Arak or araq () is a distilled Levantine spirit of the anise drinks family. It is translucent and unsweetened.

Composition
Arak is traditionally made of grapes and aniseed (the seeds of the anise plant); when crushed, their oil provides arak with a slight licorice taste. Dates, figs, and other fruits are sometimes added.

Typically, arak is a minimum of 40% alcohol by volume (ABV), and can be up to 63% ABV (126 proof). A 53% ABV is considered typical.

Etymology
The word arak comes from Arabic  (, meaning 'perspiration').

Its pronunciation varies depending on the regional varieties of Arabic, e.g.:  or .

Production and consumption
Arak is a traditional alcoholic beverage of the Levant and Eastern Mediterranean. It is distilled and consumed across a wide area in the Levant, including in Lebanon, Syria, Jordan, Israel, and the Palestinian territories. It does not have a protected designation of origin.

Arak is a stronger flavored liquor, and is usually mixed in proportions of approximately one part arak to two parts water in a traditional Eastern Mediterranean water vessel called an ibrik (Arabic:  ) from Middle Persian or Parthian *ābrēq. The mixture is then poured into ice-filled cups, usually small, but can also be consumed in regular sized cups. This dilution causes the clear liquor to turn a translucent milky-white color; this is because anethole, the essential oil of anise, is soluble in alcohol but not in water. This results in an emulsion whose fine droplets scatter the light and turn the liquid translucent, a phenomenon known as the ouzo effect.

Arak is often served with meze, which may include dozens of small traditional dishes, as well as with grilled meat. It is also commonly served as an apertif.

In Lebanon
Arak is often called the national drink of Lebanon. Often made from the Marawi and Obaideh grape varieties, a center of production is the Bekaa Valley vineyards, particularly the Kefraya, Ksara, Domaine des Tourelles, and Massaya vineyards. Zahlé, where Arak Zahlawi is produced, is considered a capital of arak. The water used in the production of Arak Zahlawi is traditionally drawn from the Berdawni River.

In Syria
In Syria, arak is common. Before the outbreak of the Syria Civil War in 2011, production was dominated by two state-run firms, Al-Rayan (based in the Druze city of Sweida) and Al-Mimas (based in a Christian settlement near Homs). Together, the two companies held about 85% of Syria's market share in arak. Since the civil war, however, the companies' profits and the price of arak, has declined, with their combined market share falling to under half. Low-quality counterfeits also proliferated, using pure alcohol (rather than fermented grapes) and an aniseed substitute (rather than aniseed).

In Iraq
Iraq formerly manufactured arak, including in Bashiqa in northern Iraq, but most arak production facilities shut down in the 2010s. Arak is distilled and consumed by Iraq's Yazidi and Christian minorities, although many members of these groups fled after ISIL seized control of large portions of northern Iraq in 2014. Amid a rise in Islamic conservatism, the Iraqi parliament passed a ban on the import, manufacturer, and sale of alcoholic beverages ban in 2016, prompting protests from Iraqi non-Muslims and rights activists. The ban was not enforced until it was officially gazetted in 2023, triggering border crackdowns. The ban is not enforced in Iraq's autonomous Kurdistan Region.

In Israel

During the age of austerity in the early years of the State of Israel, arak was locally made, with few imports. The core market for arak was among older, working-class Israelis, and the drink was disfavored among younger and modern Israelis. In the first two decades of the 21st century, however, arak had a resurgence of popularity in Israel. Arak also continues to be popular among Moroccan Jews in Israel, some of whom regard arak as having folk medicine properties.

Israeli tax reforms in 2013 substantially increased the alcohol tax, and this led to consolidation of the arak market. The most popular producer is Joseph Gold & Sons, a winery established in 1824 in Haifa by the Gold family, which formerly made vodka in Ukraine before establishing an arak distillery in Palestine. The winery, which later moved to Tirat Carmel outside Haifa, produces different arak brands, including Elite Arak,  Alouf Arak and Amir Arak. Other major arak producers include Barkan Wine Cellars (which produces Arak Ashkelon) and Kawar Distillery (which produces Arak Kawar, Arak Yuda, and Arak Noah). After the Israeli withdrawal from southern Lebanon in 2000, some former South Lebanon Army members who settled in Israel began to produce arak using Lebanese (Zahle) methods.

In the Palestinian territories

Arak is locally produced by Palestinian Christians.Samih K. Farsoun, Culture and Customs of the Palestinians (Greenwood Press, 2004), p. 70. The West Bank city of Ramallah is a center of arak distillation. Imports of Palestinian arak to the U.S. increased after imports of Syrian arak was disrupted by the Syrian civil war.

Outside the Levant
Several arak brands are produced outside of the eastern Mediterranean. The Sudanese araqi is a similar drink. Arak is also produced in north Africa. The Arak Carmel brand is produced in Spain, while the Arak Julenar brand is produced by an Iraqi in Greece.

Arak was once produced in Iran, until it was banned following the 1979 Iranian Revolution. Iranian Armenians locally manufacture black-market arak in Iran, and some foreign brands are also smuggled in the country. A locally made Iranian arak moonshine, aragh sagi, is made from fermented raisins; in 2020, it sold on the black market for about US$10 for 1.5 liters.

The Persian Empire Distillery, established in 2006 by a Shiraz-born Persian Canadian entrepreneur, distills an arak brand, Arak Saggi, at its distillery in Peterborough, Ontario.

Arak has achieved popularity among consumers in the North Caucasus area of Russia.

Similar drinks
Arak is very similar to other anise-based spirits, including the Turkish rakı and the Greek ouzo, the Greek tsikoudia, the Italian sambuca and anisette, the Bulgarian and Macedonian mastika, and the Spanish anis. However, it is unrelated to the similarly named arrack, a sugarcane-based Indonesia liquor.

Preparation

Manufacturing begins with the vineyards, and quality grapevines are the key to making good arak. The vines should be very mature and usually of a golden color.  Instead of being irrigated, the vineyards are left to the care of the Mediterranean climate and make use of the natural rain and sun.  The grapes, which are harvested in late September and early October, are crushed and put in barrels together with the juice (in Arabic el romeli) and left to ferment for three weeks.  Occasionally the whole mix is stirred to release the CO2.

Both pot stills and column stills are used. Stills are usually made of stainless steel or copper. Copper stills with a Moorish shape are the most sought after.

The alcohol collected in the first distillation undergoes a second distillation, but this time it is mixed with aniseed.  The ratio of alcohol to aniseed may vary and it is one of the major factors in the quality of the final product.  The finished product is produced during a final distillation which takes place at the lowest possible temperature.  For a quality arak, the finished spirit is then aged in clay amphoras to allow the angel's share to evaporate.  The liquid remaining after this step is the most suitable for consumption.

See also

 Boukha (Tunisian drink)
 Moonshine by country
 Zivania (Cypriot drink)

References

External links

Adulteration
Anise liqueurs and spirits
Arab cuisine
Distilled drinks
Iraq distilled drinks
Iraqi cuisine
Israeli alcoholic drinks
Israeli cuisine
Jordanian cuisine
Jordanian distilled drinks
Lebanese cuisine
Lebanese distilled drinks
Levantine cuisine
Mediterranean cuisine
Palestinian distilled drinks
Syrian cuisine
Syrian distilled drinks

Arak (drink)


Aceasta este o listă de filme austriece din anii 1920:

1920

1921

1922

1923

1924
{| class="wikitable sortable"
|-
!  Titlu  !! Regizor !! Actori !! Gen  !! Note
|-
| The Curse || Robert Land || Lilian Harvey, Oscar Beregi || Drama ||
|-
| Ein Spiel ums LebenA Deadly Game || Michael Curtiz || ||
|-
|Everybody's Woman||Alexander Korda||María Corda, May Hanbury||Drama||
|-
| General Babka || Michael Curtiz || ||
|-
| Gulliver's Travels || Géza von Cziffra || Eugen Neufeld, Gyula Szöreghy || Adventure ||
|-
| Orlacs HändeThe Hands of Orlac || Robert Wiene || Conrad VeidtFritz KortnerAlexandra Sorina || Horror || Pan Film
|-
| Harun al Raschid || Michael Kertész || Adolf WeisseMary Kid || || Sascha-Film
|-
| Moderne LasterModern Vice || Leopold Niernberger || Heinz FischerNora Gregor
|| Drama || Sascha-Film
|-
| Pflicht und EhreDuty and Honour || || || ||
|-
| Die SklavenköniginThe Slave Queen, orThe Moon of Israel || Michael Curtiz || María CordaOskar BeregiHans Marr || || Sascha-Film70 minutes
|-
| Die Stadt ohne JudenThe City Without Jews || Hans Karl Breslauer || Johannes RiemannAnna MiletyHans MoserKarl Thema || Drama || Walterskirchen und Bittner
|-
| Die Tragödie des Carlo PinettiThe Tragedy of Carlo Pinetti || Alphons Fryland || || ||
|-
|}

1925

1926

1927

1928

1929

Note

Legături externe
 Filme austriece din 1920, 1921, 1922, 1923, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1929 la Internet Movie Database''

 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
 austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
austriece
Liste de filme austriece

Listă de filme austriece din anii 1920


Adam Nemec ()

Club

Žilina
A evoluat pentru MSK Žilina din 2004 până în 2007 și a câștigat un trofeuː titlul de campion în 2007.

Erzgebirge Aue
În august 2007 a fost împrumutat la Erzgebirge Aue (divizia secundă din Germania) unde a marcat 10 goluri și a furnizat 7 pase decisive în 29 de apariții.

Genk
Pe 11 iunie 2008, Nemec a semnat un contract pe patru ani cu KRC Genk (prima ligă din Belgia). A plecat însă după doar un sezon în care a marcat 4 goluri în 21 de meciuri.

Kaiserslautern
În iulie 2009, a fost aproape de un transfer la clubul de prima ligă din Scoția Heart of Midlothian, însă negocierile au căzut. Pe data de 28 iulie 2009 revine în liga secundă din Germania și semnează un contract pe 3 sezoane cu 1. FC Kaiserslautern.

În pauza competițională din Ianuarie 2012 a părăsit clubul, după 2 sezoane și jumătate în care a jucat în 61 de meciuri și a înscris 9 goluri.

Ingolstadt 04
Pe 27 ianuarie 2012, Nemec semnează cu FC Ingolstadt până la finalul sezonului.

Union Berlin
Pe 24 iulie 2012, semnează un contract pe doi ani cu Union Berlin, tot în a doua divizie germană până în iunie 2014. În decembrie 2013, contractul lui a fost prelungit pentru încă doi ani, până în 2016 cu opțiune de prelungire pentru încă un an. Doar cinci luni mai târziu, în aprilie 2014, clubul i-a permis să părăsească echipa la finalul sezonul 2013-2014, însă acesta a rămas la Union Berlin.

După ce a jucat în doar 5 meciuri în turul campionatului, Nemec părăsește echipa.

New York City
Pe 25 ianuarie 2015, după Nemec contractul cu Union Berlin a fost reziliat de comun acord, a semnat cu New York City, din Major League Soccer. Titular la început, a pierdut echipa din cauza prestațiilor sale. în 9 meciuri jucate a adunat 594 fără să marcheze vreun gol sau vreo pasă de gol.

Pe 31 august 2015, New York City și Nemec au căzut de acord pentru rezilierea contractului.

Willem II
Pe 31 august 2015, Nemec semnează un contract pe un sezon cu echipa olandeză de primă ligă WIllem II.

Dinamo București
Pe 6 septembrie 2016, Nemec a semnat pe doi ani cu Dinamo București.

În primul său sezon cu echipa, pe 20 mai 2017 Nemec a înscris doua goluri în finala Cupei Ligii. Dinamo a învins ACS Poli Timișoara cu 2–0 și a câștigat acest trofeu pentru prima dată în istorie.

Pafos
Pe 27 August 2018, a semnat cu Pafos un contract pe un an cu opțiune de prelungire pentru încă un an.

Revenirea la Dinamo

Pe 29 august 2020, Nemec a revenit la Dinamo București semnând pe un an cu opțiune de prelungire pentru încă un an.

Carieră internațională
Nemec a debutat pentru echipa de seniori a Slovaciei pe data de 9 februarie 2011, iar primul gol l-a marcat 3 ani mai târziu, într-o partidă împotriva Maltei. Folosit de antrenorul Ján Kozák în 10 partide din preliminariile Euro 2016, Nemec a contribuit cu 3 goluri.

Goluri pentru echipa națională

Statistici carieră

Internațional

Trofee

Club
 Žilina
 Superliga Slovaciei: 2006-07
 Genk
 Cupa Belgiei: 2008-09
 Dinamo Bucuresti
 Cupa Ligiiː 2016-17

Referințe

Nașteri în 1985
Fotbaliști slovaci
Sportivi slovaci în viață
Atacanți
Fotbaliști ai 1. FC Kaiserslautern
Fotbaliști ai FC Ingolstadt 04
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Slovaci expatriați în România
Fotbaliști internaționali slovaci
Sportivi din secolul al XXI-lea

Adam Nemec


Biti mi daj debitantski je studijski album Roberta Kurbaše. Objavila ga je 2015. godine diskografska kuća Croatia Records. Objavljen je povodom 150 godina splitske knjižare Morpurgo. Svu glazbu za album napisao je splitski glazbenik Milan Štajner (Miki Nopling). Na albumu je devet pjesama, uglavnom književnika i pjesnika Enesa Kiševića i Jakše Fiamenga. Po jedna pjesma na albumu je od fra Bonaventure Dude, fra Ante Vučkovića i Tonča Petrasova Marovića. Stihove pjesama s albuma interpretira splitski glumac Robert Kurbaša.

Album je predstavljen spotom "Sunce, vjetar i ti". Režirao ga je Darko Drinovac, a napravljen je u suradnji s Kristinom Bangourom. U spotu glume Robert Kurbaša i Mateja Penava te dvoje plesača Aleksandra Mišić i Ognjen Vučinić. Njih dvoje su od ovoga spota razvili i plesnu predstavu Ti.

