الغاز الطبيعي المسال  هو غاز طبيعي تمت معالجته وإسالته بالتبريد (انظر تسييل الغاز). يتم استخراج الغاز من حقول النفط والغاز ثم ينقل عبر أنابيب خاصة إلى منشأة المعالجة حيث تتم عمليات معالجة إضافية، تبريد، وإسالة الغاز تحت الظروف الجوية.

مقدمة تاريخية
بدأت فكرة إسالة الغاز عام 1914 في الولايات المتحدة الأمريكية كبراءة اختراع وفي عام 1917 قامت بريطانيا بأول عملية تجارية غرب فيرجينيا إلا أن الاستغلال الفعلي للغاز أخذ مجراه عندما وقعت بريطانيا عقداً مدته خمسة عشر عاماً مع الجزائر عام 1961 لتزويد الأولى بأقل من حوالي مليون طن من الغاز الطبيعي المسال سنوياً. بعد ذلك انتشرت عمليات الغاز المسال في أنحاء العالم تدريجيا حتى وصلت إلى مايقارب 40 ميناء للغاز المسال حاليا وشملت بلدانا عربية مثل سي جاز بمصر، قطر غاز وراس جاز بقطر، ويمن ال ان جي في اليمن.

خصائص الغاز المسال
 يحفظ في الصورة السائلة عند درجة حرارة 161.5 مئوية تحت الصفر والضغط الجوي تقريبا.
 كثافتة حوالي 440 كغم\م3 (أقل من نصف كثافة الماء) عندما يكون سائلا، عندما يصبح غاز ويزداد حجمه حوالي 600 مرة عن حالته السائلة.
 ليس له طعم، لون، ولا رائحة. يمكن الاستدلال على تسربه إلى الجو المحيط من السحب أو الغيوم الناشئة حول مكان التسرب بسبب امتصاصه لحرارة الجو وبالتالي تكثف بخار الماء في الهواء على صورة سحب.
 غير سام ولكنه يسبب الاختناق.
 يسبب تهشم المعادن، البلاستيك، المطاط وأي مواد كان يتوقع أنها مرنه أو لدنة في الظروف العادية لتصبح أشبه بالزجاج المحطم.
 يسبب حروقا باردة (تدعى لسعة الصقيع) إذا ما لامس الجسم بسبب فرق درجة الحراة الهائل بين الجسم، الغاز المسال.
 يسبب انفجارا باردا (لا احتراق فيه) عند خلطه مع الماء وتسمى هذه الظاهرة المرحلة الانتقالية السريعة.
 طاقة احتراقه حوالي 49 ميغاجول\كغم وهي نظيفة جدا مقارنة بباقي مواد الاحتراق النفطية مثل الديزل والبنزين ويعدّ الميثان المكون الرئيسي فيه.

لماذا الغاز المسال؟
يعتقد البعض أن الغاز يمكن استخدامه كوقود في حالته السائلة وهذا خطأ ولكن السبب الحقيقي وراء إسالة الغاز هو تسهيل عملية نقله فقط. أثبتت الدراسات والأبحاث الاقتصادية أن تكاليف نقل الغاز في الحالة السائلة عبر البحار والمحيطات أقل كلفة بكثير منها عن نقله في الحالة الغازية. السبب يعود إلى أن الغاز المسال (غالبا الميثان) يأخذ حيّزاً أقل بحوالي 600 مرة منه في الحالة الغازية. وفي حالة التفكير بضغط الغاز في الحاويات البحرية بهدف تقليل الحجم فسيتوجب تصميم الجدران الحاوية بسماكة كبيرة كافية لتحمل ضغط الغاز وبالتالي تُشكّل عبئا ثقيلا على السفن. أما الغاز المسال ومع أن كثافته أكثر من كثافة الغاز الطبيعي بكثير إلا أنها تظل أقل بكثير من كثافة الفولاذ مثلا والذي يستخدم في تصميم الحاوية عند الضعط الجوي.

عمليات المعالجة والإسالة
يمكن تلخيص العمليات اللازمة لإنتاج الغاز الطبيعي المسال كما يلي:
 أولا يمرر الغاز المستخرج من الأرض عبر أنابيب لنقله إلى مركز المعالجة.
 تبدأ معالجة الغاز عن الظروف القياسية (غالبا مايكون منضغطا في حرارة الجو العادية) بإزالة المواد غير اللازمة والمواد التي قد تشكل ضررا على المنشأة والبيئة. مثل هذه المواد الماء، الزيوت النفطية، الغازات والمواد الهيدروكربونية المتكثفة، غاز ثاني أكسيد الكربون لكون هذه المواد مسببا في انسداد أنابيب التبريد فيما بعد (لأنها جميعا ستتجمد وتصبح مواد صلبة قبل الوصول لدرجة تبريد وتسييل الغاز بكثير).كذلك غاز كبريتيد الهيدروجين والذي تم حظره دوليا (غاز سام ويسبب المطر الحمضي) والزئبق لأنه يتسبب في تآكل وانهيار الأواني والأنابيب المصنوعة من الألمنيوم.
 بعدها تبدأ عملية تبريد الغاز على مراحل وهنا تختلف طرق التبريد من شركة لأخرى وحسب طبيعة الموقع والجدوى الاقتصادية. في الغالب تبدأ عملية التبريد بمبردات البروبان (التي يتم تبريدها بالماء أولا ثم بغاز البروبان نفسه). يتم فصل بعض الغازات المكونة للغاز الطبيعي وفقا لدرجة غليانها مثل الميثان، الإيثان، البروبان، البيوتان، البنتان وماعلاه ويفاد من بعضها في عملية التبريد ومن البعض الآخر كوقود ضمن المنشأة. الجدير ذكره أن غاز البنتان وما فوقه تعدّ غازات ثقيلة ويجب فصلها كي لا تتسبب في عملية التجمد والانسداد. يصبح الغاز الطبيعي المضغوط أصلا في درجات حرارة حوالي 36 تحت الصفر.
 تأتي المرحلة الثانية من التبريد وهي الأهم حيث يبرد الغاز أكثر فأكثر بمبردات غازية مستخلصة من نفس الغاز الطبيعي عادة مثل المبرد المختلط والمكون من خليط من غاز الإيثان والبروبان. في هذه المرحلة يصبح الغاز الطبيعي المضغوط نسبيّا باردا في درجات أدنى من 150 تحت الصفر.
 بمجرد تحرير الغاز المضعوط عبر ما يسمى صمام طمسون ينخفض ضغطه حتى يقترب من الضغط الجوي وبسبب كفاءة العزل الحراري يحدث تحوّل في الطاقة (قانون الغاز المثالي) وتنخفض درجة الحرارة حتى حوالي 158 تحت الصفر وهي قريبة جدا من درجة الإسالة. في الحقيقة يكون الغاز قد أصبح سائلا عند هذه الدرجة لكونه مايزال تحت ضغط أعلى من الضغط الجوي بقليل. تحدث أخيرا عملية الإسالة الطبيعية في إناء يعرف بإناء التبخير النهائي حيث يهبط ضغط الغاز للضغط الجوي تقريبا وتهبط معه درجة الحراة إلى -161.5 ويصبح الغاز عندها سائلا يمكن ضخّه إلى خزانات تبريد ذات عزل حراري عالي الكفاءة كما يمكن ضخّه فيما بعد إلى حاويات النقل فيما بعد (سفن بحرية في الغالب).

شركات الغاز المسال
تُعدّ قطر أكبر مُصدّر للغاز الطبيعي المسال في العالم بينما تعدّ الجزائر أول منتج له. فيما يلي بعض الشركات المنتجة مع متوسط إنتاجها السنوي:
 نورث ويست : 4.4 مليون طن للعام
 سي جاز : 5.5 مليون طن للعام
 الشركة اليمنية للغاز الطبيعي المسال: 6.7 مليون طن للعام
 تانجو : 7.6 مليون طن للعام
 ساخالين : 9.6 مليون طن للعام
 قطر غاز : 7.8 مليون طن للعام
 راس غاز قطر : 15.6 مليون طن للعام
 شركة غاز البصرة (حديثاً)

المخاطر
لا يشكل الغاز المسال خطرا كبيرا الا عند التعامل معه بنوع من الإهمال. من هذه المخاطر:

 انفجار الإناء الحاوي له عند ارتفاع درجة حرارته عن درجة الإسالة (-161.5 درجة مئوية) ويمكن أن يكون مصحوبا باحتراق إذا وجد مصدر إشعال في الهواء الجوي وفي هذه الحالة يصبح من الصعب السيطرة عليه.
 يمكن لكميات كافية متسربة من الغاز المسال أن تسبب الاختناق وبالتالي الموت بالإضافة إلى تجمد الجسم بسبب البرودة الشديدة.
 الانفجار البارد عند ملامسته للماء.

ترجع مخاطر الحرائق والانفجارات في منشآت الغاز الطبيعي
المسال إلى وجود غازات وسوائل قابلة للاشتعال والسوائل
والأآسجين ومصادر الإشعال أثناء أعمال التحميل والتفريغ

تمثل حادثة سكيكدة المأساوية التي وقعت في الجزائر عام 2004 دليلا قاطعا على مدى الخطر حيث راح ضحيتها كل من كان في المنشأة تقريبا (27 فردا). كما أن حادثة وقعت قبلها عام 1973 في الولايات المتحدة وقتلت 37 فردا وأخرى أكثر مأساوية كانت حدثت قبلها في كليفلاند عام 1944 نجم عنها 128 قتيلا.

الانبعاثات الهوائية :
تشتمل انبعاثات الملوثات الهوائية (المستمرة منها وأ غير
المستمرة)، في منشآت الغاز الطبيعي المسال، على مصادر
الاحتراق لتوليد الكهرباء ( والحرارة مثلاً، أنشطة التجفيف
والإسالة في محطات إسالة الغاز الطبيعي وأنشطة إعادة تحويل
الغاز المسال إلى حالته الغازية في محطات استقبال الغاز
الطبيعي المسال)، بالإضافة إلى استخدام ضواغط ومضخات
ومحرآات ترددية (مثلاً، الغلايات والتوربينات والمحرآات
الأخرى). وقد ينتج عن الانبعاثات الملوثة المنطلقة من عملية
الحرق والإطلاق

وصلات داخلية
 المرحلة الانتقالية السريعة
 احتياطي الغاز العالق

المراجع

وصلات خارجية
 ما هو الغاز الطبيعي المسال؟

إنتاج النفط
غاز طبيعي
غازات صناعية
وقود الغاز

غاز طبيعي مسال


Augustinus ya da Aurelius Augustinus, (Tagaste, Numidya, d. 13 Kasım 354 - Hippo, ö. 28 Ağustos 430) Aziz Augustinus ya da Hippo'lu Augustinus olarak da bilinen Hristiyan filozof ve tanrıbilimci.

Temel eserleri arasında De Civitate Dei ("Tanrı Devleti" veya "Tanrı'nın Şehri" diye çevrilebilir; yıl 430), Confessiones ("İtiraflar"diye çevrilebilir; yıllar 397-401), Soliloquia ("İç Dialog" diye çevrilebilir), De Libero Arbitrio ("Özgür İrade Üzerine" diye çevrilebilir; yıl 427), De Vera Religione ("Gerçek Din Üzerine" diye çevrilebilir; 390), De Trinitate ("Üçlü-birlik Üzerine" diye çevrilebilir; yıllar 401-416), De Duabus animabus contra Manichaeos ("Mani Dinine İnananlara Karşı İki Tin Üzerine" diye çevrilebilir), De Spiritu et littera ve Epistolae (Mektuplar), Vaazlar yer alır.

Augustinus, bir tanrıbilimci olmasının yanı sıra, Batı düşüncesi içinde ünlü ve etkili filozoflarındandır. Onun yapıtları tanrıbilimsel olmakla birlikte, felsefi sorunları da içeren nitelikler göstermesi bakımından ayrıca önem taşımaktadır. Sonradan modern felsefe de tartışılacak olan pek çok tartışmayı Augustinus'un yürüttüğü görülür.

Augustinus 1295 yılında Papa Bonifacius VIII tarafından Kilise Doktoru ilan edilmiştir. Katolik Kilisesi'nce yortusu 28 Ağustosdur. Doğu Ortodoks kilisesi ise 15 Hazirandır.

Hayatı
354'te Roma İmparatorluğu'nun kuzey batı Afrika eyaleti Tagaste'de doğdu. Pagan bir baba olan Patricius ve Hristiyan bir anne olan Monica'nın çocuğudur. Yaşadığı zamanlar Roma'nın çöküşüne, ve Hristiyanlığın kabulunün hemen ertesine denk gelir. Ataları muhtemelen Kartacalı Berberiler olan Augustinus, Roma kültürü içinde eğitilir ve Latince dışında hiçbir dil öğrenmez.

17 yaşında Kartaca'ya gider. Bir yandan Roma Afrikası'nın başkentinde yaşayan öğrencilerin çalkantılı yaşamına katılırken bir yandan da Latin tarihçileri ve şairleri inceleyerek retorik konusunda kendisini yetiştirir. Akıl dışı masallardan ibaret gördüğü Kitab-ı Mukaddes'in karşısına koyduğu felsefeyi, Hortensius'nda keşfeder. Aynı dönemde kendisine 15 yıl bağlı kalacağı bir eş seçer.

