Bahçelievler ile şu maddeler kastedilmiş olabilir:

 Bahçelievler, İstanbul ili ilçesi
 Bahçelievler, Çankaya, Ankara ili Çankaya ilçesinde bir semt
 Bahçelievler, Gölbaşı, Ankara ili Gölbaşı ilçesine bağlı mahalle
 Bahçelievler, Aşkale, Erzurum ili Aşkale ilçesine bağlı mahalle
 Bahçelievler, Karabağlar, İzmir ili Karabağlar ilçesinde bir semt
 Bahçelievler, Karşıyaka, İzmir ili Karşıyaka ilçesinde bir semt
 Bahçelievler, Altıeylül, Balıkesir ili Altıeylül ilçesine bağlı mahalle
 Bahçelievler, Üsküdar, İstanbul ili Üsküdar ilçesine bağlı mahalle
 Bahçelievler, Büyükçekmece, İstanbul ili Büyükçekmece ilçesine bağlı mahalle
 Bahçelievler, Pendik, İstanbul ili Pendik ilçesine bağlı mahalle

Bahçelievler (anlam ayrımı)


Eric Joseph Lichaj (Downers Grove, Illinois, Estados Unidos, el 17 de noviembre de 1988) es un futbolista estadounidense que juega para el Fatih Karagümrük S. K. de la Superliga de Turquía.

Es producto de la Academia de Fútbol IMG, la cual ha producido otros jugadores estadounidenses importantes como DaMarcus Beasley, Landon Donovan y Freddy Adu. Lichaj también es conocido por sus largos saques de costado.

Trayectoria

Inicios
Es el tercer hijo de Stan y Ann Lichaj, ambos de Nowy Targ, Polonia.  También tiene dos hermanos mayores, Andrew y Mark Lichaj. Lichaj se unió a la Academia IMG en Bradenton, Florida cuando tenía 14 años. Inició su carrera jugando para los Downers Grove Roadrunners,  luego jugando para el Chicago Magic y eventualmente para la Universidad de Carolina del Norte. También jugó cuatro partidos para el Chicago Fire Premier de la USL Premier Development League.

Aston Villa
Luego de su primera temporada en Carolina del Norte, firmó contrato con el Aston Villa de la Liga Premier inglesa. Lichaj tiene pasaporte polaco, lo que hacía innecesario un permiso de trabajo. Lichaj jugó en todos menos en dos de los partidos de reservas del equipo en la temporada 2008-09.  Durante la pretemporada 2009-10, fue seleccionado para jugar la Copa de la Paz 2009 y mostró gran potencial durante el torneo. Sin embargo, esto no resultó en minutos con el primer equipo, y Lichaj fue enviado en calidad de préstamo al Lincoln City de la Football League Two (tercera división del fútbol inglés) para poder obtener experiencia. Jugó dos partidos con el City antes de firmar una extensión de su contrato de préstamo por un mes más. Más adelante, durante esa misma temporada, Lichaj fue enviado nuevamente en calidad de préstamo al Leyton Orient. Allí anotó su primer gol como profesional jugando contra Stockport County el 17 de abril de 2010.

Temporada 2010-2011
Anotó su primer gol con el Aston Villa el 19 de julio de 2010 en la pretemporada en un amistoso contra el Peterborough United. Luego de una exitosa pretemporada, firmó una extensión de contrato por tres años más el 11 de agosto de 2010. Hizo su debut competitivo para el Villa el 19 de agosto de 2010, en un empate 1-1 de visitante contra el Rapid Viena en la fase clasificatoria de la Europa League. Debutó en la Premier League con los "villanos" el 10 de noviembre de 2010 entrando en el minuto 90 en el partido contra Blackpool y debutó como titular como lateral derecho contra Tottenham Hotspur, jugando un excelente partido contra la estrella de los Spurs, Gareth Bale.

Cesión al Leeds United
El 9 de febrero de 2011, Lichaj se unió al Leeds United en un préstamo de un mes. Lichaj debutó con el Leeds ganando 2-0 contra Bristol City. El 14 de marzo, Leeds extendió el contrato de Lichaj hasta el fin de la temporada. Luego de jugar todos los partidos como lateral derecho en lugar del lesionado Paul Connolly, Lichaj fue movido al lado izquierdo tras la lesión de George McCartney. El 9 de mayo, Lichaj jugó el último partido con el Leeds venciendo a Queens Park Rangers 2-1. Leeds anunció en su página oficial que Lichaj volvería al Aston Villa una vez expirado su contrato de préstamo. Luego de que su contrato expiró, Lichaj expresó su deseo de quedarse en el club para la siguiente temporada y ayudarle a retornar a la Premier League.

Luego de su exitoso paso por el Leeds, Simon Grayson, su entrenador, indicó en julio de 2011 que estaba interesado en extender el préstamo de Lichaj por una temporada más, siempre y cuando el entrenador del Villa, Alex McLeish no lo tenga en sus planes para formar parte del primer equipo. Sin embargo, el 23 de agosto Lichaj tuvo una buena presentación contra el Hereford en la Copa de la Liga, anotando su primer gol competitivo con el equipo, poniendo dudas sobre la posibilidad de una transferencia al Leeds para la siguiente temporada.

Temporada 2011-2012
Lichaj anotó su primer gol en partidos competitivos con el Aston Villa en la victoria 2-0 sobre el Hereford United el 23 de agosto de 2011 en la Copa de la Liga. Desafortunadamente, poco después de esto, Lichaj sufrió una lesión de caderas que lo mantuvo fuera de la cancha hasta febrero de 2012.
En su regreso de su lesión el 31 de marzo de 2012, Lichaj anotó su primer gol en la Premier League con el Villa, además de entregar una asistencia en el segundo gol de su equipo en la derrota 2-4 contra el Chelsea.

Temporada 2012-13
Lichaj comenzó la temporada 2012-13 jugando como titular el primer partido del Villa ante el Tranmere Rovers por la Football League Cup el 28 de agosto de 2012.

Una vez concluida la temporada, el Aston Villa decidió no renovar su contrato y lo dejó ir en junio de 2013. Lichaj terminó su último año con el Villa jugando 17 partidos.

Nottingham Forest
Lichaj fichó por dos años con el Nottingham Forest de la segunda división de Inglaterra el 19 de junio de 2013. Hizo su debut con el club el 3 de agosto de 2013 en la victoria 1-0 sobre el Huddersfield Town. Anotó su primer gol con el club en la temporada 2015-16 del Championship, ayudando a su equipo en el empate 1-1 frente al Burnley FC el 21 de octubre de 2015.

Durante la temporada 2016-17 fue capitán del equipo en muchos encuentros, y al final de esta fue nombrado jugador del año del club con un 40% de los votos.

Hull City
El 22 de junio de 2018 firmó contrato con el Hull City por dos años, el precio del fichaje no fue revelado. Debutó con los tigres en el primer encuentro de la temporada 2018-19, el 6 de agosto de 2018 de local frente el Aston Villa, fue derrota por 1-3.

Clubes

Selección de Estados Unidos

Categorías inferiores
Formó parte de varias categorías inferiores de los Estados Unidos. Ayudó a su país a clasificar a la Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2005. También fue parte del equipo sub-20 que participó en la Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007, aunque no pudo jugar ningún partido debido a una lesión. También fue convocado como "invitado" al campamento previo a dos partidos clasificatorios al mundial 2010 en junio de 2009.

Selección mayor
Fue convocado por primera vez a la selección absoluta de los  en octubre de 2010 y fue incluido en el equipo que enfrentó a  y . Lichaj debutó el 12 de octubre de 2010 en el amistoso contra . El 17 de noviembre de 2010, Lichaj jugó su segundo partido con la selección cuando jugó contra . El 21 de marzo de 2011, Lichaj fue convocado nuevamente para los partidos amistosos contra  y . Fue incluido en la nómina de jugadores para la Copa de Oro de la CONCACAF 2011. Lichaj no jugó los primeros dos partidos del torneo, pero a partir de allí jugó los noventa minutos de cada uno de los partidos restantes, incluyendo la derrota 4-2 contra  en la final.

Lichaj regresó a la selección de los Estados Unidos después de más de dos años luego de ser convocado por Jürgen Klinsmann para jugar dos amistosos en Europa frente a  y  en noviembre de 2013.

Participaciones en Copas de Oro

Estadísticas
 Actualizado el 13 de mayo de 2019.

Referencias

Enlaces externos

 Perfil de Eric Lichaj en la página oficial del Aston Villa F.C. (en inglés)

Personas de Illinois
Futbolistas de Estados Unidos
Futbolistas del Chicago Fire
Futbolistas del Aston Villa Football Club
Futbolistas del Lincoln City Football Club
Futbolistas del Leyton Orient Football Club
Futbolistas del Leeds United Football Club
Futbolistas del Nottingham Forest Football Club
Futbolistas del Hull City Association Football Club
Futbolistas del Fatih Karagümrük SK
Futbolistas de la selección de fútbol de Estados Unidos en los años 2010

Eric Lichaj


Paul Robert Soles (August 11, 1930 – May 26, 2021) was a Canadian actor and television personality. He led the voice cast in such series as The Marvel Super Heroes (1966), voiced the title character in Spider-Man (1967), and portrayed Hermey in the 1964 television special Rudolph the Red-Nosed Reindeer; Soles was one of the last surviving participants of the special's voice cast.

Soles first screen appearance was on CFPL in 1953, and he continued to perform over 60 years later, performing as of 2016 in the comedy web series My 90-Year-Old Roommate on the Canadian Broadcasting Corporation's online comedy channel, CBC Comedy.

Career

Acting roles
Soles was the voice of Hermey the misfit elf in Rankin/Bass' Rudolph the Red-Nosed Reindeer from 1964. He also voiced Marvel superhero Spider-Man in the original animated television series also from the 1960s, and he played "The Lawbreaker" on the CBC panel quiz show This Is the Law in the 1970s, and played Costas Stavros on the Canadian soap opera Riverdale. In 2001, Soles took over the role of Shylock the Jew in the Stratford Festival of Canada production of The Merchant of Venice after Al Waxman, who was originally scheduled to play the part, died. Soles played Stanley the pizza shop owner in The Incredible Hulk (2008), and his other film appearances have included roles in Ticket to Heaven (1981), Just the Way You Are (1984) and The Gunrunner (1989) opposite Kevin Costner. He also played Danny, the Montreal Customs House janitor in the 2001 crime thriller The Score.

Soles won a 2006 Gemini Award for his role in the television series Terminal City, and a 2017 Canadian Screen Award for Best Performance by an Actor in a Digital Production for My 90-Year-Old Roommate.

Voice work
Soles also did voices on various animated television shows and films such as Rudolph the Red-Nosed Reindeer, Rocket Robin Hood, The Smokey Bear Show, The Little Brown Burro, King of the Beasts, The Marvel Super Heroes, the original Spider-Man cartoon, The Trolls and the Christmas Express, Take Me Up to the Ball Game, Willy McBean and His Magic Machine, Festival of Family Classics, JoJo's Circus, The Reluctant Dragon & Mr. Toad Show, Noah's Animals, Iron Man, The King Kong Show, and Spider-Woman.

Soles was also the narrator of The Wonderful Stories of Professor Kitzel, the voice of The Commissioner in the 2005 animated television series Funpak and has also supplied the voice of Dr. Reboux in the 2005 animated film version of the Johanna Spyri novel Heidi.

Soles also voiced the Academy Award-nominated animated documentary The Colours of My Father: A Portrait of Sam Borenstein.

In 2011, Soles started voicing the recurring character Maxwell Finnwich on Detentionaire and he voiced a character, Barnabas Dinklelot, in the 2017-2018 animated series, Mysticons.

Television hosting
He was the host of the short-lived CBC Television late-night comedy talk show Canada After Dark, and co-hosted the public affairs show Take 30 for 18 seasons with hosts such as Anna Cameron and Adrienne Clarkson. He also hosted the CFPL television game show Take Your Choice for one year in the early 1960s.

Documentary producer
Paul Soles was also a producer of documentaries while he was an on-air talent at CFPL-TV in London, Ontario. He worked on a series called, The World Around Us, and travelled with film crews in Great Britain in the early 1960s, filming many aspects of British life. He even got on a soap-box in Hyde Park in London to speak his mind. Soles has worked with people like Dennis Goulden (a long-time documentarian who still produces television specials in the States) and Jim Plant and Tom Ashwell and Jon Boynton.

Personal life
Soles was born in Toronto, the son of Lillian (Goodfellow) and Arthur L. Soles. His family were Jewish emigrants from Poland and Lithuania. He had two siblings. Soles is the cousin of Bernard "Bunny" Cowan, and they both worked on the original 1960s Spider-Man animated series and the 1967 children's series Max, the 2000-Year-Old Mouse.

Death
Soles died of natural causes in his sleep at his home in Toronto, Ontario, Canada on May 26, 2021, at the age of 90.

Filmography

Film

Television

References

External links

Entry at thecanadianencyclopedia.ca

1930 births
2021 deaths
20th-century Canadian male actors
21st-century Canadian male actors
Best Supporting Actor in a Drama Series Canadian Screen Award winners
Canadian male soap opera actors
Canadian male stage actors
Canadian male voice actors
Canadian people of Lithuanian-Jewish descent
Canadian people of Polish-Jewish descent
Canadian television talk show hosts
Jewish Canadian male actors
Male actors from Toronto

Paul Soles


Adi ceviz (Juglans regia), Juglandaceae (cevizgiller) familyasından 25 m'ye kadar boylanabilen geniş tepeli bir ceviz türü.

