítima de las Fuerzas Armadas de Noruega, y es responsable por la defensa costera y las operaciones navales de la nación. Para el año 2008, la Real Armada de Noruega constaba de aproximadamente 3700 hombres y mujeres (9450 en movilización, y 32 000 en caso de movilización de combate) aparte de 70 navíos, incluyendo 5 fragatas pesadas, 6 submarinos, 14 patrulleros, 4 dragaminas, 4 cazaminas, 1 buque detector de minas, 4 buques de apoyo y soporte y de 2 veleros de entrenamiento. En la Armada Real también se incluye a la Real Guardia Costera de Noruega.

En Noruego, los nombres de los buques llevan el prefijo "KNM", que es una abreviación para la frase Kongelig Norske Marine (Real Armada de Noruega). Los prefijos y nombres para los navíos en servicio con la Guardia Costera son los de "KV" para la abreviación de KystVakt (Guardia Costera) en Noruego.

Historia

Posibles Inicios
Los orígenes y la historia de la Armada de Noruega es en sí extensa, y comparte elementos comunes con otras naciones escandinavas, y se dio formalmente con la aparición del leidang; que fuera establecida primeramentepor el rey Håkon el Bueno (Haakon I) ante el Gulating en el año 955. Algunas otras variaciones de la Leidang también tuvieron existencia al tiempo que existieron por varios siglos después de su creación, hasta la aparición de la Unión denominada Reino de Kalmar.

Inicios
Durante la unión entre Noruega y Dinamarca, las dos naciones dispusieron de una Flota Naval común. Esta Armada se estableció por parte del Rey Hans de Dinamarca en 1509. Una gran proporción de las tripulaciones y de los oficiales eran de origen noruego. En 1709 cerca de 15 000 hombres entre personal enrolado y de carrera eran las tropas disponibles en la flota común; de los cuales 10 000 eran noruegos. Para cuando el navío del rey el Tordenskjold llevó a cabo su famosa acometida contra la comarca de Dynekil en 1716, bajo el reinado de Federico IV, y en el marco de la guerra por el Mar Báltico, más del 80 % de los marineros y del 90 % de los combatientes en dichas fuerzas eran supuestamente de origen noruego. A causa de ello entre la Armada Real de Noruega y la Armada Real de Dinamarca comparten una historia en común entre 1509 a 1814 gracias al conflicto por el control sobre el Mar Báltico y la Unión de su casa real.

Después de la independencia
El real origen de la Armada Real de Noruega podría situarse el día 12 de Abríl de 1814, y fue el Príncipe Christian Fredrik su gestor y fundador. Al tiempo de que su separación se hacía efectiva, la Armada Real Noruego-Danesa se hallaba en un muy pobre estado, y Noruega se quedaría en dicha situación con la menor parte en herencia. A todos los oficiales de origen y/o nacimiento danés se les dio la orden de retornar a Dinamarca, y así el primer comandante de la Real Armada de Noruega sería el Capitán Thomas Fasting. En sus inicios su fuerza era de 39 oficiales, siete bergantines (y uno de ellos aún en construcción para el momento), una goleta, ocho goletas cañoneras, 46 chalupas artilladas y 51 barcazas artilladas.

Noruega retuvo sus propias Fuerzas Militares Independientes; incluida la Armada, al margen de las suecas, durante el tiempo que duró y sostuvo su unión con Suecia. Durante la mayoría del tiempo que duró la unión la Armada siempre estuvo sujeta a una crónica escasez de fondos, y siempre estuvo en contraste con sus ambiciosos planes de expansión. A fines del siglo XIX, la flota se incrementaría para la defensa ante una posible independencia de Noruega frente al muy probable ataque por parte de sus vecinos suecos.

En 1900, justo cinco años después de su separación de de Suecia, la Armada, que se mantenía con un mero carácter de defensa costera, consistía de: dos Buques de defensa costera de fabricación británica (los KNM Harald Haarfagre y KNM Tordenskjold - cada uno de ellos armados y con un desplazamiento de cerca de 3500 toneladas), cuatro monitores del tipo ironclad, tres navíos de guerra sin blindaje, veinte botes artillados, sesenta botes artillados menores (- de 60 toneladas), y una flotilla veintisiete buques torpederos. Estos eran operados por 116 oficiales activos (con una fuerza de reserva adicional de otros diesciseís), y más de 700 suboficiales y marineros.

Primera y Segunda Guerra Mundial

Noruega se mantuvo neutral durante la Primera Guerra Mundial, pero sus fuerzas armadas se movilizaron ante un posible ataque alemán y para proteger a Noruega y su política de neutralidad. Dicha neutralidad fue brevemente probada en los dos conflictos mundiales, cuando la flota mercante de la nación sufrió serias pérdidas a manos de Alemania con sus submarinos y buques corsarios.

La Armada Real de Noruega se involucró por primera vez en la Segunda Guerra Mundial el 8 de abríl de 1940, cuando el torpedero alemán  atacó al buque de guardia KNM Pol III. En la horas iniciales de la batalla de Narvik, los viejos buques de defensa costera (panserskip) KNM Eidsvold y el KNM Norge, ambos construidos después de 1905 y para la fecha obsoletos, intentaron una desesperada defensa de los fiordos noruegos frente al embate de las naves de la Armada nazi. Ambas naves fueron torpedeadas hasta su hundimiento. La flota invasora alemana encastrada en el ataque a la ciudad de Oslo se retardó significativamente cuando la Fortaleza de Oscarsborg abrió fuego con dos de sus tres viejos cañones de calibre 280 mm, seguido por el fuego de las piezas restantes del calibre 15 cm en Kopås, en el costado este del estrecho de Drøbak.

Las piezas de artillería infringieron daños severos al crucero pesado Blücher, que luego sería subsecuentemente hundido por el ataque con torpedos disparados desde la base terrestre de Oscarsborg y su batería de torpedos. El  se hundió junto a sus tripulantes, aparte en el primer intento de dicha ofensiva, las fuerzas alemanas perdieron más de 1000 hombres en estos acontecimientos y otros más tras dicho ataque. La flota de invasión alemana —creyendo que al Blücher lo había hundido el impacto de una mina— se retractaron en su intento de atacar al sur y llamaron a la aviación para que arrasara con la fortificación. Este ataque llevó a que el Rey Haakon VII y a la Familia Real de Noruega, así como al gabinete del gobierno entero fueran evacuados y escaparan de su posible captura, yéndose a un país aliado.

El 7 de junio de 1940, se trasladaron 13 navíos, cinco aeronaves y cerca de 500 hombres de la Armada Real Noruega siguiendo a su Rey hasta las costas de Inglaterra, y allí se mantuvieron en combate desde las bases británicas hasta que la guerra había terminado. El número de hombres en la guerra de parte de Noruega se incrementó gracias al flujo de noruegos nativos que combatían en pequeñas fuerzas guerrilleras en el territorio noruego, a los marineros civiles y a los hombres que escaparon de Noruega y se unieron a la Armada Real de Noruega. Los fondos para su financiación provinieron de Nortraship los que se usaron para la compra de nuevas naves, aeronaves y equipamiento de guerra necesario para el esfuerzo del conflicto. Dentro de las operaciones del desembarco de Normandía diez navíos y cerca de 1000 hombres de la Armada Real de Noruega participaron en el transcurso de dichas operaciones en 1944.

Durante esta guerra la Armada operó cerca de 118 navíos, y para el fin de dicha guerra tan solo dispuso de 58 buques y 7500 hombres en servicio activo. Sufrieron al menos la pérdida de 27 naves, 18 barcos pesqueros (en las Islas Shetland) y a 933 hombres en la guerra europea.

La Armada Real de Noruega también tuvo su propia Aviación Naval entre 1912 y 1944.

Después de la guerra
La reconstrucción y modernización de la flota de la Armada de Noruega sucedió gracias a los sustanciales fondos económicos proveniente del petróleo y al fuerte apoyo de los Estados Unidos. La costa de Noruega era un lugar de paso obligado para la flota soviética basada en la península de Kola si quería acceder a la zona donde navegarían los convoyes de refuerzo de la OTAN en caso de guerra.

Durante la década de los años 60 y durante el resto de la guerra fría, la Armada Real de Noruega se especializó para lograr la máxima eficacia en operaciones en sus aguas y zonas costeras, con el objetivo de hacer prácticamente imposible cualquier intento o plan para una invasión soviética desde el mar, para controlar la costa y facilitar el paso de su flota.

Con esta misión en mente, la Armada Real de Noruega consistió en una gran cantidad de naves pequeñas y más de 15 submarinos de propulsión mixta diésel /eléctrica . Los submarinos consitituían el armá más peligrosa con la cual enfrentar a los submarinos nucleares rusos, con los que seguramente más de una vez se encontraron durante las patruññas en el mar de Barents.
La Armada Real de Noruega con el fin de la guerra fría Noruega se dedicó a reemplazar dichas embarcaciones por una más reducida flota y contando con un número menor de barcos más capaces y operativos.

La fundación y creación de un Real Museo de la Armada de Noruega se hizo específicamente con el fin de preservar la historia actual y futura de la cultura de Noruega, extensa en dicha rama, y está dedicado a la preservación de las piezas más importantes de buques y navíos en servicio en esta, así como de la promoción y el fomento de la cultura e historia naval de Noruega.

Actualidad y planes futuros
Actualmente la Armada de Noruega se encuentra bajo un proceso de modernización mayor para reforzar su posición como una de las más modernas y competentes flotas en el mundo y que esté acorde a sus necesidades operativas y a sus intereses nacionales. Algunos de estos proyectos se encuentran en construcción, con la adquisición de nuevos barcos de la   y equipadas con el sistema de combate modular Aegis, más seis nuevos botes de patrulla de la Clase Skjold, y de numerosas actualizaciones del material y buques existentes. La Armada aparte tiene interés en el diseño de Kockums AB, y desea información adicional del Proyecto de Submarinos de la clase A26 y en muchos otros diseños de submarinos.

Bases
Algunas de las bases de la Armada Real de Noruega son las siguientes:
 Haakonsvern, Bergen (Cuarteles generales y base principal de la Armada).
 Ramsund, entre los poblados de Harstad y de Narvik (Operaciones Especiales/Base del Comando de Zapadores Navales).
 Trondenes, Harstad (Base y Comando de Zapadores Costeros).
 Olavsvern, Tromsø (Base Auxiliar).
 Sortland (Base del Escuadrón Norte de la Guardia Costera).
 Karljohansvern, Horten (instalaciones y centro de entrenamiento).

Organización
La Real Armada de Noruega se organiza (en orden descendente) en Flota, la Guardia Costera, y las Escuelas de Formación de Personal Naval. La Flota consiste de:
 Jefe del Comando de la Flota Real,
 Rama de Fragatas (Fregattvåpenet),
 Rama de Submarinos (Ubåtvåpenet),
 Rama de Buques Multipropósito (MTB's) - (MTB-våpenet),
 Rama de Minas (Minevåpenet)
 Grupo Especial de Tareas de Guerra de Noruega (Marinens jegervåpen)
 Rama de Logística y Apoyo (Logistikkvåpenet).

Flota, unidades  y buques (en el presente)
En el siguiente listado se enumeran las diferentes naves y componentes de la flota de la Armada Real de Noruega y de la Real Guardia Costera de Noruega.

Fragatas

Barrido y dragado de minas
  Escuadrón de Barrido y Limpieza de Minas
 Compuesto de Buques dragabarreminas de la Clase Oksøy (1994)
 KNM Oksøy M340
 KNM Karmøy M341
 KNM Måløy M342
 KNM Hinnøy M343

 Alta (1996):
 KNM Alta M350
 KNM Otra  M351
 KNM Rauma M352
 KNM Orkla M353 (Navío hundido el 19 de noviembre de 2002).
 KNM Glomma M354

 Comando de Limpieza de Minas (buzos)

Submarinos
La flotilla de submarinos está actualmente compuesta de navíos de la , ya que los submarinos de la  han sido dados de baja y vendidos a las armadas de otras naciones.

 Ecuadrón de submarinos (Todos son únicamente de la )]]:
 KNM  Ula (S300)
 KNM  Utsira (S301)
 KNM  Utstein (S302)
 KNM  Utvær (S303)
 KNM  Uthaug (S304)
 KNM  Uredd  (S305)

Buques Multipropósito (MTB's)

La flota de la Guardia Costera consta de barcos de la Clase Skjold, los cuales están equipados con misiles, y entraron a su servicio operacional en el año 2010.

 Bote misilero de la Clase Skjold, 3 comisionados y en servicio, 3 en pruebas en altamar:
Estas presumiblemente sean redesignadas como corbetas costeras.
 KNM Skjold (P960) Botada el 22 de septiembre de 1998, y asignada desde el 17 de abril de 1999
 KNM Storm (P961) Botada el 1º de noviembre de 2006.
 KNM Skudd (P962) Botada el 30 de abril de 2007.
 KNM Steil (P963) Botada el 15 de enero de 2008, aún en construcción.
 KNM Glimt (P964) En construcción.
 KNM Gnist (P965) En construcción

Los barcos patrulleros de la Clase Hauk, con capacidades de asalto serán retirados de la estructura de operaciones a partir de 2008. Muchos de estos buques han sido desguazados, pocas unidades permanecen en el puerto de Haakonsvern:
 KNM Hauk (P986)
 KNM Ørn (P987)
 KNM Terne (P988)
 KNM Tjeld (P989)
 KNM Skarv (P990)
 KNM Teist  (P991)
 KNM Jo (P992)
 KNM Lom (P993)
 KNM Stegg (P994)
 KNM Falk (P995)
 KNM Ravn (P996)
 KNM Gribb (P997)
 KNM Geir (P998)
 KNM Erle (P999)'

Grupo Especial de Operaciones de Guerra de la Armada de Noruega

 Marinejegerkommandoen (Grupo Especial de Operaciones Comando - Comando de  Ranger's Navales):
 Kystjegerkommandoen (Grupo Especial de Operaciones Comando - Comando de  Ranger's Costeros)
 Minedykkerkommandoen (Comando de Buzos de Desminado Naval de Noruega)
 Escuadrón de Botepatrullas Tácticos
 CB90N (1996)
Trondenes
Skrolsvik
Kråkenes
Stangnes
Kjøkøy
Mørvika
Kopås
Tangen
Oddane
Malmøya
Hysnes
Brettingen
Løkhaug
Søviknes
Hellen
Osternes
Fjell
Lerøy
Torås
Møvik

Operaciones logísticas
 En el proceso de establecer un servicio logístico en la Armada, y acorde a las informaciones suministradas en el website oficial de la Armada de Noruega, una gran cantidad de buques medios y de una embarcación pequeña para los servicios logísticos eran requeridos, pero de acuerdo a los reportes de la prensa impresa (24/2009) el gobierno tan solo planea adquirir una sola unidad.

 Navíos de Apoyo y Soporte:
 Valkyrien (A535)
 Yate Real:
 Norge (A553)
 Dragador/posaminas:
 Tyr (N50)

Guardia Costera y buques
La Guardia Costera es una división de la Armada Real de Noruega (en Noruego: Kystvakt/Kystvakten)

 Escuadrón Norte de la Guardia Costera
 KV Harstad
 KV  Svalbard
 KV  Andenes
 KV  Nordkapp
 KV  Senja
 KV  Heimdal
 KV  Farm
 KV Barentshav

 Escuadrón Sur de la Guardia Costera
 KV  Leikvin
 KV  Ålesund
 KV  Nornen
 KV  Njord
 KV  Tor

 Navíos futuros
 Tres nuevos buques con sistemas de impulsión híbrida compuesta de motores de propulsión diésel-GNL de la Clase Barentshav han sido ordenados. El primer buque de esta clase, el Barentshav, se entregó el 22 de agosto de 2009. Los dos navíos restantes serán bautizados Bergen y Sortland.

