Emil Stang (d.y.) (født 22. september 1882 i Kristiania, død 21. december 1964 i Oslo) var en norsk jurist og politiker (Ap, NKP).

Stang var medlem af Arbeiderpartiet fra 1911, og sad i Kristiania(nuværende Oslo) kommunebestyrelse fra 1916 til 1928. Han var vararepræsentant til Stortinget i perioden 1922–1924.

Han blev først næstleder i Arbeiderpartiet i 1918, og blev efter Kyrre Grepps død i 1922 leder for partiet. I 1923 brød han dog med Arbeiderpartiet og var blandt stifterne af Norges Kommunistiske Parti (NKP). Fem år senere meldte han sig ud af NKP, han forblev derefter partiløs.

Stang repræsenterede Norge i den første kongres i Komintern i 1919. Under 2. verdenskrig sad han interneret både i Norge og Tyskland.

Stang tog cand.jur.-graden i 1905, han arbejdede derefter som advokat. Han blev højesteretsadvokat i 1911. I perioden fra 1946 til 1952 var han Høyesterettsjustitiarius, som er den dommer der er leder for højesteret.

Emil Stang d.y. var søn af Emil Stang den ældre, barnebarn af Frederik Stang og bror til Fredrik Stang den yngre.

Eksterne henvisninger
 Emil Stang d.y. hos Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste
 Politiske taler af Emil Stang d.y. , virksommeord.uib.no

Politikere fra Norges Kommunistiske Parti
Politikere fra Arbeiderpartiet
Personer fra Oslo
Advokater fra Norge
Dommere fra Norge

Emil Stang den yngre


Frösön (, jamtlandico: [fɾøːsœʏːa] lit. isla de Frey) es una pequeña isla del lago Storsjön situada al oeste de la ciudad de Östersund en Jämtland. En algunas épocas esta isla fue el centro regional de Jämtland.

Frösön es donde se ubica la "Frösöstenen", la piedra rúnica más septentrional del mundo, que data de 1030-1050 AD. Frösön fue un Köping (división administrativa) independiente hasta 1974, año en que se fusionó con Östersund.

La isla lleva el nombre de Freyr, el dios nórdico de la fecundidad y el amor.

Galería

Referencias

Véase también
 Geografía de Suecia
 Geografía de Europa

Islas lacustres de Suecia
Geografía de la provincia de Jämtland

Frösön


Igor Junio Benevenuto de Oliveira, também conhecido como Igor Benevenuto (Palmeiras de Goiás, 5 de dezembro de 1980) é um árbitro brasileiro de futebol, no quadro Federação Internacional de Futebol (FIFA) desde 2021, como árbitro assistente de vídeo e é o único árbitro do quadro da entidade declaradamente homossexual. É enfermeiro e voluntário em hospitais de Belo Horizonte.

Ligações externas

Árbitros de futebol de Minas Gerais

Igor Benevenuto


Chris Margaard (født 16. September 1971 i Odense) er en tidligere dansk professionel fodboldspiller. Han spillede centerforsvar i den danske klub OB. Med blandt andet holdkammerater som, Thomas Helveg, Steen Nedergaard og Lars Høgh. Men superliga kampe er ikke det eneste Chris fik prøvede. Han nåede også at spille en del kampe for Danmarks U/18 fodbold-landshold, et par UEFA Europa League og UEFA Champions League kampe.

Chris var med i de 2 Champions League opgør imod Real Madrid i 1991, hvor han blandt andet stod ansigt til ansigt med Emilio Butragueño, Gheorghe Hagi og Hugo Sánchez. Chris udløste et straffespark på Emilio, hvilket kostede et mål. Han har tidligere spillet imod Thierry Henry, som spillede i AC Monaco, og Chris Margaard spillede for SC Bastia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark

Chris Margaard


Kračun, grkalj ili velika pečurka (lat. Agaricus macrosporus) je jestiva gljiva iz porodice pečurki (Agaricaceae).

Opis
 Klobuk kračuna je širok do 30 centimetara, najprije polukružan, pa zvonolik i na kraju otvoren; vrlo mesnat, potpuno bijele boje, malo vlaknast, za sušna vremena pokriven bijelim čehama, a na pritisak požuti.
 Listići su slobodni, prilično gusti, u mladosti blijedocrvenkasti, zatim crvenosmeđi i na kraju čokoladne boje.
 Stručak je visok od 5 do 10 centimetara, debeo, pun, kasnije šupalj, bijel s uraštenim čehama koje se kasnije gube; vjenčić je opnast i viseći, nazubljena ruba.
 Meso je bijelo, mirisom podsjeća na anis i na amigdalin (nalazi se u bademovoj koštici).
 Spore su ovalne, smeđe boje, 10 x 6 – 7 μm.

Kemijske reakcije
Kožica klobuka u doticaju sa sumpornom kiselinom i kalijevom lužinom oboji se žuto.

Stanište
U kasno ljeto raste u skupinama, krugovima ili linijama, a može i pojedinačno po pašnjacima, livadama i šumskim čistinama. Ova je gljiva prilično česta u Hrvatskom primorju i otocima.

Upotrebljivost
Kračun je jestiv, izvrsne kakvoće.

Sličnosti
Ova upravo izvanredno lijepa gljiva može doseći izvanrednu veličinu pa je zbog toga u Istri još zovu pokrovača jer, kažu, velika je kao poklopac najvećih lonaca. Izvanredne je kakvoće, može se koristiti na razne načine i kiseliti. Zamjena s bilo kakvom otrovnicom je isključena.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive
Pečurke

Kračun


Canuto de Dinamarca (Copenhague, 27 de julio de 1900 - Gentofte, 14 de junio de 1976), segundo hijo del rey Cristián X de Dinamarca y de su esposa, la duquesa Alejandrina de Mecklemburgo-Schwerin. De 1947 a 1953, fue heredero legal de su hermano mayor, el rey Federico IX de Dinamarca, y se habría convertido en rey a su vez, si no hubiese habido un cambio en la constitución lo que le hizo perder su lugar en la sucesión.

Biografía
Era el hijo menor del rey Cristián X de Dinamarca y de la duquesa Alejandrina de Mecklemburgo-Schwerin, pertenecientes a la Casa de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg y a la Casa Mecklemburgo-Schwerin respectivamente.

Canuto se casó con su prima hermana, la princesa Carolina Matilde de Dinamarca, hija de su tío Haroldo, hermano de su padre. El enlace se celebró el 8 de septiembre de 1933, en el Palacio de Fredensborg. Fruto de este matrimonio nacieron tres hijos:

 Princesa Isabel de Dinamarca (8 de mayo de 1935 - 19 de junio de 2018). Hasta su fallecimiento mantuvo su posición en la línea de sucesión al trono danés.
 Principe Ingolfo de Dinamarca (17 de febrero de 1940). Perdió su título y se convirtió en el  Conde Ingolfo de Rosenborg después de casarse morganáticamente con Inge Terney. En segundas nupcias se casó con Sussie Hjorhøy. Sin descendencia de ninguno de los dos matrimonios.
 Principe Cristián de Dinamarca (22 de octubre de 1942 - 22 de mayo de 2013). Perdió su título y se convirtió en el Conde Cristián de Rosenborg después de casarse sin el consentimiento con Ana Dorte Maltoft-Nielsen, con descendencia.

Títulos, tratamientos y distinciones honoríficas

Títulos y tratamientos
 27 de julio de 1900 - 1 de diciembre de 1918: Su Alteza Real El Príncipe Canuto de Dinamarca
 1 de diciembre de 1918 - 20 de abril de 1947: Su Alteza Real El Príncipe Canuto de Dinamarca e Islandia
 20 de abril de 1947 - 27 de marzo de 1953: Su Alteza Real El Príncipe Heredero de Dinamarca
 27 de marzo de 1953 - 14 de junio de 1976: Su Alteza Real El Príncipe Hereditario Canuto de Dinamarca

Condecoraciones
  Caballero de la Orden del Elefante (Reino de Dinamarca, 14/05/1912).
  Caballero gran cruz de la Orden del Halcón (Reino de Dinamarca e Islandia, 03/07/1921).
  Caballero de la Suprema Orden de la Santísima Anunciación (Reino de Italia, 23/06/1922).
  Caballero gran comendador de la Orden de Dannebrog (Reino de Dinamarca, 15/05/1937).
  Caballero de la Real Orden de los Serafines (Reino de Suecia, 26/09/1926).

Ancestros

Referencias

http://translate.google.com.mx/translate?hl=es&sl=en&tl=es&u=http%3A%2F%2Fen.wikipedia.org%2Fwiki%2FKnud%2C_Hereditary_Prince_of_Denmark

Enlaces externos

Príncipes de Dinamarca del siglo XX (casa de Glücksburg)
Caballeros de la Orden de los Serafines
Caballeros de la Orden del Elefante
Caballeros grandes cruces de la Orden del Halcón
Grandes comandantes de la Orden de Dannebrog
Caballeros de la Suprema Orden de la Santísima Anunciación

Canuto de Dinamarca


Bollywood Clasic (prescurtat BO Clasic) este un canal de televiziune care difuzează filme și seriale clasice indiene. La 17 ianuarie 2012, CNA a aprobat solicitarea de licență prin satelit depusă de societatea ISG TV.

Fața de surorile ei, în urma rebrandului din 2014 Bollywood Clasic si Bollywood HD și-au păstrat numele, doar sigla au schimbat-o.

Referințe

Vezi și
 Bollywood TV
 Bollywood Film

Televiziuni din România

Bollywood Clasic


Basil Samuel Feldman, Baron Feldman (23 September 1923 – 19 November 2019) was a British businessman who was a Conservative member of the House of Lords. He sat in the House from 1996 until his retirement in 2017.

Biography
Feldman was born in September 1923 to Tilly (née Katz; 1902–1977) and Philip Feldman, and was educated at the Grocers' School. Feldman began his first business in 1946, with Richard Beecham. Feldman was a former member of Lloyd's of London, and was the director of The Young Entrepreneurs Fund from 1985 to 1994. He has been described as a former plastic-toy magnate whose business interests reportedly included "Sindy dolls, aircraft kits and yo-yos". Feldman married his wife Gita Julius in 1952. His younger sister was Fenella Fielding, the actress. He had two sons and a daughter. One of his sons is Nick Feldman, bass guitarist of the band Wang Chung. Feldman was a member of the Garrick and Carlton Clubs.

He was knighted in 1982. On 15 January 1996, he was made a life peer as Baron Feldman, of Frognal in the London Borough of Camden. His sponsors were Margaret Thatcher and Cecil Parkinson, and he was introduced to the House of Lords on 14 February 1996.

Feldman died in November 2019 at the age of 96.

Arms

References

External links
 Lord Feldman—biography, www.parliament.uk

1923 births
2019 deaths
Conservative Party (UK) life peers
English Jews
Jewish British politicians
Knights Bachelor
People educated at Hackney Downs School
20th-century British businesspeople
Life peers created by Elizabeth II

Peers retired under the House of Lords Reform Act 2014

Basil Feldman, Baron Feldman


Recept (njem. Rezept, prema lat. receptum: dobiveno) je pismeni nalog propisana oblika, koji liječnik, stomatolog ili veterinar izdaje ljekarniku za izradu i (ili) izdavanje određenoga lijeka. Lijekovi koji se propisuju na recept mogu biti gotovi ili magistralno pripremljeni. Recept se piše latinskim jezikom, a na njem se, za jednu osobu, propisuje samo jedan lijek u jednom obliku i dozi.

Recept mora biti čitljivo ispisan, a sastoji se od 7 dijelova:
 Inscriptio, zaglavlje recepta, s nazivom zdravstvene ustanove, odnosno adresom liječnika privatne ordinacije te datumom izdavanja lijeka;
 Invocatio ili praepositio, oznaka Rp (kratica od lat. riječi recipe: uzmi), a označava sastojke propisanoga lijeka;
 Ordinatio ili praescriptio, glavni dio recepta u kojem se ispisuju količina, odnosno vrste sastojaka (ingredijencija) lijeka. Za gotove se lijekove ispisuje naziv lijeka, oblik i doziranje;
 Subscriptio, uputa ljekarniku o načinu priređivanja, opremanja i izdavanja lijeka;
 Signatura, s oznakom S., kratka i razumljiva uputa bolesniku na hrvatskom jeziku o količini i načinu uporabe lijeka;
 Nomen medici: ime liječnika (datum, žig i potpis liječnika);
 Nomen aegroti: ime i prezime bolesnika kojemu se izdaje lijek te dob, radi provjere propisane doze.
Recept može značiti u prenesenom značenju: naputak, uputa, savjet.

Izvori

Vanjske poveznice

Farmakologija
Medicina

Recept


Model Birleşmiş Milletler (İngilizce: Model United Nations, MUN), eğitim kurumlarının öğrenci delegeler çıkararak belli ülkeleri ve Birleşmiş Milletler kurumlarını temsil ettikleri eğitsel bir simulasyondur. MUN, eleştirel düşünme, takım çalışması ve liderlik yeteneklerine ek olarak katılımcıların araştırma, konuşma, tartışma ve yazma becerilerini kullanmalarını ister ve geliştirir. Programda, öğrencilerin ilgisini çekmek ve onların güncel dünya meseleleri hakkında daha derin bir anlayış geliştirmelerine izin vermek amaçlanmıştır. Genelde konferans, panel, çalıştay veya forum usulüyle yürütülen toplantıları içerir.
Birleşmiş Milletler'in kendisi tarafından tanınan en büyük Model Birleşmiş Milletler organizasyonu Lahey Uluslararası Model Birleşmiş Milletler'dir.

