Ségur-le-Château ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Corrèze in der Region Nouvelle-Aquitaine. Sie ist dem Kanton Uzerche im Arrondissement Brive-la-Gaillarde zugeteilt.

Das Dorf ist als eines der Plus beaux villages de France (Schönste Dörfer Frankreichs) klassifiziert.

Geografie
Das Dorf liegt in einer nach Norden ausgreifenden Flussschleife der Auvézère im Westen des Départements Corrèze etwa 50 Kilometer südlich von Limoges. Im Nordwesten des Gemeindegebiets mündet der Bach La Penchennerie, welcher die Grenze zur Nachbargemeinde Saint-Éloy-les-Tuileries bildet, in die Auvézère.

Geschichte

Mittelalter
Im 6. Jahrhundert gehörte das Gebiet um Ségur dem fränkischen Abt Aredius von Limoges (bekannt als St. Yrieix; † 591), der in Attanum – dem heutigen Saint-Yrieix-la-Perche – residierte.

Die Vizegrafschaft Ségur entstand im 9. Jahrhundert als ein größerer Lehnsverband in der Limousin zerschlagen wurde. Das Kopialbuch von Uzerche erwähnt einen gewissen Vize-Graf Foucher, Spross des Adelsgeschlecht Foucher und jüngerer Bruder von d'Hildegaire († 945), seinerseits Vize-Graf von Limoges. Man vermutet, dass dieser Foucher ein Bruder von Archambaud de Comborn, seinerseits erster Vize-Grafen von Comborn war. Am Ende des 10. Jahrhunderts heiratete seine Enkelin Emma, Tochter von Adémar I. und Alleinerbin der Vizegrafschaft von Ségur, Guy I. von Limoges (988–1025). So kam die Stadt und das Lehen von Ségur für die nächsten 600 Jahre – mit kurzen Unterbrechungen – unter die Herrschaft der Vize-Grafen von Limoges. Das Burganwesen dagegen gehörte den Kanonikern von St. Yrieix und die Vize-Grafen mussten diesen Chorherren huldigen. Zwar war Ségur nie Hauptstadt der Vizegrafschaft Limoges, doch zahlreiche Hinterlassenschaften in der Burg bezeugen, dass sich die Herren dort oft aufhielten. Die Grafen platzierten in Ségur auch einige ihrer Ritter und Vasallen sowie Beamte, welche für die Verwaltung und Rechtsprechung in der Vizegrafschaft zuständig waren. Die Stadt war auch Sitz einer Kastellanei, die sich im Umkreis von fünfzehn Kilometer über etwa ein Dutzend Gemeinden erstreckte, wobei nur Ségur im Jahre 1749 zur eigentlichen Pfarrei wurde.

1275 ging die Vizegrafschaft Limoges durch die Heirat von Arthur II. von der Bretagne mit Marie de Limoges an die Herzöge der Bretagne, die sich aber kaum um ihren weit entfernten Besitz kümmerten. Während des Hundertjährigen Krieges wurde die Festung von Ségur nach der Besetzung durch die Engländer in den Jahren 1361 bis 1374 von der Krone Frankreichs konfisziert und zu einer Basis, die von königlichen Heeresführer geleitet wurde, bestimmt. Die Vize-Grafen waren zu dieser Zeit faktisch entmachtet. Um die Jahre 1422–1424 gewannen sie aber wieder an Autonomie. 1437 gelang es dem Vize-Grafen von Limoges Jean de Blois, der auch L'Aigle ("der Adler") genannt wurde und Heerführer unter der französischen Krone war, die Grafschaft von Périgord seinem Gebiet anzugliedern.

Neuzeit

Die Grafen von Périgord erhielten 1343 vom französischen König Philipp VI. des Recht zur Errichtung eines Appellationsgerichts, dessen Funktion es war zwischen den ordentlichen Gerichte der Landvögte und dem Parlement de Paris zu vermitteln. Für den Sitz dieses Gerichts wurde Ségur auserwählt, was zu einem wirtschaftlichen Aufschwung der Stadt führte. In der Folge entstanden im 15. und 16. Jahrhundert in Ségur viele herrschaftliche Häuser. Im Jahre 1468 gelangte die Vizegrafschaft Limoges durch Heirat von Alain d'Albret, Urgroßvater des französischen Königs Heinrich IV. an das Haus Albret. Im Jahre 1582 kaufte François de Pérusse, Graf von Les Cars, die Herrschaft Ségur für 34.998 Livres. Bereits seit einem Jahrhundert hatte die Familie Pérusse, die nun bis 1643 über Ségur herrschte, viele Häuser der Stadt aufgekauft, bevor sie schließlich auch in den Besitz der Burg kam. 1607 fiel Ségur unter Heinrich IV. an die französische Krone, was nicht nur die Macht der lokalen Herren, sondern auch die Ausstrahlung der Stadt minderte. 1643 ging das Lehen von Ségur an die Familie Hautefort über.

Neuere Geschichte
1750 wurde das Appellationsgericht in Ségur durch einen königlichen Erlass aufgelöst. Damit hatte die Stadt ihre überregionale Bedeutung verloren und die meisten bürgerlichen Familien verließen Ségur nach und nach. Während der Französischen Revolution verkaufte die Familie Hautefort das Anwesen 1795 an den alteingesessenen Bauer Gabriel Dumas-Lavareille, der später auch Bürgermeister von Ségur wurde.

Ségur hieß zwischen 1919 und 1924 für kurze Zeit Ségur-les-Goujons; heute nennt sich die Gemeinde Ségur-le-Château.

Wappen
Blasonierung: Geviert: Im 1. und 4. Feld in Rot ein güldener Löwe; das 2. und 3. Feld ledig in Silber.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

 Die Überreste des Burg-Ensembles mit dem Schloss des Vize-Grafen (Château vicomtal) und dem Haus des Adels (Enclos aristocratique). Die Burgkapelle ist seit 1840 und die anderen Bauten sind seit 2005 ein französisches Kulturdenkmal.
 Die Kirche  Église Saint-Léger du Baillargeau
 Zahlreiche alte herrschaftliche Häuser darunter:
 Das Haus Maison Henri IV (König Heinrich IV.) aus dem 15. Jahrhundert ist seit 1934 ein französisches Kulturdenkmal.
 Das Fachwerkhaus Maison Boyer aus dem 15. Jahrhundert ist seit 1934 ein französisches Kulturdenkmal.
 Das Haus mit Scharwachtturm aus dem 15. Jahrhundert ist seit 1969 ein französisches Kulturdenkmal.
 Das Haus Maison des Appeaux mit dem Turm Saint-Laurent im Ortsteil Farges ist seit 1969 ein französisches Kulturdenkmal.
 Die Scheune Grange ovale du Montet aus dem 18. Jahrhundert war früher mit Stroh, heute jedoch mit Blech überdacht. Sie ist seit 1993 ein französisches Kulturdenkmal.

 Als lokale Eigenart ist zu erwähnen, dass manche Häuser mit einem typischen Giebelschmuck verziert sind.
 Das Gemeindegebiet umfasst an der Auvézère ein 179 Hektar großes, geschütztes Habitat, das u. a. von der Wasseramsel (Cinclus cinclus) bewohnt wird.

Literatur
 Bernadette Barrière, Christian Rémy: Ségur-le-Château. Presses Universitaires de Limoges (PULIM), Limoges 2002.

Weblinks

 Fotografien der Stadt

Anmerkungen und Einzelnachweise

Ort in Nouvelle-Aquitaine
Die schönsten Dörfer Frankreichs

Ségur-le-Château


Plodovi Duha Svetoga biblijski je izraz koji sažima devet darova osobi ili zajednici koja živi u skladu s Duhom Svetim prema Poslanici Galaćanima: "Plod je pak Duha: ljubav, radost, mir, velikodušnost, uslužnost, dobrota, vjernost, blagost, uzdržljivost. (Gal 5,22-23)"

Plodovi Duha Svetoga se uspoređuju s nepoželjnim djelima tijela koja im neposredno prethode u poglavlju: "Očita su djela tijela. To su: bludnost, nečistoća, razvratnost, idolopoklonstvo, vračanje, neprijateljstva, svađa, ljubomor, srdžbe, spletkarenja, razdori, strančarenja, zavisti, pijančevanja, pijanke i tome slično. Unaprijed vam kažem, kao što vam već rekoh: koji takvo što čine, kraljevstva Božjega neće baštiniti. (Gal 5,19-21)"

Toma Akvinski je istaknuo da su među plodovima Duha Svetoga određene vrline, kao što su: ljubav, milost, vjera i čednost. Sv. Augustin je definirao vrlinu kao "dobru naviku usuglašenu s našom prirodom".

Iako se tradicionalno raspravlja o devet plodova Duha Svetoga, izvorni grčki izraz preveden je kao "plod" u jednini. Sveti Toma Akvinski je objasnio: "Zbog toga se plod spominje tamo u jednini, zbog toga što je generički jedan, iako podijeljen na mnoge vrste za koje se govori kao mnogo plodova." Augustinov komentar kaže: "Apostol nam nije namjeravao naučavati koliko (djela tijela ili plodova Duha) postoji, nego da pokaže kako jedne treba izbjegavati, a potonje tražiti."

Izvori

Duh Sveti
Novi zavjet

Plodovi Duha Svetoga


(23644) Yamaneko ist ein Asteroid des Hauptgürtels, der am 13. Januar 1997 vom japanischen Astronomen Akimasa Nakamura am Kuma-Kōgen-Observatorium (IAU-Code 360) in Kumakōgen in der japanischen Präfektur Ehime entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde am 24. Juli 2002 nach der japanischen Yamaneko Group of Comet Observers benannt, die im Jahr 1980 von Kiyotaka Ichikawa und Akimasa Nakamura gegründet wurde.

Siehe auch
 Liste der Asteroiden

Weblinks
 Asteroid Yamaneko: Discovery Circumstances gemäß dem Minor Planet Center der Internationalen Astronomischen Union bei dem Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, Cambridge, USA

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Massalia-Familie

(23644) Yamaneko


Aderus tristior é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Luis Báguena Corella em 1948.

Distribuição geográfica
Habita na República Democrática do Congo.

Referências

tristior
Coleópteros da República Democrática do Congo
Insetos descritos em 1948
Espécies descritas por Luis Báguena Corella

Aderus tristior


UNL es una sigla que puede referirse a:

 La Universidad Nacional del Litoral, en la Argentina;
 La Universal Networking Language, lenguaje auspiciado por las Naciones Unidas;
 La Universidad Nacional de Loja, en Ecuador;
 La Universidad Nueva de Lisboa, en Portugal;
 La Liga de Naciones de la UEFA, competición de fútbol a nivel de selecciones en Europa, por su denominación en inglés (UEFA Nations League).

Siglas

UNL


Walter Gordon may refer to:

Jamaa Fanaka (Walter Gordon, 1942–2012), African-American filmmaker
Walter A. Gordon (1894–1976), African-American political figure and American football player for University of California, Berkeley
Walter Henry Gordon (1863–1924), American World War I general
Walter L. Gordon (1906–1987), Canadian politician and cabinet minister
Walter L. Gordon Jr. (1908-2012), American attorney
Walter Gordon (veteran) (1920–1997), American World War II veteran
Walter Gordon (physicist) (1893–1939), physicist active in the 1920s

Walter Gordon


Lepenica je bila politička župa u ranosrednjovjekovnoj oblasti Bosni. Nalazila se zapadno od političke župe Vrhbosne.

Povijest
Lepenica je bila stara bosanska županija, srednjovjekovna upravno-teritorijalna jedinica Banovine, a poslije Kraljevine Bosne, sa središtem u Kiseljaku. Prvi se put spominje 1244. u ispravi hrvatsko-ugarskog kralja Bele IV. Lepenička županija obuhvaćala je kraj oko rijeke Lepenice između današnjega Sarajeva i Kreševa. Godine 1463. Osmanlije su osvojili to područje i priključili ga sandžaku Bosna, odnosno Bosanskomu pašaluku. U njihovu posjedu bivša bosanska županija bila je sve do 1878. Na brdu Gradac (oko 25 km od Sarajeva), koje je bilo naseljeno već u prapovijesti, bilo je u rimsko doba Silvanovo svetište, a u V. st. ono je bilo pretvoreno u utvrdu, u čijem je uglu bila sagrađena starokršćanska bazilika.

Izvori

Povijest Bosne i Hercegovine (602. – 1102.)

Lepenica (politička župa)


Volksoper, Viyana'nın Alsergrund ilçesinde bulunan Volksoper opera yanında müzikal, klasik müzik konserleri ve dans oyunları sergilenmektedir.

Bina ilk olarak 14 Aralık 1898 tarihinde Kaiser-Jubiläums-Stadttheater  adı altında açılmıştır.

Bina tiyatro adı altında açılmış olsa da daha çok opera oyunları sergilenmiştir, 1903'ten beridir de sadece opera yapılmaktadır. Bundan dolayıdır ki 1908 tarihinden itibaren de ön ismi kaldırılarak sadece Volksoper – Halk Opera Binası denmektedir.

Binanın yönetimi 1928 yılında iflasını açıklamış ve daha sonra yönetim değişerek 1929 yılında Neues Wiener Schauspielhaus adı altında belli bir zamana kadar yaşamına devam etmiştir.

En son 1938 yılında Viyana Opera ve Tiyatro Müdürlüğü binayı satın alarak halkın hizmetine sunmuştur.