 Establecimiento para el Entrenamiento Básico de la Armada Real de Noruega, KNM  Harald Haarfagre , en Stavanger.
 Oficina de Admisiones de la Armada Real de Noruega, en Horten y Bergen.
 Academia de Oficiales de la Armada Real de Noruega, en Laksevåg, Bergen.
 Establecimiento para el Entrenamiento de la Armada Real de Noruega, KNM Tordenskjold , en Haakonsvern, Bergen.

Dos de los buques escuela retienen los prefijos navales, como una reminiscencia de las épocas de las prácticas de la Real Armada de la Unión.

 Insignias y grados

 Véase también
 Lista de buques de la Armada Real de Noruega
 Fuerzas Armadas de Noruega
 Clase Fridtjof Nansen
 Clase Kobben
 Clase Ula

 Referencias

 Enlaces externos

 Facts & Figures: The Royal Norwegian Navy (Norwegian Defence - Official Website)
 Befalsbladet'' 1/2004
 Royal Norwegian Navy history page
 Another Royal Norwegian Navy History page
 Royal Norwegian Navy Museum web page
 Royal Norwegian Navy Museum web page at mil.no
 Fakta om Forsvaret 2006, issued January 2006 by the Ministry of Defense, ISBN 978-82-7924-058-0-7
 Royal Norwegian Navy Porzellan Dinnerware Illustrated with Royal Naval Crest topmark

Armada Real de Noruega


{{معلومات مهرجان سينمائي
| اسم = مهرجان الأسكندرية السينمائي'لدول البحر المتوسط'
| الصورة =
| عنوان الصورة = شعارالمهرجان| شعار =
| عنوان = في الإسكندرية،   9ش عرابي التوفيقية القاهرة
| جائزة = عروس البحر المتوسط
| عدد الأفلام = 140 فيلما
| مدير = الأمير أباظة
| المؤسس = الجمعية المصرية لكتاب ونقاد السينما
| سنة التأسيس = 1979
| الترتيب =
| مكان = مكتبة الأسكندرية
| موقع_ويب =
}}

مهرجان الإسكندرية السينمائي الدولي هو مهرجان سينمائي دولي سنوي، يعقد في مدينة الإسكندرية المصرية في شهر أغسطس من كل عام، وقد افتتح للمرة الأولى في العام 1979 من قبل الجمعية المصرية لكتاب ونقاد السينما التي رأسها وقت إنشائها العام 1973 الناقد كمال الملاخ. ويترأس المهرجان حاليا الأمير أباظة. وترعى المهرجان وزارة الثقافة المصرية وبالتعاون مع محافظة الإسكندرية.

 المسابقة الرسمية
المسابقة الرسمية للمهرجان تقتصر فقط على الأفلام الروائية الطويلة لدول البحر المتوسط، في حين تشارك دول عالمية مختلفة في نشاطات خارج المسابقة الرسمية مثل «بانوراما سينما العالم» وقسم آخر يختص بالأفلام الحائزة جوائز في مهرجانات دولية.

هناك عدة جوائز في المهرجان منها: مسابقة أفضل فيلم وأفضل ممثل وأفضل ممثلة وأفضل مخرج وأفضل كاتب سيناريو، وتلك الأخيرة تحمل اسم كاتب السيناريو الراحل عبد الحي أديب وتبلغ قيمتها 200 ألف جنيه مصري (36 ألف دولار).

 دورة 2008

افتتح في 26 أغسطس 2008 الدورة الرابعة والعشرون للمهرجان في مسرح سيد درويش في المدينة، وقد تم الافتتاح بفيلم قبلات مسروقة المصري المشارك في المسابقة الرسمية، بدلاً من فيلم كل ما تريده لولا الذي تقرر استبعاده كونه حسب قول ممدوح الليثي «فيلما أمريكيا وليس متوسطيا»، وبحجة «ضعف مستواه الفني وأنه يسيء إلى الشخصية المصرية». إلا أن الفيلم تم عرضه ضمن عشرة أفلام مغربية في إطار احتفال المهرجان باليوبيل الذهبي للسينما في المغرب. نفس الفيلم عُرض لاحقا في 31 أكتوبر 2008 في مهرجان أيام قرطاج السينمائية ولاقى ترحيبا واسعا من النقاد والجمهور وقوطع بالتصفيق أثناء عرضه.

تم إهداء دورة 2008 للمخرج المصري الراحل في وقت سابق من العام يوسف شاهين حيث علا تصفيق حاد تلاه دقيقة صمت بعد خروج مجسم بالحجم الطبيعي ليوسف شاهين من أسفل المسرح. كما تم تكريم الفنانة ماجدة الصباحي وشريهان، لدورهما المميز في تاريخ السينما المصرية، أيضا كرم المهرجان المخرج علي عبد الخالق. ومدير التصوير محسن نصر وفنان المكياج حمدي رأفت. كما تم تكريم المخرجين الراحلين الإيطالي «دينو ريزي» والفرنسي «بول سازان» والفنانة اليونانية ماريا توسبانكي وهي عضو في لجنة التحكيم.

كما كرّم المهرجان الإعلامي عماد الدين أديب تقديرا لرصده جائزة للسيناريو باسم أبيه كتاب السيناريو الراحل عبد الحي أديب والتي تنافس عليها 136 سيناريو، حيث نال الجائزة الأولى وقدرها 40 ألف جنيه سيناريو (الرقص على السلالم) لمنال محمد عبد الله.

في الدورة الرابعة والعشرون للمهرجان تم عرض 80 فيلما عالميا من أصل 152 تقدموا بالمشاركة، من 37 دولة. كم تم اختيار سوريا كضيف لشرف المهرجان حيث يعرض أربعة أفلام سورية تمثل مراحل في السينما السورية هي: «نسيم الروح» من إخراج عبد اللطيف عبد الحميد، «تحت السقف» من تأليف وإخراج نضال الدبس، «الكومبارس» من إخراج نبيل المالح و«آه يا بحر» عن رواية الدقل لحنا مينه وإخراج محمد شاهين وبطولة منى واصف.

كما تم الاحتفاء باليوبيل الذهبي لانطلاقة السينما المغربية، وتم تكريم وزيرة الثقافة المغربية ثريا جبران باعتبارها أول ممثلة في العالم العربي تتولى وزارة للثقافة، حيث كرمت من قبل وزير الثقافة المصري فاروق حسني. حيث يعرض لها المهرجان فيلمين هما أركانة وعود الورد.

تم في حفل الختام كذلك تكريم الفنانين السوريين أسعد فضة، سلمى المصري، بسام كوسا ومنى واصف.

رأس لجنة التحكيم الدولية في دورة 2008، مدير التصوير الإيطالي ماركو أونوراتو، أما أعضاء اللجنة فهم الإيرانية مانيجا حكمت والسوري محمد الاحمد والممثلون اليونانية ماريا تسوبانكي، الفرنسية فرانسوا بريو والمصريان إلهام شاهين ومحمود قابيل.
 كما تم عرض أفلام من المهرجان على شاشات عملاقة في أماكن الثقافة الجماهيرية مثل قصور الثقافة والنوادي الاجتماعية في الإسكندرية للجمهور، وذلك قبل يومين من الافتتاح الرسمي للمهرجان.

 أفلام المسابقة الرسمية
تنافس في المسابقة الرسمية للمهرجان 11 فيلما من 11 دولة متوسطية هي:
 أنا من تيتو فاليس
 سميرة في الضيعة
 ممثلات Actrices''  من إخراج وتمثيل فالريا بروني تيديسكي (شقيقة كارلا بروني، زوجة الرئيس الفرنسي نيكولا ساركوزي).
 تصحيح
 أعز ما عندي
 قيل ذات يوم
 خلص
 قبلات مسروقة
 في الممنوع
 الأسرار

الجوائز
أعلن رئيس لجنة التحكيم الدولية مدير التصوير الإيطالي ماركو أونوراتو عن فوز فيلم «أنا من تيتو فاليس» من جمهورية سلوفينيا بالجائزة الذهبية في المهرجان ، كما فاز مخرج الفيلم بجائزة أفضل إخراج. أما جائزة أفضل ممثلة دور أول فنالتها الممثلة المصرية ليلى علوي عن دورها في فيلم «ألوان السما السبعة» ووذهبت جائزة أفضل ممثل دور أول للممثل المصري أحمد حلمي عن دوره في فيلم «آسف على الإزعاج». في حين فاز الفيلم الجزائري ذات مرة بجائزة لجنة التحكيم الخاصة أما الفيلم المغربي «سميرة في الضيعة» فحاز على جائزة أفضل سيناريو.

وشهد حفل الختام تكريم عدد من الفنانين حيث كرم الفنان عادل إمام بجائزة التميز الكبرى عن مجمل أعماله الفنية من قبل الجمعية المصرية لكتاب ونقاد السينما، كما مُنح أربعة فنانين سوريين «درع التميز والتكريم» من المهرجان وهم أسعد فضة منى واصف بسام كوسا وسلمى المصري. كما تم منح «جوائز اتحاد الإذاعة والتليفزيون» والتي تبلغ قيمتها 100 ألف جنيه مصري بحصول حسن ومرقص على الجائزة الأولى وآسف على الإزعاج الجائزة الثانية في حين فاز جنينة الأسماك بالجائزة الثالثة.

وصلات خارجية
 موقع مهرجان الإسكندرية السينمائي الدولي

مصادر

الإسكندرية
جوائز
مهرجانات سينمائية في مصر

مهرجان الإسكندرية السينمائي الدولي


Sveučiište u Stockholmu (šved. Stockholms universitet) je javno sveučilište u Stockholmu, glavnom gradu Švedske. Osnovano je 1878. kao kolegij, a naslov sveučilišta dobiva 1960. godine, kao četvrto najstarije švedsko sveučilište. Sa 70.000 studenata i 3.300 zaposlenika jedno je od najvećih u Skandinaviji i Sjevernoj Europi. Pokriva područja prirodnih i društvenih znanosti, prava i ekonomije.

Poznati studenti
 Svante August Arrhenius, švedski fizičar i kemičar
 George de Hevesy, mađarski radiokemičar;
 Paul Jozef Crutzen, nizozemski atmosferski kemičar;
 Tomas Tranströmer, švedski pjesnik, psiholog i predvoditelj;
 Gunnar Myrdal, švedski ekonomist, sociolog i političar.

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Stockholm
Sveučilišta
Odgoj i obrazovanje u Švedskoj

Sveučilište u Stockholmu


Fødselsdagsbarnet er en dansk stumfilm fra 1926. Filmen er en reklamefilm for FDB.

Handling

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1926

Fødselsdagsbarnet


Lake Mills est une ville américaine située dans le comté de Jefferson, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Jefferson (Wisconsin)

Lake Mills (Wisconsin)


Labrador er landsvæði á norðausturströnd Kanada og meginlandshluti kanadíska héraðsins Nýfundnaland og Labrador. Labrador er 71% af landsvæði héraðsins, en aðeins 6% íbúa búa þar. Labrador nær yfir austurhluta Labradorskaga. Norðaustan við strönd Labrador er Labradorhaf, en Grænland liggur norðan við það. Að sunnan skilur Belle Isle-sund milli Labrador og Nýfundnalands. Labrador og Nunavut mætast á Killiniq-eyju í Gray-sundi milli Labradorhafs og Ungava-flóa. Annars liggur Labrador að héraðinu Quebec í vestri og suðri.

Meðal frumbyggja Labrador eru Inúítar, Métisar og Innúar.

Landsvæðið heitir eftir Joao Fernandes Lavrador (1453 - 1505) sem skoðaði þetta svæði 1498.

Nýfundnaland og Labrador

Labrador


Anna af Østrig eller Anna af Habsburg kan henvise til flere personer:
 Anna af Østrig (1432–1462) - datter af kong Albrechts 2., gift med Wilhelm 3., hertug af Sachsen
 Anna af Østrig (1528–1590) - datter af Kejser Ferdinand 1. og gift med hertug Albert 5. af Bayern
 Anna af Østrig (1549–1580) - datter af Kejser Maximilian 2. og gift med kong Filip 2. af Spanien
 Anna af Østrig (1573–1598) - datter af ærkehertug Karl 2. og gift med kong Sigismund af Polen og Sverige
 Anna af Østrig (1585–1618) - datter af ærkehertug Ferdinand 2. og gift med Kejser Matthias
 Anna af Østrig (1601–1666) - datter af kong Filip 3. af Spanien og gift med kong Ludvig 13. af Frankrig

Anna af Østrig


Patrick Zwaanswijk (født 17. januar 1975) er en tidligere hollandsk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland

Patrick Zwaanswijk


Danmark Dejligst er en række årlige udendørs koncerter med skiftende musikere, der er arrangeret af Rasmus Nøhr. Konceptet består i at der er gratis adgang for alle til koncertområdet, men at mad og drikke skal købes på stedet. Lokale foreninger og klubber hjælper med opstilling og underholdning og står for salg af fødevarer. Overskuddet fra dette blive delt mellem organisationerne og de optrædende kunstnere. Desuden er arrangementet støttet af Coop Danmark, Carlsbergfondet og Tuborgfondet.

Koncerternes slogan er Velkommen til Danmark Dejligst – den største og mindste havefest i Danmark. Rasmus Nøhr og hans band har underholdt ved alle disse koncerter, mens de øvrige kunstnere er skiftende nationale danske bands og sangere. Ved hver koncert optræder der også lokale grupper.

Koncerter
Bemærk at Rasmus Nøhr og hans band har spillet til samtlige koncerter derfor ikke listet blandt de øvrige optrædende

2012
Den allerførste Danmark Dejligst koncert foregik i Stilling ved Skanderborg, og efterfølgende afholdtes dette år 3 yderligere koncerter rundt om i landet.

2013

2014

2015

2016

2017

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikarrangementer
Etableret i 2012

Danmark Dejligst


Associazione Calcio Milan (), ya da yaygın kullanılan ismiyle AC Milan veya Milan, Milano Lombardiya'da kurulan, Serie A'da mücadele eden İtalyan profesyonel futbol takımıdır. Milan, bir girişimci olan Herbert Kilpin ve iş insanı Alfred Edwards tarafından 1899 yılında kuruldu. Kulüp, kurulduğu günden itibaren, 1980-81 ve 1982-1983 sezonları dışındaki tüm sezonlarında İtalyan futbolunun en üst düzey futbol kulüplerinden biri olmuştur.