Delegeler olarak bilinen Model Birleşmiş Milletler konferansı katılımcıları, komitelere yerleştirilir ve genellikle ülkeleri veya siyasi liderleri temsil etmek üzere atanırlar. Delegeler'e komitelerinde tartışacakları ana konu başlığı (Agenda Item) -veya başlıkları-  toplantıdan daha önce bildirilir. Delegelerden Konferanslarından önce hem konuyla ilgili hem kendi ülkeleri ve ülkelerinin konuya bakış açısına dair araştırma yapmaları beklenir. Temsil ettikleri ülke veya kuruluşun gerçek konumuna sadık kalarak, komitede diğer delegelerle tartışacakları politika önerileri üretirler. Konferanslarının sonunda, delegeler, çoğunluk oyuyla kabul etmek amacıyla, komite yöneticileri tarafından kabul edilen "karar taslağı" veya "draft resolution" adı verilen yazılı politikaları (genellikle Working Paper olarak bilinir) oylarlar. Her komitede en iyi performans gösteren delegeler bazen çeşitli ödüllerle ödüllendirilir (sırasıyla Honoruble Mention, Outstanding Delegate veya Best Delegate gibi).

Programın tarihçesi
Program, bir dizi öğrenci liderliğinde "League of Nations" adıyla başladı. İlk simülasyonlara "International Assembly" adı verildi ve ilki Kasım 1921'de Oxford Üniversitesi'nde yapıldı. Oxford'daki çeşitli simülasyonların ardından, Oxford Internationel Assembly Başkanı Mir Mahmood, bu fikrin daha fazla yayılmasına yardımcı olmak adına 1922 yılında Harvard Üniversitesi'ne gitti. Gezisi sırasında League of Nations fikrine destek çalışmalarında bulundu ve görünüşe göre Harvard Liberal Kulübü'ne 1923'te Harvard Üniversitesi'nde düzenlenen ilk Amerikan Internationel Assambly'i oluşturmak için ilham verdi. Sonraki yıllarda Oxford Internationel Assembly faaliyetlerine son verirken, Harvard Internationel Assembly güçlü kaldı ve o zamandan beri bu simülasyonların dünya çapında yayılmasını sağladı. Internationel Assembly'ler, katılımcıların kendilerine atanan ülkeleri temsil ettikleri, çözümler bulmak için tartıştıkları ve uluslararası anlaşmazlıkları bir müzakere masası etrafında ele alma fikrini destekledikleri için MUN'a benziyordu; o zamanlar ise hala alışılmadık bir fikirdi. İkinci Dünya Savaşı Model League of Nations'ın ardından, 1945'te League of Nations'ın halef teşkilatı olan Birleşmiş Milletler'in kurulmasının ardından programın adı Model Birleşmiş Milletler'e dönüştü.

Bir Model Birleşmiş Milletler konferansının ilk kaydedilen örneği 5 Nisan 1947'de Swarthmore Koleji'ndeydi oldu. 41'den fazla kolejden 150'den fazla öğrencinin katıldığı bildirildi. Delegeler bir Genel Kurulu simüle ettiler ve üye devletlerin "atom enerjisinin uluslararası bir kontrolünü geliştirmesini", "silahsızlanma üzerine bir anlaşma imzalamasını", BM'nin "mültecilerin vatandaşlığı için tek tip bir sistem" benimsemesini, bazı saldırganlıkların BM tarafından kabul edilmesi için bir tanımın değiştirilebileceğini ve Birleşmiş Milletler'in "harap olmuş alanların ekonomik yardım yoluyla yeniden inşasını teşvik etmesini" tavsiye ettiler.

Bugün hala aktif olan dünyanın en eski dört konferansı 1950'lerin başında kuruldu. 1952'de Berkeley Model United Nations (BMUN) ve 1953'de kurulan Harvard Model United Nations (HMUN) konferansları lise öğrencilerini delege olarak kabul ederken, 1954'te kurulan Harvard National Model United Nations konferansı üniversite düzeyinde delegelerle beraber faaliyet göstermekte. Aynı şekilde üniversite seviyesinde öğrencilere hizmet eden Model United Nations of the Far West (MUNFW) konferansı, 1951'den beri Stanford Üniversitesi'nde düzenlenmektedir.

1990'ların başından beri Model United Nations konferansları; Avrupa, Doğu ve Güney Asya, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'ya da yayılmaktadır.

Model Birleşmiş Milletler komiteleri
 Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (United Nations Security Council, SC)
 Birleşmiş Milletler Genel Meclisi (United Nations General Assembly, GA)
 Ekonomik ve Finansal (Economic and Financial, ECOFIN)
 Sosyal, İnsani ve Kültürel (Social, Humanitarian and Cultural, SOCHUM)
 Özel Politik ve Bağımsızlaşma (Special Political and Decolonization, SPECPOL)
 Yasal Komite (Legal Commitee)
 Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (United Nations Development Programme, UNDP)
 Birleşmiş Milletler Çevre Programı (United Nations Environment Programme, UNEP)
 Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, UNESCO)
 Birleşmiş Milletler Ekonomik ve Sosyal Konseyi (United Nations Economic and Social Council, ECOSOC)
 Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu (United Nations Commission for Human Rights, UNCHR)
 Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği (United Nations High Commissioner for Refugees, UNHCR)
 Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (United Nations International Children's Fund, UNICEF)
 Uluslararası Adalet Divanı (The International Court of Justice, ICJ)
 Uluslararası Ceza Mahkemesi (The International Criminal Court, ICC)
 Uluslararası Hukuk Komisyonu (The International Law Commission, ILC)
 Baskı Kurumu (The Press Corps)
 Dünya Sağlık Örgütü (World Health Organization, WHO)
 Dünya Ticaret Örgütü (World Trade Organization, WTO)
 Uluslararası Çalışma Örgütü (International Labour Organization, ILO)
 Amerika Devletleri Örgütü (American States Organiation, OAS)
 Afrika Birliği (African Union, AU)
 Avrupa Birliği (European Union, EU)
 Arap Birliği (League of Arab States, LAS)
 Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (North Atlantic Treaty Organization, NATO)
 Birleşmiş Milletler Uzay İşleri Ofisi (United Nations Office for Outer of Space Affairs)
 Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Birinci Komitesi, Silahsızlanma ve Uluslararası Güvenlik Komitesi (United Nations General Assembly First Committee, Disarmament and International Security Committee, DISEC, C1)

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de Model Birleşmiş Milletler toplulukları
 Türkiye'de Model Birleşmiş Milletler konferansları
Avrupa Gençlik Parlamentosu

Kaynakça

Model Birleşmiş Milletler


Metallica'nın Ride the Lightning (1984) albümünde yer alan enstrümantal parça. Metallica klasikleri arasında yerini almıştır. Howard Phillips Lovecraft'ın Cthulhu'nun Çağrısı adlı eserine ithafen yazılmıştır. İntro riff'leri Dave Mustaine'e aittir. Mustaine bu riff'leri Megadeth'in Hangar 18 şarkısında da kullanmıştır.

Parçanın Ride the Lightning demo kaydındaki ilk adı "When Hell Freezes Over" idi ve parça bugünkünden daha hızlı şekilde çalınıyordu. Ancak Cliff Burton'ın sıkı bir H. P. Lovecraft hayranı olması ve yazarı gruba da tanıtmasıyla parçanın albümdeki adı "The Call of Cthulhu" olarak değiştirildi.

Metallica Michael Kamen yönetimindeki San Francisco Symphony ile bu şarkıyı S&M konserinde çalmış ve şarkı çok beğenilmiştir. Oradaki versiyonu 9 dakika 34 saniye olup, 2001 yılında "en iyi canlı enstrümantal performans" dalında Metallica'ya Grammy ödülünü getirmiştir.

Metallica şarkıları
1984 şarkıları
1980'lerde İngilizce şarkılar

The Call of Ktulu


La  (en ) est la brigade de Kiev de la Force de défense territoriale de l'Armée ukrainienne.

Historique
Elle fait partie du Commandement opérationnel nord et fut créée en . L'unité est engagée lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Structure

en avril 2022

 Commandement de brigade
  A7292 (Raïon de Darnitsa)
   А7293 (Raïon de Desna)
   А7294 (Raïon de Dnipro)
   А7295 (Raïon d'Obolon)
   А7297 (Raïon de Sviatochyne)
   А4347 (Raïon d'Obolon)
  А4100 ()
  (Raïon de Brovary)
 Unités de soutien.

anciennes unité de la brigade transférées à la

   A7296 (Raïon de Solomyanka)
   A7373  (Raïon de Holossiïv)
   A7375 (Raïon de Petchersk)
   A7375 (Raïon de Podil)
   А7376 (Raïon de Chevtchenko)

anciennes unité de la brigade transférées à d'autres brigades ou disoutes

Notes et références

Liens externes

Corps des volontaires ukrainiens
Unité militaire ukrainienne
Unité ou formation militaire créée en 2018

112e brigade de défense territoriale


.tg Togo için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Togo
İnternet ülke alan kodları
1996 tanıtımları

.tg


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Otročok enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Otročok im Okres Revúca.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Otrocok


Mowaffak Baker al-Rubaie (alternative transliterations Muwaffaq al Rubaie and Muwaffaq al-Rubay'i) () is an Iraqi politician, and was Iraq National Security Advisor in the government of Prime Minister Ayad Allawi and in 2005-2006 Prime Minister Ibrahim Al Jaafari and 2006-2009 Prime Minister Nouri al-Maliki. He was elected to the Iraqi Council of Representatives in December 2005 as a nominee of the United Iraqi Alliance and from 2014-2018 in the Iraqi Parliament.

A Shia Muslim and neurologist by training, al-Rubaie was born 24 June 1948 in Dhi Qar Governorate in southern Iraq and left Iraq in 1979 to study in Britain. There he became a member of the British Royal College of Physicians and then a Fellow of the Royal College of Physicians practicing internal medicine and neurology. Whilst in London, he became the official spokesman for the Islamic Da'awa Party which was then the main political opposition party to then President Saddam Hussein.

After the United States' 2003 invasion of Iraq, he was appointed a member of the Iraqi Governing Council. In April 2004 he was appointed National Security Advisor by the Iraqi Governing Council. He held this post until 2009, thereafter serving as an MP in the following Parliamentary round.

Al-Rubaie played an important role in various negotiations, especially those between the Iraqi government and Moqtada al-Sadr during the siege of Najaf in 2004.

In 2006, al-Rubaie was widely credited with his humane treatment of the condemned Saddam Hussein, as he conducted the transfer of custody of the prisoner from US to Iraqi judicial authorities culminating in the execution of Saddam on 30 December 2006. In an interview with Vice News in December 2019, al-Rubaie displayed a noose he purported was the one used to hang Hussein, and claimed he "pulled the trigger" to kill the former dictator.

Reputation
Al-Rubaie is respected on both sides of the sectarian divide in Iraq as a pragmatic and non-partisan Nationalist whom current Deputy PM Ali Allawi gives high praise in his book The Occupation of Iraq: Winning the War, Losing the Peace (2007).

A winner of the Annual Middle East Peace Prize awarded by the Foundation For Peace & Democracy in the Middle East for his role in protecting Iraq's Christian Minority, Al-Rubaie maintains good relations with Bishop Andrew White, the Canon of Baghdad.

Al-Rubaie also maintains strong relations with Iraq's clerical community, particularly Grand Ayatollah Ali al-Sistani. In February 2004, he reported that Sistani had survived an assassination attempt.

Trip to USA
In May, 2007, he made his first trip to Washington, D.C., to lobby leading Democratic critics of the war against withdrawing troops, primarily Senator Carl Levin and Representative John P. Murtha.  al-Rubaie argued that Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki was making progress in stabilizing Iraq and that the United States should be patient as Iraqis make steady progress.  He also met with supporters of the war, including Senator Joseph I. Lieberman.

References

External links

 Source Watch Article

British people of Iraqi descent
1948 births
Iraqi politicians
People from Kadhimiya
Living people
Iraqi Shia Muslims
Iraqi dissidents

Mowaffak al-Rubaie


Tróitskaya  es una stanitsa del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en los arrozales bañados por los distributarios del delta del Kubán, en la orilla izquierda de su curso principal, 25 km al norte de Krymsk y 72 km al oeste de Krasnodar. Tenía 6 786 habitantes en 2010

Es cabeza del municipio Troitskoye, al que pertenecen asimismo Mogukorovski, Kuvichinski y Západni.

Historia

La stanitsa fue fundada en 1865 con el nombre de Psebedajovskaya (de la denominación del aul circasiano previo Psebedaj, y dos años después, en 1867 recibió su nombre actual. En 1878 se construyó la primera escuela, para los hijos de los cosacos. En 1880 contaba con 1 471 habitantes, aunque poco después una epidemia de malaria prácticamente redujo la población a la mitad. Campesinos de otros lugares fueron forzosamente trasladados a Tróitskaya, y en 1889 con esta mano de obra se finalizaron los trabajos de encauzamiento del Kubán para evitar inundaciones que produjeran epidemias semejantes. En 1905 se erigió la primera iglesia de ladrillo, con campanario.

