A Independência do Suriname foi o processo de separação política entre Suriname e Holanda que deu-se no dia 25 de novembro de 1975. A partir dessa data o Suriname tornou-se uma república separada do Reino dos Países Baixos. O novo governo foi formado pelo ex-governador Johan Ferrier como presidente e o primeiro-ministro Henck Arron.

Antecedentes
Em 6 de dezembro de 1942, a rainha Guilhermina fez um discurso sobre a necessidade de uma reavaliação da relação com as colônias. Embora o discurso tivesse a intenção de manter a Indonésia dentro do Reino, foi bem recebido no Suriname e levaria à Carta do Reino dos Países Baixos de 1954, na qual o Suriname ganhava mais autonomia e se tornava um país constituinte do Reino.

Independência

Em meados de 1975, houve debates e votações sobre a independência na Câmara dos deputados e no senado, ambos houve resultados favoráveis a independência.

Em 21 de novembro, a estátua da rainha Guilhermina foi removida da praça Oranjeplein. Foi onde foi colocada a bandeira do Suriname. Oranjeplein foi renomeada Praça da Independência. Em 25 de novembro, finalmente chegou a hora, o ex-governador Ferrier foi empossado como presidente, enquanto a rainha Juliana assinou a declaração de independência na Haia. O primeiro dia de uma República independente do Suriname foi celebrado na companhia da princesa Beatrix, do príncipe Claus e do primeiro-ministro Den Uyl.

Desdobramentos
Nos anos que antecederam a independência, quase um terço da população do Suriname emigrou para a Holanda, em meio à preocupação de que o novo país se sairia pior sob a independência do que como país constituinte do Reino dos Países Baixos. A política do Suriname degenerou em polarização étnica e corrupção logo após a independência, com o NPS usando dinheiro de ajuda holandês para fins partidários. Seus líderes foram acusados de fraude nas eleições de 1977, nas quais Arron ganhou mais um mandato, e o descontentamento foi tal que grande parte da população fugiu para a Holanda, juntando-se à já significativa comunidade surinamesa.

Em 25 de fevereiro de 1980, um grupo de dezesseis sargentos derrubaram o governo do primeiro-ministro Henck Arron, que liderava o país desde a independência. Esse evento ficou conhecido como Golpe dos Sargentos.

Ligações externas

História do Suriname
Movimentos de independência
1975 no Suriname
1975 nos Países Baixos
Relações entre Países Baixos e Suriname

Independência do Suriname


M/S Disko i Holstensborg april 1934 er en dansk dokumentarfilm fra 1934 instrueret af Paul Hansen.

Handling
Optagelser fra Holsteinsborg og udstedet Sarfanquak i Amerdlokfjorden. Slæde og slædehunde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1934

M/S Disko i Holstensborg april 1934


بول جياماتي  ممثل أمريكي من مواليد 6 يونيو 1967، حاصل على جائزة نقابة ممثلي الشاشة مرتين عام 2004 كأفضل فريق ممثلين عن دورهم في فيلم سايدويز، وعام 2005 كأفضل ممثل مساند عن دوره في فيلم رجل سندريلا.

الترشيحات والجوائز

الأوسكار
 أفضل ممثل مساعد عام 2006 عن فيلم Cinderella Man

الغولدن غلوب
 أفضل ممثل أستعراضى أو كوميدى عام 2005 عن فيلم Sideways
 أفضل ممثل مساعد عام 2006 عن فيلم Cinderella Man
 أفضل ممثل في مسلسل قصير أو فيلم تليفزيونى عام 2009 عن مسلسل John Adams وفاز بها
 أفضل ممثل أستعراضى أو كوميدى عام 2011 عن فيلم Barney's Version وفاز بها

أعماله الفنية
 فيلم كاذب كبير جدا

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بروكلين هايتس
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل فرنسي
أمريكيون من أصل هولندي
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو الأكاديمية البريطانية الأمريكية للدراما
خريجو قاعة تشوات روزماري
خريجو مدرسة ييل للدراما
ديمقراطيون من ولاية نيويورك
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
ملحدون أمريكيون
ممثلو أداء صوتي أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون حائزون على جائزة غولدن غلوب لأفضل ممثل كوميدي أو موسيقي (أفلام)
ممثلون ذكور من أصل إسكتلندي
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من مدينة نيويورك
ممثلون من نيو هيفن (كونيتيكت)
ممثلون من ولاية كونيتيكت
مواليد 1967
مواليد في نيو هيفن (كونيتيكت)

بول جياماتي


Saussure ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südlich des Mare Nubium, östlich des Kraters Tycho und südwestlich von Nasireddin.
Der Krater ist stark erodiert, das Innere weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem Genfer Naturforscher Horace-Bénédict de Saussure offiziell benannt.

Weblinks

 Saussure auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Saussure (Mondkrater)


Den brede rygmuskel eller Latissimus dorsi (flertal: latissimi dorsi), der betyder 'bredeste [muskel] på ryggen' (latin latus betyder 'bred', latissimus betyder 'bredest' og dorsum betyder ryggen) er den store, flade, dorso-laterale muskel på torsoen, posteriort til armen, og delvist dækket af trapezius på dens median dorsale region. Latissimi dorsi benævnes også tit "lats", især blandt bodybuildere.

Overfladiske rygmuskler

Latissimus dorsi


Cucul este un film românesc din 2008 regizat de Cecila Felmeri.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2008 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2008
Filme de comedie românești

Cucul (film)


Gaspare Stanislao Ferrari (Bologna, 28. listopada 1834. – Pariz, 20. lipnja 1903.), talijanski matematičar, astronom i isusovac.
U dobi od 18 godina pridružio se Isusovcima. U 1865. godini, je počeo raditi u Papinskom sveučilištu Gregoriana u Rimu, gdje je se bavio s NGC objektima.

Izvori

Vanjske poveznice
 Životopis
 Objave G. Ferraria u Astrophysics Data Systemu

Talijanski astronomi
Talijanski matematičari
Talijanski isusovci

Gaspare Stanislao Ferrari


1975 ජනවාරි 31 වැනි දින උපත ලැබූ ප්‍රීටි සින්ටා ප්‍රවීණ බොලිවුඩ් සිනමා නිළියෙකි. එමෙන්ම ඇය තෙළිඟු, පන්ජාබි සහ ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපට වලටද රඟපෑමෙන් දායක වී ඇත.
අපරාධ මනෝවිද්‍යාව  පිළිබඳව උපාධිය සම්පූර්ණ කිරීමෙන් අනතුරුව ඇය 1998 දී "දිල් සෙ" (Dil Se) සහ "සෝල්ජර්" (Soldier) යන සිනමාපටි වලින් තම සිනමා දිවිය ආරම්භ කළාය. ඇය එම වසරේ "හොඳම නවක නිළිය" ලෙස ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මානය පවා දිනා ගත්තාය. 2000 වසරේදී "ක්යා කෙහෙනා" (Kya Kehna) හිදී ඇය තරුණ මවකගේ චරිතය නිරූපනය කළාය. පසුව ඇය විවිධත්වයකින් යුතු චරිත නිරූපනය කළ අතර, එම චරිතවල ස්වභාවය හා ගතිගුණ මත හින්දි සිනමාවේ වීරවරියන්ගේ චරිත වලට නව අරුතක් ගෙන දුන්නාය.

ඇය 2003 වසරේදී "කල් හෝ නා හෝ" (Kal Ho Na Ho) චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් "හොඳම නිළිය" සඳහා වන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය දිනා ගත්තාය. ඇය වසර දෙකක් තුල හොඳම ආදායම් වාර්තා තැබූ චිත්‍රපට දෙකකට රංගනයෙන් දායක විය. එනම්, ඇගේ සාර්ථකම වාණිජ චිත්‍රපටය වූ "කොයි මිල්ගයා" (Koi Milgaya) නම් විද්‍යා ප්‍රබන්ධයත්, ඇයට විචාරාත්මක පිළිගැනීමක් ලබාදුන් "වීර් සාරා" (Veer Zaara) නම් ප්‍රේම වෘත්තාන්තයත්, මෙම අති සාර්ථක නිර්මාණ වේ.

ඉන්පසු ඈ විසින්, නූතන සහ ස්වාධීන ඉන්දීය කාන්තාවකගේ චරිත නිරූපනය කල "සලාම් නමස්තේ" (Salaam Namaste) සහ "කබි අල්විදා නා කෙහෙනා" (Kabi Alvida Naa Kehna) යන චිත්‍රපට විශේෂයෙන් සඳහන් කල යුතුය. "හෙවන් ඔන් අර්ත්" (Heaven on Earth) නම් කැනේඩියානු චිත්‍රපටයෙන් ජ්‍යාත්‍යන්තර සිනමාවට එක්වූ ඇය ඒ වෙනුවෙන් 2008 වර්ෂයේ චිකාගෝ ජ්‍යාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලේදී හොඳම නිළිය සඳහා වන "සිල්වර් හ්යුගෝ" සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබුවාය.

රඟපෑමට අමතරව ඇය බී.බී.සී වෙබ් අඩවියට තීරු ලිපි මාලාවක් සපයා ඇත. එසේම ඉන්දියන් ප්‍රිමියර් ලීග් ක්‍රිකට් තරඟාවලියෙහි "කිංග්ස් XI පන්ජාබි" කණ්ඩායමේ සම හිමිකාරිත්වය දරයි. සෑම විටම විවෘතව අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ප්‍රසිද්ධත්වයක් උසුලන ප්‍රීටි බොහොමයක් අවස්ථාවල මතභේදාත්මක කරුණු ඉදිරිපත් කර ඇත. 2003 වසරේදී ඉන්දියානු මාෆියා කල්ලියකට එරෙහිව නැගී සිටි ඇය "ගොඩ්ෆ්රේ ෆිලිප්ස්" ජාතික වීර සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබුවාය.

මුල් ජීවිතය හා පසුබිම
සින්ටා 1975 ජනවාරි 31 වන දින හිමාචල් ප්‍රදේශ් හි සිම්ලාහි රාජ්පුත් පවුලක උපත ලැබීය.ඇගේ පියා දුර්ගානන්ඩ් සින්ටා ඉන්දීය හමුදාවේ නිලධාරියෙකි.ඇයට වයස අවුරුදු 13 දී ඔහු රිය අනතුරකින් මිය ගියේය. මෙම අනතුරින් ඇගේ මව වන නිල්ප්‍රභා ද බරපතල තුවාල ලබා වසර දෙකක් ඇඳේ වැතිර සිටියාය.සින්ටා මෙම ඛේදජනක අනතුර සහ ඇගේ පියාගේ මරණය ඇගේ ජීවිතයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් ලෙස හැඳින්වූ අතර එය වේගයෙන් පරිණත වීමට ඇයට බලපෑවේය.ඇයට සහෝදරයන් දෙදෙනෙක් සිටිති; දීපන්කර් සහ මනීෂ් පිළිවෙලින් අවුරුද්දක් වැඩිමල් සහ අවුරුද්දක් බාලයි. දීපන්කර් ඉන්දියානු හමුදාවේ නිලධාරියෙකු වන අතර මනීෂ් කැලිෆෝනියාවේ ජීවත් වේ.

තමා කුඩා කාලයේ සිටම ටොම්බෝයි කෙනෙකු ලෙස විස්තර කරන සින්ටා, තම පියාගේ හමුදා පසුබිම අවධාරණය කර ඇත්තේ පවුල් ජීවිතය ගත කළ යුතු ආකාරය පිළිබඳ කල්පවත්නා හැඟීමක් ඇයට ලබා දුන් බවය.දරුවන්ට විනය හා වෙලාවට වැඩ කිරීමේ වැදගත්කම ඔහු අවධාරණය කළේය.ඇය සිහි ජේසු කන්‍යාරාමයේ සහ මේරි බෝඩිම් පාසලේ ඉගෙනුම ලැබුවාය.බෝඩිමේ පාසලේ තනිකම ගැන ඇය පාපොච්චාරණය කළද, ඇය එය සොයා ගැනීමෙන් වන්දි ගෙවූ බව "... පරිපූර්ණ මිතුරන් සමූහයක්" එහි සිටි බව ඇය සදහන් කළාය.ශිෂ්‍යාවක් ලෙස ඇය සාහිත්‍යයට, විශේෂයෙන් විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ හා කාව්‍ය කෘති කෙරෙහි ඇල්මක් ඇති කළාය.සින්ටාට අනුව, ඇය පාසැල් වැඩවලට ප්‍රිය කළ අතර හොඳ ලකුණු ලබා ගත්තාය. ඇගේ නිදහස් කාලය තුළ ඇය ක්‍රීඩා, විශේෂයෙන් පැසිපන්දු ක්‍රීඩා කළාය.