Izvori

Hrvatski glazbeni albumi
Albumi iz 2015.

Biti mi daj


Olaylar
 Anavarza kenti büyük depremde tahrip oldu.

Doğumlar
 Justinus, Bizanslı general ve aristokrat (ö. 566)

Ölümler

525


FCSB er rúmenskt Knattspyrnufélag frá Búkarest. Félagið var stofnað á 1947 sem  ASA București (Asociația Sportivă a Armatei - Íslenska: Félag hermanna), á árunum 1961 til 2017 var það þekkt sem  Steaua București. Það hefur skipt nokkuð oft um nafn þangað til árið 2017 þegar það tóku endanlega upp nafniðFCSB.

CSA Steaua București var fyrsta austur-Evrópu félagsliðið til að sigra Meistaradeild Evrópu árið 1986. Á þessum árum náði það mikilli velgengi í evrópskum fótbolta, og lokkuðu til sín flesta af bestu leikmönnum Rúmeníu.

Titlar
 Rúmenska úrvalsdeildin (26): 1951, 1952, 1953, 1956, 1959–60, 1960–61, 1967–68, 1975–76, 1977–78, 1984–85, 1985–86, 1986–87, 1987–88, 1988–89, 1992–93, 1993–94, 1994–95, 1995–96, 1996–97, 1997–98, 2000–01, 2004–05, 2005–06, 2012–13, 2013–14, 2014–15
 Meistaradeild Evrópu: 1985/1986
 Evrópukeppni félagsliða: 1986

Þekktir leikmenn
 Adrian Ilie
 Anghel Iordănescu
 Banel Nicolita
 Dan Petrescu
 Gheorghe Hagi
 Helmuth Duckadam
 Ilie Dumitrescu
 László Bölöni
 Miodrag Belodedici
 Raul Rusescu
 Tudorel Stoica
 Victor Piturca

Tenglar
 Heimasíða

Heimildir

Rúmensk knattspyrnufélög

FCSB


Asger Bank Møller Christensen (født 8. januar 1958 i Tarm) er en dansk gårdejer og politiker for Venstre.

Privatliv
Asger Christensen er født 8. januar 1958 i Tarm. Han er gift og har 4 børn. Asger Christensen er gårdejer og driver en gård med 400 hektar land og 650 malkekøer.

Politisk karriere

Asger Christensen har været medlem af byrådet i Kolding Kommune siden 2014. Han blev første gang valgt ved kommunalvalget i 2013 med 640 personlige stemmer, og genvalgt ved kommunalvalget i 2017 med 597 personlige stemmer.

Han stillede op til Europa-Parlamentsvalget 2014 hvor han blev tredje stedfortræder for Venstre med 14.709 personlige stemmer.

Ved Europa-Parlamentsvalget 2019 blev han valgt til Europa-Parlamentet med 31.303 personlige stemmer.

Asger Christensen er også formand for Lejrskov-Jordrup Menighedsråd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Medlemmer af Kolding Byråd
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Venstre
Medlemmer af Europa-Parlamentet fra Danmark 2019-2024

Asger Christensen


Pe drumuri neumblate este un film românesc din 2011 regizat de Dieter Auner.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2011 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2011

Pe drumuri neumblate


Yedidalga (Yunanca: Ποταμός του Κάμπου / Potamos tou Kampou), de jure olarak Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Lefkoşa Bölgesi'nde ve de facto olarak ise Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin  Lefke ilçesi'nde yer alan bir kasabadır.

Güzelyurt'tan batıya doğru gidildiğinde Gemikonağı'ndan hemen sonra başlar. Nüfusu 1000 civarıdır. Rumca adı Potamos tou Kampou yani Türkçesi ile Gambo Deresi. Yedidalga halkı geçimini tarımdan ve balıkçılıktan kazanır. Yedidalga Askerî Limanı'ndan Erenköy'e de seferler yapılır. Yazları oldukça kalabalık bir köydür ve Aspava Restaurant'a triathlon yarışmaları düzenlenmektedir.

Yeme-İçme: Aspava Restaurant,Swan of Soli Restaurant,Yedidalga Halk Plajı,Çukur Kalif Askeri Gazino

Tarihi eserleri: Soli Harabeleri. Bir de CMC Limanı bulunmaktadır.

Lefkoşa kazasındaki yerleşim birimleri
Lefke'deki yerleşim birimleri

Yedidalga


أحمد رجب  (20 نوفمبر 1928 - 12 سبتمبر 2014) كاتب صحفي مصري ساخر، وكان يكتب في صحيفة أخبار اليوم. و جريدة الشروق الجديد.

سيرته المهنية
ولد أحمد رجب في 20 نوفمبر 1928 بمحافظة الإسكندرية في مصر، وحصل على شهادة الليسانس الحقوق من جامعة الإسكندرية، وأثناء دراسته في الكلية أصدر مع آخرين مجلة «أخبار الجامعة»، حيث تعرف هناك على مصطفى وعلي أمين.

عمل أحمد رجب مراسلاً صحفياً لمكتب «أخبار اليوم» في الإسكندرية بدءاً من عام 1952، ثم انتقل إلى القاهرة، تولّى سكرتارية التحرير، وكان أول مقال كتبه أحمد رجب عن قارئ القرآن الشيخ عبد الباسط عبد الصمد، ولاقى المقال قبولاً وانتشاراً واسعاً حتى نشرته مجلة نيوزويك الأمريكية، وتسبب في زيادة شهرة الشيخ عبد الباسط عبد الصمد ورفع أجره من 20 إلى 100 جنيه.

وفي القاهرة، اكتشف علي ومصطفى أمين مواهب أحمد رجب، ويروي كثيراً من الحكايات عن أخطاء كانت تقع أو مواقف يعلن فيها سياسيون غضبهم من الأخبار فيعلن على أمين فصل سكرتير التحرير أحمد رجب شكلاً، لكنه بقي وظلّت أخبار اليوم له مثل الماء للسمك لم يغادرها لينتشر، أو يُعيد إنتاج نفسه.

شغل الكاتب والصحفي أحمد رجب عدة مناصب في مجال الصحافة، فكان نائبًا لرئيس تحرير مجلة الجيل عام 1954، ثم مديرًا لتحرير مجلة هي، ثم بدأ مسيرته الطويلة التي استمرت على مدى 45 عاماً مع عموده اليومي الشهير على صفحات جريدة أخبار اليوم بعنوان «نص كلمة» والتي كان ميلادها عام 1969 حين كان علي أمين يعطيه مقالاً يوميا من 40 صفحة ويطلب منه تلخيصه في عشرة أسطر فقط دون أن يغفل معلومة أو يخل بضمون المقال.

كتاباته
كان له مقالة ثابتة يوميّا في صورة رسالة ساخرة مختصرة في جريدة الأخبار، بعنوان «نص كلمة» وظل يكتبه حتى وفاته . وله آراء سياسية وشارك مع رسام الكاريكاتير مصطفى حسين في كاريكاتير الأخبار وجريدة أخبار اليوم يوميًا من أفكاره وألّف شخصيات كاريكاتيرية منها فلاح كفر الهنادوه ومطرب الأخبار وعبده مشتاق وكمبوره وغيرها الكثير، وكان له مقالة إسبوعية على صفحات جريدة الشروق الجديد.

الثنائي أحمد رجب ومصطفى حسين
بدأت علاقة الكاتب الصحفي أحمد رجب برسام الكاريكاتير مصطفى حسين في يناير من عام 1974 حين قرر مصطفى أمين وعلي أمين نشر كاريكاتير يومي على صفحات جريدة الأخبار، فكان الاثنان يجتمعان بشكل يومي في الواحدة ظهرا للاتفاق على فكرة وموضوع الكاركاتير الذي سينشر على صفحات الجريدة في اليوم التالي، ثم يذهب كل منهما إلى مكتبه ليعبر أحمد رجب بقلمه، ومصطفى حسين بريشته عن الفكرة المتفق عليها. استمرنشر الكاريكاتير يوميا على مدى عقود طويلة قاربت الأربعين عاماً، وتوطدت علاقة الاثنين، وانتجا معاً عدة كتب اقترنت فيها رسوم مصطفى حسين بمقالات أحمد رجب الساخرة مثل كتاب «الحب هو»، وغيره.

مؤلفاته
بعض من مؤلفاته يشمل الآتي:

 صور مقلوبة، دار أخبار اليوم، 1969
 توتة توتة، دار أخبار اليوم، 1971
 الأغاني للأرجباني، دار أخبار اليوم، 1973
 الحب وسنينه، دار أخبار اليوم، 1987
 نهارك سعيد، دار أخبار اليوم، 1997
 كلام فارغ، دار أخبار اليوم، 1991
 نصف كلمة، دار أخبار اليوم، 1993
 أي كلام، دار أخبار اليوم - قطاع الثقافة، 2009
 يخرب بيت الحب: صدر عام 2013 عن الدار المصرية اللبنانية للنشر والتوزيع، وهو كتاب ساخر يقع في 265 صفحة، ويضم عدداً من المقالات حول علاقة الرجل بالمرأة ومفهوم كل من الطرفين عن الحب والزواج.
 الفهامة: ضم الكتاب عدداً من المقالات الساخرة التي تناقش أهم ما شغل المجتمع المصري خلال ثمانينيات وتسعينيات القرن العشرين، وتتناول بالنقد عدداً من القضايا مثل الوساطة، وشركات توظيف الأموال، وصكوك البركة، ومستوردي اللحوم الفاسدة، وبيع مستشفى الصحة النفسية بالعباسية، وغيرها من القضايا.

أعماله في السينما والتليفزيون
حُولت بعض كتابات أحمد رجب إلى أفلام ومسلسلات تليفزيونية، كما كتب سيناريو وحوار بعض الأعمال للسينما والتليفزيون، من أهمها:

 نص ساعة جواز (فيلم): عُرض عام 1969 من إخراج فطين عبد الوهاب، وسيناريو وحوار أحمد رجب، وقام ببطولته كل من رشدي أباظة وشادية.
 شيء من العذاب (فيلم):عُرض عام 1969 سيناريو صلاح أبو سيف إخراج صلاح أبو سيف فام ببطولته سعاد حسني، حسن يوسف، يحيى شاهين، عبد المنعم مدبولي
 محاكمة على بابا (فيلم): عُرض عام 1984 من إخراج إبراهيم الشقنقيري، وقام ببطولته كل من يحيى الفخراني وإسعاد يونس وشادي الفخراني.
 فوزية البرجوازية (فيلم): عُرض عام 1985 من إخراج إبراهيم الشقنقيري، وقام ببطولته كل من إسعاد يونس وصلاح السعدني وسناء شافع وأبو بكر عزت.
 الوزير جاي (فيلم): عُرض عام 1986 من إخراج إبراهيم الشقنقيري، وقام ببطولته كل من وحيد سيف، وسيد زيان، وأسامة عباس.
 المجنون (فيلم): عرض عام 1988 سيناريو وحوار عاطف بشاى وإخراج إبراهيم الشقنقيري، قام ببطولته إسعاد يونس وحسين الشربيني
 صاحب العمارة (فيلم) عرض عام 1988 سيناريو وحوار عاطف بشاى وإخراج إبراهيم الشقنقيري قام ببطولته فؤاد المهندس، تحيه كاريوكا، يونس شلبي، حمدي أحمد، سعاد نصر
 شنبو في المصيدة (فيلم): عرض عام 1968 سيناريو صبري عزت وإخراج حسام الدين مصطفى، قام ببطولته فؤاد المهندس وشويكارو يوسف وهبي و توفيق الدقن وسمير صبري
 ناس وناس (مسلسل): عُرض على التليفزيون المصري لأول مرة عام 1989 من إخراج رائد لبيب، وقام ببطولته كل من حسن كامي وأحمد راتب وحسن حسني وغيرهم.

موقفه من فض اعتصام رابعة
كتب بزاويته اليومية «نص كلمة» في نوفمير/ تشرين الثاني 2013 ما يلي: «أرجو أن تغير اسم الميدان والمسجد المسميين باسم رابعة العدوية، أشهر ناسكات المذهب الصوفي في القرن الثاني الهجري، فقد أقرنوا اسمها بالجريمة والدم والإرهاب، كما اتخذوا من الأصابع الأربعة شعاراً لهم، أرجو أن تختار اسما آخر للميدان والمسجد».

التكريمات والجوائز
حظي الكاتب والصحفي أحمد رجب بتكريم العديد من الجهات المحلية والعربية، وحصل على عدة جوائزة أدبية وصحفية من أهمها:

 وسام العلوم والفنون عام 1992.
 جائزة نقابة الصحفيين التقديرية.

وفاته
في يوم الجمعة الموافق 12 من شهر سبتمبر سنة 2014 أعلنت مؤسسة أخبار اليوم وفاة الصحفي الكبير أحمد رجب ي عن عمر يناهز 86 عام بعد صراع مع المرض

مراجع

أشخاص من الإسكندرية
خريجو جامعة الإسكندرية
صحفيون مصريون
كتاب ساخرون
كتاب هجائيون مصريون
مواليد 1347 هـ
مواليد 1928
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014
مصريون حائزون على جائزة النيل

أحمد رجب


Giuseppe Bosa (nacido el  en Cittadella, Italia) es un exjugador italiano de baloncesto. Con 2.04 de estatura, jugaba en la posición de alero.

Equipos
 1980-1995  Pallacanestro Cantú
1995  Aresium Milano

Palmarés clubes
 Euroliga: 2
Pallacanestro Cantú: 1982, 1983
 LEGA: 1
Pallacanestro Cantú: 1980-1981.
 Copa Intercontinental: 1
Pallacanestro Cantú: 1981-1982
 Copa Korac: 1
Pallacanestro Cantú: 1991
 Recopa: 1
Pallacanestro Cantú: 1981.