Volksoper ilk zamanlar Merkez İlçe - Innere Stadt'daki Staatsoper ile beraber çalışmaya başlasa da daha sonra diğer opera binasından bağımsız olarak opera sahnelemiştir.

Volksoper tiyatro binası 1999dan itibaren Avusturya'nin diğer önemli opera binaları  Wiener Staatsoper (Viyana Devlet Operası) ve  Burgtheater) ile birlikte Avusturya Federal Devleti'nin sahipliliği altında  Bundestheater Holding AG (Federal tiyatro holding şirketi) tarafından yönetilip ve gözetimlenmektedir.

Volksoper'in müdürleri ve görev yaptığı tarihler

 Adam Müller-Guttenbrunn (1898-1903)
 Rainer Simons (1903-1917)
 Raoul Mader (1917-1919)
 Felix Weingartner (1919-1924)
 August Markowsky ve Fritz Stiedry (1924)
 Hugo Gruder-Guntram ve Leo Blech (1925)
 Hermann Frischler (1925-1928)
 Jakob Feldhammer ve Otto Preminger (1929-1931)
 Leo Kraus (1931-1933)
 Karl Lustig-Prean ve Jean Ernest (1934-1935)
 Alexander Kowalewsky (1935-1938)
 Anton Baumann (1938-1941)
 Oskar Joelli (1941-1944)
 Franz Salmhofer (1955-1963)
 Albert Moser (1963-1973)
 Karl Dönch (1973-1986)
 Eberhard Waechter (1987-1992)
 Ioan Holender (1992-1996; aynı zamanda Staatsoper Binası müdürü)
 Klaus Bachler (1996-1999)
 Dominique Mentha (1999-2003)
 Rudolf Berger (2003'ten beri)

Dış bağlantılar

 İngilizce Wikipedia Vienna Volksoper maddesi   (Erişme: 20.1.2010)
 Volksoper, Wien resmi websitesi   (Erişme: 20.1.2010)

Avusturya'daki opera binaları
Opera şirketleri
Viyana'daki yapılar
Viyana'da kültür
Alsergrund
1898'de Avusturya-Macaristan'da kurulan oluşumlar
1898'de tamamlanan yapılar

Volksoper


Krajná Poľana este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 210 locuitori.

Istoric
Localitatea Krajná Poľana este atestată documentar din 1599.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krajná Poľana


Royal Air Force Brize Norton or RAF Brize Norton  in Oxfordshire, about  west north-west of London, is the largest station of the Royal Air Force. It is close to the village of Brize Norton, and the towns of Carterton and Witney.

The station is the base for air transport, air-to-air refuelling and military parachuting, with the Boeing C-17 Globemaster III, Airbus A400M Atlas and Airbus Voyager operating from the station.

Major infrastructure redevelopment began in 2010, ahead of the closure of RAF Lyneham in 2012, and Brize Norton became the sole air point of embarkation for British troops.

History

Royal Air Force

Construction of RAF Brize Norton began in 1935 with the official opening taking place on 13 August 1937. The station was originally to be named RAF Carterton, given its proximity and relationship with the town of the same name, but was instead named RAF Brize Norton to avoid possible confusion with RAF Cardington in Bedfordshire. The station's first unit, No. 2 Flying Training School (No. 2 FTS) transferred from RAF Digby in Lincolnshire on 7 September 1937. On 10 October 1938, No. 2 FTS was joined by No. 6 Maintenance Unit (No. 6 MU).

One of the first operational squadrons to use the airfield was a detachment of No. 110 Squadron which operated from Brize Norton from June 1939 with the Bristol Blenheim Mk.1 and IV. No. 2 FTS was renamed No. 2 Service Flying Training School (No. 2 SFTS) in September 1939, when it re-equipped with the Airspeed Oxford. No. 16 Service Training School, equipped with the North American Harvard, moved to Brize Norton in June 1940. On 16 August, the airfield was attacked by Luftwaffe bombers, with thirty-five Oxfords and eleven Hawker Hurricanes destroyed. No. 16 SFTS left later that year, but No. 2 SFTS and No. 6 MU continued to use the airfield, with No. 1525 Beam Approach Training Flight arriving in February 1942.

The No. 110 Squadron detachment left Brize Norton on 17 March 1942, when the squadron departed for Asia. The two flying training units left on 16 July 1942 to make way for a new user, the Heavy Glider Conversion Unit (HGCU), equipped with Whitley glider tugs and Airspeed Horsa gliders. No. 296 Squadron and No. 297 Squadron both moved in on 14 March 1944 with their Armstrong Whitworth Albemarles, displacing the Heavy Glider Conversion Unit, which moved to RAF North Luffenham. The two Squadrons took part in the Invasion of France on 6 June 1944 and Operation Market Garden in September 1944, before No. 296 Squadron added the Handley Page Halifax Mk.V to their inventory and moved to RAF Earls Colne on 29 September 1944. No. 297 Squadron also moved there a day later.

The HGCU (soon renumbered No. 21 HGCU) returned on 15 October 1944, remaining at Brize Norton until 31 December 1945. The Transport Command Development Unit (TCDU) moved in during 1946, operating a variety of equipment until it departed in June 1949. No. 297 Squadron returned after the Second World War ended, on 5 September 1946 with the Halifax Mk.A.7 and A.9 from RAF Tarrant Rushton, before leaving on 21 August 1947 for RAF Fairford. After the TCDU left in June 1949, No, 2 Squadron of the Central Flying School, equipped with the Harvard, moved in, followed by No. 204 Advanced Flying School, equipped with the de Havilland Mosquito, staying at Brize Norton until March and June 1950 respectively.

United States Air Force
By 1950, elements of the United States Air Force's (USAF) Strategic Air Command (SAC) were based at RAF Lakenheath, RAF Marham, and RAF Sculthorpe. The increasing tension of the Cold War led to a re-evaluation of these deployments. By 1953, SAC bombers began to move further west, behind RAF fighter forces, to Brize Norton, RAF Greenham Common, RAF Upper Heyford, and RAF Fairford. As with the other stations it occupied, SAC invested heavily in extending the runway (), taxiways and dispersals, as well as constructing accommodation and weapons handling facilities. This work was completed in April 1951.

Command of the station was transferred from U.S. Air Forces in Europe (USAFE) to SAC on 8 December 1952. 30th Air Depot Wing became the 3rd Air Force unit responsible for control of all personnel at Brize Norton, upon receipt of instructions to control base functions. The station was assigned to the 7th Air Division and operated by the 3920th Air Base Group, which was renamed as the 3920th Combat Support Group, and then the 3920th Strategic Wing in 1964. The 3920th ceased operations in 1965.

The first major USAF deployment was that of twenty-one Convair B-36 Peacemaker strategic bombers of the 11th Bomb Wing for eight days in June 1952. Boeing B-29 Superfortress and the KB-29 air-air tankers of the 301st Bombardment Wing were based at Brize Norton on temporary duty from December 1952 to April 1953.

From September 1953, units equipped with the Boeing B-47E Stratojet six-engined bombers began to be deployed to Brize Norton on 90-day temporary deployments, with boom-equipped Boeing KC-97G Stratofreighters also being deployed in support from December 1954. Brize Norton was closed for runway repairs in 1956. Later deployments included KC-97 and Boeing KC-135 Stratotanker and the first Convair B-58 Hustler and Boeing B-52 Stratofortress bombers to land in the United Kingdom.

From 1958, B-47 deployments changed from 90-day temporary deployments to 30-day Reflex Alerts, in which the aircraft did little flying, but were held at a high degree of readiness (armed with nuclear bombs) on special aprons on the south side of the airbase. In September 1964, the USAF announced that Reflex operations would cease and that Brize Norton would be returned to the RAF.

Back to Royal Air Force control
With RAF Lyneham, the home of RAF Transport Command's Bristol Britannia and De Havilland Comet fleets operating at capacity, the planned introduction to RAF service of the Vickers VC10 and Short Belfast created a requirement for an additional major strategic transport airfield. The planned withdrawal of the USAF, its long runway and close proximity to army bases in the south of England, resulted in Brize Norton being selected for the role in 1963.

While the base was formally returned to the RAF on 1 April 1965, the last SAC aircraft, a B-47E of the 380th Bombardment Wing left the base on 3 April, while USAF personnel finally left on 31 May.

Both No. 10 Squadron, equipped with the Vickers VC10 C.1 jet transport and No. 53 Squadron equipped with the Short Belfast C.1 heavy lift turboprop freighter moved from RAF Fairford in May 1967. As facilities at Brize Norton were still unfinished, they used RAF Lyneham as a passenger terminal until October 1968.

In 1970, two squadrons No. 99 Squadron and No. 511 Squadron operating the Bristol Britannia moved from RAF Lyneham. Both squadrons were disbanded in 1976, along with No. 53 Squadron, operating the Short Belfast C.1 In the same year, No. 115 Squadron moved from RAF Cottesmore, operating the Hawker Siddeley Andover in the radar calibration role. The squadron moved to RAF Benson in 1983.

No. 101 Squadron reformed at Brize Norton on 1 May 1984, flying the converted former civil VC-10, heavily modified and updated by British Aerospace for military service as aerial refuelling tankers between 1983 and 1993. Of the thirty-nine airline aircraft acquired by the RAF, thirteen were converted, while the remainder were cannibalised for spare parts. These converted VC-10s were all three-point tankers; capable of refuelling one aircraft (typically another large aircraft) using the main hose or two smaller aircraft using the underwing pods. The variants were designated K.2, K.3 and K.4.

Following the Falklands War, the RAF found itself lacking in the strategic transport capabilities required to sustain the expanded military presence there. As a result, No. 216 Squadron was reformed at Brize Norton in November 1984, initially flying six ex-British Airways Lockheed L-1011 TriStars, followed by three more from Pan-Am.

During August 1995, the Air Traffic Control Centre here reopened following works to the radar and associated equipment costing £1.2 million.

On 23 May 2001, the RAF's first C-17A Globemaster III arrived at Brize Norton, one of eight to be delivered to No. 99 Squadron. On 14 October 2005, No. 10 Squadron was disbanded, the aircrew and aircraft being merged with No. 101 Squadron.

Like other UK military bases (for example RAF Fairford, Faslane Naval Base, RAF Lakenheath, and Menwith Hill) RAF Brize Norton has been subject to limited protests by peace demonstrators. During the 2003 Iraq War, four anti-war protesters managed to access the main runway in an attempt to prevent aircraft taking off. A peace camp was held at the station from 21 to 25 April 2005, along with a demonstration in nearby Carterton. On 12 August 2006, campaigners restricted access at the main entrance for several hours in a protest against British foreign policy in the Middle East.

Work to repair and upgrade the runways commenced in April 2007, and repatriation of British personnel was transferred to RAF Lyneham at the same time. With the closure of RAF Lyneham taking place in late 2011, the repatriation transferred back to Brize Norton on 8 September 2011. To accommodate the repatriation services, a purpose-built centre was constructed, and an exit gate was refurbished and formally named the Britannia Gate.

Redevelopment as a transport base

Brize Norton was subsequently redeveloped as the major airbase for the RAF's transport fleet. The end of flying from RAF Lyneham in September 2011 made Brize Norton the sole "Air Point of Embarkation", the main operating base for RAF air transport and in-air refuelling aircraft, and home to 15% of RAF uniformed manpower. All the RAF's fixed wing transport assets were consolidated at Brize Norton, with the transfer of the entire C-130 Hercules force, together with the entry into service of the Airbus A400M and the A330 Voyager.

To accommodate this expansion (with the number of aircraft stationed at Brize Norton increasing from twenty-eight to sixty-seven), a major infrastructure redevelopment, "Programme Future Brize" was established in 2009. The project involved the overhaul of virtually every element of the airfield's infrastructure, including IT, engineering, housing and personnel.

On 25 January 2011, a new station chapel and chaplaincy centre was opened by the RAF Chaplain-in-Chief, The Venerable (Air Vice Marshal) Ray Pentland.

By March 2011, seventy buildings had been refurbished on the station. As part of work to prepare for the introduction of A330 Voyager aircraft into active service, a new hangar and office complex was opened in the same month.

The C-130 Hercules fleet at RAF Lyneham officially moved to Brize Norton on 1 July 2011. The final four aircraft flew to the station, conducting a flypast over Wiltshire. Group Captain John Gladstone, Station Commander of RAF Lyneham, flew the lead Hercules, which carried the standards of the Hercules squadrons. These were presented to the Station Commander of RAF Brize Norton, Group Captain Dom Stamp in a welcoming ceremony.

In February 2012, work started on converting a Second World War era hangar, located north of the main airfield site, into new accommodation for the RAF Tactical Medical Wing (TMW) and No. 4626 (County of Wiltshire) Aeromedical Evacuation Squadron (RAuxAF). The work, which cost £15 million, included provision of a single storey temperature controlled facility within the hangar for the TMW's operational stores facilities, office accommodation, a training building and external training area. The facilities opened in July 2013 and allowed the TMW and No. 4626 Squadron to move to Brize Norton from RAF Lyneham.

In February 2014, a Voyager flying from the base suffered an accident. A Voyager with the registration ZZ333 was conducting a ferrying flight from Brize Norton, Carterton to Camp Bastion, Afghanistan. On 9 February 2014, the aircraft operating the route, an Airbus A330 MRTT (A330-243MRTT) had an incident occur over Turkey with multiple nonfatal casualties, forcing the captain to divert the flight to Incirlik Air Base in southern Turkey. The cause of the accident was a combination of mismanagement in the military commercial flight space regarding permittance of loose article in the cockpit, limits on the time that a flight can be left with a single pilot during flight, and an atmosphere of boredom and inattentiveness during similar flights due to low workload. There were no deaths but the captain received harsh military punishments and was dismissed from service for his negligence in the incident.