372'de Mani felsefesini keşfeden Augustinus, dokuz yıl Mani felsefesine bağlı kalır. Bu felsefeye göre dünya "iyi ile kötü arasında paylaşılmıştır ve maddenin koyu karanlığı ruhun ışığını karartmaktadır." Böylece bu felsefeye bağlılık onda ruhunu tenin esaretinden kurtarma umudunu doğurur. Manici Piskopos Faustus'la tanışmasının yarattığı düşkırıklığı, irade yetisini kabul etmeyen ve insanın sorumluluğunu ve özgürlüğünü inkar edici düşünceden kopuşunu hızlandırır. Augustinus 384'te Milano'da retorik hocalığına atanır. Bu arada arayışı sürmektedir. Yeni Platoncuların eserleri onda yeni bir değişikliğe sebep olur. Bu dönemde okuduğu başka bir kaynak da Pavlus'un mektuplarıdır. Bu eserle birlikte Augustinus Hristiyanlara yaklaşır. Belli bir süre bu kendi içinde çalkantılara sebep olduktan sonra 386 yılında Hristiyan olmaya karar verir. 386'da Akademisyenlere karşı, Mutlu yaşam, Düzen adlı üç eserini kaleme alır. 387 yılında Afrika'ya döner.

395'te Piskopos olan Augustinus, 396'da Hippo Regius'ta Valerius'un yerine geçer. Bu dönemde Afrika kilisesinde bölünmeler yaşanmaktadır. Berberi çiftçilerin Romalılara karşı yürüttükleri mücadeleye katılan piskopos Donatus Magnus'un mirasçıları bir arınmışlar kilisesini savunmaktadırlar. Augustinus, Donatusçuluğa ve şiddet yoluyla Katoliklerin denetimine karşı direnenlere karşı yürütülen mücadelede ve öğreti tartışmalarında çok önemli bir rol oynar. Donatusçuların, dini sapkınları cezalandıran bir yasaya tabi tutulmalarını öngören bir imparatorluk fermanının yayınlandığı 405'te, Afrika'daki Donatusçu Kilise'nin dağıtılmasına etkin olarak katkıda bulunur. 410'da Roma'nın Gotlar tarafından işgal edilmesi üzerine Tanrı Devleti eserini kaleme alır. Augustinus, Donatusçu kilise karşısında zaferden sonra Pelagius'la mücadeleye girişir. Pelagius, verdiği vaazlarla Afrika'dan Britanyaya kadar etkisi olan bir Piskopostur. İnsan iradesine büyük bir önem atfeden Pelagius, ilk günahı reddetmektedir. Augustinus Pelagius karşısında kendi "Tanrısal bağışlayıcılık" anlayışını geliştirir. Roma piskoposluk makamı ve Ravenna mahkemesi nezdindeki birçok girişimden sonra, hasımlarını aforoz ettirmeyi başarır (418). 429-430'da Vandallar Kuzey Afrika'yı istila eder ve Hippo Regius'u kuşatırlar. Telaşa kapılan Augustinus, son günlerini ibadet etmekle geçirir ve 28 Ağustos 430'da ölür.

Felsefesi

Augustinus "İtiraflar" adlı kitabında, Tanrıyla konuşma ve günah çıkarma formlarında anlatmıştır. En çok önem verdiği konu, insanın kendini araştırmasıdır. Hakikatin insanın içinde olduğunu savunur. Hakikat ise, bizzat Tanrının kendisidir. Yani Tanrı insandadır. Öte yandan insanın kendisi de tanrıdadır. Bunu anlamaya çalışmak felsefedir. Felsefe insanın kendisiyle uğraşmasıdır.

'Anlayabilmek için, inanıyorum' anlayışıyla felsefeyi dine tabi kılmış olan Augustinus, Hristiyan dininin temel öğretilerini temellendirebilmek için, Yeni Platoncu felsefeden ve Platoncu kavramlardan yararlanmıştır. İnancı temel alan Augustinus'a göre, aklın görevi, Tanrısal vahiy temeli üzerinde, inanç yoluyla bilinen şeylerin açıklanması ve aydınlığa kavuşturulmasıdır.

Siyaset felsefesi
Aşkın, yalnız bireyin değil, fakat bireylerden meydana gelen bir toplumun da itici gücü olduğunu öne süren filozof, yine aşk öğretisinden hareketle ünlü yeryüzü ya da dünya devleti ve gökyüzü ya da Tanrı devleti ayrımına ulaşmıştır. Buna göre, nasıl ki biri iyi ve uygun aşk, diğeri de kötü ve düzensiz aşk olmak üzere, iki tür aşk varsa, bu ayrımın iki ucuna karşılık gelecek şekilde, biri yeryüzü devleti, diğeri de Tanrı devleti olmak üzere, iki devlet anlayışı vardır. Augustinus, işte bu çerçeve içinde, Tanrı'ya yönelmek yerine maddeye yönelen, Tanrı'dan çok yeryüzünü ve kendisini sevenlerin, ruhları tensel yönlerinin, duyusal isteklerinin hizmetine girmiş olanların bir araya gelerek yeryüzü devletini, buna karşın iyi ve gerçek aşk içinde olup, ruhsal yönlerini temele alarak yaşayan ve Tanrı'yı sevenlerin de gökyüzü devletinde birleştiklerini söylemiştir.

Augustinus bu bakış açısını siyaset felsefesinden başka, insanlık tarihine de uygulamıştır. İnsanlık tarihini gökyüzü devletiyle yeryüzü devletinin, başka bir deyişle, insanın bedensel ya da duyusal yanıyla ruhsal ya da tinsel yanının çatışmasının bir tarihi olarak gören Augustinus'a göre, yeryüzü devleti, iblisin ayaklanmasıyla başlayıp, Asur ve Roma imparatorluklarıyla gelişen. şeytanın krallığıdır. Buna karşın, gökyüzü devleti, Yahudi halkında ortaya çıkan, kendisini Hristiyanlık inancı ve kilisenin dogmalarıyla sürdüren İsa'nın krallığıdır. Yeryüzü devletlerinin örneklerini oluşturan Asur ve Roma imparatorluklarının yıkılıp gittiğini, zira bu devletlerin geçici olduğunu, gökyüzü devletinin son çözümlemede zafer kazanacağını söyler. Onun gözünde, Hristiyanlık ve kilise, gökyüzü devletinin etkisini duyurmaya başladığını gösteren yapı taşlarıdır.

Augustinus'un hafıza felsefesi
İtiraflar adlı Kitabında, 10. bölümünün ilk parağrafında, 8'den 27. kısma kadar, Augustinus hafıza (bellek) üzerine bir çalışma yürütmüştür. Kendi kanaati hakkında duyduğu ilginin nedeni ise; hafızanın incelenmesinin bizzat Tanrı'yı bulmaya olanak sağlamasından kaynaklanmaktaydı.

Bellek; zihin ya da ruhu oluşturan üç temel kısımdan biridir. Zihin; hafıza, zeka ve iradeden oluşmaktadır. Bellek üzerine yapılan konuşmalar ise bizzat zihnin nasıl çalıştığı üzerine yapılmış konuşmalar olarak kabul edilmelidir. Bellek söz konusu olduğunda Augustinus'un cevap bulmak istediği ilk soru: Platon'un da diyebileceği gibi, Tanrı'nın bir anımsama eylemi aracılığıyla görülebileceği ya da keşfedilebileceğinin mümkün olup olmamasıyla alakalıydı. Bu oldukça platonvari anımsama kavramının arkasında ise esasen bellek aracılığıyla ruhun fiziki dünya üzerindeki varoluşundan önceki varoluşunun izlerinin elde edebileceği varsayımı bulunmaktaydı. Augustinus ise ruhun öncül varoluşuna dair bir inancı ima edecek bu tarz bir ize ulaşılabileceği fikrine katılmamıştır. Buna rağmen her insanın hafızasının derin bir köşesinde Tanrı'nın ve cennetin hatırasının izlerinin bulunabileceği fikrine inanma isteğine de sahip olmuştur. Bundan dolayı belki de belleğin ufak bir çabası esasen Tanrı'yı bulabilmek için yeterli olmalıydı. Daha sonraları ise Augustinus Tanrı hakkında bu tarz öncül bir bilginin ya da hafızadaki izlerin olmadığını tekrar onaylayacaktı. Bunun yerine zeka ve iradenin Tanrı'nın varlığı ve eylemlerini keşfetmek için gereken çabayı göstereceğini belirtmiştir. Hafıza ise keşfedilen ve Tanrı'nın varlığına dair olan hatırayı saklamakla mükellef olacaktı. Bundan dolayı sadece kendisi Tanrı'nın izlerini saklayabileceği için bellek, Tanrı ile tanışma hususunda oldukça önemli bir yer tutmaktaydı. Tüm bunlardan dolayıdır ki Augustinus kendi zihnine/kanaatine yönelik bir ilgi edinmiştir. Öyle ki, kişinin kendi hafızasına yönelik yapacağı ziyaret kısmen Tanrı'ya yönelik yapılan bir ziyaret niteliği taşımaktaydı.

Augustinus'ta Zaman tartışması
Augustinus Zaman üzerine yapilan tartışmalarda sıklıkla anılan bir isimdir. İtiraflar adlı kitabının en çarpıcı bölümlerinden birisidir bu konu.Ona göre, kavradığımız ve bildiğimiz Zaman ile gerçek Zaman birbirinden ayrı şeylerdir.

İnsan kavrayışı Zamanın gerçekliğine ulaşamaz bir niteliktedir.İnsan yalnızca zamanın geçişini algılayabilir. Geçmiş zaman, gelecek zaman, ve şimdiki zaman bölümlemeleri, gerçekliği olmayan, zihnimizin tasarımları olan zaman birimleridir.

Augustinus'un etkileyici bir akıl yürütmeyle Geçmiş zamanın artık var olmadığını, Gelecek zamanın ise henüz var olmadığını, elimizde kalan tek zaman olarak Şimdiki zamanında boyutlarını belirleyemediğimiz için bilemeyeceğimizi belirtir. Ölçüp birimlere ayırdığımız Zaman, geçişini algıladığımız Zaman'dır, oysa zamanın geçip geçmediğini ya da kendisinde zamanın ne olduğunu bilmiyoruz. Zaman bizim için öncesiz ve sonrasız bir akıştır, ve bu nedenle biz bu akışın niteliğini, yönelimini, yayılımını, boyutlarını bilmeyiz; gerçek zaman her zaman dışımızda kalır.

Böylece Zaman kavramı üzerinden gerçeklik ile bilgi temel olarak ayrılmış olmaktadır, ki modern felsefeye gelindiğinde bu ayrım Kant örneğinde olduğu gibi, temel bir felsefi eğilim olacaktır.

Ahlak felsefesi

Mutluluk hakkındaki düşünceleri

Augustinus'a göre tüm beşeri faaliyetler esasen mutluluk arayışından kaynaklanmaktadır (İtiraflar 10.20). Ona göre insanlara hakiki mutluluğu yalnızca Tanrı sağlayabilirdi. Varlık felsefesi açısından incelenecek olduğunda, insanların iyi olabilmesi yalnızca bizzat iyiliğin kendisi olan Tanrı aracılığıyla mümkündü. Buna göre insanların dünyada mutluluğu bulabilmesinin bir yolu bulunuyordu: Tanrı'nın buyruklarına itaat etmek.

Augustinus'a göre yeryüzündeki haz veren şeylerin kabul edilebilirliği yalnızca Tanrı ile alakasının olup olmadığıyla ilgiliydi. Mutluluk, Tanrı ve onda var olanın her imanlı ile paydaş bir biçimde tadına varılması olarak tanımlanmalıydı. De Civitate Dei 19 (Tanrı'nın Şehri 19)

Sevgi hakkındaki teorisi
Augustinus'a göre sevgi, (unutulmamalıdır ki bu sevgi ya da aşk; hedef, arzu ya da planlara yönelik olan 'eros'tan ziyade beklentisiz, ani ve plansız bir sevgiyi ima eden 'agapé' kavramıdır) iradeye fiiliyat kabiliyeti sağlayan insanın yüreğindeki dinamizm olarak algılanmalıdır. Sevginin hakiki ve sahih olduğunun kanıtı ise tüm iyi işleri aracılığı ile sevginin kendini göstermesi ile olacaktı. Buna bağlı olarak Augustinus'a göre bir davranışın motivasyon kaynağı yalnızca sevgi (dilectio: iyi niyet) olduğu sürece ahlaken uygunluğundan söz edilebilirdi. Bunun sonucunda erdem, sevgi ile uyum içinde gerçekleştirilmiş her şey olarak tanımlanmalıydı. Augustinus'a göre bir kişi sevginin tüm prensiplerini eksiksizce yerine getirdiği sürece o kişinin ahlaken kötü bir davranış sergilemesi mümkün değildi. Birinci Yuhanna Mektubu üzerine yapacağı tefsir çalışmasında da belirteceği üzere: İnsan sevdiği sürece dilediği her şeyi yapabilirdi.

Evlilik hakkındaki teorisi
Augustinus'un evlilik anlayışı oldukça geniş kapsamlıdır. Ona göre evlilik iki amaca hizmet etmektedir:

- Neslin devam etmesi

- Eşlerin kutsanması

Ancak daha da önemlisi, Augustinus'a göre, Mesih'in, kilisesi ile olan birliğinin bir yansımasını temsil etmesinden dolayı evliliğin mistik bir boyutu da bulunmaktaydı.

Teolojisi

Augustinus'un teoloji hakkındaki tüm düşünceleri hakikate olan açlığından kaynaklanmıştır. Hristiyan olmasından sonra idrak ettiği üzere bilgiden söz edebilmek yalnızca kişinin, her şeyden önce Tanrı'nın varlığını kabul etmesi ile mümkün olabilirdi. Buna bağlı olarak, yalnızca ilahi aydınlanma aracılığıyla Tanrı ile iletişime geçebilen insanın hakikate erişimi olabilirdi.