Enlaces externos
 Ficha del jugador en LEGA BASKET SERIA A

Baloncestistas de Italia
Baloncestistas de la selección de Italia
Baloncestistas italianos de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Pallacanestro Cantú
Baloncestistas del Basket Arese
Nacidos en Cittadella

Giuseppe Bosa


An Paphiopedilum grussianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.S.Hua. An Paphiopedilum grussianum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum grussianum


Sărbătoarea Sfântului Nicolae este  o sărbătoare orientată (în Europa) în principal înspre copii, și care sărbătoare il are ca protagonist pe Sfântul Nicolae din Myra. Este vorba despre o tradiție vie în mai multe țări europene, ziua de 6 decembrie fiind stabilită ca zi care anunță sosirea Crăciunului.

Este sărbătorită în special în Țările de Jos (cunoscut ca Sinterklaas), Belgia, Luxemburg, nordul și nord-estul Franței (Flandra franceză; nordul Champagne-Ardenne; Franche-Comte; Alsacia, unde este adânc înrădăcinată; și Lorena, unde Sfântul Nicolae este patron), Germania, Austria, Croația, Spania (unde este patronul spiritual al orașului Alicante), Ungaria, Polonia, Cehia, Lituania, România, Marea Britanie, Ucraina, Slovacia, Slovenia, Serbia, Georgia, Bulgaria și Elveția.

Tradițiile diferă în funcție de regiune. O trăsătură comună a acestor sărbători este distribuirea de cadouri și de dulciuri copiilor, sărbătoare care la unii îl înlocuiește pe Mos Crăciun iar la alții cele doua sărbători se complementează una pe alta.

În România copiii primesc dulciuri sau cadouri în pantofi dacă au fost cuminți, iar dacă nu, o nuielușă.

Polonia
Obiceiul oferirii de cadouri în Polonia pot fi găsite în textele secolului al XVIII-lea. Copiii primesc mere, nuci poleite, turtă dulce și cruci (crucifixuri) din lemn.

În noaptea de 5 decembrie spre 6 decembrie, se lasă cadouri sub pernă, sau în vreo cameră sau cadourile se plasează într-un ciorap mare.

Referințe

Vezi și
 Ksitigarbha
 Sinterklaas (Țările de Jos)

Sărbători religioase
Sărbători legate de sfinți
Sfântul Nicolae

Sfântul Nicolae (sărbătoare)


Diese Liste gibt die Wetterdienste, die auf die Frühwarnung von Wirbelstürmen der Tropen spezialisiert sind. Es handelt sich um nationale meteorologische Agenturen.

Die Weltorganisation für Meteorologie führt einige als spezielle , und daneben auch einige  im Verbund der Wirbelsturmwarnung (das  im Rahmen des  WWW).
Diese Agenturen sind auch für gewisse Meeresbereiche zuständig und übernehmen die Benennung dort entstandener Wirbelstürme. Außerdem fungieren sie in diesem Raum als Informationsstelle () im Rahmen des Flugwetterdienstes für die Internationale Zivilluftfahrtorganisation (ICAO).

Liste
 gegr. … gegründet (in Klammer: heutige Form)
 WMO … Status bei der WMO: TCWC oder RSMC
 Der Weblink zielt auf die Nachrichtenseite der Website

Siehe auch
 Liste nationaler und internationaler meteorologischer Dienste
 Liste der Abkürzungen in der Meteorologie

Weblinks
 Hurricanes, Typhoons and Tropical Cyclones, Tropical Cyclone Programme (TCP) des World Weather Watch Programme (WWW)
 Latest Advisories on Current Tropical Cyclones Hurricanes Typhoons, wmo.int

Einzelnachweise

Warndienste
Trop
Warndienst Wirbelsturme
Tropensturm

Liste von Warndiensten für tropische Wirbelstürme


Mario Bettini (latinisiert Marius Bettinus; * 6. Februar 1582 in Bologna; † 7. November 1657 ebenda) war ein italienischer Jesuit, Astronom, Mathematiker, Naturwissenschaftler, Musiktheoretiker und Dichter. In Anerkennung seiner Verdienste um die Astronomie wurde der Mondkrater Bettinus nach ihm benannt.

Leben
Mario Bettini trat 1595 in den Orden ein. Zwischen 1602 bis 1630 hielt er sich hauptsächlich in Parma auf und lehrte Philosophie und mathematische Wissenschaften am dortigen Jesuitenkolleg. Zugleich unterrichtete er mathematische Wissenschaften am Hof der Farnese. In Parma erwarb Bettini sich nicht nur einen guten Ruf als Lehrer der mathematischen Wissenschaften, sondern auch als Dichter und Bühnenautor. Wegen gesundheitlicher Probleme wurde er 1630 nach Bologna versetzt, wo er bis zu seinem Tod blieb.

Nach seiner Rückkehr nach Bologna im Jahr 1630 verfasste Bettini zwei umfangreiche Werke über die mathematischen Wissenschaften, die gleichermaßen als Lehrbuch konzipiert waren wie als Werke zur Unterhaltungsmathematik, wie sie sich im 17. Jahrhundert wachsender Beliebtheit erfreuten. Zunächst erschienen 1642 zwei reich bebilderte Foliobände unter dem Titel Apiaria universae philosophiae mathematicae ("Bienenstöcke der gesamten mathematischen Wissenschaften"). Ein Großteil des Buches ist der Geometrie gewidmet. Die beiden Bände waren dem kaiserlichen General Matthias Gallas gewidmet. Ihnen war ein Frontispiz beigegeben, das Giuliano Dinarelli entworfen und Francesco Curti gestochen hatte. Diesen erfolgreichen Bänden ließ Bettini 1648 sein Aerarium philosophiae mathematicae folgen, die Schatzkiste der mathematischen Wissenschaften.

Werke

 Apiaria Universae Philosophiae Mathematicae, in quibus Paradoxa, et nova pleraque machinamenta ad usus eximios traducta et facillimis demonstrationibus confirmata exhibentur, 3 Bände Bologna: Typis Io. Baptistae Ferronij; Venedig: Apud Paulum Baleonium, 1642–55.

Literatur
 Robert Eitner: Biographisch-bibliographisches Quellenlexikon der Musiker und Musikgelehrten. Bd. 2, 1900, s.v.
 Carlos Sommervogel: Bibliothèque de Compagnie de Jésus. Brüssel & Paris 1890–1909, s.v.

Einzelnachweise

Jesuit
Astronom (17. Jahrhundert)
Mathematiker (17. Jahrhundert)
Historische Person (Italien)
Geboren 1582
Gestorben 1657
Mann

Mario Bettini


Israel Chemicals Ltd. (kurz ICL, ) ist ein internationales Chemieunternehmen und Hersteller von Düngemitteln, anorganischen Phosphorchemikalien, Flammschutzmitteln, Weichmachern, Hydraulikflüssigkeiten sowie technischer Salzsäure und Lebensmittelzusätzen. Es war bis zur Privatisierung 1992 in Staatsbesitz. Auf Israel Chemicals entfallen 35 % der weltweiten Bromproduktion und 11 % der Kalisalzproduktion. Bei Brom und reiner Phosphorsäure ist Israel Chemicals Weltmarktführer. Auch bei Kaliumdihydrogenphosphat (MKP) steht ICL weltweit an erster, bei Kalisalz an sechster Stelle. Die Brom-, Kali- und Magnesiumsalze werden unter anderem am Toten Meer und in der Wüste Negev abgebaut.

Der Konzern ist in die Divisionen Essential Minerals und Specialty Solutions aufgegliedert. Zur Division Essential Minerals gehören die Geschäftsbereiche ICL Potash & Magnesium, ICL Phosphate und ICL Specialty Fertilizers. Die Division Specialty Solutions beinhaltet die Geschäftsbereiche ICL Industrial Products, ICL Advanced Additives und ICL Food Specialties.

Das Unternehmen hat seinen Hauptsitz in Tel Aviv und erwirtschaftete 2015 mit rund 13.000 Mitarbeitern einen Umsatz von etwa 5,4 Milliarden US-Dollar.

2012 bot das Potash Corporation of Saskatchewan 16 Mrd. US-Dollar für eine Übernahme von ICL. Sowohl Management wie auch Mehrheitseigentümer waren für den Verkauf, doch machte der Staat Israel von seinem Vetorecht gebrauch.

Mehrheitseigentümer Idan Ofer

Der Milliardär Idan Ofer, reichster Mann Israels und einer der 500 reichsten Männer der Welt, kontrolliert über direkt gehaltene Anteile und das Investment Vehicle Israel Corporation die Mehrheit von ICL.

Logo

Der grafische Teil des Logos baut aus den stilisierten Buchstaben "icl" ein Reaktionsgefäß auf, das an einen Erlenmeyerkolben erinnert.

BK Giulini GmbH
Seit 1977 gehört die 1823 von Paul Franz Giulini gegründete und später von  Georg Giulini geleitete Giulini-Chemie zur ICL-Gruppe. 1996 wurde die als Benckiser Knapsack (BK) gegründete BK Ladenburg von Hoechst übernommen. 1997 fusionieren Giulini Chemie und BK Ladenburg und werden zur BK Giulini GmbH. Die BK Giulini GmbH ist Teil von ICL Advanced Additives.

2015 trennte sich ICL von mehreren Geschäftsbereichen der BK Giulini GmbH. Der Geschäftszweig Wasserchemie wurde für Euro 250 Millionen an den japanischen Kurita-Konzern verkauft. Die Transaktion betrifft international 460 Mitarbeiter, davon rund 250 in Ludwigshafen und 35 in Düsseldorf. Daneben sind weitere Standorte in Europa und China betroffen. Ebenfalls veräußert wurde die Geschäftssparte Rhenoflex, das Geschäft mit Schuhkappen und Schuhfersen. Rhenoflex wurde an die Beteiligungsgesellschaft Findos veräußert. Die Unternehmensgruppe Anti-Germ, einschließlich der irischen Medentech, wurden an die Beteiligungsgesellschaft Paragon Partners veräußert.

ICL-IP Terneuzen B.V.

ICL-IP Terneuzen, ein Teil des Geschäftsbereichs ICL Industrial Products, gehört die 1970 gegründete vormalige Broomchemie aus dem niederländischen Terneuzen. Sie produziert diverse Organobromverbindungen.

Darunter die Flammschutzmittel:
 Decabromdiphenylether (Handelsname FR 1210)
 Hexabromcyclododecan (FR 1206)
 Tetrabrombisphenol A (FR 1524)

Einzelnachweise

Chemieunternehmen (Israel)
Salzbergbauunternehmen
Düngemittelhersteller
Unternehmen im TA-100 Index
Unternehmen (Tel Aviv-Jaffa)
Gegründet 1984
Hersteller von Basischemikalien

Israel Chemicals


Ruslan Yuriyovich Perekhoda (en ), né le  à Stariy Saltov, est un fondeur ukrainien.

Biographie
Il fait ses débuts internationaux aux Championnats du monde junior en 2007 à Tarvisio, terminant trentième du sprint. En janvier 2009, pour sa première manche en Coupe d'Europe de l'Est, il prend la troisième place au sprint de Kharkiv. Il court également les Championnats du monde des moins de 23 ans en 2010 à Hinterzarten.

Il est appelé pour sa première course de Coupe du monde en fin d'année 2011 au Nordic Opening de Kuusamo. En février 2013, après sa première participation au Tour de ski, il passe le cap des qualifications et prend la  du sprint libre de Sotchi, ce qui lui vaut un classement général en Coupe du monde. Il est également dans l'équipe pour les Championnats du monde à Val di Fiemme

En 2014, l'Ukrainien dispute ses premiers jeux olympiques à Sotchi, courant le sprint individuel () et le sprint par équipes ().

Sa première et seule victoire en Coupe continentale intervient fin 2016 à Syanki sur un sprint de la Coupe d'Europe de l'Est.
Aux Championnats du monde 2017 à Lahti, Krasovskyi obtient son meilleur résultat individuel dans des mondiaux avec le  rang au sprint libre.

En 2018, il est le guide du biathlète malvoyant Iurii Utkin aux Jeux paralympiques à Pyeongchang.

En 2021, il remporte une médaille de bronze aux Championnats du monde de rollerski sur le relais.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Perekhoda

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Perekhoda

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2013.
Meilleur résultat individuel : .

Classements par saison

Championnats du monde de rollerski
Val di Fiemme 2021 :
 Médaille de bronze en relais.

Coupe d'Europe de l'Est
5 podiums, dont 1 victoire.

Notes et références

Liens externes

Fondeur ukrainien
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance dans l'oblast de Kharkiv
Naissance en RSS d'Ukraine
Naissance en juillet 1987
Médaillé paralympique en tant que guide d'aveugle

Ruslan Perekhoda


Adolf Johann I, Conte de Palatin-Zweibrücken-Kleeburg  (n. 11 octombrie 1629, Castelul Stegeborg – d. 14 octombrie 1689 ebenda) a fost un mareșal suedez, Duce de Stegeborg și de Palatin-Kleeburg.

Viață

El a fost fiul lui Johann Kasimir de Palatin-Zweibrücken-Kleeburg (1589–1652) și a Katharinei Wasa.

Urmași

Adolf Johann s-a căsătorit în anul 1649 cu Elsa Beata Persdotter Brahe (1629–1653), fiica lui Pietari Brahe. 1653 se năștea fiul său Gustav Adolf. Moare însă câteva luni mai târziu.