On 25 August 2017, the station's Air Movements Squadron subordinated to No. 1 Air Mobility Wing (1AMW), a high readiness unit providing early entry air movements support forming part of the RAF's A4 Force which specialises in logistic support for expeditionary air operations.

A new maintenance hangar capable of accommodating three A400M Atlas aircraft was officially opened by Minister for Defence Procurement Guto Bebb on 1 February 2018. The hangar, located on the eastern side of the airfield, cost approximately £70 million and provides 24,000 square metres of floor space.

In September 2018, No. 2 Squadron RAF Regiment, which provides protection to the Air Mobility Force, moved to the station from RAF Honington in Suffolk. No. 30 Squadron reformed in September 2021 to operate the A400M Atlas, becoming the second frontline Atlas unit.

On 30 June 2023, after 56 years of RAF service the C-130 Hercules was retired from and No. 47 Squadron disbanded, with the tactical air transport capability transitioning to the A400M Atlas.

Role and operations

Transport operations

The station is home to approximately 5,800 military staff, 1,200 contractors and 300 civilian staff. The station accommodates the RAF's strategic and tactical air transport and air-to-air refuelling fleets, operating the Boeing C-17 Globemaster III, Airbus A400M Atlas and Airbus A330 MRTT Voyager. The A330 is operated by AirTanker Services under the Future Strategic Tanker Aircraft contract. AirTanker also operates service to RAF Mount Pleasant, Falkland Islands, on which civilian passengers can book tickets.

Civilian passengers had been permitted on flights to and from RAF Ascension Island with reservations handled by AW Ship Management, with some customers doing package deals combined with the RMS Saint Helena, which travelled between Saint Helena and Cape Town, South Africa until the opening of St Helena Airport to passenger flights.

Expeditionary Air Wing
No. 38 Expeditionary Air Wing was formed at Brize Norton on 1 April 2006 and acts as a deployable command and control headquarters to support Air Mobility Operations.

Supported units
The station is home to Joint Air Delivery Test and Evaluation Unit (JADTEU) – a tri-service unit that tests and evaluates air transportation methods, No.1 Parachute Training School RAF – a training school for airborne forces, and No 1 Air Mobility Wing – an air combat support unit on high readiness to deploy specialist movements personnel worldwide.

Based units
Flying and notable non-flying units based at RAF Brize Norton.

Royal Air Force
No. 2 Group (Air Combat Support) RAF

Air Mobility Force
Air Mobility Force Headquarters
No.10 Squadron – Voyager KC2/KC3
No. 24 Squadron – A400M Atlas and C-17 Globemaster III – Operational Conversion Unit (OCU)
No. 30 Squadron – A400M Atlas
No. 70 Squadron – A400M Atlas
No. 99 Squadron – C-17 Globemaster III
No. 101 Squadron – Voyager KC2/KC3
No. 38 Expeditionary Air Wing
No. 622 (Reserve Aircrew) Squadron (Royal Auxiliary Air Force)
Airborne Delivery Wing
Headquarters and Operation Squadron
Performance Development Squadron
RAF Falcons Parachute Display Team
Parachute Engineering Squadron
Parachute Training Squadron
Support Squadron
Airport of Embarkation Wing
Air Security Force
No. 2 RAF Police & Security Wing
No. 2 RAF Police & Security Wing Headquarters
No. 7 RAF Police (Air Mobility) Squadron
Combat and Readiness Force
No. 2 Squadron RAF Regiment
No. 2624 (County of Oxford) Squadron (Royal Auxiliary Air Force Regiment)
Support Force
No. 1 Air Mobility Wing
Air Movements Squadron
Operational Support Squadron
Mobile Air Movements Squadron
Reserves Logistics Support Wing
No. 501 (County of Gloucester) Squadron (Royal Auxiliary Air Force)
No. 4624 (County of Oxford) Movements Squadron (Royal Auxiliary Air Force)
RAF Medical Services
Tactical Medical Wing
Headquarters Tactical Medical Wing
Aeromedical Evacuation Control Centre
Aeromedical Evacuation Squadron
Capability and Sustainment Squadron
Operations Squadron
Training Squadron
Medical Reserves Support Cell
No. 4626 (County of Wiltshire) Aeromedical Evacuation Squadron (Royal Auxiliary Air Force)

No. 1 Group RAF

RAF Air and Space Warfare Centre
No. 206 Squadron –  A400M Atlas and C-17 Globemaster III – Test and Evaluation
Joint Air Delivery Test & Evaluation Unit (JADTEU)

No. 22 Group (Training) RAF

 No. 2267 (Brize Norton) Squadron (Air Training Corps)

British Army
Royal Logistic Corps
13 Air Assault Support Regiment
 47 Air Despatch SquadronDefence College of Logistics, Policing, and Administration' Defence School of Logistics
 Logistics Specialist Training Wing
 Defence Movements Training Squadron

 Civilian
 RAF Brize Norton Flying Club – Piper PA-28 Warrior

Previous units

A partial list of units previously based at Brize Norton.
 No. 53 Squadron RAF (1967–1976) – Short Belfast C1.
 No. 115 Squadron RAF (1976–1983) – Armstrong Whitworth Argosy, Hawker Siddeley Andover.
 No. 296 Squadron RAF (1943–1944) – Armstrong Whitworth Albemarle.
 No. 297 Squadron RAF (1944) – Armstrong Whitworth Albemarle.
 No. 511 Squadron RAF (1970–1976) – Bristol Britannia.
 No. 241 Operational Conversion Unit RAF – Training and checking crews for Belfast, Britannia and VC10.
 No. 216 Squadron RAF (1985-2014) - TriStar K1, KC1 & C2/C2A

 Heritage

 Station badge and motto
Brize Norton's badge, awarded in January 1968, features a knight's helmet with two blue ostrich feathers against the backdrop of an arched castle gateway. The gateway represents the station's role as the hub for UK troops and transport aircraft departing on worldwide operations. The helm represents the military personnel carried from the station.

The station's motto (Transire confidenter) is in Latin and translates into English as Pass through confidently, again acknowledging the station's gateway role.

 Gate guardian
Unlike many RAF stations, Brize Norton does not have an aircraft on display as a gate guardian. In October 2017 however, a sculpture by local artist David Harber was unveiled to mark the station's 80th anniversary. Named Gate Guardian, the metal sculpture depicts a globe circled by four of Brize Norton's aircraft, an Atlas, a Voyager, a Globemaster and a Hercules.

 Community relations and media
RAF Brize Norton enjoys the freedom of Carterton, Exeter, and Torbay.

The station magazine is called 51º North, in reference to the latitude of Brize Norton (51º 45'). The magazine is distributed to station personnel, their families and the local community and is available on-line.

The station featured in the 2013 observational documentary series Inside RAF Brize Norton. The seven-part series followed activity at the station during 2012 and was shown on Sky One.

The station also hosted parachute training for the cast of Band of Brothers'', HBO's award-winning miniseries about E (Easy) Company, 506th Parachute Infantry Regiment, 101st Airborne Division during the Second World War in Europe, ahead of filming. The parachute training at the station including a wire descent from a jump tower, was the culmination of a 10-day pre-filming boot camp that had begun at Longmoor Military Camp and was included in an official HBO video diary by Ron Livingston (Lewis Nixon).

See also

 List of Royal Air Force stations
 Strategic Air Command in the United Kingdom

References

Citations

Bibliography

External links

RAF Brize Norton Defence Aerodrome Manual
RAF Brize Norton Flying Club
UK Military Aeronautical Information Publication – Brize Norton (EGVN)

1937 establishments in England
Airports in England
Military units and formations established in 1937
Royal Air Force stations in Oxfordshire
Serco
RAF Brize Norton

RAF Brize Norton


Nacina Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.817 locuitori.

Istoric
Localitatea Nacina Ves este atestată documentar din 1254.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nacina Ves


La temporada 1970 de la Japan Soccer League fue el sexto campeonato de Primera División del fútbol japonés organizado por la Japan Soccer League. El torneo se desarrolló en una rueda de todos contra todos.

El Kogyo Toyo gana el título por quinta vez en su historia.

Clasificación

Promoción

No hubo descensos.

Enlaces externos
 Estadísticas de liga

Japón en 1970
Fútbol en 1970
Temporadas de la Japan Soccer League

Japan Soccer League 1970


Spiraea douglasii, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas. Es nativa de Norteamérica desde Alaska a través de Canadá y noroeste del Océano Pacífico. Se encuentra con mayor frecuencia en  tipos de hábitat ribereños, tales como pantanos, arroyos y marismas. Crece entre los juncos, las colas de caballo, los arándanos silvestres y otras especies de flora del pantano.

Descripción
La planta es un arbusto que alcanza un tamaño de 1 a 2 metros de alto desde rizomas, formando densos matorrales de ribera Grandes inflorescencias de pequeñas flores de color rosa se producen en verano, más tarde cambian a oscuras y persistentes. Las hojas son dentadas hacia las puntas. Las partes inferiores son blancas con venas prominentes.

Esta planta se utiliza como ornamental en los jardines, donde crece mejor en lugares soleados y húmedos.

Taxonomía
Spiraea douglasii fue descrita por William Jackson Hooker y publicado en Flora Boreali-Americana 1(4): 172, en el año 1832.
Sinonimia
subsp. menziesii (Hook.) Calder & Roy L.Taylor
Spiraea douglasii var. menziesii (Hook.) C. Presl
Spiraea douglasii f. menziesii (Hook.) Voss
Spiraea menziesii Hook.
var. roseata (Rydb.) C.L.Hitchc.
Spiraea roseata Rydb.

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Washington Burke Museum
 Photo gallery

douglasii

Spiraea douglasii


A Drowning Man er en dansk kortfilm fra 2017 instrueret af Mahdi Fleifel.

Handling

Den korte fiktionsfilm fortæller historien om et fortabt menneske i et moderne Athen, alene og langt hjemmefra, der gør sit bedste for at overleve og må indgå de nødvendige kompromiser i en verden, hvor farer lurer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2017

A Drowning Man


وكالة الأنباء الليبية وال أو LANA هي وكالة الأنباء الليبية الرسمية ومقرها الرئيسي يقع في طريق الشط في زاوية الدهماني بمدينة طرابلس.
تأسست العام 1964 بقانون عدل في العام 1970. حيث تم تغيير اسمها إلى وكالة الجماهيرية للأنباء (وأصبح يطلق عليها اختصارا: أوج) ولديها فروع داخل ليبيا ومكاتب في عدد من العواصم في أفريقيا والبحر المتوسط وأوروبا. تبث الوكالة عبر الأقمار الصناعية منذ العام 1997. ويبلغ عدد العاملين بها ما يزيد عن 300 شخص من صحفيين وفنيين وإداريين. كما تبث بثلاث لغات هي العربية والفرنسية والإنكليزية. وكانت تسمى بوكالة الجماهيرية للأنباء و إبان ثورة 17 فبراير تم تغيير اسمها إلى ما كانت عليه عند تأسيسها حيث أصبح اسمها مجددا وكالة الأنباء الليبية ويطلق عليها اختصارا (وال).

وتعتمد وكالة الأنباء الليبية منذ ثورة 17 فبراير على موقعها الإلكتروني https://lana-news.ly في نشر الأخبار للعالم.

وقد تحصلت وكالة الأنباء الليبية مطلع عام 2022 على النطاق الإلكتروني https://lana.gov.ly لتعتمده كعنوان رئيسي على شبكة الإنترنت لنشر الأخبار للعالم

مكاتب

وكالة الأنباء الليبية لديها عدد خمس مكاتب داخلية وهي بنغازي وسرت والجفرة وسبها والزاوية ولديها مراسلين ببقية الشعبيات كما لديها عدد سبعة مكاتب خارجية هي و دمشق و القاهرة وتونس والرباط و مالطا ولندن وباريس
ولأي أسباب سياسية تم قفل مكاتب على كلٍ من إيران و الكويت و بيروت.

روابط خارجة
وكالة الأنباء الليبية

وينشر مكتب بنغازي أخباره على موقع lananews.com ويعمل مكتب بنغازي وطرابلس على دمج المكتبين في إدارة واحدة كما هو كان سابقاً

مراجع

إعلام ليبيا
تأسيسات سنة 1964 في ليبيا
شركات إعلامية أسست في 1964
شركات أسست في 1964
وسائل الإعلام في طرابلس
وكالات أنباء عربية

وكالة الأنباء الليبية


An Miscanthus depauperatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elmer Drew Merrill. An Miscanthus depauperatus in nahilalakip ha genus nga Miscanthus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Miscanthus

Miscanthus depauperatus


ඒකජ සමීකරණයක් යනු එක් පදයක් නියතයක් හෝ නියතයකින් තැනී ඇති තවත් පදයක් තනි විචල්‍යයක (පළමුවන බලය) වන වීජීය සමීකරණයකි.

ඒකජ සමීකරණවල විචල්‍ය එකක් හෝ කිහිපයක් තිබිය හැක. ගණිතයේ බොහෝ උපකොටස් තුළ හා විශේෂයෙන් ව්‍යවහාරික ගණිතයේ දී ඒකජ සමීකරණ බහුලව හමුවේ.

