تشير الطباعة على شبكة الإنترنت على استخدام الخطوط على شبكة الانترنت. و عندما أنشئت لغة ترميز النصوص التشعبية (HTML) لأول مرة، لم يكن هناك رقابة على الخطوط أو الأساليب التي ستستخدم لعرض النص . للسماح لمصممي المواقع الإلكترونية، تحديد الخطوط والأوزان والألوان ، حتى  قدمت نتسكيب (Netscape) عامل    في عام 1995، الذي كان آنذاك قياسيًا لمواصفات اتش تي ام ال (HTML 2). ومع ذلك، فإن الخط المطلوب بالاسم يجب أن يُثَبَّت على كمبيوتر المستخدم، أو خط احتياطي، مثل سانس سيرف (sans-serif) أو مونوسكيب (monoscape). مواصفات سي اس اس 1 (CSS1) انتشرت في عام 1996 وقدمت نفس القدرات.

أطلقت مواصفات سي اس اس 2 (CSS 2)عام 1998 وسعت إلى تحسين عملية اختيار الخط وذلك بإضافة مطابقة الخط، التوليف، التنزيل. هذه التقنيات لم تحظ بكثير الاستخدام، أزيلت في مواصفات سي اس اس 2.1 (CSS2.1) على أية حال، إنترنت إكسبلورر مستمر على دعم ميزة تحميل الخط من آي إي 4 (IE 4). مواصفات تحميل الخطوط أعيد إضافتها في مسودة عمل سي اس اس 3 (أوراق الأنماط المتتالية)، ومنذ ذلك الحين نُفِّذَت في سفاري 3.1، أوبرا 10 وفايرفوكس 3.5. هذا وقد زاد الاهتمام في الطباعة على الشبكة، فضلا عن استخدام تحميل الخط.

CSS1

في صفحات الطرز المتراصة (CSS) الأولى، كان الكتّاب يحددون خصائص الخط عبر سلسلة من الخصائص منها :

حُدِّدَت جميع الخطوط بالاسم فقط. بخلاف الخصائص المذكورة أعلاه ، لم يكن لدى المصممين أي طريقة لتصميم الخطوط ، ولا توجد آلية لتحديد الخطوط غير الموجودة في نظام العميل

خطوط الويب (الشبكة) الآمنة

خطوط الويب (الشبكة) الآمنة هي تلك الخطوط من المحتمل أن تكون موجودة على طائفة واسعة من أنظمة الكمبيوتر، وتستخدم من قبل مؤلفي المحتوى على شبكة الإنترنت لزيادة فرصة عرض المحتوى بالخط الذي اختاروه. إذا كان الزائر للموقع على شبكة الإنترنت لا يملك الخط المحدد، سيكون على متصفح اختيار بديل—في حالة (ضيف) لواجهة بديلة من غير المرجح أن شخصيات مماثلة في نقاط الرمز نفسه.

خطوط مايكروسوفت الأساسية للويب

من أجل ضمان أن يكون لجميع مستخدمي الإنترنت مجموعة أساسية من الخطوط، بدأت مايكروسوفت خطوط أساسية لمبادرة الويب في عام 1996(أَنُهِّيَت في عام 2002) الخطوط المطروحة بما في ذلك أرييل (Arial)، جورجيا (Georgia)، تايمز نيو رومان (Times New Roman)، وفيردانا (Verdana) بموجب اتفاقية الترخيص التي أعطتهم حرية التوزيع. معظمها يأتي مثبتا مع جميع أنظمة التشغيل، وارتفاع معدل انتشار جعلها عنصرا أساسيا في لمصممي الويب.

أمثلة: ارييل، وجورجيا، تايمز الرومانية الجديدة، وفيردانا

صفحات الطرز المتراصة حاولت زيادة الوسائل المتاحة لمطوري الويب بإضافة «مطابقة الخط الذكية»، «توليف الخط»، و«تنزيل الخط».

عملية كيفية تعامل العامل المستخدم مع هذه الخصائص عندما لا يكون هناك تطابق للخط على العميل قد وُسِّعَت. CSS2 قدمت مطابقة من جهة العميل، والتوليف وتقدم الأداء لهذا، والخطوط التي يمكن تحميلها عبر الويب.

بعض خصائص الخط في CSS2 أزيلت من CSS2.1 وأضيفت مره أخرى إلى CSS3.

الخطوط الاحتياطية

مواصفات CSS تسمح للخطوط متعددة أن تسرد كخطوط احتياطية. في CSS، خصائص أسرة الخط تقبل قائمة الخطوط المفصولة بفاصلة التي يمكن استخدامها، كما يلي:

font-family: Arial, Helvetica, "Liberation Sans", sans-serif;

الخط الأول المحدد هو الخط المفضل. إذا كان هذا الخط غير متوفر، فإن متصفح الويب سيحاول استخدام الخط التالي في القائمة. لو أن أيا من الخطوط المحددة لم يوجد، سيلجأ المتصفح لعرض واجهة الخط الافتراضية الخاصة به. العملية ذاتها تحدث أيضا على أساسيات لكل-حرف إذا كان المتصفح يحاول عرض حرف لا يمكن عرضه بالخط المحدد.