După moartea lui se căsătorește în anul 1661 cu Else Elisabeth Nielsdotter Brahe, fiica generalului Nils Brahe. Cu ea  va avea următorii copii:

 Katharina (n. 30 noiembrie 1661 - d. 6 mai 1720), s-a căsătorit cu Graf Kristofer Gyllenstierna.
 Maria Elisabet (1663–1748), s-a căsătorit cu Christian Gottlob de Gersdorff
 Karl Johannes (*n./d. 1664)
 Johann Casimir (1665–1666)
 Adolf Johann der Jüngere (n. 23 august 1666 - d. 27 aprilie 1701, Castelul Lais, Livland (Laiuse, Estonia)).
 Gustav Kasimir (1667–1669)
 Christiane Magdalena (1669–1670)
 Gustav Samuel Leopold (1670–1731), Duce Paltin de Zweibrücken
 necunoscut (n./d. 1671)

Legături externe
 http://runeberg.org/nfba/0107.html

Duci ai Suediei
Nașteri în 1629
Decese în 1689

Adolf Johann I, Conte de Palatin-Kleeburg


Les Grands Hurleurs, auparavant Nicolas Pellerin et les Grands Hurleurs, est un groupe de musique traditionnelle québécoise.

Historique
Fondé en 2008 et originellement conçu comme un trio, Les Grands Hurleurs remportent d'emblée le Félix de l'album de l'année - Traditionnel à la suite de la parution de leur premier album éponyme en 2009. La formation est alors composée de Nicolas Pellerin, Simon Lepage et Simon Marion. La formation jazz de ces deux derniers colore le son du groupe mais leurs influences sont multiples.

Le groupe fait paraître un deuxième album, Petit grain d'or, en 2011, puis le fait suivre de 3/4 fort en 2015. À la suite de ce troisième album, le guitariste et mandoliniste Stéphane Tellier vient remplacer Simon Marion comme troisième membre du trio, ajoutant notamment son expérience en tant que guitariste manouche sur l'album Chouïa paru en 2018.

À l'occasion de la sortie de leur cinquième album Ellipse en 2021, le trio devient quatuor avec l'arrivée du violoneux et mandoliniste Tommy Gauthier et du guitariste Olivier Rondeau, remplaçant ainsi Stéphane Tellier qui quitte pour d'autres projets.

Formation

Membres
Les Grands Hurleurs est composé de :
 Nicolas Pellerin (voix, violon, podorythmie)
 Simon Lepage (basse, contrebasse).
 Tommy Gauthier (violon, mandoline)
 Olivier Rondeau (guitare)

Anciens membres

 Simon Marion (guitare)
 Stéphane Tellier (guitare, mandoline)

Discographie

Distinctions

 Gala de l'ADISQ 2010, prix Félix, Album de l'année - traditionnel (Nicolas Pellerin et les Grands Hurleurs)
 Prix de la musique Folk canadienne 2010, nomination pour le Groupe de l'année
 Gala de l'ADISQ 2012, prix Félix, Album de l'année - traditionnel (Petit grain d'or)
 Gala de l'ADISQ 2016, prix Félix, Album de l'année - traditionnel (3/4 fort)
 Gala de l'ADISQ 2019, nomination pour le prix Félix, Album de l'année - traditionnel (Chouïa)
 Prix Opus 2019, nomination pour l'Album de l'année - Musique du monde et musique traditionnelle québécoise (Chouïa)
 Prix de la musique Folk canadienne 2012, nomination pour l'Album de l'année/traditionnel (Petit grain d'or)

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de musiciens et ensembles de musique traditionnelle québécoise

Liens externes
  Site officiel
 Les Grands hurleurs sur la Fabrique Culturelle

Notes et références

Trio musical canadien
Groupe de musique traditionnelle
Groupe musical québécois
Groupe musical formé en 2008

Les Grands Hurleurs


Cette liste d'animaux ayant obtenu des diplômes humains comprend des animaux non humains qui ont été soumis en tant que candidats à des usines à diplômes présumées, qui y ont été admis et qui ont obtenu un diplôme, comme le rapportent des sources fiables. Les animaux sont souvent utilisés comme un dispositif pour démontrer clairement les normes laxistes ou les activités frauduleuses des institutions d'attribution. Dans au moins un cas, le diplôme obtenu par un chat a permis de mener à bien une poursuite pour fraude contre l'institution qui l'avait délivré.

À l'occasion, des établissements accrédités peuvent avoir décerné des diplômes fictifs à des animaux à des fins humoristiques (par exemple, l'Université de Nouvelle-Galles du Sud a décerné un «  » (pas un doctorat ) à un chien), auquel cas leur diplôme n'est pas inclus ci-dessous.

Chats

Colby Nolan (MBA)
Colby Nolan était un chat domestique qui a obtenu en 2004 un Master of Business Administration (MBA) auprès de la Trinity Southern University, une usine à diplômes basée à Dallas, déclenchant une poursuite pour fraude par le bureau du procureur général de Pennsylvanie.

Colby Nolan vivait avec un procureur général adjoint. En cherchant à exposer la fraude de l'Université Trinity Southern, certains agents infiltrés ont demandé au félin de six ans d'obtenir un bachelor en administration des affaires pour 299 $. Sur le formulaire d'inscription de l'animal, les agents ont affirmé que le chat avait déjà suivi des cours dans un collège communautaire, travaillé dans un restaurant de restauration rapide, gardé des enfants et entretenu un journal. En réponse, l'institution a informé Colby qu'en raison de l'expérience de travail indiquée sur sa demande, il était admissible à un MBA pour cadres, qu'il pouvait obtenir pour 100 $ de plus. La transcription soumise par les agents affirmait que Colby avait une moyenne cumulative de 3,5/6.

Après avoir appris que le chat avait obtenu le diplôme, le procureur général de Pennsylvanie, Jerry Pappert, a déposé une plainte contre l'Université Trinity Southern. Lors du procès, Pappert a ordonné à l'usine à diplômes, qui avait utilisé des courriers indésirables pour vendre des diplômes, de dédommager quiconque leur avait commandé un diplôme.

En décembre 2004, le procureur général du Texas a obtenu une ordonnance d'interdiction temporaire en vertu de la loi sur les pratiques commerciales trompeuses du Texas contre Trinity Southern et ses propriétaires, Craig B. Poe et Alton S. Poe. Le tribunal a également ordonné le gel des avoirs de l'école. En mars 2005, les Poe ont été condamnés à des amendes de plus de  par le tribunal et ont reçu l'ordre de ne pas commercialiser ou promouvoir des programmes diplômants frauduleux et de qualité inférieure, ou de représenter leur université comme étant accréditée ou affiliée à des universités légitimes. Il a été rapporté que les Poe étaient également associés à la Wesleyan International University et à la Prixo Southern University. Le site Web de la Trinity Southern University est hors ligne depuis 2005.

George (inscription pour la pratique de l'hypnothérapie)
En 2009, George, un chat appartenant à Chris Jackson (présentateur de l'émission de la BBC Inside Out North East & Cumbria ), a été enregistré en tant qu'hypnothérapeute après que son propriétaire a créé un faux certificat d'une institution inexistante et l'a utilisé pour s'inscrire auprès de trois organisations professionnelles : le British Board of Neuro Linguistic Programming, la United Fellowship of Hypnotherapys et la Professional Hypnotherapy Practitioner Association.

Kitty O'Malley (diplôme d'études secondaires)
En 1973, le journal The Ledger  de Lakeland, Floride, a obtenu un diplôme d'études secondaires de la Washington High Academy pour Kitty O'Malley, un chat également connu sous le nom de Spanky. Quand le diplôme a été jugé insuffisant pour permettre à Kitty d'être admis dans les collèges locaux, le bureau du procureur général de l'État a prévu d'enquêter sur l'institution.

Oliver Greenhalgh (bourse de société professionnelle d'évaluation immobilière)
Le 10 décembre 1967, le Times rapporta qu'Oliver Greenhalgh avait été accepté comme fellow de l'Association anglaise des agents immobiliers et des évaluateurs, après un paiement de onze guinées. Ses deux références n'avaient pas été vérifiées. Oliver était un chat appartenant à Michael Greenhalgh, un cadreur de Television Wales and the West, qui menait une enquête sur de fausses associations professionnelles.

Oreo Collins (diplôme d'études secondaires)
Oreo C. Collins (né vers 2007) est un chat smoking qui a acquis une notoriété lorsqu'elle a reçu un diplôme de la Jefferson High School Online en 2009, bien que son âge ait été déformé pour se qualifier. Il s'agissait d'une opération d'enquête menée par le Better Business Bureau de Géorgie centrale dirigée par Kelvin Collins, le propriétaire d'Oreo.

Zoe D. Katze (certifications psychothérapeute et hypnothérapie)
Zoe D. Katze ("Zoe le chat" en allemand) était un chat domestique appartenant au psychologue Steve KD Eichel. Vers 2001, Eichel a obtenu une certification de psychothérapie pour son chat de lAmerican Psychotherapy Association et plusieurs références en hypnothérapie d'autres organisations. La certification de Zoe a été citée dans plusieurs livres et articles sur les escroqueries à l'accréditation, et est parue dans les programmes de psychologie et de médecine légale. Eichel a également été consultant pour l'enquête de la BBC qui a conduit à la certification de George le chat par plusieurs associations d'hypnose britanniques.

 Chiens

 Chester Ludlow (MBA)
En 2009, Chester Ludlow, un carlin du Vermont, a obtenu un MBA de l'Université de Rochville . Son propriétaire a présenté une demande et 499 $ US et a reçu « un diplôme, deux ensembles de relevés de notes, un certificat de distinction en finance et un certificat d'adhésion au conseil étudiant ».

 Lulu (diplôme universitaire)
En 2010, dans le cadre de l'affaire BSkyB Ltd & Anor v HP Enterprise Services UK Ltd & Anor, Mark Howard, membre de l'équipe juridique de BSkyB a obtenu un diplôme pour son chien Lulu auprès du Concordia College aux Îles Vierges des États-Unis. Lulu « a obtenu son diplôme » avec des notes plus élevées que le témoin clé de l'accusé, qui, selon le juge, avait menti en disant qu'il avait suivi des cours pour son MBA auprès de Concordia. Dans la communauté juridique, l'histoire du MBA du témoin est décrite comme « infâme » et comme une mise en garde sur la gestion de la supervision.

 Maxwell Sniffingwell (diplôme de thériogénologie/reproduction animale)
En 2009, le Docteur Ben Mays, un vétérinaire à Clinton, Arkansas, a obtenu un diplôme en « thériogénologie/reproduction animale » de l'Université de Belford au nom d'un bouledogue anglais nommé Maxwell Sniffingwell. La candidature incluait son travail en tant que spécialiste de la reproduction, notant ses « capacités naturelles en thériogénologie », « un travail expérimental avec des félins » et sa compréhension des mérites de la spécialisation malgré une volonté de « faire tout ». Il a obtenu un diplôme, un relevé de notes et une lettre de recommandation sur réception d'un paiement de 549 $ à l'université, mais a refusé une offre d'obtenir un diplôme spécialisé pour 75 $ de plus.

 Molly (diplôme d'études secondaires)
En février 2012, dans un article sur les usines à diplômes locales publié par la station de télévision de Houston KHOU, les journalistes ont obtenu un diplôme d'études secondaires et un relevé de notes officiel de la Lincoln Academy pour le basset de leur photographe Molly pour 300 $ après avoir rempli un test à effectuer à la maison « facile à faire » et « risible ». Selon un défenseur de l'enseignement à domicile, la Lincoln Academy et d'autres écoles profitaient indûment d'une loi du Texas qui interdit la discrimination par les collèges et universités publics à l'encontre des étudiants scolarisés à domicile.

 Ollie (éditeur associé de revues médicales)
En 2017, Mike Daube, un expert en santé publique en Australie-Occidentale, a « réinventé » sa chienne Ollie sous le nom de Dr Olivia Doll. Il a composé des références dont celle de « ancien associé du Shenton Park Institute for Canine Refuge Studies » (où elle était chien de sauvetage) et a soumis sa candidature pour des postes sur les comités de rédaction de certaines revues médicales prédatrices. Plusieurs ont accepté sa candidature et le Global Journal of Addiction and Rehabilitation Medicine l'a nommée rédactrice en chef adjointe.

 Pete (MBA)
L'Université américaine de Londres a offert à Pete, un lurcher à poils courts mâle de quatre ans habitant Londres un MBA pour  sans nécessiter de cours. L'émission d'actualités BBC Newsnight a rapporté en 2013 que le chien, nommé « Peter Smith » sur le faux CV d'un consultant en gestion, s'était vu proposer un MBA par l'''Accreditation of Previous Experiential Learning (comité de validation des acquis) de l'université, quatre jours seulement après avoir postulé pour le cours, et ce malgré son « expérience de travail inventée et un diplôme de premier cycle fictif ».

 Sonny (diplôme de médecine)
L'épisode du 30 mai 2007 de l'émission humoristique de lAustralian Broadcasting Corporation, The Chaser's War on Everything, a documenté le travail de Chas Licciardello, un des hôtes, postulant en ligne et obtenant un diplôme de médecine pour son chien Sonny auprès de l'usine à diplômes Ashwood University. L'« expérience professionnelle » de Sonny incluait « une expérience significative en proctologie en reniflant les fesses d'autres chiens ». L'Université Ashwood a depuis été répertoriée comme fournisseur de diplômes non-accrédités dans les États américains du Michigan, de l'Oregon et du Texas.

 Wally (associate degree)
En 2004, la chaîne de télévision WRGB localisée à Albany, New York, a publié un reportage dans lequel le journaliste Peter Brancato a postulé et obtenu un associate degree'' auprès de l'Université d'Almeda au nom de son chien Wally . Sur le formulaire d'application, Brancato a indiqué : « Joue avec les enfants tous les jours... leur apprend à mieux interagir les uns avec les autres [...] Leur apprend des responsabilités comme nourrir le chien ». L'Université d'Almeda a accordé à Wally le diplôme « développement de l'enfance » du fait de son « expérience de vie ». Après la diffusion du reportage, l'Université d'Almeda a protesté contre le fait que Brancato s'était parjuré en créant une fausse identité en utilisant un nom et une date de naissance fabriqués. Dans une déclaration publique, un représentant de l'Université d'Almeda a écrit : « Il a rempli une demande qui comprenait les éléments suivants : huit ans de tutorat pour les enfants de la maternelle, la conception et le développement de programmes d'études, l'enseignement des compétences d'adaptation et l'encadrement de bénévoles ». En mars 2008, Wally a figuré dans une caricature politique de la campagne à la mairie de Lake Geneva, dans le Wisconsin, avec une bulle de dialogue indiquant « J'ai obtenu mon diplôme avec Bill Chesen », faisant référence au baccalauréat du candidat Chesen à l'Université Almeda.