තනි විචල්‍යය

එක් අඥාතයක් (x) පමණක් ඇති ඒකජ සමීකරණ සැමවිටම ලියවෙන්නේ
 ආකාරයට ය.

a ≠ 0 වේ නම්, එයට අනන්‍ය පිළිතුරක් ඇත.

a = 0 වන විට දී, b ≠ 0 වේ නම් එවිට සමීකරණයට පිළිතුරක් නැත (එය අසංගතයකි), නැතහොත් b ද බින්දුව වේ නම් සියලු සංඛ්‍යාවන් පිළිතුරකි.

විචල්‍ය දෙකක්
x හා y විචල්‍ය දෙකක් සහිත ඒකජ සමීකරණයක පොදු ස්වරූපය:

එහි දී m හා b නියතයන් (පරාමිතික) බවට පත් වී ඇත. ඒකජ යන්නට යොදන "linear" (සරල රේඛීය) යන වචනය සෑදී ඇත්තේ ද ඒකජ සමීකරණයක පිළිතුරු ලෙස ලැබෙන අගයන් තලයක ඇඳි විට සරල රේඛාවක් ලැබෙන බැවිනි. මෙම ව්‍යක්තික සමීකරණයේ දී, m නියතය මගින් රේඛාවේ අනුක්‍රමණය තීරණය වන අතර b නියත පදය මගින් රේඛාව y-අක්ෂය ඡේදනය කරන ලක්ෂ්‍යය හෙවත් අන්තඃඛණ්ඩය තීරණය වේ.

ප්‍රභින්න හෝ සමාන විචල්‍ය, නැතහොත් කිසිදු බලයක් (1 හැර) හෝ විචල්‍යයක වෙනත් ශ්‍රිත හෝ මගින් සෑදුණු පද ඒකජ සමීකරණවල නොතිබිය යුතු බැවින්, xy, x2, y1/3, හා sin(x) වැනි පද සහිත සමීකරණ ඒකජ සමීකරණ නොවේ.

ඒකජ සමීකරණ


Xiloza este o monozaharidă de tip aldoză (mai exact o aldopentoză) și are formula moleculară C5H10O5. Compusul prezintă doi stereoizomeri: D-xiloza și L-xiloza.

Forma de D-xiloză este cea mai răspândită în natură, fiind întâlnită în gumele vegetale și sub formă de xilani, component al hemicelulozei. Denumirea sa provine din limba greacă, unde ξύλον, xylon, înseamnă "lemn", și face referire la faptul că pentoza a fost izolată pentru prima dată din lemn.

Proprietăți
Mai jos sunt prezentate formele ciclice posibile ale D-xilozei (două forme furanozice și două forme piranozice):

{| class="wikitable"
|- style="background-color:#FFDEAD;"
! colspan="2" | D-xiloza
|-
| align="center" | α-D-xilofuranoză
| align="center" | β-D-xilofuranoză
|-
| align="center" | α-D-xilopiranoză
| align="center" | β-D-xilopiranoză
|}

Roluri
Degradarea catalitică în prezență de acizi a hemicelulozei duce la formarea de furfural, un compus important în sinteza chimică a polimerilor.

Reducerea xilozei prin hidrogenare catalitică duce la formarea de xilitol, un îndulcitor folosit ca un înlocuitor al zahărului.

Vezi și
 Arabinoză
 Riboză
 Xiluloză

Referințe

Monozaharide

Xiloză


En fakir eller faqir ( (navneord af faqr)), afledt af faqr (, "fattigdom") er en Sufi muslimsk asket, som har aflagt ed om fattigdom og gudsdyrkelse, og har frasagt sig alle relationer og ejendele. Fakirer er mest udbredt i mellemøsten og sydasien. En fakir regnes for at være selvtilstrækkelig og kun eje det åndelige behov efter Gud.

Se også
 Sadhu
 Derwish
 Yogi

Kilder/referencer

Sufisme
Arabiske ord
Askese

Fakir


Vekselstrøm er en dansk undervisningsfilm fra 1958 instrueret af Kaj Wedell Pape.

Handling
Tegnefilm. En simpel opstilling bestående af en drejende magnet, en induktionsspole og et galvanometer anskueliggør princippet i vekselstrømgeneratoren. Galvanometernålen tegner vekselstrømmens sinuskurve på en papirstrimmel. Ved en trekantsopstilling af induktionsspoler, forbundet til hver sit galvanometer, tegnes den trefasede vekselstrøms sinuskurver. På grundlag af disse kurver udledes den trefasede vekselstrøms karakteristiske egenskaber.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1958

Vekselstrøm (dokumentarfilm)


Barnala (en punyabí: ਬਰਨਾਲਾ ਜ਼ਿਲਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.BA.

Comprende una superficie de 1 410 km².

El centro administrativo es la ciudad de Barnala.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 596 294 habitantes, de los cuales 278 446 eran mujeres y 317 848 varones.

Referencias

Enlaces externos

Barnala

Distrito de Barnala


Eysturtindur (dansk: Østtinden) er det næsthøjeste fjeld på øen Vágar i Færøerne. Bjergets højeste top er på 715 meter over havets overflade.

Se også
Liste over bjerge på Færøerne

Bjerge i Færøerne

Eysturtindur


Die QF 3 pounder Hotchkiss oder Canon Hotchkiss à tir rapide de 47 mm war ein vom französischen Hersteller Hotchkiss et Cie entwickeltes Schiffsgeschütz zur Abwehr von schnellen gegnerischen Schiffseinheiten wie zum Beispiel den damals gerade aufkommenden Torpedobooten. Das Geschütz wurde auf vielen Kriegsschiffen vor und während des Ersten Weltkrieges als Schnellfeuergeschütz zur Torpedobootabwehr verwendet. Obwohl die Kanone schon zu Beginn des Ersten Weltkrieges veraltet war, wurde sie noch bis weit in den Zweiten Weltkrieg hinein verwendet, u. a. als Küstenartilleriegeschütz und im Objektschutz.

Entwicklungsgeschichte und Einsatz

Bedingt durch die Entwicklung kleiner schneller Kriegsschiffseinheiten wie den Torpedobooten und Zerstörern entwickelte der französische Hersteller Hotchkiss die Canon Hotchkiss à tir rapide de 47 mm. Diese Waffe wurde von der Royal Navy und von der Marine nationale akzeptiert und erstmals 1886 auf Kriegsschiffen montiert. Weitere Verwender der Kanone waren die United States Navy auf den Schlachtschiffen der Maine-Klasse und die Kaiserlich Russische Marine. Da die Kanone schon zu Beginn des Ersten Weltkrieges veraltet war, wurde sie ab 1914 durch die leistungsstärkere Ordnance QF 3 pounder Vickers ersetzt und von allen schweren Einheiten der Royal Navy entfernt. Die überschüssigen Kanonen wurden auf Handelsschiffen zur U-Bootabwehr installiert sowie als leichte Feldkanonen verwendet.

In der Anfangsphase des Zweiten Weltkriegs wurde die Kanone auch zum Schutz von Hafeneinfahrten und zum Objektschutz herangezogen, bis diese durch die dann verfügbaren QF 6 pounder 10 cwt Kanonen ersetzt werden konnten. In einigen Commonwealth-Staaten wie z. B. Australien wurden die Kanonen noch bis 1943 verwendet, bis auch sie durch die QF 6 pounder 10 cwt ersetzt wurden. Eine Kanone ist heute noch in Hongkong als sogenannte Noonday Gun im Einsatz.

Verwendung auf Schiffen der Royal Navy
Verwendet wurde die QF 3 pounder Hotchkiss u. a. auf folgenden Schiffseinheiten:
 Trafalgar-Klasse Schlachtschiffe
 HMS Hood (1891)
 Royal-Sovereign-Klasse Schlachtschiffe
 Centurion-Klasse Schlachtschiffe
 Majestic-Klasse (1895) Schlachtschiffe
 Canopus-Klasse Schlachtschiffe
 Formidable-Klasse Schlachtschiffe
 Duncan-Klasse Schlachtschiffe
 King-Edward-VII-Klasse Schlachtschiffe
 Lord-Nelson-Klasse Schlachtschiffe

Verwendung auf Schiffen der Marine nationale
Verwendet wurde die Canon Hotchkiss à tir rapide de 47 mm u. a. auf folgenden Schiffseinheiten:
 Bouvet
 Suffren
 Charlemagne-Klasse Schlachtschiffe

Verwendung auf Schiffen der US Navy
 Maine-Klasse Schlachtschiffe

Verwendung auf Schiffen der Kaiserlich-Russischen Marine
Verwendet wurden die Canon Hotchkiss à tir rapide de 47 mm u. a. auf den folgenden Schiffseinheiten:
 Petropawlowsk-Klasse Schlachtschiffe
 Pereswet-Klasse Schlachtschiffe
 Admiral-Uschakow-Klasse Küstenpanzerschiffe
 Amur-Klasse Minenleger

Munition
Die Bildtafeln zeigen von der Royal Navy verwendete Munition. Französische Munition ist baugleich und unterscheidet sich nur durch die Beschriftung.

Noch vorhandene Exemplare
 The Jardines Noonday Gun an der Causeway Bay, Hongkong
 Eine Kanone bei the Royal Queensland Yacht Squadron, Manly, Queensland, Australien
 Zwei Geschütze auf Krinolinenlafette (affût-crinoline) in der Casemate de l'Aschenbach, einem Werk der Maginotlinie bei Uffheim, Oberelsass, Frankreich

Literatur
 Siegfried Breyer: Schlachtschiffe und Schlachtkreuzer 1905–1970. J. F. Lehmanns, München 1970, ISBN 3-88199-474-2.
 General Sir Martin Farndale: History of the Royal Regiment of Artillery. Western Front 1914–18. Royal Artillery Institution, London 1986, ISBN 978-1870114004.
 General Sir Martin Farndale: History of the Royal Regiment of Artillery. The Forgotten Fronts and the Home Base 1914–18. Royal Artillery Institution, London 1988, ISBN 978-1870114059.
 Michael J.H. Taylor: Jane's Fighting Ships of World War I. Studio, 1990, ISBN 1-85170-378-0.
 R. A. Burt: British Battleships 1889–1904. Naval Institute Press, Annapolis (Maryland) 1988, ISBN 0870210610.
 Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik: Conway's All The World's Fighting Ships 1860–1905. Mayflower Books Inc., New York 1979, ISBN 0831703024.
 John Campbell: Naval Weapons of World War II. Naval Institute Press, Annapolis 1985, ISBN 0-87021-459-4.
 Edgar J. March: British Destroyers: A History of Development, 1892–1953. Drawn by Admiralty Permission From Official Records & Returns, Ships' Covers & Building plans, Seeley Service, London 1966.
 Tony Gibbons: The Complete Encyclopedia of Battleships and Battlecruisers: A Technical Directory of All the World's Capital Ships From 1860 to the Present Day. Salamander Books Ltd., London 1983.
 Randal Gray: Conway's All The World's Fighting Ships 1906–1921. Naval Institute Press, 1985, ISBN 0-8702-1907-3.
 Richard Ellis, Ben Warlow: The Royal Navy at Malta, Volume One – The Victorian Era 1865–1906. Maritime Books, Liskeard 1989, ISBN 0-907771-43-2.
 Robert Gardiner (Hrsg.), John Roberts (Bearb.): Great Britain. In: Conway's all the Worlds Fighting Ships 1860–1905. Conway, London 1979, ISBN 0-85177-133-5.
 Fred T. Jane: Jane's Fighting Ships 1914. Sampson, Low & Marston, London 1914.

Weblinks

 Hotchkiss 3-pdr (1.4 kg) 1.85"/40 (47 mm) QF Marks I and II auf NavWeaps.com (englisch)

Einzelnachweise

Geschütz Kaliber bis 50 mm
Schiffsgeschütz (Vereinigtes Königreich)
Schiffsgeschütz (Vereinigte Staaten)
Schiffsgeschütz (Kaiserlich Japanische Streitkräfte)
Feldkanone (Vereinigtes Königreich)

QF 3 pounder Hotchkiss


Wadi Al-Salaam er en gravplads beliggende ved den shia-muslimske hellige by Najaf i Irak. Med over fem millioner personer begravet på stedet, og et samlet areal på godt seks km2, er den verdens største gravplads. Iman Ali ligger begravet i den nærliggende Imam Ali-moskeen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Begravelsespladser
Shia-islam
Irak

Wadi Al-Salaam


Oskar Oehler (né le  à Annaberg (Erzgebirge), décédé le  à Berlin) est un clarinettiste et facteur d'instruments de musique allemand. Il est le créateur du clétage système Oehler.

Biographie
Dès 1858, Oskar Oehler déménage avec ses parents à Weida, dans l'est de la Thuringe, où il fait un apprentissage de facteur d'orgue à partir de 1873. À partir de 1876, Oehler prend des cours de clarinette dans l'orchestre municipal de la ville, avant de devenir membre de l'Orchestre philharmonique de Berlin en 1883, après avoir été employé comme clarinettiste à Halle (Saale), Nice, Hambourg et Londres. En 1887, il ouvre à Berlin-Schöneberg un atelier de fabrication d'instruments à vent de la famille des bois pour se consacrer principalement à la fabrication de clarinettes, à l'amélioration de la perce et à la confection de bec. Il abandonne son métier de clarinettiste de l'Orchestre philharmonique de Berlin en 1888.