රංගන වෘත්තිය

ආරම්භක සහ මුල් භූමිකාවන් (1998-99)
1997 දී සින්ටාට ශෙකර් කපූර් මුණගැසුණේ මිතුරෙකු සමඟ කුසලතා පරීක්ෂණයට ගිය අවස්ථාවේදීය. ඇයද කුසලතා පරීක්ෂණය කරන්නේදැයි විමසීය.ඇයගේ කුසලතා පරීක්ෂණය දුටු කපූර්, ඇය නිළියක් බවට පත්වන ලෙස තරයේ කියා සිටියාය.ඇය මුලින් තිරගත වීමට නියමිතව තිබුණේ කපූර් හි තාරා රම් පම් පම් හි රිතික් රොෂාන් සමඟය. නමුත් එහි රූගත කිරීම් අවලංගු විය.සින්ටා බොහෝ විට සිහිපත් කරන්නේ ඇය සිනමා කර්මාන්තයට සම්බන්ධ වූ විට ඇගේ මිතුරියන් ඇය විහිළුවට ලක් කළේ ඇය සාමාන්‍යයෙන් "සුදු සාරි ඇඳගෙන වැස්සේ නටන" බවයි.

සින්ටා කුන්ඩාන් ෂාගේ කා කෙහ්නා චිත්‍රපටයේ රූගත කිරීම් ආරම්භ කළ අතර එය නිදහස් කිරීම 2000 දක්වා ප්‍රමාද විය.සොල්ජර් නම් තවත් චිත්‍රපටයක ප්‍රමාදය අදහස් කළේ ඇයගේ පළමු නිකුතුව දිල් සේ .. (1998) ෂාරුක් ඛාන් සහ මනීෂා කොයිරාලා සමඟය.ඇයව හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ දිල්ලියේ මධ්‍යම පාන්තික දැරියක වන ප්‍රීති නයාර් සහ ඛාන්ගේ පෙම්වතා ලෙසය.

ඉදිරි ගමන සහ වෘත්තීය දියුණුව (2000–02)

සාර්ථකත්වය (2003–06)

නව වෘත්තීය චලනයන්, විරාමය සහ PZNZ මාධ්‍ය දියත් කිරීම (2007–13)

2018 - වර්තමානය

වෙනත් වැඩ

තීරු ලිවීම

වේදිකා රංගනය සහ රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කිරීම

මානුෂීය කටයුතු

ක්‍රිකට් කණ්ඩායම්වල අයිතිය

පුද්ගලික ජීවිතය

මාධ්‍ය ප්‍රතිරූපය සහ කලාත්මක බව

සම්මාන සහ නාමයෝජනා

තවද බලන්න

සටහන

{|
|
Preity_Zinta

ආශ්‍රිත

නිළියන්

ප්‍රීටි සින්ටා


Rhododendron lukiangense (kineski 蜡叶杜鹃 la ye du juan), grmlje ili manje drveće iz porodice Ericaceae. Naraste od 2 do 4 metra visine. Vrsta je raširena je po kineskim provincijama Sichuan i Yunnan te na Tibetu (Xizang), obično po borovim i miješanim šumama, šikarama, dolinama i obalama potoka i to na nadmorskim visinama od 2600 - 3500 metara.

Cvjeta u veljači i ožujku, cvjetovi su rozi, listovi kožnati

Sinonimi
 Rhododendron admirabile I. B. Balf. & Forrest
 Rhododendron adroserum I. B. Balf. & Forrest
 Rhododendron ceraceum I. B. Balf. & W.W. Sm.
 Rhododendron gymnanthum Diels
 Rhododendron lukiangense subsp. admirabile (I. B. Balf. & Forrest) Tagg
 Rhododendron lukiangense subsp. adroserum (I. B. Balf. & Forrest) Tagg
 Rhododendron lukiangense subsp. ceraceum (I. B. Balf. & W.W. Sm.) Tagg
 Rhododendron lukiangense subsp. gymnanthum (Diels) Tagg

Izvori

Pjenišnik
Flora Tibeta
Flora južne-središnje Kine

Rhododendron lukiangense


Vendas Novas  belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alentejo Central altbölgesinin belediyelerinden biridir.

1962 yılında belediye olarak kurulmadan önce Montemor-o-Novo belediyesinin bir bucağıydı.

Bucaklar
Belediyede 2 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Landeira
 Vendas Novas

Vendas Novas


إم بي سي بلاس  هي شركة كورية جنوبية تابعة لشركة إم بي سي، لإنتاج وسائط الإعلام، البث والاتصالات للشبكات غير الحرة، وتبث على القمر الصناعي سكاي لايف ووعلى 'تلفزيون الكابل' (KCTA).

الشركات الفرعية
 إم بي سي دراما (المعروفة أيضا باسم إم بي سي دراما نت) - للدراما وبرامج الترفيه.
 إم بي سي إسبن - وهي مشروع مشترك مع إسبن ستار سبورت، لرياضات كل من (المحترفين والهواة).
 إم بي سي جيم - للرياضة الالكترونية (لعبة على الإنترنت، خاصة للشباب).
 إم بي سي إفري وان - قناة للترفيه للبرامج المتنوعة. (إم بي سي أفلام سابقا)

انظر أيضا
 إم بي سي ميوزيك
 اقتصاد كوريا الجنوبية
 الاتصالات في كوريا الجنوبية

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لإم بي سي بلاس (الكورية)

تأسيسات سنة 1993 في كوريا الجنوبية
شركات إعلامية أسست في 1993
شركات تابعة لمؤسسة منهوا للإذاعة
شركات كوريا الجنوبية للبث
شركات مقرها في سول

إم بي سي بلاس


Stepan Plyushkin () is a fictional character in Nikolai Gogol's novel Dead Souls. He is a landowner who obsessively collects and saves everything he finds, to the point that when he wants to celebrate a deal with the protagonist Chichikov, he orders one of his serfs to find a cake that a visitor brought several years ago, scrape off the mold, and bring it to them. At the same time, his estate is incredibly inefficient; the cut wheat rots on the ground and any potential income is lost.

His surname is from the Russian word for 'cinnamon bun' (плюшка) or may be from 'plush' (плюш).

Background

Plyushkin had two daughters and a son, but upon the death of his wife he became a suspicious miser. The younger daughter died and the other two siblings left home. When his daughter Aleksandra Stepanovna visited him several times with gifts and grandchildren, but received no money in return, she stopped visiting. When Chichikov meets Plyushkin, he mistakes him for the steward due to his ignoble dress.

Plyushkin syndrome

Today in Russia, the name "Plyushkin" is semi-humorously applied to people who collect and amass various useless things, a behavior known as compulsive hoarding. Sometimes the terms "Plyushkin symptom" or "Plyushkin syndrome" are used to describe such people.

In English, the words "pack rat"  and hoarder are used for such people.

References

Culture of Russia
Compulsive hoarding
Literary characters introduced in 1842
Characters in Russian novels of the 19th century
Fictional characters with obsessive–compulsive disorder

Plyushkin


Cooperov bor (Pinus Cooperi) je srednje velik bor koji je endem Meksika.

Raste u Sierra Madre Occidental u meksičkim saveznim državama Chihuahua i Durango. Ova je sorta izvorno opisana kao zasebna vrsta, ali ju je Farjon 1997. podveo pod Pinus arizonica. Neki, prvenstveno meksički, botaničari nisu prihvatili ovu promjenu. Silba je 2009. godine također reklasificirao ovu vrstu u podvrstu, na temelju činjenice što je različitija od tipske podvrste nego što je to slučaj kod var. stormiae, no ovu taksonomiju slijedi još manje autora. Neki autori ovu podvrstu smatraju usko povezanim s Hartwegovim borom (Pinus hartwegii).

Izvori

Flora Meksika
Borovi

Cooperov bor


Asbjorn de Medalhus (idioma noruego: Asbjørn fra Medalhus) fue un caudillo vikingo de Trondheim, Noruega en el . Asbjorn lideró una facción de poderosos bóndi (terratenientes) que ofrecieron su apoyo a Haakon el Bueno que les había devuelto los derechos y preferencias tras las embestidas feudales de Harald I y Eirík hacha sangrienta por unificar y someter los antiguos reinos vikingos a la corona. No obstante, Asbjorn fue el portavoz de los bóndi en el thing convocado por el mismo rey Haakon acompañado del jarl Sigurd Håkonsson, y en su discurso público del Frostathing manifestó el descontento de los caudillos paganos frente a los intentos  de la corona de cristianizar la sociedad vikinga, que consideraban una propuesta extraña, una intromisión inaceptable y falta de respeto hacia tradiciones ancestrales y a sus propios antepasados. Asbjorn participó junto a otros siete terratenientes (cuatro de ellos de Trondheim), en el ataque y quema de tres iglesias cristianas, matando a sus sacerdotes,  asunto que casi provocó la intervención militar de Haakon. Posteriormente los mismos caudillos paganos ofrecieron su apoyo sin condiciones previas y sin reproches a Haakon cuando los hijos de Eirík hacha sangrienta intentaron recuperar el poder, invadiendo Noruega desde Dinamarca con apoyo de Harald Blåtand en repetidas ocasiones.

Referencias

Bibliografía
 Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Lee M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6

Enlaces externos
 Saga de Haakon el Bueno en omacl.org (en inglés)

Nobles de Noruega del siglo X
Vikingos de Noruega

Asbjorn de Medalhus


Mimboman est un quartier semi résidentiel et populaire de la ville de Yaoundé, capitale du Cameroun, situé dans l'arrondissement de Yaoundé IV.

Historique
Mimboman signifie se rencontrer en langue beti. C'était un lieu de rassemblement des patriarches  venant des différents clans et tribus. Autrefois Mimboman avait la dénomination d'Emombo nom qu'on avait attribué aux premiers habitants du site. À cause des différentes contraintes, Emombo est devenu Mimboman qui vient du diminutif verbal boman donc se rencontrer. Jusqu'aujourd'hui ce quartier est un lieu de rassemblement, une plate-forme de concertation. C'était un lieu de rassemblement de plusieurs tribus béti comme des Mvog Belinga, Embon, Mvog Mbi, Mvog Ebanda qui venaient débattre les problèmes d'intérêt communs. Il y  avait un conseil des sages qui se réunissait.

Géographie
Mimboman est limitrophes par certains quartiers comme Emombo, Nkoabang, Biteng. C'est un point de convergence des eaux des affluents de différents cours d'eau comme Ewoe, Seng, Fulu, Mendib Vini, ces différentes rivières font que Mimboman soit considéré comme un véritable château d'eau de la ville.

Éducation

Établissements primaires
 École Primaire John Kennedy
 École maternelle et primaire bilingue Rosi & Marina
 École Publique de Mimboman
 Centre éducatif bilingue Alain et Nicaise (CEBAN)
 Groupe scolaire bilingue Princesse Maya
 Groupe scolaire bilingue John Kennedy
 Complexe scolaire bilingue Les Séraphins
 École maternelle et primaire inclusive PROMHANDICAM
 Victory Educational Centre

Établissements secondaires
 Lycée Bilingue de Mimboman
 Institut Zang Mebenga

Transport

 Gare routière de Mimboman

Santé

 Dispensaire de Mimboman
 Centre de santé Notre Dame de la Compassion
 Centre médical Rosa Parks
 Centre de santé Saint Josue de Melta
 Mercy Health Centre Ste Therese
 Centre de santé Marie-Merveille
 Centre médical de la CAMNAFAW
 Centre national d'optométrie Mimboman
 Centre médical spécialisé du 10e groupement des sapeurs-pompiers
 Pharmacie de la capitale
 Pharmacie Aumacha
 Pharmacie la flèche

Administration publique

 FEICOM

Notes de références

Quartier de Yaoundé

Mimboman


Grand Junction este o localitate in statul american Colorado, reședința Comitatului Mesa. Cu 58 566 de locuitori la recensământul din 2010, este cel mai populat oraș din partea vestică a lui Colorado. Se află pe fluviul Colorado, la confluența cu râul Gunnison.

!
Orașe din Colorado
Sedii de comitate din Colorado
Sediile comitatelor din Statele Unite ale Americii

Grand Junction, Colorado


Victoria Vega (más conocida como Tori Vega), es el personaje protagonista de la serie Victorious, y está interpretado por la actriz y cantante estadounidense, Victoria Justice.

Nació el 22 de marzo de 1995 en Kansas City, Misuri, ha destacado por ser una chica con un gran talento para la actuación, el baile y sobre todo para el canto, algo que ella no sabía; es invitada a convertirse en alumna de la prestigiosa escuela de artes escénicos Hollywood Arts, por su actuación en la canción "Make it Shine", que cantó en lugar de su hermana Trina en la Gran Presentación de la Escuela porque a esta se le había inflado la lengua por una reacción alérgica. Suele ser muy nerviosa e insegura de sí misma, pero con la ayuda de sus amigos siempre logra salir adelante.