Milan, UEFA ve FIFA tarafından organize edilen turnuvalarda kazanmış olduğu 18 uluslararası kupayla, Boca Juniors ile beraber dünya futbolunun en başarılı kulüplerinden birisi olmuştur. Milan, daha önce Kıtalararası Kupa olarak bilinen, günümüzde ise FIFA Kulüpler Dünya Kupası olarak organize edilen kupayı dört kez kazanarak bu alanda bir rekor kırmıştır. Uluslararası futbolda, dört kulüp dünya şampiyonasıyla en başarılı ikinci takımdır. Bunun yanında, Şampiyonlar Ligi'nde elde ettiği yedi şampiyonluk ile de Real Madrid'in ardından en başarılı ikinci takım olmuştur. Diğer taraftan, UEFA Süper Kupası'nı beş kez(bu alandaki rekor), UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı ise iki kez kazanma başarısı göstermiştir. Milan, Avrupa Ligi dışında, mücadele ettiği bütün uluslararası turnuvalarda şampiyonluk kazanmıştır. Ulusal düzeyde ise Serie A'da kazandığı 19 lig şampiyonluğu ile Juventus ve Inter'in ardından en başarılı üçüncü futbol kulübüdür. Bunun dışında beş kez Coppa Italia'yı ve yine beş kez Supercoppa Italiana'yı kazanma başarısı göstermiştir.

Milan, kendi evindeki maçlarını Stadio Giuseppe Meazza olarak da bilinen San Siro'da oynamaktadır. Internazionale ile paylaşımlı olarak kullanılan stad, 80.018 seyirci kapasitesiyle İtalya'nın en büyük stadıdır. Milan ile en büyük rakibi olarak kabul edilen Internazionale arasında oynanan ve Derby della Madonnina olarak bilinen maçlar dünya futbolunun en önemli derbi maçları arasında sayılmaktadır. 2010 yılı itibarıyla İtalya'da en çok desteklenen üçüncü takım olan Milan, Avrupa'da ise bu alanda yedinci sıradadır.

Kulübün sahibi, İtalya eski başbakanı Silvio Berlusconi, başkan yardımcısı ise Adriano Galliani'dir. En zengin futbol kulüplerinden biri olan Milan, aynı zamanda İtalya ve dünya futbolunun da en değerli kulüplerinden birisidir. 2008 yılında geçerliliğini yitiren G-14'ün kurucu üyelerinden olan kulüp, Avrupa Kulüpler Birliği üyesidir.

Tarihi

Milan, İngiltere'nin Nottingham kentinden Milano'ya gelen Alfred Edwards ve Herbert Kilpin adlı iki İngiliz tarafından 16 Aralık 1899 tarihinde Milan Cricket and Foot-Ball Club (Milan Kriket ve Futbol Kulübü) adıyla kuruldu. Milano'da yardımcı konsolosluk görevi yapmakta olan ve Milanolular tarafından oldukça tanınan Alfred Edwards, kulübün ilk başkanı oldu. Kulüp, kurulduğu ilk yıllarda, Edward Berra tarafından yönetilen kriket şubesi ve David Allison tarafından yönetilen futbol şubesinden oluşmaktaydı.

Kulübün renkleri kırmızı ve siyah olarak olarak belirlendi. Herbert Kilpin'in kaptanlığında kısa zamanda saygınlık ve şöhret kazanan takım, 1900 yılında Medaglia del Re(Kral Madalyası) kupasını kazanarak ilk kupa zaferini elde etti. 1901, 1906 ve 1907 yıllarında ise ilk lig şampiyonluklarını yaşadı.

1908 yılında, yabancı oyuncularla sözleşme imzalanmasına yönelik kulüp içi anlaşmazlıklar yaşayan Milan, kendi içerisinde bir bölünmeye uğradı. Bu bölünme sonucu yabancı oyuncuların transferini onay veren taraf, bir başka Milano merkezli takım olan Internazionale'yu kurdular.

Milan, 1916 yılında, I.Dünya Savaşı nedeniyle ara verilmiş olan İtalya liginin yerine düzenlenen Federal Kupasını kazandı. Ancak bu kupa resmi olarak lig şampiyonluğu yerine sayılmadı.

1919 yılında, kulübün adı Milan Football Club (Milan Futbol Kulübü) olarak değiştirildi. 1938 yılında ise faşist rejimin baskıları nedeniyle Associazione Calcio Milano olarak yeniden değişikliğe uğrayan kulübün adı, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Associazione Calcio adını da koruyarak günümüzdeki hali olan Associazione Calcio Milan olarak son kez değiştirildi.

Milan, 1950-51 sezonuna kadar herhangi bir kupa zaferi elde edemedi. 1950'li yıllarda ise ünlü İsveçli oyuncuları Gunnar Gren, Gunnar Nordahl ve Nils Liedholm -ki bu futbolcular Gre-No-Li olarak bilinmektedir- önderliğinde önemli bir yükselişe geçti. Bu dönemde Milan, 1951, 1955, 1957 ve 1959 yıllarında yeniden İtalya lig şampiyonluğunu(Scudetto) kazanarak en başarılı dönemlerinden birini yaşadı.

Bu dönemin en çok ses getiren olaylarından birisi ise 5 Şubat 1950 tarihinde Juventus ile Torino'da yapılan maçta Milan'ın rakibini 7-1 mağlup etmesi oldu. Bu galibiyette Gunnar Nordahl hat-trick yapma başarısı gösterdi.

1951 ve 1956 yıllarında Latin Kupasını kazanan kulüp, 1947-48 ve 1956-57 sezonları arasında ligi her zaman ilk üç arasında bitirdi.

1961-62 sezonunda Milan, beşinci lig şampiyonluğunu kazandı. Bu sezonda takımın teknik direktörlüğünü catenaccio taktiğinin mucidi olarak bilinen Nereo Rocco yapmaktaydı. 1958 yılında Gianni Rivera, 1960 yılında ise José Altafini takıma dahil olan genç oyuncular oldular. Milan, 1963 yılında Avrupa Kupası'nda Benfica'yı Altafini'nin attığı gollerle 2-1 mağlup ederek uluslararası alandaki ilk kupasını kazandı. Bu kupa ayrıca bir İtalyan takımının Avrupa'da kazandığı ilk kupa oldu.

Milan, 1967-68 sezonunda yeniden lig şampiyonluğunu kazandı. Bu sezonda ünlü İtalyan oyuncu Pierino Prati, sezonu gol kralı olarak tamamladı. Aynı sezon UEFA Kupa Galipleri Kupası final maçında  Hamburg takımını Kurt Hamrin'in attığı gollerle 2-0 mağlup ederek kupayı müzesine götürdü.

1969 yılında Ajax ile yapılan ve sonucu 4-1 biten maç sonrası Avrupa Kupası'nda ikinci kez şampiyonluğa ulaştı. Aynı yıl Kıtalararası Kupa'yı kazandı. 1971-72 ve 1972-73 sezonlarında İtalya Kupasını kazanan takım, yine 1972-1973 sezonunda ikinci kez UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazandı. 1978-79 sezonuna kadar lig şampiyonluğu yaşayamayan takım, bu sezonda onuncu şampiyonluğunu kazanarak formasına ilk yıldızın takmış oldu. 1979-80 sezonu ise Milan tarihinin en karanlık dönemlerinden birine sahne oldu. 1980 yılında Totonero skandalına adı karışan Milan, İtalya Futbol Federasyonu kararıyla tarihinde ilk defa Seria B'ye düştü. Skandal, bahis oynayan bir topluluk tarafından futbolcu ve görevlilere, maçın topluluğun söylediği şekilde bitmesi karşılığında para verilmesi temelliydi. Milan hızlı bir şekilde yeniden Serie A'ya çıktı. Ancak yalnızca bir yıl sonra, 1981-1982 sezonunu küme düşen takımlar arasında tamamladıkları için yeniden Serie B'ye düştüler.

1986'da kulüp, girişimci Silvio Berlusconi tarafından satın alındı. Berlusconi, kulübü alır almaz takıma önemli yatırımlar yaptı. Zamanın başarılı teknik adamlarından olan Arrigo Sacchi'yi takımın başına getirdi. Hollanda millî takımının başarılı üçlüsü Marco van Basten, Ruud Gullit ve Frank Rijkaard'ı transfer etti. Bu transferlerle, takımın tarihindeki en başarılı dönem başlıyordu. Bu dönemde Roberto Donadoni, Carlo Ancelotti ve Giovanni Galli gibi İtalyan oyuncular takıma dahil edilen diğer yıldız oyuncular oldu. 1987-88 sezonunda Sacchi'nin teknik direktörlüğündeki Milan, Maradona'lı Napoli'nin önünde ligi şampiyon olarak tamamladı. 1988-89 sezonunda Milan,Avrupa Kupası final maçında Steaua Bükreş'i 4-0 yenerek üçüncü kez bu kupayı müzesine götürdü. 1989-90 sezonunda Avrupa Kupası final maçında Benfica'yı 1-0 yenen Milan hem Avrupa Kupası'nı hem de sezon sonunda ikinci kez Kıtalararası Kupa'yı kazandı. 1989-90 sezonunun en başarılı takımı olan Milan, World Soccer dergisinin uzmanlarla yaptığı küresel bir anket sonucunda, tüm zamanların en başarılı kulübü seçildi.

1991 yılında Sacchi'nin görevinden ayrılmasından sonra teknik direktörlük görevine kulübün eski oyuncusu Fabio Capello getirildi. Capello'nun teknik direktörlüğündeki Milan 1992, 1993 ve 1994 yıllarında üst üste üç kez Serie A şampiyonluğu kazandı. 1994 yılında Milan, Şampiyonlar Ligi finalinde karşılaştığı Barcelona'yı 4-0 mağlup ederek kupayı beşinci kez müzesine götürdü. Capello yönetimindeki Milan 1995-96 sezonunda Seria A şampiyonluğunu kazandı. Sezon sonunda Capello Milan'dan ayrılarak Real Madrid kulübüne gitti.

1998 yılına kadar iki yıllık bir gerileme dönemi yaşayan Milan, 1998-99 sezonda Seria A şampiyonu olarak yüzüncü yılında onaltıncı şampiyonluğunu elde etti. 2001 Kasım ayında takımın teknik direktörlüğüne yine kulübün eski bir oyuncusu olan Carlo Ancelotti getirildi. 2003 Mayıs ayında, Ancelotti'nin teknik direktörlüğündeki Milan Şampiyonlar Ligi finalinde bir başka İtalyan ekibi Juventus'la karşılatı. Maçın normal süresi ve uzatmalarında gol sesi çıkmayınca, penaltılara gidildi. Penaltı atışları sonucunda Milan rakibini 3-2'lik skorla geçerek altıncı Şampiyonlar Ligi kupasını kazandı. 2003-04 sezonunda ise Seria A şampiyonluğunu kazandı. 2005 yılında Şampiyonlar Ligi'nde yeniden finale çıkan Milan, Liverpool ile İstanbul'da oynanan maçta normal süresi 3-3 biten maçın ardından penaltı atışları sonucu 3-2 mağlup olarak kupayı kaybetti. 2007 yılında Milan ile Liverpool yeniden Şampiyonlar Ligi finalinde karşı karşıya geldi. Maçın sonunda rakibini 2-1 mağlup etmeyi başaran Milan, kupayı yedinci kez müzesine götürdü. Milan, 2007 Aralık ayında tarihinde ilk kez FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nı kazandı. 2009 yılında, kulüp tarihinin en uzun süre teknik direktörlük yapmış ikinci antrenörü olan Carlo Ancelotti Milan'dan ayrılarak Chelsea'ye geçti.

2006 yılında beş takım, hakemlere kendi lehlerinde maç yönetmesi karşılığında rüşvet vermekle suçlandı. Calciopoli skandalı da denilen bu olaya karışan takımlardan biri de Milan'dı. Soruşturma sonucunda, Milan'a ligin başında 15 puanının silinmesi ve dolayısıyla Şampiyonlar Ligi'ne katılamama cezası verildi. Ancak Milan kulübü cezanın temyizi için mahkemeye başvurdu ve silinen puan miktarı 8'e indirildi ve 2006-07 Şampiyonlar Ligi'ne katılabilmesine izin verildi. Milan, katıldığı bu 2006-07 sezonu Şampiyonlar Ligi'nde kupayı kazandı. Skandal döneminde Milan'ın en önemli rakibi Internazionale dört lig şampiyonluğu birden yaşadı. 2010-11 sezonunda takıma transfer edilen Zlatan Ibrahimović, Robinho ve Alexandre Pato gibi önemli oyuncularla birlikte takım 2003-04 sezonundan beri ilk Serie A şampiyonluğunu yaşayarak onsekizinci lig şampiyonluğunu elde etti.

 Renkler ve amblem

Kulübün renkleri, bütün tarihi boyunca kırmızı ve siyah olarak kalmıştır. Kırmızı renk, oyuncuların ateşli hırsını, siyah renk ise rakiplerin korkusunu göstermek için seçilmiştir. Klasik forması kırmızı-siyah çubuklu forma olan Milan'ın takma adlarından olan Rossoneri, kelime anlamı olarak İtalyanca'da kırmızı-siyah'''ın karşılığıdır.Diavolo(Şeytan) ise, kulübün renklerinden türetilen bir başka takma adıdır. Milan, 1979 yılında formasına ilk yıldızını taktığında, bir süre kırmızı şeytan logosunu ambleminde kullanmıştır. Uzunca bir süre kulübün amblemi Saint Ambrose bayrağından ibaretti. Günümüzde ise, kulübün amblemi, ortada Comune di Milano bayrağı, üst kısımda ACM kısaltması ve alt kısımda da kuruluş yılı olan 1899'dan oluşmaktadır.

Dış saha maçlarında giyilen formalar, kulübün tarihi boyunca tamamen beyaz olarak kalmıştır. Gerek taraftarlar, gerekse de kulüp tarafından bu beyaz formaların Şampiyonlar Ligi finallerinde şanslı olduklarına inanılmaktadır. Çünkü Milan, tamamen beyaz formayla çıktığı sekiz Şampiyonlar Ligi finalinin altısında kupayı almıştır (yalnızca 1995'te Ajax'a ve 2005'te de Liverpool'a kaybetmişlerdir). Ancak, iç saha formalarını giydikleri üç finalin ikisini kaybetmişlerdir. Takımın üçüncü forması ise her yıl değişmektedir; 2008-2009 sezonu itibarıyla formanın çok küçük bir kısmı kırmızı, diğer kısımları siyahtır, çok nadiren giyilmektedir.

 Stadyum Ana madde: San SiroTakımın şu anki stadı 80.018 oturma kapasiteli San Siro'dur. Stadın resmi adı ise, hem Milan hem de Internazionale'da oynamış olan Giuseppe Meazza'ya ithafen Stadio Giuseppe Meazza dır. San Siro adı, stadın bulunduğu semtten gelir. Stad Milano'nun diğer büyük kulübü olan Internazionale ile paylaşımlı kullanılır. Stat, tribünlerinin sahaya yakın olması nedeniyle heyecan verici bir atmosfere sahiptir. Meşale kullanımının çok yaygın olması, UEFA gibi uluslararası kuruluşları rahatsız etmektedir.

 Taraftarlar ve rekabet
La Repubblica adlı İtalyan gazetesinin Ağustos 2007'deki araştırmasına göre Milan, İtalya'nın en çok taraftara sahip olan takımlarından birisidir.. Milan daha çok Güney İtalya'dan Milano'ya göç eden işçi sınıfı ve ticaretle uğraşan kesimin takımı olarak nitelendirilir. Internazionale'da ise daha zengin ve Milanolu olan orta sınıf taraftarlar daha fazladır.

İtalyan futbolunun en eski taraftar gruplarından biri olan Fossa dei Leoni, Milan kökenlidir. Milan'ın şu anki en büyük taraftar grubu olan Brigate Rossonere 1970'lerin ortalarından beri varlığını sürdürmektedir. Milan taraftarları hiçbir zaman belirli bir siyasi görüşe sahip olmamalarına rağmen; medya uzunca bir süre, taraftarların sol görüşlü olduğunu iddia etmiştir. Ancak günümüzde takımı Berlusconi'nin satın almasıyla medyanın bu tavrı biraz değişmiştir.