Morfolojik özellikleri

Gövde kabuğu gümüşi-gri renkte, parlak ve çatlaksız olup uzun yıllar çatlamadan kalır. Uç tomurcuğu terminaldir.Tomurcuklar pullu ve sapsızdır. Çoğunlukla yaprak koltuğunda yedek ikinci bir tomurcuk vardır; kalın silindirik, gri-kahverengi, çıplak olan sürgünler üzerinde gözle görülebilecek büyüklükte ve çok sayıda beyaz lentiselleri bulunur; sürgün özü bölmelidir.

Yaprak sapı izi üzerinde 3 adet iletim demeti izi görülür; tek tüysü olan yapraklar 22–35 cm uzunluğundadır.5-9 yaprakçığa ayrılmıştır; aromatik kokulu yaprakçılar eliptik ters yumurta biçiminde yumurta şeklindedir, ucu küt veya hafif sivricedir, kenarı tamdır, her iki yüzü de çıplaktır, yalnız yaprakçıkların alt yüzünde damarların birleştiği yerde tüy demetleri mevcuttur. Yaprakçıklar orta damara karşılıklı dizilmiş olup 6–12 cm uzunluktadır.

Meyvesi çekirdekli sulu meyve olup, ekzokarp yeşil renkli ve çıplaktır, 4–5 cm çapındadır, takriben küre şeklindedir.

Dağılımı

Türkiye'de Doğu Anadolu Bölgesi'nde doğal olarak yetişmekle beraber, hemen her tarafta kültüre alınmıştır. İngiliz cevizi, aynı zamanda genel ceviz veya İran cevizi olarak bilinen ceviz türünün bir çeşidi; doğal olarak Balkan'lardan Güneydoğu Avrupa'ya, Orta Asya'ya, Himalaya'dan, güney batı Çin'e uzanır. En geniş ormanlar Kırgizistan'dadır. Burada yaygınca bulunur. Hemen hemen saf ceviz ormanları 1000-2000 metre yükseklikte özellikle Kırgızistan'ın Jalal-Abad bölgesindeki Arslanbob'dadır.

Yetiştirme ve kullanım
Adi ceviz, batı ve kuzey Avrupa'da Roma İmparatorluğu ve öncesine göre daha önceleri sunuldu. Amerika'da (tüm kıta) 17. yüzyılda.

Önemli yetiştirme bölgeleri:

Avrupa'da Fransa, Sırbistan, Yunanistan, Bulgaristan ve Romanya. Asya'da Çin, Kuzey Amerika'da Kaliforniya, Güney Amerika'da Şili'dir.

Yaygın şekilde yüksek kalitedeki kabukları için yetiştirilir. Tazesi ve preslenmiş şeklinin her ikisi de değerli yağı için yenir. Ağacı aynı zamanda çok yüksek kalitelidir (Amerikan siyah ceviziyle eşdeğerdir). Mobilya ve tüfek kabzası yapımında kullanılır.

Gıda değeri
100 gram kabuklu cevizin içerdikleri:
 15,2 g protein
 65,2 g yağ
 13,7 g karbonhidrat
 0,34 mg tiyamin (B1 vitamini)
 0,54 mg B6 vitamini
 3,4 mg manganez
 1,6 mg bakır
 158 mg magnezyum
 346 mg fosfor
 3,1 mg çinko

Etimoloji
Juglans regia'nın bilimsel ismi olarak Juglans Latince'de Jovis Glans
"Jupiter'in fındık, cevizi" ve regia "krala ait" kelimelerinden gelir. Onun ortak
ismi İran cevizi, orijininin güney batı Asya (İran) olduğunu gösterir.

Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Juglans

Adi ceviz


Nuestra Señora de la Bondad (también llamada Virgen del Alcornoque y Madre de la Bondad) es el nombre de la aparición Bienaventurada Virgen María cerca de la localidad de São Marcos da Serra, un pequeño pueblo en el Algarve, al sur de Portugal.

De acuerdo con la creencia, la Santísima Virgen María se apareció allí en 1998 sobre un alcornoque e hizo una llamada a la conversión de todo el mundo. La Virgen se apareció a Fernando Pires.

Véase también
 Aparición mariana
 Virgen de Fátima
 Santuario de Fátima
 Misterios de Fátima

Referencias

Enlaces externos
 Nuestra Señora de la Bondad – Sitio web oficial

Advocaciones marianas de Portugal
Silves

Nuestra Señora de la Bondad


Masakr u srednjoj školi Columbine () se odigrao u utorak 20. travnja 1999. godine u srednjoj školi Columbine, smještenoj u Columbineu, neinkorporiranom području okruga Jefferson u američkoj državi Colorado, smještenoj u blizini gradova Denver i Littleton. Dva učenika - Eric Harris i Dylan Klebold - su tom prilikom napali napali učenike i osoblje, ubivši 12 učenika i jednog nastavnika, te ozlijedivši 21 učenika uz 3 koja su ozlijeđena prilikom pokušaja bijega iz škole. Napadači su nakon toga izvršili samoubojstvo. Taj je događaj predstavljao četvrti najveći školski masakr u američkoj historiji - iza katastrofe škole u Bathu 1927. godine, masakra na Virginia Techu 2007. godine i Masakra na Sveučilištu Teksas 1966. godine, odnosno najveći u povijesti američkih srednjih škola.

Masakr je duboko potresao i šokirao američku javnost, s obzirom na svoje razmjere, iznenadnost kao i na okolnosti te nikada pravilno razjašnjene motive. Zbog toga je odmah postao predmetom brojnih debata, odnosno argument koga su koristili protivnici američkog prava na držanje oružje. Rasprave su se osim oružja ticala i svakodnevnice američkih srednjih školama, postojanja klika, raznih supkultura kao i utjecaja glazbe, nasilnih filmova i video-igara na američku mladež. Reakcije američke javnosti neposredno nakon masakra se često navode kao školski primjer moralne panike.

Masakr u Columbineu je postao inspiracija za brojna umjetnička djela, a međunarodnoj javnosti je, između ostalog, poznat i po Bowling for Columbine, popularnom i Oscarom nagrađenom dokumentarcu Michaela Moorea.

Vanjske poveznice

 HOPE Columbine Memorial Library
 Columbine Memorial
 Jefferson County CO Library – Columbine massacre archives

 A detailed report on crimelibrary.com
 Columbine High School Official website

Povijest SAD-a od 1989. do 11. rujna 2001.
Columbine
Colorado

Masakr u srednjoj školi Columbine


දුමින්ද දිසානායක (28 මාර්තු 1979), යනු වාරිමාර්ග හා ජල සම්පත් කළමණාකරණ අමාත්‍යංශයේ හිටපු කැබිනට් අමාත්‍යවරයා සහ හිටපු තරුණ කටයුතු සහ නිපුණතා සංවර්ධන නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයා වේ.

1979 උපත්
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
චරිත කතා

දුමින්ද දිසානායක


Diyarbakırspor 1968 yılında Diyarbakır'da kurulan spor kulübü. Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etmektedir. Kulübün şu anki başkanı Siyabend Aydın'dır.

İlk kez 1977-78 sezonunda Süper Lig'de mücadele eden Diyarbakırspor, toplamda 11 sezon bu ligde mücadele etti. 2009-10 sezonundan başlayarak art arda küme düşen takım, kendini Diyarbakır 2. Amatör Ligi'nde buldu. 2018 yılından itibaren ise 3 yıl üst üste lig yükselerek Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etme hakkı kazandı.

Tarihçe

Kuruluş
Diyarbakırspor, Diyarbakır Amatör Ligi'nin iki ezeli rakibi Diclespor ve Yıldızspor kulüplerinin 24 Haziran 1968 tarihinde birleşmeleriyle kuruldu. Diyarbakırspor'un ilk başkanlığını da dönemin Belediye Başkanı Nejat Cemiloğlu yaptı. Yönetim Kurulu ise şu isimlerden oluştu: Hacı Abdurrahman Özbek, Nazmi Çakın, Şahap Bozacı, Nuri Akçam, Bedrettin Köprülü ve Erdoğan Vursavaş.

İlk yıllar
1968-1975 yılları arasında 8 sezon Türkiye 3. Ligi'nde mücadele eden Diyarbakırspor, 1975-76 sezonunda Ali Kahraman'ın başkanlığı ve Şeyhmus Akçadağ'ın ikinci başkanlık ile futbol şube sorumluluğu görevlerini birlikte yürüttüğü dönemde Türkiye 2. Ligi'ne yükseldi ve ertesi sezon Türkiye 2. Ligi şampiyonu olarak 1. Lig'e yükseldi.

Ali Kahraman ve Şeyhmus Akçadağ da Diyarbakırspor'a o dönemlerde altın yıllarını yaşatan yöneticiler olarak hafızalarda yer edindi. 1977-1980 yılları arasında 3 sezon 1. Lig'de kaldı. 1978-79 sezonunda 4 hafta lider kaldığı ligi 5. sırada bitirdi.

1980'li yıllar
1980-81 sezonunda 2. Lig'e düşen Diyarbakırspor burada bir yıl kaldıktan sonra 1981-82 sezonunda yeniden 1. Lig'e yükseldi. Ancak bu durum çok uzun sürmedi ve ertesi sezon 2. Lig'e düşen Diyarbakırspor, 1. Lig'e dört sezon çıkamadı.

1985-86 sezonunda 2. Lig'den üçüncü kez 1. Lig'e çıktı. 1986-87 sezonunda 1. Lig'i 11 puanla son sırada tamamlayan Diyarbakırspor, küme düştükten sonra da zor günler geçirdi ve başkan Yaşar Şerbetçi'nin ani ölümü nedeniyle, 1987-1993 yılları arasında 2. Lig'de küme düşmeme mücadelesi verdi.

1990'lı yıllar
Diyarbakırspor, ilk kez 1990-91 sezonunda play-off'a yükseldi. 1995-96 sezonunda ilk 5 takım arasına girip finale kadar yükseldi. Ankara'daki finalde ise, Bahri Kaya yönetimindeki Zeytinburnuspor'a uzatma dakikalarında yediği golle 1-0 mağlup oldu ve 1. Lig'e yükselemedi. 1997-98 sezonu sonunda Eskişehir'deki ekstra play-off maçlarının ilk turunda Denizlispor'a 3-0 yenilip elenirken 1999-00 sezonunda da yine final oynadı. Antalya'daki yükselme grubu final maçlarında Çaykur Rizespor'a uzatma dakikalarında 2-0 mağlup olup, ikinci kez finalde 1. Lig hakkını kaybetti.

2000'li yıllar

13 Mayıs 2001'deki Altay maçını 3-1 kazandı ve Süper Lig'e yükseldi. Başbakan yardımcısının emriyle maçın canlı yayınlanmaması, özet için konulan kameranın üzerinin Türk bayrağıyla kapatılması, izlemeye gelen gazetecilerin bir odaya kapatılması, taraftarların Altaylı futbolcuların kafasına bilardo topu atması, daha sonra Genelkurmay Başkanı olacak Yaşar Büyükanıt'ın bu duruma razı gelmeyen iki gazeteciyi dövdürmesi, Altay yöneticilerine "Bu maçı vereceksiniz." demesi pek çok kişi tarafından "Türk futbolunun kara günü" şeklinde yorumlandı. Olay yaşandığı zaman sadece Erman Toroğlu ve Güven Taner bu durumu belirtti. Onun dışında medya sessiz kaldı. Yıllar sonra gazeteci Rasim Ozan Kütahyalı "Devlet eliyle şike yapıldı." değerlendirmesinde bulundu. O zamanlar Altay teknik direktörü olan Rıdvan Dilmen, herhangi bir yorum yapmadı.

Diyarbakırspor, 2005-06 sezonunda Süper Lig'i 18. sırada tamamlayıp 1. Lig'e düştü.

2008-09 sezonunda 1. Lig'i şampiyon Manisaspor'un ardından 2. olarak tamamlayan Diyarbakırspor yeniden Süper Lig'e çıktı.

2009-10 sezonunda kötü bir sezon geçiren Diyarbakırspor, Süper Lig'de tutunamayarak tekrar 1. Lig'e düştü.

2010'lu yıllar
Talihsizlikler 2010-11 sezonunda da Diyarbakırspor'un yakasını bırakmadı. Ligin bitimine 7 hafta kala Diyarbakırspor, 1975-76 sezonundan beridir görmediği 2. Lig'e düştü.

2011-12 yılında 2. Lig'de mücadele veren Diyarbakırspor, düşme kalma mücadelesi verdiği son maçında Bugsaşspor'a 3-1 yenilerek 3. Lig'e düştü. Zamanla deplasmana gidememeye başladı. Kulüp kapatılma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. 3. Lig'de ilk 8 maçındanda puan alamadı. Aynı sezonda Maltepespor ve Kocaelispor maçlarına çıkmayan Diyarbakırspor'un BAL'a düşürülmesi gündeme geldi. Fakat TFF kurallarında belirtilen "Bir takım aynı lig devresi içinde 2 maça çıkmazsa küme düşürülür." maddesi Diyarbakırspor'u küme düşmekten kurtardı. Diyarbakırspor, ligi 17. sırada bitirerek Eylül 2013 tarihinde, Diyarbakırspor Futbol Şube Sorumlusu Mehmet Emin Akyapı, Tüm futbolcuların lisanslarını karşılıksız olarak verildiğini, Şu an için takımın ne teknik heyeti ne de futbolcusunun olduğunu belirtmiş olup, maçlara çıkacak bir takım olmadığı için Diyarbakırspor'un küme düşeceğini ve ilerleyen haftalarda kendiliğinden kapanacağını belirtmiştir. Kulüp 9 Ağustos 2013 tarihinde tamamen kapanmıştır. Kulüp binasına haciz işlemi başlatılarak mühürlenmiştir. Ayrıca kulübün efsaneleşen yıllarında kazanmış olduğu kupaları çöpe atılma olayına tepki gösteren Diyarbakırspor'un son kulüp başkanı Şeyhmuş Şenyiğit kulübün kupalarına kendi işyeri içerisinde özel olarak sahip çıkarak ve bu davranışıyla Diyarbakırspor taraftarlarının gönüllerine taht kurmuştur.

