The Battle of Cut Knife, fought on May 2, 1885, occurred when a flying column of mounted police, militia, and Canadian army regular army units attacked a Cree and Assiniboine teepee settlement near Battleford, Saskatchewan. First Nations fighters forced the Canadian forces to retreat, with losses on both sides.

Background

In the spring of 1885, the Métis living in the District of Saskatchewan formed a provisional government under Louis Riel, taking control of the area around Batoche. Riel was in contact with First Nations people in Saskatchewan and Alberta, such as the Cree and Assiniboine. The government was concerned that the resistance would spread to First Nations across the North-West Territories.

The Government of Canada quickly made preparations to send troops to crush the resistance.

Bands of Cree, assembled under the leadership of Poundmaker, went to Battleford. The purpose of the visit was to lobby the Indian agent there, Mr. Rae, for better supplies (many members of the band were starving) and to discuss the political situation. The people of Battleford and some of the settlers in the surrounding area, hearing reports of large numbers of Cree and Assiniboine leaving reserves and making their way to Battleford, feared for their safety. On the night of March 30, 1885, townspeople began to abandon the town and seek shelter in North-West Mounted Police Fort Battleford. When Poundmaker and his party reached the town, Rae refused to come out of the fort to meet with them. He kept them waiting for two days. Poundmaker's people meanwhile suffered from hunger, having been refused supplies by Rae.

The abandoned homes and businesses were looted about this time. The identity of the looters is disputed. Some reports claimed Poundmaker's people were responsible, but one observer alleged that most of the looting had already been done by whites. Oral history accounts claim that the looting was done by Nakoda people, and that Poundmaker did his best to stop it. Either way, Poundmaker's people left the next day.

Meanwhile, bands of Assiniboine living south of Battleford had heard about the Métis' rebellion. A small group of them killed a local farmer who had treated them harshly, and shot their Indian agent for beating a teenage girl. They then went north to Battleford to meet up with Poundmaker. A number of homes and businesses in Battleford were then looted and burned. There is some controversy as to who was responsible and as to the extent of the destruction.

The Canadian government sent Major-General Frederick Middleton to Saskatchewan to crush the Métis' rebellion. The small police force at Fort Battleford, suddenly responsible for the safety of nearly 500 civilians, called on him for reinforcements and hastily set about forming a home guard to garrison the post. Middleton detached a column under the leadership of Lieutenant-Colonel William Otter to relieve Battleford.

Otter's column consisted of some 763 men from the 2nd Battalion, "Queen's Own Rifles of Canada", 'B' Battery, Regiment of Canadian Artillery, 'C' Company of the Infantry School Corps, a party of sharpshooters from the 1st Battalion Governor General's Foot Guards, a small party of North-West Mounted Police under the command of Percy Neale, and assorted teamsters. The column travelled by rail to Swift Current, setting out on the march for Battleford on April 13 and arriving on April 24. When Otter arrived, he found hundreds of civilians, white and Métis, crammed into the fort. However, Poundmaker's followers were nowhere to be found. Overjoyed at Otter's arrival, the townspeople and settlers wanted revenge on the Indians for the losses in lives and material that they had suffered. Many of Otter's troops, inexperienced militiamen, were angry that they had "missed out on a fight".

Pressured by the townspeople and his own troops, Otter decided to take action. Despite orders from General Middleton to stay in Battleford, he wired the Lieutenant-Governor of the Northwest Territories (who was also the Indian Commissioner), Edgar Dewdney, for permission to "punish Poundmaker." Permission was granted. A garrison was left in Battleford, while he led a flying column of 392 men to attack the Cree and Assiniboine at Cut Knife Hill. His force was made up of 75 North-West Mounted Police (cavalry), several small units of Canadian army regulars, and various volunteers and militia. He carried with him two 7-pounder field rifles and a Gatling gun. He set out on the afternoon of May 1. His plan was to march until dusk, rest until the moon rose, then continue on to attack the Cree and Assiniboine early in the morning, while they were asleep.

Meanwhile, the Cree were encamped on their reserve west of Battleford, on Cut Knife Creek. They were joined by various other bands, including Assiniboine. They knew that there were thousands of Canadian soldiers in the area to fight the Métis' rebellion and decided to protect themselves. As was Cree custom, the war chief Fine Day replaced Poundmaker (the 'political chief') as leader until the fighting was over. The entire encampment was moved across Cut Knife Creek to the west side. Behind the camp was Cut Knife Hill, and on both sides of it were ravines filled with bushes and trees. Altogether, nine bands of Cree and three of Assiniboine were present, numbering some 1500 men, women, and children.

Battle
Just after dawn on May 2, Otter's column arrived. Otter had expected that the camp would be in the prairie on the east side of Cut Knife Creek. He had not anticipated that he would have to ford the creek. After his column had crossed the creek, they had to wade through a marsh before they reached the encampment. An old Cree man named Jacob with Long Hair had woken up when he heard the sound of the soldiers crossing the creek, and he alerted the camp. Colonel Otter set up two cannons and a Gatling gun and started firing on the camp. In the first few minutes, there was total confusion. The gunfire broke lodges and destroyed the camp. Women and children went running for the safety of the ravines. A group of Assiniboine warriors charged Otter's men to stop them from killing the women and children. The other warriors moved into the ravines, and Fine Day went to the top of Cut Knife Hill to direct the Cree counterattack. The warriors fought in small groups. One group would run forward, attack the soldiers, then rush back to the ravine before the soldiers could get them. As soon as the soldiers tried to attack the warriors on one side, another group of warriors would rush out of the second ravine and attack them from behind. The other warriors guarded the women and children. Otter could not attack, because he had no idea where the enemy were nor of their numbers. Robert Jefferson, an eyewitness reports that "not more than 50 [Natives] altogether, had taken part in the battle. This was understandable since few were armed."  Douglas Light's research indicates some 243 Cree and Assiniboine men were present, and notes that a number of young boys also took part in the fight.

Otter formed his men into a wedge. Two lines of soldiers and police faced the two ravines. The volunteers and militia guarded the rear, facing the marsh. As the battle continued, Fine Day employed a flanking maneuver, whereby his warriors began to move along the two ravines, getting closer and closer to the soldiers. The warriors stayed behind trees and bushes while they fired, so that Otter's men could not see anyone to shoot at. Colonel Otter's soldiers were almost encircled: on the left and right were the ravines and behind them, the way out was made difficult by the marsh.

After six hours of fighting, Otter decided to withdraw. As the soldiers crossed the marsh, some of Poundmaker's fighters mounted their horses to continue the attack. Poundmaker asked them to let Otter's men leave. They respected Poundmaker and allowed Otter to retreat to Battleford without attack. Some historians believe only Poundmaker's actions prevented an outright slaughter of Otter's troops.

Note: The Encyclopedia of Saskatchewan describes the terrain and initial encounter somewhat differently.

Maps
Military Map of Cut Knife Battlefield
Military Map of Cut Knife 1
Military Map of Cut Knife 2

Names of Dead
Among the deaths among the government forces were:
John Rogers and William B. Osgoode, members of the Guards Company of Sharpshooters (Ottawa)
Corporal W. H. T. Lowry, NWMP

Conclusion
The Battle of Cut Knife was the natives' most successful battle during the North-West Rebellion. They had the advantage of being on their own territory, but also several disadvantages: they were outnumbered, attacked by surprise, and short on ammunition. Fourteen of Otter's soldiers were wounded, and eight killed, including one abandoned to be mutilated by native women; three natives were wounded and five killed, including a Nez Perce who had come north from the United States some years earlier.

The battle instilled in some of Otter's men a respect for their enemy. Otter had expected Poundmaker's people to be caught off-guard and demoralized and to surrender quickly. But that had not happened.

However, despite suffering their greatest reverse during the campaign, sheer weight of numbers and better supplies favoured the North-West Field Force. In just a few weeks, the starving Cree went to Battleford to make peace with Major-General Middleton. Fine Day, the Cree war chief who had directed the battle, escaped to the United States. Poundmaker was arrested and jailed for seven months. Lieutenant-Colonel William Otter survived the battle and remained a prominent figure in the military, commanding The Royal Canadian Regiment in the Boer War, and acting as Director of Internment Camps in World War I.

Many people have compared this battle to the Battle of the Little Bighorn. There are some major similarities: in both cases, an army officer disobeyed orders; both tried to catch a native camp by surprise; both Custer and Otter badly misjudged the terrain and had to slow down their attacks; and both ended up being surrounded by warriors and had no idea where to charge. Otter, at least, knew when to retreat (and was allowed to do so), while Custer kept fighting and suffered hundreds of casualties. Of course, the battles were very different in their outcome. Whereas Custer himself was killed along with a third of his soldiers, Otter and most of his soldiers survived their battle and emerged with a new respect for native warriors.

Legacy

The site of the battle was designated a National Historic Site of Canada in 1923.

A bronze statue at Cartier Square Drill Hall in Ottawa, Ontario is dedicated to William B. Osgoode and John Rogers, members of the local Guards Company of Sharp-Shooters who were killed during the Battle of Cutknife Hill.

In the spring of 2008, Tourism, Parks, Culture and Sport Minister Christine Tell proclaimed in Duck Lake, that "the 125th commemoration, in 2010, of the 1885 Northwest Resistance is an excellent opportunity to tell the story of the prairie Métis and First Nations peoples' struggle with Government forces and how it has shaped Canada today."

At Cut Knife is the world's largest tomahawk, the Poundmaker Historical Centre and the Big Bear monument.  There is also now, correctly located, a cairn erected by the Historic Sites and Monuments Board of Canada upon Cut Knife Hill overlooking the Poundmaker Battle site and Battle River valley.

A government announcement in early May 2019 stated that the Chief Poundmaker, who had been convicted of treason-felony, would be exonerated by Prime Minister Justin Trudeau and that a formal apology would be made on 23 May 2019.

See also
Battle of Frenchman's Butte
North-West Rebellion

References

Conflicts in 1885
1885 in Canada
Battles of the North-West Rebellion
Military history of Saskatchewan
National Historic Sites in Saskatchewan
History of Indigenous peoples in Canada
May 1885 events

Battle of Cut Knife


This is a list of etymological lists.

General
 List of company name etymologies
 List of computer term etymologies
 List of band name etymologies
 List of chemical element name etymologies

English word origins

 Non-loanwords
 Proto-Indo-European — Proto-Germanic — Anglo-Saxon
 How words have been loaned from various languages to (many) other languages:
 Australian Aboriginal — African — Afrikaans — Algonquian — Arabic — Bengali — Chinese — Czech — Dutch — Etruscan — French — German — Greek — Hawaiian — Hebrew — Hindi — Hungarian — Irish — Italian — Japanese — Korean — Latin — Malay — Malayalam — Maori — Nahuatl — Norwegian — Old Norse — Persian — Polish — Portuguese — Punjabi — Quechua — Russian — Sanskrit — Scots — Scottish Gaelic — Spanish — Swedish — Tamil — Turkic — Ukrainian —Urdu — Yiddish
 Lists of foreign words with English derivatives
Greek — Latin

See: Medical terminology

Spanish word origins
African —
Americas —
Arabic —
Austronesian —
Basque/Iberian —
Celtic —
Chinese —
Etruscan —
French —
Germanic —
Greek —
Indo-Aryan —
Iranian —
Italic —
Latin —
Semitic —
Turkic —
uncertain —
various

Romanian word origins
Dacian

Toponymy or placename etymology

 List of country-name etymologies
 British — UK counties — German — India — Irish — Romanian counties — Bulgarian provinces — Brazilian States — U.S. States — Filipino Provinces
 List of etymologies of country subdivision names
 List of national capital city name etymologies
 List of river name etymologies
 List of Australian place names of Aboriginal origin
 List of place names in Canada of aboriginal origin
 List of indigenous names of Eastern Caribbean islands
 Origins of names of cities and towns in Hong Kong
 Lists of North American place name etymologies
 List of place names of French origin in the United States
 List of place names of Spanish origin in the United States
 List of place names in the United States of Native American origin
 List of Chinook Jargon placenames
 Sri Lankan place name etymology

Toponyms or names derived from places
 List of words derived from toponyms
 Chemical elements named after places
 List of inventions named after places
 Maghreb toponymy

Eponyms (names derived from people)

 Astronomical objects named after people
 Cartoon characters named after people
 Chemical elements named after people
 Colleges and universities named after people
 Companies named after people
 Countries named after people
 Diseases named after people
 English adjectives named after people
 Foods named after people
 Human anatomical parts named after people
 Ideologies named after people
 Inventions named after people
 Minerals named after people
 Places and political entities named after people
 Prizes named after people
 Scientific constants named after people
 Scientific laws named after people
 Scientific phenomena named after people
 Scientific units named after people
 Sports terms named after people

Names derived from animals and animal eponyms
 List of fish named after animals
 List of places named after animals
 List of minor planets named after animals and plants

External links
 List of etymologies of words

Lists of etymologies


29080 Astrocourier este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29080 Astrocourier este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Nikolai Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,15 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 18,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

29080 Astrocourier


Die Ruder-Weltmeisterschaften 2015 wurden vom 30. August bis 6. September 2015 auf dem Lac d'Aiguebelette in Savoyen (Frankreich) unter dem Regelwerk des Weltruderverbandes (FISA) ausgetragen.