Üçlü Birlik üzerine
Augustinus'un Üçlü Birlik hakkındaki doktrinine dair çoğu bilgi Latince yazdığı De Trinitate isimli tezinde bulunmaktadır. Tezinin en başında açıkça ifade ettiğine göre: Üçlü Birlik, Katolik imanının bir parçasıdır (De Trinitate 1:4). Buna ek olarak Augustinus üç kişi arasındaki aynı ilahi doğaya (Comsubstantial/Homoousion) sahip olmaktan kaynaklanan eşitliğe (birbirleri arasında hiçbir hiyerarşik yapı bulunmaması) de dikkat çekmiştir. Mükemmel denecek düzeyde eşit ve aynı ilahi özden olmasına rağmen Augustinus için, "kutsallığın kaynağı'' Baba'dır. (De Trinitate 4:20) Buna göre Oğul Baba aracılığıyla var olurken Kutsal Ruh'un varlığı ise hem Baba hem de Oğul'a dayanmaktadır.

Kutsal Üçlü Birlik'in (Teslis) her bir üyesi birbirinden farklı olmakla birlikte üç üye de tüm eylemlerini bir bütün olarak birlikte gerçekleştirmektedir. Bundan dolayı üçlü birlik esasen yalnızca özde birlik olarak değil aynı zamanda eylemde de birlik olarak anlaşılmalıdır. Üç kişi de spesifik rollerine göre aynı görevi yani insanlığın kurtuluşunu sağlamak için birbirleriyle mükemmel bir koordinasyon içerisinde çalışmaktadır.

İsa üzerine
Augustinus için Mesih'in (İsa) ikili bir doğası bulunmaktadır. Buna rağmen, İsa'da biri ilahi diğeri ise beşeri olmak üzere iki tür öz bulunması onun tek bir kişi olduğu gerçeğini değiştirmemektedir (Vaaz 130:30). Mesih'in insani ve ilahi özü ise hiçbir zaman birbirine karışmamaktadır. Onun durumunda, Tanrı'nın özüne hiçbir etki söz konusu olmamakla ve Tanrı olduğu gibi Tanrı olarak kalmakla birlikte insan da Tanrı'yla bir olmuştur ancak Tanrı'nın kendisi olmamıştır. Nasıl ki insan olabilmek için beden ve ruh arasında bir birlik gereklidir, İsa da Mesih olabilmek için, Tanrı ve insan arasındaki kusursuz birliğin bizzat kendisi olmalıydı. Buna göre o Tanrı aracılığıyla Tanrı'yı yaratan bir insan değildir. Mesih bizzat Tanrı-insan'dır.Buna göre Maniciler gibi Mesih'in yalnızca Tanrı ya da Fotinusçular gibi yalnızca insan doğasına sahip olduğu savunulmamakla birlikte Apollinarisciler gibi insan olmasına rağmen biyolojik anne baba aracılığıyla doğmamış olması nedeniyle; ya ruhen ya da bedenen insan doğasına ait bir şeylerden mahrum olduğu da savunulmamaktadır. Savunulan durum ise: Mesih'in gerçek Tanrı olduğu ve Baba olan Tanrı'dan doğmuş olduğudur. Aynı zamanda aynı Mesih biyolojik bir süreç ile bir kadından doğmuş olması dolayısıyla da gerçek bir insandır. Bu durum ise onun insan doğasını tarif etmektedir. Öyle ki bu doğa; hem Baba ile eşit, hem de Baba'dan bir şekilde daha eksik ve onun ilahiliğinden hiçbir şey alıp da koparmayan bir insani doğadır. Bu ontolojik anlatıda: İkili bir doğa (öz) ancak tek bir Mesih'e işaret edilmektedir. (De praed s. 24:67)Tanrı-insan olarak Mesih'in insanlık için bir arabuluculuk görevi üstlendiği söylenebilir. Arabulucu olması ile kasıt ölümlü insan ile ölümsüz Tanrı'nın arasında, tamamen kendine has bir konumda olmasıyla açıklanabilir. Mesih, insana kurtuluşunu yani; özgürlük, yaşam ve Tanrı ile birlikteliği sağlayabilecek olan kişidir (De Trinitate 4). Mesih'in insan olmasının tek nedeni tüm insanların özgürleştirilmeleri, üzerlerindeki ölü toprağının atılarak yeniden hayata döndürülmeleri ve günahlarının bağışlanması içindir.

Kutsal Ruh üzerine
İnsanın kusursuz olmaya ve ruhunun kurtuluşuna salt insani çaba aracılığıyla erişebileceğini öngören Pelajyan tez ile tamamen zıt bir biçimde Augustinus insanın kusurlu doğasını ve insanın, Tanrı tarafından sağlanan Kutsal Ruh'unun yardımına daimi bir şekilde duyduğu ihtiyacı hatırlatmıştır. Augustinus'a göre, Kutsal Ruh ve Lütuf birbiri ile özdeştir. İkisi de insan ruhunun ebedi ölümden kurtuluşu için Tanrı tarafından bahşedilmiş mucizevi hediyelerdir.

Günah üzerine
Augustinus ayrıca, kötülüğün varlığı problemine ve bu çelişkiden kurtuluşun nasıl mümkün olduğuna dair çok fazla kafa yormuştur. Sonuç olarak bu soruna yönelik oldukça rafine bir çalışma olan lütuf ve kader teolojisini geliştirdi. Eski bir Mâni dini mensubu olmasının da etkisi ile dünya ve insanlık hakkında oldukça kötümser fikirlere sahip olan Augustinus'a göre insanlık adeta bir günah yığını olarak görünmekteydi. İnsanın günümüz yaşantısı ise Âdem ile Havva'nın günaha düşüşünün bir ürünüydü. Buna bağlı olarak, yalnızca Tanrı'nın lütfu insanı günahkâr doğasından kurtarabilirdi ve bu kurtuluş Tanrı'nın seçtiği kişilere sağlanacaktı.

Lütuf üzerine
Augustinus'a göre günahtan kaçınmak ve Tanrı'ya dönerek kurtuluşa kavuşabilmek için lütuf kesinlikle elzemdi. Lütuf ona göre, iradenin iyiliği sırtlanarak kötülükten kaçınmasında ortaya çıkan engelleri def etme görevine sahip ilahi bir yardımdı. Bu engeller temel olarak cehalet ve zayıflıktır (De pecc. Mer. Et rem. 2:17:26). Lütfun edinimi ise dua aracılığıyla olmakla birlikte, bu lütuf ilahi emirlerin yerine getirilmesini mümkün kılmaktaydı.

Lütuf Tanrı'dan gelen karşılıksız bir hediye olmakla beraber herhangi bir esasa göre bağışlanmaz. Tanrı'nın lütfunu edinenler kati suretle özgür kılınmış (ya da kurtarılmıştır). Bu katiyet, Tanrı'nın lütfundan nasiplenenler için saklı kılınmış olmakla birlikte Augustinus'un mukadderat ya da gelecek hakkındaki ön bilgi (kehanet) teorisinin temelini oluşturmaktadır. Lütuf Tanrı tarafından, karşılık olmaksızın Tanrı'nın seçtiği kişilere bahşedilmektedir. Kehanet söz konusu olduğunda Augustinus, mukadderat fikrinin bizzat kendisini hiçe sayan Tanrı'nın tüm insanlara yönelik gösterdiği evrensel sevgisini açıklamada zorluk çekmiştir. Aynı şekilde; kendisinin anladığı üzere, seçilmişlik söz konusu olduğunda, Tanrı tarafından lütuf aracılığıyla kurtarılacak bazılarının yanı sıra birçok insanın bu ebedi kurtuluştan mahrum kalacağı durumunu da açıklama konusunda zorlanmıştır. Bu gizemi bizzat kendisi alçakgönüllülükle işaret ederken şunu da eklemeyi unutmamıştır: "Lütuf adaletsiz olamayacağı gibi adalet de canice olamaz'' (De civ. Dei. 12:27).

Özgürlük üzerine
Augustinus'a göre özgürlüğün 4 düzeyi bulunmaktadır: - Günahtan özgürlük,

- Kötülüğe karşı eğilimden özgürlük,

- Ölümden özgürlük,

- Zamandan özgürlük. Özgürlük yalnızca lütuf ve iradenin iyi kullanımı arasındaki ustaca kurulmuş işbirliği sayesinde erişilebilir. "Eğer insan kendi işbirliği olmaksızın yaratılmışsa yalnızca kendi işbirliği aracılığıyla kurtuluşa erişebilir.'' Buna göre insan mademki kendi yaratılışı hususunda söz sahibi değildir, Kurtarılmak istemeden kurtarılamaz.

Özgür irade üzerine
İnsanda özgür iradenin var olup olmadığı konusunda Augustinus'un ne düşündüğü üzerine araştırmacılar kendi aralarında bir anlaşmazlık içerisindedir. De liberto arbitrio isimli eserinde, Augustinus insanın iradesinin onu günah işlemekten alıkoyma konusunda yetersiz kaldığını açıkça ifade etmiştir. Augustinus'a göre yalnızca lütuf insanı günah işlemekten alıkoyabilirdi. Bu yüzden insan iradesinin iyi yönde güçlü kılınması için Tanrı'dan dualarında medet umabilirdi. Böyle bir durumda Tanrı'nın insana ihtiyaç duyduğu ve dilediği iradi gücü sağlayacağını belirtmiştir. Nihayetinde, insanda günah işlememek için bir irade olabilir. O zaman, Tanrı'nın gerçekten imanla iradelerinin iyi kılınmasını dileyenlere inayet gösterdiği düşünülürse, insanın iyiye yönelik bir iradeye sahip olabilmek için Tanrı'nın yardımını dilememesi esasen bir günahtır.

Augustinus'a göre, insanın iyi amel sahibi olabilmesi için iradesinin güçlü kılınması konusunda Tanrı'nın inayetini eylemesi gerekli ise insanda gerçek anlamda özgür ve bağımsız bir iradenin varlığından söz etmek mümkün değildir. Burada söz edilen durum ise özgür iradenin, kendisi dışında herhangi bir etki ya da baskı olmaksızın eylemde bulunabilme yetisi olarak anlaşıldığı durumlar için belirtilmiştir. Buna rağmen Augustinus'a göre: Her insan her an Tanrı'nın hoşuna gitmeyecek seçimler yapabileceğinden dolayı irade insan tarafından Tanrı'nın müdahalesi olmaksızın yine de özgürce deneyimlenebilir. Bununla alakalı olarak ise, insanın özgürce yapması gereken ilk seçim: iradesini iyi eyleyecek olan Tanrı'nın inayetini reddetmek ya da kabul etmek aracılığıyla iman edip etmemek olmuştur.

Ayrıca bakınız

 Augustinizm
 Augustinus eserleri

Kaynakça

354 doğumlular
430 yılında ölenler
Kilise Babaları
Tarih teorileri
Mektup yazarları
İtalya'da defnedilenler
Din filozofları
Hristiyan Antignostisizm
Kilise Doktoru
Hristiyan ilahiyatçılar
Cezayir'de Hristiyanlık
Katolik aziz ve azizeleri
Hristiyan aziz ve azizeleri
4. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
5. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
Roma döneminde aziz ve azizeleri
Doğu Ortodoks aziz ve azizeler
5. yüzyıl Romalıları
5. yüzyıl başpiskoposları
5. yüzyıl dini liderleri

Augustinus


Susan Kare ( "care"; born February 5, 1954) is an American artist and graphic designer, who contributed interface elements and typefaces for the first Apple Macintosh personal computer from 1983 to 1986. She was employee #10 and Creative Director at NeXT, the company formed by Steve Jobs after he left Apple in 1985. She was a design consultant for Microsoft, IBM, Sony Pictures, Facebook, and Pinterest.  Kare was an employee of Niantic Labs. As a pioneer of pixel art and of the graphical computer interface, she has been celebrated as one of the most significant designers of modern technology.

Early life and education
Kare was born in Ithaca, New York. Her father was a professor at the University of Pennsylvania and director of the Monell Chemical Senses Center, a research facility for the senses of taste and smell. Her mother taught her counted-thread embroidery as she immersed herself in drawings, paintings, and crafts. Her brother was aerospace engineer Jordin Kare. She graduated from Harriton High School in 1971. She graduated summa cum laude with a B.A. in art from Mount Holyoke College in 1975, with an undergraduate honors thesis on sculpture. She received an M.A. and a Ph.D. in fine arts from New York University in 1978 with a doctoral dissertation on "the use of caricature in selected sculptures of Honoré Daumier and Claes Oldenburg". Her goal was "to be either a fine artist or teacher".

Career

Early
Susan Kare's career has always focused on fine art. For several summers during high school she interned at the Franklin Institute for designer Harry Loucks, who introduced her to typography and graphic design while she did phototypesetting with "strips of type for labels in a dark room on a PhotoTypositor". Because she did not attend an artist training school, she built her experience and portfolio by taking many pro-bono graphics jobs such as posters and brochure design in college, holiday cards, and invitations. After her Ph.D., she moved to San Francisco to work at the Fine Arts Museums of San Francisco (FAMSF), as sculptor and occasional curator. She later reflected that her "ideal life would be to make art full-time but that sculpture was too solitary".

Apple

In 1982, Kare was welding a life-sized razorback hog sculpture commissioned by an Arkansas museum when she received a phone call from high school friend Andy Hertzfeld. In exchange for an Apple II computer, he solicited her to hand-draw a few icons and font elements to inspire the upcoming Macintosh computer. However, she had no experience in computer graphics and "didn't know the first thing about designing a typeface" or pixel art so she drew heavily upon her fine art experience in mosaics, needlepoint, and pointillism. He suggested that she get a  grid notebook of the smallest graph paper she could find at the University Art store in Palo Alto and mock up several  representations of his software commands and applications. This includes an icon of scissors for the "cut" command, a finger for "paste", and a paintbrush for MacPaint. Compelled to actually join the team for a fixed-length part-time job, she interviewed "totally green" but undaunted, bringing a variety of typography books from the Palo Alto public library to show her interest alongside her well-prepared notebook. She "aced" the interview and was hired in January 1983 with Badge #3978. Her business cards read "HI Macintosh Artist".