Eylül 2013'te, üst üste 4 lig birden düşmeye devam ederek Bölgesel Amatör Lig'e gerileyen Diyarbakırspor'un yönetim, teknik heyet ve futbolcuları dağıldığı için kulübün kapanması kararı alındı. 2013-2014 sezonu başlamadan önce Diyarbakırspor son kulüp başkanı Şeyhmus Şenyiğit ile Yeni Diyarbakırspor yönetimi bir takım görüşmeler yapıp Diyarbakırspor'u yaşatmak adına Yeni Diyarbakırspor çatısı altında birleşme kararı aldı. Mevcut Diyarbakırspor'un ismi Yıldız 21 Gençlikspor, arması da yeşil kırmızı düz bant olarak değiştirildi. Bu sayede Diyarbakırspor ismi ve arması boşta kaldı. Hemen akabinde Yeni Diyarbakırspor yetkilileri Dernekler İl Müdürlüğü'ne başvurarak Diyarbakırspor isim ve armasına talip olduklarını beyan ettiler ve kısa süre sonra bu onaylandı. Yeni Diyarbakırspor'un devam eden 2013-2014 sezonunda ismi ve armasının değişmesi resmileşmesine rağmen yasal süre olan 3 yılı bekleme şartından dolayı bu değişiklik fikstürlere yansıyamadı.

Daha önce Diyarbakırspor'da kısa süre kayyum olarak görev yapan Galatasaray'ın Diyarbakır'da açtığı spor okulunun başkanı Abdulkadir Duran, önce Yıldız 21 Gençlikspor'a mahkeme yoluyla kayyum oldu, daha sonra ise eski delegelerin hepsini silerek yeni delegeler yaptırdı. Yeni delegelerle kongre yapan Duran, Yıldız 21 Gençlikspor'un başkanı oldu. Duran, Diyarbakırspor isminin Yeni Diyarbakırspor'dan alınarak Yıldız 21 Gençlikspor'a geri verilmesi için Diyarbakır 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nde iptal davası açtı. Mahkeme, 30 Mart 2015'te verdiği kararla Diyarbakırspor'un Eylül 2013'te yapılan kongresinde alınan tüm kararları iptal etti. İptal kararıyla birlikte kongrede yapılan isim değişikliği de iptal edildi. Bunun üzerine Temmuz 2015'te Yeni Diyarbakırspor'un adı Diyarbekirspor olarak değiştirildi.

Diyarbakırspor, 2013-2014 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'de sezon öncesi ligden çekildiği için ve bir sonraki sezonda da Diyarbakır Süper Amatör Lig'e katılmadığı için 2015-2016 sezonunda doğrudan Diyarbakır 1. Amatör Ligi'ne dahil oldu. 22 maçta 3 galibiyet, 2 beraberlik ve 17 yenilgi aldı ve lig sonuncusu olarak Diyarbakır 2. Amatör Ligi'ne düştü.

2016-2017 sezonunda Diyarbakır 2. Amatör Lig A Grubunu 5. olarak tamamladı. 2017-2018 sezonunda Diyarbakır 2. Amatör Lig B Grubunu 2. tamamlayarak 1. Amatör Lig'e yükseldi. Diyarbakırspor, 2018-2019 sezonunda başkanlığa gelen Şeyhmus Akyıl "Her sene bir lig, hedef Süper Lig" parolasıyla Diyarbakır 1.Amatör Lig B Grubunu 2. sırada tamamlayarak Play-Off grubunda oynamaya hak kazandı. 1.Amatör Lig Play-Off grubunu lider tamamlayarak Süper Amatör Lig'e yükseldi.

17 Ocak 2020'de açıklamalarda bulunan kulüp başkanı Ekrem Karakoç, "Amacımız Diyarbakırspor'u yeniden ayağa kaldırmak" dedi. Bu bağlamda takıma profesyonel liglerde mücadele eden oyuncuları transfer etti. Kulübün 52. kuruluş yıl dönümünde basına konuşan Karakoç, toplam borcun 15 milyon ₺ olduğu söyledi ve günümüz şartlarında bu borcun çok fazla olmadığını, Diyarbakırlıların desteğiyle rahatlıkla kapatılabileceğini ifade etti.

Diyarbakır Süper Amatör Ligi'nde 2019-20 sezonunun tescil edilmesiyle ligi lider bitiren Diyarbakırspor, Bölgesel Amatör Lig'e yükseldi.

2020'li yıllar
4 Eylül 2020'de başkan Ekrem Karakoç görevinden ayrıldı.

8 Eylül'de yapılan Diyarbakırspor Olağanüstü Genel Kurulunda Siyabend Aydın, başkan seçildi. Hacı İhsan Aydın Fahri Başkan, daha önce kulüpte başkanlık yapmış Şeyhmus Akyıl Asbaşkan seçildi.

Forma sponsoru olarak lotto ile anlaştı.

8 Mart 2021'de kulüp, futbol dışındaki amatör branşlarda da faaliyet göstereceğini açıkladı.

2020-21 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'de grubunu lider bitiren Diyarbakırspor, önce çeyrek finalde Bağlar Belediyespor'u ardından yarı finalde Gaziantep Ankasspor engelini aşarak adını finale yazdırdı. Finalde ise 76 Iğdır Belediyespor'a 1-0 yenilerek 3. Lige çıkma şansını kaybetti. 2021-2022 sezonunda ise ligi 26 puanla 5. Sırada bitirmesine rağmen statü gereğince Diyarbakır Süper Amatör Ligine düştü. 2022-23 sezonunda Süper Amatör Lig'de mücadele etmeye başlayan Diyarbakırspor 6 Şubat tarihine kadar 13 maçta namağlup olarak 35 puan toplamış olup 6 Şubat tarihindeki deprem nedeniyle ligler oynatılmamış ve sezon sonunda federasyonun gelen başvuru üzerine verdiği kararıyla Diyarbakırspor'un şampiyonluğu tescillendirilip Bölgesel Amatör Lig'e yükseltilmiştir.

Renkleri ve amblemi
Diyarbakırspor, bugün formasında taşıdığı renklerin yeşilini Diclespor'dan ve kırmızısını Yıldızspor'dan almıştır. Diğer bir iddiaya göreyse, kulübün renkleri karpuzun dışı ile içinin renklerinden gelmektedir. Amblemi ise kentle özdeşleşen Diyarbakır'ın kale surları ile karpuzundan oluşur.

Stadyumu ve tesisleri
Yerel Amatör Kümedeki maçlarını Seyrantepe Şılbe Stadyumu'nda oynayan Diyarbakırspor, 2020-21 sezonu itibarıyla maçlarını Yeni Diyarbakır Stadyumu'nda oynama kararı aldı. Antrenmanlarını Ali Gaffar Okkan Tesisleri'nde yapmaktadır.

Taraftarları
Tribünlerde faaliyet gösteren en dikkat çeken taraftar grubu Azrailler'dir. Diyarbakırspor profesyonel liglerden düştükten sonra Diyarbekirspor'u destekleyen taraftar grubu, Eylül 2016'da her iki kulübün de birleşmesi talebinin reddedilmesi üzerine Diyarbekirspor tribünlerinden çekildi.

İlginç bilgiler
 Diyarbakırspor, Irak'tan Türkiye'ye Iraklı ilk futbolcu transferini gerçekleştirdi. (Bassim Abbas 2009-10 sezonu)
 Diyarbakırspor, Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgeleri'nden 1. Lig'e çıkan ilk kulüptür.
 Diyarbakırspor, 2 yıl içerisinde hiç ara vermeden 3. Lig'den 1. Lig'e yükselen; Türkiye'nin ilk, dünyanın ise ikinci takımı olmuştur. (Dünya'da bu başarıyı ilk elde eden ekip İngiltere'nin Nottingham Forest kulübüdür.)
 Diyarbakırspor ayrıca 1. Lig'den her sezon küme düşerek 3 sezonda Amatör Bölgesel Amatör Lig'e düşen 2. takımdır. Diğer takım Göztepe'dir.

Başarıları
1. Lig

Şampiyonluk (3): 1976-1977, 1980-1981, 1985-1986

İkincilik (2): 2000-2001, 2008-2009

3. Lig

Şampiyonluk (2): 1975-1976, 2012-2013

Türkiye Kupası

Yarı final (1): 1981-1982

Çeyrek final (3): 1978-1979, 1980-1981, 2004-2005

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 11 sezon
1977-1980, 1981-1982, 1986-1987, 2001-2006, 2009-2010

 1. Lig: 24 sezon
1976-1977, 1980-1981, 1982-1986, 1987-2001, 2006-2009, 2010-2011

 2. Lig: 9 sezon
1968-1976, 2011-2012

 3. Lig: 1 sezon
2012-2013

 Bölgesel Amatör Lig: 4 sezon
2013-2014, 2020-2022, 2023-

Diyarbakır Süper Amatör Ligi: 2 sezon
2019-2020, 2022-2023

 Diyarbakır 1. Amatör Lig: 1 sezon
2015-2016, 2018-2019

 Diyarbakır 2. Amatör Lig: 2 sezon
2016-2018

Geçmiş sezon performansları

*Kademe-Klasman grubu olan sezonlar birleştirilerek yazılmıştır.

*Play-Off maç sonuçları da sezona dahildir.

Oyuncu istatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî internet sitesi

 Transfermarkt'ta Diyarbakırspor

 YouTube'ta Diyarbakırspor

Diyarbakırspor
Diyarbakır'da spor
Türkiye'deki futbol kulüpleri
Diyarbakır'daki futbol kulüpleri

Diyarbakırspor


محافظة بن تشي  ( بالفيتنامية : Bến Tre ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في دلتا ميكونغ.

المصدر

روابط إضافية
 Ben Tre website (English)
 Bến Tre website (in Vietnamese)
 Học sinh Sinh viên Bến Tre website (in Vietnamese)
 Travel Info about Bến Tre from GlobeWarrior Web Site

محافظات فيتنام

محافظة بن تشي


Seichō no Ie  is a syncretic, monotheistic, New Thought Japanese new religion that has spread since the end of  World War II. It emphasizes gratitude for nature, the family, ancestors and, above all, religious faith in one universal God. Seichō no Ie is the world's largest New Thought group. By the end of 2010 it had over 1.6 million followers and 442 facilities, mostly located in Japan.

History
In 1930, Masaharu Taniguchi, working as an English translator, published the first issue of what he called his "non-denominational truth movement magazine", which he named Seichō no Ie to help teach others of his beliefs. This was followed by forty volumes of his "Truth of Life" philosophy by 1932. Over the next forty years, he published an additional four hundred–odd books and toured many countries in Europe, South America, and North America with his wife Teruko, to lecture on his beliefs personally. Ernest Holmes, founder of Religious Science, and his brother Fenwicke were of great assistance to Taniguchi. Fenwicke traveled to Japan and co-authored several books, with one called The Science of Faith becoming a cornerstone of the denomination.

Taniguchi died in a Nagasaki hospital on June 17, 1985, at the age of ninety-one. Today the president of Seichō no Ie is Masanobu Taniguchi.

In the 2000s, Seicho-no-Ie Fundamental Movement seceded from HQ. As of 2017, there are  three factions of the original movement. The two largest factions are led by Masanobu Taniguchi, the president of Seichō no Ie; a group of elder teachers of Seichō no Ie known as Manabushi leads the other faction. The Manabushi only want to teach the fundamentals taught by the founder: Masaharu Taniguchi. One lone teacher who does not want to confront the current president of Seichō no Ie leads the last group.

See also
 List of New Thought denominations and independent centers
 List of New Thought writers

References

Further reading
 Clarke, Peter B. (ed.), A Bibliography of Japanese New Religious Movements: With Annotations and an Introduction to Japanese New Religions at Home and Abroad - Plus an Appendix on Aum Shinrikyo. Surrey, UK: Japan Library/Curzon, 1999. .
 Clarke, Peter B. (ed.). Japanese New Religions: In Global Perspective. Surrey, UK: Curzon Press, 2000. .
 Gottlieb, Nanette, and Mark McLelland (eds.). Japanese Cybercultures. London; New York: Routledge, 2003. , .
 Masaharu Taniguchi. Religious Leaders of America, 2nd ed. Gale Group, 1999. Reproduced in Biography Resource Center. Farmington Hills, Mich.: Gale, 2008.

External links

Japanese new religions
Monotheistic religions
New Thought denominations
Religious organizations based in Japan
Religious syncretism in Japan
Shinto new religious movements

Seicho-no-Ie


සම්මාන

ජනාධිපති සම්මාන
1981 - හොඳම සහය නිළිය - බැද්දේගම
1993 - හොඳම සහය නිළිය - චායා

නදීකා ගුණසේකර


La gare de Clabecq est une gare ferroviaire belge des lignes 106, de Lembeek à Écaussinnes et 115, de Braine-l'Alleud à Rognon, via Tubize située à Clabecq sur la commune de Tubize, dans la province du Brabant wallon en Région wallonne. Depuis 1984, elle est seulement utilisée par des trains de marchandises en lien avec les hauts-fourneaux (détruits depuis) et le laminage d'acier.