Facteur d'instruments
Parmi les améliorations acoustiques et mécaniques qu'Oehler a développées pour les clarinettes, la plus connue est le système Oehler qui porte son nom - la mécanique de la fourche si/fa avec un plateau sur la partie inférieure. Il l'aurait conçue sur un sous-verre à bière lors d'un "pot du soir" et l'aurait immédiatement mise en pratique avec Friedrich Gustav Uebel dans son atelier. Les intentions techniques d'Oehler ne nous sont pas parvenues, car le modèle de brevet déposé n'est plus conservé en tant que document. Ce qui est sûr, c'est qu'il voulait améliorer le son et la justesse du doigté de fourche si bémol / fa 2. Il a également obtenu une justesse plus équilibrée de la clarinette, en particulier dans le troisième registre. Le système Oehler est aujourd'hui encore fabriqué sans modification par presque tous les fabricants de clarinettes allemandes et est considéré comme le standard pour les instruments professionnels. Cette évolution est considérée par beaucoup comme la dernière grande amélioration du système de clarinette allemand.

Parmi ses élèves, on compte notamment Georg Graeßel (Nuremberg), Friedrich Arthur Uebel (Markneukirchen) et Ludwig Warschewski (Stockholm).

Littérature
  Berliner Philharmoniker: Variationen mit Orchester – 125 Jahre Berliner Philharmoniker, Band 2, Biografien und Konzerte, Verlag Henschel,  .
  Reil, Thomas; Weller, Enrico: Der Klarinettenbauer Oskar Oehler. Meisterleistungen deutscher Instrumentenbaukunst – Sonderausstellungen des Musikinstrumenten-Museums Markneukirchen, Band 1, Markneukirchen: Verein der Freunde und Förderer des Musikinstrumenten-Museums Markneukirchen e. V. (Hrsg.), 2008 .

Notes et références

Liens externes
 Der Klarinettenbauer Oskar Oehler
 Oskar Oehler Biografie

Clarinettiste classique
Clarinettiste allemand
Facteur de clarinettes
Naissance en février 1858
Naissance à Annaberg-Buchholz
Naissance dans le royaume de Saxe
Décès à Berlin
Décès en octobre 1936
Décès à 78 ans

Oskar Oehler


The Blue Van oder TBV ist eine vierköpfige dänische Rockband. Durch die Verwendung ihres Liedes Independence als Titellied der US-amerikanischen Fernsehserie Royal Pains wurden sie auch über Dänemark hinaus bekannt. Songs der Gruppe fanden Verwendung in Serien wie Navy CIS, 90210 und Countdown – Die Jagd beginnt.

Geschichte
Gegründet wurde The Blue Van Anfang der 2000er Jahre von vier Schulfreunden im dänischen Brønderslev. Der Bandname bezeichnet in Dänemark die Krankentransporter, welche Patienten in psychiatrische Heilanstalten bringen. Zu ihren Haupteinflüssen zählen die Mitglieder den Classic Rock der 1960er Jahre von Gruppen wie The Kinks, Cream oder The Pretty Things. Es folgten mehrere Singles in Eigenproduktion, bis die Band 2003 nach Kopenhagen übersiedelte. Dort weckte sie das Interesse des Kopenhagener Independentlabels Iceberg Records, das sie unter Vertrag nahm und 2004 die in Hamburg aufgenommene EP Beatsellers veröffentlichte. Das Airplay bei verschiedenen College-Radiostationen in den USA weckte das Interesse des New Yorker Independent-Labels TVT Records, das die Band im Sommer 2004 unter Vertrag nahm. Während Iceberg Records weiterhin als Künstleragentur und Management fungierte, übernahm TVT die weltweite Veröffentlichung und Distribution der Alben. Im April 2005 erschien das Debütalbum The Art of Rolling bei TVT, das neben den fünf Stücken der EP sieben weitere Stücke enthielt. Im Sommer des Jahres ging The Blue Van mit Hot Hot Heat auf Tournee. Im Herbst 2006 wurde in Europa das zweite Album Dear Independence veröffentlicht und im Februar 2007 weltweit. Es folgte eine Tour im Vorprogramm von Electric Six. Infolge der Übernahme von TVT durch The Orchard endete der Plattenvertrag und Iceberg Records übernahm wieder die alleinige Veröffentlichung der Alben von The Blue Van. Nach Erscheinen des 2008er Albums Man Up erlangte die Band überregionale Bekanntheit, als ihr Lied Independence zum Titellied der Fernsehserie Royal Pains wurde. Das vierte Album Love Shot erschien 2010 und erreichte Platz 17 der dänischen Albumcharts. Im Rahmen der Oscarverleihung 2010 fand die Erstaufführung des Werbespots für das iPad statt, zu dem The Blue Van mit There Goes My Love den Soundtrack lieferte. Im Herbst 2012 erschien das fünfte Studioalbum Would You Change Your Life.

Diskografie
 Beatsellers (EP, 2004, Iceberg Records)
 The Art of Rolling (2005, TVT Records)
 Dear Independence (2007, TVT Records)
 Man Up (2008, Iceberg Records)
 Love Shot (2010, Iceberg Records)
 Would You Change Your Life (2012)

Weblinks
 Offizielle Website

 The Blue Van bei Iceberg Records (englisch)

Einzelnachweise

Rockband
Dänische Band

The Blue Van


David Dimbleby (né le ) est un journaliste britannique et ancien présentateur d'actualités et de programmes politiques, surtout connu pour avoir présenté le programme de débat d'actualité de la BBC, Question Time. Il est le fils du radiodiffuseur Richard Dimbleby et le frère aîné de , de la famille Dimbleby . Longtemps impliqué dans la couverture d'événements nationaux, Dimbleby anime la couverture de BBC Election Night de 1979 à 2017, ainsi que les élections présidentielles américaines sur la BBC jusqu'en 2016. Il a également présenté et narré des séries documentaires sur l'architecture et l'histoire.

Biographie

Jeunesse
Dimbleby est né à Surrey fils du journaliste et correspondant de guerre de la Seconde Guerre mondiale Richard Dimbleby, par son mariage avec Dilys Thomas, originaire du Pays de Galles. Son frère cadet est , également présentateur d'actualités télévisées. David Dimbleby a fait ses études dans deux écoles indépendantes, la Glengorse School à Battle, Sussex de l'Est et Charterhouse à Godalming, dans le Surrey, où il est un contemporain du journaliste  . Les deux jeunes Dimbleby font tous deux fait leurs débuts à la télévision dans les années 1950 dans le premier programme de vacances de la BBC , à une époque où toute la famille visitait des stations balnéaires en Suisse ou en Bretagne. Un programme de vacances pour les comtés d'origine, intitulé , est également diffusé.

Après avoir appris le français à Paris et l'italien à Pérouse, Dimbleby étudie la philosophie, la politique et l'économie à Christ Church, Oxford et obtient un diplôme de troisième classe. Pendant son séjour à Oxford, il est président de la  de , membre du Bullingdon Club - une société estudiantine exclusive de restauration et de consommation d'alcool - et également rédacteur en chef du magazine étudiant .

Début de carrière
Dimbleby rejoint la BBC en tant que journaliste d'information à Bristol dans les années 1960 et apparait dans des programmes d'information depuis 1962, co-présentant très tôt la version télévisée du quiz scolaire , et est journaliste sur la couverture par la BBC des élections générales de 1964 avec son père comme correspondant. Ce dernier décédera l'année suivante.

Le 24 juillet 1967, Dimbleby est l'un des soixante-dix signataires d'une publicité dans le Times prônant la dépénalisation de la consommation du cannabis, qui est écrite par le militant . Un incident en 1969 conduit Dimbleby, alors indépendant, à être appelé par le directeur de la télévision de la BBC. Lors de la visite du président américain Richard Nixon au Royaume-Uni, une remarque faite par Dimbleby aux chefs de gouvernement britannique et américain « à coût élevé »  des secrétaires de presse  reçoit beaucoup d'attention de la part de presse britannique.

Il s'implique dans un certain nombre de projets qui combinent son rôle établi de présentateur et d'intervieweur avec la réalisation de documentaires. Un premier exemple est  (1971), un film qui, selon la BBC, a « ridiculisé » l'opposition Parti travailliste et conduit à un conflit majeur entre la Corporation et le Parti travailliste ; Dimbleby fait retirer son nom des crédits en raison des concessions qui ont été faites. En 1974, il devient le présentateur de Panorama, qui avait été présenté par son père.

Dimbleby est rattaché à la couverture nocturne de la BBC des élections générales de 1979 et continue de l'être pour les dix élections générales suivantes. En plus de la couverture électorale, il anime également des émissions spéciale de la BBC sur le budget du Royaume-Uni et présente Nationwide la série d'actualités en début de soirée de la BBC. Au cours de la même période (à partir de 1979), Dimbleby est également rattaché au programmes de résultats des élections européennes de la BBC et, en 2008 et 2012, à la couverture par la BBC de la soirée électorale américaine.

Dimbleby est le présentateur principal de la série politique de la BBC  (1984-1988), diffusée le dimanche en début d'après-midi, faisant concurrence à  sur ITV. Dès 1987, il candidate au poste de directeur général de la BBC (perdant face à Michael Checkland).  est remplacé en 1988 par , une série politique présentée jusqu'en 1993 par son frère cadet, Jonathan Dimbleby. Pendant ce temps, il continue de travailler pour des documentaires, dont  (1979), une histoire primée en quatre parties sur la communauté afrikaans d'Afrique du Sud et la montée de l'apartheid,  (1988), un examen de l'histoire des relations anglo-américaines, et Rebellion! (1999), une histoire des relations troubles de la Grande-Bretagne avec le Zimbabwe.

À cette époque, Dimbleby devient le point d'ancrage de la couverture par la BBC d'événements d'importance nationale, tels que l'ouverture du Parlement par l'État, le , le service national du souvenir au Cénotaphe de Whitehall.

À partir de 1994
Dimbleby est président du programme de débat thématique de la BBC le jeudi soir, Question Time, de 1994 à 2018. L'un des moments les plus mémorables de l'Question Time est lorsque Dimbleby qualifie accidentellement Robin Cook , auquel Cook répondera en plaisantant à Dimbleby avec .

En 1999, il ouvre 2000 Today, la couverture par la BBC des célébrations du millénaire, depuis Greenwich, en Angleterre. Il commente les funérailles de Diana, princesse de Galles en 1997, la reine mère d'Elizabeth en 2002, et l'ancien premier ministre Margaret Thatcher en 2013  ainsi que la visite d'État du président américain George W. Bush. au Royaume-Uni en 2003. En 2002, Dimbleby couvre le jubilé d'or de la reine Elizabeth II. Un profil par  pour The Observer en 2001 cite un ancien ministre du Cabinet anonyme qui avait observé la carrière de Dimbleby pendant de nombreuses décennies : « Je soupçonne qu'il a une vision presque médiévale, que la reine gouverne par le Parlement... Il y a quelques querelles parmi les sujets - sur lesquelles il préside très habilement - mais elles ont très peu à voir avec ce qu'est vraiment la Grande-Bretagne."  Dimbleby, cependant, a lui-même critiqué ce qu'il considère comme des éléments archaïques de la cérémonie d'ouverture du Parlement du Royaume-Uni.

Depuis 1984, David Dimbleby est président du , anciens éditeurs de journaux tels que . Le groupe est acquis en 2001 par  pour un montant de .

Des rapports en 2004 explique que Dimbleby est présélectionné pour le . Cependant, le poste est finalement attribué à Michael Grade. Dimbleby est candidat à la présidence dans la période tumultueuse de la société après 2001, qui est donné à . Il est plutôt resté, selon Mark Duguid pour le site Web screenonline du , mieux connu pour son  et comme  tant que narrateur et modérateur de la politique britannique.

En 2005, il anime une série de BBC One, , célébrant les peintures, la poésie, la musique et les paysages britanniques et irlandais. En juin 2007, il écrit et présente une suite, la série de la BBC, , dans laquelle il explore l'histoire de l'architecture britannique en visitant chaque semaine une région de Grande-Bretagne et ses bâtiments historiques. David Dimbleby présente également une nouvelle série sur BBC One,  . Dans les premières éditions du programme, il s'intéresse à la Tapisserie de Bayeux et aux expositions à faire avec Thomas Becket.

Le 12 novembre 2009, Dimbleby rate sa première Question Time en plus de quinze ans, après avoir été transporté à l'hôpital par précaution à la suite d'un incident avec un bœuf d'élevage dans sa ferme du Sussex.

Dimbleby présente le troisième des trois débats électoraux télévisés mettant en vedette les chefs des trois principaux partis politiques organisés dans la perspective des élections générales de 2010. Le soir des élections générales de 2010, Dimbleby anime la couverture de la BBC, avec , Jeremy Paxman,  et . Présentant depuis  Studio 1, il est présentateur et implique des contributions de commentaires, des interviews d'invités et la présentation d'émissions extérieures en direct. En 2013, Dimbleby présente  et un an plus tard, il présente  . En 2015, Dimbleby accueille le premier débat des élections générales de la BBC, malgré le fait que ni le Premier ministre David Cameron ni le vice-Premier ministre Nick Clegg n'y aient participé.