Generalmente es amable con todos, pero en ocasiones llega a perder la paciencia por el carácter de su hermana, a la que quiere mucho, a pesar de todo. Es una chica que siempre está para apoyar a la gente con sus problemas.

Personalidad
Tori al tener su primer día en Hollywood Arts , al parecer no tiene buena relación con Jade West, debido a que Jade es mala con todos. Make it Shine es su primera aparición y es la canción principal en Victorious demuestra que tiene talento para cantar, y también que su hermana Trina no es la única estrella de la familia. Ella tiene, además de cantar y actuar, un gran talento a suplicar. Tori casi siempre esta nerviosa, aunque es más risueña y amigable también es muy amiguera. Esta aprendiendo como funcionan las cosas en Hollywood Arts.

 Doblaje

 Doblaje en Hispanoamérica
Respecto al doblaje en América Latina, los fanes de Victorious, dijeron encontrarse muy decepcionados con el doblaje de Tori''. El doblaje de Tori Vega, lo interpretaba la actriz de doblaje Leyla Rangel hasta la temporada 1, ya que la actriz decidió abandonar el doblaje porque viajó a Londres a seguir con sus estudios. Sin embargo, Leyla solamente interpretó a Tori en la primera temporada, (y el segundo capítulo de la segunda temporada "La Caída de Tori"), ya que es reemplazada por la actriz de doblaje Karla Falcón.
El 12 de mayo de 2012, el director de doblaje de la serie, Eduardo Garza, en una entrevista de Twitcam desde su cuenta privada de Twitter donde algunos de los fanes de Victorious le preguntaron si Leyla Rangel (1º voz de Tori) habría regresado de Londres a lo que él respondió que sí, algunos fanes le preguntaron que si Leyla regresaría como Tori Vega a lo que este respondió: "Leyla ya regresó, pero no sé si los clientes le propondrían a Leyla regresar como Tori y si ella aceptaría".

Posteriormente, en otra Twitcam de Eduardo Garza dijo que regresar como voz de Tori no estaba en las prioridades de Leyla, así que se podrá decir que Karla Falcón (actual voz de Tori) seguirá siendo voz de dicho personaje.
Los fanes latinoaméricanos principalmente se encontraron decepcionados por el motivo de que la actriz de doblaje Leyla Rangel tiene más carácter en su voz y más encendida, no siendo lo mismo con Karla Falcón, porque su voz es más apagada.

Referencias

Personajes de Victorious
Estadounidenses ficticios
Cantantes ficticios

Tori Vega


L'église Saint-Martin est une église située à Polignac, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église paroissiale Saint-Capran date du , mais pourrait avoir une origine plus ancienne ; elle semble avoir été peinte au .

Elle contient deux peintures de saint Pierre et saint Caprais datant du  classées monument historique au titre objet depuis 1978.

La cloche en bronze de  date de 1738 et a l'inscription . Elle est aussi classée à titre objet depuis 1911.

Le cimetière contient une croix monumentale sculptée du .

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Polignac
Monument historique inscrit en 1931
Polignac
Polignac
Polignac

Église Saint-Martin de Polignac (Charente-Maritime)


සන්නාහ යුධ වාහනයක් (AFV) යනු සන්නාහයකින් ආරක්ෂා වී ඇති අවි ආයුධවලින් යුක්ත යුධ වාහනයකි. බොහෝමයක් AFV රළු භූ විෂමතාවල ධාවනයට සුදුසු පරිදි සකසා ඇත.

සන්නාහ යුධ රථ සටන් බිමේ දී ඒවායේ යෙදී ඇති කාර්ය භාරය අනුව වර්ගීකරණය කෙරේ. මෙම  වර්ගීකරණය යම් කිසි නියත ආකාරයක් නොවේ. විවිධ කාලවලදී විවිධ රටවල් එකම වාහනය විවිධ කාර්යයන් සඳහා යොදවනු ලැබේ. උදාහරණ ලෙස සන්නාහ පුද්ගල රැගෙන යන රථ පසුව පාබල යුධ රථ මඟින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය. දෙකෙහිම කාර්ය භාරය එක වුවත් පසුව සඳහන් කරන ලද රථයේ මුල් රථයට වඩා හැකියාවන් අඩංගු වේ.

සාර්ථක  පොදු කාර්යය සන්නාහ යුධ වාහන, විශේෂිත වාහනවල මුළු පවුලේම අඩිතාලම සේ ක්‍රියා කරයි. උදාහරණ ලෙස M 113 හා MT – LB වාහන හා Mowag Piranha AFV දැක්විය හැක.

පුද්ගල ප්‍රවාහන සන්නාහ රථ

සන්නාහ මිනිසුන් රැගෙන යන වාහන (APC) යනු පාබල සේනාංක ප්‍රවාහනය සඳහා වූ සැහැල්ලු සන්නාහ යුධ වාහනයකි. සාමාන්‍යයෙන් මේවායේ ඇත්තේ මැෂින් තුවක්කු පමණක් වන නමුත් සමහරක් දියුණු කරන ලද ඒවාහි නැවත වාංගු නොවන තුවක්කු, ATMG හෝ මෝටාර් අඩංගු වේ. ඒවා ඇත්‍ත වශයෙන් සැලසුම් කර ඇත්තේ සෘජු සටන්වලදී යොදා ගැනීමට නොවන නමුත්රැක සිට සිදුවන පහරදීම්වලින් ආරක්ෂා කොට පාබල සේනාංක ආරක්ෂිතව සටන් බිම කරා රැගෙන යාමටය. ඒවා රෝද සහිත ඒවා (Wheeled) හෝ දම්වැල් මත ධාවනය (Tracked) වන ඒවා හෝ දෙකෙහිම සංයුක්තයක් වන අර්ධ දම්වැල් මත ධාවනය වන (Half tracked) ඒවා විය හැකිය. උදාහරණවලට ඇමරිකානු M113 (Tracked), බ්‍රිතාන්‍යයේ FV 432 (Tracked), ලන්දේසි/ ජර්මානු බොක්සර් MRAT (Wheeled) ප්‍රංශ VAB (Wheeled), සෝවියට් BTR (Wheeled) හා ඇමරිකානු M3 (Half tracked)

භට පිරිස් සන්නාහ දම්වැල් මත ධාවනය වන වාහනයක රැගෙන යාමට මුලින්ම උත්සාහ කරන ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් පළමු ලෝක යුද්ධ සමයේ දීය. දික් කරන ලද මාක් V ටැංකියක් වූ එය සන්නාහයෙන් යුක්ත වන අතරම පාබල ඒකක රැගෙන යාමට ද හැකියාවකින් යුක්ත විය. පසුව සිදුවූ යුද්ධවලදී අදහස ට්‍රක් රථ, කුඩා සේනාංක රැගෙන යන රථ හා සැහැල්ලු සන්නාහයෙන් යුත් අර්ධ දම්වැල් මත ධාවනය වන රථ කෙරෙහි නැඹුරු විය. මේවා දෙවන ලෝක යුධ සමයේ දී පුළුල් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. දෙවන ලෝක යුද්ධය අතරතුර කැන්ගරූස් වැනි අධිකව සන්නාහ කරන ලද රැගෙන යන වාහන සඳහා වූ පර්යේෂණ පැවැත්වුණි. යුද්ධයෙන් පසුව අර්ධ දම්වැල් මත ධාවනය වූ වාහන සම්පූර්ණයෙන්ම දම්වැල් මත හෝ රෝද මඟින් ධාවනය වන ස්වයං ආරක්ෂාව සඳහා මැෂීන් තුවක්කුවලින් යුත් සන්නාහ පුද්ගල රැගෙන යන වාහන (APC) බවට පත් විය. ඊශ්‍රායල ආරක්ෂක බලකාය සඳහා වර්තමානයේ දී නිපදවන නව රථයක් වන්නේ Wolf රථයයි.

පාබල ප්‍රහාරක රථ
පාබල ප්‍රහාරක යුධ වාහන (Infantry fighting vehicles (IFV)) යනු මිනිසුන් රැගෙන යා හැකි සන්නාහ රථ වන අතර ඉන් පාබල සේනාංකවලට ඇතුළත සිට සටන් කිරීමට ඉඩ ලබා දෙයි. තවද එමඟින් සැලකිය යුතු වෙඩි බලයක් ද ලබා දිය හැක. ප්‍රථම IFV වූයේ සෝවියට් හි BMP – 1යි. එය 1967 යුධ පෙළපාලියක ප්‍රදර්ශනය කළ විට බටහිර බුද්ධිමය විශ‍්ලේෂකයන් මවිතයට පත් විය.

නුතන IFV හොඳින් සන්නාහ කරන ලද පාබල සේනාංක රැගෙන යන්නන් වන අතර ඒවායේ පාබල සේනාංකවලට වාහනය තුළ සිට සටන් කිරීමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලබා දේ. ඒවා මුල් කාලීන APC වලින් වෙනස් වන අතර ඒවායේ දැඩි සන්නාහය වැඩි ආරක්ෂාවක් ලබා දෙන අතර වෙඩි තැබීමට වෙන් කළ ස්ථාන හරහා ඒ තුළ වු පාබල සේනාංකවලට තමන් අතැති ගිනි අවිවලින් ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඉඩ සලස්වයි. ඒවා 20mm හෝ විශාල ස්වයංක්‍රීය කාල තුවක්කුවලින් හා ATGM වලින් යුක්ත වේ. සාමාන්‍යයෙන් IFV දම්වැල් මත චලනය වන නමුත් සමහරක් රෝද සහිත වාහන ද මෙම කාණ්ඩයට වැටේ.

විශේෂයෙන් සන්නද්ධ කරන ලද IFV සමහරක් සැහැල්ලු යුධ ටැංකිවල කාර්යභාරය ද ඉටු කරයි. මේවා පිරික්සුම් ඒකක භාවිතා කරන අතර අධි වෙඩි බලයකින් තොරව සටන් කළ හැකි එයාර් බෝන් (Airborne) ගුවන් ප්‍රහාරක ඒකක් සඳහා ද සැහැල්ලු IFV යොදා ගනී.

කෙසේ නමුත් ඊශ්‍රායලයේ මර්කාවා ප්‍රධාන යුධ ටැංකිවලට පාබල සේනාංක රැගෙන යාමේ කොටසක් ද ඇත.

යුධ ටැංකි නාශක

ස්වයං ප්‍රචාලක යුධ ටැංකි නාශක අවි හෝ ටැංකි විනාශක මූලිකව භාවිතා වන්නේ ආරක්ෂක හෝ පසු බසින මෙහෙයුම්වලදී පාබල හෝ යුධ ටැංකි ඒකක සඳහා යුධ ටැංකි නාශක බලය සැපයීම සඳහාය. ඒවාට අධි ප්‍රවේග යුධ ටැංකි නාශක තුවක්කු හෝ සමහරක් විට යුධ ටැංකි නාශක මඟ පෙන්නුම් මිසයිල විදින හෝ ATGM ඇතුළත් විය හැක.

යුධ ටැංකි විනාශකවලට යුධ ටැංකි ඉටු කරන කාර්ය භාරවලින් බොහෝ ප්‍රමාණයක් සපුරාලිය නොහැක. ඒවා සචලතාවයෙන් අඩු වන අතර පාබල සේනාංකවලට දක්වන ප්‍රතිරෝධය ද අඩු වේ. නමුත් ඒවා නිෂ්පාදනය කිරීම නඩත්තු කිරීම හා නැවත සැපයීම යුධ ටැංකිවලට වඩා අඩු වියදම් සහගත වේ.

දෙවන ලෝක යුද්ධයේ සිට තුවක්කු සවි කරන ලද ටැංකි විනාශක විශාල වශයෙන් පොදු භාවිත ටැංකිවලින් හා ATMG විදිනවලින් ප්‍රතිස්ථාපනය වී ඇත. තවද සැහැල්ලු ලෙස සන්නාහ කරන ලද ATGM රැගෙන එන රථ දිගු දුර ටැංකි නාශක හැකියා සඳහා හා ගුවන් සැපයුම් මඟින් ටැංකි ප්‍රතිස්ථානගත කිරීම සඳහා යොදා ගනී.

සන්නද්ධ යුධ ටැංකි

යුධ ටැංකි සියළු භූ විශමතා වල ක්‍රියාත්මක විය හැකි සන්නාහ යුධ වාහනයක් වන අතර මූලිකවම ඉදිරි සටන් පෙ‍රමුනේ දී සෘජු පහර දීම් භාවිතයෙන් සතුරු බලය බිද ලීමට භාවිතා කරයි. ටැංකි දියුණු කිරීමෙන් මුල්කාලීන පරේක්ෂණාත්මක දින වලදී සකස් කිරීම් කිහිපයක් අත්හදා බලා ඇතත් සම්මත සැළසුම් ආකාරයක් සැමැන්‍ය යෙන් පිළිගත් රටාවක් බවට මතු විය. මේ සදහා ටැංකියෙහි මුදුනේ සවි කරන ලද සම්පුර්ණයෙන්ම හැරවිය හැකි ප්‍රධාන කාලතුවක්කුවක් හා විවිධ අතිරේක මැෂින් තුවක්කු අයත්වෙයි.