Die Regattastrecke war bereits Schauplatz der Ruder-Weltmeisterschaften 1997 sowie Regatten des Ruder-Weltcups. Die französische Kandidatur setzte sich auf dem Kongress des Weltruderverbandes FISA mit 110:33 Stimmen gegen die Bewerbungen aus Strathclyde (Großbritannien) und Varese (Italien) durch. Der Deutsche Ruderverband (DRV) bewarb sich mit der Regattastrecke Beetzsee zunächst ebenfalls um die Austragung. Im Mai 2011 wurde die Bewerbung allerdings aufgrund finanzieller Risiken zurückgezogen.

Bei der Veranstaltung wurden Ruder-Weltmeister in 26 Bootsklassen ermittelt, davon 13 für Männer, 9 für Frauen und 4 für Pararuderer. Die Wettkämpfe in einer weiteren Bootsklasse des Pararuderns fielen aus, da nur eine Mannschaft gemeldet wurde. Insgesamt nahmen rund 1300 Teilnehmer aus 77 Nationen an der Regatta teil. Das größte Aufgebot wurde von den USA (alle 27 Bootsklassen) gestellt, gefolgt von Großbritannien und Deutschland mit Meldungen in jeweils 25 Klassen.

Neben der Ermittlung der Ruder-Weltmeister stellte die Regatta außerdem den wichtigsten Qualifikationswettkampf zur olympischen Ruderregatta 2016 in Rio de Janeiro dar. Über alle Bootsklassen verteilt wurden 129 der 215 Startplätze vergeben, in denen 380 Sportler Platz finden. Insgesamt werden 550 Athleten bei den Olympischen Sommerspielen 2016 im Rudersport an den Start gehen. Die Qualifikation bei den Weltmeisterschaften 2015 ist nicht personengebunden, sondern bezieht sich auf die Startberechtigung der NOKs in der Bootsklasse.

Ergebnisse
Hier sind die Medaillengewinner aus den A-Finals aufgelistet. Diese waren mit sechs Booten besetzt, die sich über Vor- und Hoffnungsläufe sowie Viertel- und Halbfinals für das Finale qualifizieren mussten.

Männer
Die Streckenlänge beträgt in allen Läufen 2000 Meter.

Frauen
Die Streckenlänge beträgt in allen Läufen 2000 Meter.

Pararudern
Die Streckenlänge betrug in allen Läufen der Pararudern-Bootsklassen 1000 Meter.

Beim Para-Rudern konnte in den paralympischen Bootsklassen die Qualifikation für die Paralympischen Sommerspiele 2016 erreicht werden. In der einzigen nicht-paralympischen Bootsklasse, dem LTA-Doppelzweier (Mixed), wurde nur eine einzige Meldung durch die USA mit Natalie McCarthy und Jesse Karmazin eingereicht.

Medaillenspiegel

Weblinks

 Ruder-WM 2015 beim Weltruderverband (FISA)

Einzelnachweise

2015
Sportveranstaltung 2015
Sportveranstaltung im Département Savoie
Weltmeisterschaften 2015

Ruder-Weltmeisterschaften 2015


සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණයක එක් කෝණයක්  වන නිසා වෙනත් කෝණයක් දන්නේ නම් එමගින් ඉතිරි කෝණය සෙවිය හැක. මන්දයත් ඕනෑම ත්‍රිකෝණයක අභ්‍යන්තර කෝණ තුනෙහි ඓක්‍යය  වන බැවිනි. එමනිසා සුළු කෝණ දෙකෙහි ඓක්‍යය  වන අතර ඒවා අනුපුරක කෝණ ලෙස හැදින්වේ. සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණයේ හැඩය සම්පුර්ණයෙන් නිර්ණය කරනු ලබන්නේ සමරූප්‍යතාවය තෙක්ම කෝණවලට  අනුවයි. මින් අදහස් වන්නේ අනෙක් කෝණයන්ගෙන් එකක් දන්නා විට ත්‍රිකෝණයේ විවිධ පාදවල අනුපාතය ත්‍රිකෝණයේ ප්‍රමාණය මත පදනම් නොවී එකම අගයක් ගන්නා බවයි.එනම් ත්‍රිකෝණය කෙතරම් විශාලනයට ලක් වුවද කර්ණය, සම්මුඛ පාදය හා බද්ධ පාදය හා සම්බන්ධ නියමිත අනුපාතයන් නියතයකි.

මෙම අනුපාතයන් දන්නා A කෝණයක් සදහා වු පහත සඳහන් ත්‍රිකෝණමිතික අනුපාතයන් මගින් ලබාදේ. මෙහි a,b හා c යනු ඉහත පෙන්නුම් කරන රූපයේ පාද සදහා දී ඇති දිග යන් වේ.

 සයින් ශ්‍රීතය අර්ථ දක්වනුයේ, කෝණයට සම්මුඛ පාදයේ දිග එහි කර්ණයේ දිගට දක්වන අනුපාතය ලෙසයි.

 කොසයින ශ්‍රීතය (cus) අර්ථ දක්වනුයේ, බද්ධ පාදයේ දිග කර්ණයේ දිගට දක්වන අනුපාතය ලෙසයි.

 ටැංජන ශ්‍රීතය (tan) අර්ථ දක්වනුයේ සම්මුඛ පාදයේ දිග බද්ධ පාදයේ දිගට දක්වන අනුපාතය ලෙසයි.

කර්ණය යනු සෘජුකෝණි ත්‍රිකෝණයක සෘජුකෝණයට සම්මුඛ පාදයයි. එය ත්‍රිකෝණයේ දිගම පාදය වන අතර A කෝණයට බද්ධ පැතිදෙකෙන් එකකි. බද්ධ පාදය යනු A කෝණයට බද්ධ වන අනෙක් පාදයයි. සම්මුඛ පාදය යනු A කෝණයට සම්මුඛව ඇති පාදයයි. සමහර අවස්ථා වලදී සම්මුඛ පාදය හා බද්ධ පාදය පිලිවෙලින් අබිලම්භය හා ආධාරකය ලෙසද හදුන්වනු ලැබේ. සෘජු කෝණි ත්‍රිකෝණයේ කුමන පාද අතර අනුපාත සයිනය, කෝසයිනය හා ටැංජනයට සමානද යන්න පහසුවෙන් මතකයට ගැනීම සදහා බොහෝ පුද්ගලයින් ස.ක-බ.ක-ස.බ යන වචන පෙළ මතකයේ තබාගනී. ((Mnemonics) යටතේ පහත බලන්න)

මෙම ශ්‍රිතවල පරස්පර පිලිවෙලින් කෝසිකනය (csc හෝ cosec) සීකනය (sec) සහ කෝටැංජනය (cot) ලෙස නම් කරයි. මෙම ශ්‍රිත වල ප්‍රතිලෝම ශ්‍රිතයන්ට පිලිවෙලින් චාප සයිනය, චාපකෝසයිනය හා චාප ටැංජනය ලෙස හදුන්වනු ලැ‍බේ. මේවා අතර ත්‍රිකෝණමිතික සර්වසාමයන් ලෙස හැදින්වෙන අංක ගණිත සම්බන්ධතාවයන් පවතී.

යම් කෙනෙකුට අභිමත ත්‍රිකෝණයක් සම්බන්ධව අසනු ලබන සියලු ගැටළු වලට මෙම ශ්‍රිත සමගින් සයින් නියමය හා කෝසයින නියමය භාවිතයෙන් සැබවින්ම පිළිතුරු දිය හැක. මෙම නියමයන් භාවිතයෙන් ඕනෑම ත්‍රිකෝණයක පාද දෙකක් හා එක් කෝණයක් දී ඇති විට,හෝ කෝණ දෙකක් හා එක් පාදයක් දී ඇති විට හෝ ඉතිරි කෝණ හා පාද ගණනය කළ හැක. ජ්‍යාමිතියේදී සියලු බහු අස්‍ර පරිමිත ත්‍රිකෝණ සංඛ්‍යාවක එකතුවක් ලෙස විස්තර කල හැකි බැවින් මෙම නියම ජ්‍යාමිතියේ සියලු කොටස් වලදී ප්‍රයෝජනවත් වේ.

ත්‍රිකෝණමිතිය

ත්‍රිකෝණමිතියෙහි දළ විශ්ලේෂණය


Fenol ili karbolna kiselina organski je spoj kemijske formule C6H5OH. To je bijela kristalna tvar. Molekule se sastoje od fenila (-C6H5) vezanog na hidroksilnu (-OH) skupinu. Proizvodi se u velikim količinama (oko 7 milijardi kg godišnje) kao prekursor (prethodnik) za mnoge materijale. Ima samo blago kiselkasti karakter, ali zahtijeva pažljivo rukovanje zbog sklonosti da opeče kožu.

Riječ "fenol" također se koristi kao naziv za spojeve, koji sadrže šesteročlani aromatski prsten, vezan izravno na hidroksilnu skupinu (-OH). Fenoli su klasa organskih spojeva od kojih je fenol najjednostavniji član. Fenol je visoko topiv u vodi, s oko 8,3 g otopljeno u 100 mL (0,88 M). Natrijeva sol fenola - natrijev fenoksid, daleko je topljivija u vodi.

Fenol je blago kiseo. Njegova molekula ima slabu tendenciju gubitka H+ iona iz hidroksilne skupine, čineći fenolatni anion C6H5O− (ili fenoksid) koji je visoko topiv u vodi. U usporedbi s alifatskim alkoholima, fenol je oko milijun puta kiseliji, iako se još uvijek ne smatra slabom kiselinom. S NaOH otopljenim u vodi potpuno reagira i gubi H+, dok većina alkohola reagira samo djelomično. Fenoli su manje kiseli od karboksilnih kiselina, a još manje od ugljične kiseline.

Jedno od objašnjenja za povećanu kiselost u odnosu na alkohole je stabilizacija rezonancije fenoksidnog aniona aromatskim prstenom. Na taj se način negativni naboj kisika dijeli s orto i para atomima ugljika. Drugo moguće objašnjenje za povećanu kiselost orbitalno je preklapanje između parova bez kisika i aromatskog sustava. Treće objašnjenje je indukcija iz sp2 hibridiziranih ugljika. Relativno jače induktivno povlačenje gustoće elektrona od strane sp2 sustava u usporedbi sa sp3 sustavom omogućuje veću stabilizaciju oksianiona.

Pri donošenju zaključaka treba uzeti u obzir pKa enol acetona, koji iznosi 19,0, u usporedbi s fenolnim pKa od 10,0. Sličnost kiselosti fenola i enol acetona ne javlja se u plinovitoj fazi zbog razlika u energijama otapanja deprotoniranog aceton enola i fenoksida. Nedavno je pokazano da je samo oko 1/3 povećane kiselosti fenola posljedica induktivnog učinka, a da je ostatak posljedica rezonancije.

Galerija

Izvori

Organski spojevi

Fenol


Australian Open-mesterskabet i mixed double 2017 var den 74. turnering om Australian Open-mesterskabet i mixed double. Turneringen var en del af Australian Open 2017 og blev spillet i Melbourne Park i Melbourne, Victoria, Australien. Turneringen blev spillet i perioden 20. - 29. januar 2017 med deltagelse af 32 par.