2010 yılında yapılan bir araştırmaya göre, Milan, 18.4 milyon taraftarıyla Avrupa'da en çok desteklenen İtalyan takımıdır. Diğer taraftan, Borussia Dortmund, Barcelona, Manchester United, Real Madrid, Bayern Munich, Schalke, Arsenal ve Hamburg'dan sonra en çok desteklenen dokuzuncu takımdır.

Ocak 1995'te, bir Genoa taraftarı olan Vincenzo Spagnolo'nın bir Milan taraftarı tarafından bıçaklanarak öldürülmesinden sonra, Genoa taraftarı tarafından Milan'a büyük bir nefret beslenmektedir. Ancak Milan'ın asıl rakibi Inter'dir. Milan ve Inter takımları arasında oynanan her Serie A maçına Derby della Madonnina adı verilir. Bu ad, şehrin en gösterişli yapılarından biri olan Milano Katedrali'nin üstünde heykeli bulunan Blessed Virgin Mary'den gelmektedir. Milan taraftarları çoğunlukla, maç başladıktan sonra komik ama bazen de saldırgan mesajlar içeren pankartlar açarlar. Ayrıca meşaleler de çok kullanılmaktadır. Ancak bu meşaleler bazen kötü niyetli kullanılabilmektedır; örneğin 12 Nisan 2005'te oynanan 2004-2005 sezonu Şampiyonlar Ligi çeyrek final, ikinci ayak maçında Inter tribünlerden atılan bir meşale Milan kalecisi Dida'nın omzuna isabet etmiş ve maç iptal edilmiştir.

 İstatistik ve rekorlar
Paolo Maldini, 14 Mayıs 2007 itibarıyla toplamda 1000 ve Serie A'da 600 maçla, Milan'ın hem Serie A'daki hem de toplamdaki maçlarında en çok forma giyen oyuncusudur (playoff maçları hesaplamaya dâhil değildir). Aynı zamanda Paolo Maldini, Serie A'da en çok forma giyen oyuncu unvanını da elinde bulundurmaktadır.

İsveçli futbolcu Gunnar Nordahl, 268 maçta attığı 221 golle Milan'ın tüm zamanların en çok gol atan oyuncusudur.Jose Altafini ise 298 maçta attığı 173 golle bu klasmanda ikincidir.

Kulüp, Serie A 1991-1992 sezonunda yalnızca bir maç kaybetmiştir ve bu da bir rekordur. Toplamda ise, bu yenilmezlik serisi 58 maç sürmüştür. Seri, 26 Mayıs 1991'deki 0-0'lık Parma beraberliği ile başlamış ve ilginç bir şekilde Milan'ın 21 Mart 1993'teki maçta kendi evinde Parma'ya 1-0 yenilmesiyle sona ermiştir. Bu yenilmezlik serisi bir Serie A rekorudur ve üst düzey Avrupa ligleri tarihinin de üçüncü en uzun yenilmezlik serisidir. Steaua București'nin 104 maçlık ve Celtic'nin 68 maçlık serisi Milan'ı bu klasmanda geride bırakmıştır.

Milan, 2007'deki FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nda Boca Juniors'ı yenerek FIFA tarafından tanınan uluslararası turnuvalarda en çok kupa kazanan takım oldu.

 Avrupa'da Yılın Futbolcusu (8)
  Gianni Rivera - 1969
  Ruud Gullit - 1987
  Marco van Basten - 1988, 1989 et 1992
  George Weah - 1995
  Andriy Şevçenko - 2004
  Kaká - 2007

 FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu (3)
  Marco van Basten - 1992
  George Weah - 1995
  Kaká - 2007

 Serie A Gol Kralları (17)
  Aldo Boffi - 1938-1939, 1939-1940 ve 1941-1942
  Gunnar Nordahl - 1949-1950, 1950-1951, 1952-1953, 1953-1954 ve 1954-1955
   José Altafini - 1961-1962
  Pierino Prati - 1967-1968
  Gianni Rivera - 1972-1973
  Pietro Paolo Virdis - 1987
  Marco van Basten - 1989-1990 ve 1991-1992
  Andriy Şevçenko - 1999-2000 ve 2003-2004
  Zlatan Ibrahimović - 2011-2012

 Başkan ve teknik direktörler
 Başkanlar
Milan, tarihi boyunca çok sayıda başkan değiştirmiştir. Bunlardan bazıları kulübün sahibi olmalarına karşın, bazıları da fahri başkanlardır. Aşağıda, bütün başkanları listesi bulunmaktadır.

 Teknik direktörler
Aşağıdaki tablo, 1900'den günümüze Milan'ı çalıştıran teknik direktörleri listelemektedir.

 Oyuncular

 Güncel kadro
.

 Out on loan

 Başarıları
Milan, İtalya içinde kazandığı 33 kupayla İtalya'nın en başarılı takımlarından birisi, kazandığı Avrupa çapında 14 ve dünya çapında 4 kupayla uluslararası turnuvalarda da dünyanın en başarılı takımlarından biridir. Ayrıca kazandığı 19 şampiyonluk ile formasında yıldız taşıma hakkı olan kulüplerden birisidir. Bunun yanında, kazandığı beşten fazla Şampiyonlar Ligi kupasıyla Şampiyonlar Ligi maçlarında, formasında UEFA Başarı Amblemi taşıma üstünlüğüne de sahiptir.

 Ulusal

 Serie A
 Şampiyon (19): 1901, 1906, 1907, 1950-51, 1954-55, 1956-57, 1958-59, 1961-62, 1967-68, 1978-79, 1987-88, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04, 2010-11, 2021-22
 Coppa Italia
 Şampiyon (5): 1966-67, 1971-72, 1972-73, 1976-77, 2002-03
 Supercoppa Italiana
 Şampiyon (7): 1988, 1992, 1993, 1994, 2004, 2011, 2016
 Serie B
 Şampiyon (2): 1980-81, 1982-83

 Uluslararası
 UEFA Şampiyonlar Ligi
 Şampiyon (7): 1962-63, 1968-69, 1988-89, 1989-90, 1993-94, 2002-03, 2006-07
 Finalist (4): 1957-58, 1992-93, 1994-95, 2004-05
 UEFA Kupa Galipleri Kupası
 Şampiyon (2): 1967-68, 1972-73
 UEFA Süper Kupası (rekor)
 Şampiyon (5): 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası
 Şampiyon (1): 2007
 Kıtalararası Kupa
 Şampiyon (3): 1969, 1989, 1990
 İkinci (4)'': 1963, 1993, 1994, 2003
 Mitropa Kupası Şampiyon (1)': 1982-83

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî site   /  /  /  /  /

İtalya'daki futbol kulüpleri
Serie A kulüpleri
Serie A şampiyonları
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları
AC Milano
G-14
1899'da İtalya'da kurulan oluşumlar
1899'da kurulan futbol kulüpleri
UEFA Süper Kupası şampiyonları
1899'da kurulan spor kulüpleri
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

AC Milan


ශුන්‍යය යනු ඉරට්ටේ සංඛ්‍යාවකි. වෙනත් වචන වලින් පැවසුවහොත් ශුන්‍යයෙහි සමත්වය; එනම් එය නිඛිලයක් වශයෙන් ඉරට්ටේද ඔත්තේද යන්න විමසුවහොත් එය ඉරට්ටේය. ශුන්‍යය යන්න ඉරට්ටේ බව සනාථ කිරීමට ඇති හොඳම ක්‍රමය වනුයේ "ඉරට්ටේ " සංඛ්‍යාවක අර්ථ දැක්වීම සලකා බැලීමෙනි. එනම් එය 2 හි ගුණිතයක් වන නිඛිලයකි. එනිසා ශුන්‍යය ඉරට්ටේ සංඛ්‍යාවක් දක්වන සියලු ලක්ෂණ පෙන්වයි ; 0 ,2 න් බෙදිය හැකි වීම , 0 දෙපස ඇත්තේ ඔත්තේ සංඛ්‍යා වීම, සහ ශුන්‍යය කුලකයක් සමාන කුලක දෙකකට වෙන්කළ හැකි වීම ඒ අතර වෙයි.

ගණිතය

ශුනයෙහි සමත්වය


العشب الريحي هو نبات يكثر في مناطق البراري، وينفصل عن جذوره فيكون كرات جافة، تذروها الرياح وتنثر بذورها .

الأنواع الشائعة
 ساسولا(Sasola).
 عرف الديك
 حشيش الساحر .

مراجع

أعشاب حقيقية

عشب ريحي


ස්ටින්ග් ඩාන්ස්' යනු 1920, 30 හා 40 ජෑස් සංගීතයට අනුව පැද්දිම නර්තනයක් කොට ගත් ජන කණ්ඩායමක් විසින් ගොඩ නැගුවකි. නමුත් මෙම නර්තන ආකාරය ජෑස් සංගීතයේ රිද්මය දක්වා දිවයයි. වඩාත් ප්‍රචලිත නර්තන කණ්ඩායමක් වන්නේ ලින්ඩා බෝච් නැමැති හාලෙම් සිට අද දක්වා පැවත එන සහකාර නර්තනයකි. මෙම නර්තන වැඩි සංඛ්‍යාවක් අප්‍රිකානු ඇමරිකන් ජන සමුහය හා වර්ණ කියුලර් අප්‍රිකානු ඇමරිකන් නර්තන ශීල්පින් හා ආකාරයන් වන 'වැල්බෝ ආ ඇන්ජලෝ' ඇමරිකානු හා අනෙකුත් ජන සමාජ තුලය. මෙම පැද්දෙන නර්තනයේ මුල් ආකාරයන් වන 'බැලැක් බොටම්' චාල්ස්ටන්, ටැබ්ඩාන්ස්, ඩික්සිලන්ඩ් ජෑස් හා හවුල් වන අතර එය දකුණු ඇමරිකන් හි නව සර්ලියන්ස් හි ගොඩ නැගි ඇත. මෙම නර්තන උතුරු දිශාවේ නගරවන නිව් යෝර්ක්, කැන්සාසිටි, හා චිකාගෝ යන නගර කරා 1920 ගිය අතර ගම්බර කළු ජාතිකයන් ද පිඩා වලින් මිදිමට උතුරට ගිය අතර  ජිම්ක්‍රෝලෝස්, ලින්චින් හා පසුව දකුණේ පැවැති රැකියා වියුක්තිය එහි පැවැති අවනතිය හේතුවෙන් සංක්‍රමණය වුහ. ස්වින්ජෑස් බටහිර අප්‍රිකානු  සහ ඇමරිකන් අප්‍රිකානු නර්තනය හා සංගීතයෙහි ස්වර සංයෝග විදහා පායි. මෙය 'ස්ව කාල' සහ 'අට වන ස්වර' නො‍හොත් තුම්පියවර වශයෙන්ද එහි නාද වන රිද්මයන්ගේ වෙනස් විම්ද කාලය අනුව පරතරයද වේ. වර්තමානයේ බොහෝ දියුණු රටවල මෙම ස්වින්ග් ඩාන්ස් ශෛලයන් තිබේ. ලින්ට් හෝප් වඩාත් ප්‍රචලිත වුවන් හැම රටක, නගරයකම රග දැක්විම් නර්තනයන් අනුව වෙනස් වේ. සෑම ප්‍රදේශිය ස්වින්ඩාන්ස් සමාජය තුළ ආවේණික සංස්කෘතියන් හා ස්වීන් ඩාන්ස් භාවිතා වන විවිධ ආකාරයන් ඇත.

පීන්තූරය/ජිටර්බගින් ජුක් සංගීත ස්ථානයක


Genu Varo es una deformidad frecuente de las rodillas en niños, secundaria a la posición intrauterina (también llamado piernas arqueadas y tibia vara), su forma fisiológica se corrige por lo general con el desarrollo normal del niño, sin embargo cuando este persiste más allá del segundo año puede ser patológico. Es importante diferenciar el proceso fisiológico de la enfermedad de Blount (tibia vara),  que es una peculiaridad física  marcada por una inclinación hacia afuera de la pierna en relación con el muslo, dando la apariencia de un arco. Por lo general, la angulación medial de ambos el fémur y la tibia está involucrada.

Causas
Su presentación en niños de hasta 3 años de edad se considera normal, pero también puede aparecer si un niño es enfermizo, padece raquitismo o sufre alguna enfermedad que impide la osificación normal de los huesos (déficit de vitamina D, hipofosfatasia), o tiene una mala alimentación, así como displasias oseas (enanismo, displasia metafisiaria) y enfermedades congénitas o neuromusculares. Así pues, la principal causa de esta deformidad es el raquitismo. Pero también los problemas óseos, las infecciones y los tumores pueden afectar el crecimiento de la pierna, algunas veces dando lugar a un crecimiento arqueado de un solo lado de las piernas. Otras causas pueden ser ocupacionales, lo cual es especialmente notorio entre los jinetes (jockeys), o debido a un trauma físico. También puede ser muy probable que el cuadro sobrevenga tras un accidente que dañe los cóndilos del fémur.

Expectativas
En la mayoría de los casos en los que persiste después de la infancia, hay poco o ningún efecto sobre la capacidad de caminar. Debido a la tensión y el desgaste desigual en las rodillas, sin embargo, incluso las manifestaciones más leves pueden ser síntoma de un inicio acelerado de la artritis. Los que tienen las piernas arqueadas y una predisposición genética para el desarrollo de la artritis es probable que empiecen a tener síntomas de la artritis a los 30 años.

Tratamiento
Por lo general, no se requiere tratamiento para su presentación idiopática, ya que es una variante anatómica normal en niños pequeños. El tratamiento está indicado cuando persiste más allá de los tres años y medio de edad. En el caso de la presentación unilateral o empeoramiento progresivo de la curvatura, cuando es causada por el raquitismo, lo más importante es tratar la enfermedad constitucional, al mismo tiempo instruir al cuidador no colocar al niño sobre sus pies. En muchos casos esto es suficiente para efectuar la cura, pero también el proceso se puede acelerar un poco mediante el uso de "splints" o férulas. Cuando la deformidad se presenta en pacientes de edad avanzada, ya sea por causa de un trauma o de la ocupación, el único tratamiento permanente es la cirugía (dentro de la cual la más extendida y menos invasiva es la que utiliza los fijadores externos ilizarov, aunque también refuerzos ortopédicos pueden proporcionar alivio.

