ජේඩ් බුද්ධ මාලිගය (චීන: ; පින්යින්: Yù Fó Yuàn, ඇතැම්විට ජේඩ් බුද්ධ උද්‍යානය හෝ ජේඩ් බුද්ධ විහාරය ලෙස පරිවර්තනය කෙරේ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ලෝකයේ විශාලතම ජේඩ් බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් අන්තර්ගත වන විහාර සංකීර්ණයකි. චීනයේ ලියාඕනිං පළාතේ අන්ෂාන් නගරයේ පිහිටි මෙම විහාරය වර්ග මීටර 22,104 (වර්ග අඩි 237,930) ක භූමි ප්‍රදේශයක් පුරා පැතිර පවතී. මෙය පිහිටියේ දොංෂාන් දර්ශනීය රක්ෂිතය ආසන්නයේ ය.

ප්‍රතිමාව නෙළා ඇත්තේ මීටර 7.95ක් (අඩි 26.1) උසැති, මීටර 6.88ක් (අඩි 22.6) පළලැති, මීටර 4.10ක් (13.5) ඝනකමැති සහ ටොන් 260.76ක් බරැති ජේඩ් පාෂාණයකිනි. පාෂාණයේ ඉදිරිපස මුහු‍ණතේ ශාක්‍යමුණි බුදුන් වහන්සේ (හෙවත් ගෞතම බුදුන් වහන්සේ) ගේ රුව කැටයම් කොට ඇත. පාෂාණයේ පසුපස ගුවාන්යින් (හෙවත් අවලෝකිතේශ්වර) බෝධිසත්ත්ව රුවක් කැටයම් කොට ඇත. මෙම ජේඩ් පාෂාණ‍ය සොයාගැනුණේ 1960 ජූලි 22වන දින අන්ෂාන්හි ෂියුයෑන් ප්‍රාන්තයේ ය. මෙම ප්‍රදේශය "ජේඩ් නගරය" ලෙස හඳුන්වයි. (ෂියුයෑන් ජේඩ් සැබැවින්ම ජේඩ් නොවේ. ඒවා සර්පන්ටයිනයිට් පාෂාණ වේ.) චීන අග්‍රාමාත්‍ය චෞ එන්ලායි විසින් එය ප්‍රාන්තයේ උරුමයක් ලෙස නම්කොට ආරක්ෂිත දේපළක් ලෙස නම්කරන ලදී. අන්ෂාන් නගර රජය විසින් මෙම පාෂාණයෙන් බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් නෙළීම මෙහෙයවන ලද අතර, එහි දී ප්‍රතිමා ශිල්පීන් 120 දෙනකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමකට එහි වැඩ අවසන් කිරීමට මාස 18ක් ගත විය. 1996 සැප්තැම්බර් 3 දින මෙම විහාර සංකීර්ණය විවෘත කෙරිණි. ජේඩ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව අන්තර්ගත විහාර ගොඩනැගිල්ල මීටර 33ක් (අඩි 108) උසැති ය. එහි දී බුදු දහමේ දිව්‍ය ලෝක තල 33 නිරූපණය කොට ඇත. මෙය පුරාතන චීන ගෘහනිර්මාණ ශෛලියෙන් යුතු චීනයේ උසම ගොඩනැගිලවලින් එකක් ලෙස සැලකේ..

ආශ්‍රේයයන්

අන්ෂාන්

චීන ප්‍රතිමා
තද පාෂාණ කැටයම්
දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමා
චීනයේ ශෛලමය කලාව
ලියාඕනිංහි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහයන්
ලියාඕනිංහි සංචාරක ආකර්ෂණයන්

ජේඩ් බුද්ධ මාලිගය


Julio César Abbadie Gismero (7. september 1930 – 16. juli 2014) var en uruguayansk fodboldspiller (angriber).

Abbadie repræsenterede af to omgange Montevideo-storklubben Peñarol i Primera División Uruguay, som han i alt var tilknyttet i 13 år. Han var også udlandsprofessionel i Italien, hvor han blandt andet var tilknyttet Genoa.

For Uruguays landshold nåede Abbadie at spille 26 kampe og score 13 mål. Han deltog blandt andet ved VM 1954 i Schweiz, hvor uruguayanerne sluttede på fjerdepladsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1954
Personer fra Montevideo

Julio Abbadie


Juan Soler ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Juan Soler befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 7 in der Cuchilla San José. Nächstgelegene Ansiedlungen in der Umgebung sind González im Nordwesten und die Departamento-Hauptstadt San José de Mayo im Osten. Südwestlich Juan Solers erstreckt sich die Cuchilla Pereira. In unmittelbarer Ortsnähe entspringen mehrere Flüsse. Dies sind im Nordwesten der linksseitige "Arroyo Pavón"-Nebenfluss Arroyo Tala und der Arroyo Luis Pereira, im Norden der Arroyo La Pachina und östlich bzw. südöstlich Arroyo Larriera und Arroyo Llano.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 11, auf die hier die Ruta 23 trifft, sowie die Eisenbahnlinie Montevideo - San José - Colonia.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Juan Soler beträgt 343 (Stand: 2011), davon 177 männliche und 166 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Juan Soler (PDF; 91 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Juan Soler


An Pleione kohlsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guido Jozef Braem. An Pleione kohlsii in nahilalakip ha genus nga Pleione, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleione (Orchidaceae)

Pleione kohlsii


Popis kometa kvazi-Hildine obitelji.

39P/Oterma bio je kvazi-Hildin komet prije bliskog prilaza Jupiteru 1963. godine. 77P/Longmore pada izvan ukupne razdiobe zbog njegove velike orbitne ekscentričnosti i inklinacije, a komet Shoemaker–Levy 9 udario je u Jupiter 1994. godine.

Izvori

Kometi
Jupiter

Popis kometa kvazi-Hildine obitelji


විජ්ජාචරණ සම්පන්න යනු සම්මා සම්බුදුවරු සතු නව අරහාදි බුදු ගුණ වලින් තෙවෙනි බුදු ගුණයයි.

අෂ්ට විද්‍යාවන්ගෙන්ද,පසළොස් චරණ ධරමයෙන්ද යුක්ත වූ බැවින් බුදු රදුන් 'විජ්ජාචරණ සම්පණ්ණ' නම් විය.

අෂ්ට විද්‍යාවන් වන්නෙ,

I.විපස්සනා ඤාණය
II.මනෝමය ඉද්ධි ඤාණය
III.ඉද්ධි විධ ඤාණය
IV.දිබ්බසෝත ඤාණය
V.පර චිත්ත විජානන ඤාණය
VI.පුබ්බෙ නිවානුස්සති ඤාණය
VII.දිබ්බ චක්ඛු ඤාණය
VIII.ආසවක්ඛ්‍යා ඤාණය
      අම්බටඨ සුත්‍රය / දීඝ නිකාය

පසළොස් චරණ ධර්ම වන්නෙ ,

ශීල සමපණ්න වීම ,
වැසුණු ඉන්ද්‍රියද්වාර දැනීම ,
භොජනයෙහි පමණ දැනීම ,
නිද් වැරිමෙහි යෙදීම ,
ශ්‍රද්ධාව ,
හිරි ,
ඔත්තප්ප ,
බහුශ්‍රැති බව ,
වීර්යය ,
සිහි ඇති බව ,
ප්‍රඥාව ,
ප්‍රථමධ්‍යනය ,
ද්විතීයධ්‍යනය ,
කෘතීයධයනය ,
චතුර්ධ්‍යනය .
    සේඛ සුත්‍රය / මජ්ඣිම නිකාය

බාහිර යොමු
 ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විජ්ජාචරණ සම්පන්න වන සේක

බුදු ගුණ

විජ්ජාචරණ සම්පන්න


كأس أوروبا 1966–67 هو الموسم الثالث عشر من بطولة دوري أبطال أوروبا والتي كانت تُسمى في ذلك الوقت بكأس أوروبا. فاز نادي سيلتيك الإسكتلندي للمرة الأولى والوحيدة باللقب وذلك بعد أن تغلب على إنتر ميلان بنتيجة 2-1. أقيمت المباراة النهائية بين الفريقين على الملعب الوطني في العاصمة البرتغالية لشبونة بتاريخ 25 مايو من عام 1967.

يعتبر نادي سلتيك أول نادي بريطاني يفوز بالبطولة، وتبعه النادي الإنجليزي مانشستر يونايتد في الموسم اللاحق.

الدور التمهيدي

الدور الأول

1 فاز ليفربول على بترولول بلويشتي 2-0 في مباراة فاصلة ليتأهل إلى الدور الثاني.
2 فاز غورنيك زابجه على فرانكفورت 3-1 في مباراة فاصلة ليتأهل إلى الدور الثاني.

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

فاز أتليتكو مدريد 5-1 في المجموع.

فاز فويفودينا 1-0 في المجموع.

فاز نانت 8-4 في المجموع.

فاز سلتيك 5-0 في المجموع.

فاز أياكس 4-1 في المجموع.

تعادل الفريقان بنتيجة إجمالية 3-3 وتوجها لمباراة فاصلة.

فاز ليفربول في المباراة الفاصلة.

فاز دوكلا براغ 6-0 في المجموع.

فاز أندرلخت 12-1 في المجموع.

فاز الإنتر 1-0 في المجموع.

فاز فاساس 7-0 في المجموع.

فاز ميونخ 1860 10-1 في المجموع.

فاز أريس بونيفوي 4-9 في المجموع.

فاز سسكا صوفيا 3-2 في المجموع.

تعادل الفريقان بنتيجة إجمالية 3-3 وتوجها لمباراة فاصلة.

فاز غورنيك زابجه في المباراة الفاصلة.

الدور الثاني

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

ربع النهائي

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

نصف النهائي

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

النهائي

ترتيب الهدافين

مراجع

كأس أوروبا 1966–67
كرة القدم الأوروبية في 1966-67
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1966–67


Mezosfer, atmosferin deniz düzeyinden 50 km - 80 km yükselti arasında kalan tabakasıdır.

Atmosferin "stratosfer" adı verilen alt tabakası ile "termosfer" adı verilen en üst tabakası arasında yer alan mezosferde, sıcaklıklar alt sınırı olan stratopozda 0 °C iken, 77 °C kadar yükselir, sonra üst sınırı oluşturan mezopozda -90 °C'a kadar düşer. Mezosferin altında, Güneş ışınlarının enerjisi Yer yüzeyi ve ozon tabakası tarafından soğurulur. 1991'de fırlatılan ABD uzay araştırma aracı Discovery, mezosferde rüzgâr dalgaları gözlemiştir.

Stratosfer ile sınırını, sıcaklık artışının bir kez daha tersine döndüğü stratopoz düzeyi belirler. Mezosfer boyunca sıcaklık yine artan yükseklikle birlikte, basınçla orantılı olarak düşmeye devam eder ve 90 km. de -100oC olur. Mezosferde atmosfer yoğunluğu deniz düzeyindekine göre 1/1000-1/1.000.000 kadardır. Ancak bu seyrek gaz kütlesi de yeryüzündeki yaşam açısından önemlidir. Küçük boyuttaki göktaşları, hızla girdikleri bu katmanda sürtünme etkisi ile buharlaşarak yok olurlar.

Kaynakça

Dünya atmosferi

Mezosfer


Sacramento es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais, en la microrregión de Araxá. Se localiza a una latitud 19º51'55" sur y a una longitud 47º26'24" oeste, estando a una altitud de 832 metros. Su población estimada en 2005 era de 22.000 habitantes.

Posee un área de 3080,44 km². La densidad demográfica es de 7,08 hab/km².

Con clima ameno, las temperaturas medias en el mes más frío – julio - llegan a 17 °C y en los meses más calientes – enero y febrero - a 23 °C.

Referencias

Localidades de Minas Gerais

Sacramento (Brasil)


Bupleureae, tribus štitarki.Sastoji se od dva roda, od kojih je najvažniji zvinčac ili Bupleurum sa 211 vrsta.

Tribus je opisan 1820.

Rodovi
 Bupleurum L.  (211 spp.)
 Hohenackeria Fisch. & C.A.Mey. (2 spp.)

Izvori

Apioideae

Bupleureae


Fransızca Mont Blanc (Mont-blanc şeklinde de yazılır) ya da İtalyanca Monte Bianco (her ikisi de Beyaz Dağ anlamında), Fransa ile İtalya sınırında yer alan, 4807 m. yüksekliği ile Avrupa Alpleri'nin ve Avrupa kıtasının en yüksek dağıdır. Avrupa'nın en yüksek zirvesi Mont Blanc mı, yoksa Rusya Kafkasları'nda 5642 m. yüksekliğindeki Elbruz dağı mı sorusunun cevabı, iç Avrasya sınırının tanımına bağlıdır. Fransa tarafından yapılan teklifle, Mont Blanc dağı 2000 yılında  UNESCO Dünya Mirası listesine alındı.

Konumu
Mont Blanc, Batı Alpleri'ni oluşturan Graian Dağları veya Savoy Dağları altında sınıflandırılan Mont Blanc Sıradağları'nın bir parçasıdır. Her iki ülke arasında sınırı oluşturduğu için, hem Fransa, hem de İtalya dağlık bölge üzerinde hak iddia etmektedir ve iki ülke arasındaki sınırın bu Mont Blanc Sıradağları üzerinde kalan kısmı,  uzun süredir tartışmalıdır.

Fransa, dağ kurtarma ve yönetimini de üstlenen Fransız Haute-Savoie Bölgesi için Mont Blanc'ın zirve bölgesini talep etmektedir. İtalya ise, sınırın tam olarak zirvenin üzerinden geçtiği görüşünde. Böylece, İtalyanlar'a göre, Mont Blanc hem Fransa'nın hem de İtalya'nın en yüksek dağı olmalı; ancak Fransızlar'ın görüşüne göre de, 4748 rakımlı Mont Blanc de Courmayeur İtalya'nın en yüksek zirvesi olmalıdır.

Ünlü kış turizmi merkezi Chamonix ve Arve Vadisi, Mont Blanc'ın kuzeyindedir. Burası, dağa tırmanmak için en önemli başlangıç yerlerinden biridir. Mont Blanc'ın kuzeybatısında Saint-Gervais-les-Bains ve Les Houches ile güneydoğusunda ve İtalya tarafındaki Aosta Vadisi'nde yer alan Courmayeur kasabası da, tırmanışlar için diğer önemli başlangıç noktalarıdır.