As a computer novice in the target market of the Macintosh, she easily grasped the Twiggy-based Macintosh prototype which "felt like a magical leap forward" for art design. She preferred it over the Apple II and was amazed and excited by the computer screen's design capability to undo, redo, and iterate an icon or letterform while seeing it simultaneously at enlarged and 100% target sizes. She immediately embraced Bill Atkinson's existing rudimentary graphics software tools and applications, to toggle pixels on and off and convert the resulting images to hexadecimal code for keyboard input. More advanced graphical tools were written for her by Hertzfeld, and she embellished the flagship application MacPaint's user interface while the programmers matured it to become her primary tool. She contributed to the Macintosh identity and devised ways to make the machine humanized, intuitively usable, relatable, and inviting.

Her whimsical personality was essential to the infectiously budding culture and lore of the early Macintosh team, and infused into the product. She stunned the staff of accomplished pixel artists and engineers with her unexpectedly personable renditions of their portraits in the Mac's standard  pixel monochrome resolution for icons. She and Steve Capps sewed a Jolly Roger pirate flag with a rainbow colored Apple logo eyepatch, as the christening brand of the new Macintosh headquarters at Brandley 3, embracing Steve Jobs's ethos "it's better to be a pirate than to join the Navy". Working as the only graphic designer in a diverse and articulate team of programmers and with Hertzfeld as the primary requester, she spent hours or days at a time developing a rich selection of graphics for the consensus-driven feedback loop for each GUI element. Jobs personally approved each of her main desktop icons. Kare participated heavily in the prerelease marketing campaign for the Macintosh in 1983 by posing for magazine photo shoots, appearing in television advertisements, and demonstrating the Mac on television talk shows.

In only one year, she designed the core visual design language of the original Macintosh which launched in January 1984. This includes original marketing material and many typefaces and icons, some of which became patented. As a whole platform of their own, these designs comprise the first visual language for the identity of the Macintosh and for Apple's pioneering of graphical user interface (GUI) computing.

She refined Apple's existing iconography and desktop metaphors imported from the Macintosh's predecessor, the Lisa, such as the trash can, dog-eared paper icon, and I-beam cursor. She devised the practice of associating unique document icons with their creator applications. The team's GUI elements such as the Lasso, the Grabber, and the Paint Bucket became universal staples of computing. Her original cult classic icons include Clarus the Dogcow seen in the print dialog box, the Happy Mac icon of the smiling computer that welcomes users at system startup, and the Command key symbol on Apple keyboards. Aligned with Steve Jobs's passion for calligraphy, she designed the world's first proportionally spaced digital font family including Chicago and Geneva, and the monospaced Monaco. Chicago is her first font, made especially for systemwide use in menus and dialog; it has a bold vertical look initially named Elefont, in which Kare implemented Jobs's idea of variable spacing, where each character can have the unique pixel width that it needs, to differentiate the computer from a monospaced typewriter. Cairo is a set of icons in font form, for combining graphics directly into text, akin to "proto-emojis".

She became a Creative Director in Apple Creative Services working for the department director, Tom Suiter, "at a time when it seemed as if the main Mac development was over".

Smithsonian Magazine summarizes her groundbreaking Macintosh work: "It was an intense time with untold pressure to perform on a new product launch that demanded countless hours of work, rework and work again to get everything right." Kare recalled the privilege of being directly taught by engineers how early software is assembled: "I loved working on that project—always felt so lucky for the opportunity to be a nontechnical person in a software group. I was awed by being able to collaborate with such creative, capable and dedicated engineers. My 'work/life balance' has improved since then. : n )"

After Apple
In 1986, Kare followed Steve Jobs in leaving Apple to launch NeXT, Inc. as its Creative Director and 10th employee. She introduced Jobs to her design hero Paul Rand and hired him to design NeXT's logo and brand identity, admiring his table-pounding exactitude and confidence. She created and re-created slideshows to Jobs's exacting last-minute requirements.

She realized that she wanted "to be back doing bitmaps" so she left NeXT to become an independent designer with a client base including graphical computing giants Microsoft, IBM, Sony Pictures, Motorola, General Magic, and Intel. Her projects for Microsoft include the card deck for Windows 3.0's solitaire game, which taught early computer users to use a mouse to drag and drop objects on a screen. In 1987, she designed a "baroque" wallpaper, numerous other icons, and design elements for Windows 3.0, using isometric 3D and 16 dithered colors. Many of her icons, such as those for Notepad and various Control Panels, remained essentially unchanged by Microsoft until Windows XP. For IBM, she produced pinstriped isometric bitmap icons and design elements for OS/2. For General Magic, she made Magic Cap's "impish" cartoon of dad's office desktop. She was a founding partner of Susan Kare LLP in 1989. For Eazel, she rejoined many from the former Macintosh team and contributed iconography to the Nautilus file manager which the company permanently donated to the public for free use.

In 2003, she became a member of the advisory board of Glam Media, now called Mode Media. In 2003, she was recommended by Nancy Pelosi as one of four appointments to the Citizens Coinage Advisory Committee for designing coins for the United States Mint.

Between 2006 and 2010, she produced hundreds of  icons for the virtual gifts feature of Facebook. Initially, profits from gift sales were donated to the Susan G. Komen for the Cure foundation until Valentine's Day 2007. One of the gift icons, titled "Big Kiss" is featured in some versions of Mac OS X as a user account picture.

In 2007, she designed the identity, icons, and website for Chumby Industries, Inc., as well as the interface for its Internet-enabled alarm clock.

Since 2008, The Museum of Modern Art (MoMA) store in New York City has carried stationery and notebooks featuring her designs.

In 2015, MoMA acquired her notebooks of sketches for the original Macintosh user interface.

In August 2012, she was called as an expert witness by Apple in the patent-infringement trial Apple Inc. v. Samsung Electronics Co..

In 2015, Kare was hired by Pinterest as a product design lead as her first corporate employment in three decades. Working with design manager Bob Baxley, the former design manager of the original Apple Online Store, she compared the diverse and design-driven corporate cultures of Pinterest and early 1980s Apple. In February 2021, Kare became Design Architect at Niantic Labs. , she concurrently heads a digital design practice in San Francisco and sells limited-edition, signed fine-art prints.

Design philosophy
Kare's design principles are meaning, memorability, and clarity. She echoes the advice of Paul Rand, "Don't try to be original, just try to be good". She focuses on simplicity in creating visual metaphors for computer commands. Designing for the fullest range of users from novice to expert, she believes that the most meaningful icons are instantly easy to both understand and remember. She said "an icon is successful if you could tell someone what it is once and they don't forget it." She said "good icons should function somewhat like traffic signssimple symbols with few extraneous details, which makes them more universal" and notes that there is no impetus to continuously modernize a stop sign. Using the same philosophy through the pixel art era and beyond, she has placed a "premium on context and metaphor", hunting the streets of San Francisco for inspiration from "catchy symbols and shapes". When stuck on a design, she resourced inspiration from the books Kanji Pictograms for its table of the real-world origins of Japanese characters, and Symbol Sourcebook, especially its reference for hobo graffiti.

Her primary objective with the Macintosh was to humanize it, make it seem less like a machine, and give it "a smile". She intended to bring "an artist's sensibility to a world that had been the exclusive domain of engineers and programmers" and "hoped to help counter the stereotypical image of computers as cold and intimidating". Her Macintosh icons were inspired by many sources such as art history, wacky gadgets, pirate lore, Japanese logograms, and forgotten hieroglyphics. On the Mac keyboard, her concept for the command symbol was taken from the Saint Hannes cross, which is a symbol for a place of cultural interest used by Scandinavians of the 1960s such as at Swedish campgrounds.

She thrived in the problem-solving approach to severe technological constraints of the 1980s, drawing heavily upon her fine art experience in mosaics, needlepoint, and pointillism. Considering  to be generous for icons, this improvised mastery of "a peculiar sort of minimal pointillism" made her an early pioneer of pixel art. For example, her original fonts are constrained to  per character, yet she solved the problem of the typical jagged look of existing monospaced computer typefaces by using only horizontal, vertical, or 45-degree lines. Veteran designers at Apple had previously thought it impossible to convey personality and accuracy in a human portrait of only  until Kare did it.

Since the late 1980s, she uses Adobe Photoshop and Adobe Illustrator using a grid-like template to simulate the constraints of the target device and user experience. She has said that she would still prefer  monochrome pixel art.

Reception
The Smithsonian Institution called her design language "simple, elegant, and whimsical". In 2015, the Museum of Modern Art exhibited the first physical representation of her iconography, including her original Grid sketchbook, saying "If the Mac turned out to be such a revolutionary object––a pet instead of a home appliance, a spark for the imagination instead of a mere work tool––it is thanks to Susan's fonts and icons, which gave it voice, personality, style, and even a sense of humor. Cherry bomb, anyone?" They called her "a pioneering and influential computer iconographer [whose icon designs] communicate their function immediately and memorably, with wit and style." The American Institute of Graphic Arts characterized her style as a "whimsical charm and an independent streak" with an "artistic sleight of hand" and awarded her with its medal in April 2018. In October 2019, Kare was awarded the National Design Award for Lifetime Achievement by Cooper-Hewitt, National Design Museum. On International Women's Day of 2018, Medium acknowledged Kare as a technologist who helped shape the modern world alongside programmer Ada Lovelace, computer scientist Grace Hopper, and astronaut Mae Jemison.

In 1997, I.D. magazine launched its I.D. Forty list of influential designers including Kare and Steve Jobs. In October 2001, she received the Chrysler Design Award.

Legacy
Susan Kare is considered a pioneer of pixel art and of the graphical user interface, having spent three decades of her career "at the apex of human-machine interaction".

In co-creating the original Macintosh computer and documentation, she drove the visual language for Apple's pioneering graphical computing. Her most recognizable and enduring works at Apple include the world's first proportionally spaced digital font family of the Chicago, Geneva, and Monaco typefaces, and countless icons and interface components such as the Lasso, the Grabber, and the Paint Bucket. Chicago is the most prominent user-interface typeface seen in classic Mac OS interfaces from System 1 in 1984 to Mac OS 9 in 1999, and in the first four generations of the iPod interface. This cumulative work was key in making the Macintosh one of the most successful and foundational computing platforms of all time. Descendants of her groundbreaking 1980s work at Apple are universally seen throughout computing and in print.

For decades, she seeded this visual language practice throughout the industry via industry giants such as Microsoft Windows, IBM OS/2, Facebook, and Pinterest.

Her icon portfolio has been featured as physical prints in the National Museum of American History, the Museum of Modern Art (MoMA), the San Francisco Museum of Modern Art, and the New Mexico Museum of Natural History and Science. Her work has a cult following, and large print versions of her digital portfolio are sold privately and at MoMA.

Personal life
She was married to Jay Tannenbaum. Their marriage was dissolved in 2011. She has three sons with him. Her brother was aerospace engineer Jordin Kare.

See also

 List of Apple typefaces

References

Further reading

External links

 Fonts created by Kare

1954 births
Living people
American graphic designers
American women graphic designers
Apple Inc. employees
Interface designers
Mount Holyoke College alumni
Steinhardt School of Culture, Education, and Human Development alumni
Artists from Ithaca, New York
Artists from San Francisco
AIGA medalists
NeXT
OS/2 people
Facebook employees
Pinterest people
Harriton High School alumni
American digital artists
Women digital artists

Susan Kare


An Chimonocalamus gallatlyi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Sykes Gamble, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Chi Ju Hsueh och Tong Pei Yi. An Chimonocalamus gallatlyi in nahilalakip ha genus nga Chimonocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chimonocalamus

Chimonocalamus gallatlyi


الكُلَيْمَة أو اللفظم في النحو العام هي أصغر وحدة لغوية ذات معنى. وهو عند المدرسة الوظيفية نوعان: المرفيمات من الأسماء والأفعال، اللكسيمات مثل الروابط المنطقية ونحوها.

انظر أيضا

مراجع

صرف
نحو
وحدات لغوية

كليمة


Mar Awa III (nascido como  David Royel em  1975) é um Religioso assírio-americano que atua como o 122º Católico-Patriarca da Igreja Assíria do Oriente. Anteriormente, ele serviu como secretário do Santo Sínodo da Igreja Assíria.

Biografia

David Royel nasceu em 1975, na cidade de  Chicago, filho de Koresh e Flourence Royel. Ele é um assírio-americano de primeira geração. Seu envolvimento na Igreja Assíria do Oriente começou muito jovem. Aos 16 anos foi ordenado subdiácono e no ano seguinte tornou-se diácono. Ele foi ordenado por Mar Dinkha IV. Ambas as ordenações aconteceram na Catedral de Mar Gewargis em Chicago.

Educação
Awa III fez Filosofia e Teologia na Universidade Loyola, em Chicago. Também é doutor em Ciências Eclesiásticas Orientais, pelo Pontifício Instituto Oriental, em Roma.

Eleição como Catholicos-Patriarca

Em 6 de setembro de 2021, Mar Gewargis III renunciou formalmente como Patriarca  durante uma Sessão Extraordinária do Santo Sínodo da Igreja Assíria do Oriente, deixando a Sé Patriarcal vaga. Em 8 de setembro de 2021, o Santo Sínodo elegeu Mar Awa Royel, para suceder Mar Gewargis III como o 122º Católico-Patriarca da Igreja Assíria do Oriente.
Esta foi uma decisão histórica, pois Mar Awa Royel, foi o primeiro patriarca Assírio nascido no Ocidente (Estados Unidos).