Voir également

 F. D. C. Willard, un chat au nom duquel des articles scientifiques ont été publiés
 Candidats électoraux non humains

Références

Liste en rapport avec l'éducation
Liste en rapport avec les animaux
Pages avec des traductions non relues

Liste d'animaux ayant obtenu un diplôme destiné aux humains


Azores Airlines, cunoscut anterior ca SATA Internacional, este o companie aeriană portugheză cu sediul în Ponta Delgada, pe insula São Miguel în arhipelagul Azore. O filială a SATA Aer Açores, compania aeriana operează zboruri regionale cât și internaționale, conectând Europa cu America de Nord de la hub-ul său, Aeroportul Internațional João Paulo II.

Istoria

În primii ani
Compania aeriană a fost înființată în decembrie 1990, sub numele de OceanAir, iar în 1991 a fost autorizată să opereze servicii de transport aerian cu zboruri neregulate. Operatorul de transport. SATA Aer Açores a devenit actionar majoritar, atunci când OceanAir și-a suspendat serviciile de transport aerian în 1994. Mai târziu a devenit unicul proprietar, iar pe 20 februarie 1998 compania a fost re-înființată ca SATA Internacional, reluarea operațiunilor având pe 8 aprilie 1998. Primul livery al companiei sub-ordonate de către SATA Internacional, consta într-un albastru închis pe coada avionului cu sigla companiei. Livery-ul vechi pe avioane consta în reprezentarea artistică a siglei pe niște valuri, suprapuse de un soare, cu inscripția "Fly Azores". Acest logo, pentru promovarea turismului a fost retras la sfârșitul secolului al 20-lea, fiind înlocuit cu altul având mai multe elemente pentru promovarea companiei. Compania aeriană a devenit o filială deținută în întregime de Grupul SATA (societatea-mamă).[necesită citare]
Articole care necesită citări suplimentare

În urma ofertei sale, prin licitație publică, SATA Internacional i-au fost atribuite rute regulate din Ponta Delgada, din Lisabona, din Insula Madeira și din Porto. SATA deține două subsidiare din America de Nord: SATA Express în Canada și Azores Express în Statele Unite ale Americii.

Secolul 21

După Mai 2009, SATA a adoptat o nouă imagine de brand și un logo nou care a fost aplicată la primul său Airbus A320-200, înregistrat CS-TKO și numit "Diáspora". Simbolul, numit BIA (pentru "Insulele Albastre Açor"), a constat din nouă forme geometrice, reprezentând cele nouă insule Azore asamblate pentru a forma legenda portugheză Açor. În"açor", uliul se credea că a fost pasărea găsită care înconjura insulele Azore când marinarii portughezi au descoperit primul arhipelag. Această formă a apărut pe coadă plus pe o porțiune situată înaintea aripilor pe fuselaj. Noul sistem a fost adoptat de ambele SATA Internacional și SATA Aer Açores în timpul procesului de înnoire a flotei, începând la sfârșitul anilor 1990 și terminându-se în 2015.[necesită citare]
Articole care necesită citări suplimentare

În ianuarie 2015, compania aeriană a anunțat planuri strategice pentru a reduce datoriile de la 179 milioane de euro la 40 de milioane de euro până în 2020, prin reducerea flotei sale și a forței de muncă. Conform planului, compania ar urma să fie redenumită Azores Airlines.

În octombrie 2015, SATA Internacional a anunțat, ulterior, o rebranduire majoră, inclusiv o schimbare de nume care să întruchipeze imaginea Azore Airlines și o schimbare în schema de culori, de la tonuri de albastru în tonuri de verde. În același timp, o reinnoire a flotei cu aeronave Airbus A330 de aeronave a fost anunțată. Primul zbor comercial cu A330 a avut loc pe 25 martie 2016 de la Ponta Delgada la Boston.

În septembrie 2016, compania aeriană a anunțat o schimbare de planuri privind reînnoirea flotei. În timp ce planurile pentru achiziționarea celui de-al doilea Airbus A330 au fost anulate, Azore Airlines a comandat două Airbus A321neo în leasing pentru perioada 2017-2019 și patru Airbus A321neoLR care vor fi livrate în 2019 pentru a înlocui A321neo. Faza de retragere din flotă a Airbus-urilor A310 ar fi trebuit să fie gata încă din primele luni ale lui 2018.

Destinații

Azore Airlines operează zboruri spre Insulele Madeira, Portugalia continentală și alte destinații în Europa și America de Nord, precum și zboruri charter. Destinațiile interne sunt acoperite de către societatea-mamă, SATA Aer Açores. Aceasta este lista destinațiilor pe care compania le opera în iunie 2017:

Flota

Flota Azores Airlines era alcătuită din următoarele aeronave în ianuarie 2018:Aeronave mai mici sunt operate de către SATA Aer Açores sub propria conducere.

Incidente și accidente
Pe 4 august 2009, un Airbus A320 care opera zborul S4-129 de la Lisabona la Ponta Delgada a fost trântit pe pista de aterizare, trenul de aterizare fiind deteriorat. Nimic nu a fost scris în cartea tehnică, cei doi căpitani și inginerii nu au putut să interpreteze condițiile în care s-ar fi putut intâmplat incidentul. Aeronava nu a fost scoasă din serviciu, și s-a întors la Lisabona pe zborul de întoarcere. SATA a spus într-un comunicat că este greu să descopere cauza incidentului, raportele de la aterizare și de la încărcare nu fiind o cerință al tipului de aeronavă. În final trenul de aterizare a fost schimbat complet.Din investigația finală, autoritățile portugheze au demonstrat că aeronava a sărit 12 picioare deasupra pistei. Eroarea piloților a fost că nu au amânat aterizarea, și că au oprit motoarele înainte de atingerea cu solul. Calculatoarele aeronavelor Airbus A320 au fost înlocuite în iulie 2010, pentru a modifica anumite caracteristici privind logica atingerii solului.

Referințe

Membri IATA
Companii aeriene
Fondări în 1990
Portugalia

Azores Airlines


Crkva u Kaurskom Polju je bila rimokatolička crkva u Foči.

Bila je na desnoj obali Čehotine. Postojala je u srednjem vijeku još prije provale Turaka. Bila je manje poznata od Gospine crkve iz 12. stoljeća. Opstala je i kratko po osmanskom zaposjednuću ovih krajeva. Spominje se u popisu fočanskoga hasa iz 1470. godine. O crkvi u Kaurskom Polju postojala je pučka predaja. Toponim "kaurski" napućivao je da je tu bilo nemuslimansko zemljište. Pučka predaja dobila je poslije potvrdu. Kad su 1886. iskopavani temelji za austrougarsku vojarnu i kapelicu, otkriveni su njeni ostatci. Tad su nađene monolitne škrinje ("ciste") od kojih se danas jedna čuva u Zemaljskom muzeju u Sarajevu, a druga je u Foči pred zgradom Muzeja Stare Hercegovine. Crkva je rimokatolička, jer slične kamene škrinje otkrivene su još i na starom katoličkom groblju u Gučoj Gori kod Travnika. U Foči su nađeni stećci različitih dimenezija prilikom izgradnje športske dvorane uz lokaciju bivše, danas porušene vojarne. Na stećcima su tri ukrašena ornamentima križa, mača i vinove loze. Na stećcima, obeliscima i nadgrobnim spomenicima fočanske okolice tekstovi su pisani ikavskim govorom hrvatskog jezika, poput »bilig kneza Tvrdisava Brsnića, počtena viteza«

Za koju također zna narodna predaja, ali nema ni jedan građevini ostatak niti se zna točno gdje je bila. Iz dokumenta iz 1470. vidi se da je ta crkva imala tada svoje "kaluđere", kojim se daje zemlja oko crkve, što znači da je tada bila još aktivna. Uporaba riječi "kaluđer" i "mitropolit" može navoditi na zaključak da se radi o pravoslavnoj crkvi koja je vjerojatno pripadala mileševskoj mitropoliji. Milenko S. Filipović je 1924. u članku priopćio da se po pamćenju mještana još pamti kad su tamo, na Kaursko Polje nošeni i pokopavani mrtvaci.

Izvori

Vanjske poveznice
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Stara austrijska vojarna, podignuta na mjestu crkve
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Stara južna vojarna, podignuta na mjestu crkve
Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Foča: Kameni sarkofag iz srednjovjekovne crkve na desnoj obali rijeke Čehotine, 11. srpnja 2012.

Kaursko Polje

Crkva u Kaurskom Polju u Foči


أسامة بن جعفر إبراهيم فقيه . ولد في المدينة المنورة سنة 1943 م، شغل منصب وزير التجارة في الفترة من 1995 وحتى 2003، حيث قاد الجهود التي أدت إلى انضمام المملكة أخيراً إلى منظمة التجارة العالمية عام 2005 ، شغل منصب رئيس ديوان المراقبة العامة في الفترة من 2003 وحتى 2016

مؤهلاته العلمية

 الثانوية: ثانوية طيبة بـ المدينة المنورة.
 بكالوريس : إدارة أعمال -محاسبة- من جامعة الرياض (جامعة الملك سعود حالياً)
 ماجستير : إدارة أعمال من جامعة أريزونا بالولايات المتحدة الأمريكية
 التحق بعدة دورات في مجال البنوك منها : دورة بنك التنمية الألماني، ودورة البنك الدولي للإنشاء والتعمير ودورة بنك طوكيو
 التحق بعدة دورات جامعية منها : دورة جامعة سيري ودورة جامعة كامبريدج

مناصبه

 معيد في كلية العلوم الإدارية جامعة الرياض (جامعة الملك سعود حالياً)
 محاضر في كلية العلوم الإدارية جامعة الرياض (جامعة الملك سعود حالياً)
 مدير إدارة رأس المال والقروض في الصندوق السعودي للتنمية
 وكيل وزارة المالية المساعد للتعاون الإنمائي الدولي
 وكيل وزارة المالية لشؤون التعاون الاقتصادي
 رئيس مجلس إدارة ومدير عام صندوق النقد العربي، بالإضافة إلى رئيس مجلس إدارة برنامج التمويل العربي التابع لصندوق النقد العربي
 رئيس مجلس محافظي صندوق الأوبك للتنمية
 رئيس البنك الإسلامي للتنمية ،رئيس المؤسسة الإسلامية لتأمين الاستثمار وائتمان الصادرات
 وزير التجارة والصناعة السعودي
 رئيس ديوان المراقبة العامة

أشخاص من المدينة المنورة
خريجو جامعة الملك سعود
مواليد 1362 هـ
مواليد 1943
وزراء تجارة سعوديون

أسامة بن جعفر فقيه


Radio Miajadas es una estación de radio de servicio público que emite en la demarcación de Miajadas por la TDT, actualmente es la única radio que emite por la TDT en la región extremeña. Su programación se basa en informar a la ciudad de Miajadas sobre lo que ocurre en la localidad, además emite programas de actualidad, música, deportes en directo, programas de salud, entrevistas, etc.

Enlaces externos

Emisoras de radio de Extremadura
Miajadas

Radio Miajadas


Wimbledon-mesterskabet i mixed double 2018 var den 96. turnering om Wimbledon-mesterskabet i mixed double. Turneringen var en del af Wimbledon-mesterskaberne 2018 og blev spillet i All England Lawn Tennis and Croquet Club i London, Storbritannien i perioden 6. - 15. juli 2018 med deltagelse af 48 par.

Mesterskabet blev vundet af Alexander Peya og Nicole Melichar, der var seedet som nr. 11, og som i finalen besejrede Jamie Murray og Viktorija Azarenka med 7-6(1), 6-3. Både Peya og Melichar var i deres anden grand slam-finale og begge spillere vandt deres første grand slam-titel i karrieren. Alexander Peya havde tidligere været i finalen (og tabt) i Wimbledon-mesterskabet i mixed double 2015 sammen med Tímea Babos, mens Nicole Melichar spillede sin anden Wimbledon-finale på to dage, idet hun dagen før sammen med Květa Peschke havde tabt damedoublefinalen til Barbora Krejčíková og Kateřina Siniaková.

Jamie Murray og Martina Hingis var forsvarende mestre, men Hingis stoppede sin aktive karriere i slutningen af 2017, hvorfor Murray i stedet stillede op til sit titelforsvar med Viktorija Azarenka som makker, og det britisk-hviderussiske par tabte som nævnt i finalen.

Pengepræmier

Den samlede præmiesum til spillerne i mixed double androg £ 405.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på 10,1 % i forhold til året før.

Turnering

Deltagere

Turneringen havde deltagelse af 48 par, der var fordelt på:
 43 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering.
 5 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Seedede spillere

De 16 bedste par blev seedet:

Wildcards

Fem par modtog et wildcard til turneringen.

Resultater

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Se også
 Wimbledon-mesterskabet i herresingle 2018
 Wimbledon-mesterskabet i damesingle 2018
 Wimbledon-mesterskabet i herredouble 2018
 Wimbledon-mesterskabet i damedouble 2018

Eksterne henvisninger
 Wimbledon

Noter

Wimbledon-mesterskaberne 2018
2018


Açelya, Ericaceae (fundagiller) familyasının ormangülü (Rhododendron) cinsinden bazı bitki türlerine verilen ad.

Anavatanı Kuzey Amerika ile Asya'nın tepelik bölgeleri olan bu bitkilerin çoğu ormanlarda, kayalık akarsu kıyılarında, bataklık ve gölge yerlerde yetişir. Bahar ya da yaz aylarında pembe, altın sarısı, ateş kırmızısı ve portakal renginin bütün tonlarında ya da beyaz renkte çiçekler açan küçük çalılık bitkilerdir. Açelyalar ormangülleri gibi, çürümüş bitki artıklarınca zengin, humuslu toprakları severler.