Véase también
 Enfermedad de Blount
 Genu valgo

Referencias

Rodilla
Enfermedades congénitas
Enfermedades del aparato locomotor
Enfermedades congénitas del aparato locomotor

Genu varo


Malthonica, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Agelenidae. Se encuentra en Eurasia, África, Asia y América.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Malthonica africana Simon & Fage, 1922
 Malthonica anhela (Brignoli, 1972)
 Malthonica annulata (Kulczynski, 1913)
 Malthonica argaeica (Nosek, 1905)
 Malthonica arganoi (Brignoli, 1971)
 Malthonica balearica Brignoli, 1978
 Malthonica bozhkovi Deltshev, 2008
 Malthonica campestris (C. L. Koch, 1834)
 Malthonica daedali Brignoli, 1980
 Malthonica dalmatica (Kulczynski, 1906)
 Malthonica eleonorae (Brignoli, 1974)
 Malthonica epacris (Levy, 1996)
 Malthonica ferruginea (Panzer, 1804)
 Malthonica lehtineni Guseinov, Marusik & Koponen, 2005
 Malthonica lenkoranica Guseinov, Marusik & Koponen, 2005
 Malthonica lusitanica Simon, 1898
 Malthonica lyncea (Brignoli, 1978)
 Malthonica maronita (Simon, 1873)
 Malthonica mediterranea (Levy, 1996)
 Malthonica minoa (Brignoli, 1976)
 Malthonica montana (Deltshev, 1993)
 Malthonica nakhchivanica Guseinov, Marusik & Koponen, 2005
 Malthonica nemorosa (Simon, 1916)
 Malthonica oceanica Barrientos & Cardoso, 2007
 Malthonica pagana (C. L. Koch, 1840)
 Malthonica paraschiae Brignoli, 1984
 Malthonica parvula (Thorell, 1875)
 Malthonica pasquinii (Brignoli, 1978)
 Malthonica picta (Simon, 1870)
 Malthonica podoprygorai Kovblyuk, 2006
 Malthonica pseudolyncea Guseinov, Marusik & Koponen, 2005
 Malthonica ramblae (Barrientos, 1978)
 Malthonica rilaensis (Deltshev, 1993)
 Malthonica sardoa Brignoli, 1977
 Malthonica sbordonii (Brignoli, 1971)
 Malthonica sicana Brignoli, 1976
 Malthonica silvestris (L. Koch, 1872)
 Malthonica spinipalpis Deltshev, 1990
 Malthonica tyrrhenica (Dalmas, 1922)
 Malthonica vallei (Brignoli, 1972)
 Malthonica vomeroi (Brignoli, 1977)

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Agelenidae

Malthonica


ATP sintaza je protein i molekularni stroj koji katalizira stvaranje molekule za skladištenje energije, adenozin trifosfata (ATP), pomoću adenozin difosfata (ADP) i anorganskog fosfata (Pi).

Sastoji se od dvije glavne podjedinice, dva rotirajuća motora FO i F1. Podjedinica FO je ugrađena u membranu mitohondrija, te pogonjena protonskom pumpom proizvodi rotaciju. Rotacija se pomoću osovine prenosi na podjedinicu F1, u kojoj se nalazi aktivno mjesto, te se u tri faze rotacije događa sinteza ATP-a:
 Vezanje ADP-a i Pi
 Sinteza ATP-a
 Otpuštanje ATP-a

Povezani članci
 Metabolizam
 Mitohondrij

Izvori

Vanjske poveznice

Makromolekule
enzimi

ATP sintaza


Alcobaça  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Oeste altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 18 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alcobaça
 Alfeizerão
 Alpedriz
 Bárrio
 Benedita
 Cela
 Coz
 Évora de Alcobaça
 Maiorga
 Martingança
 Montes
 Pataias
 Prazeres de Aljubarrota
 São Martinho do Porto
 São Vicente de Aljubarrota
 Turquel
 Vestiaria
 Vimeiro

Dış bağlantılar

 Alcobaça fotoğrafları

Portekiz altbölgesi Oeste'nin belediyeleri

Alcobaça


ප්රෝnටීන නිෂ්පාදනය සඳහා වූ ජෛව ප්රපතික්රිරයාකාරක, NRC ජෛව තාක්ෂණි පර්යේෂණ ආයතනය, මොන්ට්රිදයල්, කැනඩාව.

ජෛව රසායනික ඉංජිනේරු විද්යා ව යනු රසායනික ඉං‍ජිනේරු විද්යාිවේ හෝ ජෛව ඉංජිනේරු විද්යාාවේ අංශයක් වන අතර එය ජෛව පටක හෝ අණු ඇතුළත් ඒකක ක්රිනයාවලි සැලසුම් කිරීම හා නිපදවීම සමඟ මූලිකව කටයුතු කරයි. ජෛව රසායනික ඉංජිනේරු විද්යා්ව සාමාන්ය යෙන් උගන්වනු ලබන්නේ රසායනික ඉංජිනේරු විද්යාපවට හෝ ජීව ඉංජිනේරු විද්යා්වට විකල්පයක් ලෙසය. එය එසේ සිදු කරන්නේ එම දෙකෙහිම විෂය මාලාවේ වටපිටාවේ හා අංශ 2 මඟින්ම භාවිතා කරන ගැටළු විසඳීමේ තාක්ෂණික ක්ර මවල සමානතා නිසාය.මෙහි යෙදීම් ආහාර, වෙඖෂධ, ජෛව තාක්ෂණය හා ජල පිරිපහදු කර්මාන්තවල දී යෙදේ.

ජෛව ප්ර්තික්රිේයාකාරකයක් යනු ජෛවීය වශයෙන් ක්රි්යාකාරී පරිසරයකට අනුබල දෙන ඕනෑම උපකරණයක් හෝ පද්ධතියක් හැඳින්වීමට යොදනු ලැබේ. එක් අවස්ථාවක ද‍ී ජෛව ප්රරතික්රිකයාකාරකයක් යනු පටක හෝ එවැනි පටකවලින් ව්යුවත්පන්න වූ ක්රිරයාකාරී සංයෝග ඇතුළත් රසායනික ක්රිකයාවලියක් සිදු කරන නලයක් විය හැකිය. මෙම ක්රි යාවලිය ස්වායු හෝ නිර්වායු විය හැක. මෙම ජෛව ප්ර තික්රිැයාකාරක බොහෝ විට සිලින්ඩරාකාර වන අතර ප්ර්මාණයෙන් ලීටරවල සිට ඝන මීටර දක්වා පරාසගත වන අතර බොහෝ විට මල නොකන වානේවලින් තනා ඇත.

ජෛව ප්රනතික්රි යාකාරකයක් යන්න සෛල සංස්කෘති සන්ධර්බයක් තුළ සෛල හෝ පටක වැඩෙන උපකරණයක් හෝ පද්ධතියක් හැඳින්වීමට යොදා ගත හැක.

ක්රිනයාකාරී ක්ර මය පිළිබඳ වූ පදනමක දී ජෛව ප්රෘතික්රි්යාකාරක බැච්, ෆෙඩ් බැච් හෝ ඛණ්ඩ ලෙස වර්ගීකරණය කළ හැක. (අඛණ්ඩ කැලතුම් ටැංකි ප්රජතික්රිකයාකාරක ආකෘති) අඛණ්ඩ ජෛව ප්රගතික්රිීයාකාරකයකට උදාහරණයක් වන්නේ කෙමොස්ටැට්ය.

ජෛව ප්රණතික්රිරයාකාරකයක් තුළ නිපදවන පටක අත්හිටුවීම හෝ අක්රිිය කිරීම සිදු කළ හැක. සෛල අක්රි ය කිරීම සිදු වන සරලතම අවස්ථාවක් වන්නේ ඒගාර් ජෙලිවලින් යුත් පෙට්රි  දීසියකි. මහා පරිමාණයේ අක්‍රිය කරන ලද සෛල ජෛව ප්රවතික්රිරයාකාරක වන්නේ

•	චලන මාධ්යඅ
•	ඇසුරුම් කරන ලද පාත්තිය
•	තන්තුමය පාත්තිය
•	තුනී පටලය

http://en.wikipedia.org/wiki/Biochemical_engineering

ජෛව රසායනික ඉංජිනේරු විද්යාiව


Edirne, Türkiye'nin Edirne ilinin merkezi olan şehir. Marmara Bölgesi'nin Trakya kesiminde, Yunanistan ve Bulgaristan sınırında yer almaktadır. Edirne, 1363'den 1453'e kadar Osmanlı İmparatorluğu'nun başkentiydi. 2020 sayımına göre toplam nüfusu 180.901'dir.

Etimoloji
Şehir Roma İmparatoru Hadrianus tarafından kuruldu ve Hadrianopolis (, ; ) adını aldı. Daha önce Uskudama adında eski bir Trak yerleşimiydi. Osmanlı dönemi'ndeki adı Edrine (ادرنه) yunanca adından türetildi. İngilizcede Adrianople olarak yazılır, 1928'deki Türk harf devrimi'nin ardından Edirne uluslararası alanda kabul edilen yeni adı olmuştur.

Coğrafya
Türkiye'yi Avrupa'ya bağlayan karayolu üzerinde yer alan sınır şehridir. Edirne, Tunca, Arda ve Meriç ırmaklarının buluştuğu düzlükte kurulmuştur. Karasal iklim hakimdir. Yunanistan ve Bulgaristan'ın yanında kuruludur. Şehir merkezi Yunanistan'a 7 km, Bulgaristan'a 17 km uzaklığındadır.

Tarih

Edirne civarına bilinen ilk yerleşimciler, Trak kabilelerinden Odrisler ve Bettegerilerdir. Yaygın görüşe göre günümüzde Edirne'nin bulunduğu Meriç ile Tunca nehirlerinin birleştiği yere Odrisler tarafından, Odris veya Odrisia adı verilen açık bir şehir veya pazar yeri kurulmuştu. MÖ 1400-1200 yılları arasında bölge Akaların eline geçti ve bu dönemden sonra "polis" hâline getirildi. Ahameniş İmparatoru I. Darius'un MÖ 510'larda yıllarında İskitler üzerine düzenlediği sefer sırasında bölge Pers hakimiyetine girdi. MÖ 460 yılında I. Teres hükümdarlığında bağımsızlığını ilan eden Odrisler, tekrar bölgenin hakimi oldu. MÖ 340 yılında II. Filip hükümdarlığındaki Makedonların eline geçen yerleşim yeri, bu dönemde Orestia adıyla anılmaya başlandı. Bölge, daha sonraları Kelt istilalarına da uğradı. Makedonların kontrolündeki Orestia, MÖ 168'de Romalıların eline geçti. Roma İmparatoru Hadrianus'un MÖ 123-124 yılları arasında gerçekleştirdiği doğu seyahati sırasında adı Hadrianapolis olarak değiştirilen Orestia'ya şehir statüsü verildi. Roma İmparatorluğu'nun 395 yılında ikiye ayrılmasının ardından Bizans İmparatorluğu'nun kontrolünde kalan Hadrianapolis, bu dönemde Got, Hun, Peçenek, Avar ve Bulgar saldırılarına maruz kaldı.

813 yılında Bulgaristan Hanı Krum tarafından ele geçirilen şehir, Krum'un ölümü sonrasında tahta geçen Omurtag'ın Bizans İmparatoru V. Leon arasında 815 yılında yapılan antlaşmayla birlikte iki devlet arasında otuz yıllık barış sağlanırken şehrin kontrolü Bizans İmparatorluğu'na bırakıldı.

1000'li yıllarda şehir, birkaç defa Peçenek ve Kuman saldırısına uğrasa da Bizans İmparatorluğu kontrolünde kaldı. Haçlı Seferleri sırasında çeşitli saldırılara uğrarken, Latin İmparatorluğu kontrolüne giren şehirde Bulgarlarla 1205'te yapılan muharebede Latinler mağlup oldu. Latin İmparatorluğu'nun 1261 yılında yıkılması sonrasında Hadrianapolis Bulgarların yönetimine girdi. Farklı kaynaklara göre 1361-1371 yılları arasında değişiklik gösteren süreçte şehir Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Türklerin eline geçince adı Edirne olarak değişen ve daha sonradan Osmanlı İmparatorluğu'na başkentlik yapan şehir, 1453'te İstanbul'un başkent olmasından sonra da önemini kısmen yitirse de, padişahların gözde yerlerinden biri ve canlı bir ticari ve idari merkez olarak kalmıştır. 18. yüzyılda yangınlar ve depremle sarsılan kentin gelişimine en büyük darbeyi, bir zamanlar avantaj teşkil eden Balkanlara açılan kapı olma niteliğinin Osmanlı İmparatorluğu'nun gerilemeye başlamasıyla dezavantaja dönüşmesi vurmuştur. Yabancı işgalini ilk olarak 1828-29 yılındaki Osmanlı-Rus harbinde yaşayan şehir, 93 Harbi'nde (1877-1878) tekrar Ruslar tarafından işgal edilmiştir.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Edirne şehri, Edirne sancağı ile beraber 6 sancak, 21 kaza, 97 nahiye, 1620 köy ve 800.000 nüfusu olan Edirne Vilayeti'nin merkezidir.

Edirne Kazası, üç nahiye ile Edirne ve Karaağaç belediyelerinden oluşmaktadır. Kazada 306 mahalle, 154 köy ve 17132 evde 85733 kadın ve erkek nüfus vardır.

Edirne şehrinde 10780 evde 53348 nüfus vardır. Şehirde 157 cami ve mescit, 69 tekke ve zaviye, 35 medrese ve kütüphane, 52 okul, hapishane, jandarma dairesi, adliye telgraf dairesi, şeriat mahkemesi, hükûmet konağı, askerlik dairesi, 4 askeri lise, 1 sivil lise, 1 erkek, 1 kız ortaokulu, numune çiftliği ile ziraat ve sanayi okulu vardır.

3870 dükkân, 280 fırın, 37 han, 15 çalışır, 9 harap hamam, 134 değirmen, 7 un fabrikası, 5 matbaa, 568 oda, 148 samanlık ve ambar, 19476 parça bağ, 2315 bahçe, 5228 tarla, 278 çayır, 1657 arsa vardır.

Bunların dışında 26 kilise ve manastır, 13 sinagog, 5 kışla, 11 karakol, 239 çeşme ve sebil, 5 imaret, 1 ıslahevi, 5 hastane, yangın kulesi, 6 buzhane, 2 reji ambarı, 1 gazhane, 15 kiremit ve tuğla ocağı, 87806 dönüm ekilir ve ekilmez arazi vardır.

Şehir dışındaki kazada, 228 dükkân, 2 fırın, 16 han, 1 hamam, 78 değirmen, 6 un fabrikası, 104 ambar ve samanlık, 54 çiftlik, 6889 bağ, 43962 tarla, 131 bahçe, 1230 çayır, 58 mera, 16 orman, 448 arsa, 24 cami, 2 tekke, 32 kilise ve manastır, 20 tuğla ve kiremit ocağı, 29 çeşme, 997074 dönüm ekilir ve ekilmez arazi bulunmaktadır.

Edirne'de Meriç, Tunca ve Arda nehirleri etrafında 2315 parça bakımlı sebze, meyve ve dut bahçeleri vardır. Kayısı, erik, ayva, dut, muşmula ve diğer meyveleri boldur. İstanbul Yolu, Kıyık, Tekke Kapı, Yeni İmaret ve Yıldırım semtlerinde 37 yerde 19476 parça bağ bulunmaktadır. Yılda üzümden 300 milyon kilo şarap ve 4.600.000 kilo kadar rakı üretilir. Şarabın büyük bölümü Avrupa'ya ihraç edilir.

Balkan Harbi'nde (1912-1913) ise Bulgarlar tarafından işgal edilmiştir. Birinci Balkan Savaşından sonra kabul edilen barış anlaşmasıyla Bulgaristan'a geçen kent, daha anlaşmanın mürekkebi kurumadan patlak veren İkinci Balkan Savaşı'ndan sonra tekrar Türk topraklarına katılmıştır. I. Dünya Savaşı'ndan Osmanlı İmparatorluğu'nun yenilgiyle çıkmasının ardından Edirne, Temmuz 1920'de Yunan işgaline uğradı; Kurtuluş Savaşı'nın başarıyla sonuçlanmasıyla 25 Kasım 1922'de (Edirne'nin Kurtuluşu) nihai olarak Türk egemenliğine girdi. Lozan Antlaşması ile Yunanistan'dan savaş tazminatı olarak geri alınan Karaağaç'ın 15 Eylül 1923'te Türkiye'ye katılmasıyla ilin sınırı bugünkü halini aldı. Antlaşma anısına inşa edilen Lozan Anıtı ilçenin Karaağaç mahallesindedir.