දාර්ශනිකව යුධ ටැංකියක් යනු ස්වභාවයෙන්ම ආක්‍රමණකාරී ආයුධයකි. අඩුම තරමින් එක් තුවක්කුවකින් යුක්ත වන ආරක්ෂා කාරී ආවරණයක් වන මෙය සතුරන් කරා ගමන් කළ හැකි බලකොටුවක් ලෙස හැදින්විය හැක. (එසේම ආරක්ෂාකාරී පසුබිම්වලදී මෙවා ස්ථිතික බලකොටු වේ.)

ඓතිහාසිකව යුධ ටැංකි වර්ග 3 කට බෙදා දැක්විය හැකිය. කුඩා ප්‍රමාණයේ යුධ ටැංකි (කුඩා, තුනී සන්නාහයෙන් යුත් දුබල වෙඩි බලයකින් යුත් නමුත් අතිශයින් ජංගම මෙම රථ සන්නාහ පිරික්සුම් රාජකාරීය සඳහා යොදා ගනී.) මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ යුධ ටැංකි (ප්‍රමාණයෙන් සාමාන්‍යයයි, අවශ්‍ය පරිදි සන්නාහයෙන් යුක්ත වේ, සැලකිය යුතු වෙඩි බලයකින්ද යුක්ත වේ, සැලකිය යුතු තරම් චලනය වීමේ හැකියාවකින් යුත් මෙම ටැංකිය ක්‍රියාකාරී යුධ ගැටුම්වලට (විශේෂයෙන් වෙනත් ටැංකිවලට එරෙහිව) අවශ්‍ය සමතුලිත අංග ලක්ෂණ සපයයි.) විශාල යුධ ටැංකි (ප්‍රමාණයෙන් විශාලයි, ඝනව සන්නාහයෙන් යුක්තය. අධික වෙඩි බලයක් සහිතයි. නමුත් චලනය වීමේ හැකියාව අවම වේ. බොහෝ විට පාබල සේනාංකවලට සහය සඳහා ආරක්ෂක වළලු කඩා බිඳ දැමීමට සකසා ඇත. වෙනත් රටවලින් සිදු කරන ලද අනෙකුත් නම් කිරීම් (Cavalry Tank, Cruiser Tank, Infantry Tank) මේ හා සමාන වූ භූමිකා නිරූපණය කරයි.

නූතන ප්‍රධාන යුධ ටැංකිවලට දියුණු චලනය වීමේ, කාලතුවක්කු හා සන්නාහ තාක්ෂණ ඇතුළත් වන අතර ඒවා එකතු වීමෙන් ඓතිහාසික වර්ග තුන එක් වර්ගයක් කරා රැගෙන විත් ඇත. එය එහි යුගයේ වූ අනෙක් වාහනවලට සාපකේෂව වෙඩි බලයේ, සචලතාවය හා සන්නාහ ආරක්ෂාව උසස් තත්වයෙන් උසස් ස්ථානයක් ලබා ගනී. එයට සන්සන්දනාත්මකව රළු භූ ලක්ෂණ හරහා වැඩි වේගවලින් ගමන් කළ හැකි මුත් එහි ඉන්ධන, නඩත්තු කිරීම හා අවි  ආයුධ සැපයීම එය ප්‍රවර්ධනමය වශයෙන් යම් තත්වයක පවත්වයි. එයට සටන් බිමෙහි වූ අනෙක් ඕනෑම වාහනයකට වඩා වැඩි බරම සන්නාහ අයත් වන අතර සටන් මෙහෙය වූ විශාල ඉලක්ක ප්‍රමාණයක් නිෂේධනය කළ හැකි බලවත් ආයුධවලින් යුක්ත වෙයි. එය සටන් බිමෙහි වූ වඩාත් බලවත් හා බිය ජනක ආයුධයක් වෙයි.

යුද්ධ රථ

සන්නාහ යුද්ධ රථ


Guðmundur Hrafnkelsson (født 22. januar 1965) er en tidligere islandsk herrelandsholdspiller, der nåede at spille 407 for Islands herrerhåndboldlandshold.

Deltog ved OL 1988, OL 1992 og OL 2004.

Referencer

Håndboldspillere fra Island

Guðmundur Hrafnkelsson


කවටයාමුණ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ  මධ්‍යම පළාතේ මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ මාතලේ නගරයේ සිට උතුරු දෙසට වන්නට පිහිටි  ප්‍රදේශයකි. කවටයා නැමති බලසම්පන්න මිනිසා විසින් ඉදිකළ අමුණ පිහිටි නිසා මෙම ගම්මානය කවටයාමුණ නම් වී පවතියි. ඓතිහාසික කවටයාමුණ රජමහා විහාරය මෙම ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත.

ආශ්‍රිත ලිපි
 කවටයාමුණ රජමහා විහාරය

මූලාශ්‍ර
 www.lakehouse.lk

කවටයාමුණ


General elections were held in South Africa on Wednesday, 14 April 2004. The African National Congress (ANC) of President Thabo Mbeki, which came to power after the end of the apartheid system in 1994, was re-elected with an increased majority.

These were the third elections held since the end of the apartheid era. The South African National Assembly consists of 400 members, elected by proportional representation. 200 members are elected from national party lists, the other 200 are elected from party lists in each of the nine provinces. The President of South Africa is chosen by the National Assembly after each election.

The ANC, which has been in power since 1994, obtained 69.7% of votes cast on the national ballot, theoretically allowing them to change the constitution.

Some 20.6-million people were registered for the 2004 general elections, which was about 2 million more than in 1999. About 76% of registered voters took part in the election, with the ANC receiving 69.7% of the votes cast. However, only 56% of eligible voters (South African citizens of voting age) took part in the 2004 election, which means that the ANC received votes from only about 38% of all eligible voters.

The year 2004 saw an increase in voter abstention and there was at least one high-profile election and registration boycotts campaign, the No Land! No House! No Vote! Campaign. A major electoral issue during the election was the dominance of the ANC; detractors of the ANC, most notably the  Democratic Alliance, argued that the party's political dominance posed a threat to the country's democratic institutions and that voters should therefore vote for opposition parties.

The main opposition party, the Democratic Alliance, also obtained an increased percentage on the national ballot, most likely from former supporters of the New National Party (NNP), possibly losing some support to Patricia de Lille's new Independent Democrats. The NNP, a descendant of the ruling party of the apartheid era, collapsed and lost most of their support, dropping from 6.9% in 1999 to 1.7% (it was 20.4% in 1994), many of their supporters being unhappy with their alliance with the ANC. The NNP alliance with the ANC allowed the ANC gain control of the Western Cape and City of Cape Town; following the election the NNP elected to dissolve and merge with the ANC.

The Independent Democrats surprised many observers by obtaining more votes than the New National Party, becoming the fifth largest party. The Inkatha Freedom Party lost some support, including the majority in their stronghold province of Kwazulu-Natal, while the United Democratic Movement also lost support, barely hanging on as opposition in their stronghold, the Eastern Cape.

Events
A corruption scandal dubbed "Oilgate" by the South African media surfaced when it was reported that R11 million was transferred from the state owned PetroSA to help fund the African National Congress' election campaign. Following the election the Mail and Guardian newspaper was controversially gagged from publishing a report on the Oilgate scandal.

National Assembly results

Contested seat
When the official results were released, the ACDP successfully challenged the outcome. As a result, one of the two seats AZAPO won initially was handed over to the ACDP.

Provincial legislature results
Elections for the nine provincial parliaments were held at the same time as for the National Assembly.

Eastern Cape

Free State

Gauteng

KwaZulu-Natal

Limpopo

Mpumalanga

North West

Northern Cape

Western Cape

NCOP seats
The National Council of Provinces (NCOP) consists of 90 members, ten elected by each provincial legislature. The Members of NCOP have to be elected in proportion to the party membership of the provincial legislature.

|-style="background:#e9e9e9;"
!colspan="2" style="text-align:left"|Party
!style="text-align:left"|Delegate type
!EC
!FS
!G
!KZN
!L
!M
!NW
!NC
!WC
!colspan=2|Total
|-
| style="width: 4px;background-color:" rowspan=2|
| style="text-align: left;" scope="row" rowspan=2 |
|style="text-align:left"|Permanent
|4
|4
|4
|3
|5
|5
|4
|4
|2
|35
|rowspan=2|65
|-
|style="text-align:left"|Special
|4
|4
|3
|2
|4
|4
|4
|3
|2
|30
|-
| style="width: 4px;background-color:" rowspan=2|
| style="text-align: left;" scope="row" rowspan=2 |
|style="text-align:left"|Permanent
|1
|1
|1
|1
|1
|1
|1
|1
|2
|10
|rowspan=2|12
|-
|style="text-align:left"|Special
|
|
|1
|
|
|
|
|
|1
|2
|-
| style="width: 4px;background-color:" rowspan=2|
| style="text-align: left;" scope="row" rowspan=2 |
|style="text-align:left"|Permanent
|
|
|1
|2
|
|
|
|
|
|3
|rowspan=2|5
|-
|style="text-align:left"|Special
|
|
|
|2
|
|
|
|
|
|2
|-
| style="width: 4px;background-color:" rowspan=2|
| style="text-align: left;" scope="row" rowspan=2 |
|style="text-align:left"|Permanent
|
|
|
|
|
|
|
|
|1
|1
|rowspan=2|2
|-
|style="text-align:left"|Special
|
|
|
|
|
|
|
|1
|
|1
|-
|
|style="text-align:left"|Permanent
|
|
|
|
|
|
|
|1
|1
|colspan=2|2
|-
|
|style="text-align:left"|Special
|
|
|
|
|
|
|
|
|1
|colspan=2|1
|-
|
|style="text-align:left"|Permanent
|
|1
|
|
|
|
|
|
|
|colspan=2|1
|-
|
|style="text-align:left"|Permanent
|
|
|
|
|
|
|1
|
|
|colspan=2|1
|-
|
|style="text-align:left"|Permanent
|1
|
|
|
|
|
|
|
|
|colspan=2|1
|-style="background:#e9e9e9;"
!colspan="3" style="text-align:left"|Total
!10
!10
!10
!10
!10
!10
!10
!10
!10
!colspan=2|90
|}

Notes to the tables

References

External links
Official IEC election results
South African general election, 2004 on electionresources.org
Election results from the South African Broadcasting Corporation

General elections in South Africa
South Africa
General
South Africa

2004 South African general election


Real Time Object Oriented Modeling (ROOM) ist eine domänenspezifische Sprache.

ROOM wurde Anfang der 90er zur Modellierung von Echtzeitsystemen entwickelt. Ursprünglich für den Bereich der mobilen Telekommunikation mit einem Fokus auf Einfachheit und Performanz entwickelt, lässt sich die ROOM-Sprache für beliebige ereignisgetriebene Echtzeitsysteme nutzen.

ROOM wird z. B. von den Werkzeugen ObjecTime Developer (kommerziell) und eTrice (Open Source) unterstützt.

Viele Grundkonzepte von ROOM sind in die Definition von UML2 (Version 2 der UML mit Echtzeiterweiterungen) eingeflossen.

Konzepte und Grundbegriffe

ROOM ist eine Modellierungssprache zur Beschreibung von Softwaresystemen, die die vollständige Generierung des Programmcodes für das System aus dem Modell erlaubt. ROOM definiert dafür eine textuelle wie auch eine grafische Beschreibungssprache.
Typischerweise wird der generierte Code durch manuellen Code ergänzt, etwa für eine grafische Benutzeroberfläche (GUI).
Der Code wird dann gegen eine Laufzeitbibliothek kompiliert und gelinkt, die Basisklassen und grundlegende Dienste (wie etwa das Messaging) zur Verfügung stellt.

ROOM kennt drei Aspekte eines Software-Systems: Struktur, Verhalten und Vererbung. Diese Aspekte sollen in den folgenden Abschnitten kurz erläutert werden.

Struktur

Die strukturelle Sicht ist in ROOM aus sogenannten Aktoren aufgebaut. Aktoren können mit anderen Aktoren über Ports kommunizieren.
Ports sind miteinander über Bindings verbunden. Aktoren tauschen über Ports und Bindings Nachrichten aus, die asynchron verschickt werden.
Jeder Port ist genau einem Protokoll zugeordnet. Ein Protokoll in ROOM definiert einen Satz von eingehenden und einen Satz von ausgehenden Nachrichten.
Bindings können nur Ports verbinden, die zum gleichen Protokoll gehören und die zueinander konjugiert sind. Das bedeutet, dass der eine Port die
eingehenden Nachrichten des Protokolls empfängt und die ausgehenden sendet. Dieser Port wird auch regulär genannt.
Sein Gegenüber, der konjugierte Port, empfängt die ausgehenden Nachrichten des Protokolls und sendet die eingehenden.
Somit vereint ein Port ein required und ein provided Interface in einer Rolle (da das gleiche Protokoll von mehreren Ports eines Aktors
verwendet werden kann).