Japonlar, yaklaşık 1000 yıldır cüce açelyalar yetiştirmekte ve yöntemlerini gizli tutmaktadırlar. Hint açelyası 1680'de Hollandalılar tarafından Çin'den Avrupa'ya götürürlmüş ve bu türden Avrupa'ya özgü birçok yeni tür geliştirilmiştir. Bunlardan biri günümüzde Belçika'nın ulusal çiçeği olarak kullanılmaktadır.

Bazı türleri

 Rhododendron alabamense
 Rhododendron arborescens
 Rhododendron atlanticum
 Rhododendron austrinum
 Rhododendron calendulaceum
 Rhododendron canescens
 Rhododendron cumberlandense
 Rhododendron flammeum
 Rhododendron molle (syn. R. japonicum)
 Rhododendron occidentale
 Rhododendron periclymenoides
 Rhododendron prinophyllum
 Rhododendron prunifolium
 Rhododendron viscosum

Kaynakça

Rhododendron
Georgia'nın sembolleri
Yunancadan Türkçeye geçen sözcükler

Açelya


ICC කාන්තා ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය යනු පැරණිතම සහ ප්‍රධානම ජාත්‍යන්තර කාන්තා ක්‍රිකට් තරගාවලියයි.

කාන්තා ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය විසින් සංවිධානය කරනු ලබයි. 2005 ට පෙර මෙම තරගාවලිය සංවිධානය කළේ ජාත්‍යන්තර කාන්තා ක්‍රිකට් කවුන්සිලය විසිනි. ප්‍රථම තරගාවලිය 1973 දී පැවැත්විණි.

තරගාවලි ඉතිහාසය

මුලාශ්‍ර

අයිසීසී කාන්තා ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය


حي صلاح الدين هو أحد أحياء الرياض التابعة لبلدية العليا ، ويحده من الشمال طريق الملك عبد الله ومن الشرق طريق أبي بكر الصديق ومن الجنوب قاعدة الرياض الجوية ومن الغرب طريق الملك عبد العزيز

يجاوره من الشمال حي المرسلات ومن الشمال الشرقي حي النزهة ومن الشرق حي الواحة ومن الجنوب الشرقي قاعدة الرياض الجوية ومن الجنوب قاعدة الرياض الجوية ومن الجنوب الغربي حي السليمانية ومن الغرب حي الورود ومن الشمال الغربي حي الملك فهد

ويتخلله شوارع رئيسية هي :
 شارع الأمير فرحان بن سعود
 شارع الشيخ عبد الله العنقري
 شارع رفحاء

انظر أيضا
 حي العليا (الرياض)
 حي المروج (الرياض)
 حي غرناطة (الرياض)
 حي الواحة (الرياض)

مصادر
 أمانة منطقة الرياض.
 الهيئة العليا لتطوير مدينة الرياض.

مراجع

أحياء الرياض

حي صلاح الدين (الرياض)


Hrvatsko društvo za neuroznanost
hdn, kod ISO 639-3 za sjeverni haida jezik
eng. kratica za hemolitičku bolest novorođenčeta (hrv. HBN)
hidrodenitrogenacija
međ. IATA kod za zračnu luku Yampa Valley

HDN


Sujirat Pookkham (en ), née le  à Chiang Rai, est une joueuse de parabadminton thaïlandaise concourant en WH1 pour les athlètes en fauteuil roulant ayant un mauvais équilibre du tronc. Elle détient trois titres mondiaux (un en individuel et deux par équipes) et deux médailles paralympiques (argent en individuel et bronze par équipes).

Carrière
Lors des Jeux paralympiques d'été de 2020, elle remporte la médaille d'argent en individuel WH1, battue en final par la Japonaise Sarina Satomi deux sets à 1.

Résultats individuels

Jeux paralympiques

En individuel

Par équipes

Championnats du monde

En individuel

Par équipes

Références

Liens externes

Joueuse thaïlandaise de badminton
Médaillée d'argent paralympique thaïlandaise
Joueuse de badminton aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en mars 1986
Naissance à Chiang Rai

Sujirat Pookkham


El Campo de concentración de Hoeryong (o campo de concentración de Hangyong) es un campo de prisioneros políticos en Corea del Norte. El nombre oficial es Kwan-li-so (Colonia de trabajo de penal) Núm.22. La prisión es un área de máxima seguridad, completamente aislada del mundo exterior. Los prisioneros y sus familias están detenidos en un periodo de por vida. En 2012, algunos informes  e imágenes satelitales indicaron mayores cambios.

Ubicación
El campo 22 se localiza en el condado de Hoeryong, provincia de Hamgyong del Norte, al noreste de Corea del Norte, cerca de la frontera con China y Rusia. Se encuentra situado en un gran valle con muchos valles a los lados, rodeado por montañas de 400-700 metros de altura. La entrada sureste del campo se encuentra a unos 7 kilómetros (4.34 mi) al noreste del centro de la ciudad de Hoeryong, la entrada principal se encuentra a 15 kilómetros al sureste de Kaishantun-Jilin, provincia de China. El límite occidental va paralelo a una distancia de 5 kilómetros del Río Tumen, el cual hace de frontera con China. El campo no fue incluido en mapas hasta hace poco y el gobierno norcoreano negó su existencia.

Historia

El campo fue fundado alrededor de 1965 en Haengyony-ri y se expandió en las áreas de Chungbong-ri y Sawul-ri en las décadas de 1980 y 1990. El número de prisioneros ha incrementado considerablemente en los años 1990, tiempo en el que otros 3 campos de prisioneros en el norte de la provincia de Hamgyong cerraron, y los presos fueron trasladados al campo 22. Kwan.li-so Núm. 11(Kyongsong) cerró en 1989, Kwan-li-so Núm. 12(Ongsong) cerró en 1991 y Kwan-li-so Núm. 13 (Changpyong)  cerró en 1992.

Descripción
El campo 22 tiene cerca de 225 km² de superficie. Está rodeado por una cerca interna electrificada a 3300 voltios y una cerca exterior de alambre espinoso, con trampas y clavos escondidos entre ambas cercas . El campo está controlado por unos 1,000 guardias y 500-600 agentes administrativos. Los guardias están armados con rifles automáticos, granadas y perros entrenados .

En la década de 1990 había un estimado de 50 000 prisioneros en el campo. Los prisioneros son en su mayoría personas que criticaron al gobierno, personas consideradas políticamente poco fiables (tales como prisioneros de guerra de Corea del Sur, cristianos, regresados de Japón) o miembros purgados de alto rango del partido. Basados en el principio de culpabilidad por asociación (Coreano: 연좌제, yeonjwaje) a menudo son encarcelados junto a la familia entera, incluyendo niños y ancianos. Todos los prisioneros son retenidos hasta la muerte; nunca son puestos en libertad.

El campo se divide en varias colonias de trabajo penitenciario:
 Haengyong-ri es la sede del campo con oficinas administrativas, una fábrica de comida, fábrica de ropa, centro de detención, residencia de guardias y residencia de las familias prisioneras.
 Chungbong-ri es una sección minera con una mina de carbón, depósito de carga, estación de ferrocarril, residencia de guardias y residencia de prisioneros individuales.
 Naksaeng-ri, Sawul-ri, Kulsan-ri and Namsok-ri son una sección agrícola con residencia de familias prisioneras.
Hay un sitio de ejecuciones secretas en el valle de Sugol, al borde del campo.

Condiciones en el campo
Un exguardia (Ahn Myong-chol) describe las condiciones en el campo como extremadamente duras y peligrosas para la vida. Él recuerda el impacto que sintió cuando llegó por primera vez al campo, donde comparó a los prisioneros con esqueletos andantes, enanos y lisiados envueltos en trapos. Se estima que cerca del 30% de los presos tiene deformidades como oídos arrancados, ojos destrozados, narices rotas, y caras cubiertas de cortadas y cicatrices resultantes de palizas y otros malos tratos. Alrededor de 2000 prisioneros, cuenta él, carecen de extremidades, pero incluso los presos que necesitan muletas para caminar deben seguir trabajando.
A los prisioneros se les dan 180 gr (6,3494303150023 oz) de maíz por comida (dos veces al día), con un mínimo de vegetales y sin carne .  La única carne en sus dietas es de ratas, serpientes o ranas que logran atrapar . Ahn estima que de 1500 a 2000 personas mueren de desnutrición al año, niños en su mayoría . A pesar de estas muertes, la población reclusa se mantiene constante, sugiriendo que cerca de 1500 a 2000 internos llegan cada año. Los niños reciben solo educación básica. A partir de los 6 años se les otorga trabajo asignado, como recoger verduras, pelar maíz o secar arroz, pero reciben muy poco alimento únicamente 180gr (6,34 oz) en total por día. Por lo tanto, muchos niños mueren antes de llegar a los 10 años. Los prisioneros ancianos tienen la misma carga de trabajo que otros adultos . Presos gravemente enfermos están en cuarentena, abandonados para morir.

Los prisioneros individuales viven en chozas con otras 100 personas en un cuarto. Como premio por un buen trabajo, a menudo las familias pueden vivir juntas en un solo cuarto o una casa pequeña sin corriente de agua. Pero las casas están en condiciones pobres, las paredes hechas de lodo y tienen varias grietas. Todos los prisioneros tienen que usar baños comunales, sucios y llenos de gente .

Los presos tienen que realizar arduas labores en agricultura, minería y fábricas de 5:00am a 8:00pm (7:00 p. m. en invierno), ), seguidas de re-educación ideológica y sesiones de autocrítica . Año nuevo es la única festividad para los prisioneros. Las minas no están aclimatadas con medidas de seguridad y de acuerdo a Ahn, se asesina a prisioneros casi todos los días. Tienen que usar herramientas primitivas, por ejemplo palas y picos, obligados a trabajar hasta el cansancio. Cuando ocurría un incendio o un túnel colapsa, se le abandonaba a los presos para morir . Kwon Hyuk reporta que los cuerpos son simplemente colocados en entrenadores de carga junto con el carbón para ser quemados en un horno de fusión. El carbón es suministrado a la planta de energía de Chongjin, acerería de Chongjin y la acerería de Kimchaek, mientras que la comida es suministrada a la agencia de seguridad del estado o vendida en Pyongyang y otras partes del país.

Violaciones a los derechos humanos
Ahn explica como a los guardias se les enseña que los prisioneros son fraccionalistas y enemigos de clase que deben ser eliminados como malas hierbas hasta la raíz. Son instruidos para tratar a los prisioneros como esclavos y no como seres humanos. Basándose en esto los guardias pueden asesinar a un prisionero que no les obedezca en cualquier momento . Kwon reportó que como oficial de seguridad podía decidir si matar a un prisionero o castigarlo de otras maneras si llegaba a violar una regla. Él admitió que una vez ordenó la ejecución de 31 personas de 5 familias en un castigo colectivo, porque el miembro de una familia intentó escapar.

En la década de 1980 se realizaron ejecuciones públicas una vez por semana aproximadamente, según Kwon. Sin embargo Ahn reportó que en la década de 1990 fueron sustituidas por ejecuciones secretas, debido a que los guardias temían disturbios entre la multitud reunida. Tuvo que ir al sitio de ejecuciones secretas un gran número de veces y ahí fue testigo de cuerpos desfigurados y destrozados.

En caso de violaciones serias de las reglas, los prisioneros eran sujetos a un proceso de investigación, en el que hay violaciones a los derechos humanos, como la reducción de alimento, tortura, palizas y acosos sexuales. En Haengyong-ri hay un centro de detención para castigar a los prisioneros. Debido al maltrato, muchos prisioneros morían en detención e incluso mas dejaban el edificio de detención lisiados .

Ahn and Kwon reportaron acerca de los siguientes métodos de tortura usados en el campo 22:
 Tortura de agua: el prisionero tiene que pararse con los dedos de los pies en un tanque lleno de agua hasta su nariz por 24hrs.
 Tortura colgante: el prisionero es colgado del techo con la cabeza apuntando hacia abajo para ser golpeado violentamente.
 Tortura del cuarto caja: el prisionero es detenido en una celda diminuta, donde difícilmente puede estar sentado, pero no estar de pie o acostado por 3 días.
 Tortura de rodillas: el prisionero se hinca en una barra de madera insertada cerca de los huecos de la rodilla para detener la circulación de la sangre. Tras una semana el preso no puede caminar y muchos mueren después.
 Tortura de paloma: el prisionero es atado a la pared con ambas manos a una altura de 60 centímetros (1,96850394 pies)  y debe agacharse por muchas horas.
Hay palizas todos los días, si los prisioneros no se inclinan rápido o lo suficientemente profundo antes que los guardias, si no trabajan con esfuerzo o no obedecen con rapidez. Es una práctica frecuente para los guardias usar a los prisioneros como blancos de artes marciales. La violación y la violencia sexual son muy comunes, como prisioneras saben que pueden ser asesinadas con facilidad si se resisten a las demandas de los guardias.

Ahn habló sobre cientos de prisioneros al año que eran removidos para varios "Importantes proyectos de construcción", por ejemplo túneles secretos, bases militares o instalaciones nucleares en áreas remotas. Ninguno de estos prisioneros regresaba al campo. Ahn está convencido de que eran secretamente asesinados tras finalizar la construcción para mantener la discreción de estos proyectos.

Experimentación humana
Kwon declaró experimentación humana llevada a cabo en Hangyong-ri. Describió una habitación de vidrio sellada, 3.5 metros(11,48293965 pies) de ancho, 3 metros(9,8425197 pies) de largo y 2.2 metros(7,21784778 pies) de alto, donde fue testigo de una familia con 2 hijos muriendo de ser sujetos de prueba de un gas asfixiantes. Ahn explicó cómo inexpertos funcionarios médicos del hospital de Chung Bong -ri practicaron sus técnicas de cirugía en prisioneros. Escuchó numerosos relatos de operaciones innecesarias y fallas médicas, causando la muerte o paralizando permanentemente a los prisioneros.