Topoğrafya
Mont Blanc, masif granitden müteşekkildir ve birbirine zıt iki cephesi vardır. Kuzey cephesi, yuvarlak hatlı ve neredeyse tamamen buzul kaplıyken, güney cephesi son derece dik kaya duvarlarından ibarettir.  Kuzeybatıya, Dome du Gouter ve Aiguille du Gouter istikametine kambur bir sırt gönderir. Kuzeydoğuya ise, uyduları Mont Maudit ve Mont Blanc du Tacul 'a bağlantı sırtı bulunur. Güneye doğru, 3500 m üzerinden, aşağıda italyan Val veni'ye ulaşan Brouillard Sırtı (batıda) ve Peuterey Sırtı (doğuda) olarak iki sarp sırt gönderir. İkisi arasında küçük Innominata Sırtı ve Freney Desteği bulunur.

Mont Blanc'dan akan buzullar, İtalyan güney kısmındaki vadi zeminine kadar ulaşırlar. Bu buzulların (Miage Buzulu, Brenva Buzulu) boyutları, geçtiğimiz 150 yıl içinde hiç küçülmemişlerdir. Fransız kuzey kısmında, yine neredeyse vadi zeminine kadar ulaşan bir buzul (Bossons Buzulu) akar.

Dağın politik düzenlemesi uzun zamandan beri Fransa ve İtalya arasında tartışma konusudur. Fransa, zirve bölgesi için Haute-Savoie Departmanı adına hak iddia eder ve dağ gözetlemsini ve idaresini üstlenir. Buna karşın İtalya, sınırın tam zirve üzerinden geçtiğini savunur.

Dış bağlantılar

 Mont Blanc (Alplerin dörtbinlikleri) Alm.
 Elbrus – Avrupa'nın en yüksek dağı? Alm.
 Resimler Alm.
 Mont Blanc zirvesinden iniş

Fransa'daki dağlar
İtalya'daki dağlar
Aosta Vadisi coğrafyası

Alpler'deki dağlar
Auvergne-Rhône-Alpes coğrafyası
Haute-Savoie
Yedi Zirveler
Dörtbinlikler

Mont Blanc


Harry Siegmund (* 25. September 1910 in Libau, Kurland; † 18. November 2009 in Heikendorf) war ein deutsch-baltischer Verwaltungsjurist, SS-Führer und Ministerialbeamter.

Leben

Familie
Siegmunds Vater Max Siegmund stammte aus einer schlesischen Kleinbauern- und Handwerkerfamilie. Als Holzkaufmann war er aus dem Kreis Kempen in Posen über Danzig nach Libau gekommen. Ida, eine Schwester Max Siegmunds, war die Mutter von Arthur Greiser. Die väterlichen Vorfahren von Siegmunds Mutter Erna Pusch stammten aus Memel und Litauen, die mütterlichen aus Ostpreußen. Max Siegmund gründete in Libau eine eigene Firma, die Holz nach England und Deutschland exportierte.

Studium
Harry Siegmund studierte Rechtswissenschaft an der Albertus-Universität Königsberg. 1928 wurde er Mitglied des Corps Masovia, das er 1930 auf dem Kösener Congress vertrat. Als Inaktiver ging er für das Wintersemester 1930/31 an die Universität Frankfurt, deren Rechtslehrer Friedrich Giese, Karl Strupp und Hugo Sinzheimer ihn nachhaltig beeindruckten. Gerhard Saager wurde ein lebenslanger Freund.

Wieder in Königsberg hörte er Geschichtsvorlesungen von Hans Rothfels. Auf einer Tagung des völkischen Hochschulrings Deutscher Art bei Botho-Wendt zu Eulenburg auf Schloss Gallingen vertrat er sein Corps. Zu den Referenten gehörte Hans Schwarz van Berk. Als die Königsberger Korporationen aus der Deutschen Studentenschaft ausgetreten waren, gründeten sie 1932 den von Siegmund geleiteten "Aktionsausschuß". Siegmund schloss sich dem Stahlhelm-Studentenbund und dem Deutschnationalen Studentenbund an.

In den letzten Semestern wurde Albert Hensel sein Mentor. Noch vor dem Examen wurde Siegmund Repetitor für Öffentliches Recht. Am 13. Juli 1932 bestand er beim Oberlandesgericht Königsberg das Referendarexamen mit Prädikat.

Referendar
Das Referendariat trat er beim Amtsgericht Bartenstein an. Von Hensel zur Promotion gedrängt, befasste er sich mit der völkerrechtlichen Anerkennung der Baltischen Staaten. Dank Hensel und Rothfels erhielt er ab November 1932 ein Stipendium des Freistaats Preußen. Im Wahlkampf zur Reichstagswahl März 1933 trat er zweimal als deutschnationaler Redner in der Provinz Ostpreußen auf. Inzwischen bei einer Zivilkammer des Landgerichts Königsberg tätig, ließ er sich nach einigen Wochen für die Arbeit an seiner Dissertation beurlauben. Als sein jüdischer Doktorvater Hensel seines Lehrstuhls enthoben wurde, wollte kein Hochschullehrer die Arbeit übernehmen.

Als Mitglied des Stahlhelm-Studentenbundes wurde Siegmund Mitglied der Reiter-SS. Beim Oberpräsidenten beantragte er die Übernahme in den (für Nationalsozialisten) wieder eingeführten Verwaltungsdienst des Freistaats Preußen. Da er seit März 1933 dem monarchistischen Bund der Aufrechten angehörte, wurde der Antrag abgelehnt. Am Zivilrecht nicht interessiert und eher vor einem Ende als vor einem Anfang stehend, bat er seinen Vetter Arthur Greiser in Freien Stadt Danzig um Rat. Mit dessen Empfehlung an Erich von dem Bach-Zelewski kam er als SS-Scharführer in den Stab des SS-Oberführers Otto Braß. Bach-Zelewski musste ihn wegen einer "falschen" Vorlage aus der SS entlassen, verhalf ihm aber zum Posten als Rechtsberater bei der Deutschen Arbeitsfront. Seine Referendarausbildung setzte Siegmund bei der Strafkammer des Landgerichts Königsberg, der Industrie- und Handelskammer Königsberg und ab Ende 1935 beim Oberlandesgericht Königsberg fort. Im Frühjahr 1936 wurde er für sechs Wochen an das neue nationalsozialistische Referendarlager Jüterbog beurlaubt. Am Tag nach seinem 26. Geburtstag bestand er beim Justizprüfungsamt in Berlin das Assessorexamen mit "befriedigend" – zu Buche schlug sein Desinteresse am Zivilrecht.

Persönlicher Referent Arthur Greisers
Mit dem Einverständnis des Gauleiters Albert Forster holte ihn sein Vetter Arthur Greiser, Senatspräsident (Regierungschef) der Freien Stadt Danzig, in die von Staatsrat Viktor Böttcher geleitete Auswärtige Abteilung. 1937 trat er in die Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei ein. Zum Regierungsassessor und damit zum Beamten auf Lebenszeit ernannt, heiratete er im April desselben Jahres. Als SS-Oberscharführer kam er vom ostpreußischen zum Danziger SS-Sturm. Während einer achtwöchigen Wehrübung beim Artillerie-Regiment 1 in Gumbinnen wurde er im November 1938 zum Regierungsrat befördert.

Nach der Wiedereingliederung Danzigs ins Deutsche Reich wurde Greiser von Adolf Hitler als Gauleiter und Reichsstatthalter in Posen eingesetzt. Siegmund wurde am 12. September 1939 sein persönlicher Referent. In Angleichung seines Beamtenstatus wurde er zum SS-Obersturmbannführer ernannt und der Führerreserve beim SS-Hauptamt zugeteilt. Damit war er nicht mehr dem SS-Gruppenführer Wilhelm Koppe unterstellt. Greiser, Martin Bormann und Walter Buch ernannten Siegmund zum Vorsitzenden einer Kammer des Gaugerichts der NSDAP. Er wurde im Wartheland in den Beirat der Ostbank für Handel und Gewerbe (einer Tochter der Dresdner Bank) berufen. Er war staatlicher Kommissar bei der Hypothekenbank und Aufsichtsratsvorsitzender der Landeselektrizitätsversorgung; die ELWAG hatte größte Bedeutung für den infrastrukturellen Aufbau des Landes, für den Tagebau – und für die Logistik der Wehrmacht im Unternehmen Barbarossa.

Siegmund wurde zum Oberregierungsrat und Chef des Führungsstabes (entsprechend dem heutigen Chef der Staatskanzlei) befördert. Damit Greisers Vertreter, sollte er als Verbindungsbeamter zwischen dem Reichsstatthalter (Greiser) und dem Wehrmachtbefehlshaber (Walter Petzel) die ständigen Querelen zwischen den militärischen und zivilen Stellen beenden.

Wegen seiner Kenntnis der russischen und lettischen Sprache wurde er im Juni 1941 als Dolmetscher im Leutnantsrang zur Wehrmacht einberufen. Im masurischen Hauptquartier des XXXXII. Armeekorps wurde er dem Dritten Generalstabsoffizier als Sonderführer zugeteilt. Kommandierender General des XXXXII. Armeekorps war Walter Kuntze. Im Unternehmen Beowulf wurde Siegmund mit dem Eisernen Kreuz 2. Klasse ausgezeichnet.

Er nahm an der Schlacht um Sewastopol teil. Der Chef des Stabes Heinz Ziegler kommandierte Siegmund zur Aufklärungs-Abteilung der 22. Infanterie-Division. Graf Sponeck, neuer KG des XXXXII. Armeekorps, drängte Siegmund zur Herausgabe einer russischen Zeitung, um die einheimische Bevölkerung aufzuklären und für die deutsche Seite zu gewinnen. Im Dezember 1941 erschienen zwei Ausgaben der "Letzten Nachrichten". Zwei Exemplare sind im Bundesarchiv-Militärarchiv erhalten.

Auf Greisers Betreiben wie viele Verwaltungsbeamte unabkömmlich gestellt, kehrte Siegmund Ende Dezember 1941 in den Führungsstab des Gauleiters und Reichsstatthalters zurück. Er vertrat für ein Jahr zugleich Hans Gehrels, den an die Kriegsfront geschickten Landrat des Kreises Posen-Land.

Nach dem Abfall Italiens vom Achsenbündnis im September 1943 wurde im von Truppen der Wehrmacht besetzten Rom eine deutsche Militärverwaltung eingerichtet. Nach dem Willen des Reichsinnenministeriums sollte Siegmund Ende des Monats als Oberkriegsverwaltungsrat dorthin versetzt werden. Ohne italienische Sprachkenntnisse und Beziehungen wollte er seine "doch sehr einflussreiche Stellung im Wartheland" nicht aufgeben. Er organisierte noch die Gauleitertagung am 6. Oktober 1943 in Posen, auf welcher der Reichsführer SS Heinrich Himmler – angeblich in Albert Speers und Siegmunds Abwesenheit – eine berüchtigte Rede über die Judenvernichtung hielt.

In Verona lernte er zwar Franz Hofer, Odilo Globocnik, Oswald Pohl, Friedrich Rainer und Wilhelm Harster kennen, blieb aber ohne jede Aufgabe. Als Grund seiner Versetzung stellte sich Hitlers Verbot heraus, nahe Verwandte im unmittelbaren Bereich von Führungspersönlichkeiten der Partei und des Staates zu beschäftigen.

Angehöriger der Waffen-SS
Anfang Juni 1944, zur Zeit der Operation Overlord, wurde Siegmund zur Leibstandarte SS Adolf Hitler einberufen. Als Panzerkommandant eines Panthers und Offizieranwärter zog Siegmund sich einen Fussbruch zu. Aus dem Marinelazarett in Genk entlassen, kam er Ende Juli 1944 über Paris und Falaise ins Hauptquartier von Sepp Dietrich. Nachdem Siegmund, inzwischen Untersturmführer der Waffen-SS, ein neues Stabsquartier im elsässischen Barr erkundet hatte, nahm er als Leutnant der Quartiermeisterabteilung (OQ 2) an der Ardennenoffensive teil.

Nachkriegszeit
Nach dem Scheitern der Ardennenoffensive befahl Hitler die Verlegung von Siegmunds Einheit nach Ungarn. Gegenüber von Balatonfüred, am östlichen Ufer des Plattensees, stand bereits die Rote Armee. Kurz vor Beginn der sowjetischen Großoffensive nach Deutschland geschickt, erreichte er am 14. April 1945 Potsdam, wohin der klein gewordene Führungsstab des Reichsstatthalters aus Posen geflohen war. Mit einem gefälschten Ausweis auf den Namen "von Pusch", setzte er sich nach Wien ab. Er tauchte in Bayern und Württemberg unter. Mit anderen gründete er den Humboldt-Bund für deutsche Neuordnung und europäische Verständigung, der vor allem aus studierenden Offizieren und jüngeren Heidelbergern bestand und vom Office of Military Government for Germany (U.S.) anerkannt wurde. Als das Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland in Kraft getreten war, durften Deutsche nicht mehr an fremde Staaten ausgeliefert werden. Im Sommer 1950 offenbarte Siegmund bei der Polizeibehörde und den US-Behörden seine wahre Identität. Als 131er bewarb er sich vergeblich bei den Innenministerien aller Länder. Im Spruchkammerverfahren wurde er im Rahmen der Entnazifizierung als Mitläufer eingestuft.

Siegmund trat am 15. August 1951 in Karlsruhe wieder in die öffentliche Verwaltung ein. Unter Hans Unser, dem Regierungspräsidenten des Landesbezirks Baden, leitete er das Rechtsreferat, das im Streit um den Südweststaat die Volksabstimmung am 9. Dezember 1951 vorzubereiten hatte. Für den Sozialdemokraten Hermann Veit, den stellvertretenden Ministerpräsidenten und Wirtschaftsminister Württemberg-Badens, machte er Öffentlichkeitsarbeit. Mit der Gründung des Landes Baden-Württemberg im Mai 1952 entstand auf Wunsch des BHE ein Ministerium für Vertriebene, Flüchtlinge und Kriegsgeschädigte unter dem Minister Eduard Fiedler. Siegmund leitete das Rechtsreferat der Zentralabteilung I. Als Eugen Fichtner 1953 versetzt wurde, folgte ihm Siegmund bis 1960 als Regierungsdirektor und Leiter der sogenannten Kanzleidirektion. Ehrenamtlich engagierte er sich im Landesvorstand des Volksbundes Deutsche Kriegsgräberfürsorge. Wiederholte Beförderungsversuche seiner Vorgesetzten scheiterten am Einspruch von Parlamentariern der SPD und der FDP. Gegen die kirchenpolitischen Anwürfe von Herbert Czaja ("Christenverfolgung im Warthegau") stellten sich Josef Schwarz und Hans Filbinger. 1963 wurde Siegmund Mitglied der FDP.