Mesterskabet blev vundet af det useedede amerikansk-colombianske par bestående af Abigail Spears og Juan Sebastián Cabal, som begge vandt den første grand slam-titel i deres karrierer. I finalen vandt de på blot 64 minutter med 6-2, 6-4 over den langt mere rutinerede duo, andenseedede Sania Mirza og Ivan Dodig.

Jelena Vesnina og Bruno Soares var forsvarende mestre, men Vesnina valgte ikke at deltage. I stedet stillede Soares op sammen med Kateřina Siniaková, men efter at have spillet sig videre fra første runde, meldte parret afbud til deres kamp i anden runde.

Pengepræmier

Den samlede præmiesum til spillerne i mixed double androg ca. A$ 542.703 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på ca. 2,4 % i forhold til året før.

Turnering

Deltagere

Turneringen havde deltagelse af 32 par, der var fordelt på:
 24 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering.
 8 par, der havde modtaget et wildcard.

Seedede spillere

De 8 bedste par blev seedet:

Wildcards

Otte par modtog et wildcard til turneringen.

Resultater

Se også
 Australian Open-mesterskabet i herresingle 2017
 Australian Open-mesterskabet i damesingle 2017
 Australian Open-mesterskabet i herredouble 2017
 Australian Open-mesterskabet i damedouble 2017

Eksterne henvisninger

 Australian Open
 Australian Open - 2017 - Mixed double

Noter

Australian Open 2017
2017


පර්වාරිෂ් – කුච් ඛාට්ටී කුච් මීති / නායි උමාර් නායි චුනෞටි - පර්වාරිෂ් අග්ලා පාඩව් (සිංහල: ඇතිදැඩි කිරීම - මඳක් කටුකයි මඳක් මිහිරියි / නව යුගයේ නව කඩුලු - ඊළඟ මට්ටමට ඇතිදැඩි කිරීම) හෙවත් සරලව පර්වාරිෂ් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවකි. මෙය විකාශය වූයේ සෝනි එන්ටර්ටේන්මන්ට් ටෙලිවිෂන් ඉන්ඩියා සහ සෝනි එන්ටර්ටේන්මන්ට් ටෙලිවිෂන් ඒෂියා යන නාළිකා ඔස්සේ ය. මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව විකාශය ආරම්භ වූයේ 2011 නොවැම්බර් 21 දින වන අතර, විකාශය අවසන් වූයේ 2013 අගෝස්තු 14 දින ය. මෙම කතාමාලාවෙන් නිරූපණය වන්නේ දරුවන් හදා වඩා ගැනීමට වෙහෙසෙන පවුල් පිළිබඳව ය. මෙහි කථා පුවත මගින් පවුල්වල ජීවිත, සදාචාර ධර්ම සහ චාරිත්‍ර කෙරෙහි අවධානය යොමුකොට ඇත. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ස්වේතා තිවාරි, රූපාලි ගංගුලි, විවේක් මුෂ්රාන් සහ විශාල් සිං යන නළු නිළි පිරිස විසිනි.

මෙම කතාමාලාව දෙමළ බසින් හඬ කවා නිලවේ මලරේ යන තේමාව ඔස්සේ ඉන්දියාවේ රාජ් ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය කෙරිණි. දෙමළ බසින් හඬකවන ලද නිලවේ මලරේ කතාමාලාව සිංහල උපසිරැසි සහිතව ශ්‍රී ලංකාව තුළ නේත්‍රා ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ ද විකාශය විය.

2015 මැයි මස නිවේදනය කෙරුණේ මෙම කතාමාලාව දෙවන අදියරක් ද සමගින් යළි නිර්මාණය වන බවයි. 2015 සැප්තැම්බර් මස නිවේදනය කෙරුණේ මෙම දෙවන අදියර සඳහා සංගීතා ඝෝෂ්, සංදීප් බාස්වානා, විනයි ජයින් සහ ගෞතමී කපූර් වැනි නළු නිළියන් රංගන දායකත්වය ලබා දෙන බවයි. 2015 නොවැම්බර් 23 දින සිට මෙහි දෙවන අදියර විකාශය වීම ඇරඹිණි.

කථා සාරංශය

පර්වාරිෂ් කතාමාලාව ප්‍රධාන වශයෙන්ම ගෙතී ඇත්තේ ඥාතී පවුල් දෙකක් වන අලුවාලියාවරුන් සහ අහූජාවරුන් වටා ය. මෙමගින් ඔවුන් සිය දරුවන් හදා වඩා ගැනීමේ දී මුහුණ පාන ගැටලු සහ එම අත්දැකීම්වලින් ඉගෙන ගන්නා පාඩම් නිරූපණය කෙරේ.

ස්වීටි අලුවාලියා (ශ්වේතා තිවාරි) ඇගේ දරුවන් දෙදෙනා වන රොකී සහ ජිනී හට තදින් සලකන්නී ය. මේ නිසා ඔවුන් දෙදෙනා ව්‍යාකූලත්වයට පත්වන අතර, ඇයට විරුද්ධව රහසේ නොයෙකුත් දඟ වැඩිවල නිරත වනු ලබයි. ඇය නිතරම ඔවුන් හට බැණ වදිමින් දරුවන්ගේ අධ්‍යයන කටයුතු පිළිබඳ චෝදනා නැගුව ද, සැබැවින්ම ඇය දරුවන් සිය පණ මෙන් සලකන්නී ය. සිය සැමියා වන ලක්වීර් සිං (විවේක් මුෂ්රාන්) ගේ සහාය ඇතිව ඇය සිය දරුවන් හට ලබාදිය හැකි හොඳම දෑ ලබා දෙන්නට උත්සාහ ගන්නී ය.

අනෙක් අතින්, ස්වීටීගේ නැගණිය වන පින්කි අහූජා (රූපාලි ගංගුලි/බර්ඛා බිෂ්ත් සේන්ගුප්තා) හට අවශ්‍ය වන්නේ සිය දරුවන් තිදෙනා වන රාවි, රාශි සහ සනී සමග මිතුරියක සේ කටයුතු කරමින් රැක බලා ගැනීමටයි. කෙසේනමුත්, ඇගේ අධික ක්‍රියාකාරීභාවය හේතුවෙන් ඇගේ දරුවන් නිතරම විඩාවට පත්වන අතර, නිතරම ගැටලු ඇති කරනු ලබයි. ඇයට හැමවිටම ඇගේ දයාබර සැමියා මෙන්ම සහායක මිතුරා ද වන ජීත්ගේ (විශාල් සිං) උපකාරය ද හිමි වේ.

චරිත නිරූපණය

 අලුවාලියා පවුල
 ශ්වේතා තිවාරි, ස්වීටි කොවුර් ලක්වින්දර් සිං ලෙස
 විවේක් මුෂ්රාන්, ලක්වින්දර් සිං අලුවාලියා ලෙස
 තපස්වී මෙහ්තා, රොකී සිං ලක්වින්දර් සිං අලුවාලියා ලෙස
 ආෂිකා භාටියා, ජිනී කොවුර් ලක්වින්දර් අලුවාලියා ලෙස

 අහූජා පවුල
 රූපාලි ගංගුලි/බර්ඛා බිෂ්ත් සේන්ගුප්තා, පින්කි ජීත් අහූජා ලෙස
 විශාල් සිං, ජීත් අහූජා ලෙස
 ආන්චල් මුන්ජාල්, රාවි ජීත් අහූජා ලෙස
 ස්පර්ශ් ඛාන්චාන්දනි, රාශි ජීත් අහූජා ලෙස
 රක්ෂිත් වාහි, සනී ජීත් අහූජා ලෙස

වෙනත්
 රාජේශ් පූරි, රාජේශ් සිං ඛන්නා ලෙස
 විවේක් මදන්, ලව්ලි සිං රාජේශ් සිං ඛන්නා ලෙස
 නම්රාතා රැම්සේ, ඩොලී කොවුර් ලව්ලි සිං ඛන්නා ලෙස
 ගෞරව් නන්දා, අමිත් කපූර් ලෙස
 අභිෂේක් බජාජ්, නිතින් මෙහ්තා ලෙස
 රාජු ඛේර්, ජ්‍යෙෂ්ඨ අලුවාලියා මහතා ලෙස
 රාන්වීර් චාහල්, විකී ලෙස
 සමාරා, ඓශ්වර්යා ලෙස
 අයාස් අහමඩ්, ආරව් ලෙස
 පාරම් සිං, යුදි භාගත් ලෙස
 කාම්‍යා පන්ජාබි, මන්දිරා භාරත් ෂර්මා ලෙස
 ආශිෂ් කොවුල්, භාරත් ෂර්මා ලෙස
 ප්‍රශාන්ත් රන්යාල්, සිද්ධාර්ත් මාථූර් ලෙස
 වෛෂ්ණවී ධාන්රාජ්, මීරා සිද්ධාර්ත් මාථූර් ලෙස
 කිෂ්වාර් මර්චන්ට්, පර්මින්දර් (පාම්) ලෙස; අහුජාගේ අසල්වැසියායි.
 අමන් වර්මා, නීතීඥ රාඝව් ජයිත්ලී (RJ) ලෙස
 රවී දුබේ
 මහීප් මාර්වා
 අනූප් ගෞතම්, පාපන්දු පුහුණුකරු ලෙස

සම්මාන සහ නිර්දේශ
ඉන්දියානු ටෙල්ලි සම්මාන
හොඳම ළමා කලා ශිල්පිණිය - ආන්චල් මුන්ජාල්
 හොඳම චරිත නිරූපණ වෘන්දය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 පර්වාරිෂ් සඳහා SET ඒෂියාහි වෙබ්අඩවිය

සෝනි එන්ටර්ටේන්මන්ට් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
ඉන්දියානු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
2011 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2013 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
රූපවාහිනී කතාමාලා

පර්වාරිෂ් – කුච් ඛාට්ටී කුච් මීති


Gröde (Danca: Grøde, Frizce: Groue), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 2,52 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 9 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 4 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Volker Mommsen tarafından yürütülmektedir.

Bir adada kurulu olan Gröde belediyesi, Almanya'nın nüfus sayısına göre en küçük belediyesidir .

Dış bağlantılar
 http://www.husum.org

Kaynakça

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Gröde


Teteriatnik  es un jútor del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado a orillas del río Ruskaya, afluente del Kudako, que lo es del Adagum, de la cuenca del Kubán, 27 km al noroeste de Krymsk y 94 km al oeste de Krasnodar. Tenía 1 habitante en 2010

Pertenece al municipio Kíyevskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Тетерятник.
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Teteriatnik


Mançurya (Mançuca:  Manju; ; Rusça: Маньчжурия; Moğolca: Манж), Doğu Asya'da bugünkü Çin'in kuzeydoğu bölgesi ve Rusya'nın Primorski bölgesini kapsayan tarihî bir bölge.

Batısında İç Moğolistan, güneyinde Çin, kuzeyinde Doğu Sibirya, güneydoğusunda Kore bulunur. Amur Nehri kuzeyinde, Sarıdeniz güneyinde bulunmaktadır. En önemli bölümü Güney Mançurya'dır. Güney Mançurya büyük bozkırlar ile kaplıdır. Mançurya adını bölgenin yerli halkı olan Mançulardan almıştır.

Tarihçe
19.yüzyılın sonuna değin Mançurya, Avrasya düzlüklerini geçerek Volga'dan Kore Yarımadasına giden göçebe halklarının izlediği yolun doğudaki son durağıydı. MÖ 1000'den kalma Çin kaynaklarında bazı Mançuryalı kabilelerden söz edilir. Mançurya'nın bir bölümü, Han hanedanı döneminde (MÖ 206-MS 220), fethettikleri toprakları askeri komutanlık bölgelerine ayıran Hanların egemenliği altına girdi. Hanedanın çöküşünü izleyen karışıklık döneminde, Çinlilerin Mançurya üzerinde egemenlikleri zayıfladı.