Informes sobre la hambruna masiva y el cierre
Imágenes satelitales de finales del 2012 mostraron el centro de detención y algunas torres de vigilancia siendo arrasadas, pero todas las demás estructuras parecían operacionales. Fue reportado que 27.000 prisioneros murieron de hambruna en poco tiempo y que 3.000 sobrevivientes fueron reubicados al campo de concentración de Hwasong entre marzo y junio del 2012.  Se informó que el campo cerró en junio, los guardias removieron los rastros de las instalaciones de detención hasta agosto y luego los mineros de la mina de Kungsim y los agricultores de Saebyol y Undok fueron trasladados a la zona De acuerdo a otro informe las autoridades decidieron cerrar el campo para cubrir sus pistas después de deserciones.

Ex guardias/prisioneros(testigos)
 Ahn Myong-chol (1990-1994 en Campo 22)  era un guardia de la prisión y conductor en el campo. En 1987 fue guardia de prisión en Kwan-li-so núm. 11 (Kyongsong) y de 1987-1990 en Kwan-li-so núm. 13.
 Kwon Hyok (1987-1990 en Campo 22) fue oficial de seguridad en el campo. Desertó seis años más tarde cuando trabajó como agregado militar en Pekín.
 Ningún exprisionero del campo es conocido por haber escapado de Corea del Norte.

Véase también
 Campo de concentración de Yodok
 Campo de concentración de Onsong
 Departamento de Seguridad Estatal

Referencias

Bibliografía
 안명철, 완전통제구역-북한 정치범수용소 경비대원의 수기, 시대정신 (서울, 2007-09-20), 287쪽, ISBN 8990959284 ISBN 978-8990959287 (Ahn Myong-chol, "Maximum Security Camp", Zeitgeist, Seúl 2007, 287 p.)
 안명철, 그들은 울고있다, 천지미디어(서울, 1995-08-01), 354쪽, ISBN 8986144034 ISBN 978-8986144031 (Ahn Myong-chol, "They are weeping", Chonji Media, Seúl 1995, 354 p.)

Enlaces externos
  – Overview of North Korean prison camps with testimonies and satellite photographs
  – Comprehensive analysis of various aspects of life in political prison camps
  – Document on camp conditions (torture, executions, hunger, child labor, forced labor) in North Korean prison camps
  – Analysis of the phenomena of repression associated with North Korea's political labor camps
  – Report to emphasize the urgent need to mass killings, arbitrary imprisonment, torture and related international crimes
  – Eye-witness accounts from North Korean prison camps
  – Summary and Analysis of the North Korea Witness on the Crimes against Humanity in North Korea
  – Satellite imagery and witness accounts of Camp 22
  – Annotated satellite imagery of Camp 22
  – NBC News investigation uncovers horrific, extensive atrocities

Historia de Corea del Norte

Campo 22


Les élections municipales de 1989 à Nice ont eu lieu les 12 et .

Mode de scrutin
Le mode de scrutin à Nice est celui des communes de plus de  : la liste arrivée en tête obtient la moitié des sièges du conseil municipal. Le reste est réparti à la proportionnelle entre toutes les listes ayant obtenu au moins 5 % des voix. Un deuxième tour est organisé si aucune liste n'atteint 50 % des suffrages exprimés ; seules les listes ayant obtenu au  moins 10 % peuvent s'y présenter, elles peuvent alors fusionner avec les listes ayant obtenu au moins 5 % des voix.

Comme dans toutes les communes de plus de , hormis Paris, Lyon et Marseille, le conseil municipal de Nice est composé de 69 conseillers municipaux.

Contexte
Le maire sortant, Jacques Médecin (RPR) est réélu en 1983 au second tour face à Max Gallo (PS).

Rappel des résultats de l'élection de 1983

Candidats
 Charles Caressa conduit une liste du PCF
 Jean-Hugues Colonna, ancien député, mène une liste du PS
 Jacques Randon conduit une liste dissidente du PS
 Guy Marimot conduit une liste des Verts
 Jacques Médecin, maire sortant, se représente à la tête d'une liste d'union de la droite soutenue par le RPR et l'UDF
 Jacques Peyrat, ancien député, conduit une liste du FN

Campagne
À l'issue du premier tour, la liste du PCF fusionne avec celle du PS. Bien que Jacques Médecin soit mis en cause dans plusieurs affaires politico-financières concernant la gestion de la ville, il est réélu une nouvelle fois. Ce scrutin est par ailleurs marqué par la percée du Front national pour la première fois à une élection municipale niçoise.

Résultats

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections municipales françaises de 1995
 Élections municipales à Nice

Nice
1995

Élections municipales de 1989 à Nice


Dracaena erythraeae (Sansevieria erythraeae) es una especie de Dracaena (Sansevieria) perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de África oriental en Eritrea, Etiopía y Sudán.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Taxonomía
Sansevieria erythraeae fue descrita por Giovanni Ettore Mattei y publicado en Bollettino di Studi ed Informazioni R. Giardino Coloniale 4: 170, en el año 1918.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

erythraeae: epíteto latino que significa "roja".
Sinonimia
Sansevieria schweinfurthii Täckh. & Drar

Referencias

Enlaces externos

erythraeae
Flora de África oriental
Plantas descritas en 1918
Plantas descritas por Mattei

Sansevieria erythraeae


Veronica Moser (née le  et décédée le ) est une actrice pornographique autrichienne.

Carrière
Moser travaille d'abord comme secrétaire, puis commence à travailler à temps partiel en tant que modèle pour des nus, puis pour des photos porno. Dans les années 1980, elle commence à travailler comme actrice porno : son premier film porno est le troisième film de la série sur Josefine Mutzenbacher (1982). Fin 1992, elle tourne un premier film dans le domaine de la coprophilie.

Au cours des années 1990, elle est particulièrement active dans les films de la série Sperrgebiet et joue des rôles de soumission. Elle a joué dans plus de 120 films porno, dont la grande majorité étaient liés à la coprophilie. Moser est l'actrice la plus connue dans le monde pour ce type de pornographie.

À partir de 2007, elle se concentre sur la pornographie fétichiste (avec du caoutchouc, du latex, des piercings, des tatouages, etc.) et adopte le nom de scène « Pornarella ». En août 2008, elle revient au business de la coprophilie et annonce sur son site Internet qu'elle ferait un nouveau film chaque mois, uniquement disponible en ligne.

Moser s'est installée à Berlin où elle s'est mariée. Elle meurt en 2020 d'une hémorragie intracérébrale.

Anecdotes
Le groupe de rock Espiritos Zombeteiros a dédié une chanson à Moser.

Filmographie (sélection)
 1982 : Josefine Mutzenbacher - Comment elle était vraiment (partie 3)
 1983 : Diamond Baby
 1985 : Inside
 1992 : Lady Gourmet
 1992 : Sperrgebiet 3
 1995 : Sperrgebiet 6 - Auch hübsche Frauen müssen scheißen
 1997 : Liquid Shit - Veronica Moser the Scat Queen
 2006 : Shitmaster
 2008 : Brown Reunion

Notes et références

Liens externes

 Site officiel
 Site de Moser sous le nom de « Pornarella » sur archive.is

Actrice pornographique autrichienne
Naissance en février 1964
Naissance à Vienne (Autriche)
Décès en juillet 2020
Mort d'une hémorragie cérébrale
Décès à 56 ans

Veronica Moser


George Chakiris (født 16. september 1934) er en amerikansk skuespiller, danser og sanger. Hans forældre indvandrede fra Grækenland.

Han fik sit store gennembrud i Robert Wises filmatisering af West Side Story i 1961, hvor han spillede Bernardo, lederen af banden Sharks. Sagen var, at han havde spillet det samme stykke på et teater i Londons West End i to år, men da spillede han Riff, lederen af Jets. For sin præstation i filmen, vandt han både en Oscar for bedste mandlige birolle og en Golden Globe for bedste mandlige birolle - Komedie eller Musical.

Han filmdebuterede, da han kun var 12 år gammel, i en mindre rolle i Udødelige toner fra 1947. Efter skoletiden flyttede han til Los Angeles, hvor han tog arbejde i et stormagasin. I sin fritid tog han sang- og danselektioner, og på den måde havde han mindre dansroller i film som White Christmas, Brigadoon, Sex på scenen (alle fra 1954) og Gentlemen foretrækker blondiner (1953).

I 1967 spillede han over for Gene Kelly og Catherine Deneuve i Jacques Demys Pigerne fra Rochefort.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Sangere fra USA
Dansere fra USA
Personer fra Ohio
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar for bedste mandlige birolle

George Chakiris


Sayri Túpac (Cusco, o. 1535. – Cusco, 1561.), drugi vladar Vilcabambe (1544. – 1560.) iz dinastije Cuzcohanan. Bio je sin Manca Inca Yupanquija, posljednjeg Sapa Inke u Cuscu pod kontrolom konkvistadora i njegove sestre Cura Ocllo te brat Titu Cusija i Túpaca Amarua I. Otac je isprva prihvatio krunu koju mu je ponudio Francisco Pizarro. Međutim, kada su za njegove odsutnosti njegova braća Gonzalo, Juan i Hernando počela zlostavljati narod, Manco Inca se 1536. godine odmetnuo od španjolske kontrole i sakupio vojsku kojom je, tijekom građanskog rata između Francisca Pizarra i Diega de Almagra, opsjeo grad Cusco u savezu s potonjim. Nakon Almagrova poraza povukao se u Vilcabambu gdje je osnovao novu državu Inka.

U međuvremenu, Španjolci su 1536. godine okrunili Mancova polubrata Paulla Incu za marionetskog Sapa Inku, a tri godine kasnije osvetili su se Mancu Inci tako što su mu zarobili ženu Curu Ocllo i brutalno je pogubili. Godine 1544. Manca Inku su ubili pristaše Diega de Almagre koji je bio pod njegovom zaštitom, poslije čega su ih pogubili Mancovi vojnici.

Novim vladarem Vilcabambe postao je njegov sin Sayri Túpac koji je tada bio još dječak pa je vlast u njegovo ime, kao regent, preuzeo njegov stric Atoc Supa. Godine 1548. španjolski namjesnik Pedro de La Gasca poslao je poslanstvo k vladaru kako bi ga nagovorio da napusti udaljeno područje Vilcabambe i stavi se pod španjolski protektorat. Tijekom pregovora umro je vladar Cusca Paullu Inca († 1549.), zbog čega je Sayri Túpac odustao od daljnjih pregovora.

Novi španjolski potkralj Andrés Hurtado de Mendoza odlučio je ponovno pokrenuti pregovore sa Sayri Túpacom kako bi ga nagovorio da se premjesti u Cusco i stavi pod zaštitu Španjolaca. Dana 5. siječnja 1560. godine primio ga je potkralj u Limi te ga je obdario naslovima i posjedima, našto se Sayri Túpac odrekao kraljevske vlasti i potom oženio svoju sestru Cusi Huarcay, uz posebno dopuštenje pape Julija III. Sa ženom je imao kćer jedinicu Beatriz Claru Coyu. Umro je 1561. godine na imanju kraj Cusca, a u Vilcabambi ga je naslijedio Titu Cusi.

Sayri Túpac


Cylindrocapsaceae, porodica zelenih algi u redu Sphaeropleales. Postoje tri roda s deset prznatih vrsta

Rodovi
 Cylindrocapsa Reinsch
 Cylindrocapsopsis Iyengar
 Fusola Snow

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Sphaeropleales

Cylindrocapsaceae


Alphonso D'Abruzzo may refer to:

Robert Alda, American actor, whose birth name was Alphonso Giuseppe Giovanni Roberto D'Abruzzo
Alan Alda, American actor, whose birth name was Alphonso Joseph D'Abruzzo; son of the Alphonso Giuseppe Giovanni Roberto D'Abruzzo (above)

Alphonso D'Abruzzo


مسرع جسيمات أو معجل جسيمات هو جهاز يستخدم المجالات الكهربائية لتعجيل جسيمات الشحنات الكهربائية إلى سرعات عالية وتحديدها في أشعة موجهة. أجهزة التلفاز المبنية على أنبوب الأشعة المهبطية تستخدم مسرع سرعة بسيط.

يوجد نوعان من مسرعات السرعة: المسرعات الخطية أو المستقيمة و المسرعات الدائرية. ويشار إلى المسرعات المستخدمة كمصادمات للجسيمات بمحطمات الذرة.

مثال على المصادمات يوجد بمدينة جينيف قامت ببنائه حديثاً المنظمة الأوروبية للبحث النووي وهو مصادم الهدرونات الكبير.

الاستخدام

يستفاد من حزم الجسيمات عالية الطاقة في كلاً من بحوث العلوم الأساسية والتطبيقية. ويقوم العلماء بإجراء التفاعلات بين الجسيمات في أعلى مستويات الطاقة الممكنة وذلك بغرض أكتشاف جسيمات أولية جديدة، وفهم بنية المادة و الكون والزمن . وتجرى التفاعلات عن طريق اصطدام جسيمات معروفة مثل الإلكترونات أو البروتونات عند طاقة حركية للجسيمات تقدر بعدة مئات الميجا إلكترون فولت إلكترون فولت ، كما وصل مصادم الهدرونات الكبير إلى إجراء تصادم البروتونات عند طاقة قدرها 7 تيرا إلكترون فولت ، أي أعلى 7000 مرة عن 1 جيجا إلكترون فولت.