Als Filbinger 1966 Ministerpräsident geworden war, richtete er in seinem Staatsministerium das Referat für Gesamtdeutsche Fragen ein. Er betraute Siegmund mit der Leitung, ohne ihn von seinen Aufgaben im Innenministerium zu entbinden. 1967 wurde er in die Hauptabteilung Verkehr versetzt und zum Ministerialrat befördert. Als seine (dritte) Frau im Oktober 1973 Chefärztin in Badenweiler geworden war, ließ sich Siegmund im Januar 1974 in den vorzeitigen Ruhestand versetzen. Als Rechtsanwalt arbeitete er für eine Eigentümergesellschaft in Badenweiler und für Einrichtungen des Verkehrswesens.

Die von seinem Königsberger Lehrer Friedrich Giese angeregte Dissertation über die Mainzer Republik hatte er in Stuttgart nicht aufnehmen können. Erst im Ruhestand schrieb er sie bei Rainer Wahl in Freiburg im Breisgau. Im Februar 1987 promovierte er mit 77 Jahren an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg cum laude zum Dr. iur.

Zeuge für Albert Speer
Siegmund diente Albert Speer als Zeuge, um dessen angebliche Nicht-Teilnahme an Himmlers Posener Rede am 6. Oktober 1943 zu bestätigen. Speer hatte nach dem Zweiten Weltkrieg behauptet, nur eine vage Kenntnis von der Judenvernichtung gehabt zu haben und erfuhr wohl erst 1971, also nach der Publikation seiner Memoiren, dass der Wortlaut von Himmlers zweiter Posener Rede überliefert war, in welcher dieser das Ziel der Vernichtung der europäischen Juden offen ausgesprochen hatte. Speer hatte nicht nur auf derselben Tagung ein Referat gehalten, sondern war von Himmler in der Rede auch persönlich angesprochen worden. Neben Walter Rohland bestätigte Siegmund 1975 an Eides statt, dass Speer bereits vor Himmlers Rede abgereist sei. Dabei verlegte er den Ort der im Rathaus abgehaltenen Tagung und damit der Rede unzutreffend ins Posener Schloss. Wie der Historiker Johannes Fried anmerkt, berührt dies die Glaubwürdigkeit des auch von Joachim C. Fest und Gitta Sereny herangezogenen Zeugen Siegmund entscheidend, denn Siegmund behauptete, auf Grund der schummerigen Beleuchtung im Schloss habe der kurzsichtige Himmler die (angebliche) Abwesenheit Speers nicht bemerkt und ihn deshalb irrtümlich angesprochen. Tatsächlich wurde das Schloss im Oktober 1943 gerade aufwändig umgebaut, während sich der "Goldene Saal", den auch Siegmund als Ort der Rede angab, im Renaissance-Rathaus der Stadt befindet. Speer hatte Siegmund außerdem das zu Erinnernde schriftlich vorgegeben.

Ehrungen
 Ehrenkreuz des DRK Danzig II. Klasse
 Danziger Kreuz
 Ehrendolch der SS
 SS-Ehrenring
 Eisernes Kreuz 2. Klasse
 Krimschild
 Kriegsverdienstkreuz 1. Klasse mit Schwertern

Schriften
 Rückblick – Erinnerungen eines Staatsdieners in bewegter Zeit. Raisdorf 1999, ISBN 978-3980221078.

Literatur
 Peter Klein: Behördenbeamte oder Gefolgschaftsmitglieder ? Arthur Greisers Personalpolitik in Posen, in: Jochen Böhler und Stephan Lehnstaedt: Gewalt und Alltag im besetzten Polen 1939 – 1945. Osnabrück : fibre 2012.
 Catherine Epstein: Model Nazi: Arthur Greiser and the Occupation of Western Poland. Oxford, Oxford University Press, 2010. ISBN 978-0-19-954641-1.

Weblinks

 Buchbesprechung von Georg-Christoph von Unruh (2000)

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Rechtsanwalt (Deutschland)
Angehöriger der Waffen-SS
SS-Mitglied
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Person (deutsche Besetzung Italiens 1943–1945)
Person (Wartheland)
Person (Freie Stadt Danzig)
Person (Baden-Württemberg)
FDP-Mitglied
NSDAP-Mitglied
DNVP-Mitglied
Ministerialbeamter (NS-Staat)
Ministerialrat (Baden-Württemberg)
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutsch-Balte
Deutscher
Geboren 1910
Gestorben 2009
Mann
Träger des Danziger Kreuzes
Träger des Eisernen Kreuzes II. Klasse

Harry Siegmund


Moon Palace is a novel written by Paul Auster that was first published in 1989.

The novel is set in Manhattan and the U.S. Southwest, and centers on the life of the narrator Marco Stanley Fogg and the two previous generations of his family.

Plot summary

Marco Fogg is an orphan and his Uncle Victor his only caretaker. Fogg starts college, and nine months later moves from the dormitory into his own apartment furnished with 1492 books given to him by Uncle Victor. Uncle Victor dies before Fogg finishes college and leaves him without friends and family. Marco inherits some money which he uses to pay for Uncle Victor's funeral. He becomes an introvert, spends his time reading, and thinks, "Why should I get a job? I have enough to do living through the days." After selling the books one by one in order to survive Fogg loses his apartment and seeks shelter in Central Park. He meets Kitty Wu and begins a romance with her after he has been rescued from Central Park by Zimmer and Kitty Wu. Eventually he finds a job taking care of Thomas Effing.

Fogg learns about the complicated history of his parents, and Effing's previous identity as the painter Julian Barber. When Effing dies, leaving money to Fogg, Marco and Kitty Wu set up a house together in Chinatown. After an abortion Fogg breaks up with Kitty Wu and travels across the U.S. to search for himself. He begins his journey with his father Solomon Barber, who dies shortly after an accident at Westlawn Cemetery, where Fogg's mother is buried. Marco continues his journey alone, which ends on a lonely California beach: "This is where I start, ... this is where my life begins."

From Uncle Victor to Columbia University

Marco Stanley Fogg, aka M.S., is the son of Emily Fogg. He doesn't know his father. His mother dies because of a car accident when he is eleven years old. He moves to his Uncle Victor, who raises him until Marco goes to a boarding school in Chicago. When he reaches college age, he goes to Columbia University in New York City. After spending his freshman year in a college dormitory, he rents an apartment in New York.

Uncle Victor dies, which makes Marco lose track. After paying the funeral costs, Marco realizes that very little of the money that Uncle Victor gave him is left. He decides to let himself decay, to get out of touch with the world. He makes no effort to earn money. His electricity is cut off, he loses weight, and finally he is told that he must leave his apartment. The day before he is thrown out, Marco decides to ask Zimmer, an old college friend with whom he has lost contact, for help. Zimmer has moved to another apartment, so when Marco arrives at Zimmer's old apartment, he is invited by some strangers to join their breakfast. At that breakfast he meets Kitty Wu for the first time. She seems to fall in love with him. The next day, Marco has to leave his flat, and finds himself on the streets of Manhattan.

Central Park

Central Park becomes Marco's new home. Here he seeks shelter from the pressure of the Manhattan streets. He finds food in the garbage cans. Marco even manages to stay in touch with what is going on in the world by reading newspapers left by visitors. Although life in Central Park is not very comfortable, he feels at ease because he's enjoying his solitude and he restores the balance between his inner and outer self. This part devoted to Central Park may be considered an echo to the main themes of Transcendentalism and the works of Thoreau and Whitman.

At first, the weather is very good, so where to stay is not a big problem. But after a few weeks the weather changes. In a strong rain shower, Marco becomes ill and retires to a cave in Central Park. After some days of delirium, he crawls out of the cave and has wild hallucinations while lying outside. There, he is finally found by Zimmer and Kitty Wu, who have been looking for him for the whole time. Due to the fever he mistakes Kitty for an Indian and calls her Pocahontas.

At Zimmer's

Zimmer (the German word for room) is a good friend, hosts Marco in his apartment, bears all his expenses, and helps him to recover. But when Marco has to go for his army physical, he is still rated unfit because of his poor physical and mental state. Marco feels very bad about living at Zimmer's expense, so he finally persuades Zimmer to let him do a French translation for him to earn some money. Then he meets Kitty again, and decides to leave Zimmer. They lose touch, and when, after thirteen years, they happen to run into each other in a busy street, Marco learns that Zimmer has married and become a typical middle-class citizen.

At Effing's

After he has finished his work on the translation, Marco searches for another job offer. He finds a job at Effing's, where he is hired for reading books to Effing and driving the old, blind and disabled man through the city of New York in his wheelchair. Effing is a strange man who tries to teach Marco in his own way, to take nothing for granted. Marco has to describe to Effing all the things he can see while driving the old man around. This way, Marco learns to look at the things around him very precisely. Later, Effing tells Marco to do the main work he was hired for: write his obituary. Effing tells him the main facts of his life as the famous painter Julian Barber and his conversion to Thomas Effing. He went to Utah with Byrne, a topographer, and Scoresby, a guide, to paint the vast country. Byrne fell from a high place and the guide fled, leaving Barber alone in the middle of the desert. Barber finds a cave where a hermit used to live and begins to live there. He kills the Gresham brothers, three bandits, and takes the money to San Francisco, where he officially takes the name "Thomas Effing". He becomes rich, but one day someone tells him he's very similar to Julian Barber, a famous painter who disappeared. He sinks in depression and fear, and begins frequenting China Town and using drugs. But one day someone attacks him, so he rushes away and hits a street lamp, becoming paraplegic. He stops having such an unhealthy life, and decides to go to France. He comes back to the US in 1939 fleeing from the Nazis.

Solomon Barber
Solomon Barber is Marco's father and Effing's son. He is extremely fat (which contrasts to Marco's period of starvation) and didn't know his father nor that he has a son. He inherits most of the fortune of Effing. He meets Marco after the death of Effing to learn about his father and finds a son. Marco, in the family cyclic pattern, doesn't know that Barber is his father. Barber had a relationship with one of his students, Emily, and never knew she was pregnant. Marco learns the truth when he sees Barber crying in front of Emily's grave.

Characters

Marco Stanley Fogg / M.S.

The name:
"Marco" refers to Marco Polo, the western explorer who reached China (Later M.S. "discovers" Kitty Wu and Uncle Victor gives him 1492 books, like the year of the discovery of "The New World" by Columbus).

"Stanley" refers to the reporter Henry Morton Stanley, who found Dr. David Livingstone in the heart of darkest Africa. This could be related to the fact that he finds or discovers his father and grandfather.

"Fogg" originally comes from Fogelmann (probably, deriving from German "Vogel" - "bird" and "Mann" - "man"), which was changed to Fog by the immigration department. The second "g" was added later. Marco says about his last name: "A bird flying through the fog, a giant bird flying across the ocean, not stopping until it reached America" (this resembles the American Dream).

"Fogg" refers to Phileas Fogg, the protagonist in the novel of Jules Verne's Around the World in Eighty Days. "Around the World in Eighty Days" is also referred to in the book as Marco happens to see the 1956 movie adaption twice.

"M.S." Uncle Victor tells Marco "M.S." stands for manuscript, a book that is not yet finished (everybody is writing his own life, his own story). "MS" also refers to a disease: the multiple sclerosis. Marco quite appreciates this strangeness in his name.

Uncle Victor

Uncle Victor - the brother of Marco's mother - is a "spindly, beak-nosed bachelor" of forty-three who earns his living as a clarinetist. Although he lacks ambition, Uncle Victor must have been a good musician because for some time he is a member of the famous Cleveland Orchestra. Like all Foggs, he is characterized by a certain aimlessness in life. He does not settle down, but is constantly on the move. Because of a thoughtless joke, he has to leave the renowned Cleveland Orchestra. Then he plays in smaller combos: the Moonlight Moods and later the Moon Men. In order to earn a sufficient living, he also gives clarinet lessons to beginners. His last job is selling encyclopedias.

Uncle Victor is given to dreams, his mind restlessly shifting from one thing to another. He is interested in baseball and in all kinds of sport. His rich imagination and creativity allow him to invent playful activities for his nephew Marco. Uncle Victor carries out his guardianship for Marco in a responsible way, but he does not exercise adult authority over Marco. He forms a relationship based on sympathy, love and friendship. Marco loves his uncle's easy-going lifestyle, his humor and his generosity. Uncle Victor is also quite open-minded, likes movies and is fairly well-read, with 1492 books - a number obviously meant to remind us of the year when Columbus discovered America.

Thomas Effing / Julian Barber

Thomas Effing, father of Solomon and grandfather of Marco, was born as Julian Barber. He was a famous painter who lived in a house on a cliff. He was married to Elizabeth Wheeler, a young woman who, after the marriage, was a repeat victim of marital rape. Julian Barber eventually wanted to travel to the West and as his wife got scared he wouldn't come back, she spent one night with him. He undertook the expedition anyway and lived as a hermit in the desert for a little bit over a year. Since he never returned home to his pregnant wife, everybody thought that he was dead. He decided to be 'dead' and changed his name to Thomas Effing.

The first name Thomas was chosen by Julian Barber because he admired the painter Thomas Moran. The surname Effing echoes the inappropriate word f-ing (*fucking*). He adopted it to indicate that his whole life was "fucked up".

He started a new life as Thomas, and was then attacked which resulted in an accident that caused him to become paralyzed. He travels to Paris, where he stays until the beginning of the Second World War. Next he moves into a big New York apartment with his housemaid 'Mrs Hume' and his assistant Pavel Shum, a Russian student he met in Paris. Effing later learns that he has a son, an obese history professor, but never contacts him. After Pavel died in a car accident Effing employs Marco, his grandson, as his new assistant. Marco must read all kinds of books to him, describe the Manhattan scenery to the blind man while he takes him for walks in his wheelchair, and eventually has to write Effing's obituary.

Kitty Wu
Kitty is a girl with Chinese roots who falls in love with Marco and helps in searching for him during his Central Park period. This scene is a reference to the novel Around the World in Eighty Days, where the hero, Phileas Fogg, rescues an Indian woman from death; it can also be considered a reference to Pocahontas.

Like Marco she is an orphan as her parents had died when she was a child.
After Effing's death they move together, having a passionate relationship.
But Marco leaves Kitty when she decides to have an abortion, and does not contact her until his father dies. But Kitty refuses to live with him again.