Situation ferroviaire
La gare de Clabecq est établie au  (PK) 3,6 de la ligne 106, de Lembeek à Écaussinnes, entre la gare de Lembeek et la halte fermée d'Oisquercq, et au PK 12,5 de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rognon, via Tubize, entre la gare de Tubize et la halte de Nidérand (fermée).

Les lignes 106 et 115 sont en service et électrifiées jusqu'aux faisceaux marchandises à la sortie de la gare de Clabecq. Au delà, quelques centaines de mètres sont utilisés comme raccordement aux laminoirs de Clabecq, le reste est démantelé.

Histoire

Desserte ferroviaire de Tubize et Clabecq
Le chemin de fer fait son apparition à Tubize le  lorsque circule le premier train sur la « ligne du Midi » destinée à relier Bruxelles à la frontière française et Valenciennes. Les travaux progressent vers Soignies l'année suivante et la frontière est atteinte en 1842. Il n'y a alors pas de voie ferrée vers Clabecq malgré la présence des Forges de Clabecq, spécialisées dans le travail puis la production de fer ; le canal Charleroi-Bruxelles est alors utilisé. À Tubize, de nombreuses industries prospèrent autour de la ligne ferroviaire.

En 1870, l'État belge concède aux Bassins houillers du Hainaut la construction pour son compte d'un chemin de fer de Lembecq à Rebecq-Rognon se prolongeant vers le canal de Charleroi et d'une autre ligne des Écaussinnes à Ronquières. Il n'est alors pas question de prolonger cette dernière ligne jusque Tubize, doublant ainsi le canal par une voie ferroviaire, ni de demander une extension de la première jusque Braine-l'Alleud (cette ville n'est d'ailleurs pas reliée au rail à l'époque).

Toutefois, le cahier des charges est modifié et prévoit finalement de faire de Clabecq, idéalement situé au bord du canal, le point de confluence entre les lignes d'Écaussinnes et de Rognon lesquelles courraient ensuite en direction de Lembeek et Tubize sur la ligne de Bruxelles à Mons. De même, on reliera Tubize à Braine-l'Alleud, la raccordant à la nouvelle ligne raccourcissant le trajet entre Bruxelles et Charleroi.

Mise en service
Les sections Tubize - Clabecq et Clabecq - Virginal sont terminées le 14 ou le . Le reste de la ligne 106 (Lembeek - Clabecq et Virginal - Écaussinnes) est terminé le  de la même année et la ligne 115 vers Braine-l'Alleud entre en service le .

Les Forges de Clabecq
En dehors des trains de voyageurs vers Écaussinnes, Braine-l'Alleud et Rebecq ainsi que des trains de marchandises desservant les industries, carrières et exploitations agricoles, le trafic de et vers les Forges de Clabecq prend une importance grandissante. En 1910, l'usine réalise seulement la transformation de fer et d'acier produit ailleurs, avec un laminoir et un train à tôles ainsi que des ateliers réalisant des pièces métalliques. Afin de survivre à la concurrence et ne plus dépendre des fluctuations du prix des matériaux bruts, son directeur Auguste Simont décide d'y implanter un ensemble de hauts fourneaux alimentés par du minerai de fer provenant de l'Est de la France et par du coke majoritairement produit par les Fours à Coke de Vilvorde, une société créée pour l'occasion. Cet agrandissement nécessite une importante extension des installations de la gare ; les travaux démarrent en 1909 et le premier haut-fourneau est mis à feu en , suivi par un second treize mois plus tard. Pour le premier haut fourneau, les Chemins de fer de l'État belge acheminent chaque jour  de minerai de fer, 300 de coke et 60 de chaux sans compter l'acier produit !

En 1964, alors que les trains de voyageurs vers Braine-l'Alleud ont disparu il y a 5 ans, la SNCB électrifie les lignes 106 et 115 en direction de Tubize et Lembeek ainsi qu'un faisceau de voies. L'usine sidérurgique génèrent alors un trafic quotidien de .

Déclin
Le reste du trafic va cependant disparaître peu à peu : la ligne 115 étant exploitée en impasse depuis Clabecq, d'abord jusque Braine-le-Château (1959-1961) puis avec un terminus à Sart-Moulin jusqu'en 1981. Les rails sont par la suite arrachés mais le pont sur le canal reste utilisé par les trains industriels desservant le laminoir construit sur la rive opposée. L'électrification permet également la circulation de quelques trains de voyageurs électriques ayant pour terminus Clabecq.

Sur la ligne 106, les trains de voyageurs sont finalement supprimés le  et seuls quelques parcours spéciaux iront encore jusqu'aux quais de la gare de Clabecq ; les rails au-delà de l'usine étant retirés en . L'usine elle-même est victime d'une première faillite en 1993 et est contrainte d'abandonner la fusion d'acier dix ans plus tard. De nombreux ouvriers se retrouvent sans emploi et une part importante des installations est démolie.

La fermeture et la démolition des hauts-fourneaux des Forges a porté un rude coup à Clabecq mais les sections électrifiées des lignes 106 et 115 y aboutissant restent utilisées par des trains de marchandises transportant les produits des laminoirs désormais rachetés par le groupe NLMK. Les terrains de l'usine démolie et une partie des voies de garage ont été dépollués en vue de redévelopper la zone en créant des habitations et de nouvelles entreprises.

Patrimoine ferroviaire
Le bâtiment de la gare correspond à une version tardive du plan type 1873 des Chemins de fer de l'État belge. L'aile abritant le guichet, la salle des pas perdus et le service des colis comportait quatre travées à l'origine, plus tard portées à six. Il possède encore sa marquise de quai en fer au toit non vitré ainsi que l'un des quais.

Muré et abandonné, il a été mis en vente par la SNCB ainsi que les terrains avoisinants comprenant la halle à marchandises de style État belge.

Notes et références

Bibliographie
 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002.

Voir aussi

Articles connexes
 Forges de Clabecq
 Ligne 106 (Infrabel)
 Ligne 115 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Liens externes

Gare
Ligne 106 (Infrabel)
Ligne 115 (Infrabel)
Gare dans la province du Brabant wallon
Gare mise en service en 1884

Gare de Clabecq


was a town located in Nakatado District, Kagawa Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,681 and a density of 80.51 persons per km². The total area was 58.14 km².

On March 20, 2006, Chūnan, along with the town of Kotonami (also from Nakatado District), was merged into the expanded town of Mannō.

External links
Official website in Japanese

Dissolved municipalities of Kagawa Prefecture
Mannō, Kagawa

Chūnan, Kagawa


Das Centre d'Excellence Sports Rousseau ist eine Mehrzweckhalle in der kanadischen Stadt Boisbriand nahe Blainville in der Provinz Québec  Sie bietet 3.100 Sitzplätze.

Geschichte
Die Halle wurde im Jahr 2011 eröffnet und bietet bei Eishockeyspielen 3.100 Sitzplätze (maximal 3.250 Plätze). Zur Saison 2011/12 zog mit der Armada de Blainville-Boisbriand ein Junior-Eishockeyfranchise der LHJMQ nach Boisbriand, nachdem es von einer Gruppe aus vier Investoren um den ehemaligen Eishockeyspieler Joël Bouchard aus Montréal aufgekauft worden war. Die Mannschaft trägt ihre Heimspiele seitdem im Centre d'Excellence Sports Rousseau aus. Bouchard betreibt in der Halle zudem eine Juniorenakademie und ein Fitnessstudio.

Das Centre d'Excellence Sports Rousseau verfügt über verschiedene Eisflächen mit unterschiedlichen Größen. Für Eishockeyspiele 200 × 85 ft (60,96 × 25,91 m), für Trainingsspiele drei gegen drei 130 × 65 ft (39,62 × 19,81 m) und Kleinfelder mit 55 × 30 ft (16,76 × 9,14 m) für andere Veranstaltungen.

Weblinks
 cesr.ca: Website der Halle (französisch)
 qmjhlarenaguide.com: Blainville-Boisbriand Armada (englisch)

Einzelnachweise

Eishockeystadion in Kanada
Bauwerk in Québec
Sportstätte in Québec
Erbaut in den 2010er Jahren
Jean-Jacques Rousseau als Namensgeber
Armada de Blainville-Boisbriand

Centre d’Excellence Sports Rousseau


Itzhak ben Shlomo Ashkenazi Luria cunoscut și ca HaArí Hakadosh (Leul cel Sfânt) sau HaArí Zal (Zihronó livrahá) ( (HaArí, Amintirea fie-i binecuvântată) (în ebraică:יִצְחָק בן שלמה לוּרְיָא אשכנזי, n. 1534, Ierusalim – d. 25 iulie 1572, Safed) a fost un rabin, teolog și mistic evreu palestinian, care a activat în Egipt și in ultimii doi ani ai vieții la Safed (Tzfat) în timpul dominației otomane în Palestina. Luria este considerat cel mai însemnat dintre "cabaliștii din Safed" din secolul al XVI-lea și autorul unei noi metode de cabală, cunoscută sub numele de "Cabala contemporană" sau Cabala lurianică. Ea a fost transmisă de el în lecții orale și compilată în scris de către elevii săi, cunoscuți sub denumirea "Gurėi Haari" ("Puii leului").
În timpul vieții Luria a așternut în scris doar câteva poezii liturgice.
Luria a murit la Safed și a fost înmormântat în vechiul cimitir evreiesc din oraș.

Variante ale numelui
Numele complet al lui Itzhak Luria era în ebraică Itzhak ben Shlomo Ashkenazi Luria, adică Isaac, fiul lui Solomon Ashkenazi Luria. Numele Ashkenazi, moștenit de la tatăl său, indica originea sa așkenază, din ținuturi ale Germaniei sau Poloniei. Mama sa era sefardă.
În tradiția iudaică Luria este onorat cu numele ARI - cuvânt care poate însemna Leul sau poate fi un acronim, ca de pildă:
HaElohi Rabi Itzhak - Divinul Rabi Itzhak ori Ashkenazi Rabi Itzhak sau Adonenu Rabi Itzhak - Domnul nostru, Rabi Itzhak
El este adesea cunoscut ca "Ari Hakadosh" - adică "Leul cel sfânt."

Biografia
Luria s-a născut în cartierul vechii comunități evreiești din Ierusalim în anul 1534 ca fiu al unei evreice sefarde si al lui Shlomo Luria Ashkenazi, a cărui familie provenea dintr-o familie de rabini și învățați așkenazi din nordul Italiei. Aceștia ar fi fost înrudiți cu renumitul comentator al Bibliei, Rashi, și prin el cu seminția regelui David în persoană.
După o legendă menționată în "Sefer Hakavanot umaasè  hanissim" într-o zi când tatăl lui Luria rămăsese să studieze singur în sinagogă, i-a apărut în față prorocul Ilie (Eliyahu Hanavi) și i-a spus:
În copilărie, după propria mărturie, ar fi primit la Ierusalim cele dintâi lecții de Cabala de la un învățat numit Kalonymos.
După moartea tatălui său, familia lui Luria s-a mutat în casa unui unchi din partea mamei din Egipt, Mordehai Frances, care era mai mare peste vameși. Luria însuși a trăit și studiat în cadrul comunității sefarde din Egipt, fiind acolo discipolul lui rabinului David ben Shlomo Ibn Abi Zimra (cunoscut și sub acronimul Radbaz)  precum și al unui unchi din partea tatălui, rabinul Betzalel Ashkenazi, autorul cărții "Shitá Mekubètzet".
La vârsta de 15 ani s-a căsătorit cu fiica unchiului său matern.
După tradiția transmisă de ucenicii săi, Luria a trăit în casa unchiului său până la 36 ani, și de la vârstă de 22 ani vreme de 7 ani s-a izolat pe o insulă de pe Nil și s-a adâncit în tainele Cărții Zohar. În acea perioadă își vizita familia numai la sfârșit de săptămână, și vorbea puțin și numai în ebraică și aramaică. După legendă, a avut atunci viziuni, între altele cu prorocul Ilie (Eliyahu), care i-a poruncit să urce iar în Țara Israelului, unde se născuse. Nopțile se visa întreținându-se cu marii învățați de altădată. În Egipt a mai fost Luria și învățător al textelor sacre și, după unele documente găsite în Gheniza din Cairo, s-a întreținut din comerțul de condimente și grâne.

.

Învățătura lui
În anul 1569 Luria s-a reîntors în Palestina, și, după o scurtă ședere la Ierusalim, unde sistemul sau cabalistic s-a lovit de neîncredere, s-a stabilit la Safed, împreună cu soția și cele doua fiice ale sale.
Acolo s-a alăturat cercului de cabaliști de sub conducerea rabinului Moshe Cordovero.  Acestui cerc aparțineau  personaje precum Shlomo Alkabetz, Yosef Karo, Moshe Alshekh, Eliyahu de Vidas, Yosef Hagez, Elisha Galadoa și Moshe Bassola. Luria  a devenit discipolul lui Cordovero. Yosef Sambari (1640-1703), cronicar al comunității evreiești din Egipt, amintește că Luria învățat o scurtă vreme de la Cordovero, care a murit, însă curând, în anul 1570, la 23 Tamuz (27 iunie). Apoi el i-a moștenit locul ca promotor al Cabalei în oraș.