El 21 de febrero de 1918 fue establecido en la stanitsa el poder soviético. Sin embargo, a finales de agosto de ese año fue ocupada por las tropas blancas, no siendo liberada hasta el 20 de marzo de 1920. Más tarde, durante la Gran Guerra Patria fue ocupada por las tropas alemanas el 13 de agosto de 1942 y liberada por el ejército soviético en marzo de 1943. El 22 de agosto de 1953 su municipio entra en el raión de Krymsk y en 1960 se construye el hospital. El 21 de diciembre de 1964 es abierta la primera y única fábrica de yodo de Rusia, para explotar los yacimientos del subsuelo, rico además en petróleo y gas natural, arenas y arcillas.

Demografía

Composición étnica

De los 6 396 habitantes que había en 2002, el 91.3 % era de etnia rusa, el 2.4 % era de etnia armenia, el 2.3 % era de etnia ucraniana, el 1.2 % era de etnia tártara, el 0.7 % era de etnia gitana, el 0.5 % era de etnia bielorrusa, el 0.4 % era de etnia alemana, el 0.1 % era de etnia azerí, el 0.1 % era de etnia alemana, el 0.1 % era de etnia adigué y el 0.1 % era de etnia georgiana

Economía y transporte

En los alrededores el principal cultivo es el arroz. Unos kilómetros al sur de la población se halla un importante yacimiento de aguas y un embalse que abastece a Krymsk, Novorosíisk y Gelendzhik. La empresa es la quinta distribuidora de aguas minerales de Rusia. En las proximidades se extrae petróleo. La única empresa que extrae yodo en Rusia se halla en la stanitsa (Troitski yodni zavod).

La localidad cuenta con un pequeño aeródromo deportivo.

Servicios sociales

La localidad cuenta con una escuela media (n.º 57), un jardín de infancia y una Casa de Cultura. En la stanitsa se formó un coro público Troitskiye Spivuny.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Троицкая (Краснодарский край).

Fotografías de la stanitsa
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1865

Tróitskaya (Krasnodar)


Larreoideae, potporodica dvoliskovica (dio reda Zygophyllales), koja dobiva ime po rodu Larrea iz Sjeverne i Južne Amerike.

Sastoji se od  8 rodova.

Rodovi
 Porlieria Ruiz & Pav. (5 spp.), iz Sjeverne i Južne Amerike.
 Guaiacum L. (5 spp.), iz Sjeverne, Srednje i Južne Amerike i Antila
 Plectrocarpa Gillies ex Hook. & Arn. (2 spp.),
 Gonopterodendron (Griseb.) Godoy-Bürki (4 spp.)
 Metharme Phil. ex Engl.  (1 sp.), čileanski endem
 Bulnesia Gay (5 spp.),  iz Južne Amerike
 Pintoa Gay (1 sp.), čileanski endem
 Larrea Cav. (5 spp.)

Izvori

Dvoliskovice

Larreoideae


Adrian Rusu (n. 28 iulie 1984) este un fotbalist român care joacă pe postul de fundaș central.

Cariera
Rusu și-a început cariera la profesioniști la FC UTA Arad în anul 2003. A mai jucat pentru Rapid II București în 2005 și pentru Pandurii Târgu-Jiu din 2006 până în 2010, apoi s-a alăturat echipei FC Brașov în 2010, sub formă de împrumut pentru un sezon.

Pe 29 martie 2006 a primit Medalia "Meritul Sportiv" clasa a II-a cu o baretă din partea președintelui României de atunci, Traian Băsescu, pentru că a făcut parte din lotul echipei FC Rapid București care s-a calificat în sferturile Cupei UEFA 2005-2006.

Palmares

Club
 Pandurii
 Liga I (1): locul secund 2013

Note

Legăuri externe
 Adrian Rusu cariera la Romaniansoccer.ro

Nașteri în 1984
Fundași
Fotbaliști ai FC Pandurii Târgu Jiu
Fotbaliști ai FC Brașov
Fotbaliști ai FC Rapid București
Sportivi români în viață
Arădeni
Fotbaliști români
Decorați cu Medalia "Meritul Sportiv"

Adrian Rusu (fotbalist)


Virgil Vochină este un realizator de emisiuni de televiziune și de radio din România, general de poliție român.
Este absolvent al Facultății de Drept și al Școlii de ofițeri activi de poliție din București.

S-a făcut cunoscut prin emisiunile longevive "Reflecții Rutiere" și "Europolice".
Este unul dintre puținii realizatori de televiziune care au luat Marele Premiu Internațional al Festivalului de la Karlovi Vary în 1986 - premiul pentru film documentar și de scurtmetraj intitulat «Fără comentariu» cu titlul «No comment» - realizat la TVR împreună cu editorul de imagine Dan Nanoveanu.

A fost președinte al Asociației Accidentelor de Circulație.

Este divorțat și are doi copii.

Note

Legături externe
 Astăzi e ziua ta... Virgil Vochină, 23 iulie 2009, Ramona Vintila, Jurnalul Național
 Generalul Virgil Vochină: Mulți dintre șoferii români care depășesc imprudent și ilegal suferă de fapt de «complexul de stânga», 22 iulie 2010, Adevărul

Jurnaliști de televiziune români
Chestori români

Virgil Vochină


La Nounou moustachue (, Oussaty nian) est un film soviétique réalisé par Vladimir Grammatikov, sorti en 1977.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Усатый нянь
 Titre français : La Nounou moustachue
 Réalisation : Vladimir Grammatikov
 Scénario : Andreï Veïtsler, Alexandre Micharine
 Photographie : Lev Ragozine
 Musique : Alexeï Rybnikov
 Pays d'origine : URSS
 Format : Couleurs - 35 mm - Mono
 Genre : comédie
 Durée : 73 minutes
 Date de sortie : 1977

Distribution
 Sergueï Prokhanov : Kecha Tchetvergov
 Lioudmila Chagalova : Marina Mikhaltchiouk
 Elizaveta Ouvarova : Arina Rodionovna
 Sergueï Batchorski : Pontchik
 Valeri Kislenko : Boublik
 Felix Krol : Motyl

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1977
Comédie soviétique
Film de Studio Gorki

La Nounou moustachue


Andrés Pajares Martín (né le  à Madrid) est un acteur espagnol.

Biographie

Filmographie
 ¡Ay, Carmela! (1990)

Récompenses
 1990 : Prix Goya du meilleur acteur

Liens externes

Naissance en avril 1940
Naissance à Madrid
Acteur espagnol de cinéma
Prix Goya du meilleur acteur
Artiste de Philips Records

Andrés Pajares


Henry Holland, 2. Duke of Exeter (* 27. Juni 1430 im Tower of London; † September 1475) war ein englischer Magnat. In den Rosenkriegen war er ein führender Parteigänger und Heerführer des Hauses Lancaster.

Herkunft und Jugend
Henry Holland war der einzige Sohn von John Holland, 2. Earl of Huntingdon und von dessen ersten Frau Anne Stafford geboren. Durch seine Großmutter Elisabeth, eine Schwester von König Heinrich IV., war er eng mit dem Haus Lancaster verbunden. Sein Vater wurde aufgrund seiner nahen Verwandtschaft zum König 1444 zum Duke of Exeter erhoben, obwohl er einschließlich des Wittums seiner Frau nur jährliche Einkünfte von knapp über £ 1000 hatte. Damit lagen seine Einkünfte weit unter denen seiner Standesgenossen. Die Verbindung von John Holland zum Haus Lancaster und die unsichere Erbfolge von Heinrich VI. führten wohl dazu, dass Richard Plantagenet, 3. Duke of York am 10. August 1445 für die Verheiratung seiner ältesten Tochter Anne mit Henry eine stattliche Mitgift von 4500 Mark bot. Die Heirat fand im Januar 1446 statt, und als John Holland 1447 starb, wurde Henry als sein einziger Sohn sein Erbe. Da er jedoch noch minderjährig war, wurde sein Schwiegervater Richard von York sein Vormund. Am 23. Juli 1450 wurden ihm sein Erbe übergeben, obwohl er offiziell immer noch minderjährig war. Der Grund hierfür war möglicherweise die Rebellion von Jack Cade, die vielleicht wünschten, dass Holland als Verwandter des Königs an der Regierung beteiligt sein sollte.

Versuch der Erweiterung seiner Besitzungen
Wenig später wurden Holland auch der Titel Duke of Exeter und die anderen Titel seines Vaters übertragen. Da seiner Stiefmutter Anne Montagu aus den Besitzungen seines Vaters ein Wittum zustand, konnte er erst nach ihrem Tod 1457 über sein gesamtes Erbe verfügen. Damit hatte er noch geringere Einkünfte als sein Vater. Zwar erhielt er 1451 eine jährliche Pension von 500 Mark, doch dafür verlor er mit der englischen Niederlage im Hundertjährigen Krieg seine Besitzungen in Frankreich. Seine begrenzten finanziellen Mittel standen in offensichtlichem Widerspruch zu seiner königlichen Herkunft und zu seinem Titel, so dass er dringend seinen Besitz zu vermehren versuchte. Dies erklärt vielleicht sein rücksichtsloses und gewalttätiges Verhalten in den 1450er Jahren. 1450 sicherte sich Exeter die Verwaltung der in königlichen Besitz befindlichen Ländereien von Matthew Gournay in Dorset und Somerset. 1451 wurde ihm vom Duchy of Cornwall die Verwaltung von Lostwithiel, Restormel und anderen Gütern in Cornwall übertragen, und im gleichen Jahr erbte er von einem Cousin acht Güter in Bedfordshire. Dann ließ Exeter den älteren und kinderlosen Minister Ralph Cromwell, 3. Baron Cromwell fälschlicherweise des Verrats bezichtigen. Am 2. Juni 1452 besetzte er gewaltsam dessen Besitz Ampthill Castle. Cromwell konnte jedoch, unterstützt von anderen Baronen und von der Regierung, die Vorwürfe leicht widerlegen, worauf sich Exeter und seine Unterstützer vor dem Court of Common Pleas verantworten mussten. Vor Gericht drohte Exeter eine klare Niederlage, doch durch Drohungen schüchterte er die Richter und Beamten sowohl in Westminster wie auch in Bedfordshire so ein, dass von 1453 bis 1454 niemand gefunden wurde, der das Amt des Sheriffs für die Grafschaft übernehmen wollte. Am 19. Januar 1454 verbündete sich Exeter mit Thomas Percy, 1. Baron Egremont, einem erklärten Gegner Cromwells, der aber auch mit der mächtigen Familie Neville und sogar mit seinem Schwiegervater York verfeindet war. Damit gewann der Streit zwischen Exeter und Cromwell noch größere Bedeutung. Als der König im August regierungsunfähig wurde, war Exeter der nächste Verwandte des Königs und des minderjährigen Prince of Wales, so dass er Anspruch auf die Regentschaft als Lordprotektor gehabt hätte. Stattdessen wurde im März 1454 York zum Lordprotektor und Richard Neville, 5. Earl of Salisbury zum Lordkanzler ernannt. Dazu bestärkte das Parlament den Anspruch von Cromwell auf Ampthill, der im Gegensatz zu Exeter in den Kronrat berufen wurde. Der enttäuschte Exeter ging nun als Verteidiger der Rechte des Hauses Lancaster am 21. Mai 1454 in Spofforth zur offenen Revolte über. Er beanspruchte die Regierung, die Verwaltung des Duchy of Lancaster und vergab Ländereien des Duchy, um Anhänger zu gewinnen. Um weitere Unterstützung zu erhalten, begann er Verhandlungen mit Schottland. York zog umgehend nach Nordengland, um die Revolte niederzuschlagen, so dass diese rasch zusammenbrach. Exeter erschien nun in Westminster, um sich vor Gericht gegen Cromwell zu behaupten, wurde jedoch verhaftet. Im Juli ließ York ihn nach Pontefract Castle bringen, während Cromwell im September wieder in den Besitz von Ampthill Castle kam. Als der König im März 1455 wieder genas, wurde Exeter freigelassen. Nach dem Sieg der Yorkisten in der Ersten Schlacht von St Albans im Juni 1455 wurde er wieder verhaftet und in Wallingford Castle inhaftiert. Durch den Tod von Cromwell im Januar 1456 entging er allerdings einer vernichtenden Anklage wegen Verrats. Schließlich kam er wieder frei, doch sein Anspruch auf Ampthill war endgültig verwirkt.