Symbols and motifs

The quest for identities

Both Marco and Solomon are raised without having a father. This has a major impact on them:

 Marco completely loses orientation when Uncle Victor dies. He is very upset about not knowing his father. Throughout the novel, Marco tries to find his roots. Shortly after finding his father, he loses him again.
 Solomon writes a book that deals with the topic of a fatherless life at the age of seventeen, showing his own internal quest for identity. He does this by spending his nights composing it.

The moon

In this interview, published in The Red Notebook, Paul Auster looks at the meanings of the moon in Moon Palace:

A more prosaic explanation of the title is that the Moon Palace was a Chinese restaurant (now defunct) in the Morningside Heights neighborhood on the Upper West Side of Manhattan, which was a popular student hangout when Auster was studying at Columbia University.

Similarities to author's life
Some aspects of the main character's life in Moon Palace mirror the life of the author.  He was a descendant of an Austrian Jewish family, born on the Third of February 1947 in Newark, New Jersey, which is about 15 miles west of New York City. He also attended high school there. In his childhood, Auster's father Samuel Auster was often absent. Samuel Auster was a businessman who left the house in the morning before his son was awake and returned home when he was already in bed. Auster always searched for someone to replace his father. Unlike his father, his mother gave Auster very much attention. In fact this may also put a different light on the title, as the moon is symbolic of the female or the mother.

Paul Auster and Marco Fogg were both born in 1947.
Marco's, Solomon's and Paul's father were all absent during their sons' childhoods.
When Paul's uncle travelled to Europe he stored several boxes of books at the Austers' home. Paul Auster read one book after the other. The same goes for Marco, who read his Uncle Victor's books.
They both studied at Columbia University, New York.
Both of them were involved in the student demonstrations at Columbia University.
Both Paul and Marco lost a lot of weight after running out of money.
Effing and Paul went to France (Paris).
Like Effing finds twenty thousand dollars in the saddlebag of the three gangsters he killed, Paul's son has stolen three thousand dollars out of the bag of a dead guy.

Adaptations

In 2009, Audible.com produced an audio version of Moon Palace, narrated by Joe Barrett, as part of its Modern Vanguard line of audiobooks.

Notes

References and further reading
 Addy, Andrew Narrating the Self: Story-Telling as Personal Myth-Making in Paul Auster's Moon Palace. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 153–161.
 Auster, Paul Interview with Larry McCaffery and Sinda Gregory. In: Paul Auster. The Art of Hunger: Essays, Prefaces, Interviews and The Red Notebook. New York: Penguin Books, 1993, pp. 277–320.
 Bawer, Bruce Doubles and More Doubles. The New Criterion, 7:8 (April 1989), pp. 67–74.
 Becker, Peter von Marco Stanley Foggs Reise ins Ich. Süddeutsche Zeitung (05.12.1990), p. 7.
 Birkerts, Sven Postmodern Picaresque. The New Republic, 200:13 (March 27, 1989), pp. 36–40.
 Brooks, Carlo Désespoir et possibilité: le problème de l'appartenance au monde dans Moon Palace et Libra. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 163–175.
 Cesari Stricker, Florence Moon Palace ou les avatars du programm. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 177–182.
 Chassay, Jean-François Moon Palace: le palimpseste historique. In: Annick Duperray (ed.). L'oeuvre de Paul Auster: approaches et lectures plurielles. Actes du colloque Paul Auster. Aix-en-Provence: Actes Sud, 1995, pp. 215–227.
 Chauche, Catherine Approche phénoménologique de la représentation picturale dans Moon Palace de Paul Auster. Imaginaires: Revue du Centre de Recherche sur l'Imaginaire dans les Littératures de Langue Anglaise, 3 (1998), pp. 195–204.
 Chénetier, Marc Paul Auster as "the Wizard of Odds": Moon Palace. Didier Érudition CNED, 1996.
 Chénetier, Marc Around Moon Palace. A conversation with Paul Auster. Sources: Revue d'Études Anglophones, 1 (Fall 1996), pp. 5–35.
 Cochoy, Nathalie Moon Palace ou la formation du lecteur. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 183–192.
 Cochoy, Nathalie Prête-moi ta plume: la face cachée de New York dans la Trilogie et dans Moon Palace. In: Annick Duperray (ed.). L'oeuvre de Paul Auster: approaches et lectures plurielles. Actes du colloque Paul Auster. Aix-en-Provence: Actes Sud, 1995, pp. 228–241.
 Coe, Jonathan Moon Madness. Guardian (April 14, 1989), p. 30.
 Coulomb-Buffa, Chantal Réconciliation dans Moon Palace de Paul Auster. Revue Française d'Etudes Américaines, 62 (Nov. 1994), pp. 404–415.
 Cryer, Dan An Explorer on a Moonscape of the Mind. New York Newsday, 49:202 (March 26, 1989), p. 23.
 Delattre, Pierre A Wizardry of Transformations. Hungry Mind Review, 10 (Spring 1989), p. 16.
 Dirda, Michael Marvels and Mysteries. Washington Post Book World, 19:13 (March 26, 1989), p. 3.
 Dow, William Never Being 'This Far from Home': Paul Auster and Picturing Moonlight Spaces. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 193–198.
 Eder, Richard  He Wasn't 'Born' Until He Turned 22. Los Angeles Times, 108:117 (March 30, 1989), p. V21.
 Edwards, Thomas R. Sad Young Men. The New York Review of Books, 36:13 (August 17, 1989), pp. 52.
 Floch, Sylvain Ascetisme et austérité dans Moon Palace. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 199–207.
 Gébler, Carlos America's Red Rock Soaked in Blood. Books, 3:1 (April 1989), p. 8.
 Gilbert, Matthew A Hypnotizing Tale from Paul Auster. Boston Globe, 235:89 (March 30, 1989), p. 78.
 Goldman, Steve Big Apple to the Core. The Guardian (April 18, 1989), p. 37.
 Goldstein, Bill A Spiritual Pilgrim Arrives in Grand Style. New York Newsday, 49:195 (March 19, 1989), p. 22.
 Gottlieb, Eli Moon Palace. Elle (March 1989), p. 208.
 Grim, Jessica Moon Palace. Library Journal, 114:2 (February 1, 1989), p. 81.
 Guilliatt, Richard Lunar Landscape. Time Out, 969 (March 15, 1989), Hardy, Mireille. Ceci n'est pas une lune: l'image-mirage de Moon Palace. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 209–215.
 Herzogenrath, Bernd 'How can it be finished if my life isn't?': The Picaresque. In: Bernd Herzogenrath. An Art of Desire: Reading Paul Auster. Amsterdam: Rodopi, 1999, pp. 115–124. pp. 29–30.
 Herzogenrath, Bernd Puns, Orphans, and Artists: Moon Palace. In: Bernd Herzogenrath. An Art of Desire: Reading Paul Auster. Amsterdam: Rodopi, 1999, pp. 125–156.
 Hoover, Paul The Symbols and Signs of Paul Auster. Chicago Tribune Books, 142:78 (March 19, 1989), p. 14/4.
 Indiana, Gary Pompous Circumstance. Village Voice, 34:14 (April 4, 1989), p. 46.
 Kakutani, Michiko A Picaresque Search for Father and for Self. The New York Times, 138 (March 7, 1989), p. C19.
 Klepper, Martin Moon Palace (1989): Marcos Mondfahrt. In: Martin Klepper. Pynchon, Auster, DeLillo: Die amerikanische Postmoderne zwischen Spiel und Rekonstruktion. Frankfurt und New York: Campus Verlag, 1996,  pp. 284–298.
 Kornblatt, Joyce Reiser The Remarkable Journey of Marco Stanley Fogg. New York Times Book Review (19.03.1989), pp. 8–9. online text
 Mackey, Mary Desert Mystery Awash in Moonlight. San Francisco Chronicle Review, 1989:11 (March 20, 1989), p. 3.
 Michlin, Monica Bitter Sweet Gravity: Moon Palace. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 217–224.
 Nesbitt, Lois Self-Invention Redux. Princeton Alumni Weekly (March 3–17, 1989), pp. 19–20.
 Parrinder, Patrick Austward Ho. London Review of Books, 11:10 (May 18, 1989), p. 12-13.
 Pesso-Miquel, Catherine 'Humpty Dumpty had a Great Fall': l'Amérique comme lieu de la chute dans Moon Palace de Paul Auster. Études Anglaises, 49:4 (Oct.-Dec. 1996), pp. 476–486.
 Reich, Allon 	The Promised Land. New Statesman & Society, 2:46 (April 21, 1989), pp. 37–38.
 Reinhart, Werner Die therapeutische Funktion pikaresker Weltsicht: Paul Auster, Moon Palace (1989). In: Werner Reinhart. Pikareske Romane der 80er Jahre: Ronald Reagan und die Renaissance des politischen Erzählens in den U.S.A. (Acker, Auster, Boyle, Irving, Kennedy, Pynchon). Tübingen: Narr, Frühjahr 2001, pp. 177–220.
 Ritchie, Harry Incidents and Accidents. The Sunday Times Books, 8593 (April 23, 1989), p. G6.
 Sacks, David Auster Wild: Further Tales from the Dark Side. Vogue, 179:3 (March 1989), p. 328.
 Sage, Lorna Now Stand Up for Bastards. Observer, 10,304 (April 9, 1989), p. 48.
 Slavitt, Bill A Writer Who's Too Smart For His Own Good. Applause (April 1989), pp. 39–42.
 Smiley, Jane Searching for Secrets on this Side of the 'Moon'. USA Today, 7:128 (March 17, 1898), p. 4D.
 Steinberg, Sybil Fiction: Moon Palace. Publishers Weekly, 234:26 (December 23, 1988), pp. 66–67.
 Vallas, Sophie  Moon Palace: Marco autobiographer, ou les errances du Bildungsroman. QWERTY, 6 (Oct. 1996), pp. 225–233.
 Walsh, Robert Preview: Moonstruck. Interview, 19:4 (April 1989), p. 18.
 Walters, Michael In Circulation. The Times Literary Supplement, 4491 (April 28, 1989), p. 452.
 Weisenburger, Steven Inside Moon Palace. In: Dennis Barone (ed.). Beyond the Red Notebook: Essays on Paul Auster. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1995, pp. 129–142.

External links
Around Moon Palace: A conversation with Paul Auster, Marc Chénetier
Changing Identities in Paul Auster's Moon Palace, Anniken Telnes Iversen

Novels by Paul Auster
1989 American novels
Novels set in Manhattan
Novels set in the Midwestern United States
American picaresque novels
Viking Press books
Novels set in Columbia University

Moon Palace


The Belize dollar is the official currency in Belize (currency code BZD). It is normally abbreviated with the dollar sign $, or alternatively BZ$ to distinguish it from other dollar-denominated currencies.

It is divided into 100 cents. The official value is pegged at BZ$2 = .

History

The first dollars to circulate in British Honduras were Spanish dollars, some of which were counterstamped with the monogram of a crowned –G-R– (; "King George") They circulated between 1765 and 1825 at a value of 6 shillings 8 pence. i.e. one third of a pound sterling.

In 1825, an imperial order-in-council was passed for the purpose of introducing the British sterling coinage into all the British colonies. This order-in-council made sterling coinage legal tender; it set the exchange rate between sterling and the Spanish dollar at  = 4s 4d. This exchange rate was supposed to be based on the value of the silver in the Spanish dollars as compared to the value of the gold in the British sovereigns. The realistic exchange rate would have been  = £1 (equivalent to  = 4s 2d), and so the unrealistic exchange rate that was contained in the 1825 order-in-council led to the initiative being largely a failure. Remedial legislation came about in 1838 with a new order-in-council, which did not apply to the British North American colonies due to minor rebellions in Upper and Lower Canada. The 1838 legislation introduced the correct rating of  = 4s 2d.

When the original order-in-council of 1825 was introduced in Jamaica, Bermuda, and British Honduras, the local authorities set aside the mistaken rating of  = 4s 4d, and they unofficially used the alternative rating of  = 4s. The Bahamas would later adopt this same approach. When the 1838 remedial legislation came into force, sterling was well established in these territories, the Spanish dollar had been barred from circulation, and the authorities had no desire to adopt the devaluation that would have been associated with the correct rating of  = 4s 2d. The British shilling, referred to locally as a 'Maccaroni', was equal to one quarter of a dollar, and the system was working very satisfactorily.

For a period in the middle of the nineteenth century British Honduras operated the British sterling monetary system just like Jamaica and Bermuda. In the wake of the international silver crisis of 1873 the silver peso of neighbouring Guatemala drove the British currency out of circulation. In an attempt to return British Honduras to the gold standard, and influenced by the fact that most imports were coming from New Orleans in the United States, a new currency was introduced into British Honduras based on the US dollar, bringing British Honduras into line with Canada.

At that time, the Canadian dollar was on the gold standard, and one Canadian dollar was equal to one American dollar. This is the point where the currency history of British Honduras diverges from that of the rest of the British West Indies. In 1885, 1 cent coins were issued, followed by higher denominations in 1894. This year also saw the first issue of banknotes by the government and a switch from the silver Guatemalan peso to the gold U.S. dollar as the base for the currency, with  = 1 pound. The rate of  as opposed to  is explained by the fact that when the US dollar was first created in 1792, it was based on the average weight of a selection of worn Spanish dollars. Hence, the US dollar was at a slight discount in relation to the Spanish dollar. Following the introduction of the US dollar gold standard to British Honduras, the 25 cent coins were referred to as shillings due to their closeness in value to shilling sterling.

When the United Kingdom abandoned the gold standard in 1931, the British Honduras dollar continued with its attachment to the US dollar and as such it did not become part of the sterling bloc. At the outbreak of the second world war, unlike in the case of Canada, Newfoundland, and Hong Kong, British Honduras did join the sterling area even though it maintained its fixed exchange rate with respect to the US dollar. The sterling bloc should not be confused with the sterling area. The former was a group of countries who pegged their local currencies to sterling when the United Kingdom abandoned the gold standard in 1931, whereas the latter was an exchange control arrangement introduced as an emergency measure at the outbreak of the second world war.

In 1949 the British pound was devalued from  to . Since the British Honduras dollar was pegged to the US dollar, this caused a sudden increase in the value of the British Honduran dollar relative to the pound. Protests ensued which led to a devaluation of the British Honduran dollar to a value of 70 U.S. cents (equal to 5 shillings sterling).