Ein Aktor kann auch andere Aktoren enthalten (als Komposition). In ROOM werden diese Aktorreferenzen genannt. So können strukturelle Hierarchien
beliebiger Tiefe gebildet werden.

Die Ports eines Aktors können Teil seines Interfaces (also außen sichtbar) oder Teil seiner Struktur (also von ihm selbst verwendet) oder beides sein.
Ports, die nur zum Interface gehören, werden Relay Ports genannt. Sie sind direkt mit dem Port eines Subaktors (einer Aktorreferenz) verknüpft.
Ports, die nur zur Struktur gehören, werden interne End Ports genannt.
Ports, die zu Struktur und Interface gehören, werden externe End Ports genannt.

Verhalten

Jeder Aktor in ROOM besitzt ein Verhalten in Form eines hierarchischen Zustandsautomaten (engl. State Machine).
Ein Zustandsautomat ist ein gerichteter Graph, der aus States genannten Knoten und Transitions genannten Kanten besteht.
Jeder State entspricht einem Zustand. Zustandswechsel können nur entlang einer Transition stattfinden.
Zustandswechsel werden ausgelöst durch eine an einem (internen oder externen) End Port eingehende Nachricht (die in diesem Zusammenhang auch Event oder Signal genannt wird).
Wird dieser sogenannte Trigger von der Transition spezifiziert, so feuert diese genau dann, wenn der Zustandsautomat sich im Ausgangszustand der Transition befindet.
Anschließend wechselt der Zustandsautomat in den Zielzustand der Transition.

Dabei werden beim Zustandswechsel Codestücke ausgeführt, die der Programmierer/Modellierer an die States und Transitionen anhängt. Solche Codestücke werden in
einer Detail Level Language, meist der Zielsprache der Codegenerierung, verfasst.
Beim State unterscheidet man Entry und Exit Code. Bei einem Zustandswechsel wird zunächst der Exit Code des Ausgangszustands ausgeführt, dann der Action Code der
feuernden Transition und schließlich der Entry Code des Zielzustands.
Sehr häufig wird von solchen Code Stücken eine Nachricht über einen Port des Aktors gesendet.

Weitere Elemente eines Zustandsautomaten sind die Choice Points und die Transition Points, auf die hier nicht weiter eingegangen werden soll.

Ein Zustandsautomat kann weitere Hierarchieebenen einführen, in dem einzelne Zustände wieder einen Unter-Zustandsautomaten besitzen. Ähnlich wie bei der Struktur kann
dies bis zu beliebiger Tiefe fortgesetzt werden.

Ein wichtiges Konzept in Zusammenhang ist schließlich noch das Ausführungsmodell der Run to Completion. Damit ist gemeint, dass ein Aktor eine
empfangene Nachricht vollständig verarbeitet, bevor er die nächste verarbeitet. Da die Run to Completion Semantik von der Ausführungsumgebung garantiert wird, muss sich
der Programmierer/Modellierer nicht separat um Synchronisierung und Thread-Sicherheit kümmern, obwohl mit ROOM implementierte Systeme hochgradig nebenläufig sein können.

Vererbung

Wie jede objektorientierte Programmiersprache ist ROOM ein Klassenmodell. D.h. Aktoren sind Klassen, die mehrfach als Objekte
instantiiert werden können. Jede einzelne Instanz einer Klasse kann dabei in einem anderen Zustand sein und auch mit anderen Instanzen derselben Klasse kommunizieren.

ROOM kennt auch den Begriff der Vererbung im Sinne einer Einfachvererbung. Das heißt, eine Aktorklasse kann von einer anderen (ihrer Basisklasse)
abgeleitet sein und erbt dabei alle Eigenschaften ihrer Basisklasse, also etwa Ports und Aktorreferenzen, aber auch den Zustandsautomat.
Der geerbte Zustandsautomat kann von der abgeleiteten Klasse um weitere Transitionen und Zustände erweitert werden.

Layering

Ein letztes mächtiges Konzept in ROOM ist das sogenannte Layering. Damit ist eine vertikale Schichtung des Systems in Dienste und Nutzer dieser Dienste gemeint.
ROOM führt dafür die Begriffe Service Access Point (SAP) auf der Seite des Nutzers und Service Provision Point  (SPP) auf der Bereitstellungsseite eines Dienstes ein.
Interessant ist dabei, dass SAPs nicht wie Ports explizit mit SPPs verbunden werden müssen. Vielmehr kann ein Aktor per Layer Connection an einen Dienst angebunden werden
und stellt diesen allen Subaktoren (rekursiv) zur Verfügung. Ansonsten sind Dienste und ihre Nutzer wie Ports mit Protokollen verknüpft und kommunizieren über
asynchron verschickte Nachrichten.

Literatur
 Bran Selic, Garth Gullekson, Paul T. Ward: Real-Time Object-Oriented Modeling, New York, John Wiley & Sons Inc, 1994, ISBN 978-0-471-59917-3
 Neue Edition: Bran Selic, Garth Gullekson, Paul T. Ward: Real-Time Object-Oriented Modeling, Hamburg, MBSE4U, 2023, ISBN 978-3-982-22354-4
 Oliver Kaiser: "Echtzeitanforderungen zur Simulation technischer Produkte", Herbert Utz Verlag, 2000, ISBN 3-89675-734-2

Einzelnachweise

Programmierung
Softwaretechnik
Domänenspezifische Sprache

Real Time Object Oriented Modeling


El Castillo de Zolochov (en ucraniano: Зо́лочівський за́мок), es un castillo que se encuentra en Zólochiv, Ucrania. La edificación fue la residencia de la familia noble Sobieski, en la confluencia de dos pequeños ríos en la parte sur oriental de Zólochiv, Galitzia (ahora parte de Ucrania). La fortaleza rectangular fue construida aproximadamente en 1634 por Jakub Sobieski con el trabajo de los esclavos tártaros de Crimea. El castillo consta de paredes sólidas con un estilo holandés, vigente en aquel momento, con cuatro torres pentagonales en cada esquina, y el llamado "Grand Palace".

En 1672, el castillo fue tomado después de un asedio de seis días por Kapudan Pasha. Tres años más tarde, sobrevivió a un nuevo asedio por parte del ejército otomano. Tras la muerte de Ludwik Jakub Sobieski en 1737, el castillo pasó a la familia Radziwiłł y después en 1801 al conde Łukasz Komarnicki cuyos herederos la vendieron a la corona de Austria en 1834. En el , el castillo fue adaptado para su uso como hospital y cuartel. Se convirtió en una prisión en 1872 y continuó en uso después de algunas campañas realizadas. Hay una capilla que conmemora a las víctimas de la NKVD en los terrenos del castillo.

Desde 1985, el complejo ha sido supervisado por la Galería Municipal de Arte de Leópolis y se encuentra en proceso de restauración. Recientemente se comenzaron a abrir sus puertas para los visitantes. Las exhibiciones incluyen más de 25 capas europeas de armas, lámparas de araña de dinosaurios de hueso, y una réplica de una típica corona real del , que podría ser similar a la de Daniel de Galitzia.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев: Будивельник, 1983—1986. Том 3, с. 132.
 Marko Carynnyk, Золочів мовчить, Krytyka, 2005, no. 10, ss. 14–17.
 A. Czołowski, B. Janusz Przeszłość i zabytki województwa tarnopolskiego, Tarnopol 1926 (Nakładem Powiatowej Organizacji Narodowej).

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Zolochiv
Zolochiv
Óblast de Leópolis
Arquitectura de Ucrania del siglo XVII

Castillo de Zolochov


Dan Scurtu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

A absolvit Școala militară de ofițeri de aviație în 1933 și a fost înaintat la gradul de locotenent aviator pe 6 iunie 1937.

Locotenentul av. Dan Scurtu a fost decorat cu Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur (19 septembrie 1941) "pentru curajul arătat în lupta aeriană dela Tighina, unde a doborât un avion sovietic" și clasa Crucea de Aur cu prima și a doua baretă și clasa Cavaler (toate trei la 16 februarie 1944) "pentru curajul și destoinicia dovedită ca comandant de escadrilă, în campania contra bolșevismului, doborând 2 avioane inamice, în lupte aeriene, iar alte 2 la sol".

A fost înălțat la gradul de căpitan aviator pe data de 24 ianuarie 1942.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Crucea de aur (19 septembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Crucea de Aur cu o baretă (16 februarie 1944)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (16 februarie 1944)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler (16 februarie 1944)

Note

Nașteri în 1913
Decese în 1985
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Dan Scurtu


Sergio Vázquez (født 23. november 1965) er en tidligere argentinsk fodboldspiller.

Argentinas fodboldlandshold

|-
|1991||11||0
|-
|1992||7||0
|-
|1993||7||0
|-
|1994||5||0
|-
!Total||30||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1994

Sergio Vázquez


මනම්පේරි මුදියන්සේලාගේ සමරරත්න බණ්ඩාර යාලේගම (1925 ඔක්තෝබර් 16 - 1988 මැයි 28) ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෙකි. ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නියෝජනය කරමින් රත්තොට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා විය.

1965 මහ මැතිවරණයේදී චන්ද්‍රසේන මුණවීර පරාජය කරමින් රත්තොටින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වූ ඔහු 1970 මහ මැතිවරණයේදී සිය අසුන රැක ගත්තද 1977 මහ මැතිවරණයෙන් එය පරාජයට පත් විය.

1987-1989 ජවිපෙ කැරැල්ලේදී නාඳුනන තුවක්කුකරුවෙකු විසින් 1988 මැයි 28 දින ඔහු ඝාතනය කරන ලදී. ඔහුගේ අභාවයෙන් දින පහකට පසු 1988 මධ්‍යම පළාත් සභා මැතිවරණයෙන් ඡන්ද 12068ක් ලබාගනිමින් මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රථම ස්ථානයට පත්වෙමින් ඔහු ජයග්‍රහණය කළේය.

යොමු කිරීම්

1925 උපත්

එස්. බී. යාලේගම


Montañas Al Hajar (en árabe: جبال الحجر; que quiere decir las montañas de piedra) es una cordillera en el noreste de Omán y al este de los Emiratos Árabes Unidos, que constituye la cordillera más alta de la parte oriental de la península de Arabia. Estas separan la planicie costera baja de Omán de la alta planicie desértica, y se encuentran entre 50 y 100 km tierra adentro desde la costa del golfo de Omán.

Las montañas comienzan en el norte, formando la península de Musandam. Desde allí, al norte de Hajjar (Hajjar al Gharbi) corren paralelas al sureste, hacia la costa, pero moviéndose poco a poco más lejos de esta a medida que avanza. La sección central de la Hajjar es el Jebel Akhdar (9834 pies o bien 2980 m), el terreno más alto y más salvaje en el país.

Flora y fauna
Las montañas son ricas en vida vegetal en comparación con la mayoría de Arabia, incluida una serie de especies endémicas. La vegetación cambia con la altitud, las montañas están cubiertas de arbustos en las elevaciones más bajas, se hacen más ricas y luego se convierten en bosques, incluyendo acebuches e higueras entre los 1.110 y 2.510 metros, incluso se pueden observar enebros. Los árboles frutales como la granada y el albaricoque se cultivan en los valles más fríos y en algunos lugares hay afloramientos rocosos con poca vegetación. La flora muestra similitudes con las zonas montañosas cercanas a Irán, así como con áreas a lo largo del Mar Rojo en el Cuerno de África. Por ejemplo, el árbol Ceratonia oreothauma se encuentra aquí y también en Somalia.

En las montañas se encuentran varias aves, incluidos el buitre egipcio y de cara de lapa (Torgos tracheliotus). Los mamíferos incluyen gacelas de montaña (Gazella gazella) y el tahr árabe (Arabitragus jayakari). Otras especies endémicas incluyen varios geckos y lagartos: Asaccus montanus, Asaccus platyrhynchus. El leopardo árabe, en peligro de extinción, (Panthera pardus nimr) ha sido avistado en esta cordillera.

Véase también
 Geografía de los Emiratos Árabes Unidos
 Geografía de Omán
 Anexo:Montañas de Emiratos Árabes Unidos

Referencias

Cordilleras de los Emiratos Árabes Unidos
Cordilleras de Omán

Montañas Al Hayar


Neemuch o Nímach es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.NE.