Sui(581-618) ve Tang (618-907) hanedanları döneminde Çin, Mançuryanın güney kesiminde ancak sınırlı bir denetim kurabildi. Mançurya'nın kırsal kesiminde yaşayan Tungular 7.yüzyıl sonlarında, bağımsızlıklarını ilan ederek 712'de Pohai Krallığı'na dönüşecek olan Zhen Krallığı'nı kurdular(698). Bugünkü Jilin yönetim bölgesinin bulunduğu toprakları merkez alan Pohai krallığı bugünkü Mançurya'nın hemen tümünü ve Kuzey kore'yi kapsayan bir bölgeyi denetim altına aldı. 907'de Tang hanedanının çöküşünden sonra Mançurya yavaş yavaş Kitan adıyla bilinen Moğol kökenli  bir halkın denetimine girmeye başladı. Güneyde Çinlileri, batıdaysa Türkleri geriletmeyi başaran Kitanlar, 926'da Potai Krallığı'nı devirdiler. Liao hanedanı döneminde güçlerinin doruğuna ulaşarak Mançurya'nın hemen tümünü, Kuzey Kore'yle Kuzey Çin'in bir bölümünü ve Moğol Platosunun büyük bölümünü kapsayan bir bölgeyi denetimleri altına aldılar.

11. yüzyılın sonlarında Kitan İmparatorluğu bir gerileme dönemine girdi ve imparatorluğa bağlı halklar sık sık ayaklanmaya başladı. Bu ayaklanmaların en önemlilerinden birini Liao topraklarının dışında yaşamakla birlikte Liao sarayına vergi veren Ruzhenler başlattı.

1115'te Ruzhenlerin önderi Aguda'nın Jin krallığının kurulduğunu ilan etmesi, Kitanların bölgedeki tüm güçlerini yitirdiğini ortaya koyuyordu. 1125'te Çindeki Song hanedanının yardımıyla Liao İmparatorluğu'na son veren Jinler daha sonra Songlara karşı mücadeleye giriştiler ve 1127'de Song başkentini yağmaladılar. Songlar bunun üzerine güneye çekilerek Güney Song Hanedanı adıyla varlıklarını sürdürdüler. Jinler ise işgal ettikleri Song topraklarını ihlak etmeye karar verdiler ve başkentlerini Mançurya'dan Yanging'e (bugün Pekin) taşıdılar. Ama bu tarihten sonra askeri güçlerini yitirmeye başladılar.

1211'de, Cengiz Han'ın önderliğindeki Moğol kıvvetleri Jin topraklarını istila etti. 1234'e doğru Moğolların güneydeki Song Hanedanıyla kurduğu ittifak sonucu Jin hanedanı yıkıldı. Moğollar daha sonra bütün Mançurya'yı işgal ederek yöreyi Liaoyang adını taşıyan tek bir yönetim bölgesi haline getirdiler. 1280'de de Çin'in fethini tamamlayarak Yuan hanedanını kurdular. Ama zamanlar Moğolların set yönetimi Çinliler arasında bir dizi ayaklanmaya yol açtı ve 1368'de Yuan hanedanı devrildi. Ardından Ming adını taşıyan yeni bir Çin hanedanı kuruldu ve Moğolların bölgeden sürülmesiyle Liaodong yeniden Çinlilerin denetimi altına girdi.

Moğollar 15. ve 16. yüzyıllarda yeniden toparlanarak Çin sınırına saldırılar düzenlemeye başladılar. Bu saldırılar sonucunda Ming hanedanının Mançurya'daki konumu giderek zayıfladı ve Ruzhenler 17. yüzyılda Ming egemenliğini tehdit eder duruma geldiler. Sonunda Jianzhou imparatorluğu kurmayı başardılar. 1583'ten başlayarak bölgeye bir dizi sefer düzenleyen Nurhaçi, sonunda bütün Ruzhen kabilelerini denetimi altına aldı ve 1616'da han ilan edildi. Nurhaçi, Ruzhen halkında imparatorluğun büyüklüğü duygusunu yeniden canlandırmak amacıyla Qin adını verdi. Ölümünden sonra yerine geçen oğlu Abahay, ülke sınırlarını genişletmeyi sürdürdü. Abahay 1643'te Öldüğünde Mançu orduları doğuda Kore'ye, kuzeyde Amur ve Ussuri vadilerine, batıda İç Moğolistan'a, güneyde de Çin Seddi'ne dayanmıştı. Abahay, halkına Mançu adını verdi ve hanedanı Qing olarak değiştirdi. Mançular 1644'te Pekin'e girerek kendi hükümdarlarını Çin imparatoru ilan ettiler. Qing (Mançu) hanedanının Çindeki egemenliği 1911/12'ye değin sürdü. Liao Ovasını yaklaşık bin yıl önce sömürgeleştirmeye başlamalarına ve bölgeyi kültürel bakımdan etkileri altına almak için büyük çaba göstermelerine karşın Çinliler Kuzey Mançurya'da tutunamamışlar ve bu yöre, daha çok çeşitli kabilelerin yaşadığı bir bölge olarak kalmıştı. Qing hanedanı bölge ekonomisini canlandırabilmek amacıyla Çinlilerin Liaodong'a göçünü destekledi. 1688'den sonra Çinlilerin bölgeye göçüne bazı sınırlamalar getirildiysede Mançurya'yı tecrit politikasına çok geçmeden son verildi ve Rus birliklerinin doğuya doğru ilerlemesi üzerine, Amur Vadisindeki dağınık Mançu garnizonları Çin askerleriyle desteklendi. Öte yandan, bütün kısıtlamalara karşın, Mançurya'nın doğal kaynakları topraksız köylüleri sürekli kendine çekti. Qing hükûmetinin Jilin'le Heilongjiang'da ki işlenmemiş toprakları planlı olarak yerleşime açtığı 19. ve 20. yüzyıllarda Çinlilerin bölgeye göçü doruk noktasına ulaştı. Bölgedeki Çinli nüfusun artması, önceleri yalnızca kendi gereksinimlerini karşılayabilen Mançurya'nın uluslararası bir ticaret merkezi durumuna gelmesinde önemli rol oynadı. Bu uygulamaların sonucunda Mançular zamanla Çinli nüfus içinde eridiler.

1900'lerden bu yana Mançurya 19.yüzyılın sonlarına doğru, başta Rusya ve Japonya olmak üzere çeşitli güçler Mançurya'yı ele geçirmek için birbirleriyle mücadeleye giriştiler. Rusya ve Japonya arasında Mançurya konusundaki ilk anlaşmazlık Liaodong Yarımadasının denetimi konusunda çıktı. Çin Japon savaşından(1894-95) zaferler çıkan Japonya, Çin'den Liaodong Yarımadasının kendisine verilmesini istedi. Ama Fransa'yla Almanya'dan destek alan Rusya'nın müdahelesiyle  Japonya bu talebinden vazgeçmek zorunda kaldı. Öte yandan Rusya yıldırma ve entrika yoluyla Çin'den Dairen(Lüda) limanı ve Port Arthur(Lüshun) Doğu Çin Demiryolu'nu birleştirecek bir demiryolu inşa etme hakkını elde etti ve Liaodong Yarımadasını 25 yıllığına  kiraladı. Rusya ve Japonya'nın Mançurya ve Kore üzerindeki çıkarlarının çatışması 1904-05 Rus-Japon Savaşı'nın patlak vermesine yol açtı. Bu savaşın sonunda yenilgiye uğrayan Rusya Güney Mançurya'daki tüm haklarını Japonya'ya devretmek zorunda kaldı.

Mançurya 1911 Çin Devrimi'nden sonra askeri yardım karşılığında Japonlara geniş ayrıcalıklar tanıyan Zhang Zuolin adlı bir savaş ağasının denetimi altına girdi. 1915'te Japonya'nın Çin'e sunduğu Yirmi Bir Talep adlı ünlü belgeyle, Çin, Japonyanın Guangdong bölgesindeki (Liaodong Yarımadasının ucunda) kira süresini 99 yıl uzatmak ve Japonlara Mançurya'da uzun süreli hukuksal ve ticari ayrıcalıklar tanımak zorunda kaldı. Çin iç savaşı sırasında Japonlar Guandong, ordusunun desteğiyle Güney Mançurya'yı denetimleri altına aldılar.

Zhang Zuolin'in 1928'de öldürülmesinden sonra yerine geçen oğlu Zhang Xuehiang, Japonların uyarılarına aldırış etmeyerek Nanjing'deki Milliyetçi hükûmetle ittifak kurdu. Bunun üzerine Japon birlikleri 18 Eylül 1931'de Shenyang kentindeki Çin Kışlasına saldırdılar ve ertesi gün kenti ele geçirdiler. Sonraki beş ay içinde bütün Mançurya'yı işgal eden Japonlar 9 Mart 1932'de Mançurya'daki üç tarihsel yönetim bölgesini bir araya getirerek Manzhu Guo (Japonca Mançukoku) adlı bir kukla devlet kurdular. Son Qing (Mançu) imparatoru Puyi Tianjin'den Mançurya'ya getirilerek önce "baş yönetici", ardından da imparator yapıldı. Kâğıt üzerinde Çin'in denetiminde bulunan Manzhu Guo hükûmeti, gerçekte Mançurya'yı Asya'da izleyecekleri yayılmacı politika için bir üs haline getirmek isteyen Japonya'nın sıkı denetim ve gözetimi altındaydı. Japonlar bölgedeki bütün önemli sanayi kollarının yönetimini üstlenerek II.Dünya Savaşı sonuna doğru Mançurya'yı Çin'in en sanayileşmiş bölgesi durumuna getirdiler. Mançurya, 1932'den 1945'e değin Japonya'nın yönetimi altında kaldı. Mançurya'nın düşmesinden sonra çok sayıda Mançuryalı asker ve silahlı sivil yeraltındaki Çinli komünistlerle işbirliği yaparak Japonya'ya karşı bir gerilla hareketi örgütledi.

Şubat 1945'teki Yalta Konferansı'nda Sovyet lideri Stalin, Sovyetlerin Pasifik Savaş'ına girmesi karşılığında Rusyanın Mançurya üzerindeki bütün eski hak ve ayrıcalıklarının yeniden tanınmasını talep etti. Bu isteki Müttefik devlet başkanları tarafından derhal kabul edildi. Sovyet birlikleri Mayıs 1945'te Avrupa'dan Asya'ya doğru ilerlemeye başladı. 8 Ağustos'ta Japonya'ya savaş ilan eden Sovyetler Birliği, 9 Ağustos'ta Mançuryayı İşgal etti. Savaş 15 Ağustosta sona erdi. Ertesi gün Manzhu Guo imparatoru Puyi Ruslar tarafından tutsak alındı. Sovyet birlikleri, Mançurya'yı fethedilmiş bir toprak gibi görerek, bölgedeki gıda maddelerine, altın külçelerine, sanayi makinelerine ve başka mallara el koymaya başladılar. Sovyet ordusunun koruması altındaki Çinli komünist gerillalar Kuzey Çin'deki komünist birlikleriyle birleşerek Birleşik Demokratik Ordu'yu kurdular ve Mançurya'nın büyük bölümünü ele geçirdiler. Kuomintang birliklerinin Mançuryadaki yenilgisi kesinleşti.

Komünist yönetimin Mançurya ekonomisini yeniden canlandırma çalışmaları 1946'da toprak reformuyla başladı. 1949 sonuna gelindiğinde Mançurya topraklarının tamamı köylüler arasında yeniden paylaştırılmış ve böylece toprak ağalarının gücü kırılmıştı. Komünistlerin sanayi alanındaki ilk işi ise yöreyi önemli bir sanayi merkezi haline getirmek için bölgedeki  fabrikaları yeniden kurmak oldu. 1953-57 arasındaki I. Beş yıllık kalkınma Planı döneminde, sanayi yatırımlarının büyük bölümü Mançurya'ya ayrıldı. Ağustos 1949'da, Mançurya'da bazı yönetsel düzenlemelere gidilerek Kuzeydoğu Halkı Hükûmeti kuruldu ve Kuzeydoğu bölgesinin yöneticiliğine Gao Gang getirildi. Mançurya, Gao Gang'ın yönetimi altında oldukça özerk bir yapıya kavuştu. Ama Gao Gang ile merkezî hükûmet arasında çıkan anlaşmazlıklar sonunda, Pekin yönetimi 1953'te Kuzeydoğu Halkı Hükûmeti'ne son vererek, Mançurya'yı Liaoning, Jilin ve Heilongjiang adını taşıyan üç yönetim bölgesine böldü. Gao Gang Pekin'e alındı ve 1955'te partiden atıldı. O dönemden beri Çin'in Siyasi yapısıyla bütünleşmiş olan Mançurya Çin sanayisinin merkezi olma özelliğini bugünde korumaktadır.