Ver Também

• Igreja Assíria do Oriente

• Igreja do Oriente

• Nestorianismo

Referencias

Patriarcas da Igreja Assíria do Oriente

Awa III


Le Prix Quincey est une course hippique de groupe III se déroulant annuellement dans le cadre du Meeting de Deauville et ouverte aux chevaux de quatre ans plus, sur une distance de 1600 mètres.

Histoire
Le Prix Quincey a lieu pour la première fois en 1919 sous le nom de Prix de la Côte Fleurie, et prend son nom actuel en 1925, en hommage au Comte de Quincey, membre de la Société d'Encouragement, décédé un an plus tôt. Se déroulant dans les mêmes conditions que le Prix Jaques le Marois, le Prix Quincey fait figure de consolation pour les chevaux n'ayant pas figuré dans le classique deauvillais. Le Prix Quincey se déroule traditionnellement le dernier dimanche du Meeting de Deauville, dans la réunion du Grand Prix de Deauville.

Palmarès

Vainqueurs notables

 Elusive Wave (2010) : Lauréate de la Poule d'Essai des Pouliches en 2009.
 Solow (2014) : Cheval hongre, quintuple lauréat de groupe I, dont les prestigieuses Queen Elizabeth II Stakes d'Ascot.
 Skalleti (2019) : Double vainqueur de groupe I, ayant remporté en 2021 le Prix d'Ispahan et la Bayerisches Zuchtrennen.

Références

Q
Quincey

Prix Quincey


James Blanton (October 5, 1918 – July 30, 1942) was an American jazz double bassist. Blanton is credited with being the originator of more complex pizzicato and arco bass solos in a jazz context than previous bassists. Nicknamed "Jimmie," Blanton's nickname is usually misspelled as "Jimmy," including by Duke Ellington.

Early life
Blanton was born in Chattanooga, Tennessee. His mother Gertrude was a well known music teacher in Chattanooga, and he spent much of his youth playing in bands led by her.  He originally learned to play the violin, but took up the bass while at Tennessee State University, performing with the Tennessee State Collegians from 1936 to 1937, and during the vacations with Fate Marable.

Later life and career
Blanton left university in 1938 to play full-time in St Louis with the Jeter-Pillars Orchestra. Blanton joined Duke Ellington's band in October 1939 when the Ellington Orchestra came to St. Louis for a residence and the band became enamored with Blanton's playing at local late-night jam sessions. Ellington offered Blanton the job the same night he met him. On November 22 of that year, Blanton and Ellington recorded two tracks – "Blues" and "Plucked Again" – which were the first commercially recorded piano–bass duets. Further duet recordings were made in 1940, and Blanton was also featured in orchestra tracks.
In May 1940, the band recorded hits such as "Jack the Bear" and "KoKo" which featured Blanton's chops.  He was soon the talk of the town everywhere the Ellington Orchestra went.  He was extremely dedicated to his craft, always practicing.  He formed relationships with bass players of local symphonies when on the road.  He developed an especially close friendship with tenor saxophonist Ben Webster, who had also recently joined the Ellington Orchestra.

Ellington put Blanton front-and-center on the bandstand nightly, unheard of for a bassist at the time. Such was his importance to Ellington's band at the time, together with tenor saxophonist Webster, that it became known as the Blanton–Webster band. Blanton also played in the "small group" sessions led by Barney Bigard, Rex Stewart, Johnny Hodges, and Cootie Williams in 1940-41.

"Blanton also took part in a few of the informal jam sessions at Minton's Playhouse in New York that contributed to the genesis of the bop style."  It has been said that electric guitarist Charlie Christian was also present for some of those sessions, and the two were friends.

During the Summer of 1941, while the Ellington band was performing the landmark musical "Jump for Joy," Blanton began to show symptoms of tuberculosis.  His condition progressively worsened through the fall of 1941, and in November he was forced to leave the band and seek full-time medical care.  Blanton died on July 30, 1942, at a sanatorium in Duarte, California, aged 23.

Playing style and influence
When with the Jeter-Pillars Orchestra, Blanton added classical music pizzicato and arco techniques to jazz bass, making it into more of a solo instrument. While with Ellington, Blanton revolutionized the way the double bass was used in jazz. His virtuosity placed him in a different class from his predecessors, making him the first master of the jazz bass and demonstrating its potential as a solo instrument. "He possessed great dexterity and range, roundness of tone, accurate intonation, and above all an unprecedented sense of swing." He added "many non-harmonic passing notes in his accompaniment lines, giving them a contrapuntal flavour and stimulating soloists to their own harmonic explorations." His originality was developed by others into the foundations of the bebop rhythm section. His importance was such that, "until the advent of the styles of Scott LaFaro and Charlie Haden in the 1960s all modern bass players drew on his innovations."

Discography
 Never No Lament (Jazz: Bluebird, 2003)
 Things Ain't What They Used To Be (Jazz: RCA Victor, 1966)

References

Sources
 "Jimmy Blanton". African American Almanac. 9th ed. Gale, 2003. Student Resource Center. Thomson Gale. 11 April 2006

1918 births
1942 deaths
African-American musicians
American jazz double-bassists
Male double-bassists
20th-century deaths from tuberculosis
Duke Ellington Orchestra members
Musicians from Chattanooga, Tennessee
Tennessee State University alumni
20th-century American musicians
20th-century double-bassists
American male jazz musicians
Jeter-Pillars Orchestra members
Tuberculosis deaths in California
20th-century American male musicians

Jimmy Blanton


An Encyclia fabianae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni B.P.Faria, A.D.Santana ngan Péres Junior. An Encyclia fabianae in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia fabianae


Karneval (jap. , Kānivaru) ist eine Mangaserie der japanischen Zeichnerin Tōya Mikanagi. Sie erscheint seit 2007 in Japan und ist in die Genres Fantasy und Shōjo einzuordnen und wurde 2013 als Anime-Serie verfilmt.

Inhalt
Der etwa 13-jährige Nai () lebte so lange wie er sich erinnern kann bei dem 18-jährigen Karoku (). Doch eines Tages ist dieser verschwunden. Auf der Suche nach ihm findet Nai nur dessen Armband zwischen Pfützen von Blut. Als er weiter sucht, trifft er in einem alten Anwesen den 15 Jahre alten Dieb Gareki (), der ebendieses gerade plündern will. Nai schließt sich dem intelligenten Gareki an, doch bald geraten die beiden ins Visier zweier Organisationen. Zum einen werden sie von Circus verfolgt, einer staatlichen Organisation, die gegen besonders gefährliche Kriminelle vorgeht. Zum anderen gibt es Kafka, deren Mitglieder im Geheimen verbotene genetische Experimente durchführen.

Veröffentlichungen
Der Manga erschien ab dem 28. August 2007 (Ausgabe 10/2007) im Manga-Magazin Monthly Comic Zero-Sum des Verlags Ichijinsha in Japan. Die Serie wurde im Oktober 2021 abgeschlossen. Die Kapitel erschienen auch in 26 Sammelbänden. Eine deutsche Übersetzung erschien von April 2012 bis April 2023 bei Egmont Manga. Die letzten sechs Bände erschienen in zwei Sammelausgaben. Die Übersetzung stammt von Monika Hammond. Madman Entertainment veröffentlicht die Serie bereits auf Englisch in Australien und Neuseeland, Ki-oon bringt sie in Frankreich heraus. Yen Press lizenzierte sie im September 2014 für die USA.

Zum Manga existieren auch Umsetzungen als Hörspielreihe. Den Ausgaben 10–11/2009 lag jeweils eine Hörspiel-CD bei. Zusätzlich erscheint seit dem 25. März 2010 von Frontier Works eine Hörspielreihe. Bis 6. November 2013 erschienen acht Teile, wobei ein weiterer für den 23. April 2014 geplant ist.

Anime
Studio Manglobe adaptierte den Manga als Anime-Fernsehserie unter der Regie Eiji Suganuma, während das Character Design von Toshie Kawamura stammt.

Die 13 Folgen umfassende Serie wurde vom 5. April bis 28. Juni 2013 nach Mitternacht (und damit am vorigen Fernsehtag) auf Asahi Hōsō ausgestrahlt. Binnen einer Woche folgten Tokyo MX, TV Aichi und AT-X, sowie ab 13. April BS11. Die Serie wurde in den USA von Funimation lizenziert, die sie als Simulcast englisch untertitelt streamten.

Für die Stimmen der Figuren wurden die Sprecher des Hörspiels beibehalten.

Die Veröffentlichung auf sieben DVD und Blu-Rays erfolgte zwischen 28. Mai bis 22. November 2013 in Japan bei Bandai Visual. Diese enthielt zudem englische Untertitel.

Synchronisation

Einzelnachweise

Weblinks
 Website der Autorin zum Manga (japanisch)
 Website des Anime (japanisch)
 Website der Hörspiel-Reihe (japanisch)
 Website zur deutschen Veröffentlichung von EMA
 Manga und Anime bei Anime News Network (englisch)

Manga (Werk)
Hörspielserie (Japanisch)
Anime-Fernsehserie

Karneval (Manga)


La Giuntina ist ein auf die jüdische Kultur und Religion spezialisierter italienischer Verlag mit Sitz in Florenz.

1980 gründete Daniel Vogelmann La Giuntina. Die erste Veröffentlichung des Verlages war Vogelmanns Übersetzung von Elie Wiesels La Nuit. Es erschien in der seinem Vater gewidmeten Reihe Schulim Vogelmann, die mittlerweile eine von vier Reihen ist. Sein Vater betrieb die Druckerei Tipografia Giuntina, nach der der Verlag benannt worden ist und die Daniel Vogelmann nach dessen Tod 1974 zunächst übernahm.

Der Verlag hat derzeit (Stand März 2012) 500 Titel im Angebot und veröffentlichte zwei Zeitschriften: zum einen Zakhor, die der jüdischen Geschichte Italiens gewidmet ist und einmal jährlich von 1997 bis 2006 erschien; zum anderen La Rassegna Mensile di Israel.

Autoren (Auswahl)
Günther Anders
Aharon Appelfeld
Leo Baeck
Alberto Jori
Amos Luzzatto
Liana Millu
Vladimir Vertlib
Jacob Wassermann
Grete Weil
Elie Wiesel
Abraham B. Yehoshua
Yosef Hayim Yerushalmi
Bruno Zevi

Weblinks
Verlagshomepage (auf Italienisch)

Einzelnachweise

Verlag (Italien)
Kultur (Florenz)
Jüdische Kultur
Gegründet 1980
Unternehmen (Florenz)

La Giuntina


Barograf je mjerni instrument koji trajno bilježi tlak zraka, obično za razdoblje od 24 sata ili jednog tjedna. Sastoji se od osjetnika (receptora), osjetljiva na promjene tlaka, od prijenosnog uređaja i valjka sa satnim mehanizmom. Osjetnik se sastoji od nekoliko Vidiejevih kutija (aneroid). Zbrajanjem njihovih deformacija dobiva se znatan pomak kod promjena tlaka zraka. Sustavom poluga taj se pomak dalje povećava i prenosi na pero, koje crnilom bilježi tlak na barografskoj vrpci (papirnatoj vrpci omotanoj oko metalnog bubnja koji pokreće satni mehanizam, podijeljenoj na jednake vremenske dijelove i mrežu crta za jednake vrijednosti tlaka). Tako se dobiva krivudava crta ili barogram, koja prikazuje neprekidan tok tlaka zraka u određenim vremenskim razmacima.

Ima barografa u kojima se položaj meniska (zakrivljenost površine tekućine u uskoj cijevi zbog pojave kapilarnosti) žive registrira fotografski. Barografi koji su konstruirani na načelu vage bilježe težinu stupca žive koji odgovara tlaku zraka. Barograf nije apsolutni instrument pa očitane vrijednosti s vrpce barograma valja nekoliko puta dnevno usporediti (korigirati) s vrijednostima očitanima na barometru. Za bilježenje vrlo malih promjena tlaka zraka koriste se mikrobarografi.

Aneroid

Aneroid (grč. νηρός: mokar) je mjerni instrument za mjerenje tlaka zraka. Izumio ga je Lucien Vidi 1843.; sastoji se od jedne ili više šupljih kutija kružna presjeka, od tanka i valovita lima, iz kojih je isisan zrak i u kojima se nalazi opruga. Promjene tlaka zraka mijenjaju ravnotežni položaj deformiranih kutija i elastične opruge, a dobiveni se pomaci preko poluga povećavaju i prenose na kazaljku ispod koje se nalazi ljestvica s naznačenim vrijednostima tlaka zraka. Ranije uvedene i još uvijek zadržane naznake lijepo vrijeme, kiša, promjenljivo, imaju vrlo ograničenu upotrebljivost jer vrijeme ne ovisi samo o tlaku zraka, pa aneroid nije dovoljan za prognozu vremena. Aneroid umjeren (baždaren) u jedinicama visine koristi se kao barometarski altimetar ili visinomjer.

Izvori

Mjerni instrumenti

Barograf


Zastoj fermentacije je česta pogreška koja se proizvođačima vina događa u procesu vinifikacije.  Nastaje zbog izostanka uporabe selekcioniranih kvasaca ili loše pripreme kvasaca, zatim zbog niske ili visoke temperature vrenja odnosno nekontrolirane fermentacije kao i zbog nepoštivanja karence sredstava za zaštitu bilja.