El a avut două feluri de ucenici: novici, care au învățat de la el Cabala elementară, și inițiați, cărora el le-a transmis învățaturile tainice și formulele de invocare și conjurare. Cel mai vestit dintre inițiați a fost rabinul Haim Vital, care după opinia lui Luria, avea un suflet care nu fusese pătat de păcatul originar al lui Adam. Împreună cu Vital, a obișnuit Luria sa frecventeze mormântul rabinului Shimon Bar Yohai și ale altor învățați însemnați. Se spune că acele morminte nu erau marcate, și că identitatea lor le-a fost cunoscută din revelații ale prorocului Ilie.
Cercul cabalistic al lui Luria s-a mărit cu timpul și a ajuns să se desparta ca o obște de sine stătătoare, în care doctrinele mistice au dobândit întâietate, având greutate în toate ceremonile religioase. Sâmbăta Luria însuși se îmbrăca în alb, în patru veștminte simbolizând cele patru litere ale Tetragramei.
Învățăceii vedeau în el un sfânt făcător de minuni. Se pare ca el însuși credea că el este Mashiah ben Yossef, prevestitorul lui Mesia, fiul lui David.
Luria a murit în anul 1572 în cursul unei epidemii, la vârsta de numai 38 ani.
Fiicele sale s-au măritat la Safed: Ahsa - cu rabinul Shlomo Saggis, conducătorul ieșivei din Safed, și mentorul rabinului Yosef Mitrani (HaMaharit), iar cea de-a doua - cu fiul rabinului Yosef Karo.
Tradiția mai povestește că el a mai avut și un fiu, care ar fi murit după ce rabinul a împărtășit ucenicilor săi niște taine cabalistice foarte ascunse, fiind așa pedepsit din cer.

Numeroși evrei din cei izgoniți din Spania credeau ca a sosit vremea judecății care preceda venirea lui Mesia în Galileea. Venind în Palestina în anticiparea acestui eveniment, și-au găsit multă mângăiere în învățăturile lui Luria.
Luria nu le-a împărtășit în scris, ci le-a expus doar prin vorbă, improvizând, dar învățăceii săi le-au transcris și până în anul 1650 ele s-au răspândit între evreii din întreaga Europă.
În schimb el a lăsat câteva poezii cabalistice în limba aramaică care se intonează la cina din ajunul Sâmbetei.
Adevăratul exponent și propagator al sistemului cabalistic lurianic a fost principalul sau discipol, Haim Vital (1543 Safed - 1620 Damasc). El a adunat toate notițele făcute de discipolii lui Luria, și pe baza lor  a redactat mai multe cărți, cea mai importantă dintre ele fiind "Etz Hahaim" (Arborele vieții) în opt volume.
Această carte a circulat la început în copii manuscrise. Fiecare din discipolii lui Luria și-au luat obligația, sub amenințarea cu excomunicarea, că nu vor permite difuzarea acestor copii în țări străine. De aceea o vreme toate manuscrisele ei rămăseseră în Palestina. Dar, în cele din urmă, unul a ajuns în Europa și a fost tipărit în 1772 la Zolkiew, de către Itzhak Satanow.
În el erau expuse învățăturile bazate pe Zohar ale Cabalei lurianice, inclusiv cele teoretice, cât și cele de practică religioasă  și meditative.

Personalitatea și influența sa asupra studiilor cabalistice
Luria nu s-a eschivat de a cugeta asupra traumatismului psihic pe care l-au suferit evreii izgoniți din Peninsula Iberică în anii 1492-1498. Acest eveniment și-a pus pecetea asupra vieții a zeci de mii de evrei din vremea aceea și a trezit dileme și întrebări existențiale. El a vrut să întărească moralul discipolilor săi din Diaspora prin alegoria Luminii captive - Or Haganuz - ascunsă între cojile de impuritate. După credința sa, cu venirea Mântuitorului se va produce repararea - Tikun - și toți fiii lui Israel se vor readuna în vechea lor patrie, iar întreaga lume va fi mântuită.
Haim Vital, într-una din prefețele la cartea "Etz Hahaim" a remarcat admirativ știința lui Luria, despre care se apunea că ar fi stăpânit nu numai înțelepciunea din cărțile sfinte, dar și vorba animalelor, păsărilor și plantelor și a lucrurilor neînsuflețite, graiul îngerilor, ar fi văzut spiritele ieșind din trupuri, urcând în ajunul de sâmbătă în rai. și ar fi vorbit și cu cei drepți aflați în lumea cealaltă, de la care învăța tainele Legii.

In memoriam
În amintirea sa, la sfârșitul secolului al XVI-lea a fost zidită la Safed Sinagoga Ari Ashkenazi. De asemenea Sinagoga sefardă cea mai veche din Safed, în care s-a rugat, și încă o sinagogă la Ierusalim au fost numite după el.
Ziua de 5 a lunii Av, în care a decedat, este comemorată prin pelerinaje și ceremonii la mormântul sau.

Note

Lectură suplimentară
 Lawrence Fine - translation and introduction - Safed Spirituality - Rules of Mystical Piety-The Beginning of Wisdom -with preface by Louis Jacobs, Paulist Press, NY, 1984

Nașteri în 1534
Decese în 1572
Poeți evrei
Mistici
Teologi evrei
Rabini palestinieni
Evrei din Imperiul Otoman
Oameni din Ierusalim

Itzhak Luria


Řež (prononcé en tchèque ) est un village (une partie de la commune de Husinec) dans la région de Bohême-Centrale de la République tchèque. Il est situé dans la vallée de la rivière Vltava  au nord-ouest du centre de Prague. Selon le recensement de 2001, la population était de 722 habitants.
Řež est le site d'un centre de recherche nucléaire et d'une usine chimique. En août 2002, une grave inondation a endommagé le site.

Řež est bien desservi par la ligne Prague - Kralupy nad Vltavou. L'arrêt est situé sur la rive opposée (gauche) de la rivière Vltava et est accessible par un pont piéton. Un trajet de 18 km depuis la gare de Masaryk prend 24 minutes.

Bibliographie

Références

 http://www.fallingrain.com/world/EZ/0/Rez.html

Liens externes
 http://www.husinec-rez.cz/ (Site officiel de Řež)

Village en Bohême
District de Prague-Est

Řež


An Juncus remotiflorus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Juncus remotiflorus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus remotiflorus


Olaylar
 26 Ocak - Osmanlı Devleti ve Avusturya arasında Karlofça Antlaşması imzalandı. Böylece Osmanlı Devleti'nde Duraklama Dönemi Sona ermiş, Gerileme Dönemi başlamıştır.
 William Dampier kuzey-batı Avustralya'yı keşfetmiştir.

Doğumlar
 2 Ocak - III. Osman, Osmanlı padişahı (ö.1757)
 Mühürdar Abdi Efendi, Osmanlı Devleti devlet adamı ve şair (ö. 1764)
Joseph van Aken, Flaman ressam (ö. 1749)

Ölümler

1699


Športska zabava je vrsta spektakla koji navodno predstavlja natjecateljski događaj pomoću visoko kvalitetne kazališne glume i kvalitetnom prezentacijom, s ciljem impresioniranjem i zabavljanjem publike i šire javnosti. Za razliku od tipičnih športova, za koje se provodi natjecanje, poštene igre, tjelogradnje ili športske rekreacije, osnovni proizvod sportske zabave je izvedba koja uključuje publiku, tako da se ne izvode bez publike osim u izvanrednim okolnostima. Obično, ali ne svi (ovisno o kojem športu je riječ), događaji su unaprijed dogovoreni, pa se može govoriti o otvoreno o događajima jer se ne smatra namještanjem rezultata.

Takvi tipovi športa su primjerice: profesionalno hrvanje, monster trucks, surfanje, skateboarding, umjetničko klizanje, utrka razbijanje automobila, motocross slobodnog stila i sl.

Izvori

Vanjske poveznice

Zabava
Šport

Športska zabava


Túníska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Túnis í knattspyrnu, og er stjórnað af Túniska knattspyrnusambandinu. Liðið hefur fimm sinnum komist í úrslitakeppni HM í knattspyrnu og einu sinni unnið Afríkukeppnina í fótbolta.

Saga
Fyrsta knattspyrnufélagið í Túnis, Racing Club de Tunis var stofnað 1904-5 og fór með sigur af hólmi á fyrsta meistaramótinu sem haldið var árið 1907. Frakkar voru fyrirferðarmiklir á upphafsskeiði íþróttarinnar í landinu en heimamönnum fór fjölgandi og fljótlega komu fram lið alfarið skipuð innfæddum Túnisbúum.

Áður en Túnis öðlaðist sjálfstæði árið 1956 höfðu óopinber landslið verið mynduð með leikmönnum úr túnísku deildinni. Fyrsti leikur slíks liðs var árið 1928 þegar það tapaði 9:2 fyrir b-landsliði Frakka. Fyrsti sigurinn vannst ekki fyrr en 1939, þá gegn liði áhugamanna frá París.

1956-62: Upphafsskeiðið
Í kjölfar sjálfstæðisyfirlýsingar Túnis voru þegar lögð drög að stofnun knattspyrnusambands til að halda utan um deildarkeppnina, sem áður hafði verið á vegum franska knattspyrnusambandsins. Landsliðshópur var myndaður og nokkrir æfingaleikir leiknir, s.s. við Alsír og austurríska félagið FC Admira Wacker Mödling. Fyrsti formlegi landsleikurinn var hins vegar á Arabaleikjunum í júní 1957, þar sem Túnis vann 4:3 sigur á Líbýu. Sigurgangan hélt áfram í næstu leikjum og komst Túnis alla leið í úrslitin á þessu fyrsta móti sínu, en tapaði þar fyrir Sýrlendingum.

Undir stjórn júgóslavneska þjálfarans Milan Kristić tryggði Túnis sér sæti á sínu fyrsta stórmóti, knattspyrnukeppni ÓL 1960. Liðið náði forystunni gegn Pólverjum í fyrsta leik, en tapaði að lokum 6:1. Betur gekk í leikjum gegn Argentínu og Danmörku en Túnis fór samt stigalaust frá keppni.

1962-78: Gullkynslóðin
Túnis tók í fyrsta sinn þátt í Afríkubikarnum árið 1962, komst í úrslitakeppnina og endaði að lokum í þriðja sæti. Árið eftir vann landsliðið sinn fyrsta titil á Arabaleikunum. Árið 1965 var Túnis í hlutverki gestgjafa í Afríkubikarnum. Sex lið tóku þátt í úrslitakeppninni þar sem Gana varði titil sinn eftir að hafa unnið Túnis 3:2 í framlengdum úrslitaleik.

Eftir Afríkubikarinn 1965 hætti Túnis þátttöku í mótinu til ársins 1976 og komst ekki í úrslit aftur fyrr en 1978. Ástæða þeirrar ákvörðunar var sú að knattspyrnusambandið kaus að leggja meiri áherslu á samskipti við Arabaþjóðir fyrir botni Miðjarðarhafs.

Túnis tók í fyrsta sinn þátt í forkeppni HM 1970 en féll út í 2. umferð eftir oddaleik gegn Marokkó, sem hreppti að lokum sæti Afríku í úrslitakeppninni. Fjórum árum síðar féll liðið aftur úr keppni í 2. umferð, eftir að hafa áður slegið Egypta úr leik.

Árið 1978 var viðburðaríkt í fótboltanum í Túnis. Eftir að hafa snúið aftur í Afríkubikarnum tveimur árum fyrr, komst liðið í úrslitakeppnina sem fram fór í Gana. Túnis hafnaði í öðru sæti síns riðils og mætti heimamönnum í undanúrslitum. Viðureignin tapaðist 1:0. Við tók bronsleikur gegn Nígeríu. Undir lok fyrri hálfleiks, í stöðunni 1:1, mótmæltu leikmenn Túnis úrskurði dómarans með því að ganga af velli. Leikurinn dæmdist því tapaður 2:0 og Túnis var meinað að keppa á næsta móti tveimur árum síðar.

Stærsti atburður ársins var þó þátttakan á HM í Argentínu. Leið Túnis í úrslitakeppnina var strembin. Í fyrstu umferð þurfti liðið að slá út Marokkó í vítaspyrnukeppni, en þetta var í fyrsta sinn sem grípa þurfti til slíks í leik í heimsmeistarakeppni. Í annarri umferð voru nágrannarnir frá Alsír slegnir úr leik, Gínea í þriðju umferð og loks Egyptaland og Nígería í úrslitariðli.

Ekki var búist við stórafrekum af hálfu Túnis enda andstæðingarnir ógnarsterkir og afrísku liði hafði aldrei tekist að vinna leik í úrslitakeppni HM. Annað kom á daginn. Í fyrsta leik sigraði Túnis lið Mexíkó 3:1, eftir að hafa verið 0:1 undir í hálfleik. Næstu mótherjar voru Pólverjar, bronsliðið frá HM 1974. Mark Grzegorz Lato undir lok fyrri hálfleiks skildi að lokum á milli liðanna og því ljóst að Túnis þurfti að sigra heimsmeistara Vestur-Þjóðverja til að komast áfram. Öllum að óvörum lauk leiknum með markalausu jafntefli. Túnis féll úr leik með sæmd og fengu leikmennirnir heiðursmóttökur við heimkomuna. Frammistaðan jók mjg þrýstinginn á FIFA að fjölga fulltrúum Afríku á HM.

1978-94: Landslið í lægð
Ekki tókst að byggja á velgengninni á HM 1978. Túnis féll úr keppni í fyrstu umferð forkeppni HM 1982, komst í úrslitaeinvígi á móti Alsír fyrir HM 1986 en tapaði þar illa og Kamerún hirti sætið á HM 1990 eftir hreint úrslitaeinvígi. Sætum Afríku fjölgaði um eitt fyrir HM 1994 en eftir harða baráttu í forriðli mátti Túnis láta í lægra haldi fyrir Marokkó.