Unterstützer des Hauses Lancaster während der Rosenkriege
Als Salisbury zum Keeper of the Seas ernannt wurde, widersprach dieses Amt Exeters Erbamt als Lord High Admiral. Dies führte zu einer weiteren Entfremdung zwischen Exeter und seinem Schwiegervater York, doch selbst die Lancastrianer am Königshof misstrauten seinen Aktionen. Im November 1458 versuchte er eigenmächtig, Richard Neville, 16. Earl of Warwick in seine Gewalt zu bringen. Nach diesem Angriff auf einen der Führer der Yorkisten wurde er in Berkhamsted Castle inhaftiert. Erst gegen Stellung einer Kaution von £ 10.000 kam er im Februar 1459 wieder frei. Als entschlossener Unterstützer der Lancastrianer nahm er im September 1459 an der Schlacht von Blore Heath teil. Trotz dieser Niederlage schwor er dem König am 11. Dezember 1459 in Coventry die Treue. Der König ernannte ihn daraufhin zum Kommandanten von Fotheringhay Castle, einer früheren Burg von York, dessen Besitz der König für beschlagnahmt erklärt hatte. Als Admiral konnte Exeter im März 1460 nicht die Rückkehr von Warwick von Irland nach England verhindern, obwohl ihm dafür 3500 Soldaten zur Verfügung standen. Im Juli nahm er an der Schlacht von Northampton teil. Nach der Niederlage begleitete er Königin Margarete auf ihrer Flucht nach Nordengland. Am 20. Januar 1461 bezeugte er Margaretes Vertrag mit Schottland. Im Februar 1461 kämpfte er auf der Seite der Lancastrianer in der Zweiten Schlacht von St Albans und im März 1461 in der Schlacht von Towton. Nach diesem entscheidenden Sieg der Yorkisten flüchtete er wieder nach Nordengland. Im Mai griff er mit anderen Lancastrianern vergeblich Carlisle an. Anschließend folgte er Jasper Tudor nach Wales, wurde jedoch mit diesem am 16. Oktober am Twt Hill bei Caernarfon geschlagen. Mit Königin Margarete flüchtete er von Edinburgh per Schiff nach Sluis in Burgund. In den nächsten Jahren gehörte Exeter zum Gefolge von Margarete, die unter ärmlichen Verhältnissen in Saint-Mihiel im Herzogtum Bar lebte. Unter dem neuen König Eduard IV. wurde Exeter im November 1461 geächtet, wodurch seine Adelstitel verwirkt waren und seine Güter von der Krone eingezogen wurden. Die Güter wurden daraufhin jedoch Exeters Frau Anne auf Lebenszeit übertragen wurden. Angeblich sah Philippe de Commines im August 1463 Exeter barfuß und bettelnd von Tür zu Tür gehend.

Erst nach der Wiedereinsetzung von Heinrich VI. 1470 konnte Exeter nach England zurückkehren. Im Februar 1471 war er wieder in England, wurde jedoch mit anderen Lancastrianern am 3. April in einem Gefecht bei Leicester geschlagen. Zwei Wochen später gehörte er zusammen mit Warwick zu den Führern der Lancastrianer in der Schlacht von Barnet. Schwer verwundet, wurde er nach der Niederlage der Lancastrianer für tot gehalten und auf dem Schlachtfeld liegen gelassen. Exeter konnte sich jedoch nach London ins Kirchenasyl retten. Am 26. Mai wurde er gefangen genommen und in den Tower gebracht. Eduard IV., der nach dem Sieg der Yorkisten wieder König geworden war, zögerte, den immer noch verletzten Exeter hinzurichten, der zudem sein Schwager war. Allerdings erreichte Exeters Frau am 12. November 1472 die Scheidung. 1475 ließ Eduard IV. ihn frei und forderte ihn auf, ihn bei seinem Feldzug nach Frankreich zu unterstützen. Der Feldzug scheiterte jedoch völlig, und anstatt wieder vom König als Duke eingesetzt zu werden, fiel er auf der Rückreise über Bord und ertrank im Ärmelkanal. Er wird vermutet, dass er auf Weisung des Königs über Bord geworfen worden war.

Nachkommen und Erbe
Aus seiner Ehe mit Lady Anne of York († 1476) hatte Exeter zwei Kinder gehabt, darunter:
 Lady Anne Holland († 1474) ⚭ Thomas Grey, 1. Marquess of Dorset.
Da seine beiden Kinder jedoch bereits vor ihm gestorben waren, wurde sein Neffe Ralph Neville der nächstberechtigte Erbe seiner Besitzungen. Aufgrund der noch bestehenden Ächtung von 1461 wurde diesem jedoch das Erbe verweigert, das beim Tod von Lady Anne of York, 1476, an die Krone fiel.

Rolle in Shakespeares Drama Heinrich VI.
Henry Holland tritt als Lancastrianer im dritten Teil in William Shakespeares Drama Heinrich VI. auf. Entgegen der historischen Wahrheit wird Exeter im Drama zusammen mit Heinrich VI. ins Gefängnis geworfen, danach hört man nichts mehr von ihm.

Literatur
 John A. Wagner, Edward Ed. Wagner: Encyclopedia of the Wars of the Roses. ABC-Clio, Santa Barbara 2001, ISBN 978-1-85109-358-8.

Weblinks

 Shakespeareandhistory.com: Henry Holland, Duke of Exeter

Duke of Exeter
Earl of Huntingdon
Mitglied des House of Lords
Politiker (15. Jahrhundert)
Person in den Rosenkriegen
Henry
Engländer
Geboren 1430
Gestorben 1475
Mann

Henry Holland, 2. Duke of Exeter


The Sibylline Books () were a collection of oracular utterances, set out in Greek hexameter verses, that, according to tradition, were purchased from a sibyl by the last king of Rome, Lucius Tarquinius Superbus, and consulted at momentous crises through the history of the Roman Republic and the Empire.

Only fragments have survived, the rest being lost or deliberately destroyed. The Sibylline Books are not the same as the Sibylline Oracles, twelve books of prophecies thought to be of Judaeo-Christian origin.

History

According to the Roman tradition, the oldest collection of Sibylline books appears to have been made about the time of Solon and Cyrus at Gergis on Mount Ida in the Troad; it was attributed to the Hellespontine Sibyl and was preserved in the temple of Apollo at Gergis. From Gergis the collection passed to Erythrae, where it became famous as the oracles of the Erythraean Sibyl. It would appear to have been this very collection that found its way to Cumae (see the Cumaean Sibyl) and from Cumae to Rome.

The story of the acquisition of the Sibylline Books by the seventh and last king of Rome, Lucius Tarquinius Superbus ("Tarquinius", ruled 534 to 509 B.C., d. 495 B.C.), is one of the famous legendary elements of Roman history. An old woman, possibly a Cumaean Sibyl, offered to Tarquinius nine books of these prophecies at an exorbitant price; when the king declined to purchase them, she burned three and offered the remaining six to Tarquinius at the same price, which he again refused. Thereupon, she burned three more and repeated her offer, maintaining the same price. Tarquinius then consulted the Augurs whose importance in Roman history is averred by Livy. The Augurs deplored the loss of the six books and urged purchase of the remaining three. Tarquinius then purchased the last three at the full original price, and had them preserved in a sacred vault beneath the Capitoline temple of Jupiter. The story is alluded to in Varro's lost books quoted in Lactantius Institutiones Divinae (I: 6) and by Origen, and told by Aulus Gellius (Noctes Atticae 1, 19).

The Roman Senate kept tight control over the Sibylline Books, and entrusted them to the care of two patricians. In 367 BC, the number of custodians was increased to ten, five patricians and five plebeians, who were called the decemviri sacris faciundis. Subsequently, probably in the time of Sulla, their number was increased to fifteen, the quindecimviri sacris faciundis. They were usually ex-consuls or ex-praetors. They held office for life, and were exempt from all other public duties. They had the responsibility of keeping the books in safety and secrecy. The 15 individuals were custodians of the Sibylline Books that were kept on the Palatine. These officials, at the command of the Senate, consulted the Sibylline Books in order to discover not exact predictions of definite future events in the form of prophecy, but the religious observances necessary to avert extraordinary calamities and to expiate ominous prodigies (comets and earthquakes, showers of stones, plague, and the like). It was only the rites of expiation prescribed by the Sibylline Books, according to the interpretation of the oracle that were communicated to the public, and not the oracles themselves, which left ample opportunity for abuses.

In particular, the keepers of the Sibylline Books had the superintendence of the worship of Apollo, of the "Great Mother" Cybele or Magna Mater, and of Ceres, which had been introduced upon recommendations as interpreted from the Sibylline Books. The Sibylline Books motivated the construction of eight temples in ancient Rome, aside from those cults that have been interpreted as mediated by the Sibylline Books simply by the Greek nature of the deity. Thus, one important effect of the Sibylline Books was their influence on applying Greek cult practice and Greek conceptions of deities to indigenous Roman religion, which was already indirectly influenced through Etruscan religion. As the Sibylline Books had been collected in Anatolia, in the neighborhood of Troy, they recognized the gods and goddesses and the rites observed there and helped introduce them into Roman state worship, a syncretic amalgamation of national deities with the corresponding deities of Greece, and a general modification of the Roman religion.

Since they were written in hexameter verse and in Greek, the college of curators was always assisted by two Greek interpreters. The books were kept in the Temple of Jupiter on the Capitol, and, when the temple burned in 83 BC, they were lost. The Roman Senate sent envoys in 76 BC to replace them with a collection of similar oracular sayings, in particular collected from Ilium, Erythrae, Samos, Sicily, and Africa. This new Sibylline collection was deposited in the restored temple, together with similar sayings of native origin, e.g. those of the Sibyl at Tibur (the 'Tiburtine Sibyl') of the brothers Marcius, and others, which had been circulating in private hands but which were called in, to be delivered to the Urban Praetor, private ownership of such works being declared illicit,  and to be evaluated by the Quindecimviri, who then sorted them, retaining only those that appeared true to them.

From the Capitol they were transferred by Augustus as pontifex maximus in 12 BC, to the Temple of Apollo Palatinus, after they had been examined and copied; there they remained until about AD 405. According to the poet Rutilius Claudius Namatianus, the general Flavius Stilicho (died AD 408) burned them, as they were being used to attack his government. The last known consultation was in 363 CE.

Some supposedly genuine Sibylline verses are preserved in the Book of Marvels or Memorabilia of Phlegon of Tralles (2nd century AD). These represent an oracle, or a combination of two oracles, of seventy hexameters in all. They report the birth of an androgyne, and prescribe a long list of rituals and offerings to the gods. Their authenticity has been questioned.

Relationship with the "Sibylline Oracles"
The Sibylline Oracles were quoted by the Roman-Jewish historian Josephus (late 1st century) as well as by numerous Christian writers of the second century, including Athenagoras of Athens who, in a letter addressed to Marcus Aurelius in ca. AD 176, quoted verbatim a section of the extant Oracles, in the midst of a lengthy series of other classical and pagan references such as Homer and Hesiod, stating several times that all these works should already be familiar to the Roman Emperor.  Copies of the actual Sibylline Books (as reconstituted in 76 BC) were still in the Roman Temple at this time. The Oracles are nevertheless thought by modern scholars to be anonymous compilations that assumed their final form in the fifth century, after the Sibylline Books perished. They are a miscellaneous collection of Jewish and Christian portents of future disasters, that may illustrate the confusions about sibyls that were accumulating among Christians of Late Antiquity.

Consultations of the Books cited in history
An incomplete list of consultations of the Sibylline Books recorded by historians:
 399 BC: The books were consulted following a pestilence, resulting in the institution of the lectisternium ceremony. (Livy 5, 13)
 348 BC: A plague struck Rome after a brief skirmish with the Gauls and Greeks. Another lectisternium was ordered.  (Livy 7, 27)
 345 BC: The books were consulted when a "shower of stones rained down and darkness filled the sky during daylight". Publius Valerius Publicola was appointed dictator to arrange a public holiday for religious observances.  (Livy 7, 28)
 295 BC: They were consulted again following a pestilence, and reports that large numbers of Appius Claudius' army had been struck by lightning. A Temple was built to Venus near the Circus Maximus. (Livy 10, 31)
 293 BC: After yet another plague, the books were consulted, with the prescription being 'that Aesculapius must be brought to Rome from Epidaurus'; however, the Senate, being preoccupied with the Samnite wars, took no steps beyond performing one day of public prayers to Aesculapius. (Livy 10, 47)
 240/238 BC: The Ludi Florales, or "Flower Games", were instituted after consulting the books.

 216 BC: When Hannibal annihilated the Roman Legions at Cannae, the books were consulted, and on their recommendation, two Gauls and two Greeks were buried alive in the city's marketplace.
 205–204 BC: During the Second Punic War, upon consultation of the Sibylline Books, an image of Cybele was transferred from Pessinos (Pessinous or Pergamon) to Rome. An embassy was sent to Attalus I of Pergamon to negotiate the transfer. Publius Cornelius Scipio Nasica and Claudia Quinta were said to have received the image of Cybele at Ostia on her arrival in 204 BC. Cybele's image was placed within the Temple of Victory on the Palatine. In honour of Cybele a lectisternium was performed and her games, the Megalesia, were held. The image of Cybele was moved to the Temple of the Magna Mater in 191 BC when the temple was dedicated by Marcus Junius Brutus in the consulship of Publius Cornelius Scipio Nasica. A fragment of Valerius Antias from Livy's Ab Urbe Condita 36.36.4 records that Megalesia were again held in 191 BC and that "[they] were the first to be held with dramatic performances".
 143 BC:  Frontinus relates a story in which the Decemvirs consulted the books on another matter and found that a proposed project for the Aqua Marcia was improper, along with the Anio. After a debate in the Senate the project was resumed, presumably the necessity for water outweighed the oracle. Sextus Julius Frontinus, Aqueducts of Rome, Book I, Ch 7.
 63 BC: Believing in a prediction of the books that 'three Cornelii' would dominate Rome, Publius Cornelius Lentulus Sura took part in the conspiracy of Catiline (Plutarch, Life of Cicero, XVII)
 55 BC: As Romans deliberated sending a force to restore Ptolemy XII to the throne of Egypt, lightning struck the statue of Jupiter on the Alban Mount; the oracles were consulted, and one was found to read "If the King of Egypt comes to you asking for assistance, refuse him not your friendship, yet do not grant him any army, or else you will have toil and danger". This considerably delayed Ptolemy's return. (Dio Cassius History of Rome 39:15)
 44 BC: According to Suetonius, a sibylline prediction that only a king could triumph over Parthia fueled rumors that Caesar, leader of the then republic, was aspiring to kingship. (Caesar, 79)
 15 AD: When the Tiber river flooded the lower parts of Rome, one of the priests suggested consulting the books, but Emperor Tiberius refused, preferring to keep the divine things secret. (Tacitus, Annales I, 76)
 64 AD: The Emperor Nero consulted them following the Great Fire of Rome. (Tacitus, Annales XV, 44)
 271 AD: The books were consulted following the Roman defeat at Placentia by the Alamanni.
 312 AD: Maxentius consulted the Sibylline Books in preparation for combat with Constantine, who had just taken all of Maxentius' northern Italian cities and was marching on Rome.
 363 AD: Julian the Apostate consulted the books in preparation for marching against the Sassanids.  The response mailed from Rome "in plain terms warned him not to quit his own territories that year". (Ammianus Marcellinus, History of Rome, XXIII 1, 7)
 405 AD: Stilicho ordered the destruction of the Sibylline Books, possibly because Sibylline prophecies were being used to attack his government in the face of the attack of Alaric I.