Ayrıca bakınız
 Mançukuo

Mançurya


Baron Northbourne, of Betteshanger in the County of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1884 for Sir Walter James, 2nd Baronet, who had earlier represented Kingston upon Hull in the House of Commons as a Conservative. His son, the second Baron, sat as a Liberal Member of Parliament for Gateshead. The latter's great-grandson, the fifth Baron, who succeeded his father in 1982, was one of the ninety elected hereditary peers that were allowed to remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, and sat as a cross-bencher until his retirement in 2018. , the titles are held by his son, the sixth baron, who succeeded his father in that year.

The James baronetcy, of Langley Hall, in the County of Berkshire, was created in the Baronetage of Great Britain in 1791 for the first Baron's grandfather Sir Walter James, the last Warden of the Mint. Born Walter James Head, he assumed by Act of Parliament the surname of James only in 1778, on inheriting the estates of his brother William (himself having inherited the estates of their uncle-in-law, John James of Denford Court). His son and heir John James notably served as Minister Plenipotentiary to the Netherlands. The latter was the father of the second Baronet, who was raised to the peerage in 1884.

The Hon. Cuthbert James, second son of the second Baron, represented Bromley in the House of Commons as a Conservative between 1919 and 1930.

The first Baron Northbourne was the grandson of Robert Stewart, 1st Marquess of Londonderry, making him first cousin twice removed of Sir Winston Churchill, who was the grandson of his first cousin Lady Frances Anne Emily Vane, Duchess of Marlborough. He was also the great grandson of Charles Pratt, 1st Earl Camden.

James baronets, of Langley Hall (1791)
Sir Walter James James, 1st Baronet (1759–1829)
John James (died 1818)
Sir Walter Charles James, 2nd Baronet (1816–1893) (created Baron Northbourne in 1884)

Baron Northbourne (1884)

Walter Charles James, 1st Baron Northbourne (1816–1893)
Walter Henry James, 2nd Baron Northbourne (1846–1923)
Walter John James, 3rd Baron Northbourne (1869–1932)
Walter Ernest Christopher James, 4th Baron Northbourne (1896–1982)
Christopher George Walter James, 5th Baron Northbourne (1926–2019)
Charles Walter Henri James, 6th Baron Northbourne (born 1960)

The heir apparent is his elder son, the Hon. Henry Christopher William James (born 1988).

Male-line family tree

Line of succession

 Walter Charles James, 1st Baron Northbourne (1816–1893)
 Walter Henry James, 2nd Baron Northbourne (1846–1923)
 Walter John James, 3rd Baron Northbourne (1869–1932)
 Walter Ernest Christopher James, 4th Baron Northbourne (1896–1982)
 Christopher George Walter James, 5th Baron Northbourne (1926–2019)
 Charles Walter Henri James, 6th Baron Northbourne (born 1960)
 (1) Hon. Henry Christopher William James (born 1988)
 (2) Hon. Alexander Oliver Charles James (born 1996)
 (3) Hon. Anthony Christopher Walter Paul James (born 1963)
 (4) Edward Christopher William James (born 2001)
 (5) Hon. Sebastian Richard Edward Cuthbert James (born 1966)
 (6) Arthur Sebastian Christopher Hamilton James (born 1999)
 (7) Alfred Sebastian Anthony Walter James (born 2001)
 (8) Albert Linus Sebastian Harry James (born 2006)
Lt.-Col. Hon. Cuthbert James (1872–1930)
Maj. Thomas James (1906–1976)
 Antony Nigel James (1944–2016)
 (9) Alexander Robert James (born 1974)
 (10) Georgie James (born 2001)
 (11) Charles Henry Thomas James (born 1976)
 Hon. Wilfred James (1874–1908) Henry Norman James (1903–1989)''
 (12) John Henry James (born 1947)
 (13) Nicholas John James (born 1976)

Notes

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1884
Noble titles created for UK MPs

Baron Northbourne


ජනප්‍රිය ගායකයෙකු වන ටී. එම්. ජයරත්න 1944 අප්‍රේල් මස 13 වන දින බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ දොඩන්ගොඩදී උපත ලැබීය. 1978, 1979, 1980 සහ 1987 වසර වලදී ඔහු ශ්‍රි ලංකා ජනධිපති සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබූ අතර 2006 වසරේදී රයිගම් ටෙලි සම්මාන උලෙලේදී හොඳම ගායකයාට හිමි සම්මානය ලබා ගත්තේය.

ජීවිතය සහ වෘත්තිය

හැඳින්වීම
ටී. එම්. ජයරත්න දොඩන්ගොඩදී උපත ලැබීය.ඔහු තම උසස් අධය්‍යාපනය ශාන්ත අන්තෝනි විද්‍යාලයෙන් හා මලියදේව විද්‍යාලයෙන් ඉගෙනුම ලැබීය.තම යොවුන් අවධියෙදි ඔහු වයලීන වාදකයෙක් ලෙස පුරුදු පුහුණු විය.

1966 දී ජයරත්න මහතා රාජගිරිය හේවාවිතාරණ මහා විද්‍යාලයේ සංගීත ගුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කිරීම ආරම්භ කලේය.ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ ජන හා පර්යෙෂණ අංශයේ ප්‍රධානියා වන සී.ජේ.එස්.කුලතිලක මහතා ඔහුව ගායනයට ඇද දමමින්, සිංහල ජන සංගීත ඇසුරින් නිර්මාණය කරන ලද ගේය පද කිහිපයක් තම ආයතනයෙන් විකාශනය වන ගාන තෙල් සඳුන් වැඩසටහන සඳහා ටී.එම්. ජයරත්න මහතාගෙන් ඉල්ලා සිටියහ.ඒ අනුව ඔහු තම ප්‍රථම ගීතය 1970 දී පටිගත කරන ලදී.

ටී.එම්. ජයරත්න තම ගායන ජීවිතය පසුපෙල ගායන ශිල්පියෙකු ලෙස ආරම්භ කරන ලද්දේ, සුනිල් ආරියරත්න  විසින් රචිත සහ ප්‍රේමසිරි කේමදාස විසින් සංගීතවත් කරනලද ලා හිරු දහසක් ගීතය ගායනා කිරීමත් සමගය. 1978 වසරෙදි ඔහු ඔහුගේ මුල්ම කැසට් පටිය "තරංගා වෙලුම 1" නමින් එලිදක්වන ලදී.

වසර 1980 දී ඔහු සුනිලා අබේසේකර සමග විසින් නිර්මාණය කරන ලද "හංස විලක්" චිත්‍රපටිය සඳහා "හෙමින් සැරේ පියා විලා" ගීතය ගායන කරනලදී. මෙම ගීතය ඩබ්ලියු. ජයසිරි විසින් රචනා කල අතර කේමදාස මහතා විසින් සංගීතය සපයන ලදී. මෙය ශ්‍රි ලංකවේ ඉතාමත් ජනප්‍රිය ගීතයක් විය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ටී.එම්.ජයරත්න මහතා , මාලිනී ජයරත්න සමග විවාහ වූ අතර දරුවන් ඔහුට දෙදෙනෙක් සිටියි. ඔහුගේ පුතා වන ඉසුරු ජයරත්න, තම පියා මෙන් සංගීත ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට බලපොරොත්තුවෙන් සිටියි.

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1944 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
සිංහල ගායකයෝ

ටී.එම්. ජයරත්න


Akşamcı, şu anlamalara gelebilir,
 Akşamcılık, keyif için akşam saatlerinde birkaç kadeh içmek anlamına gelen kültürel bir öğe.

Film
 Akşamcı (film, 1967)
 Akşamcı (film, 1997)

Akşamcı


As línguas iranianas orientais são um ramo das línguas indo-iranianas que são faladas na Ásia Central e Oriental. Essas línguas incluem o tadjique, o dari, o pashto, o quirguiz e o cazaque, entre outros.

Sobre
O tadjique é uma língua iraniana oriental que é falada principalmente no Tajiquistão, bem como no Afeganistão e no Uzbequistão. É uma língua oficial do Tajiquistão e é escrita em uma forma modificada do alfabeto cirílico.

O dari é outra língua iraniana oriental que é falada principalmente no Afeganistão. É uma das duas línguas oficiais do país, juntamente com o pashto, e é escrita no alfabeto persa.

O pashto é uma língua iraniana oriental falada principalmente no Afeganistão e no Paquistão. É a língua oficial do Afeganistão e é escrita no alfabeto pashto.

O quirguiz é uma língua iraniana oriental falada principalmente no Quirguistão. É escrita em uma forma modificada do alfabeto cirílico e é uma das duas línguas oficiais do país, juntamente com o russo.

O cazaque é outra língua iraniana oriental falada principalmente no Cazaquistão. É a língua oficial do país e é escrita em uma forma modificada do alfabeto cirílico.

As línguas iranianas orientais têm suas próprias características distintas, mas compartilham muitas semelhanças com outras línguas iranianas, como o persa. Essas línguas têm uma longa história e desempenharam um papel importante na cultura e na literatura da Ásia Central e Oriental.

Fontes confiáveis para mais informações sobre as línguas iranianas orientais incluem a Enciclopédia Britânica, o Ethnologue e o Instituto de Línguas e Culturas do Mundo da Universidade de Indiana.

Referências

Línguas iranianas orientais

Línguas iranianas orientais


Tjekkiet deltog ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro som blev arrangeret i perioden 5. august til 21. august 2016.

Medaljer

Medaljevinderne

Svømning

Resultater

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Tjekkiet ved sommer-OL 2016


Max Beckmann (født 12. februar 1884 i Leipzig i Sachsen i Tyskland, død 27. december 1950 i New York i USA), var en tysk maler.

Beckmann var medlem i Berliner Secession i nogle år og var efter dennes splittelse en af grundlæggerne af Freie Secession.

Under første verdenskrig arbejdede Max Beckmann som feltlæge, men blev hjemsendt efter et nervøst sammenbrud. Han var professor ved Städelschule i Frankfurt am Main, men blev afskediget af det nazistiske regime. Beckmanns malerier blev anset som uønskede af regimet og blev vist på udstillingen Entartete Kunst  i 1937. Samme år slog han sig ned i Amsterdam, for senere i  1947 at flytte til USA.

Det er ikke let at placere Beckmann inden for nogen speciel retning. Hans tidlige malerier holder sig i en af Lovis Corinth influeret stil, men hans krigsoplevelser forandrede ham voldsomt, og hans værker, med motiver fra hverdagen, gik igennem en periode af expressionistiske forvrængninger og realisme i tråd med idealerne i retningen neue Sachlichkeit. Beckmann efterlod sin en lang række af selvportrætter. Som grafiker arbejdede han i en stil, der minder om Edvard Munchs.

Noter

Galleri

Eksterne links

 Max Beckmann Archive
 Max Beckmanns værker på Museum of Modern Art

Personer fra Leipzig
Malere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet

Max Beckmann


Luís Filipe Rocha (* 16. November 1947 in Lissabon) ist ein Regisseur und Schauspieler des portugiesischen Films.

Werdegang
Während seines Jurastudiums an der Universität Lissabon (Abschluss 1971) war er Schauspieler, Regieassistent und Dramaturg der Studentenschauspielgruppe Grupo Cénico da Associação de Estudantes (1967–1971). 1970 besuchte er die Schauspielkurse von Adolfo Gutkin in der Gulbenkian-Stiftung, bevor er für José Fonseca e Costa 1971 in O Recado vor der Kamera stand, einem Schlüsselfilm des Neuen Portugiesischen Films, dem Novo Cinema. Nach verschiedenen Tätigkeiten in Kino und Theater in den Jahren 1973/1974 in Brasilien, schloss er sich dem Filmkollektiv Cinequanon an, für das er Fernsehfilme für das öffentlich-rechtliche Fernsehen RTP drehte.

Nach seiner Regieassistenz 1975 bei Peter Lilienthals Es herrscht Ruhe im Land ("Reina a Tranquilidade") drehte er für das Instituto Português de Cinema (dem heutigen ICA) seinen ersten eigenen Film. Barronhos wurde 1976 veröffentlicht und ist ein im Geist der Nelkenrevolution gedrehter sozialkritischer Film über einen Mordfall in einer der damaligen Wellblechsiedlungen am Rande Lissabons.