ويحتاج الفيزيائيون إلى تسريع البروتونات إلى سرع عظيمة لأسباب منها : أولاً : للتغلب على التنافر الذي يحدث بين بروتونين شحنتهما موجبة، ثانياً :لأن زيادة طاقة البروتونين المتصادمين يمكن بها تخليق جسيمات كتلتها أكبر من كتلة البروتون، إذ يتحول جزء من طاقة البروتونين عند التصادم إلى مادة (طبقا لتكافؤ المادة والطاقة الذي اكتشفه أينشتاين) . أي أن البروتونين الناتجين عن التفاعل سيكون لهما وزناً أكبر مما كان قبل التصادم !. وثالثاً : كلما زادت طاقة البروتونات عند التصادم كلما زاد احتمال تكسر البروتون وانطلاق مكوناته التي هي أنواع من الكواركات . حتى أن مكشاف مصادم فيرميلاب يقوم بتسريع البروتونات في دائرة وتسريع نقيض البروتونات - وهو شحنته سالبة - في دائرة أخرى في اتجاه عكسي، ثم توجيه فيضي البروتونات ونقيض البروتونات للاصطدام، ودراسة نواتج الاصطدام. وتبدأ دراسة النواتج بقياسها أولا أي استخدام عداد جسيمات.

والتفاعلات و التآثر بين أبسط أشكال الجسيمات هي: اللبتونات (مثل إلكترونات وبوزيترونات وكواركات المادة، أو فوتونات والغلوونات في نظرية المجال الكمي). وبما أنه لايمكن الحصول على كواركات معزولة بسبب حجز اللون ، لذا فإن أبسط التجارب المتاحة تنطوي على أولا: تفاعلات اللبتونات مع بعضها البعض، ثم ثانيا: اللبتونات مع النوكليونات المحتوية على الكواركات والغلوونات. لدراسة اصطدام الكواركات مع بعضها البعض، لجأ العلماء إلى اصطدام النويات والتي قد تكون ذا فائدة في الطاقة العالية نظرا لأنها الأساس لتفاعل جسمين المحتويين على الكواركات والغلوونات. لذا يميل علماءالجسيمات الأولية إلى استخدام الأجهزة لتوليد حزم من الإلكترونات والبوزيترونات والبروتونات ومضاد بروتونات، فتتفاعل مع بعضها البعض أو مع أبسط النويات (مثل نواة الهيدروجين أو ديوتريوم) عند أعلى طاقة ممكنة، بشكل عام مئات من الكترون فولت فما فوق. فقد يستخدم علماء الذرة والكونيات حزم من الذرات المجردة، والخالية من الإلكترونات لفحص بنية وتفاعل وخصائص النويات نفسها وكثافة المادة في كثافة ودرجات حرارة قصوى، مثل التي يعتقد بأنها قد حدثت باللحظة الأولى من الانفجار العظيم.

إضافة إلى كونه ذو أهمية أساسية، فقد تتحد الإلكترونات ذات الطاقة العالية إلى حزم فوتونات متماسكة عالية الطاقة وساطعة بالكامل ـ فوق بنفسجية وأشعة سينيةـ خلال إشعاع سنكروتروني، فالفوتونات لها استخدامات عديدة في دراسة تكوين الذرة وفي الكيمياء وفيزياء المواد المكثفة، وعلوم الأحياء، والتكنولوجيا. ومن الأمثلة المضافة في منشأة السنكترون الأوروبية (ESRF) والتي استخدمت في الآونة الأخيرة لاستخراج صور مفصلة ثلاثية الأبعاد عن الحشرات المحاصرة داخل الكهرمان. ومن ثم هناك طلب كبير على مسرعات الإلكترون ذات طاقة الكترون فولت معتدلة وعالية الكثافة.

مسرعات طاقة منخفضة
المثال اليومي لمسرعات الجسيمات هو أنبوب الأشعة المهبطية الموجودة بأجهزة التلفزيون وأيضا مولدات الأشعة السينية. وتلك المسرعات ذات الطاقة المنخفضة تستخدم في العادة زوجا واحدا من الأقطاب الكهربية مع جهد تيار مستمر من عدة آلاف فولت بينهما. وفي مولدات الأشعة السينية، يكون الهدف الذي تصتدم به الإلكترونات المسرعة هو نفسه أحد الأقطاب.

ويسمى أحد المسرعات ذات الطاقة المنخفضة زارع الأيون ion implanter ، وهو يـُستخدم في صناعة الدارات المتكاملة .

مسرعات طاقة عالية
أنواع المسرعات ذات الجهد المستمر DC القادرة على تسريع الجسيمات المشحونة إلى سرعة كافية يبدأ عندها التفاعل النووي هي مولدات كوكروفت-والتون أو مضاعفات الجهد الفولتي والتي تحول التيار المتردد إلى تيار مستمر عالي الفولتية، أو مولدات فان دي جراف التي تستخدم كهرباء ساكنة، تقوم أحزمة مطاطية بتكوينها وتراكمها حتى طاقة 2 مليون فولت مثلا.

وتستخدم أضخم وأقوى مسرعات الجسيمات مثل مصادم ايونات ثقيلة بسرعات النسبية RHIC و مصادم الهادرونات الكبير (LHC) التابع لسرن (والذي بدأ بالعمل منذ منتصف نوفمبر 2009)
وكذلك تيفاترون في تجارب فيزياء الجسيمات.

وتنتج تلك المسرعات أيضا فيضا من البروتونات السريعة، تقترب سرعتها من سرعة الضوء مثل مصادم الهدرونات الكبير. وينتج بعضها الآخر عناصر غنية بالبروتونات بغرض استخدامها في الطب وهي تختلف عن العناصر الغنية بالنيوترونات والتي يمكن إنتاجها في المفاعلات النووية ، وقد بينت بعض الاكتشافات الجديدة طريقة لإنتاج الموليبدينوم-99 - والذي ينتج عادة في المفاعل النووي - عن طريق تسريع نظائر ثقيلة للهيدروجين,

إلا أن تلك الطريقة الجديدة تستلزم أيضا أنتاج النظير الثقيل للهيدروجين تريتيوم
في مفاعل نووي. ويوجد مثال لهذا المسرع المسمى
LANSCE في مختبر لوس ألاموس الوطني في لوس ألاموس، نيومكسيكو
Los Alamos Laboratory ب الولايات المتحدة الأمريكية.

مسرعات السرعة الخطية

في مسرعات السرعة الخطية يتم تعجيل الجسيمات في خط مستقيم بحيث يكون الهدف في نهاية الخط.
أشهر امثلة لمسرعات السرعة الخطية وأكثر انتشاراً هو أنبوب الأشعة المهبطية والمستخدم في أجهزة التلفاز التقليدية.
أطول مسرع سرعة خطي هو مسرع ستانفورد الخطي  والبالغ طوله ثلاث كيلومترات.

مسرعات السرعة الدائرية
في المسرعات الدائرية يتم تسريع الجسيمات في مسار دائري عن طريق مغناطيسات كهربائية تحافظ على منحني دوران فيض الجسيمات المعجلة . و يتميز مسرع السرعة الدورانية بإمكانية تعجيل الجسيمات بشكل مستمر ولمدة غير محددة في دائرة المعجل.
أكبر مسرع دائري حاليا هو مصادم الهدرونات الكبير الموجود على حدود فرنسا و سويسرا و يبلغ محيطه 27 كيلومتر وهو مبني بكامله تحت الأرض على عمق متوسط يبلغ 100 متر. وقد بدأ العمل فعليا عام 2010 والفيزيائيون شغوفون بما سيحصلون منه من نتائج علمية جديدة قد تغير من فهمنا الحالي لطبيعة الكون .

 يرتبط بناء الكون، نشأته ومصيره ارتباطا أساسيا بالجسيمات الأولية وخواصها المكونة للكون، فالجسيمات الأولية هي اللبنات الأولية التي تكوّن الكون، فمنها تتكون أخف الذرات وهو الهيدروجين ومنها تتكون جميع العناصر الموجودة في الكون، ومنها الكربون و النيتروجين و الأكسجين و الهيدروجين وهي العناصر التي تكون المادة الحية، والكائنات الحية ومنها الإنسان.
 لهذا يهتم الفيزيائيون والحكومات ببناء تلك المصادمات الضخمة، وما تتكلفه من كلفة باهظة (تكلف مصادم الهدرونات الكبير حتى الآن نحو 3 مليارات يورو) ، بغرض معرفة بناء الكون، وموقع الإنسان فيه.

اقرأ أيضا
أنواع من المسرعات:

 سينكروترون البروتونات
 سيكلوترون
 مسرع خطي
 مسرع دوراني تزامني
 مصادم الهدرونات الكبير
 مصادم ايونات ثقيلة بسرعات النسبية
 فيرميلاب
 لولب مركب للميونات
 مطياف زمن الطيران
 مركز هايدلبرج للعلاج بشعاع أيونات
 متذبذب (سنكروترون)

مصادر

انظر أيضاً
 مصادم الهدرونات الكبير
 تجربة أطلس
 تيفاترون
 مكشاف مصادم فيرميلاب
 مغناطيس رباعي الاقطاب
 خط الأشعة
 مركز هلمهولتز لبحوث الأيونات الثقيلة

اختراعات أمريكية
مسرعات الجسيمات
مغناطيسية

مسرع جسيمات


Borgarnes er en by på et lille næs på nordsiden af fjorden Borgarfjörður i Island. I byen bor 1.875 mennesker (2015), og den ligger cirka 60 km nord for landets hovedstad, Reykjavík. Den er forbundet med resten af Island med den næstlængste bro i landet, Borgarfjarðarbrú. Borgarnes er den største by i kommunen Borgarbyggð.

Historie
Borgarnes er første gang omtalt i Egils saga, men her kaldes den Digranes. Den første bosætter, der slog sig ned her, hed Grani og var med om bord på båden, der bragte Skalla-Grímr, den første herremand i området, til Borgarfjörður-området. Der er imidlertid ingen historisk viden om beboere i Borgarnes-området fra Granis tid til det 19. århundrede.

Kort efter, at Island slap af med det danske handelsmonopol, var der et stort behov for en handelsplads i området, og kong Frederik 7. gav Borgarnes bemyndigelse til at blive handelsplads i 1861.

Den første større bygning i Borgarnes var konservesfabrikken, der blev opført i 1857, men revet ned nogle år senere. Der blev opført en handelsbygning i 1877, og få år senere begyndte bosættelsen i området for alvor.

I 1913 blev Borgarnes officielt en by kaldet Borgarneshreppur, hvilket skiftede til Borgarnesbær. I 1987 blev denne by forenet med Hraunhreppur, Norðurárdalshreppur og Stafholtstungnahreppur til kommunen Borgarbyggð, som brugte Borgarnes' bysegl og kontorer. I 1998 blev Álftaneshreppur, Borgarhreppur og Þverárhlíðarhreppur også lagt ind under Borgarbyggð.

Økonomi
Kaupfélag Borgfirðinga (KB) blev grundlagt i 1904 som et gensidigt selskab. Det var den største arbejdsplads i Borgarnes i det 20. århundrede. Som en række andre gensidige selskaber i Island havde KB butikker, supermarkeder, benzinstationer, et slagteri, et mejeri, et bageri osv. under sig. KB havde også aktier i andre fabrikker og virksomheder, både i Borgarnes og over det øvrige Island. Mod slutningen af det 20. århundrede begyndte KB's finansielle kraft og status at falde, og det blev ændret til et holdingselskab kaldet KB Borgarnesi EHF. KB's logo og navn er siden 2005 ikke længere i brug inden for det, der er tilbage af det oprindelige firmas selskaber.

Borgarnes er centrum for handel for en stor del af det vestlige Island. Byens økonomi er primært baseret på serviceydelser for folk, der rejser til Reykjavík, landmænd og sommerhusejere i oplandet.

Transport

Den næstlængste bro i Island, Borgarfjarðarbrú, forbinder Borgarnes til Hringvegur, ringvejen rundt langs Islands kyst og dermed med resten af landet. Havnen i Borgarnes har ikke været brugt til transport i mange år, så al transport til og fra byen foregår ad landevejen.

Geografi

Klima

Fritid

Skallagrímur er byens største idrætsklub og har blandt andet badminton, basketball, fodbold og svømning på programmet. Der findes desuden en sportsklub for folk med handicap samt en golfklub, foruden endnu en fodboldklub, Mýgrútur FC.

Byen rummer et lokalmuseum, der har udstillinger om de første bebyggelser på stedet samt om Egils saga. Det åbnede i 2006. Et andet museum, Museum Borgarfjörður, indeholder en udstilling, der viser forholdene for børn i Island gennem det 20. århundrede. Desuden kan man finde Bjössaróló Park i byen; det er en slags byggelegeplads skabt af drivtømmer og andet affald og har derved både et rekreativt og et pædagogisk sigte, idet børnene kan lære om genbrug på stedet.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger

Byer på Island

Borgarnes


Se frem til en tryg tid er en eksperimentalfilm instrueret af Jørgen Leth, Ole John efter manuskript af Jørgen Leth, Ole John.

Handling
Ifølge filmens skabere "en film om en kniv, en hånd, noget hvidt skum, en hals, en mand, som taler. Om bevægelse, om et særligt smil, et særligt blik, nogle særlige lyde. En film om film (råfilm). En mand sidder ved havet en dag i Spanien, en anden mand står bag døren en fantastisk aften på Gasværksvej og mellem disse to situationer findes masser af cement og vodka, flødeskum og beton". Titlen henviser til et socialdemokratisk slogan.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1965

Eksperimentalfilm fra Danmark

Se frem til en tryg tid


Tittlingar (fræðiheiti: Emberizidae) er ætt spörfugla. Í henni er einungis ein ætt með 45 tegundum.

Tenglar

Spörfuglar

Tittlingar


Zestrea Românilor este un ciclul de documentare serial al televiziunii române dedicat consemnării și conservării culturii și civilizației țradiționale românești.

Referințe și note

Legături externe
http://tvr1.tvr.ro/emisiuni/zestrea-romanilor_4793.html, accesat 23.02.2017

Televiziunea Română

Zestrea Românilor