Following Harold Wilson's devaluation of sterling in November 1967, the British Honduran dollar again devalued in sympathy with the British pound to 60 US cents. In 1978, the link to the British pound of BZ$4 = £1 was abandoned and once again the Belize unit was pegged to the US dollar at a fixed rate of BZ$2 = . This new rate which still continues today, reflects the devaluation of 50% in relation to the original parity with the US dollar in 1885, which last applied in 1949.

Coins

In 1885, bronze 1 cent coins were introduced, followed by silver 5, 10, 25 and 50 cents in 1894. These coins were minted at the Royal Mint and their style was similar to that of other British colonial dollar fractional coinage used in Hong Kong and Canada. Cupronickel replaced silver in the 5 cents in 1907. This was itself replaced by nickel-brass in 1942.

In 1952, cupro-nickel replaced silver in the 25 cent coins, with the same happening for the 50 and 10 cents in 1954 and 1956, respectively. Following a reduction in size in 1954, the 1 cent coin switched to a scalloped shape in 1956. In 1976, aluminium 1 and 5 cent coins were introduced. A nickel-brass, decagonal 1 dollar coin was introduced in 1990.

Banknotes

The Board of Commissioners of Currency operated from 1894 to 1976. In 1894, the government introduced notes in denominations of 1, 2, 5, 10, 50 and 100 dollars. Production of 50 and 100 dollars ceased after 1928. 20 dollar notes were introduced in 1952. British Honduras was officially renamed Belize in 1973, and the following year a new family of notes was introduced with the new country name. On November 1, 1976, the Monetary Authority of Belize was established, and took over note issuance. The first and only notes issued under its name were dated 1ST JUNE 1980, and included a 100-dollar note for the first time. The Central Bank of Belize was established on January 1, 1982, by the Central Bank of Belize Act No. 15 (Chapter 262 of the Laws of Belize Revised Edition 2000).

The first notes issued under its name were dated 1ST JULY 1983. Production of 50 dollar notes recommenced in 1990, the same year that the 1 dollar note was issued for the last time, and then replaced by a coin. On April 30, 2012, the Central Bank of Belize issued a  commemorative note dated 01.01.12 (January 1, 2012) to celebrate the 30th anniversary of the Central Bank. It is similar to the current issue  note, but with the addition of the jabiru stork and the commemorative text "30th anniversary Central Bank of Belize". On the back of the commemorative note is the headquarters of the Central Bank of Belize in Belize City.

The late Queen Elizabeth II appears in all banknotes issued by the Central Bank of Belize.

Exchange rate

See also
 Economy of Belize
 Central banks and currencies of the Caribbean

References

External links

Central Bank of Belize
Banknotes of Belize

Economy of Belize
Fixed exchange rate
Currencies of Central America
Currencies of the Commonwealth of Nations

Belize dollar


Hector-Henri Malot (Hector Malot) (20 May 1830 – 18 July 1907) was a French writer born in La Bouille, Seine-Maritime. He studied law in Rouen and Paris, but eventually literature became his passion. He worked as a dramatic critic for Lloyd Francais and as a literary critic for L'Opinion Nationale.

His first book, published in 1859, was Les Amants. In total Malot wrote over 70 books. By far his most famous book is Sans Famille (Nobody's Boy, 1878), which deals with the travels of the young orphan Remi, who is sold to the street musician Vitalis at age 8. Sans Famille gained fame as a children's book, though it was not originally intended as such.

He announced his retirement as an author of fiction in 1895, but in 1896 he returned with the novel L'amour Dominateur as well as the account of his literary life Le Roman de mes Romans (The Novel of my Novels).

He died in Fontenay-sous-Bois in 1907.

Works by Malot
 Victimes d'Amour (a trilogy) encompassing:
 Les Amants (1859)
 Les Époux (1865)
 Les Enfants (1866)
 Un Beau frère (1869)
 Madame Obernin (1870)
 Le Docteur Claude (1879)
 Justice (1889)
 L'amour Dominateur (1896)
Books for children included:
 Les Aventures de Romain Kalbris (1869)
 Sans famille (1888)

Legacy
Three anime series have been made based on Malot's works:
Nobody's Boy: Remi (1977, 51 episodes, based on Sans Famille)
The Story of Perrine (1978, 53 episodes, based on En Famille)
Remi, Nobody's Girl (1996, 26 episodes, based on Sans Famille with gender swap)

References

External links

1830 births
1907 deaths
19th-century French novelists
People from Seine-Maritime

Hector Malot


Progne, Hirundinidae familyasına bağlı bir kuş cinsidir.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Hirundinidae
Friedrich Boie tarafından adlandırılmış taksonlar

Progne


Saarland under Sommer-OL 1952. 36 sportudøvere fra Saarland deltog i ni sportsgrene under Sommer-OL 1952 i Helsingfors. Saarland, som blev adskilt fra Tyskland af Frankrig efter anden Verdenskrig, deltog for første og eneste gang med et separat hold i et OL. De vandt ikke nogen medaljer.

Medaljeoversigt

Lande ved sommer-OL 1952
Saarland ved sommer-OL

Saarland ved sommer-OL 1952


الفصيلة القديسية أو الغَردقية أو الرُّطْرِيطِيَّة  فصيلة نباتية من صف ثنائيات الفلقة تضم حوالي 250 نوعًا من الشجيرات والحشائش أهمها الشكاعة  ونبات الحرمل قبل أن ينقل عام 1996 إلى الفصيلة الحرملية  (شيهان وتشيس، 1996).

من أجناسها
 الجياك
 الرُّطْرِيط
 الشكاعة
 حسك
 الهجليج
 الهرم

المصادر

فصائل الوردانيات
فصائل ثنائيات الفلقة
فصائل نباتية

قديسية


Lucian-Ovidiu Burchel (n. 20 aprilie 1964, Lupeni, județul Hunedoara) este un fost fotbalist român, care a jucat pe postul de atacant pentru echipe precum Sportul Studențesc și Inter Sibiu. În prezent ocupă funcția de director tehnic la "Academia de Fotbal Gheorghe Hagi" din Constanța.

Studii
Lucian-Ovidiu Burchel a absolvit Universitatea Națională de Educație Fizică și Sport, București, 1989, ca profesor de educație fizică și sport și antrenor de fotbal, antrenor de fotbal cu carnet de categoria a lll- a.

În 2012, a trecut cu succes  examenul pentru obținerea titlului de "Doctor in Educație Fizică și Sport", I.O.D UNEFS  București.

Din anul 2003 profesează ca Asistent și apoi Lector Universitar la "Universitatea Lucian Blaga din Sibiu".

Funcția de antrenor și specializări

Licențe
 A UEFA, 2006
 Pro UEFA, 2008
 Lector Școala Federală de Antrenori din România

Specializări ca antrenor
 UEFA- Lisabona, 2008
 UEFA – Coverciano, 2009
 UEFA – Koln, 2009
 UEFA – Clairefontaine, 2010
 UEFA – Madrid, 2012
 UEFA – Moscova, 2013

Cariera

Jucător

Echipe naționale
 Echipa națională A:      2 meciuri
 Echipa națională B:      8 meciuri
 U 21:                             11 meciuri
 U 18:                             20 meciuri

Cluburi
 Liga I România (1982-1992 Sportul Studențesc, 1989-1992 F.C. INTER Sibiu):160 meciuri, 27 goluri
 Liga II România (1980-1981 Minerul Lupeni, Minaur Zlatna):           25 meciuri, 4 goluri
 LUCEAFĂRUL București: 1981-1982;                                                  25 meciuri, 12 goluri
 Liga I Ungaria(1992-1993 Nyreghihaza FC):                                       16 meciuri, 2 goluri
 Liga II Elveția (1993-1994, F. C. Monthey ):                                        20 meciuri, 2 goluri
 Cupa UEFA  (1985-1988, Sportul Studențesc):                                    8 meciuri, 0 goluri
 Cupa Balcanică: câștigător cu FC INTER Sibiu, 1991

Antrenor

Cluburi
 Profesor/ antrenor titular (1991 – 2003):    CSS Șoimii Sibiu
 Antrenor secund L. II (2005 – 2006):            F. C. Sibiu
 Antrenor principal L. III (2005 – 2006):        F .C. Sibiu
 Antrenor federal U15 /  U19 (2007 – 2011): Federația Română de Fotbal- 65 meciuri internaționale conduse
 Director tehnic (2009 – 2010 și 2011 – prezent): "Academia de Fotbal Gheorghe Hagi"

Legături externe
 Lucian Burchel la romaniansoccer.ro
 Pagina oficială de Facebook a lui Lucian Burchel

Nașteri în 1964
Nașteri pe 20 aprilie
Fotbaliști români
Antrenori români de fotbal
Sportivi români în viață
Oameni din Lupeni

Lucian Burchel


Rune Almenning Jarstein (Skien, Noruega, 29 de septiembre de 1984) es un futbolista noruego que juega en la posición de portero. Actualmente juega para el Hertha de Berlín desde julio de 2013 y para la selección de fútbol de Noruega desde 2007.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Rbk.no
 Perfil en Rbkweb.no

Futbolistas del Odds Ballklubb
Futbolistas del Rosenborg Ballklub
Futbolistas del Viking Stavanger FK
Futbolistas del Hertha Berlín en los años 2010
Futbolistas del Hertha Berlín en los años 2020
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2010
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2020
Guardametas de fútbol de Noruega
Personas de Skien

Rune Jarstein


Compañero presidente es un álbum de estudio interpretado por los músicos hispanoamericanos Inti-Illimani, Soledad Bravo, Andrés Jiménez, Daniel Viglietti, Alí Primera, César Isella, Quilapayún, Óscar Chávez, Ángel Parra y Pablo Milanés. El disco se grabó en Cuba, y corresponde a una selección de canciones dedicadas al expresidente chileno Salvador Allende, muerto durante el golpe de Estado en Chile de 1973. Los artistas chilenos que figuran en el álbum, estaban exiliados al momento de su grabación, producto del consecuente inicio de la dictadura de Pinochet.

En 2009 el álbum fue reeditado por la misma Casa de las Américas, manteniendo el diseño del disco, así como los textos incluidos dentro de la carátula, escritos por Salvador Allende al pueblo chileno; Sin embargo, cambia el ordenamiento de las canciones, siendo intercambiados los temas «A Salvador Allende en su combate por la vida» y «A Salvador Allende».

Lista de canciones

Créditos
 Producción: Layda Ferrando
 Producción ejecutiva: Cristina Arestuche
 Asistente de producción: José Luis Delgado y Marilyn Torres
 Digitalización: José Luis Hernández (Wichy)
 Masterización: José Manuel García Suárez
 Diseño: Umberto Peña (original), Ricardo Monnar (adaptación en la reedición a partir de versión original)
 Coordinación: María Elena Vinueza

Referencias

Álbumes de Chile de 1975
Álbumes de Inti-Illimani
Álbumes de Quilapayún
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Pablo Milanés
Álbumes de varios artistas
Álbumes en español

Compañero presidente


Gaveznica – Kameni vrh je brdo u Hrvatskoj i geološki spomenik prirode. Zaštićen 1998. godine Odlukom o proglašenju u Službenom vjesniku Varaždinske županije br. 04/1998, upisano u Upisniku zaštićenih područja pod br. 407. Zaštićeno je 5,79 hekatara. Nalazi se na području Grada Lepoglave, 500 m jugozapadno od crkve sv. Marije u Lepoglavi. Ovdje je jedino nalazište poludragog kamenja u Republici Hrvatskoj za koje se zna. To je lepoglavski ahat (malo opala i kalcedona), kojeg je malo, pa ga se ne eksploatira komercijalno, nego ima važnost tek kao znanstvena, obrazovna i turistička znamenitost. Jedini je sačuvani fosilni vulkan u Hrvatskoj. Gospodarski se koristilo za vađenje kvalitetne stijene za cestovne podloge hiperstenskog andezita, čim je otkopan vulkanski dimnjak pa je nastalo duboko klizište prema grotlu vulkana.
Brežuljak je Kameni vrh (373 m) na čijem je vrhu napušteni kamenolom Gaveznica. Građen je od andezita, vulkanske breče i tufa. Fosilni vulkan nastao je u vulkanskom razdoblju Hrvatskog zagorja. Vulkanske stijene nastale u više faza većinom je izjela erozija, pomakao tektonski transport ili su ih prekrile mlađe naslage. Poludrago kamenje nastalo je u završnim fazama vulkanske aktivnosti djelovanjem hidrotermalnih učinaka na stijenu vulkana. Uzvisina je bila naseljena u prapovijesti. Na vrhu su pronađeni ostatci naselja iz kasnobrončanog doba.

Izvor

Vulkanizam
Brda u Hrvatskoj
Lepoglava
Spomenici prirode u Hrvatskoj

Gaveznica – Kameni vrh


Michael Heinemann (* 5. März 1959 in Bergisch Gladbach) ist ein deutscher Musikwissenschaftler und Hochschullehrer.

Biografie
Michael Heinemann legte 1977 sein Abitur am Nicolaus-Cusanus-Gymnasium Bergisch Gladbach ab. 1978 bis 1985 studierte er Katholische Kirchenmusik (A-Examen 1982), Musikpädagogik (Staatliche Musiklehrerprüfung 1983) und Konzertfach Orgel (Klasse Wolfgang Stockmeier, Hochschuldiplom 1985) an der Musikhochschule Köln. Von 1982 bis 1988 nahm er das Studium der Musikwissenschaft, Philosophie und Kunstgeschichte an den Universitäten Köln, Bonn und Berlin auf und schloss es 1988 mit dem Magister Artium ab. 1986 bis 1989 wirkte er als Tutor am Musikwissenschaftlichen Institut der TU Berlin bei Carl Dahlhaus. 1989 bis 1991 erhielt er ein Promotionsstipendium des Landes Berlin und wurde 1991 an der TU Berlin mit einer Dissertation zur Bach-Rezeption Franz Liszts promoviert.

Seit 1990 ist Michael Heinemann mit Susanne Gänshirt-Heinemann verheiratet.

Von 1991 bis 1993 war er freiberuflich als Musikwissenschaftler tätig, publizierte Bücher und übernahm redaktionelle Arbeiten für Rundfunkanstalten. Zugleich nahm er Lehraufträge an der Hochschule für Musik "Hanns Eisler" Berlin, der Hochschule für Musik Carl Maria von Weber Dresden sowie der Folkwang-Hochschule Essen wahr. 1994 bis 1996 wurde ihm ein Habilitandenstipendium der Deutschen Forschungsgemeinschaft gewährt. 1997 habilitierte sich Heinemann an der TU Berlin mit einer Studie zur Musiktheorie im 17. Jahrhundert.