Raunar þurfti Túnis að sitja heima þegar kom að öllum stórmótum frá 1980 til 1992 nema tveimur. Liðið komst í úrslit Afríkukeppninnar 1982 og Ólympíuleikana 1988 en féll í bæði skiptin út í fyrstu umferð. Á þessum árum var ört skipt um þjálfara og stöðugleiki liðsins var með minnsta móti. Árið 1994 voru Túnisbúar gestgjafar í Afríkubikarnum í annað sinn í sögunni. Árangurinn olli sérstökum vonbriguðum þar sem liðið tapaði og gerði jafntefli í leikjum sínum tveimur og lenti í neðsta sæti í sínum forriðli.

1994-2002: Viðspyrnu náð
Eftir vonbrigðin á heimavelli var ákveðið að ráða reynslumikinn þjálfara, Pólverjann Henryk Kasperczak sem áður hafði m.a. þjálfað til Fílabeinsstrandarinnar. Undir hans stjórn komst Túnis ekki aðeins í úrslitakeppni Afríbikarsins 1996 heldur alla leið í úrslitaleikinn þar sem það tapaði 2:0 fyrir Suður-Afríku. Sama ár komst Túnis á Ólympíuleikana í Atlanta, komst ekki upp úr riðlinum en gerði þó jafntefli við Argentínu.

Kasperczak var enn við stjórnvölinn tveimur árum síðar þegar Túnis komst bæði í úrslitakeppni Afríkubikarsins og HM í Frakklandi. Afrikumótið var haldið í Búrkína Fasó og tapaði Túnis fyrir heimamönnum í vítaspyrnukeppni í fjórðungsúrslitum. Frammistaðan á heimsmeistaramótinu olli vonbrigðum. Liðið var í raun fallið úr keppni eftir töp gegn Englandi og Kólumbíu í tveimur fyrstu leikjunum. Jafntefli gegn Rúmenum, sem þegar voru komnir áfram, reyndist lítil sárabót.

Árangurinn í Frakklandi kostaði Kasperczak starfið og í hans stað var ráðinn Ítalinn Francesco Scoglio. Undir hans stjórn endaði Túnis í fjórða sæti Afríkukeppninnar 2000 eftir tap gegn Kamerún í undanúrslitum og í vítakeppni gegn Suður-Afríku í bronsleiknum.

Henri Michel, fyrrum landsliðsþjálfari Frakklands, stjórnaði Túnis í úrslitum Afríkukeppninnar 2002 en var rekinn þegar liðið féll úr leik án þess að skora eitt einasta mark. Túnis var einnig meðal keppnisliða á HM 2002 í Japan og Suður-Kóreu. Þar tapaði liðið fyrir heimamönnum Japönum og Rússum en gerði jafntefli við Belga.

2002-2008: Bestir í Afríku
Stjórnendur knattspyrnusambands Túnis voru staðráðnir í að lið þeirra skyldi mæta sterkt til leiks í Afríkubikarinn 2004 á heimavelli. Eftir að hafa íhugað marga nafntogaða þjálfara varð Roger Lemerre, fyrrum landsliðsþjálfari Frakklands, fyrir valinu. Fyrir mótið var Túnis sjöunda efst á heimslista FIFA af þátttökuþjóðunum sextán og því ekki talið sérlega sigurstranglegt þrátt fyrir forskot heimavallarins.

Túnismenn þurftu ekki mikið að hafa fyrir toppsætinu í sínum riðli, unnu tvo leiki og gerðu eitt jafntefli. Í fjórðungsúrslitum unnu þeir Senegal í hörkuleik, þá Nígeríu í vítaspyrnukeppni í undanúrslitum og lok Marokkó í úrslitaleiknum, 2:1. Þetta var fyrsti og enn sem komið er eini sigur Túnis í keppninni og var honum innilega fagnað. Lemerre hafði áður unnið EM 2000 sem þjálfari Frakka og varð því fyrstur í sögunni til að stýra liðum til sigurs í tveimur álfukeppnum.

Sem Afríkumeistarar öðluðust Túnismenn keppnisrétt í Álfukeppni FIFA sem fram fór í Þýskalandi árið 2005. Túnis tapaði fyrir Argentínu og Þjóðverjum en vann 2:0 sigur á Áströlum. Sama ár tryggði liðið sér keppnisrétt í úrslitakeppni HM 2006 sem einnig fór fram í Þýskalandi.

Undirbúningurinn fyrir HM 2006 hófst í Afríkukeppninni sama ár, þar sem Túnis mistókst að verja titil sinn eftir tap í fjórðungsúrslitum gegn Nígeríu eftir vítaspyrnukeppni. Í aðdraganda heimsmeistarakeppninnar bárust þær gleðifregnir að kantmaðurinn David Jemmali hefði fallist á að leika með landsliðinu. Hann var kunnasti knattspyrnumaður af túnisísku ætterni og lék í frönsku deildinni, en hafði fram að þessu ekki fengist til að leika fyrir hönd Túnis.

Fyrsti leikur Túnis í úrslitakeppninni var gegn Sádi-Arabíu í leik sem bæði lið urðu að vinna. Útkoman varð hálfgerð bræðrabylta, 2:2 jafntefli þar sem Túnis náði að jafna metin í uppbótartíma. Eftir þessa vondu byrjun var komið að sterku liði Spánverja. Túnis náði forystunni snemma leiks og hélt henni þar til tæpar tuttugu mínútur voru eftir. En þá var þrekið búið og spænska liðið skoraði þrjú mörk á lokakaflanum. Svipað var upp á teningnum í lokaleiknum. Þar hélt Túnis hreinu gegn Úkraínu í rúmar sjötíu mínútur en andstæðingarnir unnu að lokum 1:0.

Að margra mati hafði Lemerre verið alltof varnarsinnaður á HM og íhugaði knattspyrnusambandið alvarlega að skipta honum út fyrir annan þjálfara. Hann fékk þó að sitja áfram og kom Túnis í úrslitakeppni Afríkumótsins 2008. Liðið var talið í hópi hinna sigurstranglegustu en féll úr leik fyrir Kamerún í fjórðungsúrslitum. Eftir tap í forkeppni næstu heimsmeistarakeppni um mitt ár 2008 var ákveðið að segja Lemerre upp störfum eftir sex ára þjónustu.

2008-2014: Setið heima
Stuðningsmenn Túnis voru orðnir góðu vanir eftir að hafa komist í úrslitakeppni þrennra heimsmeistaramóta í röð. Það var því erfitt að kyngja því að missa af tveimur næstu úrslitakeppnum, HM 2010 og HM 2014. Í fyrra skiptið var það Nígería sem bar ábyrgð á að Túnis mátti dúsa heima og í seinna skiptið Kamerún. Afríkumótið 2010 gekk litlu betur. Túnis komst í úrslitakeppnina en gerði jafntefli í öllum þremur leikjum sínum og féll úr keppni.

Arabíska vorið braust út í Túnis snemma árs 2011 og fór því næst eins og eldur í sinu um allan arabíska heiminn. Hin pólitíska upplausn bitnaði á landsliðinu, sem öllum að óvörum hafnaði fyrir neðan lið Grænhöfðaeyja. Þeirri niðurlægingu var afstýrt þegar Grænhöfðaeyjar voru dæmdar úr keppni fyrir brot á reglum, en sem fyrr segir mistókst Túnis samt að komast í úrslitin. Þjálfaraskipti voru tíð á þessum árum.

2014-: Landið rís á ný
Belgískur þjálfari, Georges Leekens, sem áður hafði m.a. stýrt landsliði Alsír, var ráðinn til starfa snemma árs 2014. Þótt hann stoppaði ekki nema rétt á annað ár klifraði liðið hratt upp styrkleikalista FIFA undir hans stjórn, fór úr 49da í 22að sæti.

Í úrslitum Afríkumótsins 2015 tókst Túnis undir stjórn Leekens að vinna riðil sinn í fyrsta sinn síðan 2008. Í fjórðungusúrslitum tapaði liðið fyrir heimamönnum frá Miðbaugs-Gíneu við afar vafasamar kringumstæður. Dómgæslan í leiknum þótti fyrir neðan allar hellur og var dómari leiksins settur í hálfs árs bann af Afríska knattspyrnusambandinu í kjölfarið.

Síðar á árinu 2015 sneri Henryk Kasperczak aftur sem landsliðsþjálfari. Hann kom Túnis í úrslitakeppni Afríkukeppninnar 2017, en aftur féll liðið úr leik í fjórðungsúrslitum, að þessu sinni gegn Búrkína Fasó. Slæm úrslit í æfingarleikjum síðar á árinu 2017 kostuðu Kasperczak starfið en eftirmaður hans kom Túnis í úrslitakeppni HM 2018.

Túnis mætti til leiks á HM í Rússlandi sem hæsta Afríkuliðið á FIFA-listanum og sú sautjánda hæsta á mótinu öllu. Liðið fékk erfitt hlutskipti og mætti bæði Belgum og Englendingum. Óvænt jafntefli virtist innan seilingar í upphafsleiknum gegn Englandi þegar Harry Kane skoraði 2:1 í uppbótartíma. Túnis átti aldrei raunhæfa möguleika á móti Belgum, tapaði 5:2 og HM-draumurinn var fyrir bí. Þetta var jafnframt stærsti ósigur Túnis í úrslitakeppni HM frá upphafi. Sigur á móti Panama í lokaleik var þó örlítill plástur á sárið.

Alain Giresse, gamli franski landsliðsmaðurinn, stýrði Túnis í Afríkukeppninni 2019 sem fram fór í Egyptalandi. Þrjú jafntefli með markatöluna 2:2 dugðu Túnis upp úr riðlakeppninni. Þegar þangað var komið tókst liðinu að sigra Gana í vítakeppni og þvínæst spútniklið Madagaskar. Senegalir reyndist ofjarlar Túnis í undanúrslitum en þurftu þó framlengingu til og mark Nígeríu á þriðju mínútu réð úrslitum í bronsleiknum.

Eftir níu ára hlé var Arababikarinn endurvakinn árið 2021 í Katar, að þessu sinni á vegum FIFA. Litlar væntingar voru gerðar til Túnisliðsins við komuna þangað en leikmenn efldust við hverja raun og fóru að lokum alla leið í úrslitin en töpuðu það fyrir Alsír.

Í mars 2022 tryggði Túnis sér keppnisrétt í úrslitakeppni HM í Katar. Það verður sjötta skiptið sem landið tekur þátt í úrslitakeppninni.

Afrísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Túnis

Túniska karlalandsliðið í knattspyrnu


Zelimkhan Abdulmuslimovich Yandarbiyev (, romanized: Yandarbin Abdulmusliman-khant Zelimxan; , also spelled Yandarbiev; 12 September 1952 – 13 February 2004) was a writer and politician from Chechnya, who served as acting president of the breakaway Chechen Republic of Ichkeria between 1996 and 1997. Yandarbiyev was deemed by UN a suspected associate of Al-Qaida extremist group, and is the first of Chechen leader to be named part of Al-Qaida terrorist network. In 2004, Yandarbiyev was assassinated while in exile in Qatar.

Life
Yandarbiyev was originally a literary scholar, poet, and children's literature writer, having studied at the Maxim Gorky Literature Institute in Moscow and co-founding a clandestine literature club named Prometheus which would eventually get banned by the Soviet authorities.

He later became a leader in the Chechen nationalist movement as the Soviet Union began to collapse. In July 1989, he founded the Bart (Unity) Party, a democratic party that promoted the unity of Caucasian ethnic groups against Russian imperialism and terrorism. In May 1990, he founded and led the Vainakh Democratic Party (VDP), the first Chechen political party, which was committed to an independent Chechnya. The VDP initially represented both Chechen and Ingush until their split after Chechnya's declaration of independence from the Russian Soviet Federative Socialist Republic.

In November 1990, he became the deputy chairman of the newly formed All-National Congress of the Chechen People (NCChP), which was led by Dzhokhar Dudayev and which ousted the Soviet-era leadership. With Dudayev, he signed an agreement with Ingush leaders splitting the joint Chechen-Ingush republic in two. In the first Chechen parliament, from 1991 to 1993, Yandarbiyev headed the media committee. In April 1993 he was appointed as the Vice President of Ichkeria by Dudayev.

In April 1996, following the assassination of his predecessor Dzhokhar Dudayev, he became the Acting President of Ichikeria. In late May 1996, Yandarbiyev headed a Chechen delegation that met President of Russia Boris Yeltsin and Prime Minister of Russia Viktor Chernomyrdin for peace talks at the Kremlin that resulted in the signature of a ceasefire agreement on 27 May 1996.

In 1997, during the signing of the Russian-Chechen Peace Treaty in Moscow, Yandarbiyev famously forced Russian President Yeltsin to change seats at a negotiating table so he would be received like a head of sovereign state. Yandarbiyev stood in the presidential election held in Chechnya in February 1997, but was defeated by the Chechen separatist top military leader, General Aslan Maskhadov, getting 10 per cent of the votes and landing third behind Maskhadov and Shamil Basayev. Together with Maskhadov, Yandarbiyev took part in signing of the "lasting" peace treaty in Moscow.

The two Chechen leaders fell out badly the following year, when Yandarbiyev was accused of being behind an assassination attempt against Maskhadov. In September 1998, Maskhadov publicly denounced Yandarbiyev, accusing him of importing the Islamic extremist philosophy of "Wahhabism" and of being responsible for "anti-state activities" including anti-government speeches and public meetings, as well as the organisation of illegal armed groups. Yandarbiyev subsequently joined forces with the hard-line Islamist opposition to Maskhadov's rule.

In August–September 1999, Yandarbiyev was assumed as a key figure behind the invasion by the Islamic International Brigade-led coalition of Islamist guerrillas on the neighboring Russian Republic of Dagestan. At the beginning of the Second Chechen War, Yandarbiyev traveled abroad to Afghanistan, Pakistan and the United Arab Emirates and eventually settled in Qatar in 1999, where he sought to obtain Muslim support for the Chechen cause.