Nüfus

Sanat ve kültür

Bir zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'na başkentlik yapmasından dolayı şehir han, cami, çarşı ve taş köprüler gibi tarihi eserlerle süslüdür.

Külliyeler
 II. Beyazıt Külliyesi
 Selimiye Külliyesi

Camiler-Kiliseler-Sinagoglar
Edirne'de Mimar Sinan'ın "ustalık eserim" dediği Selimiye Camii, Üç Şerefeli Cami ve Eski Cami, Dar-ül Hadis Camii Edirne'nin en önemli eserlerini oluşturur.

Şehirde Hristiyan kültürüne ait Kaleiçinde bulunan İtalyan Katolik Kilisesi, Kıyıkta bulunan Sv.(Святой) Georgi Bulgar kilisesi ve Kirişhanede bulunan Sv. Konstantin-Elena Bulgar Kilisesi vardır. Şehrin Yahudi azınlığına ait Kaleiçi'nde bir de Edirne Büyük Sinagogu bulunur. Bu, Türkiye sınırları içerisindeki en büyük, Avrupa'daki 3. büyük sinagogdur.

Kapalı çarşılar
Selimiye Arastası, Bedesten ve Alipaşa adlı üç kapalıçarşısı bulunmaktadır.

Edirne Sarayı

Osmanlı döneminde kullanılan saraydan o zamanlardan günümüzde adaletin timsali olan Adalet Kasrı haricinde bir bina kalmamıştır, önünde seng-i arz ve seng-i ibret. Kum Kasrı Hamamında restorasyon çalışmaları devam etmekte olup, restorasyon çalışmalarına başlanılan Matbah-ı Amire'de (Saray Mutfağı), 2013 yılı itibarıyla çalışmalar tamamlanmış bulunmaktadır. Saray mutfağı müzeye dönüştürülecektir.

El sanatları

Edirne, Osmanlı döneminde çini ve seramik sanatının önemli merkezlerindendi. Edirne'deki saray ve önemli binaların çinileri, şehrin sanatsal geleneğinin ürünleridir.

Edirne'deki el sanatları üslubuna "Edirnekâri" (Edirne işi) adı verilir. Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti olduğu dönemden beri Edirne'deki el işleri yüksek nitelikleriyle beğeni toplamıştır. Günümüzde de bu gelenek ağaç ve oyma işlemeciliğinde devam etmekte; sandık ve dolap gibi ahşap malzemeler üzerine boya ile yapılan desenlerle kendini göstermektedir. Lake kap ve kutu yapımcılığı, çiçek ressamlığı, ciltçilik, hattatlık (özellikle talik yazı), ahşap oyuculuğu ve mezar taşçılığı, Edirne'deki diğer el sanatlarıdır.

Günümüzde süpürgecilik de bir el sanatı olarak varlığını sürdürmektedir. Turistik bir faaliyet haline dönüşen mis sabunculuğu da bir diğer geleneksel el sanatıdır.

Edirne resimleri

Eğitim
 Trakya Üniversitesi
 Edirne Emel-Özgür Subaşıay Teknik ve Mesleki Anadolu Lisesi
 Beykent Eğitim Kurumları
 Edirne Anadolu Turizm ve Otelcilik Meslek Lisesi
Edirne Sosyal Bilimler Lisesi (2014 yılında öğretmen liselerinin kapatılmasının ardından eski Edirne Anadolu Öğretmen Lisesi binasında eğitim öğretime başladı.)
 Edirne Süleyman Demirel Fen Lisesi
 Yıldırım Beyazıt Anadolu Lisesi
 I. Murat Anadolu Lisesi
 Güzel Sanatlar ve Spor Lisesi
 İlhami Ertem Anadolu Lisesi
 Edirne Lisesi
 Edirne Endüstri Meslek Lisesi
 Anadolu Sağlık Meslek Lisesi
 80. Yıl Anadolu Lisesi
 Edirne Anadolu Teknik Lisesi
 Kız Meslek Lisesi
 Özel Edirne Beykent Anaokulu
 Özel Edirne Beykent İlkokulu
 Özel Edirne Beykent Ortaokulu
 Özel Edirne Beykent Anadolu Lisesi
 Özel Edirne Beykent Fen Lisesi
 Özel Edirne Bahçeşehir Lisesi
 Özel Edirne Bahçeşehir Fen Lisesi
 Özel Edirne Bahçeşehir Ortaokulu
 Özel Edirne Bahçeşehir İlkokulu
 Özel Serhat Ortaokulu
 Edirne Yüksel Yeşil Ortaokulu
 Edirne İstiklal Ortaokulu
 Edirne Kırkpınar Ağası Alper Yazoğlu Ortaokulu
 Edirne Serhat İMKB Mesleki Teknik Anadolu Lisesi

Semtleri
 Yeniimaret
 Ayşekadın
 Esentepe
 Kaleiçi
 Karaağaç
 Kavgaz
 Kıyık
 Kirişhane
 Kutlutaş
 Muradiye
 Saraçhane
 Yıldırım
 Umur Bey
 Küçükpazar
 İstasyon
 Binevler
 Kooperatifevleri
 Avrupa Kent

Spor
Kırkpınar Yağlı Güreşleri şehirde düzenlenmektedir. Edirne'nin köklü kulübü Edirnespor bu şehirde oynamaktadır. Olin Edirne şehrin basketbol kulübüdür. Edirnespor Kulübü, 3. Lig'de oynamaktadır.

Kardeş şehirler
  Kars, Türkiye
  Ardahan, Türkiye
  İzmit, Türkiye
  Yanbolu, Bulgaristan
  Prizren, Kosova
  Lörrach, Almanya
  Bat-Yam, İsrail

Ayrıca bakınız
 Edirne Saat Kulesi

Edirne'de Yerel Medya
Yerel TV Kanalları
 ETV (Edirne Televizyonu)
Yerel Radyo Kanalları
 88.5 Keşan FM Keşan
 91.5 Radyo 22 Uzunköprü
 92.2 Radyo SU
 92.7 Radyo AK
 94.0 Radyo Mola
 106.2 Radyo Günebakan Trakya Üniversitesi
Yerel Gazeteler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Edirne Belediyesi
 Edirne Valiliği

Edirne


A Célula Mariano Sánchez Añón/Federação Anarquista Informal, também chamada de Célula Insurrecionária Mariano Sánchez Añón e abreviada como CI-MSA/FAI foi uma guerrilha urbana descentralizada e milícia anarquista insurrecionária operante na Região Metropolitana do Vale do México. As principais ações do grupo incluíam ataques incendiários a instituições estatais (particularmente policiais) e privadas e até mesmo assassinatos.

A organização operou como célula da Federação Anarquista Informal/Frente Revolucionária Internacional no México, e foi parte das chamadas "guerrilhas negras" no país, em contraste às "guerrilhas vermelhas" marxistas como o Exército Popular Revolucionário.

História

A CI-MSA surgiu durante o auge do anarquismo insurrecionário no México, durante o período de instabilidade política no final dos anos 2000 e começo dos anos 2010, época em que a Cidade do México assistia um renascimento dos ideais anarquistas anti-organizacionistas e do chamado anarco-terrorismo.

Ainda que membros individuais da CI-MSA tivessem realizado atentados desde o começo dos anos 2000 de forma anônima, a organização enquanto sigla teve sua primeira aparição pública em outubro e novembro de 2011. Em 13 de outubro, o grupo reivindicou o incêndio de cinco veículos da companhia de segurança privada Panamericana. Em 5 de Novembro, o grupo assumiu responsabilidade pelo incêndio de um carro forte, incluindo o dinheiro transportado em seu interior.

A organização já havia reivindicado o assassinato de policiais entre 2010 e 2011. Em 2012, o grupo se disse responsável pelo assassinato de uma patrulha da guarda municipal de Valle de Chalco Solidaridad, afirmando ter assassinado três guardas e negando o sequestro de um quarto. A CI-MSA foi uma das únicas guerrilhas urbanas anarquistas no México a incluir pessoas físicas em seus ataques, juntamente com os Individualistas que Tendem ao Selvagem antes destes romperem com o anarquismo. O grupo posteriormente realizou ações em colaboração com as Células Autônomas de Revolução Imediata Práxedis G. Guerrero e com células mexicanas da Conspiração das Células de Fogo.

Ideologia
A CI-MSA/FAI fazia referências frequentes a Alfredo Bonanno, e assim como a Federação Anarquista Informal/Frente Revolucionária Internacional reivindicava o anarquismo insurrecional. Adicionalmente, a organização se vê como pós-esquerda, pós-marxista e individualista, e alguns de seus quadros defenderam o anarcoprimitivismo. A CI-MSA era profundamente crítica ao anarquismo social e a figuras anarquistas históricas como Nestor Makhno, bem como a organizações Indigenistas com inspirações socialistas-libertárias como o Exército Zapatista de Libertação Nacional.

Ver Também

 Anarquismo insurrecionário
 Células Autônomas de Revolução Imediata Práxedis G. Guerrero
 Conspiração das Células de Fogo
 Núcleos Antagônicos da Nova Guerrilha Urbana

Organizações anarquistas insurrecionárias
Organizações anarquistas no México
Terrorismo no México
Ilegalismo


Nokere Koerse 2018 var den 73. udgave af cykelløbet Nokere Koerse. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 14. marts 2018. Det blev vundet af hollandske Fabio Jakobsen fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Mads Würtz Schmidt kørte for
 Lasse Norman Hansen kørte for
 Mikkel Bjerg kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Nokere Koerse 2018


Delhi-sultanatet (  , ) var et islamisk rige med hovedstad i Delhi, der strakte sig over store dele af det det indiske subkontinent i 320 år (fra 1206 til 1526). Fem dynastier herskede efter hinanden over Delhisultanatet: mameluk- eller slavedynastiet (1206-1290), khaljidynastiet (1290-1320), Tughlak-dynastiet (1320-1414), Sayyid-dynastiet (1414-1451) og Lodi-dynastiet (1451-1526). Sultanatet er kendt for at være et af de få riger, der modstod et angreb fra mongolerne (fra Chagatai-khanatet), for at forårsage buddhismens tilbagegang i Østindien og Bengalen, og for at have haft en af de få kvindelige herskere i islams historie, Razia Sultana, der regerede fra 1236 til 1240.

Qutb al-Din Aibak, en tidligere tyrkisk mamelukslave for den afghanske hersker Muhammad Ghor, var den første sultan i Delhi, og hans mamelukdynasti erobrede store områder i det nordlige Indien. Derefter kunne Khalji-dynastiet overvinde det meste af det centrale Indien, men ingen af dynastierne fik magt over hele det indiske subkontinent. Sultanatet nåede toppen af sin geografiske rækkevidde under Tughlak-dynastiet, der besatte det meste af subkontinentet. Dette blev efterfulgt af tilbagegang på grund af hindu-generobringer, hvor stater som Vijayanagara-riget og Mewar hævdede deres uafhængighed, og nye muslimske sultanater som Bengalsultanatet brød ud.

Under og i Delhisultanatet var der en syntese af indisk civilisation og islamisk civilisation, og det indiske subkontinent blev integreret med et voksende verdenssystem og større internationalt handelsnetværk, der spændte over store dele af Afrika, Europa og Asien, hvilket havde en betydelig indvirkning på indisk kultur og samfund såvel som den omliggende verden. Fra Iran og Centralasien indvandrede mange muslimer på flugt fra mongolerne, hvilket både medførte en kulturel påvirkning og en afgørende muslimsk befolkningstilvækst, hvor befolkningen indtil da for det meste havde været hinduer. Under sultanatet oplevede man de tidligste former for indo-islamisk arkitektur,  større brug af mekanisk teknologi, øgede vækstrater i Indiens befolkning og økonomi og fremkomsten af sproget hindustani (hindi-urdu). Delhisultanatet var også ansvarlig for at afvise det mongolske kejserdømmes potentielt ødelæggende invasioner i Indien i det 13. og 14. århundrede. Samtidig blev ældre templer på subkontinentet i stor stil ødelagt under sultanatet.

I 1526 blev Delhisultanatet omstyrtet af en ny muslinmsk invasion fra Centralasien og efterfulgt af mogulriget, da den første stormogul Babur besejrede den sidste Lodisultan.

Sultaner af Delhisultanatet til 1321

Kilder

Indiens historie
Forhenværende sultanater
Forhenværende asiatiske monarkier

Delhisultanatet


Aceasta este o listă de stareți români:
Isaia Adragăi Mănăstirea Sf. ILIE Berzunți
 Arsenie Papacioc - Mănăstirea Cheia-Prahova, 1969-1970.
 Calinic Cărăvan
 Calinic  - Mănăstirea Cernica, 1818-1950.
 Clement Cucu
 Cleopa (Constantin) Ilie - Mănăstirea Sihăstria, 1945-1949; Mănăstirea Slatina Suceava, 1949-1952
 Cozma Lostun - Mănăstirea Slătioara.
 Daniil Pricop
 Dionisie Ignat
 Dometie athonitul
 Elefterie Mihail
 Emilian Antal
 Emilian Olaru
 Eufrosin Dimitrie Poteca - Mânăstirea Gura Motrului, 1832-...
 Evloghie Oța - Mânăstirea Râmeț, 1940-1955; Mânăstirea Copăceni, 1956-...
 Galaction Cordun - Mănăstirea Neamț, 1943-1948.
 Gherman Dineață - Mănăstirea Cozia
 Gherontie Puiu
 Hariton Negrea
 Iachint Unciuleac
 Ioil
 Iosif Isihastul
 Iosif Mogârzan - Mănăstirea Dornelor, 2002-prez
 Irodion Ionescu  - Mănăstirea Lainici
 Isaia Cotârleț
 Isaia Țugurlan - Mănăstirea Bogdana din Protoieria Onești
 Macarie Beșliu - Mănăstirea de la Poiana Mărului
 Mihail Bădilă
 Mihail Goia - Mănăstirea Toplița ...-1995
 Neonil
 Neonil Ștefan
 Paisie
 Pelaghia Prica - Mânăstirea Râmeț, 1955-... .
 Porfirie
 Serafim Popescu
 Teofil Lefter
 Vasile de la Poiana Mărului
 Visarion Toia

Stareți la Muntele Athos
 Dometie Trihenea, singurul român care a fost vreodată stareț la una dintre cele 20 de mari mănăstiri athonite
 Petroniu Tănase (1914-2011) a fost un călugăr protosinghel, mare duhovnic ortodox al secolului XX și stareț al Schitului Prodromu de la Muntele Athos

Starețe
 Agafia Moisa
 Irina Călin
 Pelaghia Tudor - Mănăstirea Ghighiu

Stareți prigoniți de comuniști

 Gherasim Iscu

Vezi și
 Listă de duhovnici români
 Listă de călugări români
 Listă de arhimandriți români

Note

Listă de stareți români


Cehii Tineri (în ), sau Národní strana svobodomyslná (Partidul Național Liberal), a fost un partid național-liberal ceh din Austro-Ungaria. S-a desprins în 1874 din Národní strana (Partidul Național al "Cehilor Bătrâni"). În anii 1890 a avut o poziție dominantă în politica cehă. De la începutul secolului al XX-lea s-a descompus într-o mulțime de mici partide și grupuri politice.