1998 bis 2000 vertrat Heinemann eine Professur für Historische Musikwissenschaft an der Hochschule für Musik Carl Maria von Weber Dresden. Seit 2000 ist er dort Professor für Historische Musikwissenschaft, Von 2003 bis 2006 wirkte er als Dekan des Fachbereichs II.

Seine Arbeitsschwerpunkte bilden u. a. die Geschichte der Bach-Rezeption sowie – in Zusammenarbeit mit dem Robert-Schumann-Haus in Zwickau – eine Gesamtausgabe der Briefe Robert und Clara Schumanns (im Verlag Dohr), zu deren Editionsleitern Michael Heinemann gehört.

Veröffentlichungen (Auswahl)

Monografien
 Giovanni Pierluigi da Palestrina und seine Zeit. Laaber Verlag, Lilienthal 1994, ISBN 978-3-8900-7292-0
 Heinrich Schütz. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1994, ISBN 3-499-50490-1.
 Georg Friedrich Händel. In Selbstzeugnissen und Bilddokumenten. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 2004, ISBN 978-3-499-50648-2.
 Kleine Geschichte der Musik. Verlag Reclam Philipp, Ditzingen 2004, ISBN 978-3-150-18312-0.
 Der Komponist für Komponisten. Bach-Rezeptionen vom 18. bis zum 20. Jahrhundert. Verlag Dohr, Bergheim 2010, ISBN 978-3-936655-71-1.
 Richard Strauss. Lebensgeschichte als Musiktheater. Verlag Dohr, Bergheim 2014, ISBN 978-3-86846-117-6.
 Claudio Monteverdi. Die Entdeckung der Leidenschaft. Schott, Mainz 2017, ISBN 978-3-7957-1213-6.
 Robert Schumann: Dichterliebe. Analytische Miniaturen. Verlag Dohr, Bergheim 2017, ISBN 978-3-86846-146-6.
 ...dass die Fuge keine Fuge mehr ist. Beethovens poetischer Kontrapunkt. edition text + kritik, München 2019, ISBN 978-3-86916-775-6.
 Beethovens Ohr. Die Emanzipation des Klangs vom Hören. edition text + kritik, München 2020, ISBN 978-3-96707-452-9.

Herausgeberschaften
 zusammen mit Hans John: Die Dresdner Oper im 19. Jahrhundert. Laaber Verlag, Lilienthal 1995.
 Das Bach-Lexikon.  Laaber Verlag, Lilienthal 2000, ISBN 978-3-89007-456-6.
 zusammen mit Hans John: Die Dresdner Oper im 20. Jahrhundert. Laaber Verlag, Lilienthal 2005.
 Hermann Abert: Johann Sebastian Bach. Bausteine zu einer Biographie.  Köln 2008, ISBN 978-3-936655-56-8.
 zusammen mit Hans-Joachim Hinrichsen und Carmen Ottner: Öffentliche Einsamkeit. Das deutschsprachige Lied und seine Komponisten im frühen 20. Jahrhundert. Köln 2009, ISBN 978-3-936655-73-5.
 Schriftstücke von Heinrich Schütz.  Unter Verwendung der von Manfred Fechner und Konstanze Kremtz nach den Quellen erarbeiteten Textübertragungen. Köln 2010, ISBN 978-3-936655-80-3.
 zusammen mit Kristel Pappel: Oper mit Herz. Das Musiktheater des Joachim Herz. Bd. 1 bis 3: Köln 2010–2011, ISBN 978-3-936655-92-6, ISBN 978-3-936655-93-3, ISBN 978-3-936655-94-0.
 Johann Rosenmüller: Kernsprüche I. (Leipzig 1648). Kritische Ausgabe sämtlicher Werke von Johann Rosenmüller, hrsg. von Holger Eichhorn, Band 1, Verlag Dohr, Bergheim 2012.
 Johann Rosenmüller: Kernsprüche II. (Leipzig 1653). Kritische Ausgabe sämtlicher Werke von Johann Rosenmüller, hrsg. von Holger Eichhorn, Band 2, Verlag Dohr, Bergheim.
 Luther im 19. Jahrhundert. Die Musik. Neisse Verlag, Dresden 2017, ISBN 978-3-86276-215-6.
 zusammen mit Bernhard Hentrich: Erfahrungen mit Bach. Ein Dresdner Bach-Buch. Verlag Dohr, Bergheim 2020, ISBN 978-3-86846-158-9.

Weblinks
 Michael Heinemann auf der Website der Musikhochschule Dresden

Musikwissenschaftler
Hochschullehrer (HfM Dresden)
Bachforscher
Schumann-Forscher
Deutscher
Geboren 1959
Mann

Michael Heinemann (Musikwissenschaftler)


Anständig essen: Ein Selbstversuch. ist ein Sachbuch der deutschen Schriftstellerin Karen Duve aus dem Jahr 2010, in dem sich die Autorin mit gesunder und ethisch vertretbarer Ernährung sowie der modernen Massentierhaltung auseinandersetzt.

Inhalt
Karen Duve beschreibt zunächst ihre Ernährungsgewohnheiten vor Beginn ihrer Recherchearbeit. Demnach verzehrte sie viel Fleisch und ernährte sich eher ungesund von vielen fetten und süßen Nahrungsmitteln.

Im Buch beschreibt sie, wie sie für jeweils zwei Monate verschiedene Ernährungsweisen ausprobiert, um fortan bewusster und gesünder zu leben. Sie nimmt zunächst nur Produkte aus ökologischem Anbau zu sich, anschließend lebt sie vegetarisch, vegan und zum Schluss versucht sie sich als Frutarierin. Ihren Selbstversuch lässt sie von ihrem Hausarzt medizinisch überwachen, der dem Unterfangen zunächst skeptisch gegenübersteht.

Karen Duve prägt im Buch unter anderem den Begriff Qualfleisch, mit dem das im Supermarkt angebotene Fleisch von Tieren gemeint ist, die unter den Bedingungen der Massentierhaltung gemästet werden.

Phase 1 – Bio
Die Umstellung auf Bio-Lebensmittel fällt Duve vergleichsweise leicht. Zwar seien diese Lebensmittel im Schnitt teurer als normale, jedoch würde sich für fast jedes Produkt ein passabler Ersatz finden lassen. Da sich Duve jedoch auch mit der ethischen Perspektive von "anständigem Essen" befasst, will sie auch auf Produkte verzichten, die oftmals unter Bedingungen hergestellt werden, die für die Menschen in den entsprechenden Regionen als unzumutbar empfunden werden müssen. Als Beispiel nennt sie Coca-Cola und die Arbeitsbedingungen in Entwicklungsländern, in welchen diese teilweise hergestellt wird. Zudem kommen die Tierhaltungs- und Schlachtmethoden der modernen Massentierhaltung zur Sprache, welche sie als äußerst grausam und schmerzhaft für die Tiere beschreibt. Diese Bedingungen könnten nur Bestand haben, da die breite Öffentlichkeit nicht darüber informiert sei, wie es wirklich in den meisten dieser Anlagen aussähe. Duve vermutet dahinter einen starken Lobbyismus der Lebensmittelindustrie, welche an den derzeitigen Bedingungen gut verdienen würde.

Phase 2 – Vegetarisch
Im nächsten Schritt will sich Duve zwei Monate lang vegetarisch ernähren. Nach ihren Recherchen stellt sie fest, dass angebliche Produkte aus Bio-Fleisch in der Realität nur wenig vertretbarer als normale Fleisch-Produkte aus Massentierhaltung seien, da auch hier die Tiere keineswegs artgerecht gehalten werden würden und auch Qualen erleiden müssten. Sie kommt außerdem zu der Erkenntnis, dass Fleischkonsum unter dem Strich betrachtet massiv ineffizient ist: So müssten erstens für den immer weiter steigenden Fleischkonsum der Weltbevölkerung große Teile von Wäldern abgeholzt werden, was im Endeffekt die globale Erwärmung weiter beschleunigen würde. Außerdem würden die Nutztiere mehr Emissionen ausstoßen als etwa der gesamte Autoverkehr. Zweitens komme noch hinzu, dass man für die Fütterung von Tieren viel zu viele Lebensmittel aufwenden müsse, die bei einer vegetarischen Ernährung der Weltbevölkerung sehr viel mehr Menschen ernähren könnten. Duve vergleicht ihre Situation mit der von Neo aus dem Film Matrix, welcher nach der Erkenntnis über die Realität nicht mehr in sein altes Leben zurückkehren kann. Die Umstellung auf fleischlose Kost sei für sie in jedem Fall machbar gewesen, obgleich sie auf einige Dinge verzichten musste.

Phase 3 – Vegan
Da es schwierig sei, im normalen Supermarkt wirklich vegane Lebensmittel zu erhalten, beschließt Duve, von nun an nur noch in Bio-Läden, Bio-Supermärkten und Reformhäusern einzukaufen. Sie trennt sich von vielen Dingen, welche einer veganen Lebensweise widersprechen, etwa Schuhen und Kleidung aus Leder oder bestimmten Kosmetikprodukten. Da ihr die Umstellung sehr schwerfällt, erhöht sie die Anzahl der veganen Monate von zwei auf vier, um schrittweise auf vegane Ernährung umzustellen.

Duve beschäftigt sich zudem wissenschaftlich mit dem Konsum von Milchprodukten und ihrer Wirkung auf die menschliche Gesundheit. Sie zitiert dafür die bekannte "China Study" des Professors T. Colin Campbell und weitere Studien und kommt zu dem Schluss, dass eine vegane Ernährung am gesündesten sei. Sie selbst habe ihren Cholesterinspiegel halbieren können, ihre Nieren würden besser arbeiten, die Leberwerte wären besser und ihre Eisenwerte wären auch in Ordnung, so ihr Arzt.

Im letzten Monat als Veganerin schließt sie sich einer Tierschutzorganisation an und befreit Hühner aus einer Massentierhaltungsanlage. Sie führt Interviews mit Tierrechtlern wie Achim Stößer und nimmt eine zwiespältige Meinung zur Jagd und dem Angelsport ein.

Phase 4 – Frutarier
Duve isst nur noch Dinge, bei denen man eine Pflanze nicht verletzen muss, wie etwa Äpfel oder Nüsse. Es geht ihr dabei gesundheitlich schlechter. Insgesamt betrachtet gehe dieser Bereich der Ernährung oftmals eher in den Bereich der Esoterik. Sie führt verschiedene Interviews, welche Kritik am Speziesismus üben.

Schlussfolgerungen
Ihren Selbstversuch schließt Duve mit fünf Schlussfolgerungen ab, wie sie künftig ihre Ernährung umstellen möchte:

 Wenn möglich, im Bio-Laden einkaufen.
 Kein Fleisch aus Massentierhaltung essen.
 Fleisch-, Fisch- und Milchproduktekonsum um 90 % reduzieren.
 Keine Lederprodukte mehr kaufen.
 Insgesamt weniger konsumieren, öfter gebrauchte Sachen kaufen, Besitz reduzieren.

Rezensionen

Ausgaben
 Karen Duve: Anständig essen: Ein Selbstversuch. Verlag Galiani. Berlin 2010. ISBN 3869710284
 Karen Duve: Anständig essen: Ein Selbstversuch. Goldmann. München 2012. ISBN 978-3-442-47647-3 (Taschenbuchausgabe)

Weblinks
 "Anständig essen" auf der Homepage des Galiani-Verlages
 Rezensionen über "Anständig essen" bei Perlentaucher
 Rezension bei Deutschlandradio Kultur
 Rezension auf tier-im-fokus.ch (TIF)

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Deutsch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Essen und Trinken (Gesundheit)

Anständig essen


Hayde, Kâzım Koyuncu'nun 17 Mart 2004 tarihinde çıkardığı ikinci ve son albümüdür. Albümün kayıtlarına 2003 yılının yaz aylarında başlamıştır. 5 ay süren albüm çalışmaları, 2004 yılının ocak ayında tamamlandı. Albüm, Beyoğlu Metropol tarafından satışa sunulmuştur.

Kâzım Koyuncu, Bir önceki albümde olduğu gibi bu albümde de hiçbir parçaya klip çekmemiştir. Albümdeki bazı parçalar Gülbeyaz dizisinde yayınlanan parçalardır. Albümdeki parçalar, Türkçe, Lazca, Hemşince, Gürcüce ve Megrelce olmak üzere toplam beş dilden oluşuyordu. Kâzım Koyuncu, "Ben Seni Sevduğumi" ve "Gelevera Deresi" adlı iki parçada Şevval Sam ile düet yaptı. Albümde iki enstrumantal parça bulunuyordu ve albümdeki parçaların tamamı neredeyse hit oldu. 2004 yılının en çok satan albümleri arasına girdi.

Türkiye'deki klasik albümler arasına girmiştir ve 2000'li yılların en iyi rock albümlerinin içinde yer alır. Karadeniz müziği bakımından ise bu albüm devrim niteliğindedir en iyi Karadeniz albümleri arsındadır. Albümün çalışmalarında Kâzım Koyuncu'nun ekibi Selim Bölükbaşı, Mahmut Turan, Metin Kalaç, Cafer İşleyen, Harun Topaloğlu, Murat Dilek ve Gürsoy Tanç albümün kayıtlarında ve bütün konserlerde yer almışlardır.

Genel
Kazım Koyuncu'nun 2001 yılında çıkardığı ilk solo albümü Viya!, Karadeniz müziği açısından büyük bir başarıya ulaştı. Albüm yayınlandıktan bir yıl sonra Kanal D'de yayınlanacak olan Gülbeyaz adlı Karadeniz dizisinin müzikleri için Kazım Koyuncu'ya teklif gitti. Kazım Koyuncu teklifi kabul etti. 2002 yılının sonlarında yayına giren dizi seyirci tarafından beğenildi, Şevval Sam ve Nejat İşler'in baş rollerinde oynadığı dizi ilerleyen bölümlerde reyting rekorları kırmaya başladı. Kazım Koyuncu, dizi için müzikler yapmaya çalışırken bir yandan da müzisyen arkadaşı Gökhan Birben'in çıkacak olan albümü için çalışıyordu. Gökhan Birben'in albümü çıktıktan sonra dizide bu albümdeki parçalarda yer almaya başladı. Kazım Koyuncu dizi için müzikler üretirken diğer yandan konserler vermeye devam ediyordu, yoğun programının yanı sıra müziklerini yaptığı Gülbeyaz dizisinin bazı bölümlerinde oynadı. Halk tarafından şarkıları çok beğenildi. Bir anda ülke çapında tanındı ve büyük hayran kitlesine ulaştı. Bu albümde yer alan bazı parçalar dizide çaldı. 2003 yılının haziran sonunda Gülbeyaz final yaptı. Dizi bittikten iki ay sonra Kazım Koyuncu, Hayde adını vereceği ikinci albümünün kayıtlarına başladı ve bir yandan da konserler vermeye devam etti. Albüm hazırlıkları sırasında televizyon ve radyo programlarına konuk oldu.