1977 gründete er die Produktionsfirma Prole Filme. Mit Das Dorf Cerromaior ("Cerromaior", 1981) verfilmte er den Roman Manuel da Fonsecas, und drehte mit Sinais de Vida ("Lebenszeichen", 1984) einen, vom Werk Jorge de Senas inspirierten Film, der Dokumentation und Fiktion zu verbinden versuchte. Während Cerromaior viel Lob bekam (u. a. Preise bei den Festivals von Figueira da Foz und Huelva), wurde Sinais de Vida sein einziger finanzieller und cineastischer Misserfolg, und er ging für einige Jahre nach Macau. Nach seiner Rückkehr führte er Regie bei Amor e Dedinhos de Pé ("Liebe und kleine Zehen", 1992), seiner Verfilmung des gleichnamigen Romans des macaustämmigen Schriftstellers Henrique de Senna Fernandes (* 1923). Seine folgende Regiearbeit, die Verfilmung von Jorge de Senas Roman Sinais de Fogo ("Feuerzeichen"), ist einer der wenigen Filme, die sich mit Portugal zur Zeit des Spanischen Bürgerkriegs und seines sich gerade konsolidierenden Salazar-Regimes befassen. Eine Gruppe Jugendlicher verbringt im Seebad Figueira da Foz die Sommerferien, während die mühsam gefilterten offiziellen Nachrichten aus Spanien für Unruhe unter ihnen sorgen, und einige zu mutigen Engagements abseits der offiziellen Politik bringt. Mit seinem folgenden Film, dem auf den Azoren gedrehten Vater-Sohn-Drama Adeus, Pai ("Auf Wiedersehen, Vater"), hob er sich 1996 weiter von dem Werk zeitgenössischer portugiesischer Regisseure ab, in dem er sich nicht auf die sozialen Aspekte konzentrierte, sondern auf die familieninternen Kommunikationsschwierigkeiten.

Nach einem Thriller 2001, der sich des Falles des 1980 unter ungeklärten Umständen bei Camarate verunglückten Ministerpräsidenten Francisco Sá Carneiro annahm, beschäftigte sich Rocha 2003 in A Passagem da Noite ("Das Verstreichen der Nacht") unter anderem wieder mit der Kommunikationsbarriere zwischen Jugendlichen und der Welt der Erwachsenen. Die 17-jährige Mariana wird Opfer einer Vergewaltigung durch einen Drogenabhängigen. Aus Wut, Scham, und Angst vor fehlendem Verständnis, versucht sie die Schwangerschaft zu verheimlichen, und steht bald in einem enormen inneren Gewissenskonflikt, als ihr Vergewaltiger zu Unrecht eines Mordes beschuldigt wird, der begangen wurde, als die Vergewaltigung stattfand. Der Film wurde beim Mittelmeer-Filmfestival in Valencia 2004 für Drehbuch und Regie ausgezeichnet.

Sein folgender, 2007 veröffentlichter Film A Outra Margem ("Das andere Ufer") war für verschiedene Filmpreise nominiert, so beim World Film Festival in Montréal und für einen Globo de Ouro 2008 in Portugal, und beim Filmfestival Guadalajara in Mexiko, wo er den Publikumspreis gewann. Der Film zeigt den Umgang der Mehrheits-Gesellschaft mit Randgruppen, am Beispiel eines depressiven Transvestiten, einem lebenslustigen, an Down-Syndrom leidenden 17-Jährigen und einer ledigen Mutter.

Rezeption
Als einer der wenigen Akteure des Cinema Novo und des Portugiesischen Films allgemein, kam Luís Filipe Rocha nicht aus der Filmklub-Bewegung, und war weder Werbefilmer, noch Filmkritiker. Als Schauspieler beschränkte er sich bald auf gelegentliche Nebenrollen, mehr aus Gefälligkeit, während er in seinen Regiearbeiten eine eigene Handschrift entwickelte. Seine Filme wurden, mit einer Ausnahme, durchweg wohlwollend von der Kritik aufgenommen, und erhielten in der Folge häufig internationale Anerkennung. Sie zeichnen sich durch gelungene Schauspielerführung, eine präzise, ruhige Fotografie und durch konsistente Drehbücher aus, die im portugiesischen Kino nicht selbstverständlich sind.

Filmografie

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989 - 2003 Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7.
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1962 - 1988 Editorial Caminho, Lissabon 1989, ISBN 972-21-0446-2.
 A. Murtinheira, I. Metzeltin: Geschichte des portugiesischen Kinos Praesens Verlag, Wien 2010, ISBN 978-3-7069-0590-9.

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmschauspieler
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1947
Mann

Luís Filipe Rocha


Guarenas je rijeka u Venezueli. Pritoka je rijeke Caucagua i pripada karipskom slijevu.

Izvori

Rijeke u Venezueli
Pritoke Caucague

Guarenas (rijeka)


The Northrop YB-49 was an American prototype jet-powered heavy bomber developed by Northrop Corporation shortly after World War II for service with the United States Air Force. The YB-49 featured a flying wing design and was a turbojet-powered development of the earlier, piston-engined Northrop XB-35 and YB-35. The two YB-49s actually built were both converted YB-35 test aircraft.

The YB-49 never entered production, being passed over in favor of the more conventional Convair B-36 piston-driven design. Design work performed in the development of the YB-35 and YB-49 nonetheless proved to be valuable to Northrop decades later in the eventual development of the B-2 stealth bomber, which entered service in the early 1990s.

Design and development

With the XB-35 program seriously behind schedule by 1944, and the end of piston-engined combat aircraft in sight, the production contract for this propeller-driven type was cancelled in May of that year. Nevertheless, the Flying Wing design was still sufficiently interesting to the Air Force that work was continued on testing a single YB-35A production aircraft.

Among the aircraft later completed were two airframes that the Air Force ordered be fitted with jet propulsion and designated as YB-49s. The first of these new YB-49 jet-powered aircraft flew on 22 October 1947 (from Northrop airfield in Hawthorne, CA) and immediately proved more promising than its piston engined counterpart. The YB-49 set an unofficial endurance record of staying continually above 40,000 ft (12,200 m) for 6.5 hours.

The second YB-49 was lost on 5 June 1948, killing its pilot, Major Daniel Forbes (for whom Forbes Air Force Base was named), co-pilot Captain Glen Edwards (for whom Edwards Air Force Base is named), and three other crew members, one of whom, 1st Lieutenant Edward Lee Swindell, was a crew member on the Boeing B-29 that assisted Chuck Yeager in breaking the sound barrier in the Bell X-1 aircraft. Their aircraft suffered structural failure, with both outer wing sections becoming detached from the center section. Speculation at the time was that the YB-49 was lost due to excessive pullout loads imposed on the heavy airframe when a scheduled flight test of the large bomber's stall recovery resulted in a sudden and dramatic high-speed, nose-over dive. The post-stall high-speed dive resulted from the clean, low-drag, all-wing design, which gave the YB-49 a rapid speed increase in any type of dive. Fellow YB-49 test pilot Robert Cardenas later claimed that the YB-49 rotated backwards in stall, and that he warned Edwards about it. Jack Northrop later countered that such a behavior was impossible for the all-wing design.

During flight tests in the 1940s, it was noticed that the aircraft had a small radar cross-section, due to its flying wing design. Decades later, this stealthy detail would prove crucial to the design of Northrop Grumman's advanced, all-wing B-2 bomber.

On 9 February 1949, the first YB-49 flew from Muroc Air Force Base in California to Andrews Air Force Base near Washington, D.C., in 4 hours 25 minutes, after which President Truman ordered a flyby of Pennsylvania Avenue at rooftop level. The return flight from Andrews was marred when four of the eight engines had to be shut down due to oil starvation. Inspection after a successful emergency landing at Winslow Airport, Arizona, revealed no oil had been replaced in these engines at Wright after the Muroc-to-Andrews leg, raising a suspicion of industrial sabotage.

The last operational YB-49 prototype was destroyed on 15 March 1950, during high-speed taxi trials at Muroc Field. The nose wheel began to encounter severe vibration problems and finally collapsed; the aircraft was completely destroyed in the ensuing fire. The taxi trials took place with the YB-49's fuel tanks full, an unusual testing procedure, fanning further speculation of industrial sabotage of the aircraft.

Bombing target tests showed a tendency of flying wings to "hunt" in yaw after turns and when flying in "disturbed" air, degrading bombing accuracy. It was thought that one of the new Honeywell autopilots, with yaw damping, would correct this flaw. Northrop chief test pilot on the YB-35 and YB-49 programs Max Stanley contends in the 1992 Discovery Channel documentary "The Wing Will Fly", the adaptation of the autopilot in this dual function "damped out the directional oscillations to the degree where... I think you would say it met the (military) specifications." Brig. General Robert Cardenas also flew the YB-49 during many of its test flights, praising the aircraft for its marvelous performance, while also noting the YB-49 required a very long bomb run to damp directional oscillations. Many of these challenges would eventually be overcome when fly-by-wire systems were developed in the 1950s, which were first used in regular production for the Convair B-58 Hustler and then when computer-generated artificial stability became available in the 1970s, culminating in the development of the all-wing Northrop Grumman B-2 Spirit Stealth Bomber.

The conversion of the long-range XB-35 to jet power essentially cut the effective range of the aircraft in half, putting it in the medium-range bomber category with Boeing's new swept-winged jet bomber the B-47 Stratojet. The B-47 was optimized for high-altitude and high-speed flight and, in an era where speed and altitude were becoming the name of the game, the YB-49's thick airfoil could never be maximized for high-speed performance. In the same Discovery Channel documentary, former Air Force Flight Test Center Historian Dr. James Young states his opinion that while political gamesmanship and back room dealing certainly played a role in the aircraft's demise, the Flying Wing program was ultimately cancelled for solid technological reasons.

Operational history
In June 1948, the Air Force ordered the type into full production as the RB-49A reconnaissance aircraft (company designations N-38 and N-39). It was powered by six jet engines, two of them externally mounted in under-wing pods, ruining the aircraft's sleek, aerodynamic lines, but extending its range by carrying additional fuel. The use of jet engines had resulted in considerably increased fuel consumption and decreased its range significantly below that of the rival Convair B-36. One YB-35 airframe (s/n 42-102369) was chosen as the prototype for the RB-49 and designated YRB-49A.

During early 1950, the remaining YB-35Bs airframes, which were being converted to YRB-49As, were ordered scrapped. Flight testing of the sole remaining YB-49 prototype ended 14 March 1950. On 15 March 1950, that program was canceled. Coincidentally, the sole remaining YB-49 prototype suffered a high-speed taxiing accident and, as previously noted, was totally destroyed in the ensuing fire.

Only two months later, all Flying Wing contracts were canceled abruptly without explanation by order of Stuart Symington, Secretary of the Air Force. Shortly thereafter, also without explanation, Symington turned down a request from the Smithsonian for the Air Force to donate one of these big wings to its collection of pioneering Northrop aircraft.

All remaining Flying Wing bomber airframes, except for the sole YRB-49A reconnaissance version, were ordered chopped up by Symington, the materials smelted down using portable smelters brought to Northrop's facility, in plain sight of its employees. Jack Northrop retired from both the company he founded and aviation shortly after he saw his dream of a pure, all-wing aircraft destroyed. His son, John Northrop Jr., later recounted during an interview his father's devastation and lifelong suspicion that his Flying Wing project had been sabotaged by political influence and back room wheeling-and-dealing between Convair and the Air Force.

The sole prototype reconnaissance platform, the YRB-49A, first flew on 4 May 1950. After only 13 flights, testing ended abruptly on 26 April 1951. It was then flown back to Northrop's headquarters from Edwards Air Force Base (formerly Muroc AAF) on what would be its last flight. There, this remaining flying wing sat abandoned at the edge of Northrop's Ontario airport for more than two years. It was finally ordered scrapped on 1 December 1953.

In a 1979 videotaped news interview, Jack Northrop broke his long silence and said publicly that all Flying Wing contracts had been canceled because Northrop Aircraft Corporation refused to merge with competitor Convair at Air Force Secretary Stuart Symington's strong suggestion, because, according to Jack Northrop, Convair's merger demands were "grossly unfair to Northrop." Allegations of political influences in the cancellation of the Flying Wing were investigated by the House Armed Services Committee, where Symington publicly denied exerting pressure on Northrop to merge.