 नीमच (en escritura devanagari del idioma hindi)
 nīmacha, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 Pronunciación del hindi: /nímach/
 Neemuch, en idioma inglés
 Pronunciación del inglés: /nímach/

Comprende una superficie de 4267 km².

El centro administrativo es la ciudad de Neemuch.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 825 958 habitantes, de los cuales 404 318 eran mujeres y 421 640 varones.

Referencias

Enlaces externos

Neemuch

Distrito de Neemuch


Kang may refer to:

Places
 Kang Kalan, Punjab
 Kang District, Afghanistan
 Kang, Botswana, a village
 Kang County, Gansu, China
 Kang, Isfahan, Iran, a village
 Kang, Kerman, Iran, a village
 Kang, Razavi Khorasan, Iran, a village
 Kham (康), also transliterated as Kang, an area of eastern Tibet and western Sichuan
 Kangju, an ancient kingdom in Central Asia
 Xikang, a province of the Republic of China from 1939 to 1955

People

Royalty
 Tai Kang (reigned 2117–2088 BC), third sovereign of the Xia Dynasty
 King Kang of Zhou (reigned 1020-996 BC or 1005-978 BC), third sovereign of the Chinese Zhou Dynasty
 King Kang of Chu (died 545 BC), in ancient China
 Duke Kang of Qi (died 379 BC), titular ruler of Qi
 Emperor Kang of Jin (322-344), of the Eastern Jin Dynasty

Surname
 Kang (Chinese surname), a Chinese surname (康)
 Kang (Korean surname), a common Korean surname (강; 姜)
 C.S. Eliot Kang (born 1962), American diplomat and member of the U.S. Senior Executive Service
 Eugene Kang (born 1984), Special Projects Coordinator and Confidential Assistant to U.S. President Barack Obama
 Jimmy Kang, American music producer and executive
 Kristi Kang (born 1984), American voice actress affiliated with Funimation
 Kang Kek Iew (1942–2020), leader of the Cambodian Khmer Rouge, convicted of crimes against humanity
 David Kang, an Australian barrister and gunman

Characters
 Kang and Kodos, green one-eyed aliens in The Simpsons
 Kang the Conqueror, a Marvel Comics supervillain
 Kang (Star Trek), a Klingon warrior in Star Trek television series
 Liu Kang, a character in the Mortal Kombat series
 Meng Kang, a character in the Water Margin
 Kang the Mad, a character in Jade Empire 2005 video game
 Kang Tongbi or Widow Kang, a character in The Years of Rice and Salt 2002 counterfactual novel
 Suzie Kang, an object-tracker in The Lost Room mini-series
 The Kangs, two warring gangs in the "Paradise Towers" 1987 Doctor Who episode

Other uses
 Kang, the star Kappa Virginis
 Kang bed-stove
 K'ang jo fu or the kang, a self-defense technique
 KANG-LD, a TV station, San Angelo, Texas, US
 KEUS-LD, a TV station, San Angelo, Texas, US, formerly KANG-CA
 KANG-TV, a TV station in Waco, Texas, US
 Android Open Kang Project, a smartphone operating system

Kang


نادي ديسبورتيفا كابيزابا (بالبرتغالية: Desportiva Capixaba) نادي كرة قدم برازيلي . تم تأسيس النادي في سنة 1963 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1963
أندية كرة قدم في البرازيل
أندية كرة قدم في إسبيريتو سانتو
تأسيسات سنة 1963 في البرازيل

ديسبورتيفا كابيزابا


تصفيات بطولة آسيا لكرة القدم للناشئين تحت 17 سنة 2002

المجموعة 1
أقيمت جميع المباريات في صنعاء, اليمن

26 يوليو

28 يوليو

30 يوليو

المجموعة 2
أقيمت المبارة الأولى في الأحساء, السعودية والمباراة الثانية في دمشق, سوريا

26 يوليو

31 يوليو

المجموعة 3
أقيمت جميع المباريات في الدوحة, قطر

26 يوليو

28 يوليو

31 يوليو

المجموعة 4
أقيمت جميع المباريات في تشيناي, الهند

5 مايو

7 مايو

المجموعة 5
أقيمت جميع المباريات في طشقند, أوزبكستان

6 مايو

8 مايو

10 مايو

المجموعة 6
أقيمت جميع المباريات في دوشنبه, طاجيكستان

13 مايو

15 مايو

17 مايو

ملاحظة: due to suspension of Tajikistan, their place is taken by Pakistan.

المجموعة 7
أقيمت جميع المباريات في رانغون, ميانمار

13 مايو

15 مايو

17 مايو

المجموعة 8
أقيمت جميع المباريات في سيئول, كوريا الجنوبية

15 أبريل

17 أبريل

19 أبريل

المجموعة 9
أقيمت جميع المباريات في بيونيانغ, كوريا االشمالية

20 مايو

22 مايو

24 مايو

المجموعة 10
أقيمت جميع المباريات في تايبيه, تايوان

19 مايو

21 مايو

23 مايو

المجموعة 11
أقيمت جميع المباريات في كيلانا جايا , ماليزيا

11 مايو

13 مايو

15 مايو

المنتخبات المتأهلة

  (المستضيف)

بطولة آسيا تحت 17 سنة لكرة القدم 2002
تصفيات بطولة آسيا تحت 16 سنة لكرة القدم

تصفيات بطولة آسيا تحت 17 سنة لكرة القدم 2002


Tigre je rijeka u Peruu, pritoka rijeke Marañón, zapadno od rijeke Nanay. Nastaje sutokom ekvadorskih rijeka Cunambo i Pintoyacu na granici s Peruom. Kao i Nanay, teče u potpunosti na ravnicama. Ušće joj je 68 km zapadno od spoja rijeke Ucayali s Marañonom. Nastavljajući se zapadno od Tigre, uz rijeku Marañón, tu su rijeke Parinari, Chambira i Nucuray, sve kratke nizinske struje, po karakteru nalikuju Nanayu. Tigre je španjolski za "tigar" narodno ime u regiji za Jaguar.

Plovna je 125 km od njezina ušća u Marañón.

Izvori

Rijeke u Peruu
Rijeke u Ekvadoru

Tigre (rijeka u Peruu)


«Rain Down» es el tercer sencillo del quinto álbum, World Service, de la banda de rock Delirious?. Este, fue puesto a disposición en diciembre de 2003 desde su página oficial, y lanzado comercialmente el 3 de noviembre de 2004 para Alemania, donde ocupó la posición #2 en la SWR, la estación radial más importante de ese país. En los Estados Unidos ocupó el puesto #18 en el Top 50 anual del registro "PDAdvisor CHR", y el #22 en el listado "AC". En el Reino Unido fue uno de los  más vendidos y de mayor difusión en la estación radial Cross Rhythms, que lo colocó en el puesto #7 de las mejores canciones de 2004.

Lista de canciones
 «Rain Down» (Audiostar remix)
 «Rain Down» (Álbum versión)

Posicionamiento

Referencias

Sencillos de 2005
Canciones en inglés

Rain Down (canción de Delirious?)


Arboretum ya da ağaç parkı, esasen ağaçlar ile ağaççık ve çalı gibi diğer odunsu bitkilerin yetiştirilmesine adanmış botanik bahçesidir.
Böyle bahçeler bilimsel araştırma ve gözlemler için kullanılmakla birlikte, çeşitli canlı ağaç türlerinin derlemini (koleksiyonunu) barındıran birer müzedir.
Bunun dışında, bir botanik bahçesinde bulunan ve ağaç, ağaççık ve çalıların dikimine ayrılmış olan bölüm de "arboretum" olarak anılabilir.

Pinetum ise iğne yapraklı ağaçların yetiştirilmesinde özelleşmiş arboretumdur.

Terim bilgisi
Arboretum teriminin kökeni, Latince'deki arboretumdur. Bu sözcük, "ağaç" anlamına gelen arbor sözcüğü ile "belli bitkilerin yetiştirildiği alan" anlamındaki -etum son ekinin birleşmesinden oluşur.

Pinetum terimi de Latince'dir ve "çam ağacı" anlamındaki pinus sözcüğü ile -etum son ekinin birleşmesinden oluşur.

Türkiye'de arboretum
Türkiye'de bulunan arboretumlar şunlardır:
 Atatürk Arboretumu: Kurulumuna 1949'da başlanmış olan bir arboretumdur. Mülkiyet ve finans kaynağını T.C. Orman Genel Müdürlüğü'nün oluşturduğu bu arboretum bir danışma kurulunca işletilmektedir ve bu kuruldaki idari otorite yine T.C. Orman Genel Müdürlüğü, bilimsel otorite de İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi'dir.
 Karaca Arboretum: Hayrettin Karaca tarafından Yalova'da ve 13,5 hektarlık bir alan üzerine kurulmuş olan arboretumdur. Türkiye'nin ilk özel arboretumudur ve bugün için yaklaşık 7.000 farklı bitki türü, alt türü, varyetesi ve kültür formunu barındırır.

Kaynakça

Peyzaj mimarlığı
Latinceden Türkçeye geçen sözcükler

Arboretum


الحيازة الشيء عبارة عن وضع اليد على شيء معين وضعا ماديا مقرونا بنية التملك، كما يقال على الحيازة أيضا أنها: استيلاء فعلى ومركز قانوني.
بمعنى أن الحيازة مثلما هي استيلاء يقع على شيء، إنما هي أيضا مركز قانوني.

وقد عرفت الحيازة أيضا بأنها: انتفاع الإنسان بشيء أو بحق على هذا الشيء، انتفاعا فعليا ظاهرا فيه باعتباره مالك الشيء أو صاحب الحق عليه.

مراجع

فقه معاملات
قانون الممتلكات
مصطلحات قانونية

حيازة


«Bears Will Be Bears» («Los osos siempre serán osos en América Latina» y «Los osos serán osos» en España) es el segundo episodio de la primera temporada de la serie de televisión estadounidense Grimm. Escrito por David Greenwalt en conjunto con Jim Kouf, y con Norberto Barba a cargo de la dirección. El episodio se estrenó originalmente el 4 de noviembre del año 2011 por la cadena de televisión NBC. En América Latina el episodio se estrenó el 28 de noviembre del mismo año por Unniversal Channel.

En este episodio Nick y Hank investigan el allanamiento de la casa de una familia que al parecer son los responsables de la desaparición de un joven. Mientras en tanto Nick lucha por proteger a su moribunda tía de las personas que quieren lastimarla.

Argumento
Nick se recupera exitosamente del ataque que recibió protegiendo a su tía de una Hexenbiest y tan pronto regresa a la estación de la policía, le pide de favor al capitán Renard que lo ayude a identificar a la agresora, sin saber que su superior está detrás del ataque a la tía Marie. Más tarde, Renard se reúne en secreto con la Hexenbiest para organizar un nuevo ataque, esta vez usando asesinos humanos para no levantar tantas sospechas.

Mientras en tanto, Nick y Hank investigan el allanamiento de la morada Rabe, una familia que fueron allanados por Gilda Darner y su novio Rocky. Según la rubia ella es la víctima pues al momento de intentar escapar pudo contemplar como su novio fue secuestrado. Nick sospecha que se trata de un caso relacionado con las criaturas salvajes y consultando a su moribunda tía Marie y al blutbad Monroe, el detective descubre que los Rabe son unos Jägerbärs, unas criaturas parecidas a unos osos que según sus fuentes tienen tradiciones que cobran vidas humanas, siendo el más destacado e importante el Roh-Haz un ritual en el que un Jägerbär adolescente se convierte en adulto.

A medida que la investigación se atrasa y no salen nuevas noticias sobre Rocky, una enfurecida Gilda trata de amenazar a los Rabe con un revólver solo para terminar secuestrada por la madre y el hijo quienes tienen planeado utilizarla en el Roh-Haz. Por otra parte Nick se entera de que su tía no puede seguir siendo protegida por la policía, y se preocupa de que las parcas de los Grimms intenten asesinar a Marie. Sin más elección que recurrir su único contacto relacionado al mundo sobrenatural, Nick le pide a Monroe proteger a Marie, pese el descontento del Blutbad quien considera un insulto proteger a una Grimm, y por un momento considera aprovechar la "oportunidad" para vengar a sus ancestros. Tan pronto se enteran de las acciones de Gilda, Nick y Hank tratan de advertirles a los Rabe sobre la llegada de una vengativa Gilda. Mientras que Hank se ofrece interceptar a Gilda en el camino; Nick se enfrenta a los Rabe revelándoles que es un Grimm y que sabe sobre el Roh-Haz. Solo el Sr. Rabe se muestra confundido, ocasionando que el detective comprenda que los responsables detrás de todo son la Sra. Rabe y su hijo Barry. Con ayuda del Sr. Rabe, Nick rastrea a Barry y a sus amigos Jägerbärs, consiguiendo detener el Roh-Haz salvando a Rocky y a Gilda. Desafortundamente la Sra. Rabe trata de asesinar a Nick bajo la forma de un oso, pero cae en una trampa que formaba parte del Roh-Haz.