Dimbleby présente l'émission des résultats du référendum sur l'appartenance du Royaume-Uni à l'Union européenne sur BBC One, BBC News et BBC World News pendant la nuit du 23 au 24 juin 2016, nuit pendant laquelle le Royaume-Uni est devenu le premier et le seul pays à voter pour quitter l'Union européenne ; dans lequel il annonce lorsque la BBC a publié ses prévisions une victoire de  à  BST :

Le , la BBC annonce que Dimbleby couvrira les élections générales de 2017, bien qu'elle ait annoncé que les élections générales de 2015 seraient ses dernières.

Le , la BBC a annoncé que Dimbleby quitterait  après 25 ans à la fin de la même année. Le 7 décembre 2018, la BBC annoncé que c'est Fiona Bruce qui reprendra la présentation du programme à partir de janvier 2019.

En , Dimbleby déclare qu'il envisageait à nouveau de briguer le poste de directeur général de la BBC.

Famille et distinctions
Bien que les frères aient présenté une couverture électorale sur des chaînes concurrentes, lorsqu'on leur demande dans une interview sur les plans de son concurrent ITV d'inclure une fête fluviale avec Kevin Spacey et Richard Branson dans leur émission électorale de 2005, Dimbleby commente :

Dimbleby a trois enfants de sa première femme, , écrivain culinaire : Liza, une artiste ; Henry, chef et cofondateur de la chaîne de restauration rapide Léon ; et Kate, une chanteuse de jazz et de folk. Henry a eu une brève carrière à la télévision dans une adaptation télévisée de la BBC en 1984 des romans pour enfants  et  d'Arthur Ransome ;  .

En 2000, Dimbleby épouse Belinda Giles, petite-fille de Herbrand Sackville,  comte De La Warr avec qui il a un fils, Fred en février 1998. Dimbleby vit à Polegate, Sussex de l'Est avec une résidence secondaire à Dartmouth, Devon. Il est un supporter du Tranmere Rovers Football Club.

Il obtient un diplôme honorifique de l'Université de l'Essex en 2005, et est le président de l'. Il est l'un des mécènes actuels de St Wilfrid's Hospice, Eastbourne, Sussex de l'Est.

En 2019, Dimbleby reçoit le Special Recognition Award pour ses services aux nouvelles et aux affaires courantes aux National Television Awards à Londres.

Références

Liens externes

Élève de la Charterhouse School
Animateur britannique de télévision
Étudiant de Christ Church (Oxford)
Naissance en octobre 1938
Pages avec des traductions non relues

David Dimbleby


Animikii (Binesi, Wapoothi, Waputhi), Animikii je divovska mitološka ptica gromovnik uobičajena za sjeverna i zapadna plemena sjevernoameričkih Indijanaca Ojibwe, Algonquin, Ottawa i Shawnee. Uzrokuju grmaljavinu udarcima njihovih golemih krila. Iako su gromovi vrlo moćna bića, rijetko smetaju ljudima, a narod Ojibwa ih tretira s poštovanjem. Animikii doslovno znači "gromovnik", a Binesi znači "velika ptica".

Alternativni nazivi
Animiki, Animkii, Nimkii, Nimki, Onimikì, Animikì, Onimiki, Onimiski, Nimki, Nemki, Animike, Nenemki, Nenimkee, Nenemhki. U množini: Animikiig, Animikig, Nimkiig, Nimkig, Animikiik, Animkeeg, ili Animikik.

Izvori

Chippewa mitologija
Ottawa mitologija
Algonquin mitologija
Shawnee mitologija
Indijanska mitologija (divovske ptice)
Indijanska mitologija (duhovi groma)

Animikii


هالووين 2  هو فيلم أمريكي من إخراج ريك روسنتال. تم عرضه سنة 1981 و هو تتمة للفيلم الهالوين ليلة الأقنعة .

وصلات خارجية

أفلام أخرجها ريك روزنتال
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام إثارة ورعب في عقد 1980
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 1981
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تدور أحداثها في مستشفى
أفلام تقطيع أمريكية
أفلام تقطيع عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في 1978
أفلام تقع أحداثها في أماكن خيالية مأهولة
أفلام تقع أحداثها في إلينوي
أفلام رعب إنتاج 1981
أفلام رعب مراهقة عقد 1980
أفلام سجلها جون كاربنتر
أفلام سلاشر
أفلام عن أخوة
أفلام قتلة متسلسلين أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي جون كاربنتر
أفلام كتب نصها السينمائي ديبرا هيل
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 1980
أفلام مصورة في لوس أنجلوس
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام من إنتاج جون كاربنتر
أفلام من إنتاج ديبرا هيل
أفلام يونيفرسال بيكتشرز

هالوين 2 (فيلم 1981)


An Carex biegensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henri Chermezon. An Carex biegensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Zaire. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex biegensis


An Encyclia bracteata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr. ngan Frederico Carlos Hoehne. An Encyclia bracteata in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Encyclia

Encyclia bracteata


Vedalar (Sanskritçe: वेद), Aryan din edebiyatının tamamını içine alan bir terimdir. Hinduizm dinine inananlar için kutsaldırlar ve yine bu dine inananlar için açığa çıkmış bilgidirler. Veda kelimesi bilgi manasına gelir ve İngilizce farkında olmak manasına gelen wit sözcüğüyle aynı kökene sahiptir.

Birçok Hindu, Vedaların yaratılışın başından beri var olduğuna inanır. Vedaların en yeni bölümleri yaklaşık M.Ö. 500 senesi civarında ortaya çıkmışken, en eski metin (RigVeda) yaklaşık M.Ö. 1500 yıllarına aittir. Fakat birçok Hint bilimciye göre metinler yazılmadan önce uzunca bir süre devam eden bir sözel gelenek mevcuttu.

Vedalar 4 ana bölüme ayrılır:

 Samhitalar
 Brahmanalar
 Aranyakalar
 Upanişadlar

Samhita'lar genelde mantralardan oluşur ve 4 bölüme ayrılır:

 RigVeda
 SamaVeda
 YajurVeda
 AtharvaVeda

Brahmanalarda dini törenlerin özellikleri ve sembolik manaları anlatılır, Aranyakalarda artık ritüelizm değil tamamen sembolik anlamlar açıklanmaya başlanır.

Aranyakalar ve özellikle "Veda'ların sonu" (Vedanta) olan Upanişadlar (M.Ö. 800- M.Ö. 400) daha felsefi ve mistik yapıdadır, anlaşılması mantralara göre çok daha kolay olduğundan "Vedaların en önemli bölümleri, zirvesi" kabul edilir ve Hint felsefesi konusunda en önemli kaynaklardan biridir.

Samhitalardan en değerlisi ve en eskisi olan Rig-Veda'da doğa güçlerinin kişileştirilmesi olan Tanrılara tazim için yazılmış 1017 ilahi vardır, her ilahi 10 kadar âyetten oluşur, bunların ayrı bir edebî vezni olduğu için yüksek sesle okunur, anlatımlar üzeri kapalı yoğun sembolizmle bezenmiştir ve anlaşılmasının oldukça zor olduğu kabul edilir, Rig-veda'da, hayatın anlamına, evrenin başlangıcına ilişkin felsefi çıkarımlar da bulunmaktadır:

"Önce ne varlık vardı ne de yokluk, ne hava vardı ne de ötedeki gökyüzü, neydi onu saran? Neredeydi? Kimin himayesindeydi?

Orada mıydı, derinliklerine ulaşılamaz engin Umman? Ölüm de yoktu o zaman, ölümsüzlük de. Geceye ya da gündüze ait olan herhangi bir belirti yoktu, Tek olan soluk olmadan soluyordu kendi iç gücüyle, bundan başka da hiçbir şey yoktu.

Karanlık vardı, her şeyi saran bir karanlık, ve her şey ayrışmamış haldeki Ummandı o zaman, boşluğun sakladığı o, gayrete geldi ve var oldu.

Başlangıçta ilahi aşk meydana geldi, Gönül'ün ilksel tohum hücresini oluşturdu, Rişiler gönüllerinde araştırma yaparak keşfettiler varlığın yokluktaki bağlantısını.

Belli belirsiz bir çizgi varlığı gayri varlıktan kesip ayırdı..." (Rig-Veda 10:129)

SamaVeda, melodiler vedasıdır. Kurban esnasında rahipler bu ilahileri okurlar.

YajurVeda'da, Kurban ile ilgili sözler ve dualar bulunmaktadır, bir kısmı nesir, bir kısmı da manzum olarak yazılmıştır. Kurban esnasında alçak sesle okunur.

AtharvaVeda, dinî ayin ve törenlerde okunan dua ve yakarışları ihtiva eder, 730 ilahiden oluşur. Kozmik, mistik parçalar ve büyü ile ilgili dualar vardır.

Eleştiri
Hinduizmin birçok analisti, Hinduizmin tüm çağdaş dinlerin unsurlarını kucakladığını ve Hinduizmin Vedik Puranaları da dahil olmak üzere birçok kutsal kitabın Budizm, Jainizm ve Sihizm unsurlarını içerdiğini ve önemli miktarda Yunan ve Zerdüştlük gibi dini unsurları benimsediğini iddia ediyor. Avesta. Ahura'dan Asura'ya, Deyab'dan Deva'ya, Ahura'dan Mazda'dan Monoteizme, Varuna, Vishnu ve Garuda, Agni Puja, Soma'dan Soma'ya, Cennet'ten Sudha'ya, Yasna'dan Yojna'ya veya Bhajan'a, Nariyasangha'dan Narasangsa'ya İndra'dan İndra'ya, Gandareva'dan Gandharva'ya, Vajra'ya, Vayu'ya, Mantra'ya, Yam, Ahuti, Humata'dan Sumati'ye, İndra'dan İndra'ya.

Kaynakça

Kaynakça

Vedalar


Die Route nationale 619, kurz N 619 oder RN 619, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Prades und Saint-Paul-de-Fenouillet verlief. Ihre Länge betrug 48 Kilometer.

N 619a
Die Route nationale 619A, kurz N 619A oder RN 619A, war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße und zugleich ein Seitenast der N 619, der von dieser nördlich von Prades abzweigte und nach Molitg-les-Bains führte. Die Gesamtlänge betrug drei Kilometer. Die Straße wurde in den Verlauf der Departementsstraße 14 integriert.

Weblinks
 Route nationale française 619 auf WikiSara (französisch)
 Route nationale française 619A auf WikiSara (französisch)

619

Route nationale 619


Primera División Femenina de Fútbol 2017–18 var den 30. udgave af Spaniens bedste række indenfor kvindefodbold. Sæsonen startede den 3. september 2017 og sluttede den 13. maj 2018.

Atlético Madrid genvandt mesterskabet.

Hold

Madrid CFF og Sevilla FC blev en del af ligaen, efter at de rykkede op fra anden division efter afslutningen af sæson 2016-17. To hold der spillede i Primera División 2016-17, Oiartzun KE og UD Tacuense, rykkede ned i anden division efter sæsonens afslutning.

Stadions og lokaliteter

Oversigt

Topscorere

Referencer

Primera División (kvinder)
Fodboldsæson 2017-18

Primera División 2017-18 (kvinder)


Jacob Wackernagel (født 11. december 1853 i Basel, død 22. maj 1938) var en schweizisk sprogforsker. Han var søn af Wilhelm Wackernagel.

Wackernagel blev ekstraordinær professor ved Basels Universitet i sammenlignende sprogvidenskab 1881 och professor i Göttingen i græsk sprog og litteraturen 1902. Fra 1915 var han på ny professor i Basel. Han var siden 1915 medlem af Vetenskapssocieteten i Uppsala og blev 1928 indvalgt som udlandsk medlem af Kungliga Vetenskapsakademien.

Wackernagel var en af sin samtids fremste autoriteter på den sammenlignende og klassiske sprogvidenskabs område. Blandt hans værker mærkes Altindische grammatik (1896; 2. oplag 1905), Sprachliche Untersuchungen zu Homer (1916) och Vorlesungen über Syntax mit besonderer Berücksichtigung von Griechisch, Lateinisch und Deutsch (2 bind, 1920, 1924).

Kilder

Filologer fra Schweiz
Klassiske filologer
Professorer fra Schweiz
Ansatte ved Basels Universitet
Ansatte ved Göttingens Universitet
Medlemmer af Kungliga Vetenskapsakademien
Medlemmer af Kungliga Vetenskaps-Societeten i Uppsala
Personer fra Basel
Ugglan
Schweizere i 1800-tallet
Schweizere i 1900-tallet

Jacob Wackernagel


Lago Štrbačko (en albanés: Shterbaqko; en serbio: Штрбачко језеро, Štrbačko) es un lago de montaña en las Montes de Sar en el territorio independiente de facto de Kosovo (Serbia). Se encuentra a una altitud de 2.173 m (7.129 pies) sobre el nivel del mar y tiene una longitud máxima de 228 m (748 pies) y una anchura máxima de 120 m (394 pies). Tiene una gran profundidad para un lago de montaña, con 7,30 m (24,0 pies) siendo su profundidad máxima. Es probablemente el lago más popular en las montañas de Sar y una gran atracción turística.

Véase también
 Geografía de Kosovo
 Geografía de Serbia

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre el río
 Mapa de localización

Lagos de Kosovo
Lagos de Serbia

Lago Štrbačko


Ringrose peut faire référence à :
 Basil Ringrose (1653-1686), médecin anglais.
 Donna Ringrose, joueuse canadienne de hockey sur glace.
 Garry Ringrose (1995-), joueur international irlandais de rugby à XV.
 John Ringrose (né en 1932), mathématicien britannique.