Vezi și
 Tomáš Garrigue Masaryk
 Karel Kramář
 Austroslavism

Istoria Cehiei
Politica Cisleithaniei

Cehii Tineri


Teddy Duncan es un personaje ficticio y protagonista de la serie de televisión de Disney Channel ¡Buena Suerte, Charlie!. Es interpretada por Bridgit Mendler. Es la hermana mayor de Charlie. Crea vídeos diario para su hermana pequeña para asegurarse de que logre sobrevivir en su "especial" familia.

Personalidad
Teddy es una chica amable, inteligente, creativa, responsable de 17 años de edad que se preocupa por su familia y amigos. Teddy le encanta ir de compras, salir con su mejor amiga, Ivy, e ir al cine. Se sugiere que sus colores favoritos son el azul y el verde. Teddy tiene excelentes calificaciones y sobresale en Inglés, matemáticas y ciencias ("Teddy's Little Helper"). También le gusta la música ("Take Mel Out to the Ball Game"). También se sugiere que ella disfruta actuando como ella audicionando para el papel de Bella en la producción de su escuela La Bella y la Bestia, en la que ella era la Bestia, y ella estaba en la producción del cuarto grado de su escuela de The Sound Of Music ("Sleepless in Denver"). No se sabe qué parte interpreta pero Bob encuentra un folleto para su producción ("Charlie in Charge"). Sobre la base de su apariencia y personalidad, probablemente ella consiguió el papel de Liesel o María. A veces, su mejor amiga Ivy la llama "T".

Teddy se puede conseguir distraerse fácilmente, sobre todo si se trata de su enamoramiento de secundaria, Spencer. Sin embargo, Teddy demuestra a veces ser celosa o enojona. Ella se enojó con PJ por llevar a casa el bebé equivocado desde el parque ("Baby Come Back"). Teddy se pone celosa cuando su mejor amiga Ivy se envían "mensajes de textos" con su madre. Ella a veces oculta secretos de sus padres en algunos episodios ("The Curious Case of Mr. Dabney"). Teddy también se avergüenza fácilmente, sobre todo por los miembros de su familia.

Ella se sonrojó cuando los padres ricos de Spencer vieron a sus familiares que actuaban ridículamente en las noticias locales. Después de admitir a estar relacionado con ellos, en realidad ella eructa en voz alta dos veces y no puede negar lo que es y le confiesa que a menudo suda, pedos y eructa ("Charlie Goes Viral"). Teddy también puede ser muy sensible acerca de sus calificaciones. Ella se enoja y hasta se pone un poco loca cuando le llega su primera B ("Teddy's Little Helper"), a pesar de que las B no son tan malas. Ella va tan lejos como hasta utilizando a Charlie solo para complacer a su maestro y obtener una A. En "Teddy's Bear", ella con enojo rompe la punta del lápiz de su maestro cuando él se niega a cambiar su calificación y termina consiguiendo un castigo. También se enoja con su exnovio Derek cuando no está molesto de que ella rompió con él, como ella esperaba que hiciera gran cosa de ella y rogarle para no romper con él. Su eslogan es "¡Eso es tan injusto!", basada en las personas en su vida que son injustas.

Biografía
Los padres de Teddy son Amy y Bob Duncan y habita en Denver, Colorado.

Cuando cumplió dos años, ella quería un "Hola Perrito". Ella nunca tuvo uno, y todavía está molesta por ello ("Charlie is 2!").

Teddy tiene una cita de estudio con su interés amoroso Spencer. Pero debido a la molestia de su familia, la cita de su estudio siempre se interrumpe, lo que irrita a Teddy. Además, cuando Bob se resbala y se cae por las escaleras, Teddy tiene que cuidar de Charlie, mientras PJ lleva a Bob al hospital y ambos tratan de evitar Amy ("Study Date").

Teddy se pone celosa de su mejor amiga Ivy cuando se envían mensajes de textos con la madre de Teddy, Amy Duncan ("The Curious Case of Mr. Dabney").

Un baile se acerca en la escuela. Teddy invita a Spencer a salir para la gran noche y Ivy invita a salir Emmett. Teddy intenta conseguir su primer beso de Spencer, pero Emmett, quien también le gusta Teddy, distrae a Spencer de Teddy bailando hip-hop con él. Eventualmente, sin embargo, es capaz de darle un beso en el coche del abuelo de Emmett ("Dance Off").

Teddy le miente a su madre que le gustaba pasar tiempo con ella y que Teddy quería estar con ella más que con Ivy. Cuando Teddy accidentalmente marcar a Amy y ella constesta, Teddy no escuchó a nadie porque ella colgó el teléfono sin apagarlo. La mamá escucha todo cuando ella y Ivy estaban hablando de cómo la mamá de Teddy es en realidad no era nada cool. La razón de por qué Teddy fingió que su mamá era cool era porque quería ver a Dusk, (una parodia de Twilight) a pesar de que la película se estrenaba el jueves a la medianoche y Amy no dejaba que Teddy se quedara hasta tarde en noche de escuela ("Butt Dialing Duncans").

Apariencia física
La estatura de Teddy es de 1.68 m y su tez de piel es blanca. Suele llevar su cabello largo y rubio con ondas sueltas (si bien a veces lo tiene planchado). Le gusta usar botas (un claro ejemplo de esto es cuando le pide a su hermano mayor P.J. unas botas para su decimosexto cumpleaños en "Driving Mrs. Dabney"). Por lo general, Teddy usa jeans combinados con una blusa o una camiseta de lentejuelas y un suéter largo. Tiene un sentido de la moda un poco bohemio y es delgada.

Relaciones

Amy Duncan
Teddy ama a su madre. Tienen un fuerte vínculo. Sin embargo, en algunos episodios Teddy miente y engaña a su madre. Ella quiere ver una película de media noche con Ivy, y engaña a su madre para que la dejara ir, Teddy se junta con ella por el día y le dice que ella genial ("Butt Dialing Duncans"). Teddy le confiesa a su madre que ella desea que no hubiera tenido otro bebé ("Pushing Buttons"). Teddy va a su madre para que la aconseje sobre los chicos ("Snow Show, Part One").ella se pone celosa porque su amiga no paraba de mandarle mensajes a su mamá lo que demuestra cuanto la ama.

PJ Duncan
Teddy y PJ tienen una relación común de hermanos. Pelean pero siempre están ahí para el otro.

Bob Duncan
Teddy no le gusta que su papá sea un especialista en control de plagas. Ella dice que "mata a insectos para vivir" ("Study Date"). Sin embargo, ella lo quiere. No lo iba a engañar para que le compre un auto como lo había planeado, porque ella lo quiere. ("Termite Queen")

Gabe Duncan
Teddy ha dicho que ella estaba bromeando cuando dijo que nunca estuvo interesada en él, lo que significa que ella y Gabe tienen un fuerte vínculo. ("Study Date"). Teddy ayudó a Gabe, haciéndose pasar por su madre, a pesar de que ella falló. Ella le enseñó a Charlie que lo contrario de bueno era Gabe, pero todavía muestra amor por su hermano menor. Lo mismo es para cuando Gabe y PJ hacen un rap para su cumpleaños número 16, y antes intentaron comprarle los zapatos. También como en el episodio "Name That Baby" Gabe está gritando a su madre y Teddy está tratando de estudiar para los exámenes. Pero ella no consigue como molesto en Gabe como un hermano normal haría con otro hermano. Hay para eso demuestra que ella tiene poco de respeto por él.

Charlie Duncan
Teddy ama a su hermana pequeña. Teddy hace un vídeo diario para ella, porque se da cuenta de que no va a estar cerca cuando Charlie sea mayor. Teddy a menudo se encarga de Charlie. Charlie la ama de vuelta. También el  cumpleaños de Charlie Teddy hizo todo lo posible para hacer la fiesta de Charlie y ella lo aprecia.

Spencer Walsh
Teddy una vez está enamorada de Spencer. En Study Date, parece que a Spencer también le gusta Teddy.No tardaron en empezar a salir.

Sin embargo, esta relación termina cuando Spencer es sorprendido en el trabajo engañando a Teddy con Skylar que pronto se hace amiga de Teddy. Poco después de que se besa con Spencer ellos deciden quedarse solo amigos, pero pareciera que se odian, llamándose entre sí torpe-engreído ("Battle of the Bands"). En el episodio, Can, después de besar a Spencer, Teddy vuelve junto con él.
no ellos pues se aman en la vida real tanto como en la serie pero después vuelen a romper por causas de distancia pero al final ellos quedan juntos.

Ivy Wentz
Teddy y Ivy han sido mejores amigos durante mucho tiempo. Sus madres también son amigas. Teddy a veces no confía en la opinión de Ivy.

Emmett Heglin
Cuando Emmett dice que su relación con Teddy terminó cuando él estaba saliendo con Nina, Teddy responde que su "relación", fue todo en su cabeza ("Pushing Buttons").

Emmett le consigue a Teddy un trabajo en Super Adventure Land como una princesa. Emmett también trabaja allí como una rana y Teddy y Emmett tienen que hacer un show juntos sobre The Frog Prince en donde se tienen que besar.

Cuando Teddy tiene que besar a Emmett en el espectáculo en Super Adventure Land para su trabajo, Teddy invita a Emmett, para que puedan practicar el beso y ver si no van a sentir nada entre ellos. Emmett se asusta porque cree que si no sienten nada, su relación no va a tener una oportunidad, Teddy se aburre de Emmett, se va y deja su trabajo ("Return to Super Adventure Land").

Información general
 Amy dice que escogió el nombre de Teddy porque le gustaba el nombre, lo que implica Teddy es su nombre de pila legal ("Pushing Buttons").
 En Sun Show Part 1, Teddy le dice a Kai que obtuvo su nombre porque sus padres estaban esperando un niño.
 Ella es solo uno de los mayores de los 3 niños Duncan que sabe cuándo es el cumpleaños de su papá.

Trivia
 El vestido de bienvenida que Teddy lleva en "The Bob Duncan Experience" es el mismo vestido que Savannah lleva en "su" cumpleaños en la película original de Disney Channel, "Frenemies".
 El personaje Teddy Duncan es el nombre de la hija mayor del cocreador de Good Luck Charlie Phil Baker, Teddy.
 En Welcome Home, Teddy mencionó que ella tenía 17 años. Pero en Baby Steps, su hermano mayor, PJ dijo que tenía 18 años cuando ellos se llevan por 2 años de diferencia el uno del otro. Aunque, PJ dijo que tenía que repetir el  grado en Snow Show, Part One, por lo que él debe cumplir 19 este año.
En un episodio de la serie "Liv y Maddie" Liv lleva puesto una chaquta idéntica a la de Teddy en un capítulo.

Véase también
 PJ Duncan
 Bob Duncan
 Amy Duncan
 Gabe Duncan
 Good Luck Charlie

Referencias

Enlaces externos
  en Internet Movie Database

Good Luck Charlie
Personajes de televisión
Estadounidenses ficticios
Actores ficticios
Bridgit Mendler Buber lokkk

Teddy Duncan


Guido Masetti (født 22. november 1907, død 26. november 1993) var en italiensk fodboldspiller (målmand) og senere træner.

Masetti blev verdensmester med Italiens landshold ved både VM 1934 på hjemmebane, og ved VM 1938 i Frankrig.Han var dog ikke på banen i nogen af turneringerne, og nåede kun at spille to kampe for landsholdet.

På klubplan repræsenterede Masettihenholdsvis Hellas Verona i sin fødeby, samt AS Roma.

Efter at have indstillet sin aktive karriere var Masetti i en årrække træner, blandt andet for sin gamle klub som aktiv, AS Roma, samt for Palermo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra AS Roma
Fodboldspillere fra Hellas Verona FC
Verdensmestre i fodbold
Fodboldtrænere fra Italien
Personer fra Verona

Guido Masetti


Bisclavret ("Der Werwolf", moderne französische Aussprache: ) ist der Titel eines der zwölf Lais der Marie de France und entstand um 1170. Das in anglonormannischer Sprache geschriebene Werk erzählt die Geschichte eines Werwolfs, der durch den Verrat seiner Frau gezwungen wird, in seiner Tiergestalt zu verharren.

Hintergrund
Marie de France behauptet in der Einleitung, sie habe die Erzählung, ebenso wie alle ihre Lais, aus dem Bretonischen übersetzt. Zumindest die Motive ihrer Erzählungen entstammen wohl tatsächlich dem bretonischen oder keltischen Sagenkreis.

Inhalt
Bisclavret, ein angesehener britannischer Adliger, verschwindet jede Woche für volle drei Tage, ohne dass jemand wüsste, wohin – nicht einmal seine Ehefrau. Schließlich bittet diese ihn, ihr von seinem Geheimnis zu erzählen und er gesteht ihr, dass er ein Werwolf sei. Nach anfänglichem Sträuben erzählt er ihr außerdem, an welchem Ort er seine Kleidung versteckt hält, damit er sich nach seinen tierischen Episoden wieder in einen Menschen zurückverwandeln kann. Bisclavrets Gattin schockiert diese Neuigkeit so sehr, dass sie nicht länger "das Bett mit ihm teilen" will, und sie überlegt, wie sie ihrem Gemahl entkommen könnte. Sie wendet sich an einen Ritter, der sie schon seit langer Zeit liebt, und trägt ihm auf, die Kleidung ihres Gatten zu stehlen, woraufhin sich Bisclavret nicht mehr in einen Menschen zurückverwandeln kann. Nachdem er nicht mehr zurückkehrt und auch die Suche seiner Gefolgsleute ohne Erfolg bleibt, heiratet seine Frau den Ritter.

Im folgenden Jahr wird bei einer Jagd der wolfsgestaltige Bisclavret von des Königs Jagdhunden umstellt. Sowie der Wolf den König erblickt, läuft der Gehetzte auf ihn zu, um ihn um Gnade zu bitten. Dieses Verhalten erstaunt den König so sehr, dass er seinen Leuten befiehlt, die Hunde zurückzurufen. Alle sind beeindruckt vom Edelmut und der Freundlichkeit des Wolfs und der König nimmt Bisclavret, noch immer in Wolfsgestalt, mit zu sich auf sein Schloss.

Der Ritter, der inzwischen Bisclavrets Weib geheiratet hat, wird wenig später zusammen mit vielen anderen Adligen zu einer feierlichen Zeremonie ins königliche Schloss eingeladen. Als Bisclavret ihn erblickt, greift er ihn an. Da der Wolf nie zuvor gewalttätig war, vermutet man am Hofe, dass der Ritter ihm großes Unrecht zugefügt haben müsse. Bald darauf besucht der König die Besitztümer des Adligen und bringt den Wolf mit sich. Bisclavrets Weib hört von der Ankunft des Königs und bringt ihm viele Geschenke dar. Als jedoch Bisclavret seiner früheren Ehefrau ansichtig wird, greift er sie an und beißt ihr die Nase ab.