Mientras tanto, en el hospital Monroe consigue proteger a Marie de unos nuevos asesinos pero en el proceso hiere a uno de gravedad al arrancarle un brazo y huye. Un desesperado Nick trata de alcanzar a su tía mientras la última lucha contra un asesino vestido de sacerdote que derrota a duras penas. Cuando Nick llega Marie usa su último aliento de vida para exhortarle a su sobrino de confiar en sus instintos y continuar con el deber de un Grimm. Un determinado tiempo después, Nick y Juliette visitan al tumba de Marie, sin notar que están siendo vigilados por una criatura.

Elenco
 David Giuntoli como Nick Burkhardt.
 Russell Hornsby como Hank Griffin.
 Bitsie Tulloch como Juliette Silverton
 Silas Weir Mitchell como Eddie Monroe.
 Sasha Roiz como el capitán Renard.
 Reggie Lee como el sargento Wu.

Producción
El argumento del cuento está basado en el relato Ricitos de Oro y los tres osos, un cuento de hadas recopilado por los hermanos Grimm.

Continuidad
 Adalind y el capitán Renard se revelan como unos seres malvados que tienen sus propios planes para Nick.
 La tía Marie muere de cáncer.
 Nick comienza a recurrir con Monroe para resolver sus casos.
 Nick traslada el camper de su tía a un lugar seguro.

Recepción
En su semana de estreno en los Estados Unidos, el episodio alcanzó un total 601 000 00 de telespectadores.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de Grimm

Bears Will Be Bears


Crkva Presvetog Trojstva je rimokatolička crkva u Blagaju na Buni u Hercegovini.

Povijest
Kršćanstvo ovih krajeva datira još od 5. stoljeća. Blagaj je bio važni grad i u njemu je bila crkva sv. Kuzme i Damjana, izgrađena i posvećena 1194. o čemu piše na Blagajskoj ploči. S osmanskim osvajanjima kršćanstvo a osobito katoličanstvo je iskorjenjivano, nasilnom islamizacijom, progonom katolika ili prekrštavanjem katolika na pravoslavlje koje je bilo protežirano u Osmanskom Carstvu. Austro-ugarsko zaposjedanje BiH 1878. donosi bolja vremena. Mostarsko-duvanjski biskup Paškal Buconjić obnovio je župu 1891. godine. Kupio ju je skupa s građevinskim objektom od obitelji Velagića. Crkva je sagrađena 1908. u vrijeme župnika fra Ivana Božića i posvećena Presvetom Trojstvu. Godine 1933. završen je zvonik crkve. Godine 1956. podignut je novi oltar u crkvi. Tri pogubna rata i promjene civilnih vlasti donosile su nedaće koje su pogađale kršćanski puk. Srpska pa zatim bošnjačka agresija bila je presudna za katolike ovog dijela Hercegovine. Nitko nije mogao ostati u Blagaju i tako je ostalo do danas. Zbog toga se i župno središte moralo premjestiti na Bunu. Na novom mjestu podignut je Pastoralni centar "blaženi Alojzije Stepinac", sagrađena nova crkva i uspostavljena župa s naslovom: Župa Presvetoga Trojstva – Blagaj-Buna. Od 28. svibnja 2008. godine stara crkva je spomenik kulture. Biskupski ordinarijat u Mostaru pokrenuo je obnovu ruševne blagajske crkve.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Blagaj (Mostar, BiH)
Crkve Presvetog Trojstva

Crkva Presvetog Trojstva u Blagaju na Buni


44192 Paulguttman este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
44192 Paulguttman este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mount Hopkins de Carl W. Hergenrother. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 44001-45000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

44192 Paulguttman


was a town located in Miyazaki District, Miyazaki Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,066 and the density of 111.41 persons per km². The total area was 108.30 km².

On January 1, 2006, Tano, along with the town of Sadowara (also from Miyazaki District), and the town of Takaoka (from Higashimorokata District), was merged into the expanded city of Miyazaki and no longer exists as an independent municipality.

External links
  of Miyazaki

Dissolved municipalities of Miyazaki Prefecture
Miyazaki (city)

Tano, Miyazaki


Mahmoud Abed Atta () (born 1954) is/was an American and alleged militant from the Palestine Liberation Organization who was suspected to be responsible for bombing a bus in 1986, on the  West Bank, killing one and severely injuring three.

Biography
A naturalized US citizen, Mahmoud Atta arrived at Simon Bolivar Airport, Venezuela's main international airport in June 1987. He was coming from Mexico, and was monitored by the DISIP Venezuelan Counterintelligence Service. Mahmoud Atta was responsible for Abu Nidal clandestine terrorist operations in Central and South America countries. From the airport, Atta took a taxi to the city of Valencia, State of Carabobo, Venezuela, where he had high level Abu Nidal officials contacts.

After 7 days of surveillance and monitoring his calls, the apartment was raided by the DISIP commandos unit, and Atta was arrested, and transferred to Caracas, Venezuela. With all the information collected by the surveillance, Atta was interrogated by the Venezuelan DISIP Counterintelligence Department.
Venezuelan Counterintelligence officials found a false bottom in his suitcase, finding 2 false US passports, and a lot of letters hand written by Atta. Addresses, telephone numbers, names, and countries of the Abu Nidal Terrorist Organization were found in the false bottom of his suitcase.  Atta was deported by the government of Venezuela to the U.S. and arrested by the FBI.
After that, Atta was extradited to Israel in 1990, tried and sentenced to life in prison.

Disappearance
Following the September 11 attacks in the United States it was initially thought that Mahmoud Mahmoud Atta was one of the hijackers on board the first plane to hit the World Trade Center. This led to the harsh questioning of US immigration authorities and the intelligence community, because it was felt that they had failed to stop a known terrorist from entering the country under his true name. However, his identity was confused with the Egyptian militant leader Mohamed Atta who was actually on board the flight.

Mahmoud Mahmoud Atta's current whereabouts are unknown.

See also
List of fugitives from justice who disappeared

References

1954 births
Fugitives
People deported from Venezuela
People extradited from the United States
People extradited to Israel
People with acquired American citizenship
Possibly living people

Mahmoud Mahmoud Atta


La batalla del Fuerte San Luis sucedió el 25 de agosto de 1557 en el Fuerte San Luis, ubicado en el actual puerto de Talcahuano, Biobío, como parte de la Guerra de Arauco, que enfrentaba a españoles y mapuches.

Antecedentes
Los españoles, luego de la victoria conseguida en la batalla de Peteroa, levantaron un fuerte, al que llamaron San Luis. Al mando del mismo pusieron a García Hurtado de Mendoza.

El ataque
Tres escuadrones mapuches, al mando de los toquis Grecolano, Petegolen y Tucapel, atacaron el fuerte.

Las acciones las comenzó Grecolano, que usando su lanza como garrocha, atravesó con un salto las defensas españolas, junto con sus hombres.

El vice toqui Pinol hizo lo mismo, pero murió en el intento por un tiro de arcabuz. En esta acción, el plan inicial de abrir las puertas al invasor fracasó. Después de dura lucha, Gregolano intentó salir de la misma forma en que había entrado, pero murió en el intento.

Petegolen logró trepar los muros con sus principales hombres, en el otro extremo del fuerte, pero una bala de cañón terminó con su vida. También morían Loncomilla, Guampicol y Lebupie un tiempo después.

Mientras tanto, Tucapel y sus hombres lograban traspasar el foso y se trabaron en dura lucha con los españoles, consiguiendo conquistar el muro del fuerte y el hospital. Cuando los españoles estaban a punto de ser derrotados, desembarcó las fuerzas española que venían a auxiliar a los del fuerte. Entonces, los españoles obtuvieron la victoria, tras cuatro horas de lucha.

Fuente
La guerra de Arauco —- Batalla del fuerte San Luis.

Fuerte San Luís
Batallas de España en el reinado de Felipe II (1556-1598)
Historia de la Región del Biobío
Conflictos en 1557
España en 1557

Batalla del Fuerte San Luis


Outremont ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Outremont an der Kreuzung von Avenue Van Horne und Avenue Wiseman. Hier verkehren Züge der blauen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 1.604.493 Fahrgäste die Station, was dem 60. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk

Die von Jean-Claude Dupuis, Pierre-Alain Chapuis und Michel Dubuc entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof. Zentrales architektonisches Element ist ein großer Lichtschacht, dessen Innenseite mit metallenen Fliesen und Glasziegeln verkleidet ist. Er lässt das Tageslicht auf die Verteilerebene und die Bahnsteige herabscheinen. Fliesen in erdigen Farbtönen, Böden aus rötlichem Granit sowie Sitzbänke und Zierelemente aus grauem Granit geben der Station einen klassischen und formellen Eindruck.

In 13,8 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 728,60 Meter bis Acadie und 1090,60 Meter bis Édouard-Montpetit. Es bestehen Anschlüsse zu drei Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal.

Kunst
Auf der Verteilerebene ist ein Wandbild von Gilbert Poissant zu finden, bestehend aus Keramikfliesen in verschiedenen Farben. Dargestellt werden Türen und Portale von Wohnhäusern und öffentlichen Gebäuden, deren Formen für Outremont typisch sind.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 4. Januar 1988, zusammen mit dem Teilstück Parc–Snowdon der blauen Linie. Namensgeber ist der Stadtteil Outremont, in dessen Zentrum die Station liegt. 1833 hatte Louis-Tancrède Bouthillier ein repräsentatives Landhaus errichtet, das er Outre-Mont ("auf der anderen Seite des Berges", bezogen auf die Lage am Nordwesthang des Mont Royal) nannte. Dieser Name ging auf die 1875 gegründete Gemeinde Outremont über, die 2002 mit Montreal fusionierte.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Outremont (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Outremont (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Outremont (Metro Montreal)


Total Annihilation, 1997 yılında Chris Taylor ve Cavedog Entertainment tarafından yaratılan, döneminin en önemli gerçek zamanlı strateji (RTS) bilgisayar oyunudur.

1997 video oyunları
Mac OS oyunları
Gerçek zamanlı strateji oyunları
Bilimkurgu video oyunları
Microsoft Windows oyunları
Kurguda klonlama
Kurguda yapay zekâ
Kurguda ışıktan hızlı yolculuk
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları

Total Annihilation


Imperial War Museum North (sometimes referred to as IWM North) is a museum in the Metropolitan Borough of Trafford in Greater Manchester, England. One of five branches of the Imperial War Museum, it explores the impact of modern conflicts on people and society. It is the first branch of the Imperial War Museum to be located in the north of England. The museum occupies a site overlooking the Manchester Ship Canal on Trafford Wharf Road, Trafford Park, an area which during the Second World War was a key industrial centre and consequently heavily bombed during the Manchester Blitz in 1940. Just across the Trafford Wharf Road from the Museum is the bulk of the Rank Hovis Flour Mill, a survivor from a former industrial age and now rather out of keeping with the surrounding architecture. The area is now home to the Lowry cultural centre and the MediaCityUK development, which stand opposite the museum at Salford Quays.

The museum building was designed by architect Daniel Libeskind and opened in July 2002, receiving 470,000 visitors in its first year of opening. It was recognised with awards or prize nominations for its architecture and is a prime example of Deconstructivist architecture. The museum features a permanent exhibition of chronological and thematic displays, supported by hourly audiovisual presentations which are projected throughout the gallery space. The museum also hosts a programme of temporary exhibitions in a separate gallery. Since opening, the museum has operated a successful volunteer programme, which since January 2007 has been run in partnership with Manchester Museum. As part of a national museum, Imperial War Museum North is financed by the Department for Culture, Media and Sport and by self-generated income. Admission is free.

Planning and construction

During the 1990s, the Imperial War Museum sought to open a branch in the north of England. Seventy-one sites were offered for consideration by 36 local councils. One such council was that of Hartlepool, in County Durham, for whom a new museum building was designed by architect Sir Norman Foster for a site on Hartlepool's dockside. In 1992 the Teesside Development Corporation offered the museum, on behalf of Hartlepool council, a total of £14.4 million towards construction and running costs. However, the National Audit Office later reported that the corporation's offer breached government rules and negotiations were abandoned.

In January 1999 the then Culture Secretary Chris Smith launched a project to construct the new museum in Trafford, Greater Manchester. The Trafford Park area has strong associations with the Second World War on the British home front; factories in the area produced Avro Lancaster heavy bombers, and Rolls-Royce Merlin aero engines used by a number of Royal Air Force combat aircraft. By 1945 the area employed 75,000 people. The area was consequently heavily bombed, particularly during the Manchester Blitz, when 684 people were killed in raids over two nights in December 1940. By the time of Chris Smith's announcement, the museum had already received outline planning permission (in October 1997), with full approval in April 1999.