References

Bibliography
 Mary Beard (1980). Religions of Rome: Volume 2, A Sourcebook
 Hermann Diels (1980). Sibyllinische Blätter
 Jens Fischer (2020). Q. Fabius Pictor, das Orakel von Delphi und die sibyllinischen Bücher Roms – Zur Rolle von Orakeln in Rom und Griechenland, Gymnasium 127 (2020) 535–567
 Jens Fischer (2022). Folia ventis turbata – Sibyllinische Orakel und der Gott Apollon zwischen später Republik und augusteischem Principat (Studien zur Alten Geschichte 33), Göttingen 2022
 Eric M. Orlin (2002). Temples, Religion, and Politics in the Roman Republic ch. 3 "The Sibylline Books".

 George, Alexandra L. "Oracles/Sibyls: 700 BC – AD 300", King's College: History Department, Nov. 2005. Oracles.

External links
Article in Smith's Dictionary of Greek and Roman Antiquities

Ancient Roman religion
Classical oracles
Lost books
Occult books
Roman mythology

Sibylline Books


Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije   je rimokatolička crkva u gradu Oroslavje zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župna crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije iz 18. st nalazi se u središtu naselja Oroslavje u neposrednoj blizini dvorca Vranyczany. Jednobrodna građevina s užim i nižim kvadratnim svetištem sa stiješnjenom apsidom, zvonikom u ravnini pročelja i sakristijom sjeverno od svetišta, obnovljena 1936. g. Unutrašnjost crkve oslikana je figuralnim i ornamentalnim motivima različitih stilskih karakteristika. Od očuvanog inventara posebice se ističu barokni kip Bogorodice s Djetetom i propovjedaonica. Predstavlja kvalitetnu kasnobaroknu građevinu s elementima klasicizma.

Zaštita
Pod oznakom Z-2232 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Oroslavje
Oroslavje

Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Oroslavju


Hadj Boudebza, né le  à Saint-Laurent-de-la-Salanque, est un joueur français de rugby à XIII évoluant au poste de pilier ou de deuxième ligne  dans les années 1980-1990.

Formé à Saint-Laurent-de-la-Salanque, il commence sa carrière au sein du club de Saint-Hippolyte avant de rejoindre Saint-Estève avec lequel il remporte le titre de Championnat de France en 1993, ainsi que de la Coupe de France en 1993, 1994 et 1995 aux côtés de Mathieu Khedimi et Pierre Chamorin. Il prend part également à l'aventure du Paris Saint-Germain Rugby League en Super League en 1996. Enfin, il côtoie l'équipe de France durant trois années avec une participation à la Coupe du monde 1995.

Son fils, John Boudebza, a également été joueur de rugby à XIII et international français, un autre fils Jordan a pratiqué le rugby à XIII et son dernier fils Hugo a joué dans les deux codes de rugby.

Biographie

Il travaille dans la vie civile dans l'entreprise familiale de viande dirigée par Bernard Guasch.

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1993 (Saint-Estève).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1993, 1994 et 1995 (Saint-Estève).
 Finaliste du Championnat de France : 1992, 1995 et 1996 (Saint-Estève).
 Finaliste de la Coupe de France : 1997 (Limoux).

Détails en sélection

Références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Naissance en octobre 1956
Naissance à Saint-Laurent-de-la-Salanque

Hadj Boudebza


Englewood este un oraș situat în comitatul Arapahoe, Colorado, Statele Unite ale Americii. Populația localității era de 30.255 de locuitori în 2010. Englewood face parte din Zona metropolitană Denver-Aurora. Englewood este situat în South Platte River Valley la est de Front Range și imediat la sud de centrul orașului Denver. Centrul orasului este situat imediat la est de confluența dintre Little Dry Creek și South Platte River, între Santa Fe cu Drive și Broadway.

Englewood este al patrulea cel mai populat oraș din comitatul Arapahoe și, în 2010, era al douăzeci și treilea cel mai populat oraș din Colorado.

Persoane notabile
Printre persoanele notabile care s-au născut și/sau au trăit în Englewood se află misionarul și arheologul David Crockett Graham, activistul pentru drepturile civile Carlotta Walls LaNier și directorul unei companii feroviare Louis W. Menk.

Referințe

Legături externe
 City of Englewood website
 CDOT map of the City of Englewood

Orașe din Colorado

Englewood, Colorado


Die Route nationale 744, kurz N 744 oder RN 744, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Mauléon und Niort in zwei Abschnitten verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 76 Kilometer.

Straßenverlauf
Der erste Abschnitt führte von der Ortschaft Mauléon über Cerizay und Moncoutant bis zu einer Kreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 149Bis (heute Departementsstraße 949B) und war insgesamt 40 Kilometer lang.

Aus der Ortschaft L'Absie aus führte der zweite Abschnitt über Coulonges-sur-l'Autize zur Stadt Niort, wo die Nationalstraße ihr ehemaliges Ende hatte. Der zweite Abschnitt war insgesamt 36 Kilometer lang.

Weblinks
 Route nationale française 744 auf WikiSara (französisch)

744

Route nationale 744


Ledina (srp. Ledina) je srbijanski igrani film iz 2003. godine. Snimljen je u produkciji Cinema Designa i Gral Filma na 35 milimetarskom filmu. Redatelj i producent Ljubiša Samardžić. Scenarist Nikola Pejaković. Izvršni producent Tomislav Žaja. Koproducenti Zoran Budak i Tonči Matulić. Glume Dragan Bjelogrlić, Ksenija Pajić, Zijah Sokolović, Milena Dravić i dr.

Izvori

Srbijanski filmovi 2000-ih

Ledina (2003.)


44 de pisici (în italiană: 44 Gatti) este un serial de animație italian pentru preșcolari. Dezvoltat în colaborare cu Antoniano di Bologna și RAI, serialul este produs și distribuit de studioul Rainbow (co-proprietar al Viacom). Serialul se difuzează pe toate canalele Nickelodeon deținute de Viacom, în timp ce în Italia, serialul de difuzează pe canalul YoYo. Serialul urmărește aventurile a patru pisoi care formează un grup muzical numit Buffycats.

Note

Seriale Rai
Seriale de televiziune din 2018

44 de pisici


es una personaje de la serie de videojuegos The King of Fighters, miembro del New Face Team en KOF '97. Él es uno de los Cuatro Reyes Celestiales de Orochi y es la contraparte oscura de Kyo debido a su habilidad para controlar flamas oscuras de Tutankamon. Él es también el huésped elegido para contener el espíritu despierto de Orochi, un concepto que vino previo en la producción del juego. Fue diseñado para aparentar ser alguien capaz de "matar con una sonrisa inocente". Muchos jugadores tienden a pensar que es un personaje femenino.

Una cita durante su SDM hace referencia a otro juego de SNK, Crystalis. Se cree que fue diseñado con base base en el personaje en el anime Armored Trooper Votoms. En la encuesta de Gamest's 1997 Heroes Collection, Chris fue votado como el personaje favorito N°20 del personal.

Ambas versiones de Chris son dobladas por Rio Ogata.

Historia

Su verdadero origen está envuelto en misterio. En algún punto, se unió a una Banda de Rock llamada CYS (consistiendo en la primera letra del nombre de los integrantes de la banda) con Yashiro Nanakase y Shermie, con él tocando la batería. Chris, junto con Yashiro y Shermie, entraron al torneo de 1997 formando el equipo "New Face Team" tras derrotar individualmente y robar las invitaciones del equipo American Sports Team, siendo elegidos para participar antes que las preeliminatorias terminaran. Chris peleó contra Heavy D!, derrotándolo, y robando su invitación para el torneo. Su meta inicial para ingresar en el torneo fue debido al rencor y deseo de venganza de Yashiro sobre Iori Yagami, el líder de una banda rival que los ha sobrepasado en popularidad robándoles un show. Chris, Shermie y Yashiro eran originalmente inconscientes de su herencia con Orochi.

Como progresaba el torneo, la sangre de Orochi en Chris y sus amigos despertó y recuperaron sus recuerdos como tres de los "Cuatro Reyes Celestiales". Como miembros leales a Orochi, continuaron en el torneo para reunir energía y revivir a Orochi. Ellos secuestraron a Yuki como un sacrificio a Orochi para que éste recuperara su potencial total, activaron el Disturbio de la Sangre en Iori y Leona con su presencia. Orochi regresó al mundo físico utilizando el cuerpo de Chris como huésped pero vuelve a ser sellado por los integrantes del equipo Three Sacred Treasures: Kyo, Iori, y Chizuru. En el ending de New Face Team, hay dos teorías una dice que se dieron cuenta del poder de Orochi, y se suicidaron para que el Dios no pudiera volver, y la otra dice que los 3 integrantes se sacrifican con la esperanza de revivir a Orochi.

Chris regresa a The King of Fighters XV junto a sus amigos Yashiro y Shermie.

Personalidad
Chris es bastante inocente, tímido, alegre, y tiene un corazón de oro, es considerado un poco antisocial. Parece ser también bastante sentimental.

Es un niño totalmente inocente incapaz de lastimar a alguien, se enoja con muy poca frecuencia, es comprensivo, atento, cariñoso, amoroso y muy paciente. Ama los días nublados y lluviosos, odia las mentiras y los abusos, su color favorito es el morado y el azul.

Nació el 3 de mayo de 1983.

Sentimentalmente no ha tenido relación alguna con alguien.

Estilo De Pelea

Chris pelea valiéndose de su velocidad. Tiene algunos movimientos acrobáticos además se confía de sus poderes por la herencia de Orochi.

Poderes

Super Velocidad - Chris puede moverse más rápido que un humano promedio.

Ataques de Energía - Chris puede fusionar sus ataques con energía.

Translocacion - Usando el poder de super velocidad, Chris puede trasladarse el mismo a otro lugar.

Manotazos de energia - Chris usa un ataque de espejo y da manotazos a una velocidad mayor. (En el DM da simples golpes rápidos que van de 6 aciertos, pero como SDM es lento y usa una esfera amarilla y da 8 aciertos dañando más al adversario).

Giros - Chris gira rápidamente hacia arriba del oponente con patadas voladoras. (En el DM da 10 aciertos, pero en el SDM 15 aciertos).

HSDM - En las versiones del KOF 2002, a Chris le introducen su técnica de convertirse en Orochi Chris. Lo malo es que para muchos oponentes evitan que se transforme, en el 2002 UM se le añade el bloqueo al personaje que intente intervenir.

Música

Bloody - The King of Fighters '97, '98 y 2002

 Violent Ligthning, Fire, Earth - The King of Fighters 2002 (En estado Orochi)

Re:Bloody - The King of Fighters 2002 UM

 Butterfly Emerges from Chrysalis - The King of Fighters 2002 UM (En estado Orochi)

Resonant Objects - The King of Fighters XV

Apariciones

The King of Fighters '97
The King of Fighters '98
The King of Fighters R-1
The King of Fighters R-2
The King of Fighters 2000 - Como Striker para Whip
The King of Fighters 2002
The King of Fighters 2002: Unlimited Match
The King of Fighters Neowave
The King of Fighters XV

Apariciones en Móviles

Days of Memories (segundo y quinto título) - NPC, mención pasajero en el quinto

Moeyo! KOF Daiundokai

Cameos

The King of Fighters 2003 - en el ending de un equipo editado
The King of Fighters XIII - en el stage de Londres
The King of Fighters '94: Rebout - cameo de fondo
Neo Geo Battle Coliseum - en el ending de Shermie
The King of Fighters: Kyo
The King of Fighters (pachinko)
The King of Fighters 2

Curiosidades

Fue el primer menor de edad en aparecer como luchador, el segundo es Bao.
Es el primer menor en ser antagonista del juego.
Es posible que algunos movimientos sean como de Caporeira (similares a las de Bob Wilson y Duck King).
Para muchos novatos, Chris es muy difícil de superar al luchar contra él. Ya que en algunas versiones es capaz de matar al jugador con combos.
Es uno de los personajes más versátiles junto con Vanessa, Lin y Duo Lon.

Referencias

Personajes ficticios del siglo XX
Personajes de The King of Fighters

Chris (The King of Fighters)


Meriania calophylla é uma espécie de planta do gênero Meriania e da família Melastomataceae.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbórea.

Descrição
Árvores de 3-16 metros de altura; indumento ferrugíneo, tomentoso, tricomas dendríticos, dendrítico-papilosos e glandulosos, caducos ou não. Ela tem folhas anisófilas ou isófilas; lâmina coriáca, elíptica ou obovada, base obtusa a arredondada, ápice agudo ou obtuso, margem inteira, revoluta, domácias ausentes; 3-5 nervuras acródromas.