After being accused of involvement in the October 2002 Moscow theater hostage crisis, Yandarbiyev was placed on Interpol's most wanted list and Russia made the first of several requests for extradition in February 2003, citing Yandarbiyev as a major international terrorist and financier of the al-Qaeda-backed Chechen resistance. In June 2003, his name was consequently added to the United Nations Security Council Al-Qaida and Taliban Sanctions Committee's blacklist of al-Qaeda-related suspects.

Yandarbiyev played a key role in directing funding from foundations in the Arab states of the Persian Gulf in order to support a radical Chechen faction dubbed the Special Purpose Islamic Regiment, a militant group responsible for the Moscow theater hostage crisis. In January 2004, he was interviewed extensively in Qatar for the BBC Four documentary The Smell of Paradise, where the film-makers called him the "spiritual leader of the Chechens and a poet on the road to jihad."

Assassination

On 13 February 2004, Zelimkhan Yandarbiyev was killed when a bomb ripped through his SUV in the Qatari capital, Doha. He was fatally wounded and succumbed to his injuries on the way to the hospital. His 13-year-old son, Daud, was in critical condition but survived. Some reports also added that two of his bodyguards were killed in the blast as well, but this has not been confirmed.

It was initially unclear who was responsible for the blast, but suspicion immediately fell on Russian intelligence agencies SVR and GRU, both of which denied any involvement, and cited internal feuding among the Chechen rebel leadership. Aslan Maskhadov's separatist foreign ministry condemned the attack as a "Russian terrorist attack", comparing it to the 1996 attack that killed Dzhokhar Dudayev. The car bomb eventually led to Qatar's first counterterrorism law, declaring lethal terrorist acts punishable by death or life imprisonment.

The day after the attack, Qatari authorities arrested three Russians in a Russian embassy villa. One of them, the first secretary of the Russian Embassy in Qatar, Aleksandr Fetisov, was released in March due to his diplomatic status. The remaining two, GRU agents Anatoly Yablochkov (also known as Belashkov) and Vasily Pugachyov (sometimes misspelled as Bogachyov), were charged with the assassination of Yandarbiyev, an assassination attempt of his son Daud Yandarbiyev, and smuggling weapons into Qatar. According to Moscow, Yablochkov and Pugachyov were secret intelligence agents sent to the Russian Embassy in Doha to collect information about global terrorism. Russia's acting Defence Minister Sergei Ivanov pledged state support to the suspects and declared that their imprisonment was illegal. There were some speculations that Fetisov had been released in exchange for Qatari wrestlers detained in Moscow.

The trial proceedings were closed to the public after the defendants claimed that the Qatari police had tortured them in the first days after their arrest, when they had been held incommunicado; the two Russians alleged that they had suffered beatings, sleep deprivation and attacks by guard dogs. Based on these torture allegations and the fact that the two officers were arrested within an extraterritorial compound belonging to the Russian Embassy, Russia demanded the immediate release of its citizens. They were represented by the attorney of the law firm founded by Nikolai Yegorov, a friend and fellow student of Vladimir Putin at Leningrad State University.

The Qatari prosecutors concluded that the suspects had received the order to eliminate Zelimkhan Yandarbiev from then Defense Minister Sergei Ivanov personally.

On 30 June 2004, both Russians were sentenced to life imprisonment; passing the sentence, the judge stated that they had acted on orders from the Russian leadership.

The verdict of the Doha court caused severe tensions between Qatar and Russia, and, on 23 December 2004, Qatar agreed to extradite the prisoners to Russia, where they would serve out their life sentences. The agents however received a heroes' welcome on returning to Moscow on the same day but disappeared from public view shortly afterwards.

Russian prison authorities admitted in February 2005 that they were not in jail and said that the sentence handed down in Qatar was "irrelevant" in Russia.

Books
He wrote many books, consisting of poetry collections, children's literature as well as "radical interpretation of the theory of jihad" with titles like Whose Caliphate? and Jihad.

References

Further reading
Obituary: Zelimkhan Yanderbiyev, BBC News, 13 February 2004
OBITUARY: Zelimkhan Yandarbiyev, The Independent, 14 February 2004

1952 births
2004 deaths
Assassinated Chechen politicians
Deaths by car bomb
Chechen nationalists
Chechen poets
Candidates for President of Chechnya
Chechen writers
Russian children's writers
People murdered in Qatar
Politicians of Ichkeria
Heads of the Chechen Republic
Vice presidents of Chechnya
Chechen Islamists
Russian people murdered abroad
Soviet poets
Male poets
Soviet male writers
Maxim Gorky Literature Institute alumni
20th-century male writers
Russian people of Chechen descent
People designated by the Al-Qaida and Taliban Sanctions Committee
Heads of state of former countries
Chechen independence activists
North Caucasian independence activists
Male murder victims
2000s assassinated politicians in Europe

Zelimkhan Yandarbiyev


A. J. Kazinski ist das Pseudonym des dänischen Autorenduos Anders Rønnow Klarlund (geboren 1971) und Jacob Weinreich (geboren 1972).

Werke
 Die Auserwählten. Heyne, 2010, ISBN 978-3-453-40907-1. (dänisch: Den sidste gode mand.)
 Der Schlaf und der Tod. Heyne, 2013, ISBN 978-3-453-43796-8. (dänisch: Søvnen og døden.)
 Todestrank. Heyne Verlag, 2016, ISBN 978-3-453-27070-1. (Originaltitel: Den genfødte morder)

Weblinks

Autorenduo
Literatur (Dänisch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Sammelpseudonym
Thriller (Literatur)

A. J. Kazinski


Julia Hamari ()  o  mezzosoprană și altistă maghiară, cântăreață de operă și estradă. Este profesor academic de canto la Stuttgart.

Note

Nașteri în 1942
Mezzosoprane de operă
Oameni în viață

Julia Hamari


Thaksin Shinawatra (Tajski jezik: ทักษิณ ชินวัตร) je tajlandski biznismen, političar i gostujući profesor. U tajlandskoj policiji služio je od 1973. do 1987., a bio je premijer Tajlanda od 2001. do 2006. Nakon što je svrgnut s vlasti, proglašen je krivim za korupciju 2008. godine i sada živi u egzilu.

Thaksin je 1987. osnovao mobilnog telefonskog operatera Advanced Info Service i IT i telekomunikacijski konglomerat Shin Corporation, što ga je u konačnici učinilo jednim od najbogatijih ljudi Tajlanda. Osnovao je Tajlandsku stranku Thai Rak (TRT) 1998. godine, a nakon pobjede protiv klizišta, postao je premijer 2001. godine. Bio je prvi demokratski izabran premijer Tajlanda koji je služio u punom mandatu, a ponovno je izabran 2005. godine od strane velika većina.

Thaksin je proglasio "rat drogama" u kojem je ubijeno više od 2500 ljudi. Thaksinova vlada pokrenula je programe za smanjenje siromaštva, proširivanje infrastrukture, promociju malih i srednjih poduzeća i proširenje univerzalnog zdravstvenog osiguranja. Thaksin je zauzeo snažne ruke protiv separatističke pobune u južnim muslimanskim provincijama.

Nakon prodaje dionica njegove korporacije za više od milijardu dolara bez poreza stranim ulagačima, rezultirale su znatne kritike. Građanski pokret protiv Thaksina, nazvan Narodni savez za demokraciju ili "Žute majice", pokrenuo je masovne prosvjede, optužujući ga za korupciju, zlouporabu položaja i autokratske tendencije. Thaksin je nazvao izvanredne izbore koje je bojkotirala oporba, a nevaljane od strane Ustavnog suda.

Thaksin je svrgnut u vojnom udaru 19. rujna 2006. Njegova je stranka zabranjena i zabranjeno mu je političko djelovanje. Thaksin je od tada živio u samonametnome izgnanstvu, osim kratkog posjeta Tajlandu 2008. Kazneno je osuđen na dvije godine zatvora zbog zlouporabe položaja. Iz inozemstva je nastavio utjecati na tajlandsku politiku, preko Stranke narodne moći koja je vladala 2008. godine i njezine organizacije nasljednice Pheu Thai stranke, kao i Ujedinjenog fronta za demokraciju protiv diktature ili pokreta "Crvena košulja". Njegova mlađa sestra Yingluck Shinawatra bila je premijer Tajlanda od 2011. do 2014. godine.
Predsjednici tajlandske vlade
Poduzetnici
Političari nakon 1989.

Thaksin Shinawatra


Arena Assens er et kulturcenter og sportshal belligende i Assens Kommune. I 2011 valgte man at renovere Assens Sukkerfabriks lokaler for at bruge dem til et kombineret idræts-, fritids- og kulturhus. Arenaen råder over to sportshaller, et fitnesscenter, mindre lokaler, en teatersal samt en skydebane.

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Assens
Kultur i Assens

Arena Assens


Anton Ackermann (25 de dezembro de 1905, Thalheim, Alemanha - 4 de maio de 1973, Berlim, Alemanha) também conhrecido como Eugen Hanisch foi um político alemão. Foi filiado ao Partido Comunista da Alemanha.

Ministros das Relações Exteriores da Alemanha
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Anton Ackermann


Rybinsk (, ) is the second-largest city of Yaroslavl Oblast in Russia. It lies at the confluence of the Volga and Sheksna rivers,  north-north-east of Moscow. Population:

It was previously known as Ust-Sheksna (until 1504), Rybnaya Sloboda (until 1777), Shcherbakov (1946–1957), and Andropov (1984–1989).

History

Early history

Rybinsk is one of the oldest Slavic settlements on the Volga River. The place was first recorded by chroniclers in 1071 as Ust-Sheksna, i.e. "the mouth of the Sheksna". During this period the settlement was a regional center for craft and metal based produce and for trade. In the mid-13th century, Ust-Sheksna was laid waste by invading Mongols. For the next few centuries, the settlement was referred to alternatively as Ust-Sheksna or Rybansk. From 1504, it was identified in documents as Rybnaya Sloboda (literally: "the fishing village"). The name is explained by the fact that the settlement supplied the Muscovite court with choice sturgeons and sterlets. In the 17th century, when the sloboda was capitalizing on the trade of the Muscovy Company with Western Europe, it was rich enough to build several stone churches, of which only one survives to the present. More old architecture may be found in the neighborhood, including the last of Muscovite three-tented churches (in the Alexandrov Hermitage) and the Ushakov family shrine (on Epiphany Island).

Golden age
In the 18th century, the sloboda continued to thrive on the Volga trade. Catherine the Great granted Rybnaya Sloboda municipal rights and renamed it Rybinsk. It was a place where the cargo was reloaded from large Volga vessels to smaller boats capable of navigating in the shallow Mariinsk Canal system, which connects the Russian hinterland with the Baltic Sea. With the population of 7,000, the town daily accommodated up to 170,000 sailors and up to 2,000 river vessels. Consequently, the local river port became known as the "capital of barge-haulers".

The town's most conspicuous landmark, the Neoclassical Savior-Transfiguration Cathedral, was constructed on the Volga riverside from 1838 until 1851. It was built to a design that the Dean of the Imperial Academy of Arts, Avraam Melnikov, had prepared for Saint Isaac's Cathedral in St. Petersburg. After Melnikov lost the contest for the best project of St. Isaac's Cathedral to Auguste de Montferrand, he sold his grandiose design to the municipal authorities of Rybinsk.

As a trade capital of the Upper Volga, Rybinsk formerly attracted scores of foreigners, who built a Lutheran church and an imposing Roman Catholic cathedral, said to be the tallest on the Volga. There is also the Nobel Family Museum, documenting the operations of that prominent Swedish family during the Russian Empire.

20th-century American film moguls Nicholas Schenck and Joseph Schenck were born in the town, and there is a grand 18th-century mansion of the Mikhalkov family, whose living members include Sergey Mikhalkov, Nikita Mikhalkov, and Andron Konchalovsky.

20th century
In the Soviet years, Rybinsk continued its impressive renaming record, for it changed its name four times: to Shcherbakov (after Aleksandr Shcherbakov) in 1946, back to Rybinsk in 1957, to Andropov (after Yuri Andropov) in 1984, and back to Rybinsk in 1989.

Administrative and municipal status
Within the framework of administrative divisions, Rybinsk serves as the administrative center of Rybinsky District, even though it is not a part of it. As an administrative division, it is incorporated separately as the city of oblast significance of Rybinsk—an administrative unit with the status equal to that of the districts. As a municipal division, the city of oblast significance of Rybinsk is incorporated as Rybinsk Urban Okrug.

Economy
The most important industries of modern Rybinsk are NPO Saturn (two plants) AL Turborus aircraft engines, power and naval gas turbines manufacturing, RGT small plant 30 - 100 MW range gas turbines, electronics radiotronics (NPO Luch), Kalashnikov Pella Rybinsk shipyard Euroyachting, Vympel Shipyard, and a hydroelectric power station. As the experts warn, the giant Rybinsk dam which holds the Rybinsk Reservoir (formerly touted as the largest man-made body of water on Earth) places the town in the imminent danger of the dam breaking and the reservoir flooding the city. The city is served by the Staroselye Airport.

Geography

Climate
Rybinsk has a four-season humid continental climate with significant differences between winters and summers, although the cold winters are still significantly less severe than those found on similar parallels further east in Russia. June, July and August all average above  in average high temperatures with the five months above  ensuring Rybinsk falls into humid continental rather than the subarctic category found further north. The yearly mean is around , also comfortably falling within range of warm-summer humid continental climates.