Ringrose


Combretum cacoucia est une espèce néotropicale d'arbre, appartenant à la famille des Combretaceae. Il s'agit de l'espèce type du genre Combretum Loefl..

En Guyane, il est connu sous les noms de Queue de ara, Liane poison (Créole), Kaawu arib (Palikur), Rabo-de-arara, Yoyoca (Portugais).

Au Suriname, on l'appelle Vreemoesoe-wisie (Sranan tongo), Sekema (Karib), Jalimino (Arawak), ou encore Fremusunoto, Yanman, Ravetere, Puspustere.

On la nomme Jaroomany, Yanman, Bat-bane, Wild almond au Guyana, Sanajorro au Venezuela, et Rabo de arara au Brésil.

Description
Combretum cacoucia est une liane ligneuse montant jusqu'à  avec une tige atteignant jusqu'à  de diamètre, ou parfois un arbuste haut jusqu'à .
Il porte des trichomes glandulaires pédonculés, longs de , à tige unisériée de 6-14 cellules, et à tête obovoïde de .
Combretum cacoucia se distingue par ses longs épis rigides de grandes fleurs zygomorphes, et ses longs fruits à 5 côtes.

Les feuilles sont opposées ou plus ou moins alternes sur l'axe floral, en dessous de l'épi, herbacées à subcoriaces, mesurant , de forme large, elliptique à oblongue-ovale, à l'apex courtement acuminé, et à base arrondie à légèrement cordée.
Elles sont souvent finement verruqueuses et plus ou moins pubescentes avec de nombreuses glandes pédonculées le long des nervures de la face inférieur, en dessous peu à très peu mais parfois modérément sur les nervures surtout en dessous, et des glandes pédonculées sont clairsemées au-dessus.
Le pétiole est long de , pubescent à densément pubescent, avec des glandes pédonculées rares à fréquentes et non lépidotées.
Les 5-9 paires de nervures secondaires sont généralement eucamptodrome ou eu-camptodrome-brochidodrome.

Les inflorescences sont simples, en épis terminaux ou axillaires, allongés; de , à tiges feuillées jusqu'à la base de l'épi.
Le rachis est très trapu, densément pubescent à tomenteux, avec de minuscules glandes pédonculées rares à fréquentes, et dépourvues d'écailles peltées.
Les bractées foliacées sont linéaires-lancéolées, bien visibles, atteignant  aux nœuds inférieurs.

Les fleurs rouges, pentamères, mesurent  (du rachis à l'apex des sépales), et sont plus ou moins zygomorphes.
L'hypanthe inférieur est long de , pour  de diamètre.
L'hypanthe supérieur est profondément incurvé-cupuliforme à infundibuliforme, mesurant , et plus ou moins densément pubescent l'intérieur.
Le pédicelle de  de long rétrécie au cou, densément pubescente, glandes pédonculées très rares à fréquentes.
Les 5 lobes du calice sont dressés, longs de , de forme triangulaire à étroite, l'apex aigu.
Les 5 pétales (rarement 4) sont dressés, de forme obovale à étroite ou elliptiques à large, mesurant , plus ou moins exsertes à l'anthèse, l'apex aigu à subaigu, pubescent sur les deux faces.
Les 10 étamines, sont bien exsertes, avec des filets longs de .
Le disque est bien développé, épais, avec les marges formant une crête en anneau qui ferme presque le réceptacle supérieur, étroitement appliqué à la base du style, densément pubescent au bord, long de , avec une portion libre sur environ  de long, exserts jusqu'aux filets, glabres ou pubescents à la base, et contenant 3-4 ovules.

Les fruits à 5 crêtes, longs de  pour  de large, sont de forme elliptique en vue latérale, à apex progressivement effilé à étroitement arrondi puis obtus, à base progressivement effilée en pseudostipe long d'environ , densément pubescents (avec de nombreuses glandes pédonculées) devenant subglabres avec l'âge.

Taxonomie
Les espèces alliées les plus proches se trouvent en Afrique tropicale occidentale.

Les relations phylogénétiques de Combretum cacoucia au sein de sa famille ont été étudiées.

Répartition
Combretum cacoucia est présent en Amérique centrale du Bélize et du Guatemala au Panama et jusqu'à la Colombie en passant par le Honduras, le Nicaragua, le Costa Rica, et sur la côte atlantique de l'est du Venezuela au sud du delta de l'Amazone au nord-est du Pará (Brésil), en passant par le Guyana, le Suriname, et la Guyane, avec une disjonction sur au moins  à travers la Colombie et le Venezuela.

Écologie
Combretum cacoucia est une liane commune des végétations ripicoles en Guyane, et dans les forêts anciennes inondées, les forêts marécageuses riveraines ou lacustres, dans les végétations d'arrière-mangrove, les marécages de plaine, et les forêts secondaires, en bord de routes et dans la savane broussailleuse, autour de  d'altitude au Venezuela.

Utilisation

Les Palikur brûlent les graines vénéneuses de Combretum cacoucia séchées pour enfumer les colonies et faire fuir les chauves-souris des habitations.

Au nord-ouest du Guyana, les Amérindiens pulvérisent la poudre de graines séchées sur les poulets, pour éloigner les Desmodus (chauve-souris hématophages)

L'ingestion des fruits de Combretum cacoucia provoque principalement d'abondants vomissements, probablement en raison de la teneur des Combretum en saponines triterpéniques.

Selon les croyances populaires de la région de Belém (Pará), les fleurs de Combretum Cacoucia ont la réputation d'être toxiques (sans preuve chimique pour étayer cette affirmation). On a signalé la présence de caféine et de tanins dans le genre Combretum.

Combretum cacoucia contient des substances (tanins) aux propriétés antioxydantes et protectrices contre les UV-B.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Combretaceae
Espèce de Dicotylédones (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Combretum cacoucia


Plitka poezija je prvi studjski album novosadskog sastava Pekinška patka. Album sadrži 15 skladbi od kojih su hitovi Bolje da nosim kratku kosu, Stop stop, Biti ružan, pametan i mlad i Ja sam punker u sakou starom. Izašao je 1980. godine u izdanju Jugotona.

O albumu
Album je sniman ožujka 1980 u Novom Sadu. Veći dio hitova je izašao na singl pločama. Skladba Ja sam punker u sakou starom je iskorišten u TV filmu Kost od mamuta iz 1979 gdje uloge igraju Slavko Štimac i Đorđe Balašević.

Album je praćen glazbenim videom za skladbu Stop stop.

Izvori

Albumi iz 1980.
Srbijanski glazbeni albumi

Plitka poezija


İhtiyar meclisi, belediye encümeni gibi iki tür üyeden oluşur. Bunlardan bir kısmı "Seçilenler" diğeri "Doğal" üyelerdir. Seçilenler beş yıl için köy derneği tarafından seçilirler. Bu seçimde adaylığını koyma yöntemi yoktur. Siyasi partiler de aday gösteremezler.

Üye sayısı nüfusu 1.000'den az olan köylerde 8, fazla olanlarla 12'dir. Bunların yarısı asıl, yarısı yedektir. Seçimde en çok oyu alanlar arasından asıl ve yedekler saptanır. Seçimler beş yılda bir, mahalli idareler seçimi ile beraber yapılır.

Köy Öğretmeni, köy imamı ihtiyar meclisinin "doğal" üyeleridir. İhtiyar meclisi haftada en az bir kez toplanır. İhtiyar meclisinin görevleri Köy Kanununda gösterilmiştir. Buna göre köy ihtiyar heyeti, köy işlerini sıraya koyar; imece ve salmaya karar verir; Köy muhtarının harcamalarını denetler; köy bütçesini kabul eder; köylüler arasındaki uyuşmazlıkları uzlaştırma yolu ile gidermeye çalışır; köyün zorunlu işlerini yapmayanlara ya da paylarını ödemeyenlere para cezası verir.

İhtiyar meclisince alınan bazı kararlar bağlı olduğu kaymakam ya da valinin onayı ile yürürlüğe girer.

Ayrıca bakınız
 Muhtar

Kaynakça

İhtiyar heyeti

Köy ihtiyar heyeti


Toponimi veya yer adı bilimi, yer isimlerinin (toponimlerin), onların orijinlerinin, anlamlarının, kullanımlarının ve tiplendirmesinin bilimsel araştırmasıdır. Toponimi sözcüğü Yunanca tópos (τόπος) ('yer') ve ónoma (ὄνομα) ('ad') sözcüklerinden kaynaklanır. Toponimi, her türlü adın bilimi olan onomastik bilminin bir alt dalıdır. Toponimi, sözcüklerin kökenini araştıran etimolojiden farklıdır ama çoğu zaman onunla karıştırılır. Bu konu ile uğraşanlara toponimist denir.

Toponimistler
Toponimi sözcüğü İngilizcede ilk 1876'da kullanıldı ve ondan sonra diğer dillere yayıldı. O zamandan beri bu konuyla uğraşanlar arasındaki mesleki yayınlarda "yer ismi" terimi yerine kullanılır oldu. İlk toponimistler muhtemelen destan yazarları ve şairlerdi, bunlar hikâyelerinde belli yer isimlerine açıklama getirirlerdi. Bazen yer isimleri etimolojik efsanelerin kökeni olurdu, bazen bir adın yapısı veya sesine dayanarak hatalı bir anlam çıkarılırdı. Örneğin Hellespont'un (günümüzdeki adıyla Çanakkale Boğazı'nın) adı, Yunan şairlere göre, uçan bir altın koç üzerinde uçmaktayken düşüp boğulan Helle'ye atfen adlandırılmıştı. Bu ad aslında muhtemelen Pelasg dili gibi daha eski bir dilden türemiştir ve bu açıklamayı yapanlar bunu bilmiyordu. Hellespont adının, orijinde "dar Pontus" veya "Pontus girişi" gibi bir anlama sahip olduğu öne sürülmüştür, burada Pontus, Karadeniz bölgesi ve Karadeniz'in kendisinin eski çağlardaki adıydı.

Yer adları yararlı bir coğrafi referans sistemidir. Bir yerden bahsederken tutarlı ve hatasız olmak gündelik hayatta akıl karışıklığına yol açmamak için şarttır. Bir toponimist, genel kabul görmüş yerel esaslar ve yöntemleri kullanarak resmî coğrafi adları belirler. Bu yapılırken Birleşmiş Milletler Coğrafi Adlar için Uzmanlar Grubu'nun ortaklığı veya istişaresi de olabilir. Bir toponimist harita ve yerel tarihe bakar, ayrıca oranın yerlileri ile görüşerek yerleşik yerel kullanımı da belirlemeye çalışır. Ad araştırması sırasında bir toponimin nasıl kullanıldığı, hangi dile ait olduğu, telaffuzu, kökeni ve anlamı, kaydedilmesi gereken önemli unsurlardır.

Araştırmacılar, bir yörenin tarihî coğrafyasının anlaşılmasında, toponimlerin önemli bir katkısı olduğunu gözlemlemişlerdir. 1954'te F. M. Powicke yer adı araştırması hakkında "arkeoloji ve tarih keşiflerini kullanır, onları zenginleştirir ve onların doğruluğunu sınar" demiştir. Toponimler etnik yerleşme biçimlerini gösterir ve belli göç dönemlerinin tespitini sağlar.

Toponimistler bir bölgedeki yer adları aracılığıyla oranın kültürünü korurlar. Tipik olarak, bir coğrafi veri tabanı oluştururlar, onunla ilişkili bilimsel yayınlar yaparlar. Toponimistler, toponimik verileri gerek matbu gerek de sayısal (Coğrafi Bilgi Sistemleri ve Google Maps formatında) haritalar şeklinde kaydedip yayınlarlar.

Ayrıca bakınız

İlgili kavramlar
 Demonim
 Etnonim
 Etimoloji
 Onomastik

Toponimi
Aşağıda 'etimoloji', 'toponimi' anlamına gelmektedir.
 Yer ismi kökenleri
 Planet adlandırma sistemi
 Kıta ismi etimolojileri listesi
 Ülke ismi etimolojileri listesi
 Ülke alt bölümleri etimolojileri listesi
 Hidronimi
 Avrupa nehirlerinin Latince adları
 Nehirlerin Latince adları
 Nehir adları etimolojilerinin listesi

Bölgesel toponimi
 Birleşik Krallık'ta toponimi
 Tarihsel Afrika yer adları
 Japon yer adları
 Alman yer adları etimolojisi
 Avrupa'da Latince yer adları
 Avrupa şehirlerinin diğer dillerdeki adları
 Gana Yer Adları (İngilizce)

Notlar

Toponimi


Hilton Garden Inn: Ultimate Team Play é um jogo eletrônico de simulação para o Sony PlayStation Portable, desenvolvido pela Virtual Heroes para Hilton Garden Inn usando o Vicious Engine, e lançado no Universal Media Disc. O jogo foi anunciado em 2008 e lançado em janeiro de 2009.

O jogo é um jogo de simulação em que o jogador é um trabalhador de um hotel da rede Hilton Garden Inn, e deve completar várias tarefas satisfatoriamente para obter uma boa pontuação. As tarefas incluem limpar os quartos dos hóspedes do hotel, cuidar da recepção do hotel, gerenciar o restaurante do hotel e interagir adequadamente com os hóspedes.