Architecture

An architectural competition for the new museum was held in 1997, with the winning design being that of Berlin-based architect Daniel Libeskind. Born in Łódź, Poland, in 1946, Libeskind's family had suffered during the Second World War and dozens of his relatives were murdered in The Holocaust. It was his first building in the United Kingdom. At the museum's opening, Libeskind said that he sought to "create a building ... which emotionally moved the soul of the visitor toward a sometimes unexpected realization"'. Libeskind envisaged a 'constellation composed of three interlocking shards'  with each shard being a remnant of an imagined globe shattered by conflict. These shards in turn represented air, earth and water, and each formed a functionally distinct part of the museum. The 55 m high air shard, provides the museum's entranceway and a viewing balcony (now closed to the public) above the Manchester Ship Canal with views of the Manchester skyline. The construction of the tower leaves viewers exposed to the elements and one reviewer considered that it reflected "the aerial perspective of modern warfare and the precariousness of the life below". The earth shard houses the museum's exhibition spaces, while the water shard accommodates a cafe with views of the canal.

Originally budgeted at £40 million, the museum was eventually completed for £28.5 million after anticipated National Lottery funding was not forthcoming. The museum was funded by local, national and European development agencies. The European Union's European Regional Development Fund contributed £8.9 million, English Partnerships and the North West Development Agency £2.7 million, and £2.8 million was provided by Trafford Metropolitan Borough Council. Peel Holdings, a local transport and property company, contributed £12.5 million; this was reportedly the largest single sum ever given to a UK cultural project by a private enterprise. The reduction in budget forced a number of changes; the substitution of metal for concrete in the construction of the shards, the removal of a planned auditorium, and a change of exhibition content. The site's external landscaping also had to be reduced; in 2009, following an architectural design competition managed by RIBA Competitions, Berlin-based company Topotek 1 were appointed to complete this landscaping. Despite these economies, the fundamental "shattered globe" concept remained intact. A final £3 million was raised by a fundraising campaign led by BBC News war correspondent Kate Adie. Construction of the museum, by structural engineers Arup and main contractor Sir Robert McAlpine, began on 5 January 2000 and the building was topped out in late September that year. Exhibition fitting started in November 2001, and the museum opened to the public on 5 July 2002, shortly before the 2002 Commonwealth Games which were hosted in Manchester that year.

Exhibitions
Permanent exhibitions are housed in the museum's first-floor main gallery space within the earth shard. These consist of a chronological display which runs around the gallery's  perimeter and six thematic displays in "silos" within the space. As part of the earth shard, the 3,500 m2 floor of the gallery is curved, gradually dropping away like the curvature of the Earth from a nominal "North Pole" near the gallery's entrance. Within this hall, described as cavernous and dramatic, a number of large artefacts are displayed; they include a Russian T-34 tank, a United States Marine Corps AV-8B Harrier jet and a 13-pounder field gun which fired the British Army's first shot of the First World War. Around the gallery, a number of vertical mechanical conveyors called "timestacks" display selections of smaller artefacts, some of which can be handled by visitors. Libeskind's subsequent work on the masterplan for renewal the World Trade Centre site is echoed in the exhibit of a 7 m (23 ft) section of twisted steel from that building.

The museum also displays artworks by official war artists who were commissioned to create a visual record of Britain during the world wars, among them Building Flying-Boats by Flora Lion;  The 'L' Press. Forging the Jacket of an 18-inch Gun by Anna Airy; and  Going to Work by L. S. Lowry (1943).

In addition to the physical exhibits, the walls of the gallery space are used as screens for the projection of hourly audiovisual presentations called the Big Picture, which explore themes related to modern conflict. These presentations use up to 1,500 images from the Imperial War Museum's photograph archive and were originally projected from 60 synchronised slide projectors mounted throughout the space. In 2011 digital projectors were installed, allowing a greater degree of flexibility. The images are complemented by personal accounts from the museum's oral history sound archive. The Big Picture was devised after the reduction in the museum's budget forced the scrapping of the previous exhibition plan by designers DEGW and Amalgam. With some seeing one of the museum's shortcomings as a lack of artefacts, the projections and the building itself are now the main attractions.

Also within the earth shard, a separate gallery accommodates a programme of temporary exhibitions. These have included the Witness series of art exhibitions from the museum's collection, examining First and Second World War art, and the work of female war artists.

The WaterWay, a passageway linking the earth and water shards, is used for smaller art or photographic exhibitions, such as Ghislaine Howard's photojournalism-inspired painting series 365.

Outside the museum building, an ex-Iraqi Army T-55 tank was put on display at the main entrance in August 2008. This vehicle was captured by the Royal Engineers during the opening stages of the Iraq War in 2003. The spot had previously been occupied by an Iraqi ZSU-23-4 Shilka anti-aircraft gun. Captured by the Royal Artillery after the 1991 Gulf War, it was moved from Imperial War Museum Duxford and displayed to mark the museum's fifth anniversary in July 2007.

Reception
The museum enjoyed a successful first year, with an initial target of 300,000 visitors surpassed after six months, with over 100,000 visitors in the first six weeks; by the museum's first anniversary on 5 July 2003 some 470,000 visitors had been received. The museum won the Building Award in the 2003 British Construction Industry Awards, and was shortlisted for the 2004 Stirling Prize. The museum received a largely positive critical reception, with reviewers remarking on the metaphorical power of the building, the complementary effects of the museum's main exhibition with its internal architecture, and the economy with which the museum was built. In August 2005 Imperial War Museum North received its millionth visitor. The museum was, however, criticised in 2008 by The Guardian for poor energy efficiency, as part of a report into the carbon dioxide emissions of UK public buildings.

Volunteer programme
Supporting Imperial War Museum North's educational goals, the museum has operated a volunteer programme since opening in 2002. The programme seeks to engage local people at risk of social exclusion. Originally based on a National Vocational Qualification, the programme was revised and relaunched in 2004, and consisted of a basic cultural heritage course, providing opportunities to develop academic skills and improve confidence, and to support individuals seeking to return to employment. In return volunteers work in the museum's public spaces as part of the front of house teams. In January 2007 the museum launched the in Touch volunteer programme, in partnership with Manchester Museum and supported by £425,000 from the Heritage Lottery Fund. The programme was recognised by the Department of Culture, Media and Sport as a case study of its kind, in the department's Third Sector Strategy.

References

External links

 Official Website

Buildings and structures completed in 2002
Military and war museums in England
Museums in Greater Manchester
Deconstructivism
Museums sponsored by the Department for Digital, Culture, Media and Sport
Buildings and structures in Trafford
Daniel Libeskind buildings
Museums established in 2002
Archives in Greater Manchester
Imperial War Museum
2002 establishments in England
Salford Quays

Imperial War Museum North


Dina Cocea, née le  et morte le , est une actrice de théâtre roumaine et une star de cinéma occasionnelle dont la carrière a duré 50 ans. Parmi ses autres activités, Cocea a été actrice en résidence au Théâtre national de Bucarest pendant 17 ans, professeure et doyenne de l'Université de Bucarest, écrivaine et chroniqueuse, dramaturge, militante politique et représentante auprès de l'UNESCO.

Biographie
Cocea est née le  à Bucarest de N. D. Cocea, un écrivain et journaliste bien connu, et de Florica Mille, qui est la fille d'un autre éminent journaliste et écrivain, le politicien socialiste . C'est dans la maison de celui-ci que Cocea réside dans son enfance. À 14 ans, Cocea est à Paris, où elle fréquente un pensionnat catholique romain pendant un certain temps. Plus tard, elle emménage avec sa tante, Alice Cocéa, une actrice de cinéma et star du théâtre parisien, qui l'introduit et l'encourage à suivre la profession d'actrice.

Après avoir terminé une formation en art dramatique à Paris, Cocea retourne en Roumanie où elle fait ses débuts comme actrice en 1934. En 1935, elle décroche un rôle à la Comedia de Bucarest, un théâtre en sous-sol (aujourd'hui le site du Théâtre de l'Odéon), aux côtés de l'acteur G. Timică dans la pièce  (« Le vrai Jacob »). Elle apparaît d'abord sous le nom de scène « Dina Cerna » mais elle abandonne rapidement le pseudonyme.

Le premier grand succès de Cocea survient lorsqu'elle joue dans la pièce  (« Typhon ») de Melchior Lengyel, écrite en 1909. Sa première apparition à l'écran remonte à  en 1939 (« Une nuit inoubliable »). En 1941, elle fonde une troupe de comédiens,  (« Notre Théâtre ») et prend comme partenaires, , Eugenia Zaharia et Peter Niro. Le partenariat dure 8 ans mais est dissous lorsque les circonstances mènent à la nationalisation du théâtre Comedia par les autorités communistes en 1948-1949. Cocea devient rapidement actrice en résidence au Théâtre National de Bucarest, où elle reste pendant 17 ans jusqu'à sa retraite en 1966. Pendant une partie de cette période, de 1952 à 1962, elle est doyenne de la faculté de théâtre de l'Université de Bucarest.

Après sa retraite du Théâtre national, Cocea apparaît dans de nombreux rôles dans d'autres théâtres de Bucarest. De 1979 à 1989, elle agit en tant que présidente de l' (ATM, « Association des artistes et musiciens de théâtre »), enseigne le théâtre à l'université et est parfois militante politique. Elle apparaît également dans une douzaine de films, jusqu'au film policier de 1992,  (« Attaque à la bibliothèque »), et représente la Roumanie à l'UNESCO et aux congrès internationaux organisés par les Nations Unies.

Bien qu'elle ait joué dans plus de 100 productions sur scène, une douzaine de films, qu'elle soit une invitée régulière à la télévision et à la radio et qu'elle soit bien connue en tant qu'écrivaine en Roumanie avec une carrière de plus de 50 ans, Cocea est peu connue en dehors de son pays. Cependant, dans son pays natal, elle est surnommée  (« Grande Dame du Théâtre » ou « Reine du Théâtre »). En 2001, elle reçoit un doctorat honorifique de l'Université nationale du théâtre et du cinéma. En 2002, elle reçoit l'Ordre de l'Étoile de Roumanie, l'ordre civil le plus élevé du pays décerné uniquement par le Président de la Roumanie, et obtient ainsi le rang de Chevalier. Elle est mariée au compositeur Mihai Brediceanu.

Cocea meurt le  d'une crise cardiaque, environ un mois avant son  anniversaire, après être entrée à l' quelques jours plus tôt à la suite d'une infection pulmonaire. Après sa mort, l'ancien président roumain, Ion Iliescu et le ministre de la Culture Adrian Iorgulescu, parmi d'autres dignitaires, ont exprimé leur chagrin. Le , un dernier hommage lui est rendu au foyer du Théâtre national de Bucarest par des dignitaires, des acteurs tels que Gheorghe Dinică,  et Ion Caramitru, plusieurs de ses anciens élèves, amis et parents, ainsi que des étudiants de l'Université d'art théâtral et cinématographique Ion Luca Caragiale. Le , elle est enterrée au cimetière Bellu, où elle reçoit les honneurs militaires.

Filmographie

 1934 : Nuit de mai par Gustav Ucicky et Henri Chomette
 1934 : La Jeune Fille d'une nuit par Reinhold Schünzel et Roger Le Bon
 1939 :
 1964 :
 1965 :  par Mircea Drăgan : Princesse Elisabeta Movilă
 1973 :  par Gheorghe Vitanidis : sœur du pasteur Gorgon
 1973 :  par Gheorghe Vitanidis
 1975 :  par Mircea Drăgan : Sultana Mara
 1975 :  par Gheorghe Vitanidis
 1978 :  par Mircea Drăgan
 1980 :  par Constantin Dicu
 1981 :  par Dinu Cocea
 1992 :  par Mircea Drăgan : Magda Comnoiu

Hommage
En 2006, un timbre à son effigie est édité en Roumanie.

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1912
Naissance à Bucarest
Chevalier de l'ordre de l'Étoile de Roumanie
Professeur à l'université de Bucarest
Femme de lettres roumaine
Actrice roumaine de cinéma
Actrice roumaine de théâtre
Décès en octobre 2008
Décès à Bucarest
Décès à 95 ans
Personnalité inhumée dans le cimetière Bellu
Actrice roumaine du XXe siècle

Dina Cocea


ෆැන්ටෑස්ටික් බීස්ට්ස් : වෙයා ටු ෆයින්ඩ් දෙම් චිත්‍රපටය 2016 නොවෙම්බර් මස 8 වෙනි දින නිකුත් වූ අතර එහි දෙවන කොටස ෆැන්ටෑස්ටික් බීස්ට්ස්: ද ක්‍රයිම්ස් ඔෆ් ග්‍රින්ඩ්ල්වෝල්ඩ් ලෙස 2018 වසරේ අග භාගයේදී නිකුත් වීමට නියමිතයි.