Northrop's Flying Wing program may have been terminated due to its technical difficulties and the program being behind schedule and over budget. Another possible contributing factor to the cancellation may have been Northrop spreading its small engineering staff too widely in other experimental programs. While the competing propeller-driven Convair B-36 "Peacemaker" was an obsolete World War II-era design by this time, and had been having just as many or even more development problems, the Air Force seemed to have greater confidence that its more conventional design and "teething" problems could be overcome, when compared to those of the more radical Flying Wing. While the YB-49 had well-documented performance and design issues, the B-36 program needed more development money. At one time, it appeared the B-36 program might be canceled as well. But the Air Force and the Texas Congressional delegation desired to have a production program for their large Fort Worth aircraft production factory, and Convair had much more effective lobbyists in Washington DC. The Northrop Corporation was always a technological trailblazer, but the independent nature of Jack Northrop often collided with the political wheeling-and-dealing in Washington, which gravitated toward massive military appropriations; consequently, the obsolete Convair B-36 prevailed. When the YB-49 jet bomber was canceled, Northrop was awarded a much smaller, lower profile production contract for its straight-winged F-89 Scorpion fighter as compensation for the canceled Flying Wing.

The YB-49 and its modern counterpart, the B-2 Spirit, both built either by Northrop or Northrop Grumman, have the same wingspan: 172.0 ft (52.4 m). Flight test data collected from the original YB-49 test flights were used in the development of the B-2 bomber. Shortly before his death in February 1981, Jack Northrop learned from the Northrop Corporation of the company's flying wing bid for the future B-2; he remarked: "I know why God has kept me alive for the past 25 years." The new bomber would be publicly displayed for the first time in 1988.

Notable appearances in media

Paramount Pictures' 1953 film, The War of the Worlds, depicts a YB-49 dropping an atomic bomb on the invading Martians. The feature film, produced by George Pal and directed by Byron Haskin, incorporates Northrop color footage of a YB-49 test flight, originally used in Paramount's Popular Science theatrical shorts of the era.

Specifications (YB-49)

See also

References

Notes

Bibliography
 Coleman, Ted. Jack Northrop and the Flying Wing: The Real Story Behind the Stealth Bomber. New York: Paragon House, 1988. .
 Donald, David, editor. "Northrop Flying Wings". Encyclopedia of World Aircraft. Etobicoke, Ontario: Prospero Books, 1997. .
 Fitzsimons, Bernard, ed. "Scorpion, Northrop F-89." Illustrated Encyclopedia of 20th Century Weapons and Warfare, Volume 21. London: Phoebus, 1978. .
 Maloney, Edward T. Northrop Flying Wings. Corona del Mar, California: World War II Publications, 1988. .
 O'Leary, Michael. "Wings of Northrop, Conclusion". Air Classics, Volume 44, Number 3, March 2008, Challenge Publications, Inc. . (Heavily illustrated, authoritative YB-49 article)
 Pape, Garry and John Campbell. Northrop Flying Wings: A History of Jack Northrop's Visionary Aircraft. Atglen, Pennsylvania: Schiffer Publishing, Ltd., 1995. .
 Pattillo, Donald M. "Pushing the Envelope: The American Aircraft Industry". Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press, 2001. .
 Pelletier, Alain J. "Towards the Ideal Aircraft: The Life and Times of the Flying Wing, Part Two". Air Enthusiast, No. 65, September–October 1996, pp. 8–19. .
 Winchester, Jim. "Northrop XB-35/YB-49" Concept Aircraft: Prototypes, X-Planes and Experimental Aircraft. Kent, UK: Grange Books plc., 2005. .
 Withington, Thomas and Chris Davey. B-2A Spirit Units in Combat. Oxford, UK: Osprey Publishing, 2006. .
 Wooldridge, E. T. Winged Wonders: The Story of the Flying Wings. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press, 1983. .

External links

B-49
Northrop B-49
Eight-engined jet aircraft
Flying wings
Cancelled military aircraft projects of the United States
Aircraft first flown in 1947

Northrop YB-49


Rukometni klub Sisak (RK Sisak; Sisak) je muški rukometni klub iz Siska, Sisačko-moslavačka županija. U sezoni 2021./22. klub se natječe u 1. HRL - Sjever.

O klubu
RK Sisak je osnovan 2013. godine, kako bi naslijedio dotadašnji klub "Sisciju", koji je nastupao u Premijer ligi, ali je došao u financijske poteškoće i bankrotirao. "Sisak" je od "Siscije" preuzeo mlađe uzraste, te samo jednog seniora, te je počeo s natjecanjem u sezoni 2013./14. u Zagrebačkoj županijskoj ligi.

U sezoni 2014./15. se natječe u  3. HRL Središte. Član 2. HRL Sjever postaje u sezoni 2016./17.

Uspjesi

Pregled po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Sisak
 RK Siscia Sisak
 RK Sisak (1988.)

Vanjske poveznice
 Rukometni klub Sisak, facebook stranica
 furkisport.hr/hrs, Sisak, rezultati po sezonama
 sportilus.com, Rukometni klub Sisak

Izvori
 bisnode.hr, RK Sisak

Sisak
Sisak

RK Sisak (2013.)


Robert Jackson "Jack" Tingle (30 de diciembre de 1924 en Bedford, Kentucky - 22 de septiembre de 1958 en Louisville, Kentucky) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la BAA. Con 1,93 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Wildcats de la Universidad de Kentucky, en las que promedió 8,3 puntos por partido. En todas ellas fue incluido en el mejor quinteto de la Southeastern Conference, siendo junto a Wah Wah Jones y Ralph Beard uno de los tres jugadores (siete en la actualidad) en conseguir dicha hazaña en cualquier deporte para Kentucky. En 1946 se proclamaron campeones del NIT tras derrotar en la final del Madison Square Garden a Rhode Island por 46-45, con 5 puntos de Tingle.

Profesional
Fue elegido en la decimonovena posición del Draft de la BAA de 1947 por Washington Capitols, donde en su única temporada fue el jugador menos utilizado por su entrenador, Red Auerbach, promediando 2,4 puntos por partido.

Al año siguiente fichó por los Minneapolis Lakers, pero únicamente llegó a disputar dos partidos antes de ser despedido.

Estadísticas de su carrera en la BBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Kentucky
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Kentucky Wildcats
Baloncestistas de los Washington Capitols
Baloncestistas de los Minneapolis Lakers
Fallecidos en Louisville

Jack Tingle


Los Ángeles Azules es un grupo musical mexicano del género de cumbia, originaria de la Ciudad de México. Se fundó inicialmente por cuatro de ocho hermanos conocidos como la Familia Mejía Avante en el año 1962, y está activa oficialmente desde el año 1966.

Hasta la fecha como agrupación han lanzado veintidós álbumes de estudio, cuatro discos en vivo y siete álbumes recopilatorios. Han vendido entre 30 y 40 millones de copias alrededor de todo el mundo. Dentro de sus colaboraciones se encuentran participaciones con: María Becerra, Carla Morrison, Lila Downs, Natalia Lafourcade, Ha*Ash, Gloria Trevi, Miguel Bosé, Yuri, Russell Bv, Julieta Venegas, Ximena Sariñana, Jay de la Cueva, Abel Pintos, will.i.am, Nicki Nicole, Lali, Sofía Reyes, Carlos Vives, Juanes y David Bisbal.

Biografía

Inicios
Los hermanos Mejía Avante incursionaron en la música en los años 80, tocando melodías sencillas de manera lírica en una estudiantina, forjando rápidamente su talento musical. Apoyados por sus padres Martha Avante Barrón y Porfirio Mejía García, quienes consiguieron préstamos de dinero empeñando algunas de sus propiedades, y con empleos como conductor de autobuses suburbanos (en el caso de su padre) lograron comprar, en pagos, el primer equipo de instrumentos musicales, bocinas y amplificadores.

Una de las motivaciones para comenzar a trabajar en la música, fue el solventar los gastos y necesidades de su hogar. Conforme forjaban y buscaban un estilo musical y a su vez, el resto de los hermanos más jóvenes se unían a la agrupación, empezaban a darse a conocer tocando en fiestas de barriada, XV años, bautizos, bodas, y aniversarios de mercados comunitarios y delegaciones del entonces llamado Distrito Federal.

El primer nombre propuesto para la recién formada agrupación fue "Playa Azul", habiendo decidido incursionar a la ejecución de música tropical. Leticia Méndez Santillán, actualmente esposa de Elías Mejía, ingresó tocando la guacharaca para conseguir el sonido de la cumbia colombiana. Asimismo, los hermanos Alfredo y Enrique Clavijo Díaz en la trompeta y trombón para un sonido de conjunto colombiano y Raúl Díaz, en la batería para tocar rock and roll y música moderna.

1982 - 1993: Cumbia instrumental, guapachosa y psicodélica.

Habiendo tocado música de varios géneros, decidieron que la música tropical, y concretamente la cumbia colombiana era el camino a seguir, dada su popularidad en las fiestas y en los eventos de los sonideros, y así invirtieron para grabar un disco sencillo muy experimental, donde viene incluido un tema ahora demasiado raro de encontrar, titulado Lupita ye ye ye. Posteriormente, son invitados a grabar en una disquera muy pequeña llamada Discos Pentagrama Musical, donde por primera vez empiezan a componer y arreglar temas de su propia inspiración, como las primeras versiones de la «Cumbia del acordeón» y «Cumbia de la paz». Estos dos temas llegaron a manos de un sonidero y locutor Poncho Zamudio, quien en 1982 los invitó a grabar un álbum completo en LP en su disquera propia, llamada Discos Dancing. Los primeros álbumes alcanzaron ventas de un millón de copias.

Elías Mejía, además de bajista, es designado como vocalista del grupo, y lo sería hasta 1995. Por ende, fue el primer vocalista de Los Ángeles Azules en las canciones cantadas, mientras que en las canciones instrumentales se dedicaba a mandar saludos y a hacer animación al estilo de un sonidero. En 1991, grabaron el último álbum de un total de ocho para la disquera de Poncho Zamudio.
pepe

1994 - 1995: Comienzo con Disa, Entrega de amor y Sin pecado
En ese tiempo los Hermanos Mejía Avante continuaban con sus carreras universitarias para titularse, y así no depender ya totalmente de la música. El grupo consigue firmar con Disa representado por Domingo Chávez, consiguiendo una oportunidad de grabar un nuevo álbum.

Entrega de Amor fue el fruto de estas negociaciones. Se convirtió en el primer álbum grabado para Disa en 1993, saliendo a la venta en 1994. Un nuevo miembro, Raymundo Espinoza, era anexado a la agrupación para fungir como vocalista principal a la par de Elías Mejía, quien además de tocar el bajo eléctrico, seguía fungiendo como vocalista también, aunque en menor medida. El primer sencillo desprendido de este álbum fue «Entrega de amor». La agrupación gana importantes premios como: Palmas de oro, El Trébol de oro, Premio de Furia Musical y cuádruple disco de oro por ventas.

En julio de 1995 sale a la venta el segundo trabajo discográfico, Sin pecado. Sacando como primer corte el tema titulado «El pecado». Una vez más, Raymundo Espinoza como vocalista principal y El "Doc" Elías Mejía como segundo vocalista. De hecho, este sería el último álbum en el que el "Doc" estaría activo como vocalista del grupo.

A las dos semanas del lanzamiento de Sin pecado, el álbum se colocó en los primeros lugares de popularidad y ganan disco de oro por ventas de disco. Sencillos como «El pecado» y «Te necesito», esta última conocida informalmente como la 2a de Entrega de amor, así como las versiones originales de «Mis sentimientos» y «Las maravillas de la vida» se desprenden de este álbum. En marzo del mismo año surge un álbum recopilatorio para Disa titulado 15 Hits, que son recopilaciones de los discos grabados anteriormente en Discos Dancing. Raymundo Espinoza decide dejar la agrupación entre 1995 y 1996.