Izvori

Enologija

Zastoj fermentacije (vinarstvo)


Revoir Paris  é um filme francês dirigido por Alice Winocour. Foi selecionado para a Quinzena dos Realizadores no Festival de Cannes 2022. No Brasil, será lançado no Festival Varilux de Cinema Francês 2023.

Sinopse
Três meses após ser vítima de um ataque terrorista em um bistrô em Paris, Mia tenta recuperar sua memória para retornar à sua vida cotidiana.

Elenco
 Virginie Efira
 Benoît Magimel
 Grégoire Colin
 Maya Sansa
 Amadou Mbow

Recepção
No consenso do agregador de críticas Rotten Tomatoes diz: "Distinguido ainda pelo excelente desempenho de Virginie Efira, Revoir Paris explora as consequências do trauma com uma ternura devastadora." Na pontuação onde a equipe do site categoriza as opiniões da  grande mídia e da mídia independente apenas como positivas ou negativas, o filme tem um índice de aprovação de 93% calculado com base em 57 comentários dos críticos. Por comparação, com as mesmas opiniões sendo calculadas usando uma média aritmética ponderada, a nota alcançada é 7,4/10.

Na The Hollywood Reporter, Jordan Mintzer disse que "o manuseio de Winocour pode ser um pouco exagerado em alguns lugares... Mas esses elementos lentamente se transformam em um soco no estômago no final." Em sua revisão à Deadline, Valerie Complex disse que "de todos os filmes sobre esses ataques terroristas que estrearam em Cannes, o de Winocour é o único que entra na cabeça dos sobreviventes e mergulha fundo em seu processo de cura pessoal."

Filmes da França de 2022
Filmes de drama da França
Filmes em língua francesa
Filmes de drama da década de 2010

Revoir Paris


Colin Andrew Mochrie (Kilmarnock, East Ayrshire, Escocia; 30 de noviembre de 1957) es un actor y comediante canadiense de origen británico, conocido por sus apariciones en el show de comedia improvisacional Whose Line Is It Anyway?

Biografía
Colin Mochrie nació en Kilmarnock, Escocia, el mayor de tres hijos. Era tímido de niño, diciendo que los vecinos comentaban que "miraba mucha televisión". En 1964, su familia se mudó a un vecindario francés en las afueras de Montreal, en Canadá, y cinco años después se mudaron de nuevo a Vancouver, Columbia Británica.

Colin asistió a la Killarney Secondary School, donde planeaba convertirse en un biólogo marino. Fue persuadido por un amigo para que intentara ir por una obra de The Death and Life of Sneaky Fitch donde Mochrie interpretaba el papel de un empresario de pompas fúnebres. Después de graduarse de la secundaria, Mochrie asistió a Studio 58 en Vancouver durante cuatro años, donde descubrió el arte de la improvisación.

En 2013 presentó su primer libro, Not Quite the Classics, en el cual toma historias de la literatura clásica, como Historia de dos ciudades, y escribe un argumento completamente nuevo para cada una de ellas, usando sólo la primera y última línea de las historias originales.

Vida personal
Mochrie vive en Toronto, Canadá, con su esposa, Debra McGrath y su hija Kinley.

Premios y nominaciones
Mochrie ha sido nominado a cinco premios Canadian Comedy y ha ganado dos. También ganó un premio Gemini y un Writers Guild of Canada por la serie This Hour Has 22 Minutes.

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Canadá
Actores de cine de Canadá
Humoristas de Canadá
Nacidos en Kilmarnock

Colin Mochrie


Die Großfleck-Ginsterkatze oder Großfleckgenette (Genetta maculata) ist eine Raubtierart aus der Familie der Schleichkatzen (Gattung Ginsterkatzen). Sie kommt in einem großen Verbreitungsgebiet in Afrika südlich der Sahara vor. Die Tiere sind in der Regel Einzelgänger und ernähren sich vorwiegend räuberisch.

Merkmale
Die Großfleck-Ginsterkatze erreicht eine Kopf-Rumpf-Länge von 44,3 bis 52,1 Zentimeter bei den Männchen und 41,1 bis 49,9 Zentimeter bei den Weibchen. Die Schwanzlänge ist bei beiden Geschlechtern etwa gleich und reicht von 39,5 bis 54 Zentimeter. Die Art ist schlank gebaut und besitzt ein sehr kurzes Fell, das in seiner Färbung stark variieren kann. Die Grundfarbe reicht von blassgelb und sandbraun über rotbraun bis graugelb, der Bauch ist weißgrau bis blassgelb. Der Körper besitzt eine für die Ginsterkatzen typische Zeichnung aus dunklen Streifen und Flecken. Die Flecken sind schwarz bis dunkel-rotbraun und variieren in ihrer Größe und Form, sie gehen in der Regel nicht ineinander über. Die Nackenstreifen sind gut ausgebildet und die von der Schulter bis zum Schwanzansatz durchgehende Mittellinie entlang der Wirbelsäule entspricht in ihrer Färbung der Fleckenfarbe. Die Haare an der Linie sind kurz und bilden keinen Dorsalkamm entlang der Wirbelsäule. Der Schwanz ist geringelt gemustert mit sieben bis neun hellen und dunklen Ringen, wobei der Anteil der hellen Ringe etwa 50 bis 75 % der Breite der dunklen Ringe ausmacht. Die Schwanzspitze ist dunkel. Die Hinter- und Vorderbeine sind deutlich gefleckt, der hintere Bereich der Hinterpfoten ist mit dichtem dunklen Haar bedeckt.

Das Gesicht ist ebenfalls deutlich gezeichnet. Es besitzt eine gut ausgebildete, dunkle Maske und eine dunkle Linie im Bereich der Schnauze sowie weiße Flecken unterhalb und oberhalb der Augen.

Verbreitung und Lebensraum

Die Großfleck-Ginsterkatze ist über ein großes Gebiet in Afrika südlich der Sahara verbreitet. Das Verbreitungsgebiet reicht vom Volta in Westafrika bis Eritrea und Somalia sowie nach Süden bis Zentral-Namibia und KwaZulu-Natal in Südafrika.

Die Lebensräume der Art sind vielfältig und umfassen tropischen Regenwald, Sumpfgebiete, offene und geschlossene Waldgebiete und grasbestandene Savannen. Dabei sind die Tiere auch in landwirtschaftlich genutzten Gebieten und in der Nähe von menschlichen Ansiedlungen zu finden. Sie meiden hingegen trockene Regionen wie die Trockensavanne und Wüstengebiete.

Lebensweise
Die Großfleck-Ginsterkatze ist weitgehend nachtaktiv, seltener jedoch auch am Tag. Die Ruheplätze befinden sich in Bäumen, Höhlungen und Höhlen, unter Wurzeln und in anderen Verstecken. Auch verlassene Bauten von Erdferkeln oder Kaninchen sowie von Menschen gebaute Unterschlüpfe werden genutzt. Im Normalfall sind die Tiere Einzelgänger, die sich nur zur Paarungs- und Aufzuchtszeit zu Paaren zusammenschließen. Die Reviere werden mit Urin und Faeces markiert, auch Kratzer an Bäumen erfüllen diese Rolle.

Ernährung
Die Großfleck-Ginsterkatze ernährt sich vor allem räuberisch, nimmt jedoch zusätzlich und regional unterschiedlich auch vegetarische Nahrung wie Früchte und Samen zu sich. Als Beutetiere werden kleine Säugetiere, Vögel und ihre Eier, Reptilien und Amphibien, Fische, Schnecken und Muscheln, Hundertfüßer, Spinnen, Skorpione und Insekten gefangen und verzehrt. Die konkrete Zusammensetzung kann dabei regional sehr stark unterschiedlich sein.

Die Tiere nähern sich ihrer Beute vorsichtig an und fangen sie dann mit einem Sprung. Die Tötung erfolgt durch mehrere rasch hintereinander erfolgende Bisse direkt nachdem die Beutetiere gefangen wurden.

Fortpflanzung
Vor der Paarung suchen die Männchen nach Weibchen und beschnüffeln diese im Bereich der Vulva, wobei sie flehmen. Anschließend verfolgt das Männchen das Weibchen und stößt dabei knurrende und keuchende Rufe zur Werbung aus. Zu Beginn der Partnerschaft dreht sich das Weibchen noch weg und senkt die Hinterbeine und den Schwanz, bevor es flieht. Gelegentlich beantwortet es die Rufe des Männchens und erlaubt ihm engeren Körperkontakt. Wenn es bereit für eine Paarung ist, beriechen sich beide Partner im Bereich des Gesichts und der Genitalien und reiben die Wangen aneinander. Das Weibchen hebt seinen Schwanz und hockt sich breitbeinig mit erhobenem Hinterleib. Das Männchen besteigt das Weibchen von hinten und greift ihm um die Brust. Die Begattung dauert etwa fünf Minuten, danach steigt das Männchen vom Weibchen, das sich dann manchmal auf den Rücken rollt.

Die Tragzeit dauert 70 bis 77 Tage, bevor das Weibchen in einem hohlen Baum, einem Blattnest oder in einer Hütte einen Wurf aus zwei bis fünf Jungtieren zur Welt bringt. Die Jungtiere werden regional zu unterschiedlichen Zeiten zur Welt gebracht. In Kenia wurden zwei Hauptwurfzeiten im Oktober bis Dezember und im März bis Mai festgestellt, in anderen Gebieten liegen diese teils früher oder später. Die Jungtiere sind bei der Geburt blind und besitzen ein kurzes Fell, nach etwa 10 Tagen öffnen sie die Augen. Die ersten Eckzähne brechen nach etwa vier Wochen durch. Mit etwa sechs Wochen nehmen die Jungtiere feste Nahrung auf und nach etwa 28 Wochen sind sie in der Lage, kleine Beutetiere zu fangen und zu töten.

Systematik
Die Großfleck-Ginsterkatze wird als eigenständige Art den Ginsterkatzen (Gattung Genetta) zugeordnet, die nach aktuellem Stand aus 14 Arten besteht. Neben dem aktuell gebräuchlichen wissenschaftlichen Namen Genetta maculata ist der Name Genetta rubiginosa gebräuchlich, der als Synonym betrachtet wird. Die Art wurde zudem in der Vergangenheit mehrfach mit anderen Arten wie der Südlichen Großfleckginsterkatze (Genetta tigrina) und der Pardelgenette (Genetta pardina) synonymisiert.

Wilson & Reeder 2005 unterscheidet keine Unterarten, Jennings & Veron 2009 beschreibt dagegen vier Unterarten:
 Genetta maculata maculata in Äthiopien und Eritrea
 Genetta maculata letabae in West-, Zentral- und Ostafrika sowie in Angola, Nordost-Namibia, Botswana und Südwest-Sambia
 Genetta maculata mossambica in Mosambik und Südafrika
 Genetta maculata zambesiana in Malawi und Simbabwe

Neueren Arbeiten zufolge ist es möglich, dass Genetta maculata letabae zukünftig als eigene Art betrachtet werden wird.

Bedrohung und Schutz
Aufgrund des großen Verbreitungsgebietes, des Vorkommens in unterschiedlichen Lebensräumen und derzeit fehlender ernsthafter Gefährdungen stuft die International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) die Art als nicht gefährdet ein.

Regional werden die Tiere als "bushmeat" gejagt und gehandelt, zudem sind sie teilweise als Hühnerdiebe verschrien und werden deshalb von Landwirten mit Gift oder Fallen getötet.

Belege

Literatur
 P. Jennings, G. Veron: Family Viverridae (Civets, Genet and Oyans). In: Don E. Wilson, Russell A. Mittermeier (Hrsg.): Handbook of the Mammals of the World. Volume 1: Carnivores. Lynx Edicions, 2009, ISBN 978-84-96553-49-1, (S. 221).

Weblinks

Schleichkatzen

Großfleck-Ginsterkatze


Giuseppe Ramiro Marcone (1882, S. Pietro-in-fine - Italja 1952.) je bio talijanski benediktinski redovnik. Za svećenika je zaređen 1906., a 1918. godine postao je opatom Opatije Montevergine u planinama Campanije.

1941. godine postavio ga je papa Pio XII. za vizitatora u Zagrebu, te je efektivno bio osoba za vezu s crkvenim i svjetovnim vlastima u NDH, s kojom Sveta Stolica nije nikad uspostavila službene diplomatske odnose.

Papa je G. R. Marconea uputila u Hrvatsku s izričitom uputom da "poduzme potrebo kako bi izbjegao službeni kontakt s vlastima, kako bi misija bila, i izgledala da jest, u skladu sa željama Svete Stolice, striktno vjerske naravi... Osobito, Uzoriti Prelat će savjetovati i poduprijeti monsinjora Stepinca i episkopat u odupiranju zlom utjecaju neopoganske propaganda koja bi mogla biti vršena u organizaciji nove države." "Neopoganstvo" je bio termin, kojim je Pio XI. u enciklici Mit Brennender Sorge iz 1937. godine opisao nacizam.

U veljači 1942. godine, kada je u Zagreb stigao njemački časnik radi preuzimanja više od 5 tisuća hrvatskih Židova koji su se nalazili u Koncentracijskom logoru Jasenovac u njemačke logore, te potom deportacije svih drugih Židova, opat Marcone i nadbiskup Alojzije Stepinac su protestom kod vlasti NDH pokušali zaustaviti tu deportaciju. Vlasti NDH nisu htjele odbiti suradnju koju je Treći Reich tražio od njih, ali su ipak - odstupajući od njemačkih zahtjeva - naredile da se židovski konvertiti na kršćanstvo i Židovi koji su u braku s kršćanima izuzmu od deportiranja. Opat Marcone je tih dana uspio od opasnosti od slanja u logor spasiti manju grupu židovske djece  - među njima djece glavnog zagrebačkog rabina Miroslava Šaloma Freibergera  - koje je preko Mađarske i Rumunjske uputio u Italiju.