International relations

Rybinsk is twinned with:

  Kingsport, Tennessee, United States (1989)
  Johnson City, Tennessee, United States (1989)
  Bristol, Tennessee, United States (1989)

Notable people
Aleksey Ovchinin, cosmonaut
Genrikh Yagoda, NKVD leader
Joseph M. Schenck
Nicholas Schenck
Nikita Lastochkin, racing driver
Boris Grigoriev, artist

References

Sources

External links
Official website of Rybinsk
Unofficial website of Rybinsk
Rybinsk Museum
Life of Rybinsk in photos

Rybinsky Uyezd
Populated places on the Volga
Golden Ring of Russia

Rybinsk


දකුණු අප්‍රිකානු කාන්තා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (අන්වර්ත නාමය: ප්‍රෝටියාස්) ජාත්‍යන්තර කාන්තා ක්‍රිකට් පිටියේ දකුණු අප්‍රිකාව නියෝජනය කරයි. මෙම කණ්ඩායම කළමණාකරණය හා සංවිධානය සිදු කරනු ලබන්නේ ක්‍රිකට් සවුත් අප්‍රිකා ආයතනය මගිනි.

දකුණු අප්‍රිකානු කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම


An Uncinia araucana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerald A. Wheeler. An Uncinia araucana in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia araucana


Laura Owens (née en 1970) est une peintre, galeriste et éducatrice américaine. Elle a émergé à la fin des années 1990 de la scène artistique de Los Angeles. Elle est connue pour ses peintures à grande échelle qui combinent une variété de références historiques et de techniques picturales. Elle vit et travaille à Los Angeles, en Californie.

En 2013, elle a transformé l'espace de travail de son studio en un lieu d'exposition appelé 356 Mission, en collaboration avec le marchand d'art Gavin Brown et Wendy Yao. Peu après, elle a accueilli un deuxième lieu avec la librairie d'art Ooga Booga #2 à l'avant du bâtiment L'espace d'art 356 Mission a fermé en 2019, en raison de la fin du bail.

En 2003, Owens a eu sa première exposition au Musée d'art contemporain de Los Angeles. L'œuvre d'Owens a été présentée dans le cadre d'expositions personnelles à la Secession de Vienne (2015), au Kunstmuseum de Bonn (2011), au Musée Bonnefanten (2007), à la Kunsthalle de Zurich (2006), au Camden Arts Centre de Londres (2006), au Milwaukee Art Museum (2003), au Aspen Art Museum du Colorado (2003) et au Isabella Stewart Gardner Museum (2001). Owens a eu une enquête de mi-carrière au Whitney Museum Of American Art de novembre 2017 à février 2018.

Vie et éducation
Owens est née en 1970 à Euclid, Ohio et a grandi dans la ville voisine de Norwalk, Ohio. Elle a obtenu sa licence en peinture à la Rhode Island School of Design en 1992. Après avoir obtenu son diplôme, elle s'est installée à Los Angeles pour suivre des études supérieures. En 1994, elle a suivi les cours de la Skowhegan School of Painting and Sculpture et a obtenu son M.F.A. de la California Institute of the Arts la même année.

Travail
En 2015, Owens a réalisé des peintures à partir de plaques de stéréotypes de journaux de l'époque de la Seconde Guerre mondiale qu'elle a découvertes sous le bardage en bardeaux de sa maison de Los Angeles. Comme une grande partie de son travail récent, les peintures combinaient la peinture à l'huile traditionnelle avec des images sérigraphiées manipulées numériquement dans Adobe Photoshop.

En plus de la peinture, Owens crée également des livres d'artistes. Depuis 2016, elle donne des cours à l'ArtCenter College of Design.

Les œuvres d'Owen se trouvent dans de nombreuses collections d'art publiques, notamment à l'Art Institute of Chicago, Chicago ; au Museum of Modern Art, New York ; au Museum of Contemporary Art, Los Angeles, Los Angeles ; au Los Angeles County Museum of Art, Los Angeles ; au Guggenheim Museum de New York, New York ; au Whitney Museum of American Art, New York ; au Museum of Contemporary Art, Chicago, Chicago ; et au Milwaukee Art Museum, Milwaukee.

Controverse
Les peintures d'Owens lors d'une exposition en 2013 au 356 Mission.
En janvier 2013, Owens a exposé 12 nouvelles peintures dans un bâtiment situé au 356 Mission Road, en face de Downtown Los Angeles. Owens a continué à gérer cet espace, 356 Mission comme un espace d'exposition en collaboration avec Gavin Brown et Wendy Yao. En mai 2018, 356 Mission a fermé ses portes après la fin de son bail de 5 ans. La librairie Ooga Booga reste ouverte à son emplacement d'origine dans le quartier chinois de Los Angeles.

Laura Owens et Gavin Brown ont été accusés de participer à l'embourgeoisement d'un quartier hispanique à prédominance ouvrière avec leur galerie à but non lucratif 356 Mission dans le quartier de Boyle Heights, à l'est de Los Angeles.Des activistes de divers groupes anti-embourgeoisement ont protesté contre leurs galeries et leurs expositions à Los Angeles et à New York. Owens allègue que les manifestants l'ont intimidée et menacée, y compris de mort. En novembre 2017, elle a fait une déclaration publique sur ces questions, après que l'ouverture de son exposition de mi-carrière au Whitney Museum of American Art ait été contestée. L'espace artistique 356 Mission a fermé en 2019, en raison de la fin du bail.

Prix et honneurs
Owens a reçu le prix inaugural de la Bâloise à Art Basel en 1999, a reçu le prix Willard L. Metcalf en art de l'Académie américaine des arts et des lettres en 2001, et a été Guna S. Mundheim Visual Arts Fellow à l'Académie américaine de Berlin au printemps 2007. En 2015, elle a reçu le prix Robert De Niro, Sr. pour sa pratique de la peinture.

Exhibitions

Solo exhibitions

 2001: Isabella Stewart Gardner Museum, Boston, Massachusetts
 2003: Museum of Contemporary Art, Los Angeles (touring)
 2003: Aspen Art Museum, Aspen, Colorado
 2003: Milwaukee Art Museum, Milwaukee, Wisconsin
 2004: The Fabric Workshop and Museum, Philadelphia
 2006: Kunsthalle Zurich, Zurich, Switzerland
 2006: Camden Arts Centre, London
 2007: Bonnefantenmuseum Maastricht, The Netherlands
 2007: American Academy studio exhibition, Berlin
 2007: Ausstellungshalle Zeitgenossische Kunst, Munster
 2011: Kunstmuseum Bonn, Bonn, Germany
 2015: Secession, Vienna
 2016: CCA Wattis Institute for Contemporary Arts, San Francisco, California
 2017: Whitney Museum of American Art
 2018: Dallas Museum of Art (DMA)
 2018: Museum of Contemporary Art, Los Angeles

Group exhibitions
 2016: La collection Thea Westreich Wagner et Ethan Wagner, Centre Georges Pompidou, Paris

Peintre américain du XXIe siècle

Laura Owens


Blasius Spreng (* 25. Juni 1913 in München; † 10. Februar 1987 ebenda) war ein deutscher Maler, Bildhauer, Glasmaler und Mosaizist.

Leben
Nach einer Glasmalerlehre in der Mayer'schen Hofkunstanstalt und einer Goldschmiedelehre studierte Spreng 1931/33 an der Staatsschule für angewandte Kunst in München und war Meisterschüler von Richard Klein. Danach unternahm er zahlreiche Reisen nach Frankreich, Holland, Italien, Balkan, Türkei und nach Ägypten. In der Zeit des Dritten Reiches arbeitete Spreng, wie zahlreiche Künstler seiner Generation, auch für nationalsozialistische Auftraggeber und schuf Propagandaarbeiten. 1937 steuerte er Zeichnungen für den Ausstellungskatalog "München – Hauptstadt der Bewegung: Zweitausend Jahre deutsche Kultur" bei. Ab 1940/41 lehrte er freie Grafik an der Akademie der Bildenden Künste Nürnberg. 1941 entwarf er in völkischem Duktus den Titelkarton des Ausstellungskatalogs Großdeutschland und die See (im Deutschen Museum) und in gleicher Art eine Feldpost-Bildkarte mit dem Titel Ihr für uns – Wir für euch für das Generalkommando, München.

Ab Ende 1941 wurde er als Kriegsmaler zur Organisation Todt eingezogen. An den französischen und norwegischen Küsten zeichnete er unter anderem Baustellen von U-Boot-Bunkern, die später als Radier-Mappen erscheinen sollten. 1942 wurden drei Radierungen des Künstlers mit architektonischen Motiven auf der nationalsozialistischen Großen Kunstausstellung im Haus der Kunst,  München gezeigt.

In der Nachkriegszeit erweiterte Spreng sein künstlerisches Spektrum. Für den Neuaufbau schuf er Kirchenfenster, Skulpturen und Wandgestaltungen. Von München ausgehend, wo er rasch als bedeutendster Bildhauer galt, verschaffte er sich Ansehen im Kunst-am-Bau-Bereich in ganz Westdeutschland. Er übernahm – wie bei der Stuttgarter Liederhalle – die künstlerische Gesamtgestaltung, einschließlich der Gestaltung der Fußböden mit Mosaiken. Zu seinen bekanntesten Schülern gehörte (ab 1959) Lambert Maria Wintersberger.

Arbeiten von Blasius Spreng

Glasmalereien
Sprengs Glasmalereien sind unter anderem in der Friedberger Stadtkirche zu finden.

Wandmalereien
Seine Wandmalereien befinden sich in der Stuttgarter Liederhalle (1956), im Treppenhaus des Landgerichtsgebäudes Coburg (1953), in der Regierung von Unterfranken in Würzburg, in der Stadthalle Dillingen (1961), im Bahnhofsgebäude Landshut sowie in Eichstätt in der Kapelle des Salesianerklosters, in der er u. a. die Altarwand in der Technik der Enkaustik gestaltete.

Mosaikarbeiten
Seine Mosaikarbeiten sind bei der Fassade der Hoechst Verwaltung in Frankfurt a. M., sowie im Innenraum der Evangelischen Kirche in Neutraubling, ebenso in der Kapelle des Salesianums in Rosental und bei der Rückwand des Chorgestühls in der Kirche im Städtischen Altersheim in München-Schwabing und in der Mannheimer Paul-Gerhardt-Kirche. 2001 entdeckte man seine goldene Mosaikarbeit im Indanthren-Haus, Weinstraße 3 München.
Im Wormser Theater findet man ebenfalls Mosaikarbeiten, deren Entwurf für den Steinfußboden von Professor Blasius Spreng stammen, ausgeführt wurde er von Hans Sedlacek, München. Es handelt sich um Motive zu Theater und Musik.

Im Foyer des Geologischen Dienstes NRW in Krefeld befindet sich ein großes Wandrelief von Blasius Spreng aus dem Jahre 1969. Es handelt sich um Themen der Geologie und Erdgeschichte, die dort verarbeitet worden sind.

Bildhauerarbeiten
Bildhauerische Arbeiten sind der Fastnachtsbrunnen Mainz (1967), die Pfalzsäule Ludwigshafen. und der Granitbrunnen für die Marienfigur am Marktplatz von Falkenstein. Der Goldene-Dotz-Brunnen  in Düsseldorf (1971) hat sich baulich vor Ort so verändert, sodass nur noch ein "MultiCubus" auf dem Platz neben dem Dreicubenhaus in der Kaiserstraße verbleibt.

Umfassendes Werk
In der Kloster- und Pfarrkirche Zu Unserer Lieben Frau vom Kreuzberg in Schwandorf vereinigte er sein ganzes Schaffen aus Wandmalerei - Mosaikarbeiten und Bildhauerarbeiten.

Literatur

Biographie

 Fritz Richard Barran: Kunst am Bau heute: Wandbild, Relief und Plastik in der Baukunst der Gegenwart. Art and architecture today. Verlag J. Hoffmann, 1964

Zu seinen Arbeiten

Primärliteratur
 Karl Hocheder, Blasius Spreng, Josef Widmann: Der Wiederaufbau des Residenztheaters in München (Festgabe zur Eröffnung des Residenztheaters in München, von der Bauunternehmung Josef Widmann herausgebracht. Zeichnungen von Karl Hocheder, Originalradierungen von Blasius Spreng.)

Sekundärliteratur

Weblinks

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Glasmaler (Deutschland)
Bildhauer (Deutschland)
Mosaikkünstler
Kunst im Nationalsozialismus
Deutscher
Geboren 1913
Gestorben 1987
Mann

Blasius Spreng


Dýrleiki, eða jarðardýrleiki, er fornt mat sem notað var til þess að meta jarðir í gamla íslenska bændasamfélaginu (eins konar fasteignamat). Sumar jarðir báru ekki dýrleika stöðu sinnar vegna. Óvíst er hvernig dýrleiki var reiknaður en líklega liggja margir þættir liggi þar á bak við, svo sem stærð og gæði jarða (einkum gæði beitilands), hlunnindi (t.d. rekaviður eða hrísrif til eldiviðar) svo eitthvað sé nefnt. Hlunnindi virðast ekki hafa skipt miklu máli heldur fyrst og fremst geta jarðarinnar til þess að bera skepnur. Þetta sést í 15. aldar skjölum þegar tún jarða verða fyrir skemmdum og við það lækkar jarðamatið.

Dýrleiki jarða, síðar lögbýla, var einnig notað til þess að reikna út skattstofn hennar, þ.e. landskuld og leigur tóku mið af dýrleikanum. Jarðir tíunduðust einnig samkvæmt dýrleika þeirra.  Dýrleiki var tiltölulega föst eining en þó hefur jarðamat breyst í gengum tíðina.

Heimildir

Landbúnaður
Saga Íslands

Dýrleiki