Seus tirsóides 9-17 centímetros de comprimento, terminais, eretos; pedúnculo 3-6,5 centímetros de comprimento; brácteas foliáceas. Ela tem flores pentaméricas; hipanto coriáceo, estreito-campanulado, levemente urceolado na frutificação, não costado; torus glanduloso; cálice regularmente valvar, lacínias com lobos externos 3-5 milímetros de comprimento, lineares, crassos, lobos internos com cerca de 1 milímetros de comprimento, triangulares.

Suas pétalas têm 14-19 milímetros de comprimento, róseas, crassas, verrucosas; estames de dois tamanhos, antessépalos com anteras de 10-15  milímetros de comprimento, apêndice ascendente, antepétalos com anteras; ovário livre no interior do hipanto, 5-locular, estilete de 15-20 milímetros  de comprimento, glabro.

Seus frutos tem 16-33 milímetros de comprimento (com pedicelo), porção fértil (hipanto+ovário) com 10-20 milímetros de comprimento

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia e Espírito Santo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Baumgratz, J.F.A. Meriania  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Meriania calophylla no projeto Flora e Funga do Brasil

Meriania
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Meriania calophylla


Gübre, bitkinin beslenmesinde gerekli olan kimyasal elementleri sağlamak için toprağa ilave edilen herhangi bir madde.

Bitkiler, büyüme ve yaşamaları için azot, fosfor, potasyum, kalsiyum, magnezyum, kükürt, demir, mangan, bakır, çinko, bor ve bazı hallerde de molibden gibi elementlere muhtaçtır. Bunlar arasında azot, fosfat ve potasyum en önemlileridir. Gübreler, bitkilerin büyümesi için gerekli gıdayı ihtiva eden maddelerdir. Her ne kadar toprak ve su bu gıdanın büyük bir kısmını sağlamaya yeterse de birçok hallerde bir takım gıdalar bakımından fakir olabilirler. Böyle hallerde toprağın gübre ile takviye edilmesi gerekir. Hayvan dışkısı, saman ve diğer bitki artıkları binlerce yıldan beri doğal gübre olarak kullanılmaktadır. Eski zamanlarda toprağın asitliğini azaltmak ve kalsiyum temin etmek için kireçli maddeler kullanılmıştır. Kullanılan ilk kimyevi gübreler, sodyum nitrat ve kemikler olmuştur.

Azot ve fosfor içeren kimyasal ya da hayvansal gübrelerin dikkat ve özen gösterilmeden gerçekleştirilen yaygın kullanımı bugün toprak ve su üzerinde insan eliyle gerçekleştirilen en yaygın çevre kirliliği sebeplerinden birisi olmuştur.

Bitkinin beslenmesi
Bitkilerin ideal gelişimi sıcaklık, nem, güneş ışığı, üzerinde geliştiği toprağın fiziksel, biyolojik ve kimyasal özellikleri ile ilgilidir. Hava durumu ve iklim gibi çevresel faktörler yanında toprak pH'ı, tekstürü, havalanma özellikleri, organik madde oranı, toprağın biyolojik yapısı ve besin elementlerinin oransal dengesi bitkilerin topraktaki besin elementlerinden faydalanma durumunu belirleyen faktörlerdir. Bu faktörler bitki gelişimi açısından gübreleme kadar değerlidir ve öncelikle ele alınmaları gereklidir.

Bitkiler karbon, hidrojen ve oksijeni, hava ve sudan; diğer bütün besinleri ise topraktan temin ederler. Bitkinin en çok ihtiyaç duyduğu besinler, kalsiyum, azot, fosfor, magnezyum, potasyum ve kükürttür. Bu elementler hektar başına 11.2 kg'dan 440 kg'a kadar gerekli olabilir. Bitkilerin daha az ihtiyaç duyduğu besinler ise, bor, klorür, bakır, demir, manganez, molibden ve çinkodur. Bunlardan molibdene hektar başına 15 gr, demir ve mangana ise 700 gram ihtiyaç duyulabilir.

Bitkilerde besin eksikliği ve belirtileri

Bitkiler besinlerini bu besinler toprakta yeterince bulunmasına rağmen de fiziksel ( pH, tuzluluk/ozmolarite, toprak tekstürü vb.) nedenlerle alamayabilirler. Bitkiler besinlerini yeterli alamadıkları zaman, çok defa gözle görülen eksiklik belirtileri gösterirler. Ancak durumun gözle görülür hale gelmesi bitkinin gelişim veya veriminin düştüğü şiddetli eksiklik durumlarında görülür. Eksiklik belirtileri;

 Azot: Yetişme engellenir, bitkinin rengi sararır. Yaprak uçları bitkinin altındaki yapraklarından başlayarak kırmızımsı kahverengi olur.
 Fosfor: Kök gelişmesi engellenir, saplar uzar, bitkinin olgunlaşması gecikir. Bitkinin rengi morumsu olur.
 Potasyum: Yaprak uçları kavrulur, sararır, saplar zayıflar. Meyve çekirdekleri kuruyup büzülür.
 Kalsiyum: Yaprak uçları tarak dişi gibi parçalanır. Uç tomurcuklar ölür, çiçekler olgunlaşmadan taç yapraklarını kaybederler.
 Magnezyum: Yapraklar ince ve gevrek olurlar; uçlarında ve damar aralarındaki bölgede renklerini kaybederler, soluk yeşil renk alırlar.
 Kükürt: Bitkinin alt kısımlarındaki yaprakları sararır, kökler ve sapların çapları küçülür.
 Bor: Uç tomurcuklar açık yeşildir. Köklerde koyu lekeler görülür. Saplar çatlar.
 Bakır: Bitkilerin renkleri ağarır. Turunçgiller kırmızımsı kahve renkte, anormal şekilde büyüme gösterir.
 Demir: Yapraklar sararır. Fakat damarlar yeşil kalır. Yapraklar yukarı doğru kıvrılır.
 Mangan: Arazlar demirdekine benzer. Yapraklarda ölü dokular görülerek, yaprağa pürüzlü bir görünüş verir.
 Molibden: Azot eksikliği gibidir.
 Çinko: Uç yaprakları çok küçülür. Yapraklar ölü bölgelerde benekli hale gelir. Tomurcuk teşekkülü azalır.

Gübreler genel olarak iki sınıfta incelenir: Doğal ve yapay gübreler.

Doğal gübreler

Doğal gübreler bitki ve hayvanlardan sağlanır. Bunların en önemlisi guano denilen kurutulmuş kuş gübresidir. Bu gübrede %12 azot ve %12 fosfor pentaoksit vardır. Bütün doğal gübreler azot ve fosfor ihtiva ederler. Fakat sentetik gübrelerden daha pahalı oldukları için, modern ziraatte çok az kullanılırlar.

Bununla beraber doğal gübreler daha yavaş tesirli oldukları, suda daha az çözündükleri için, çim tohumlarına ve yeni filizlerin köklerine zarar vermezler. Bu özellikleriyle sebze ve çiçek yetiştiriciliğinde tercih edilirler. Doğal gübrelerin bir diğer katkısı da toprağın topraktaki organik madde oranının artması ile toprağın su tutma, pH gibi fiziksel özelliklerini düzeltmeleridir. Organik maddeler ayrıca topraktaki K, azot gibi suda kolaylıkla eriyen ve yıkanan mineral maddelerin yağmur suları ile yıkanıp gitmelerine engel olurlar. Doğal gübrelerden en önemlileri; ahır gübresi, kompostlar ve yeşil gübredir. Toprakta en fazla organik madde artışı bitkisel artıkların ve yeşil gübrelerin parçalanarak toprağa verilmesi ile sağlanır.

Ahır gübresi
Ahır gübresi, terkibinde bulunan azot, fosfor ve potasyum gibi bitki besin elementleri dolayısıyla, toprağı besin maddelerince zenginleştirir.Toprağa humus vererek de toprağı ıslah eder. Ahır gübresi, toprağın işlenmesini kolaylaştırır. Toprağın su tutma kabiliyetini ve havalanmasını arttırır. Genel olarak mahsul artışında gübre faktörü, %40 gibi bir artış sağlar.

Toprağa verilen gübrenin ilk üç sene verim üzerine tesir ettiği, üç seneden sonra da bu tesirin giderek azaldığı müşahede edilmiştir. Dekara verilen iki ton iyi ahır gübresiyle, toprağa 10 kg azot, 5 kg fosfor, 11 kg potasyum verilmiş olur. Memleketimiz şartlarında ahır gübresi genel olarak ahırdan dışarı atıldıktan sonra ekim zamanına kadar açıkta bırakılmaktadır. Bu durumda yağışlar ve fermantasyon gazlarıyla gübre içinde bulunan besin maddelerinin büyük bir kısmı zayi olmaktadır. Onun için ahır gübresinin iyi muhafaza edilmesi lazımdır. Ahır gübresini gayet sıkı bir yığın halinde biriktirip, içine hava girmesine mani olacak şekilde sıkıştırmak masrafsız ve en pratik bir muhafaza yoludur.

Kompostlar

Çiftlikte meydana gelen bitki ve hayvani menşeli artıkların bir araya toplanıp, gübre yapmak üzere çürümeye terk edilmesiyle elde edilir.

Çiftlikteki bitki ve hayvan artıkları takriben 30 cm yüksekliğinde yayılır. Üzerine su serpilerek iyice ıslatılır ve sıkıştırılır. Bunun üzerine 5–15 cm yüksekliğinde, varsa ahır gübresi, yoksa toprak veya odun külü yayılır. Bunu takiben yine 30 cm'lik bitki artığı konur. Sulandıktan sonra, tekrar 5–15 cm toprak veya odun külü ilave edilerek istenilen yükseklikte bir kompost yığını yapılır. Yığına yukarı doğru daralan bir şekil verilir. Rutubet kaybını önlemek için en üste toprak serilir. Hazırlanan kompost yığını 3-4 hafta kendi haline bırakılır. Bundan sonra birer ay ara ile bir veya iki defa altüst edilerek yığının her tarafının çürümesi sağlanır. 3-4 ay sonra kompost gübre kullanılmaya hazır bir hale gelir.

Sanayii şeklinde kompostlama da mümkündür ve farklı çeşitleri vardır. Kompostlama aslen bir fermentasyon biçimidir. Aerobik ve anaerobik olarak ikiye ayrılmaktadır.

Aynı zamanda Solucan Gübresi'de bir kompost gübredir. Çeşitli oranlarda hayvan gübresi ve evsel organik mutfak atıklarının karıştırılarak solucanlara yedirilmesi sonucu elde edilen bu organik gübre içeriğindeki organik madde muhtevası nedeniyle toprağın su tutma ve havalandırma kapasitesini arttırır. Solucanların gübreye geçirdikleri vücut sıvıları (sölom sıvısı) sayesinde bitkilerde patojenlere karşı direnç oluşturur. Solucanların sindirim sisteminde bulunan, çok sayıdaki mikroorganizma taşıyan, azot fikse eden bakteriler ve antibiyotik etkisi yaratacak doğal büyüme hormonları ve enzimler dışkıya yani gübreye geçer ve bu sayede bitkilerin büyümesinde hız ve direnç sağlar.

Yeşil gübreler

Ekilmiş bir mahsulün hasat edilmeden, toprağı ıslah etmek maksadıyla, toprağa gömülmesine yeşil gübreleme ve bu maksat için kullanılan bitkilere ise yeşil gübre adı verilir.

Yeşil gübre bitkileri, toprakta çürüyerek, toprağı organik maddece zenginleştirir. Bünyelerinde bulunan besin maddeleri de toprağa geçer. Toprağın yapısı düzelir.

Yeşil gübrelemede, daha ziyade fiğ, bakla, soya fasulyesi, taş yoncası gibi havanın azotundan istifade ederek, köklerinde azot biriktiren ve bu sebeple toprağı azotça zenginleştiren bitkinin seçilmesi en uygundur. Yapılan birçok denemeler neticesinde, bunların kendilerinden sonra gelen mahsulün verimini %20-100 arasında arttırdığı görülmüştür.

Kimyasal (yapay) gübreler

Yapay gübreler, sıvı ve katı halde bulunur. Genellikle taşınması ve depolanması kolay olduğundan, katı ve granül haldekiler tercih edilir. Eskiden kimyevi gübreler toz halinde yapılmaktaydı. Toz halindeki gübreler çok nem çekici ve taşınması zor olduğundan terk edilmiştir. Sıvı gübreler ise gün geçtikçe önem kazanmaktadır.

Gübreleme, genellikle ilkbaharda yapılır. Fakat kışın hafif ve yağışlı geçtiği bölgelerde sonbaharda yapılmaktadır. İstenirse ekstra olarak bitkinin büyüme mevsiminde katı gübre, mevsim ortasında ise sıvı gübre kullanılır. Uçucu özellikte olan gübreler, toprak altına konur. Bitki köklerinin, toprağın derinliklerine gitmesi sağlanır.

Toprağın yapısına ve yetiştirilen bitkinin çeşidine göre azot, fosfor ve potas ihtiva eden kimyasal gübrelerin dekara verilecek miktarları hesap edilir ve buna göre verilir.