Albüm ilk albüm gibi Beyoğlu Metropol tarafından piyasaya sürüldü. Albümün ilk şarkısı Gülbeyaz dizisinin jenerik müziğiydi. Albümde "Narino", "Ella Ella", "Potbori (Horonlar)", ve "Fadime" gibi hareketli parçalar yer aldı. İlk albümde bulunan "Koçari" adlı parçanın enstrümantal versiyonu "Uy Aha" albümün en iyi parçalarındandı. "Ben Seni Sevduğumi" ve "Gelevera Deresi" adlı iki parçada Şevval Sam ile düet yaptı. "Tsira", ve "Denizde Karati Var" adlı iki slow parça çok beğenildi. Selim Bölükbaşı'nın müziğini yaptığı ve seslendirdiği "Selimina" adlı parça ise albümün en duygusal parçalarındandı. Albümde birde "Mohevis Kalo" isimli Gürcü halk şarkısı vardı. Türkiye'deki klasik albümler arasına girmiştir ve 2000'li yılların en iyi rock albümlerinin içinde yer alır. Karadeniz müziği bakımından ise bu albüm devrim niteliğindedir ve gelmiş geçmiş en iyi Karadeniz albümüdür. Albümün çalışmalarında kemençede Selim Bölükbaşı, Mahmut Turan tulumda, Metin Kalaç bas gitarda, Cafer İşleyen klavye ve davulda, Harun Topaloğlu back vokal'de, Murat Dilek bateride ve Gürsoy Tanç elektro gitarda albümün kayıtlarında ve bütün konserlerde yer almışlardır.

Parça listesi

Listeler

Tüm zamanların listeleri

Ayrıca bakınız
 Kazım Koyuncu diskografisi

Kaynakça

 https://itunes.apple.com/tr/album/hayde/937331800?l=tr
 https://web.archive.org/web/20180529143616/http://www.beyoglumetropol.com/albumler/kazim-koyuncu-hayde/

Kazım Koyuncu albümleri
2004 albümleri
Türkçe albümler
Lazca albümler
Hemşince albümler
Gürcüce albümler
Megrelce albümler
Rock albümleri
Karadeniz albümleri
Beyoğlu Metropol albümleri

Hayde


Artūras Šulcas (dt. Schulz; * 8. September 1957 in Kriokiškiai, Rajongemeinde Šilutė) ist ein litauischer Politiker und war Vizebürgermeister von Klaipėda.

Leben
1980 absolvierte Šulcas das Studium an der Fakultät für Theater in Klaipėda der LMTA und wurde Regisseur.
Er arbeitete als Reporter im Verlag UAB "Brolių Tomkų leidykla" und Administrator im Unternehmen UAB "Poilsio parkas". Danach war er Direktor von VšĮ "Jūros šventė", Moderator von TV "Balticum", von 2008 bis 2010 stellv. Leiter des Bezirks Klaipėda. Von 2011 bis 2019 war er stellvertretender Bürgermeister von Klaipėda. Er ist auch Direktor des liberalen Vereins VO "Liberalios reformos".

Seit 2006 ist Šulcas Mitglied von Lietuvos Respublikos liberalų sąjūdis.

Šulcas ist verheiratet. Mit seiner Frau Daiva hat eine Tochter und einen Sohn.

Einzelnachweise

Politiker (21. Jahrhundert)
Stellvertretender Bürgermeister (Klaipėda)
Absolvent der Litauischen Musik- und Theaterakademie
Stellvertretender Bezirksleiter (Litauen)
Person (Rajongemeinde Šilutė)
LRLS-Mitglied
Sowjetbürger
Litauer
Mann
Geboren 1957

Artūras Šulcas


Paul Gardner Allen (Seattle, Washington, SAD, 21. siječnja 1953. – Seattle, 15. listopada 2018.) bio je američki poslovni tajkun, investitor i filantrop. Bio je poznat po tome što je 1975. zajedno s prijateljem iz djetinjstva Billom Gatesom osnovao tvrtku Microsoft, što je pomoglo pokrenuti mikroračunalnu revoluciju 1970-ih i 1980-ih, što je kasnije Microsoft učinilo najvećom svjetskom softverskom tvrtkom za osobna računala. 2018. godine prema Forbesu Allen je bio kao 44. najbogatija osoba na svijetu, s procjenom neto vrijednosti od $20,3 milijarde dolara u trenutku njegove smrti.

Allen je napustio aktivno poslovanje u Microsoftu početkom 1983. nakon dijagnoze Hodgkinovog limfoma, ali je ostao u upravnom odboru kao zamjenik predsjednika. On i njegova sestra Jody Allen osnovali su 1986. Vulcan Inc., privatnu tvrtku koja je upravljala njegovim raznim poslovnim i filantropskim naporima. Imao je portfolio ulaganja vrijednih više milijardi dolara, uključujući tehnološke i medijske tvrtke, znanstvena istraživanja, posjede s nekretninama, privatne svemirske letove i udjele u drugim sektorima. Posjedovao je Seattle Seahawks iz Nacionalne nogometne lige i Portland Trail Blazersa Nacionalnog košarkaškog saveza a bio je i suvlasnik Seattle Sounders FC-a iz Major League Soccera. 2000. godine dao je ostavku na mjesto u upravnom odboru Microsofta i preuzeo mjesto višeg savjetnika za strategiju upravnog tima tvrtke.

Dao je više od 2 milijardi dolara za obrazovanje, zaštitu divljih životinja i okoliša, umjetnost, zdravstvo, komunalne usluge i još mnogo toga. 2004. financirao je prvi privatni svemirski zrakoplov s posadom s SpaceShipOneom
 Dobitnik je brojnih nagrada i priznanja u nekoliko različitih profesija te je uvršten među Time 100 najutjecajnijih ljudi na svijetu u 2007. i 2008. Allenu je dijagnosticiran Ne-Hodgkinov limfom 2009. godine. Preminuo je od septičnog šoka povezanog s rakom 15. listopada 2018.

Rani život

Allen je rođen 21. siječnja 1953. godine u Seattlu u državi Washington, u obitelji Kenneth Sam Allen i Edna Faye (rođena Gardner) Allen. Pohađao je Lakeside School, privatnu školu u Seattlu, gdje se sprijateljio s Billom Gatesom, s kojim je dijelio entuzijazam za računala, a oni su koristili Lakesideov terminal Teletype kako bi razvili svoje vještine programiranja na nekoliko računalnih sustava koji dijele vrijeme. Također su koristili laboratorij Odjela za računalne znanosti Sveučilišta Washington, radeći osobna istraživanja i računalno programiranje; zabranjen im je rad u laboratoriju 1971. godine zbog zlouporabe njihovih privilegija.

Gates i Allen udružili su se s Ricom Weilandom i Gatesovim najboljim prijateljem i prvim suradnikom iz djetinjstva, Kentom Evansom, kako bi osnovali Lakeside Programming Club i pronašli bugove u softveru Computer Center Corporation, u zamjenu za dodatno vrijeme za korištenje računala. 1972., nakon Evansove iznenadne smrti zbog nesreće u penjanju na planine, Gates se obratio Allenu za pomoć u dovršavanju automatiziranog sustava cijelog postupka rasporeda razreda u Lakesideu. [21] Zatim su formirali Traf-O-Data kako bi izradili brojače prometa na temelju procesora Intel 8008. Prema Allenu, on i Gates bi u tinejdžerskim godinama išli "roniti u kontejnere" tražeći računalni programski kod.

Allen je postigao savršen SAT rezultat 1600 i otišao na državno sveučilište Washington, gdje se pridružio bratstvu Phi Kappa Theta. Napustio je fakultet nakon dvije godine da bi radio kao programer za Honeywell u Bostonu blizu Sveučilišta Harvard gdje je Gates upisan.  Allen je uvjerio Gatesa da napusti Harvard kako bi stvorio Microsoft.

Izvori

Američki izumitelji

Paul Allen


Amt Trittau er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydlige del af Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten. Amtets administration er beliggende i byen Trittau.

Kommuner i amtet

Historie
Trittau amt oprettedes sandsynligvis i 1460, da den holstenske adel valgte kong Christian I. til greve af Holsten og Stormarn, efterfølgende grev Adolf VIII., ved hvis død 1459 adelsslægten greve af Schauenburg og Holsten uddøde. Kong Christian I. kan straks efter valget have oprettet amtet Trittau (dengang skrevet Trittow) og indsat en amtmand på slottet.
Eventuelt, at amt Trittau oprettedes efter, at kong Christian III. ved freden i Stockelsdorf den 18. november 1534 med lybækkerne atter blev herre over byen og slottet Trittau, som Lybæk i 1532 havde erobret.

Ved delingen 1544 af hertugdømmet Holsten mellem kong Christian III. og halvbrødrene Hans den Ældre og Adolf, blev Adolf tillagt bl. a. Amt Trittow og de 2 nærliggende klostre Cismar og Reinbeck (begge hørende under Amt Oldenborg, som Adolf ligeledes blev tildelt).

I 1773 kom amtet under den danske konge og helstaten opstod. I december 1863 blev amtet sammen med det øvrige Holsten ved eksekution besat af forbundstropper. I 1866 overtog Preussen efter freden i Prag alle rettigheder fra Østrig, og i 1867 blev amtet nedlagt og kom under den da dannede Kreis Stormarn.

I 1889 blev Amtsbezirk Trittau oprettet. Efter nedlæggelsen af Godsbezirkene i 1928/29 hørte kommunerne Grande, Hamfelde, Hohenfelde, Köthel, Rausdorf og Trittau til et Amtsbezirk, som blev afløst af Amt Trittau i 1948. Den nuværende udstrækning er fra kommunalreformen i 1970'erne.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Trittau

Trittau

Amt Trittau


Hudson River School var en gruppe amerikanske landskabsmalere i 1800-tallet der især malede i egnen omkring Hudsonfloden i staten New York. Det var den første nationale amerikanske malerskole, skabt i 1830'erne under ledelse af Thomas Cole. Motiverne var romantiske landskaber hentet fra Hudson River og The White Mountains i New Hampshire, Catskill Mountains, Adirondack med vide udsyn og rig detaljegengivelse, inspireret især af tysk romantisk maleri. Af malere der regnes til skolen kan nævnes Thomas Doughty og Asher Brown Durand. Bevægelsen varede til henimod slutningen af 1800-tallet med blandt andre Frederic Edwin Church og John Frederick Kensett, Sanford Robinson Gifford som repræsentant for en senere generation.

Kilde
 "Hudson River School" fra Store norske leksikon (Snl.no), version med 'fri gjenbruk'

Galleri

Se også
 Maleriets historie (1800-tallet)
 Romantikkens billedkunst

Eksterne henvisninger
  Wikimedia Commons har flere filer relaterede til Hudson River School – Amerikansk maleri i 1800-tallet
 "Hudson River School" af Marianne Torp Øckenholt i Den Store Danske, DSD
 Liste af kunstnere i bevægelen
 "TheHudson River School: Nationalism, Romanticism, and the Celebration of the American Landscape" - (An Online Presentation: American Environmental History)

Maleri
Nationalromantik
Kunst fra USA

Hudson River School


Le sirop d'ipéca, communément appelé « ipéca », est un médicament à base de plantes qui a été autrefois largement utilisé comme expectorant (à faible dose) et comme émétique à action rapide (à dose plus élevée). Il est obtenu à partir des rhizomes et des racines séchés d'une espèce de Rubiaceae, l'ipéca ou ipécacuana (Carapichea ipecacuanha), dont il tire son nom.

Le sirop d'ipéca peut être considéré comme obsolète en règle générale. Néanmoins, il peut être recommandé de façon exceptionnelle lors de l'ingestion récente d'un toxique lésionnel.

Notes et références

Émétique

Phytothérapie

Sirop d'ipéca


Očehnići su naseljeno mjesto u općini Busovača, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Do 1990. godine nosilo je naziv Očenići.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 33

 Muslimani - 33

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 5

 Hrvati - 5

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Busovača

Očehnići


Azeriler, Azerbaycanlılar, veya Azerbaycan Türkleri ya da Azeri Türkleri, Kafkasya ve İran platosu arasındaki geniş arazide yaşayan bir Türk halkı. En büyük nüfusu İran Azerbaycanlıları oluşturur.

1813'te Gülistan Antlaşması ve 1828'de Türkmençay Antlaşması ile Aras Nehri'nin kuzeyi Rus İmparatorluğu'nun egemenliği altına girmiş ve Azerileri ikiye bölünmüştür. Bu uluslararası sınırın her iki tarafında yaşamalarına rağmen Azeriler tek bir etnik gruptur. Azerice, Türk dil ailesinin Oğuz grubuna ait bir dildir ve aynı aileden olan Türkmence, Kaşkayca ve Türkiye Türkçesi (Irak Türkmenleri tarafından konuşulan şive dahil olmak üzere) ile karşılıklı anlaşılabilirliğe sahiptir. Azerbaycan'daki Azeriler genellikle daha ılıman, İran'dakiler ise daha dindar Müslümandırlar. Azerbaycan'ın 1991'de Sovyetler Birliği'nden bağımsızlığından bu yana Türk köklerine yönelik yoğun bir ilgi ve milliyetçi düşünce akımı başlamıştır.

Din

Azerbaycan Cumhuriyeti Anayasasına göre Azerbaycan laik bir devlettir. Azerbaycan Cumhuriyeti'nde din devletten ayrıdır. 2015 istatistiklerine göre Azerbaycan nüfusunun %93.4'ü Müslüman, (çoğunluğu şii) %3.1'i Hristiyan ve %3'ü herhangi bir dine bağlı değil. Geriye kalan %0,5 ise diğer dinlere aittir. Azerbaycan Cumhuriyeti'nde devlete kayıtlı 500'den fazla dini cemaat bulunmaktadır. Halkın çoğunluğu müslüman olsa da Azerbaycan halkı laik bir toplumdur.