Nisu uspjela ni nastojanja Marconea i Stepinca da se dopusti hrvatskim židovima da preko Turske emigriraju u Palestinu. I dalje su, međutim, bila dosta uspješna zalaganja Marconea i Stepinca za židovske konvertite na katoličanstvo.

Britansko - židovski povjesničar i istraživač holokausta Martin Gilbert procjenjuje da je zahvaljujući zauzimanjima opata Marconea, oko tisuću hrvatskih Židova preživjelo II. svjetski rat.

Izvori

Talijanski katolički svećenici
Svećenici
Talijanski benediktinci
NDH
Katolička crkva i NDH

Giuseppe Ramiro Marcone


L. Timmel Duchamp, née en , est une autrice américaine de science-fiction. Elle est également rédactrice pour Aqueduct Press.

Biographie
L. Timmel Duchamp commence sa carrière d'autrice de science-fiction par l'écriture de fictions courtes.

Duchamp, à l'instar de Kelly Link et d'autres autrices contemporaines, a choisi la fantasy, l'horreur et la science-fiction pour explorer les thèmes du féminisme et de la politique d'identité de genre. Jusqu'à récemment, la production de Duchamp se concentrait principalement sur des nouvelles et des essais critiques, avec des publications dans des anthologies comme  et des magazines comme Asimov's Science Fiction.

Son premier roman Alanya à Alanya est sorti en juin 2005 et a suscité un grand intérêt critique et populaire. Premier d'une série de cinq livres surnommé le cycle de Marq'ssan, il se déroule sur une terre d'un futur proche contrôlée par une classe dirigeante dominée par les hommes, vaguement calquée sur le monde de l'entreprise d'aujourd'hui. Les Marq'ssan, une race avancée d'extraterrestres, arrêtent brutalement les affaires partout dans le monde en désactivant la technologie et en aidant les groupes désireux de se battre pour leur indépendance vis-à-vis de la structure du pouvoir. Le personnage principal est Kay Zeldin, une professeur d'histoire qui travaille pour le gouvernement. Au fur et à mesure, elle devient de plus en plus convaincue de suivre les Marq'ssans.

L. Timmel Duchamp est surtout connue dans le mode de la science-fiction pour avoir créé la maison d'édition Aqueduct Press en 2004. En 2017, elle est primée aux World Fantasy Awards pour Aqueduct Press.

En 2016, elle publie The Waterdancer's World, dont l'histoire se déroule sur la planète Frogmore sur fond de désastre écologique menaçant ses habitants d'extinction.

En 2018, son roman Chercher la Femme est inspiré par l'expression misogyne « Cherchez la femme » inventé par Alexandre Dumas et impliquant qu'à l'origine des problèmes d'une homme se trouve toujours une femme. Dans ce livre, « La Femme » est le nom donné à une planète habitée par des extraterrestres.

 est une satire rédigée de manière collaborative en se conformant au formatage de Wikipédia, se présente de façon similaire à Wikipédia, en présentant des entrées manquantes pour mieux souligner la façon dont certaines personnalités n'entrent pas dans l'histoire écrite en raison du « consensus éditorial ».

Œuvres

Série Marq'ssan

Romans indépendants

Recueils de nouvelles

Anthologies

Essais

Références

Annexes

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes
 Revue du livre par le Sign post sur la Wikipédia anglophone
 Presse d'aqueduc
 Interview par le site Emerald City

Naissance en 1950
Nouvelliste américain du XXe siècle
Nouvelliste américain du XXIe siècle
Romancière américaine du XXe siècle
Romancière américaine du XXIe siècle
Écrivain américain de science-fiction
Écrivaine américaine de science-fiction féministe

L. Timmel Duchamp


وصف تاريخي لتحريفين مهمين للكتاب المقدس  هو عنوان رسالة كتبها العالم الإنكليزي الشهير إسحق نيوتن وطبعت بعد موته ب 27 سنة. راجع نيوتن في الرسالة كل دلائل النقد النصي من المصادر القديمة حول مقطعين من الكتاب المقدس متنازع عليهما هما 1 يوحنا 5 : 7 و 1 تيموثاوس 3 : 16

يقول نيوتن عن الرسالة إنها «وصف لما كانت القراءة عبر كل العصور وللخطوات التي تغيرت بها، كما يمكن تحديده من السجلات» و«نقد لنص الكتاب المقدس». ويلقي اللوم على «الكنيسة الرومية» لعدة إساءات في العالم، ويتهمها بالخداع الديني، ويقول إن المتعلمين والعارفين أمثال لوثر وإراسموس وبولينجر وغروتيوس لا يفصحون عما يعرفونه.

تلخيص المقطعين
يستنتج نيوتن أنه «إذا كانت الكنائس القديمة في نقاشاتها وتقريرها لأعظم أسرار الدين لم تعرف عن هذين النصين، فإني لا أفهم كيف نحبهما كثيرا الآن مع انتهاء النقاشات.» ولم تصحح طبعات الكتاب المقدس هذين المقطعين إلا في القرن التاسع عشر، حيث تحذف النسخ الحديثة مقطع الفاصلة اليوحناوية ويوضع أحيانا في الهامش مع تعليق يشير إلى أنه غير موجود في أقدم المخطوطات. وتحذف النسخ الحديثة كلمة «الله» من 1 تيموثاوس 3 : 16.

خلفية تاريخية
لم يطبع إسحق نيوتن نتائج أبحاثه خلال حياته لأسباب سياسية على الأغلب. فمن كتب عن مسألة الثالوث تعرض للاضطهاد في إنكلترا. ففي 1698 كان قانون محاربة التجديف يجرم من أنكر ألوهية أحد أقانيم الثالوث ويعاقبه بداية بالعزل وعند التكرار بالسجن. ولهذا فقد صديق نيوتن ويليام ويستون منصبه في جامعة كامبردج سنة 1711. وحرقت منشورة في 1693 تهاجم الثالوث بأمر من مجلس اللوردات وحوكم مؤلفها وطابعها. وهناك طالب عمره 18 أنكر الثالوث فأعدم في إدنبرة اسكوتلندا سنة 1697.

1 يوحنا 5 : 7

في نسخة الملك جيمس يوجد مثل التالي في 1 يوحنا 5 : 7

فَإِنَّ هُنَالِكَ ثَلاَثَةَ شُهُودٍ فِي السَّمَاءِ، الآبُ وَالْكَلِمَةُ وَالرُّوحُ الْقُدُسُ، وَهَؤُلاءِ الثَّلاَثَةُ هُمْ وَاحِدٌ

حاول نيوتن باستعمال كتابات آباء الكنيسة القدماء والمخطوطات اليونانية واللاتينية وشهادات النسخ الأولى للكتاب المقدس بأن يظهر أن الكلمات «الآبُ وَالْكَلِمَةُ وَالرُّوحُ الْقُدُسُ، وَهَؤُلاءِ الثَّلاَثَةُ هُمْ وَاحِدٌ» لم تكن في المخطوطات اليونانية الأصلية. وتتبع كيف دخلت هذه الكلمات المشكوك بها إلى النسخ اللاتينية أولا كملاحظة هامشية ومن ثم إلى النصوص نفسها. ويلاحظ أن «النسخ الأثيوبية والسريانية والعربية والأرمنية والسلافية التي ما زالت تستعمل في عدة أمم شرقية، أثيوبيا ومصر وسوريا والعراق وأرمينيا وموسكو وغيرها، لا تعرف هذه القراءة» وقدم أدلة على أن الكاردينال غونزالو سيسنيروز أول من وضعها في النص اليوناني سنة 1515 بالاعتماد على مخطوطة يونانية متأخرة صححت من الترجمة اللاتينية. وينظر نيوتن في معنى وسياق النص ملاحظا أن إزالة النص المضاف يجعل «المعنى واضحا وطبيعيا، والنقاش كاملا وقويا، لكن بوضع شهادة 'الثلاثة في في السماء' ينقطع ويتخرب المعنى.»

1 تيموثاوس 3 : 16
يبحث قسم صغير من رسالة نيوتن مقطع 1 تيموثاوس 3 : 16 الذي يقول حسب نسخة الملك جيمس للكتاب المقدس:

وَبِاعْتِرَافِ الْجَمِيعِ، أَنَّ سِرَّ التَّقْوَى عَظِيمٌ: اللهُ ظَهَرَ فِي الْجَسَدِ، شَهِدَ الرُّوحُ لِبِرِّهِ، شَاهَدَتْهُ الْمَلاَئِكَةُ، بُشِّرَ بِهِ بَيْنَ الأُمَمِ، أُومِنَ بِهِ فِي الْعَالَمِ، ثُمَّ رُفِعَ فِي الْمَجْدِ.

قدم نيوتن أدلة على أنه بتغيير بسيط للنص اليوناني تغيرت العبارة من «هو ظهر في الجسد» إلى «الله ظهر في الجسد». وأكد أن الكتاب المسيحيين القدماء في إشاراتهم للآية لم يعرفوا عن هذا التغيير.

انظر أيضاً
 أفكار نيوتن الدينية

مراجع

وصلات خارجية
 An Historical Account of Two Notable Corruptions of Scripture، بحث كتب جوجل

الرسالة الأولى إلى تيموثاوس
أعمال إسحاق نيوتن
جون لوك
رسالة يوحنا الأولى
رسائل مكتوبة
كتب 1690
كتب 1754
كتب إسحاق نيوتن
كتب غير خيالية 1754
كتب نشرت بعد موت مؤلفيها
نصوص مسيحية في القرن 17
نقد كتابي

وصف تاريخي لتحريفين مهمين للكتاب المقدس


La evenkita es un mineral de la clase de los llamados minerales compuestos orgánicos. Químicamente es un hidrocarbonado del tipo cera de parafina, conocida en la industria química con el nombre de tetracosano. Sinónimos en desuso de este mineral son adipocerita o hatchetita.

Fue descubierta en 1953 en la región de Evenkía, al este de Siberia (Rusia), de donde deriva su nombre.

Características químicas
Aunque para algunos autores se considera que cristaliza en sistema cristalino ortorrómbico dipiramidal, la IMA considera que es monoclínico con cristales psuedohexagonales.

Formación y yacimientos
Aparece en vetas de cuarzo cortando rocas de lava vesicular. Puede encontrarse en el interior de cavidades geodas de cuarzo, soldado a éste.

Suele encontrarse asociado a otros minerales como: cuarzo, calcedonia, pirita, pirrotita, esfalerita, galena, calcopirita o calcita.

Referencias

 Evenkita, mindat.org.
 Evenkita, webmineral.com.
 Manual de evenkita, Mineral Data Publishing.

Enlaces externos

Minerales compuestos orgánicos
Sistema monoclínico

Evenkita


Brehon es el término usado en las culturas gaélicas e irlandesa para designar a un juez, dentro del sistema jurídico denominado Ley Brehon. Estos jueces vestían túnicas amarillas al entregar los veredictos. Varias decenas de familias fueron reconocidas como clanes de Brehons hereditarios.

Clanes de Brehons hereditarios
 Mac un Bhaird
 Mac Aodhagáin
 Mac Fhirbhisigh
 Ó Begléighinn
 Ó Cianáin
 Ó Cléirigh
 Ó Cobhthaigh
 Ó Domhnalláin
 Dá Duibh Ó Bhoireann

Bibliografía
 Dáibhí Ó Cróinín (1995), Early Medieval Ireland 400–1200, Longman
 J.C.W. Wylie, Irish Land Law, Butterworths.

Véase también
 Cáin Adomnáin
 Sor Fidelma, personaje de las novelas de Peter Tremayne y miembro de los tribunales Brehon.

Derecho medieval
Derecho de Irlanda
Cultura celta
Historia medieval de Irlanda
Historia medieval de Escocia

Brehon


La A-4154 es una carretera autonómica dependiente de la Junta de Andalucía que conecta las localidades de Priego de Córdoba y Loja. Su recorrido coincide con un tramo de la carretera N-321. Transcurre por las localidades de Algarinejo, La Viña y Ventorros de San José.

Es una carretera estrecha y con trazado irregular, sometida a diversas obras, sirve de enlace de Algarinejo con las localidades de Priego de Córdoba y Loja, así como de una vía de comunicación de Priego de Córdoba con la autovía A-92 a su paso por Loja.

La A-4154 es junto con la A-316, la A-333 (desde Alcaudete hasta Priego de Córdoba), la A-92 (por el antiguo tramo de la A-342) y la A-92M, era la carretera que unía Úbeda y Málaga por la extinta N-321, que fue transferida a la Junta de Andalucía, excluyendo así un posible desdoblamiento de la misma.

4154
4154
Red de carreteras de la Junta de Andalucía
Priego de Córdoba
Loja (Granada)
Algarinejo

A-4154


In mathematics, more specifically in group theory, a group is said to be perfect if it equals its own commutator subgroup, or equivalently, if the group has no non-trivial abelian quotients (equivalently, its abelianization, which is the universal abelian quotient, is trivial). In symbols, a perfect group is one such that G(1) = G (the commutator subgroup equals the group), or equivalently one such that Gab = {1} (its abelianization is trivial).

Examples
The smallest (non-trivial) perfect group is the alternating group A5. More generally, any non-abelian simple group is perfect since the commutator subgroup is a normal subgroup with abelian quotient. Conversely, a perfect group need not be simple; for example, the special linear group over the field with 5 elements, SL(2,5) (or the binary icosahedral group, which is isomorphic to it) is perfect but not simple (it has a non-trivial center containing ).