1996 - 2000: Como te voy a olvidar, Confesiones de amor y Lluvia de rosas
En septiembre de 1996 nace la tercera producción para Disa, titulada Como te voy a olvidar, con la anexión de nuevos vocalistas como Carlos Becies, Jonathan Martínez y Guillermo "Memo" Palafox. El primer sencillo, «Cómo te voy a olvidar», logró colocarse en el gusto de todas las clases sociales. Este tema se convirtió en la canción más exitosa de Los Ángeles Azules por muchos años, y la nombraron oficialmente el Himno del grupo.

Los Ángeles Azules en 1998 presentaron la producción titulada Confesiones de amor para Disa, de donde se desprende los sencillos «Me haces falta tú» y la versión original de «Juventud». Este álbum ganó quíntuple disco de oro por vender más de 500.000 copias durante el mismo año. Así mismo, Discos Sabinas otorga a la agrupación la presea Domingo Chávez Pérez por sus ventas , un premio otorgado a los artistas con mayor éxito y ventas dentro de la compañía. En 1999, Carlos Becies, Jonathan Martínez y Memo Palafox abandonan a Los Ángeles Azules para formar su propio proyecto.

En noviembre de 1999 sale el disco Una lluvia de rosas, de donde se desprende su primer sencillo «El listón de tu pelo», quedando este tema en primer lugar durante siete meses y colocándose en primer lugar a nivel regional mexicano en Billboard. En el año 2000 son invitados al Festival de Carnaval en la American Airlines Arena ubicada en la NE 8th Street en Miami, siendo el único grupo mexicano en actuar en ese lugar. Fueron Nominados al Premio lo Nuestro en la terna canción del año con «El listón de tu pelo». Los Ángeles Azules realizaron varias giras por Estados Unidos principalmente en el estado de California y Florida donde abarrotó locales y estableció récords de asistencia de público en cada una de sus presentaciones. Se presentaron en México en algunos estados de la república mexicana; Monterrey, Veracruz, Puebla, Coahuila, Tamaulipas, Quintana Roo, Guadalajara etc.

2001-2006: Alas al mundo, Nunca te olvidaré y última producción con Disa

En julio de 2002 nace una nueva producción titulada Alas al Mundo de donde se desprende su primer sencillo «Por el amor a mi madre».  Los Ángeles Azules realizan giras presentándose en la Aragon Ballroom de Chicago, además en Nueva York, Las Carolinas del Norte y Sur, entre otros lugares de la Unión Americana. En febrero de 2003 sale a la venta su primera grabación en vivo realizada en el estado de Veracruz, Guerrero, Guanajuato y Estado de México. Este álbum se llama Los ángeles azules en vivo, azul vivo.

Los Ángeles Azules ganan premio nacional a la música grabada en el Auditorio Nacional en la Ciudad de México al grupo tropical por el Disco Alas Al Mundo en la edición 2003 del Premio Oye. Otro premio es el Furia Musical en la X entrega en el Auditorio Nacional. En el Salón California les fue entregado el premio Califa de Oro Por ser el mejor grupo tropical de México.

Después de dos años de no haber grabado disco, Los Ángeles Azules vuelven en 2004 con su séptimo disco para Disa, titulado Nunca Te Olvidaré, del que se desprende su primer sencillo «Aunque no estés conmigo» y le siguió el segundo corte llamado «Ella se olvidó de mi». En 2004 se presentaron durante una gira por los Estados Unidos en el Yankee Stadium para abrir el juego del equipo de fútbol soccer MetroStars (Hoy New York Red Bulls). En México se presentaron en la Feria de la Ciudad de México, así como un evento para la estación de radio El Macro de la Mejor en el Estadio Antonio Palacios en Tijuana.

Los Ángeles Azules por primera vez en su carrera artística graban covers, a petición de Disa, debido a que el timbre de voz del vocalista Erick de la Peña es muy similar a la de Juan Gabriel. Son elegidos diez de las canciones más emblemáticas de Juan Gabriel, las cuales son trabajadas por Jorge Mejía para acoplarlas al estilo del grupo. Las canciones más promocionadas fueron «Buenos días señor sol», «No vale la pena», y "Querida», con muy importante aceptación del público. Este álbum, titulado Los Ángeles Azules interpretan éxitos de Juan Gabriel sería la última producción para Disa.

2007-2014: Tu juguete, A Ritmo de cumbia y Como te voy a olvidar
En junio de 2007, después de buscar nuevas oportunidades, encuentran cabida y firman contrato con el presidente de Discos Musart, Eduardo Bautista. Grabaron un nuevo álbum, titulado Tu Juguete. Sería la única producción realizada para dicho sello discográfico. La agrupación inició una nueva gira por los Estados Unidos, con entrevistas en radio y televisión en Los Ángeles para promocionar los dos sencillos «Tu juguete» y "Pichoncito».

En 2011 sale un sencillo titulado «Traición de los dos». En 2012 sale a la venta el álbum A Ritmo de Cumbia, producida y grabada para una compañía discográfica y de distribución llamada Casete México.

En 2013 Los Ángeles Azules son invitados a participar en El Festival Iberoamericano de Cultura Musical Vive Latino.  La presentación en el Vive Latino fue la punta de lanza del nuevo álbum titulado Cómo te voy a olvidar, producido por Camilo Lara y Toy Selectah, bajo el sello discográfico Ocesa Seitrack y distribuido por Sony Music que incluye los mejores éxitos que abarcan 30 años de carrera artística de la agrupación, regrabados con fusión de rock y pop, y que cuenta con colaboraciones especiales de artistas de renombre como Saúl Hernández, Ximena Sariñana, Jay de la Cueva, Centavrvs, Vicentico, Carla Morrison, Lila Downs, entre otros.

En 2014 Los Ángeles Azules realizan el tema de introducción de Turnocturno, un show nocturno conducido por Facundo transmitido por Canal 5 de Televisa. Por otro lado, se grabó un disco llamado Cumbia fuzión con sus canciones más populares regrabadas junto con la Orquesta Sinfónica de la Ciudad de México, generando así un nuevo género musical: la cumbia sinfónica. Esta grabación se incluyó como disco bonus en el álbum Cómo te voy a olvidar: ¡Edición de súper lujo!.

2015-2017: Viernes cultural, De plaza en plaza y Esto si es cumbia
Sale a la venta en octubre el álbum titulado Viérnes Cultural el cual consta de covers de temas clásicos de la música tropical como «Se me perdio la cadenita», «Paso la vida pensando», «Toma que toma» y cuenta con colaboraciones especiales de artistas latinos como Gilberto Santa Rosa, Haydée Milanés y Gustavo Parisi.

Estrenaron en septiembre de 2016 el álbum De plaza en plaza, donde se destacan los sencillos «La cumbia del infinito» con Natalia Lafourcade y Rodrigo y Gabriela, «Mi niña mujer» con el dúo Ha*Ash, «Mi cantar» junto a Gloria Trevi, entre otros. El 29 de septiembre de 2017, tras seis años de pertenecer al grupo, el vocalista Ismael Rodríguez anunció oficialmente su salida de la agrupación de los Mejía Avante para perseguir su propia carrera artística. En sustitución de Ismael Rodríguez, se encuentra actualmente el nuevo vocalista Edwin Ordóñez Xahuentitla, que se unió a la agrupación algunos meses antes.

El 8 de junio de 2018 lanzaron un nuevo álbum Esto si es cumbia que se destaca por fusionar canciones de distintos géneros, con la cumbia. Cuenta con diez canciones que son composición de sus colaboradores, algunos de los más destacados son: «Morir de amor» de Miguel Bosé, «Detrás de mi ventana» de Yuri, «Perdón, perdón» de Ha*Ash y «Nunca es suficiente» de Natalia Lafourcade, entre otros. Los videos musicales del álbum fueron grabados en las mismas cinco locaciones turísticas de Yucatán del anterior disco: Convento San Miguel Arcángel de Maní, Teatro Peón Contreras, Puerto de Progreso, Gran Museo del Mundo Maya de Mérida, Cenote X'Batún y la Hacienda Tekik de Regil.

2019 en adelante: De Buenos Aires para el mundo
En 2019 lanzan varios sencillos a dueto con varios intérpretes mexicanos e internacionales, siendo el primero «Amor a primera vista» junto con Belinda, Horacio Palencia y Lalo Ebratt, seguido de «Acaríñame» junto a Julieta Venegas y Juan Ingaramo, «Y la hice llorar» con el cantautor argentino Abel Pintos, y «20 rosas» en colaboración con el chileno radicado en Estados Unidos, Américo; y el vocalista del grupo Moderatto, Jay de la Cueva. Adicionalmente, interpretan el tema musical de la telenovela Soltero con hijas, de Televisa, junto con Luis Coronel. El 13 de marzo de 2020 estrenan el sencillo «El ángel que nos une». El 28 de agosto de 2020 lanzaron su vigésimo octavo álbum titulado De Buenos Aires para el mundo en colaboración con una cantidad importante de artistas Argentinos como Ángela Leiva con la cual reestrenaron "El Listón de Tu Pelo", el cual habían lanzado en 2014 junto a Denise Gutiérrez. Y también artistas de gran renombre como Abel Pintos, Lali Espósito, Pablo Lescano, Vicentico entre otros. El 22 de noviembre de 2021 lanzaron un nuevo sencillo junto a Nicki Nicole titulado "Otra Noche".

Miembros

Miembros actuales
 Elías "El Doc" Mejía Avante: bajo eléctrico
 Jorge Mejía Avante: acordeón, teclado y Compositor
 Alfredo Mejía Avante: teclado, Acordeón
 José Mejía Avante: Timbales
 Hector José Mejia Diaz: Timbales y Tambor
 Cristina Mejía Avante: guacharaca
 Guadalupe Mejía Avante: piano, guitarra, bajo y guache
 Esmeralda Mejía: Voz Femenina
 Edwin Ordóñez Xahuentitla: Primera voz
 Erick de la Peña Ruíz: Primera Voz, coros y guitarra eléctrica
 José Alfredo Clavijo Díaz: 1.ª trompeta
 Roberto Sánchez Melgarejo: 2.ª trompeta
 Enrique Clavijo Díaz:  trombón
 Juan Antonio Clavijo Serrano: 2.º trombón
 José Alfredo Nambo Mejía: Conga, teclado electrónico y bongos
 Joaquín Rosendo Campero: DJ y percusiones eléctricas

Exmiembros
 Martha Mejía Avante: Cabasa y Saxofón
 Roberto Ismael Rodríguez De Jesús: Vocalista
 Carlos Montalvo: Vocalista
 Carlos Becies Esquivel: Vocalista
 Raymundo Espinoza: Vocalista
 Guillermo Alonso García Palafox: Vocalista
 Alejandro Rodríguez: Vocalista
 Jonathan Martínez: Coros
 Sergio Bucio: Vocalista
 Francisco Delgado: Coros
 Esmeralda Mejía: Voz Femenina
 Héctor Edmundo Hernández: Vocalista
 Marco Antonio Vargas: Vocalista
 Valentín Garza: Vocalista
 Josué Isaí: Vocalista
 Thiago Nuñez: Percusión y Coros
 Leticia Méndez Santillan:Guacharaca

Discografía

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial de Los Ángeles Azules
 Página de Facebook oficial de Los Ángeles Azules
 Twitter oficial de Los Ángeles Azules

Grupos de cumbia
Grupos de cumbia de México
Grupos de cumbia de la Ciudad de México
Grupos de música de los años 1980
Grupos de música formados en 1983

Los Ángeles Azules


ශ්‍රී ලංකා රන්ජන () යනු ශ්‍රී ලාංකික නොවන හෝ විදෙස් පුද්ගලයෙකුගේ "ප්‍රශංසනීය ස්වභාවයෙන් යුතු කීර්තිමත් සේවාව" උදෙසා එම පුද්ගලයා වෙත පිරිනමනු ලබන ශ්‍රී ලාංකික ජාතික ගෞරව අභිධානයකි.

 ආචාර්ය සරත් ගුණපාල

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකා රන්ජන


Biserica romano-catolică "Sfinții Apostoli Petru și Pavel" din Dumbrăveni este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Dumbrăveni. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 143815.04.01.

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Sibiu
Biserici din județul Sibiu
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici romano-catolice din România
Dumbrăveni

Biserica romano-catolică „Sfinții Apostoli Petru și Pavel” din Dumbrăveni