Ein weiser Mann erklärt, dass der Wolf niemals zuvor so gehandelt habe und dass die angegriffene Frau das Weib eben jenes Ritters sei, den Bisclavret schon früher attackiert hatte. Außerdem sei diese Frau ehedem das Weib des verschollenen Adligen Bisclavret gewesen. Der König befragt Bisclavrets Frau unter Folterqualen, worauf sie schließlich alles gesteht und die gestohlene Kleidung herausgibt. Die Männer des Königs legen die Kleidung vor dem Wolf ab, aber dieser ignoriert sie. Daraufhin schlägt der weise Mann vor, man solle den Wolf und die Kleidung in ein Schlafgemach bringen, damit er sich dort ankleiden könne. So verwandelt sich Bisclavret endlich zurück. Er erhält seine Besitztümer zurück, während sein Weib und der Ritter vom König in die Verbannung geschickt werden. Viele der weiblichen Nachkommen von Bisclavrets Frau werden ohne Nasen geboren und all ihre Kinder sind "gut an ihren Gesichtern und ihrem Aussehen wiederzuerkennen."

Wort und Name "Bisclavret"
In der Einleitung verwendet Marie de France das altfranzösische Wort garwalf unter anderen in der Variante garwaf, das aus einem erschlossenen altfränkischen *wariwulf entstanden ist, und das bretonische bisclavret gleichbedeutend für "Werwolf".

Bisclavret ad nun en bretan,
Garwaf l'apelent li Norman
Bisclavret heißt er auf bretonisch,
Garwaf nennen ihn die Normannen

Sie zieht eine deutliche Trennlinie zwischen dem Protagonisten Bisclavret und gewöhnlichen Werwölfen. Deren Gewalttätigkeit sei ihm nicht zu eigen.

Adaptionen
Der Stoff wurde auch in den Erzählungen Melion und Biclarel verwendet. Das im Auftrag König Håkons IV. Mitte des 13. Jahrhunderts entstandene Strengleikar ("Saiteninstrumente") enthält altnordische Prosa-Übersetzungen der Lais von Marie de France, darunter auch Bisclavret. 2011 entstand außerdem ein Kurzfilm von Emilie Mercier, der diese Geschichte in animierten Bildern erzählt, die an Motive von Kirchenfenstern angelehnt sind.

Das Hörspiellabel Titania Medien veröffentlichte im Dezember 2020 eine Vertonung des Stoffes mit dem Titel "Bisclavret" in der Reihe "Gruselkabinett" (Folge 166).

Siehe auch
 Keltische Mythologie in der Bretagne
 Lai (Dichtung)
 Formwandler, Lykanthropie
 Allerleirauh
 Selkie

Literatur

Primärliteratur
Altfranzösische Ausgabe von Werken der Marie de France:
 Die Lais der Marie de France online auf fr.wikisource.org

Deutsche Ausgabe der Lais:
 Wilhelm Hertz, Günther Schweikle (Hrsg. und Nachwort): Marie de France. Poetische Erzählungen nach alt-bretonischen Liebes-Sagen. Phaidon, Essen 1986, ISBN 3-88851-115-1.

Englische Ausgabe:
 Keith Busby (Hg.), Glyn S. Burgess (Übersetzung): The Lais of Marie de France. Penguin Books, London 2011, ISBN 0-14-044759-8.

Sekundärliteratur
Aufsätze
 Manfred Bambeck: Das Werwolfmotiv im "Bisclavret". In: Zeitschrift für romanische Philologie, Nummer 89, 1973, S. 123–47.
 Theodor M. Chotzen: Bisclavret. In: Etudes Celtiques. Nummer 2, 1937, S. 33–44.
 Jean Rychner: Les Lais du Marie de France. In: Les Classiques Français du Moyen Age. Nummer 93, 1973.
 H.arold W. Bailey: "Bisclavret" in Marie de France. In: Cambridge Medieval Celtic Studies, Band 1, 1981, S. 95–97.
 William Sayers: Bisclavret in Marie de France: A Reply. In: Cambridge Medieval Celtic Studies, Nummer 4, 1982, S. 77–82.
 Michelle A. Freeman: Dual Natures and Subverted Glosses: Marie de France's "Bisclavret". In: Romance Notes. Nummer 25, 1985, S. 285–301.
 Edith Joyce Benkov: The Naked Beast: Clothing and Humanity in "Bisclavret". In: Chimères. 19.2, 1988, S. 27–43.
 Matilde Tomaryn Bruckner: Of Men and Beasts in "Bisclavret". In: The Romanic Review. Nummer 82, 1991, S. 251–69.
 Hans Schwerteck: Eine neue Etymologie von "Bisclavret". In: Romanische Forschungen, Nummer 104.1–2, 1992, S. 160–63.
 Jean Jorgensen: The Lycanthropy Metaphor in Marie de France's "Bisclavret". In: Selecta: Journal of the Pacific Northwest Council on Foreign Languages. Nummer 15, 1994, S. 24–30.
 Rhonda Knight: Werewolves, Monsters, and Miracles: Representings Colonial Fantasies in Gerald of Wales's Topographia Hibernica. in: Studies in Iconography. Nummer 22, 2001, S. 55–86.
 Paul Creamer: Woman-Hating in Marie de France's "Bisclavret". In: The Romanic Review. Nummer 93, 2002, S. 259–74.
 John Carey: Werewolves in Medieval Ireland. in: Cambridge Medieval Celtic Studies. Nummer 44, Winter 2002, S. 37–72.

Bücher
 Erich Köhler: Vorlesungen zur Geschichte der Französischen Literatur. S. 64 ff. Digitalisat (PDF; 1,2 MB)
 Judith Rice Rothschild: Narrative Technique in the Lais of Marie de France: Themes and Variations, Band 1. UNC Department of Romance Languages, Chapel Hill 1974. ISBN 0-88438-939-1 (Dissertation, University Baltimore, Md.)
 David Alfred und James Simpson: The Norton Anthology of English Literature, Volume A. W. W. Norton, New York 2006, ISBN 1-59871-361-2.
 Leslie A. Sconduto: Metamorphoses of the Werewolf: A Literary Study from Antiquity through the Renaissance. McFarland, Jefferson (NC) 2008, ISBN 0-7864-3559-3.
 Joseph Black: Bisclavret. in: The Broadview Anthology of British Literature. 2. Auflage, Band 1. Broadview Press, Peterborough (Ont.) 2009, ISBN 1-55111-965-X. S. 181–188.

Weblinks

 Englische Ausgabe der Erzählung auf clas.ufl.edu (PDF; 25 kB), übersetzt von Judith P. Shoaf (1996)
 Verfilmung des Stoffes siehe filmstarts.de
 Informationen zur Verfilmung der Legende auf videos.arte.tv (deutsch)

Einzelnachweise

Mythologischer Wolf oder Werwolf
Literatur (12. Jahrhundert)
Literatur des Mittelalters
Literatur (Altfranzösisch)
Lykanthropie

Bisclavret


Rim-Sin II fue un usurpador del trono de Larsa (1741 - 1736 a. C. según la cronología larga). Probablemente ese no era su verdadero nombre, sino que se hacía llamar como el último monarca de la ciudad para legitimar su poder. Rim-Sin II aprovechó la debilidad del Imperio paleobabilónico, regido entonces por Šamšu-iluna, para instigar una rebelión en Larsa, que sirvió de ejemplo para sendos alzamientos en otras ciudades sometidas al imperio como Ešnunna, Ur, Isin y Uruk. Rim-Sin II perdió la guerra subsiguiente y Larsa volvió a estar en poder de Babilonia, pero dicha guerra tuvo como consecuencia un intento de conquista de Elam, la independencia de Isin, que arrebató a Babilonia la costa del golfo Pérsico, y la destrucción de las ciudades de Ur y Uruk y de las murallas de muchas ciudades para evitar nuevas rebeliones.

Referencias

Reyes de Larsa
Reyes del siglo XVIII a. C.
Asia en el siglo XVIII a. C.
Reyes amorritas

Rim-Sin II


An Machaerina gunnii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Hendrikus Kern. An Machaerina gunnii in nahilalakip ha genus nga Machaerina, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Machaerina

Machaerina gunnii


An Typhonium mirabile in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alistair Hay, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alistair Hay. An Typhonium mirabile in nahilalakip ha genus nga Typhonium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhonium

Typhonium mirabile


Teodor Herța (n. 2 februarie 1891, în comuna Alcedar, județul Orhei- d. secolul al XX-lea), agricultor, deputat în Sfatul Țării, organismul care a exercitat puterea legislativă în Republica Democratică Moldovenească, în perioada 1917-1918.

Biografie
Teodor Herța s-a născut în comuna Alcedar, jud. Orhei, în data de 2 februarie 1891. A fost agricultor, dar și deputat în Sfatul Țării, în perioada 1917-1918.:p. 71

Activitatea politică
Fost deputat în "Sfatul Țării", în care calitate a participat la lucrările istoricei adunări ca reprezentant al alegătorilor țărani din jud. Orhei, votând unirea Basarabiei cu România, alături de ceilalți patrioți moldoveni.: p. 71

Vezi și
 Sfatul Țării

Note

Bibliografie
 Chiriac, Alexandru, Mic dicționar al membrilor Sfatului Țării din Chișinău, (21 noiembrie 1917 — 27 noiembrie 1918), în "Patrimoniu. Revistă de cultură istorică", Chișinău, nr.4/1991
 Figuri contemporane din Basarabia, vol. I-III, Editura ARPID, Chișinău, 1939

Lectură suplimentară
 Chiriac, Alexandru, Membrii Sfatului Țării (1917-1918) - dicționar, Editura Fundației Culturale Române, București, 2001
 Cojocaru, Gheorghe E., Sfatul Țării - itinerar, Editura Civitas, Chișinău, 1998
 Colesnic, Iurie, Sfatul Țării - enciclopedie, Editura Museum, Chișinău, 1998

Nașteri în 1891
Decese în secolul al XX-lea
Basarabeni
Membri ai Sfatului Țării
Oameni din ținutul Orhei
Politicieni basarabeni

Teodor Herța


Cancosa es un poblado aimara altiplanico la Región de Tarapacá (Chile), a las faldas del volcán Sillajhuay, próximo a la frontera con Bolivia.
Según se indica en los archivos del Conservador de Bienes Raíces de la comuna de Iquique (actualmente en el archivo nacional), el pueblo habría sido fundado por las familias: Moscoso, Challapa, Ticuna y Mamani.

El poblado cuenta con escuela, biblioteca, junta de vecinos, albergue turístico, club deportivo y retén de Carabineros de Chile. Sus habitantes viven de la agricultura de quinoa y ganadería de llamas y alpacas, además del turismo y la artesanía. También hay cuatro campos minados y que en cumplimiento del tratado de Otawa, deben ser retirados antes del año 2020, por parte del estado del Chile.

Festividades
 El 3 de mayo se celebra la fiesta patronal San Felipe.
 El día 2 de noviembre se celebra el día de los difuntos.
 Durante dos días de febrero se realiza el floreo, tradición aimara que consiste en la marcación de llamas y alpacas, adornarlos con flores de lana de diferentes colores.

Referencias

Véase también
 Río Cancosa
 Lirima
 Collacagua

Enlaces externos
 Portal de Cancosa

Localidades de la provincia de Tamarugal

Cancosa


Mentally Murdered treći je EP britanskog death metal-sastava Napalm Death. EP je 29. kolovoza 1989. godine objavila diskografska kuća Earache Records. Na ovom se EP-u sastav više posvetio death metalu.

Popis pjesama

Osoblje
Napalm Death
Lee Dorrian — vokali
Bill Steer — gitara
Shane Embury — bas-gitara
Mick Harris — bubnjevi
Ostalo osoblje
SKINNY — omot albuma
Colin Richardson — inženjer zvuka
Digby Pearson — produciranje, miksanje

Izvori

Death metal
Albumi iz 1989.
EP

Mentally Murdered


Cirostratus (međunarodna kratica Cs) je visoki mliječnobijeli oblak koji potpuno ili djelomično pokriva nebo. Može biti vlaknast (fibratus) i bezobličan (nebulosus). Kroz njega prolazi Sunčeva svjetlost tako da predmeti na tlu imaju oštru sjenu. U umjerenom pojasu pojavljuje se na visinama između 5 i 13 kilometara, a sastoji se od ledenih kristalića. Često ga, osobito kada se Sunce nalazi nisko nad obzorom, prati optička pojava halo. Ne daje oborine.

Cirostratusi su prozračni i ledeni, nalik mliječnobijeloj, neraščlanjenoj oblačnoj kopreni. Nebo prekrivaju djelomično ili cijelo. Mogu biti debeli od nekoliko stotina metara do 1-2 km. Ima podnicu sličnu cirusovoj. Budući da su tanki na njima se pojavljuje halo (krug oko Sunca ili Mjeseca). To je skup optičkih pojava u obliku prstena, luka, križa ili svijetlećih točaka (lažno Sunce).

Vrste oblaka prema visini i obliku
Osnovna podjela oblaka temelji se na činjenici da je, usprkos velikoj raznolikosti oblaka, moguće izdvojiti ograničen broj svojstvenih oblika, koji se često mogu naći u gotovo svim dijelovima svijeta. Takva podjela svojstvenih oblika sadrži podjelu na rodove, vrste i podvrste, a kao dopunu daje i odlike koje detaljnije opisuju pojedina svojstva oblaka. Druga osnovna podjela odnosi se na visinu na kojoj se pojavljuju oblaci.

S obzirom na visinu nad tlom na kojoj se pojavljuju, razlikuju se niski, srednji i visoki oblaci te oblaci okomitog razvoja. U umjerenim zemljopisnim širinama niski oblaci nalaze se na visinama između tla i 2 km, srednji na visinama između 2 i 7 km, a visoki između 7 i 13 km. Oblaci okomitog razvoja pojavljaju se u pravilu na visinama između 800 m i 13 km (iznimno i do 16 km). Gornje su granice slojeva oblaka u tropima podignute za koji kilometar, a u polarnim su predjelima za nekoliko kilometara spuštene.

Prvu morfološku razredbu oblaka izradio je 1803. engleski amaterski meteorolog Luke Howard (1772. – 1864.) i ona se u proširenom obliku zadržala do danas. Osnovna je pretpostavka te podjele da je unatoč velikoj raznovrsnosti oblika oblaka moguće izdvojiti 10 vrsta karakterističnih oblika koji se nalaze u svim krajevima svijeta:
 visoki oblaci: cirus (Ci), cirostratus (Cs) i cirokumulus (Cc),
 srednje visoki oblaci: altostratus (As) i altokumulus (Ac),
 niski oblaci: stratokumulus (Sc), stratus (St) i nimbostratus (Ns),
 oblaci okomitog razvoja: kumulus (Cu) i kumulonimbus (Cb).

Vrste se dalje dijele na podvrste: castellanus (poput dvorca s tornjevima), fibratus (vlaknast), floccus (poput pramena vune), fractus (izlomljen), lentikularis (lećast), nebulosus (bezobličan), stratiformis (slojevit), uncinus (kukičast), spissatus (zgusnut) i tako dalje. Neki oblici dodatno karakteriziraju pojedine oblake, na primjer vrh u obliku nakovnja (inkus) ili vrećaste izbočine na podnici (mamatus).

Halo

Halo (lat. halo, akuzativ od halos < grč. ἅλως: gumno, okruglo mjesto) je optička pojava u Zemljinoj atmosferi (optika atmosfere) kada se Sunce ili Mjesec naziru kroz tanak sloj oblaka s kristalićima leda. Najpoznatiji je krug oko Sunca ili Mjeseca (potpuni ili njegov dio) promjera 22° koji je na unutarnjoj strani crvenkaste, a na vanjskoj strani plavkaste boje; mnogo rjeđi je halo promjera 46°.

Slike

Izvori

Oblaci

Cirostratus