Nüfus dağılımı
Çoğunluğunu 6 ila 15 milyon arasındaki İran Azerileri oluşturmakla birlikte, Azerbaycan'nda 10 milyon, Rusya'da 0,6 milyon, Gürcistan'da 0,4 milyon, Irak'ta 300 bin-900 bin,  olmakla toplamda 30 milyon civarında Azeri yaşamaktadır.

İran'da Batı Azerbaycan, Doğu Azerbaycan, Erdebil, Zencan, Gilan, Kürdistan, Merkezi Kazvin ve Hamedan gibi eyaletlerde ve başkent Tahran'da ikamet ederler. Türkiye'de ise Iğdır, Kars Erzurum, Ağrı  ve Van gibi illerde ikamet ederler. Ahmet Caferoğlu'na göre (1899-1975) Azerileri oluşturan boylar Afşarlar, Ayrımlar, Karapapaklar, Şahsevenler, Ustaçlılar, Padarlar, İmreliler ve Halaçlardır. Bu Türk toplumları Azericeyi anadili olarak kullanmaktadırlar. Büyük Sovyet Ansiklopedisine göre Azerbaycan'da yaşayan Afşarlar, Karapapaklar, Ayrımlar ve Şahsevenler Azerileri oluşturan boylardır. An Ethnohistorical Dictionary of the Russian and Soviet Empires isimli sözlüğe göre de Padarlar, Şahsevenler ve Ayrımlar; Azerileri oluşturan alt etnik gruplardandır.

Kökene dair tezler

Azerilerin kökenlerine dair bazı ideolojik tezler mevcuttur. Eski Sovyetler Birliği, İran ve Azerbaycan Cumhuriyeti'nde Azerbaycan tarih yazımında Türklerin Azerbaycan coğrafyasına yerleşmeleri konusunda ideolojilerden doğan farklı tezler mevcuttur. 1939'da Josef Stalin tarafından ortaya atılan "Medya-Atropatena tezi"ne göre, M. Ö. XI - IV yüzyıllarda Medya'da İranî dilini konuşan Atropatenalılar orta çağda Türklerin bölgeye yerleşmesiyle Türk dilini benimseyip yeni Türk halkına dönüşmüştür. 1948'de V. N. Leviatov ve yandaşları tarafından ileri sürülen "Albanya tezi"'ne göre, Arap Hilâfetinin egemenliği döneminde Albanya'da oturan Albanların bir kısmı Müslümanlaşmış ve diğer kısmı da Hristiyan kalmıştır. Ayrıca İ. P. Petruşevski'ye göre, Hristiyan kalanlar Ermeniler arasında erimiş, Müslüman olanlar ise Azerileşmiştir. "Eski Türk tezi"ne göre Türklerin yerleşmesi 3 dalga halinde olmuştur. İlk dalga M.Ö. VII. yüzyıl sonrarından VIII. yüzyıl başlarına kadar, bu tezin savuncuları tarafından Türk olduğu iddia edilen Kimmerler, İskitler, Sakaların Kafkasya'ya yerleşmesidir.. İkinci dalga ise II.-IV. yüzyıllar arasında Hunlar, Hazarlar, Sabirler ve diğer soyların göçleriyle yaşanmıştır. Son dalga XI. yüzyıl başlarından itibaren Selçukluların yerleşmesiyle yaşanmıştır.
"Oğuzların gelişi tezi"'ne göre Azeriler bölgeye 11. yüzyılda Orta Asya'dan Oğuzlar ve diğer Türkmen boylarının akınları ile gelerek yerleşmiş Karapapaklar, Afşarlar, Ayrumlar, Padarlar, Şahsevenler, Karadağlılar ve diğer bazı etnik gruplardan şekillenmişlerdir ve kökenlerinde Kafkas ve Türk unsurlar vardır. Osman Turan'a göre, Orta Asya'nın Moğol İstilasına uğramasından sonra bazı Türk grupları da Moğol hakimiyetini tanımadıkları için gelip Azerbaycan'a yerleşmişlerdir. Selçuklulardan sonra Moğol İmparatorluğu ve Büyük Timur İmparatorluğu idaresinde yaşamış sonrasında ise Karakoyunlu ve Akkoyunlu devletlerini kurmuşlardır. Başka bir görüşe göre, Azerbaycan halkının oluşumu 15-16 yüzyıllarında, Safevi rejimi sırasında, Şahsevenler, Kızılbaşlar ve Karadağlılar gibi Türkçe konuşan kabilelerin Küçük Asya'dan modern Azerbaycan bölgesine göç ettiği zaman tamamlanmıştır. Başka bir teze göre de, Rus İmparatorluğu döneminde 19. yüzyıl sonlarına kadar Tatarlar ve 20. yüzyıl başında Türkler olarak sayılan etnik grubun bir kısmını oluşturan topluluk için Sovyet döneminde Marksist-Leninist tarih görüşü, Azerbaycan halkının Türk kökenini çarpıtmaya çalışmış ve "Azerbaycanlılar" ve "Azerbaycan Dili" diye suni bir etnik grup ve dil yaratılmak istenmiştir. Özellikle Stalin döneminde Azerilerin kökü Medlere, Manna'ya, Atropatena'ya, Farslara ve Albanya'ya dayandırmaya çalışılmıştır. Ancak kabul görmemiştir. Bu dönemde etnik kimliğin adı "Türk"ten "Azerbaycanlı"ya, milletin konuştuğu dilin adı da "Türk Dili" nden "Azerbaycan Dili"ne değiştirilmiştir. Farslaştırma politikası güden İran rejimi tarafından Azerbaycan Türklerinin kökeninin, Türkçeyi benimseyerek Türkleşen İran halkı Azerilere dayandığını, dolayısıyla Azerbaycanlıların Türk değil Aryan kökenli bir kavim olduğunu günümüzde de ileri sürmektedirler. Aslen Azeri olan Ahmed Kesrevi'nin kaleme aldığı Azeri ya Zeban Bastane Azerbaycan adlı eserinde de bu tez savunulmaktadır.

Tarih

Dokuzuncu yüzyılın ortalarından itibaren Azerbaycan'ın eski gelenekleri yeniden canlandırıldı. Azerbaycan'da yeni bir siyasi canlanma başladı: İslam'ın yaygın olduğu Azerbaycan topraklarında Saciler, Şirvanşahlar, Salariler, Ravvadiler ve Şeddadiler kuruldu.Bağımsız devletlerin kurulması sonucunda siyasi, ekonomik ve kültürel hayatın her alanında bir uyanış yaşandı. Azerbaycan tarihinin Rönesans dönemi başlıyordu. Arap hilafetinin dokuzuncu yüzyılın ortalarından itibaren gerilemesinden sonra, tüm Ortadoğu'da olduğu gibi Azerbaycan'da da Türk-İslam imparatorluklarının rolü arttı. 15. ve 18. yüzyıllarda ve sonrasında Azerbaycan'ın devlet kültürü daha da zenginleşti. Bu dönemde Doğu'nun geniş bir alanını kapsayan Karakoyunlular, Akkoyunlular, Safevi, Afşar ve Kaçar imparatorlukları doğrudan Azerbaycan hanedanları tarafından yönetiliyordu.

Safevi Devleti'ni kuran I. İsmail'in Azerbaycan ve İran'daki Türkler'in tarihinde önemli yeri vardır. Safevi döneminde Şah İsmail'in Şiiliği siyasi bir araç olarak kullanarak yükselmesi yalnız Azerilerin değil bütün Türk-İslam aleminin kaderini değiştiren önemli olaylardan biri olmuştur. Şah İsmail, bütün Azerbaycan'ı imparatorluğuna dahil edince Azeriler ordunun esas nüvesini oluşturmuşlardır. Safeviler, Afşarlar ve Kaçarlar gibi Türkmen boyları tarafından kurulan İran devletlerinin egemenliği altında yaşadıkları için din ve dil olarak Farslardan etkilenmiştir.

Nadir Şah'ın 1747'de öldürülmesi üzerine kurulmuş de-fakto bağımsız hanlıklar Azeri Türklerinin tarihinde önemli bir yere sahip olmuşlardır. Tarih boyunca birçok devletin hâkimiyeti altına giren Azerbaycan'a bu dönemde hâkim olan devletler, gönderdikleri idarecilerle buraları ne kadar kendilerine bağlamak istemişlerse de, halk daima hanını tanımayı sürdürmüştür. Bu sosyal yapının doğurduğu "Hanlıklar Dönemi", 1828 yılına kadar sürdü. 18. ve 19. yüzyıllarında yer alan Rus-İran Savaşları'nın ardından Günümüzdeki Azerbaycan Cumhuriyeti'nin toprakları Rusya tarafından ele geçirildi. Bunun üzerine Rusya İmparatorluğu topraklarında yaşayan Azeri Türkleri din ve dil açısından Ruslar'dan etkilenmiştir.

Sovyet egemenliği döneminde Marksist-Leninist öğretisi doğrultusunda Azerbaycan halkının etnik kökenindeki Türklük unsurunun silinmeye çalışıldığı görülmüştür.

28 Mayıs 1918 tarihinde Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti kurulmuştur.

Temmuz 1920'de Tebriz'de Muhammed Hiyabani önderliğinde yalnızca 13 Eylül 1920'ye kadar sürecek olan Azadistan kurulmuştur.

12 Aralık 1945'te kısa ömürlü Azerbaycan Millî Hükûmeti kurulmuştur.

Kültür

Azeri Türkleri birçok bakımdan Avrasyalıdir; Kuzey Azerileri Doğu Avrupa ve Kafkas etkilerini, güney Azerileri ise Türkî-İranî ve Fars etkisinde kaldılar. Çağdaş Azeri kültürü edebiyat, sanat, müzik ve filmde çeşitli atılımları kapsamaktadır.

Dil

Azeriler, Azerice konuşurlar. Azerice Türki dilidir ve her Türkçe ile arasında küçük aksan, sözcük ve gramer farklılıkların bulunmasına karşın Azerice, Türkiye Türkçesi ile karşılıklı olarak anlaşılabilme özelliğine sahiptir. Karşılıklı anlaşılabirliğe sahip olan diğer Türk dillerin arasında Türkmence, Kaşkayca ve Irak Türkmenleri tarafından konuşulan Türki diller ve lehçeler de yer alır. Azerice, 11. yüzyılda Azerbaycan'da saptanan Batı Oğuz Türk dilinin soyundandır. Genel bir görüşe göre Erken Oğuzca ağza ait bir dildi, ancak 13. yüzyılda edebî bir dil olarak gelişmeye başladı. Oğuz dilinden türetilen erken sözlü Azericesi, Türk mitolojisini içeren Dede Korkut hikâyeleri ve Köroğlu Destanı gibi tarihî destanlar (Azerice'de "dastan") ile başladı. Geçmişteki en erken Azeri eserleri Nesimi'ye (ö. 1417) ve onyıllar sonra Fuzûlî'ye (1483-1556) kadar saptanabilir. Safevi Hanedanı Şahı I. İsmail, Hatai takma adı ile Azerice şiirler yazdı. Çağdaş Azeri edebiyatı, Samed Vurgun, Şehriyar ve birçok diğer yazarın eserlerinde aksettirildiği tarzdaki hümanizme geleneksel vurguyla devam etti.

Büyük şehirlerdeki Azeriler genellikle çift dillidir ve Azerice yanında çoğunlukla, Farsça veya Rusçayı akıcı bir şekilde konuşabilirler. Ek olarak, 1999'da Azerbaycan Cumhuriyetinde aşağı yukarı 2.700 Azeri (toplam Azeri nüfusun %0,04'ü) Rusçayı anadili olarak konuşmaktaydı. İran'da 2002'de yapılan bir ankete göre, İran'daki örneklem nüfusun %90'ı Farsça konuşabilir, %4,6'sı Farsça'yı sadece anlayabilir ve %5,4'ü Farsça'yı ne konuşabilir ne de anlayabilir. İran'da en çok konuşulan ikinci dil Azericedir (%24).

Din

Azerilerin çoğu İslamın Şiilik mezhebine bağlıdır. Sünni, Zerdüşt, Hristiyan ve Bahai azınlıkları da var. Azerbaycan Cumhuriyeti, laik bir ülke olması nedeniyle inanışlarına göre ülke nüfusunun sayısı net olarak bilinmemektedir. Azerbaycan Cumhuriyeti'ndeki Hristiyan Azerilerin sayısı tahminen 5.000 kişi olmakla birlikte çoğunluğu son yıllarda din değiştiren kişilerden oluşmaktadır. Kırsal bölgelerden bazı Azeriler, bazı alanların kutsallığı ve bazı ağaçlara ve taşlara karşı çok büyük saygı duymak gibi İslam öncesine dayanan animist inançları hâlâ daha izlemektedirler. Azerbaycan Cumhuriyeti'nde İslamî bayramlara ek olarak Nevruz gibi bahar bayramı ve Noel gibi diğer dinlerden alınan bayramlar da kutlanır.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Georgia's Azerbaijanis. Azerbaijan Diplomatic Academy
 Cəfərov N. Azərbaycanlılar:etnokulturoloji birliyin siyasi-ideoloji üfüqləri. Bakı, 2001.
 Azərbaycanlılara qarşı soyqırım gerçəklikləri. "Elmi". "Mehdiyev R." "Bakı", 2000.
 1918-1920-ci illərdə Azərbaycanlıların soyqırımı. Şirinoğlu Vaqif. Bakı, 2001.
 Dünya Azərbaycanlılarına. Bakı, 1998.
 Gürcüstan azərbaycanlılarının mənəvi mədəniyyəti. Əliyev Əsəd T.. Elm, Bakı, 1995.
 Rus dilinin İzahlı Sözlüyü (Толковый словарь русского языка. 1992)
 All-Russia Population 2002 Azerbaijanis

Türk halkları
Azeriler

Azeriler


Bargum (Frizce: Beergem), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 17,29 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 612 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 35 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Bernd Wolf tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.bargum.de

Kaynakça

Nordfriesland'daki belediyeler

Bargum


Nana Barya je rijeka u središnjoj Africi. Izvire u gorju Karree na zapadu Srednjoafričke Republike u prefekturi Ouham-Pendé i teče prema sjeveroistoku, čineći dio međunarodne granice između Srednjoafričke Republike i Čada. U Čadu se ulijeva u rijeku Ouham. Faunistički rezervat Nana Barya dobio je ime po ovoj rijeci, koja mu čini sjevernu granicu.

Izvori

Rijeke u Čadu
Rijeke u Srednjoafričkoj Republici
Porječje Charija

Nana Barya