Kimyasal gübreler şunlardır:

Azotlu gübreler

Azotlu gübrelerin çeşitli tipleri vardır. En çok amonyum ve nitrat tuzları halinde kullanılır. Bunlar arasında en önemlileri, sırasıyla amonyak ve amonyum hidroksit, amonyum nitrat, amonyum sülfat, amonyum fosfat, sodyum nitrat, kalsiyum nitrat, potasyum nitrattır. Bunlardan amonyak sıvı, diğerleri ise katı olup, amonyaktan elde edilirler. Kalsiyum nitrat ve potasyum nitratın dışındaki bütün azotlu gübreler toprağı asidik yaparlar. Fakat bu asitlik uygun kireçleme ile kolaylıkla düzeltilebilir. Siyanamid, üre ve üre-form adı verilen üre-formaldehid bileşiği de azot gübresi olarak kullanılmaktadır. Ayrıca bu sayılan bileşiklerin değişik oranlardaki karışımları ayrı patentler altında piyasaya sunulmaktadır.

Amonyak

%82 azot ihtiva eden amonyak, normal sıcaklıkta bir gazdır ve basınç altında taşınmalıdır. Amonyak gazı direkt gübre olarak kullanılacağı zaman, toprağın 15–20 cm kadar altına gönderilir. Böylece buharlaşıp gitmesine mani olunur. Sıvı amonyak, amonyak gazının suda çözünmesi ile elde edilir. Bu durumda %20-28 azot ihtiva eder. Sıvı amonyağın buhar basıncı az ve taşınması kolaydır. Ayrıca toprağın derinliğine gönderilmesine gerek yoktur.

Amonyum nitrat

Amonyağın oksitlenmesiyle elde edilen nitrik asit, amonyakla birleştirilerek amonyum nitrat elde edilir. Amonyum nitrat %32-33,5 azot ihtiva eder. Çok geniş bir kullanma sahası vardır. pek çok ürün için faydalıdır. Yalnız, pirinç yetiştirilmesinde kullanılmaz. Çünkü su baskını olan sahalarda mikrobik denitrifikasyon işlemi ile nitrat, azot gazına dönüşür ve kaybolur. Amonyum nitrat, granül halinde ve kireç ile karıştırılarak satılır.
Amonyum nitrat gübresi,Türkiye'de Haziran 2016'dan beri terör örgütü tarafından bomba düzeneğinde kullanıldığı için satışı yasaklanmıştır.

Üre

%45-46 oranında azot ihtiva eden konsantre edilmiş azotlu bir gübredir. Amonyak ile karbondioksidin basınç altında birleştirilmesiyle elde edilir. Toprakta hızla amonyum karbonata hidroliz olur. Bu sebepten kararsız olup, amonyak gazı salıverir. Amonyak kılcal kökleri tahrip ettiği için üre, tohumun veya genç bitkinin yakınına konulmaz.

Fosfatlı gübreler

Fosfatlı gübreler veya fosfat gübreleri olarak daha çok fosfat asidinin kalsiyum tuzları kullanılır. Fosfatlı gübrelerin imalinde çeşitli kaynaklar vardır. Bunlar doğal trikalsiyum fosfatlar, hayvan kemiklerinden elde edilen fosfatlar ve tomas çelik üretim konverterlerinden çıkan curuflardır. Doğal fosfat yataklarının en önemlileri Amerika'da ve Fas'ta bulunmaktadır. Bu fosfatlar ince bir şekilde öğütülerek başka işlem yapılmadan asidik topraklara kullanılabilir.

Süperfosfatlar
Süperfosfatlar]], doğal fosfatlar üzerine sülfat asidi etkisiyle meydana getirilir. İlk süperfosfat fabrikası, İngiltere'de 1855 yılında kurulmuştur. Bunu 1868'de Almanya ve Fransa, 1870'te Amerika takip etmiştir. Trikalsiyum fosfat Ca3(PO4)2 suda çözünmez, dolayısıyla bitkiler tarafından emilemez. Trikalsiyum fosfatın sülfat asidi ile muamelesinden suda çözünebilen monokalsiyum fosfat elde edilir, buna süperfosfat denir.

En çok kullanılan fosfatlı gübre %18-20 fosforpentaoksit (P2O5) ihtiva eden normal süperfosfattır. %45-50 fosforpentaoksit ihtiva eden zenginleştirilmiş süperfosfat gün geçtikçe daha fazla önem kazanmaktadır. Fosfor yüzdesi zengin olan fosfat gübreleri yalnız başına kullanıldığı gibi diğer gübrelerle karıştırılarak da kullanılır.

Amonyum fosfat

Azot ve fosfor gibi iki faydalı elementi ihtiva etmesi bakımından çok önemlidir. Monoamonyum fosfat ve diamonyum fosfat olmak üzere iki çeşittir. Amonyum fosfat üretmek için önce trikalsiyum fosfattan, elektrik fırınında fosfor elde edilir. Fosfor su buharı ile muamele edilerek fosforik asit haline çevrilir. fosforik asit (H3PO4)nin uygun miktardaki amonyak ile muamelesi neticesinde amonyum fosfat elde edilir. Bu işlemler fazla miktarda elektrik enerjisine ihtiyaç gösterir. Amonyum fosfat gübreleri %11-14 azot, %48 civarında fosforpentaoksit (P2O5) ihtiva ederler.

Potasyumlu gübreler

Bütün potasyum gübreleri suda çözünürler. Potasyum tuzlarının çoğu, esas itibarıyla (%91-93 nispetinde) gübre olarak kullanılırlar. Potasyum ihtiva eden yatak ve kayalardan üretilerek zenginleştirilir ve gübre şekline getirilirler.

Potasyum tuzlarının üretimi: Denizlerdeki oranı düşük olan potasyum tuzları, tuzla ana sularında biriktirilerek çıkarılır. Böyle bir biriktirme bazı kapalı deniz veya göllerde de doğal bir sûrette vukua gelerek kaya tuzu gibi yataklar teşekkül eder. Stassfurt ve Alzas potas madenleri buna güzel birer misal teşkil eder.

Denizlerde uzun yıllar boyunca sodyum klorür çöker ve ana sular kalsiyum, mağnezyum ve potasyum tuzlarınca zenginleşir. Açık denizle olan bağlantı kesilince ana sular zenginleşmeye devam eder ve mağnezyum ile tuzlardaki sıraya göre çökmeğe başlarlar. Mesela, Stassfurtta çöken ham ürünlerin bileşimi şöyledir:

1. Silvinit (%18-20 K2O)

2. Karnalit (%9-10 K2O)

3. Kainit (%13-14 K2O)

4. Hartsalz adı verilen bir silvinit + kieserit karışımı (%12 K2O)

Bu tuzların uzun mesafelere nakli için zenginleştirilmeleri lazımdır. İşlemler ilkel maddelerin cinsine göre şöyle yapılır:

Potasyum sülfat üretimi: İlkel madde olarak kainit kullanılır. Bunun sıcak suda eritilmesi ve çözeltinin soğutulmasıyla %55 potasyum sülfat ihtiva eden bir ürüne varılır. Yeni bir kristalizasyondan sonra da sanayide kullanılan %90'lık tuz elde edilir.

Potasyum klorür üretimi: Zenginleştirilmiş potasyum klorür, en çok kullanılan potaslı gübreyi teşkil eder. Bunun üretimi için de madenden gelen ve ortalama %50 karnalit, %20 kieserit ve %30 silvinit ihtiva eden ham ürün, birkaç kademe kristalizasyon işlemlerinden geçirilerek %90'lık potasyum klorür elde edilir.

Alzas yataklarının en önemli ürünü ortalama %30-60 KCl, %50-65 NaCl, %0,1-0,7 MgCl2 ve %9-14 çözünmeyen kısım ihtiva eden "silvinit"tir. Bu madde sadece parçalanıp öğütüldükten sonra bileşimine göre %20-22 veya %14-16 K2O'lu gübre olarak satılır veyahut zenginleştirilerek özel gübreler hazırlanır. Alzas ürünlerinde mağnezyum bulunmadığından, bu işlem Stassfurttaki üretime nazaran ana suların buharlaştırılmasına lüzum olmaksızın hasıl olması sebebiyle basittir. İşlemin esası sodyum ve potasyum klorürlerinin soğukta ve sıcaktaki çözünürlük farkına dayanır.

Stassfurt ve Alzastan başka ABD'de (Teksas), Afrika'da Tunus ve Avrupa'da (Fransa, İspanya) diğer bazı potasyum tuzu madenleri mevcuttur.

Potasyum tuzlarının kayalardan çıkarılması: Potasyum tuzları bazı kayalardan da çıkarılmaktadır. Fakat pek bol değildirler. Önemli bir maden feldispattır ki ortalama %2,4 K2O ihtiva eder. Ancak bu oran üretim masrafını karşılayamaz. Buna karşılık İtalya'da bulunan ve leucit (4 SiO2Al2O3K2O) ihtiva eden bazaltlar (Bkz. Bazalt) bu hususta daha elverişlidir. Burada potasyumun kazanılması için yapılan bir usûlde (blanc usûlü), leucitli taşlar kum şekline getirilerek, bazaltı çeken ve leuciti bırakan bir elektro mıknatıs tesiriyle zenginleştirme yapılır. Bu suretle %23 Al2O3, %18 K2O ve %55 SiO2 ihtiva eden bir ürüne varılır. Klorür asidi tesiriyle silis çöker ve potasyum klorürle alüminyum klorür ihtiva eden bir çözelti meydana getirir. Bu iki tuz da billurlaşma işlemleriyle birbirinden ayrılarak %90'lık potasyum klorür, öte yandan bir çöktürme ile alüminyum üretimine elverişli saf alüminyum elde edilir.

Kompoze gübreler

En az iki çeşit bitki besin elementi içeren gübrelere kompoze gübre (ing. "compound fertilizer") denir . Bugün doğal ve yapay gübrelerin her ikisi de değişik şekillerde elde edilmektedir. Bitkinin beslenmesi öncelikle yapay (mineral ya da ticari) gübre dediğimiz azot, fosfor ve potasyum tarafından sağlanır. Genellikle yapay gübrelerin ihtiva ettiği besin, azot (N), fosfor pentoksit (P2O5) ve potas (K2O) olarak ifade edilir. Yapay gübrelerin ticari ambalajlarında bir veya daha fazla madde bulunur. Karışık gübrelerin bileşimi çoğunlukla gübre ambalajlarının üzerindeki bir seri numara ile belirtilir. İlk sayı azotun yüzdesini, ikincisi fosfor pentaoksidin yüzdesini ve üçüncüsü de potasın yüzdesini belirtir. Böylece 5-10-10 şeklinde işaretlenmiş bir karışık gübre %5 azot, %10 fosfor pentaoksit ve %10 potas ihtiva eder. Süper kompoze gübreler ise NPK dışında mineral maddeler de ilave edilen daha kompleks yapıdaki kimyasal gübrelerdir. Bu gübreler Zn, Fe, Sülfat gibi ilave besin elementleri ihtiva ederler.

Yavaş salınımlı gübreler

Özellikle azotlu gübrelerin yıkanarak veya nitrifikasyon ile bitki tarafından kullanılmadan kaybedilmesinin önüne geçilmesi ve toprakta daha uzun süre dengeli bir şekilde kullanılabilirliğini sağlamak üzere geliştirilen gübre formlarıdır. yavaş salınım özelliği farklı teknikler kullanılarak sağlanabilir.

Ayrıca bakınız
Toprak
Toprak iyileştirme
Humik asit

Kaynakça

Peyzaj mimarlığı
Ziraat mühendisliği
Alman icatları
Yunancadan Türkçeye geçen sözcükler

Gübre


STS-34 was a NASA Space Shuttle mission using Atlantis. It was the 31st shuttle mission overall, and the fifth flight for Atlantis. STS-34 launched from Kennedy Space Center, Florida, on October 18, 1989, and landed at Edwards Air Force Base, California, on October 23, 1989. During the mission, the Jupiter-bound Galileo probe was deployed into space.

Crew

Crew seating arrangements

Mission summary

Atlantis lifted off from Launch Complex 39B, Kennedy Space Center (KSC), at 12:53:40 EDT on October 18, 1989. It carried the Jupiter-bound Galileo spacecraft in its cargo bay. The countdown was delayed at T-minus 5 minutes for 3 minutes and 40 seconds to update the onboard computer for a change in the Transoceanic Abort Landing (TAL) site. The TAL site was changed from Ben Guerir Air Base, Morocco, to Zaragoza Air Base, Spain, because of heavy rain at Ben Guerir.

The launch was originally targeted for October 12, 1989, the first day of a 41-day launch period during which the planets were properly aligned for a direct flight to Jupiter. The liftoff was rescheduled for October 17, 1989, to replace a faulty main engine controller for Space Shuttle Main Engine No. 2. It was postponed again until October 18, 1989, because of rain-showers within  of Kennedy Space Center's Shuttle Landing Facility. The weather conditions were in violation of the launch commit criteria for a Return To Launch Site (RTLS) landing in the event of an aborted flight.

The primary payload, the Galileo spacecraft with its attached Inertial Upper Stage (IUS), was successfully deployed on its journey to Jupiter. STS-34 was only the second shuttle flight to deploy a planetary spacecraft, the first being STS-30, which deployed the Magellan spacecraft.

Galileo became the first spacecraft to orbit an outer Solar System planet and to penetrate the atmosphere of an outer planet. Also, the spacecraft was scheduled to make the first extended observations of the Jovian system and first direct sampling of Jupiter's atmosphere, as well as the first asteroid flybys.

Several anomalies occurred during the flight, but none had a major impact on the mission. On October 22, 1989, an alarm woke the shuttle crew when the gas generator fuel pump system A heaters on Auxiliary Power Unit (APU) 2 failed to recycle at the upper limits of the system. There were also some minor problems with the Flash Evaporator System for cooling the orbiter, and the cryogenic oxygen manifold valve 2, which was left closed for the rest of the mission. A Hasselblad camera jammed twice, and a spare camera had to be used.