Referências Gerais
http://psp.gamespy.com/playstation-portable/ultimate-team-play/

https://www.gamedeveloper.com/pc/virtual-heroes-develops-hotel-training-game

https://www.gamespot.com/articles/qanda-virtual-heroes-training-real-heroes/1100-6198546/

https://www.kotaku.com.au/2013/02/the-rarest-psp-game-ever-might-be-this-hilton-hotel-employee-trainer/

https://www.gamesindustry.biz/articles/vicious-engine-used-to-power-a-hilton-hotels-training-game

https://www.engadget.com/2009-01-08-huh-hilton-garden-inn-made-a-training-game-for-the-psp.html?guccounter=1&guce_referrer=aHR0cHM6Ly93d3cuZ29vZ2xlLmNvbS8&guce_referrer_sig=AQAAAIWXGRJWh_6u4HahL0KyaJNd8gZlKi_rkiDIhQ0nihRBMZ8zzrU_0DsHa_Cm8USjeU1l37PKK1ijzOYSVfzp1s0ubOdqdZL7vBHhYQe6iEJ9z3p3QZ7dm9CeNJcRx-j_ZXAiVNreFCwCoCXYWHfkrWsAP61JnwPszX_a495baVxf

https://hospitalitytech.com/hilton-garden-inn-use-interactive-video-game-workforce-training

https://www.hospitalitynet.org/news/4034599.html

Jogos para PlayStation Portable
Jogos eletrônicos de simulação

Hilton Garden Inn: Ultimate Team Play


Arene () war eine antike Quelle in der Nähe der triphylischen Stadt Lepreon.

Die Quelle soll nach dem Bericht des Pausanias nach Arene, der Tochter des Oibalos und Gattin des Aphareus, benannt worden sein.

Literatur

Anmerkungen

Antiker Gewässername
Quelle in Griechenland

Arene (Quelle)


غاييل مونفيس  (مواليد 1 سبتمبر 1986 في باريس)، هو لاعب كرة مضرب فرنسي بدأ مسيرته كمحترف سنة 2004 يلعب باليد اليمنى ويحتل حالياً المرتبة رقم. 6 (09 يناير 2017) في تصنيف رابطة محترفي كرة المضرب. أعلى تصنيف له في الفردي كان المركز الـ 6 في سنة 2016. أعلى تصنيف له في الزوجي كان المركز الـ 155 في سنة 2011. شارك في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية.

روابط إضافية

 Monfils Recent Match Results
 Monfils World Ranking History
 }}
 Full website FR version

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نيون (مدينة)
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون من باريس
فرنسيون من أصل غواديلوبي
فرنسيون من أصل مارتينيكي
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من فرنسا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب فرنسيون
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2016
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2020
لاعبو كرة مضرب من باريس
مواليد 1986
مواليد في بوبيني

غاييل مونفيس


An Jumellea spathulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Jumellea spathulata in nahilalakip ha genus nga Jumellea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Jumellea

Jumellea spathulata


An Eriocaulon parkeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benjamin Lincoln Robinson. An Eriocaulon parkeri in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriocaulon

Eriocaulon parkeri


A Igreja Reformada da Romênia (IRR) - em húngaro: Romániai Református Egyház e em  romeno: Biserica Reformată din România - , é uma denominação reformada continental na Romênia, que atende principalmente a húngaros étnicos no país.

A presença calvinista na Transilvânia remota desde 1564. A partir da dissolução da Áustria-Hungria, o território passou a fazer parte da Romênia, levando a formação da Igreja Reformada da Romênia em 1920.

Em 2011, no Censo da Romênia, 3,2% da população do país se identificou como membro da denominação, o que correspondia, à época, a 643.892 pessoas, número inferior aos 701.077 membros relatados no Censo de 2001.

História

No Século XVI, a Reforma Protestante se espalhou pela Europa. Na Hungria, em 1567, foi organizado um sínodo em Debrecen, na qual os aderentes da Fé Reformada no pais se organizaram como uma denominação, que adotou a Segunda Confissão Helvética e Catecismo de Heidelberg como doutrinas oficiais. Esta denominação ficou conhecida como Igreja Reformada da Hungria.

A partir da dissolução da Áustria-Hungria, diversos territórios outrora dentro das fronteiras húngaras foram cedidos a outros países. Nestes países, foram organizadas denominações filhas da IRH. A Transilvânia tornou-se um território da Romênia desde então.

Sendo assim, em 1920, foi oficialmente estabelecida a Igreja Reformada da Romênia como uma denominação independência da Igreja Reformada da Hungria. É uma das 18 religiões reconhecidas pelo governo da Romênia.

Doutrina
A denominação pratica a ordenação de mulheres e subscreve o Catecismo de Heidelberg e Segunda Confissão Helvética.

Relações Intereclesiásticas
A denominação é membro do Conselho Mundial de Igrejas, Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas e da Comunhão Reformada Húngara.

Denominações reformadas continentais na Romênia
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Membros do Conselho Mundial de Igrejas

Igreja Reformada da Romênia


Peter Hentze (Peter Johannes Gudmund Hentze, født 21. august 1943 på Frederiksberg, død 7. februar 2017 i København) var kendt som billedhugger, maler, grafiker og illustrator. Han har også arbejdet med mindre bogudgivelser og digte, samt haikudigte.

Peter Hentze afgik ved døden i februar 2017 i København. Han bisattes fra Holmens Kirkegårds kapel på Østerbro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Malere fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Peter Hentze (kunstner)


Treća hrvatska košarkaška liga je zamijenila dotadašnju B-1 ligu u sezoni 2017./18. i predstavlja lige četvrtog stupnja košarkaškog prvenstva Hrvatske.

Centar

 Izvori:
 ksz-zagreb.hr

Istok

Ligaški dio

 Izvori:
 KS Brodsko-posavske županije, 3. ML Istok 2017./18.
 KS Brodsko-posavske županije, 3. ML Istok
 crosarka.com, ljestvica ligaškog dijela
 crosarka.com, B-1 liga Istok

Doigravanje

Jug
Sudionici:
 Amfora Makarska
 DOŠK Drniš
 Dražen Petrović Šibenik
 Metković
 Mislav Podstrana
 ŠK Dubrovnik
 Trogir
 Izvori:
 crosarka.com, rezultati 14. kola
 crosarka.com, B-1 liga Jug

Unutarnje poveznice
 Premijer liga 2017./18.
 Prva liga 2017./18.
 Druga liga 2017./18.
 Četvrta liga 2017./18.
 Kup Krešimira Ćosića 2017./18.
 Kategorija:Hrvatska košarkaška natjecanja

Vanjske poveznice
 crosarka.com

Izvori

2017-18
m-4-Treća

Treća hrvatska muška košarkaška liga 2017./18.


Ivan (Ivo) Franatica (Frano) Sorkočević (Dubrovnik, 30. rujna 1706. – Dubrovnik, 27. lipnja 1771.), hrvatski pjesnik, prevoditelj, lokalni dužnosnik i diplomat. Skupljao je i prepisivanjem umnažao djela starih hrvatskih pisaca.

Iz vlastelinske je obitelji Sorkočevića. Kod isusovaca u Dubrovniku pohađao je gimnaziju, a studirao u Italiji. Obnašao je visoke službe u Dubrovačkoj Republici: knez na Šipanu, u Konavlima, na Lastovu i dvaput knez same Dubrovačke Republike. Bio je i u diplomaciji: jednom je bio poklisar u Carigradu.

Pisao je prigodnice, šaljive i religiozne pjesme, prevodio na hrvatski s latinskog (Ovidije, Anakreont, Marcijal), talijanskog (P. Metastasi, Tassov Oslobođeni Jeruzalem, S. Maffei, Carlo Goldoni) i francuskog (Molière). Preveo je nabožna razmišljanja isusovca O. Spinole.

Po struci je bio pravnik i istraživač domaće pravne starine. Na talijanski je preveo Duh zakona od Montesquieua. Prema Appendiniju, napisao je 10 svezaka pravničkih djela.

Izvori

Vanjske poveznice
Pregled bibliografske jedinice broj: 470766 Poglavlje/Rad u knjizi Mira Muhoberac: Sorkočević, Ivan (Ivo) Franatica (Frano), u: Leksikon hrvatskih pisaca

Ivan
Hrvatski pjesnici
Hrvatski prevoditelji
Hrvatski diplomati
Hrvatski pravnici
Dubrovačka Republika
Životopisi, Dubrovnik

Ivan Franatica Sorkočević


Ferdinand Reich () a fost un chimist german, care – alături de Hieronymus Theodor Richter – a descoperit în 1863 indiul.

Reich a fost daltonist, motiv pentru care l-a cooptat pe Theodor Richter pentru a examina culorile produse în urma reacțiilor pe care le-au studiat.

În timp ce lucrau la Universitatea din Freiberg, Reich și Richter au reușit izolarea chimică a elementului indiu, înainte ca acesta să fie găsit în stare liberă în natură.

Note

Lectură suplimentară

Nașteri în 1799
Decese în 1882
Chimiști germani
Chimiști din secolul al XIX-lea
Germani din secolul al XIX-lea
Descoperitori de elemente chimice

Ferdinand Reich


An Cutandia memphitica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham. An Cutandia memphitica in nahilalakip ha genus nga Cutandia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cutandia

Cutandia memphitica


جامعة نيويورك هي جامعة بحثية خاصة يقع مقرها الرئيسي في حي غرينتش فيلاج بمنهاتن بمدينة نيويورك. تعرف الجامعة اختصاراً ب «NYU» وقد تأسست عام 1831 وتعتبر اليوم أكبر مؤسسة خاصة غير هادفة للربح للتعليم العالي في الولايات المتحدة الأمريكية حيث يزيد إجمالي عدد طلابها على الخمسين ألف.

تنقسم الجامعة إلى 16 مدرسة عليا وكلية وقسم ولها ستة مقرات فرعية في منهاتن وبروكلين بنيويورك، كما أن لها مرافق تعليمية خارج الولايات المتحدة في لندن وباريس وفلورنسا وبراغ ومدريد وبرلين وأكرا وشنغهاي وبوينس آيرس بالإضافة إلى فرع لمدرسة تيش العليا للفنون في سنغافورة ومقرين فرعيين في تل أبيب (2009) وأبو ظبي (2010).

في عام 2008 اندمجت جامعة نيويورك مع جامعة نيويورك البوليتكنيكية مانحةً جامعة نيويورك مدرسة عليا للهندسة لأول مرة منذ ثلاثة عقود تحت اسم المعهد البوليتكنيكي العالي بجامعة نيويورك.

من بين خريجي وأساتذة الجامعة واحدٌ وثلاثون حاصلاً على جائزة نوبل، وستة عشر حاصلاً على جائزة بوليتزر وتسعة حاصلين على الميدالية الوطنية للعلوم وتسعة عشر حاصلاً على جائزة الأوسكار (أكثر من أي جامعة أمريكية أخرى) بالإضافة إلى فائزين بجوائز ايمي، غرامي، توني، آبل، ماك آرثر، غوغنهايم.

أبرز الخريجين
 ثاديوس موت: ضابط أمريكي شارك في الحرب الأهلية الأمريكية وخدم في الجيش الخديوي المصري في القرن التاسع عشر.
 يوليوس أكسلرود (1912 - 2004) الحاصل على درجة الماجستير في العلوم عام 1941 والفائز بجائزة نوبل في الطب عام 1970
 جرترود إليون (1918 - 1999) الحاصلة على درجة الماجستير في العلوم عام 1941 والفائزة بجائزة نوبل في الطب عام 1988
 كليفورد شال (1915 - 2001) الحاصل على درجة الدكتوراه في العلوم عام 1941 والفائز بجائزة نوبل في الفيزياء عام 1994
 محمد البرادعي الحاصل على درجة الدكتوراه في القانون عام 1974 والفائز بجائزة نوبل للسلام عام 2005
 جون وودرف (1915 - 2007) الحاصل على درجتي البكالوريوس والماجستير في علم الاجتماع عامي 1939 1941 والفائز بميدالية ذهبية في دورة برلين الأوليمبية عام 1936
 موريس جانوويتز (1919 - 1988) الجامعي والباحث في السوسيولوجيا والعلوم السياسية
 آلان جرينسبان الحاصل على درجتي البكالوريوس والماجستير في الاقتصاد عامي 1948 و1950 ورئيس مجلس الاحتياطي الاتحادي (البنك المركزي) (1987 - 2006)
 جون باتريك شانلي المسرحي الأمريكي الحاصل على جوائز الأوسكار (1987) وبوليتزر وتوني (2005)
 ما يينغ جيو الحاصل على درجة الماجستير في القانون عام 1976 والرئيس الثاني عشر لجمهورية الصين
 غويليرمو إندرا الحاصل على درجة الماجستير في القانون عام 1963 ورئيس جمهورية بنما (1989 - 1994)
 محمد العفاسي الحاصل على درجة الماجستير في العلوم السياسية عام 1986 ونائب رئيس مجلس الوزراء الكويتي وزير العدل ووزير الشؤون الاجتماعية والعمل
 سوزان كير الحاصلة على شهادة دكتوراه عام 1987

مراجع

وصلات خارجية

 (بالإنجليزية) الموقع الرسمي لجامعة نيويورك
 (بالإنجليزية) جريدة واشنغتون سكوير نيوز الناطقة بلسان طلبة الجامعة
 (بالإنجليزية) الإذاعة الناطقة بلسان طلبة الجامعة

جامعات وكليات خاصة في ولاية نيويورك
تأسيسات سنة 1831 في ولاية نيويورك
نيويورك
هيئات تعليمية أسست في 1831
قرية غرينويتش

جامعة نيويورك