The direct product of any two simple non-abelian groups is perfect but not simple; the commutator of two elements is [(a,b),(c,d)] = ([a,c],[b,d]). Since commutators in each simple group form a generating set, pairs of commutators form a generating set of the direct product.

More generally, a quasisimple group (a perfect central extension of a simple group) that is a non-trivial extension (and therefore not a simple group itself) is perfect but not simple; this includes all the insoluble non-simple finite special linear groups SL(n,q) as extensions of the projective special linear group PSL(n,q) (SL(2,5) is an extension of PSL(2,5), which is isomorphic to A5). Similarly, the special linear group over the real and complex numbers is perfect, but the general linear group GL is never perfect (except when trivial or over , where it equals the special linear group), as the determinant gives a non-trivial abelianization and indeed the commutator subgroup is SL.

A non-trivial perfect group, however, is necessarily not solvable; and 4 divides its order (if finite), moreover, if 8 does not divide the order, then 3 does.

Every acyclic group is perfect, but the converse is not true: A5 is perfect but not acyclic (in fact, not even superperfect), see . In fact, for  the alternating group  is perfect but not superperfect, with  for .

Any quotient of a perfect group is perfect. A non-trivial finite perfect group that is not simple must then be an extension of at least one smaller simple non-abelian group. But it can be the extension of more than one simple group. In fact, the direct product of perfect groups is also perfect.

Every perfect group G determines another perfect group E (its universal central extension) together with a surjection f: E → G whose kernel is in the center of E,
such that f is universal with this property. The kernel of f is called the Schur multiplier of G because it was first studied by Issai Schur in 1904; it is isomorphic to the homology group .

In the plus construction of algebraic K-theory, if we consider the group  for a commutative ring , then the subgroup of elementary matrices  forms a perfect subgroup.

Ore's conjecture
As the commutator subgroup is generated by commutators, a perfect group may contain elements that are products of commutators but not themselves commutators. Øystein Ore proved in 1951 that the alternating groups on five or more elements contained only commutators, and conjectured that this was so for all the finite non-abelian simple groups. Ore's conjecture was finally proven in 2008. The proof relies on the classification theorem.

Grün's lemma
A basic fact about perfect groups is Grün's lemma from : the quotient of a perfect group by its center is centerless (has trivial center).

Proof: If G is a perfect group, let Z1 and Z2 denote the first two terms of the upper central series of G (i.e., Z1 is the center of G, and Z2/Z1 is the center of G/Z1). If H and K are subgroups of G, denote the commutator of H and K by [H, K] and note that [Z1, G] = 1 and [Z2, G] ⊆ Z1, and consequently (the convention that [X, Y, Z] = [[X, Y], Z] is followed):

By the three subgroups lemma (or equivalently, by the Hall-Witt identity), it follows that [G, Z2] = [[G, G], Z2] = [G, G, Z2] = {1}. Therefore, Z2 ⊆ Z1 = Z(G), and the center of the quotient group G / Z(G) is the trivial group.

As a consequence, all higher centers (that is, higher terms in the upper central series) of a perfect group equal the center.

Group homology
In terms of group homology, a perfect group is precisely one whose first homology group vanishes: H1(G, Z) = 0, as the first homology group of a group is exactly the abelianization of the group, and perfect means trivial abelianization. An advantage of this definition is that it admits strengthening:
 A superperfect group is one whose first two homology groups vanish: .
 An acyclic group is one all of whose (reduced) homology groups vanish  (This is equivalent to all homology groups other than  vanishing.)

Quasi-perfect group
Especially in the field of algebraic K-theory, a group is said to be quasi-perfect if its commutator subgroup is perfect; in symbols, a quasi-perfect group is one such that G(1) = G(2) (the commutator of the commutator subgroup is the commutator subgroup), while a perfect group is one such that G(1) = G (the commutator subgroup is the whole group). See  and .

Notes

References

External links

Properties of groups
Lemmas

Perfect group


75223 Wupatki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
75223 Wupatki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý și Jana Tichá. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 75001-76000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

75223 Wupatki


Les États du centre-nord-est  (East North Central states) forment l'une des neuf subdivisions géographiques des États-Unis qui sont officiellement reconnues par le Bureau du recensement des États-Unis. Ces États sont proches des Grands Lacs.

La division comprend cinq États : l'Illinois, l'Indiana, le Michigan, l'Ohio et le Wisconsin. C'est l'une des deux divisions utilisées pour catégoriser la région des États-Unis généralement appelée le «  » ; l'autre division de ce type est constituée des États du centre-nord-ouest (États des Grandes Plaines). La région correspond étroitement à celle du territoire du Nord-Ouest, à l'exception d'une partie du Minnesota.

La division  est une grande partie de la région des Grands Lacs, bien que cette dernière comprend également le Minnesota, État de New York, la Pennsylvanie et la province canadienne de l'Ontario. Il a un faible taux de croissance démographique et la population estimée en 2019 est de  habitants. La région fait partie de la mégalopole des Grands Lacs avec environ 54 millions de personnes. Les Grands Lacs donnent accès à l'océan Atlantique par différentes voies : la voie navigable des Grands Lacs et la voie maritime du Saint-Laurent, le canal Érié et la rivière Hudson ou le golfe du Mexique par le fleuve Mississippi et la voie navigable Illinois. Chicago et Détroit, deux des plus grandes villes de la division, comptent parmi les principaux ports des États-Unis.

Démographie
En 2010, les États du centre-est du nord (États des Grands Lacs) avaient une population de  habitants. Ce chiffre est passé à environ  en 2019. L'Illinois est l'État le plus peuplé avec  habitants, tandis que le Wisconsin est l'État le moins peuplé avec  habitants. Chicago est la ville la plus peuplée et la plus grande zone métropolitaine de la région (9,7 millions d'habitants). Selon l'American Community Survey de 2010, 49,1 % des résidents étaient des hommes et 50,9 % étaient des femmes. Environ 24,0 % de la population avait moins de 18 ans et 13,4 % plus de 65 ans, et l'âge médian pour la région était de .

En termes d'origine ethnique, les Euro-Américains représentaient 79,5% de la population, dont 75,7% étaient des Blancs d'origine non hispanique. Les Afro-Américains représentaient 12,1% de la population de la région, dont 11,9% étaient des Noirs d'origine non hispanique. Les Les Améridiens et les autochtones de l'Alaska représentaient 0,4% de la population et les Asio-Américains 2,7 %. Les personnes de deux origines ou plus formaient 2,1% de la population. Les Hispaniques et les Latinos-Américains représentaient 7,6%.

Selon le recensement fédéral de 2010, les dix plus grandes ascendances européennes étaient les suivantes :
 Germano-Américains 25,3% ; Irlando-Américains 12,5% ; Anglo-américain 8,0% ;  Polono-américain 6,5% ;  Italo-Américains 5,1% ;  Franco-Américains et français canadiens 3,5% ; Scandinaves 3,5% (1,6% de Norvégo-Américains, 1,5% de Suédo-Américains et 0,4% de Dano-Américains) ;  Hollando-Américains  2,4% ;  Scotto-Américains  1,6%  ; Hongro-Américains 0.9%.

Langues
L'Anglais américain est de loin la langue la plus parlée à la maison. Environ 89,3 % de tous les résidents (38,3 millions de personnes) de plus de cinq ans ne parlaient que l'anglais chez eux. Environ  personnes (5,9 % de la population) parlaient espagnol à la maison et environ  personnes (5,8 % de la population) parlaient une autre langue à la maison. Environ  (0,6%) parlaient allemand à la maison, bien que ce chiffre varie de 2% à 37% dans le nord-est de l'Ohio, qui abrite une importante communauté amish.

Politique

 le gras indique le vainqueur de l'élection.

Références

Grands Lacs (Amérique du Nord)
Midwest

États du centre-nord-est


Tackesdorf er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten. Byen er delt i to på hver sin side af Kielerkanalen.

Geografi
Kommunen er beliggende ved Kielerkanalen 26 km øst for Heide og 30 km sydvest for Rendsborg, som der ved kanalen er færgeforbindelse til, fra Oldenbüttel lidt mod vest.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Tackesdorf


est une devise latin, dérivée de la traduction de la Vulgate de lÉpître aux Romains de Paul de Tarse : . Dans les îles Britanniques, l'expression est associée à la monarchie britannique, et en particulier à l'Irlande et au unionisme irlandais : c'est la devise de l'ordre de Saint-Patrick et aux plusiers régiments irlandais de l'armée britannique.

Les médailles frappées pour l'avènement de la reine Anne d'Angleterre, d'Écosse, et d'Irlande () avaient au revers  () avec . La légende entourant la médaille se lit : . Les thèmes de ces médailles rappellent le discours qu'Anne prononça devant le parlement anglais le , dans lequel elle parlait de ses .

En Irlande, la devise est associée au unionisme en Irlande, au loyalisme d'Ulster et à l'armée britannique  : par exemple, elle est utilisée dans l'armée britannique par les , les , les , les , et le , et c'est aussi la devise de l'Ordre de Saint Patrick.
C'était la devise des , un régiment de cavalerie de l'armée britannique de 1922 à 1992. C'était aussi la devise des , un régiment irlandais de l'armée britannique, depuis sa fusion en 1881 jusqu'à sa dissolution en 1922. Avant cela, c'était la devise du régiment précurseur des , le  qui a été fondé en 1793. C'était aussi la devise du régiment de Défense de l'Ulster () et du .

Dans la  du palais de Westminster, les cheminées sont décorées des armoiries des trois royaumes, accompagnées des devises nationales correspondantes :  pour l'Angleterre,  pour l'Écosse et  pour l'Irlande.

C'était la devise de l'ancien gouvernement d'Irlande du Nord et figurait sur les anciennes armoiries gouvernementales de la province. C'est aussi la devise de l', un groupe paramilitaire loyaliste d'Irlande du Nord.

La phrase apparaît également sur le sceau de la Caroline du Sud et inscrite sur l'anneau des anciens () de l'Université de Clemson. La citation plus complète de Romains 8:35,  est la devise du cardinal Pietro Parolin, l'actuel cardinal secrétaire d'État.

Notes et références

Notes

Références

Symbole de l'Irlande du Nord
Devise militaire
Histoire de l'Irlande du Nord
Devise latine

Quis separabit?


Bad Blankenburg () is a spa town in the district of Saalfeld-Rudolstadt, in Thuringia, Germany. It is situated 6 km southwest of Rudolstadt, and 37 km southeast of Erfurt. It is most famous for being the location of the first kindergarten of Friedrich Wilhelm August Fröbel, in 1837.

To the north of it, on an eminence, rise the fine ruins of the castle of Greifenstein, built by the German king Henry I, and from 1275 to 1583 the seat of a cadet branch of the counts of Schwarzburg.

In the nineteenth century, Bad Blankenburg was part of the small principality of Schwarzburg-Rudolstadt.

Bad Blankenburg is the headquarters of Deutsche Evangelische Allianz, a cooperative network of most Protestant churches in Germany.

The main sights of Bad Blankenburg on OpenstreetMap.

Historical Population

Historical Population (from 1960 as of 31 December):

  Data source from 1994: Thuringian Office for Statistics

Twin towns – sister cities

References

External links

Friedrich Fröbel Museum at Bad Blankenburg
Bad Blankenburg

Towns in Thuringia
Saalfeld-Rudolstadt
Schwarzburg-Rudolstadt
Spa towns in Germany

Bad Blankenburg


Jorge Arturo Agustín Medina Estévez (Santiago, 23. prosinca 1926. - 3. listopada 2021.) bio je čileanski kardinal i Prefekt  Kongregacije za bogoštovlje i sakramentalnu stegu.

Životopis

Medina je rođen u Santiagu 1926., a studirao je na Papinskom katoličkom sveučilištu u Čileu i Velikom sjemeništu u Santiagu. Zaređen je za svećenika 12. lipnja 1954. Dobio je doktorat iz teologije 1955. Nakon toga je učio filozofiju i teologiju. Također je služio i kao dekan sveučilišta te kao peritus (teolog savjetnik) na Drugom vatikanskom saboru.

Pro-Veliki kancelar Katoličkog sveučilišta bio je od 1974. do 1985. godine. Imenovan je naslovnim biskupom Thibilisa i pomoćnim biskupom Rancague 18. prosinca 1984. Medina je na tim pozicijama posvećen 6. siječnja 1985. Postao je biskup Rancague 25. studenog 1987., a potom biskup Valparaísa 16. travnja 1993. Imenovan je Pro-prefektom Kongregacije za bogoštovlje i sakramentalnu stegu, 21. lipnja 1996.

Medina je postao kardinal đakon crkve San Saba, na konzistoriju, 21. veljače 1998. godine. Bio je prefektom Kongregacije za bogoštovlje i disciplinu sakramenata od 23. veljače 1998. godine, sve do umirovljenja 1. listopada 2002.

Medina je bio jedan od kardinalnih birača koji su sudjelovali na konklavi 2005. godine, a nakon zaključenja konklave, kao kardinal protođakon (najstariji kardinal đakon), imao je čast objaviti svijetu kako je za novog papu imenovan Benedikt XVI. Tako je postao prvi ne-Talijan koji je imao tu čast. Kardinal Medina je također bio jedan od trojice kardinala koji su javno iskazali poslušnost novom papi na njegovoj inauguraciji.

Kardinal Medina izgubio je pravo sudjelovanja u svim budućim konklavama, nakon 23. prosinca 2006. godine, kada je navršio 80 godina života. 1. ožujka 2008. godine, bio je uzdignut na naslov kardinala svećenika. Za geslo ima citat iz Evanđelja po Ivanu - On se mora uvećati (lat. Oportet illum crescere).

Izvori

Čileanski kardinali

Jorge Medina Estévez