Chang-Díaz described his second flight as much more "subdued". Demonstrators protested at launch time against the flight because it had a nuclear device on board to power the Galileo spacecraft. He also said they almost aborted the flight in orbit three times because of malfunctions, but continued because the alternative was to land with the nuclear device at an airport in Senegal, which could have caused an "international incident", according to the astronaut. He identified the deployment of Galileo as another tricky part of the mission as he only had a tight six-second opportunity to succeed.

On October 21, 1989, Costa Rican President Dr. Óscar Arias talked in Spanish with Chang-Díaz, a native of Costa Rica, and greeted the other crew members via a special telephone linkup. Arias told Chang-Díaz, "You raise high the name of Costa Rica and Latin America in general". Chang-Díaz also explained the mission's objectives in Spanish to Costa Rican listeners on the ground.

Because of high winds predicted at the nominal landing time, the landing was moved two orbits earlier to 12:33:00EDT on October 23, 1989. Atlantis landed on Runway 23 at Edwards Air Force Base, California, after a mission duration of 4days, 23hours, 39minutes, and 20seconds.

Payload and experiments
The mission's primary task was to deploy the Galileo spacecraft with its attached IUS booster. Deployment occurred on schedule at 19:15 EDT on October 18, 1989, slightly more than six hours after launch, and the IUS successfully boosted Galileo toward Venus on the first leg of its six-year journey to Jupiter. The spacecraft was injected on a Venus transfer orbit at 20:20 EDT, and separated from the IUS 47 minutes later.

Galileo required a triple gravity assist – from Venus, Earth, and then Earth again – to propel it from the inner part of the Solar System to Jupiter in the outer system. The trajectory made it possible to also observe asteroids 951 Gaspra and 243 Ida. Galileo had two major components: an orbiter which examined Jupiter and its four largest moons for eight years, and a probe which descended into the Jovian atmosphere to take direct samplings before being destroyed by the gas giant's heat and pressure.

Besides the Galileo spacecraft, Atlantis''' payload bay held two canisters containing the Shuttle Solar Backscatter Ultraviolet (SSBUV) experiment. SSBUV, which made its first flight on STS-34, was developed by NASA to check the calibration of the ozone sounders on free-flying satellites, and to verify the accuracy of atmospheric ozone and solar irradiance data. The experiment operated successfully.

STS-34 carried a further five mid-deck experiments, all of which were deemed successful, including the Polymer Morphology (PM) experiment, sponsored by the 3M company under a joint endeavor agreement with NASA. The PM experiment was designed to observe the melting and resolidifying of different types of polymers while in orbit. The Mesoscale Lightning Experiment (MLE), which had been flown on previous shuttle missions, observed the visual characteristics of large-scale lightning in the upper atmosphere.

The crew successfully troubleshot a student experiment on ice crystal growth. The experiment's first activation did not produce crystals because the supercooled water formed an ice slag on the cooling plate. The crew turned the experiment off, allowing the ice to thaw, and then redispersed the liquid. Several crystals formed. On October 22, 1989, Lucid and Baker completed the Growth Hormone Concentration and Distribution in Plants experiment by freezing samples of corn seedlings grown in orbit during the mission.

In the cabin, the crew operated an IMAX (70 mm) camera, last flown on STS-29. Werner Herzog's 2005 film The Wild Blue Yonder'' featured footage filmed on the flight.

Chang-Díaz and Baker, a medical doctor, performed a detailed supplementary objective by photographing and videotaping the veins and arteries in the retinal wall of Baker's eyeball to provide detailed measurements which might give clues about a possible relationship between cranial pressure and motion sickness. Baker also tested the effectiveness of anti-motion sickness medication in space.

Wake-up calls
NASA began a tradition of playing music to astronauts during the Project Gemini, and first used music to wake up a flight crew during Apollo 15. Each track is specially chosen, often by the astronauts' families, and usually has a special meaning to an individual member of the crew, or is applicable to their daily activities.

Gallery

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions

References

External links
 NASA mission summary
 STS-34 Video Highlights

Space Shuttle missions
Edwards Air Force Base
Spacecraft which reentered in 1989
Spacecraft launched in 1989

STS-34


Knud Thorbjørnsen (23. marts 1941 - 30. marts 2001), også omtalt som Knud Mangepenge, var en dansk koncertarrangør. Han arrangerede The Beatles' eneste koncert i Danmark og stod også bag en række andre store internationale kunstneres optræden i Danmark. Han var desuden manager for Gasolin' og Shu-bi-dua.

Karriere
Han blev uddannet herreekviperingshandler i Odense, men opgav hurtigt dette for at flytte til København og arrangere koncerter.

I 1964 fik han sin første store succes, da han, sammen med sin kompagnon Niels Wenkens, fik arrangeret den første og eneste koncert, som The Beatles gav i Danmark, hvilket foregik i K.B. Hallen den 4. juni. I 1965 fik han også The Rolling Stones til Danmark. Han var også den første, der fik kunstnere som Bob Dylan, Led Zeppelin, Janis Joplin, Frank Zappa og Liza Minelli til Danmark. Gruppen ophørte deres samarbejde i midten af 1980'erne.
Frem til 1976 var han partner med Anders Stefansen i firmaet, men herefter fortsatte han alene i selskabet, indtil det blev erklæret konkurs i 1995.

I 1970 var han producer på filmen Stille dage i Clichy.

I 1977 blev han meddirektør for Cirkusrevyen på Dyrehavsbakken.

Han var koncertarrangør for Gasolin' og Shu-bi-dua i 1970'erne. Ifølge adskillige medlemmer af Shu-bi-dua, så faldt det ikke i god jord hos Gasolin', at han også blev deres manager, og de omtalte konsekvent hinanden for "det andet orkester". Med vilje sørgede han for aldrig at booke dobbeltkoncerter med de to bands, der i slutningen af 1970'erne var blandt landets mest populærer orkestre, da han mente de kunne tjene mere på at sælge billetter til to forskellige koncerter. Hans aftale med Shu-bi-dua indebar, at Thorbjørnsen stod for alt lejede spillesteder, koncertsale og sørgede for PR mv., mens bandet sørgede for deres sceneshow og det kreative i den proces.

Han arrangerede også turneer med Den Kongelige Ballet og kunstudstillinger med Asger Jorn.

Han flyttede til Spanien i 1983 og levede der i flere år. I 1989 forsøgte han at arrangere en række koncerter med Frank Sinatra i Danmark, men da dette mislykkedes blev hans karriere som koncertarrangør de facto indstillet.

Privatliv
En overgang i 1970'erne dannede han par med Birthe Kjær, men forholdet stoppede, da Thorbjørnsen efter Kjærs udtalelse "ikke kunne holde fingrene fra andre kvinder. De var dog venner frem til Thorbjørnsens død.

Knud Thorbjørnsen blev gift med Helen Thorbjørnsen d. 26. januar 1963, og sammen fik de 3 børn. De blev skilt i 1972, men Knud havde fortsat et værelse i huset.

Thorbjørnsen døde den 30. marts 2001 af kræft efter kort tids sygdom. Han blev begravet ved Jersie Kirke ved Køge.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Knud Thorbjørnsen på danskefilm.dk

Personer fra Danmark
Personer døde af kræft

Knud Thorbjørnsen


Trevatn Station (Trevatn stasjon) var en jernbanestation på Valdresbanen, der lå i Søndre Land kommune i Norge.

Stationen åbnede 28. november 1902, da den første del af banen mellem Eina og Dokka blev taget i brug. Oprindeligt hed den Trevand, men den skiftede navn til Trevatn 3. marts 1926. Den blev nedgraderet til holdeplads 1. juli 1959 og til trinbræt 7. januar 1968. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1989.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1902. Bygningen står stadig, lige øst for indsøen Trevatna.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Jernbane.net om Trevatn Station
 Fylkesarkivet i Oppland om Trevatn Station

Stationer på Valdresbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1902
Ophørt i 1989

Trevatn Station


Wolf Schunke (* 17. Mai 1940) ist ein ehemaliger deutscher Diplomat. Er war Botschafter der DDR in mehreren afrikanischen Staaten.

Leben
Nach dem Abitur studierte Schunke von 1960 bis 1964 Russisch und Französisch an der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg (MLU). Anschließend war er wissenschaftlicher Mitarbeiter am Romanistischen Seminar sowie Lehrbeauftragter an der MLU. 1971 wurde er zum Dr. phil. promoviert.

1971 trat er in den Diplomatischen Dienst der DDR. Von 1971 bis 1974 war er Dritter Sekretär an der Botschaft der DDR im Tschad, von 1974 bis 1977 Botschaftsrat an der Botschaft in Guinea. Zwischen 1977 und 1979 absolvierte er ein postgraduales Studium an der Diplomatenschule in Moskau. Von August 1980 bis Januar 1985 war er Botschafter der DDR in Nigeria und ab Oktober 1980 zweitakkreditiert in Benin sowie ab Juni 1981 in Äquatorialguinea. Von 1985 bis 1988 war er als wissenschaftlicher Mitarbeiter im Ministerium für Auswärtige Angelegenheiten der DDR tätig. Von März 1989 bis 1990 war er Botschafter der DDR in Tansania und ab Juni 1989 zweitakkreditiert in den Seychellen, ab Oktober 1989 den  Komoren und Mauritius.

Schunke war Mitglied der SED. Er ist verheiratet und Vater von drei Kindern.

Literatur
 Gabriele Baumgartner, Dieter Hebig (Hrsg.): Biographisches Handbuch der SBZ/DDR. 1945–1990. Band 2: Maassen – Zylla. K. G. Saur, München 1997, ISBN 3-598-11177-0, S. 831.
 Siegfried Bock, Ingrid Muth, Hermann Schwiesau: Die DDR-Außenpolitik, ein Überblick. Daten, Fakten, Personen (III). LIT Verlag Dr. W. Hopf, Berlin 2010, ISBN 978-3-643-10559-2, S. 352.

Einzelnachweise

Botschafter der DDR
Botschafter in Nigeria
Botschafter in Benin
Botschafter in Äquatorialguinea
Botschafter in Tansania
Botschafter in Mauritius
Botschafter auf den Seychellen
Botschafter auf den Komoren
SED-Mitglied
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1940
Mann

Wolf Schunke


Lie huo ying xiong (; ) é um filme catástrofe chinês de 2019 dirigido por Tony Chan e estrelado por Huang Xiaoming, , Tan Zhuo, Yang Zi, Zhang Zhehan, , , e Gao Ge. É uma adaptação do livro de não-ficção do autor Bao'erji Yuanye, Zuishen De Shui Shi Leishui (最深的水是泪水). O filme é baseado em um incidente da vida real, o derramamento de óleo do porto de Xingang, e narra os esforços dos bombeiros para proteger uma cidade de um incêndio causado pela explosão de um oleoduto.

O filme é um dos sete filmes que estrearam durante o 70º aniversário da República Popular da China. Foi lançado na China em 1 de agosto de 2019 e nos Estados Unidos em 9 de agosto. O filme arrecadou mais de CN¥ 1,7 bilhão (US$ 244 milhões) na China.

Sinopse
Um grupo de corajosos bombeiros lida com uma série de incêndios após a explosão de uma fábrica de produtos químicos. É uma corrida contra o tempo para os bombeiros, pois eles se colocam em perigo para salvar as pessoas nas proximidades dos incêndios.

Notas

Filmes da China de 2019
Filmes de drama de ação da China
Filmes de drama de ação da década de 2010
Filmes sobre incêndios
Filmes baseados em casos reais
Filmes em língua mandarim

Lie huo ying xiong


طَأوُسَة قرية تقع في معتمدية الوسلاتية بولاية القيروان من الوسط التونسي.

المراجع

قرى ولاية القيروان

طاوسة


Švedska Wikipedija (šve. Wikipedia), verzija je Wikipedije na švedskom jeziku, započeta u svibnju 2001.
1.000.000 članaka je prešla u rujnu 2012. godine. U svibnju 2016. je prešla 3.000.000 članaka i postala s tim najveća poslije engleske Wikipedije. U trenutku ima 3.788.468 članaka.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
Švedska Wikipedija

Švedski

Wikipedija na švedskom jeziku


DM i ishockey for kvinder 1990-91 var turneringen om det andet DM i ishockey for kvinder. Mesterskabet blev vundet af HIK, som vandt DM-titlen for kvinder for anden gang i træk, og som dermed fortsat havde vundet samtlige DM-titler indtil da.

Kilder / eksterne henvisninger
 Rasmus Bech: Sporten 91 - Sportsårbogen (Carlsen), .

1990-91
Ishockey i 1990
Ishockey i 1991

DM i ishockey for kvinder 1990-91


Tablica

Strijelci
 27 - Krunoslav Prebeg (NK Dobra Sveti Petar)
 21 - Ivica Rukavina (NK Vatrogasac Gornje Mekušje)
 17 - Denis Laić (NK Vrlovka Kamanje)
 15 - Siniša Špoljarić (NK Mrežnica Zvečaj)
 11 - Ivica Karabogdan (NK Kamensko Karlovac)

Bilješke
NK Mladost Zagorje Ogulinsko je kažnjena oduzimanjem 3 boda
NK Oštarije je kažnjeno oduzimanjem 3 boda

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 304

1996-97
karlovačka-1

1. ŽNL Karlovačka 1996./97.