أسر الخط العامة لـ CSS

من أجل إعطاء مصممي المواقع الإلكترونية بعض السيطرة على مظهر الخطوط على صفحاتهم على شبكة الإنترنت حتى عندما تكون الخطوط المحددة ليست متاحة، مواصفات CSS كذلك تتيح استخدام العديد من أسر الخط العامة. هذه العائلات العامة صممت حتى تقسم الخطوط إلى فئات عدة بناء على المظهر العام. هذه العائلات العامة غالبا تحدد كملاذ أخير إذا كان أيا من الخطوط التي حددها الكاتب غير متوفرة. هذه العائلات هي:

Sans-serif: الخطوط التي لا تحمل علامات زينة، أو خطوط رقيقة على الحروف. هذه الخطوط غالبا تعتبر أسهل للقراءة على الشاشات.
Serif: الخطوط الزخرفية التي تحمل علامات، أو خطوط رقيقة تظهر على الحروف.
Monospace: الخط الذي لحروفه جميعها نفس العرض تماما.
Cursive: الخطوط التي تشبه الكتابة الخطية. هذه الخطوط قد تكون ذات مظهر مزخرف، ولكنها يمكن أن يكون من الصعب قراءتها في الأحجام الصغيرة، لذا فهي عموما تستخدم بشكل قليل.الخيال: الخطوط التي قد تحتوي على الرموز أو غيرها من الخصائص الزخرفية، ولكن لا تزال تعرض الحرف المحدد.

خطوط الويب

التاريخ

خطوط الويب هي تقنية بها تُحمل الخطوط من خادم الويب كلما طَلب المستخدم الصفحة. وتُوفرها له بلا تدخل من قبله، ثم هي أيضًا تُوسع خيارات مصممي الويب من الخطوط وتزيدها فلا تنحصر أي خياراتهم على ما شاع من الخطوط. وكانت هذه التقنية مما تضمنته واشتملت عليه مواصفات CSS2، وذلك بوضع قاعدة @فونت-فيس (@font-face)

وقد كانت وما زالت تقنية مختلف عليها وسبب ذلك أن تضمين الخطوط في صفحة الويب يمكن المستخدم من تحميلها مجانا. مما قد يتعارض مع شروط ترخيص الخطوط ويفضي إلى استخدامها استخدامًا مخالف لها أو نشرها نشرًا غير قانوني في شبكة الإنترنت.

تضمين الخط لا يستخدم على نطاق واسع على شبكة الإنترنت، ولكن من بعد إصدار متصفحات فايرفوكس 3.5 و10 أوبرا وسفاري 3.1 واحتوائها هذه التقنية، زاد الاهتمام بها.

تنسيقات الملفات

ملف صحيح (TrueDoc)

بيت ستريم (bitstream) طورت ترو دوك (TrueDoc)، المعيار الأول للخطوط المضمنة. ترو دوك مدعومة محليا من قبل نتسكيب نافيجيتر 4 (Netscape Navigator 4)، ولكن توقفت في نتسكيب نافيجيتر 6 (Netscape Navigator 6) وموزيلا بسبب أن نتسكيب لم تستطيع نشر البيت ستريم للشفرة المصدر. مشغل الويب فونت (WebFont Player) المساعد كان متاحا لإنترنت إكسبلورر، ولكن هذه التكنولوجيا مضطرة لمنافسة خطوط النوع المفتوح المضمن لمايكروسوفت (Microsoft's Embedded OpenType) محليا المدعومة من قبل إنترنت إكسبلورر (4) وأعلى (نسخ ويندوز فقط).

النوع المفتوح المضمن (EOT)

إنترنت اكسبلورر 4 وما فوق دعمت تضمين الخط من خلال ملكية معيار النوع المفتوح المضمن. وتستخدم تقنيات إدارة الحقوق الرقمية للمساعدة في منع الخطوط من أن تُنْسَخُّ وتُسْتَخْدَمُ دون ترخيص. مجموعة فرعية مبسطة من EOT قد شُكِّلَت تحت اسم CWT (نوع توافق الويب Compatibility Web Type، سابقا EOT-لايت)

الرسوم القابلة للاتجاه (SVG)

الخطوط أصبحت جزءا من مواصفات رسوميات متجهية متغيرة منذ الإصدار 1.1. سفاري قدم الدعم لخطوط SVG في الإصدار 3، وإصدارات بيتا من أوبرا دعمتهم اعتبارا من يونيو 2009.

النوع الحقيقي / النوع المفتوح

موزيلا فايرفوكس (منذ الإصدار 3.5)، وأوبرا (منذ إصدار 10) وسفاري دعموا الربط لخطوط النوع الحقيقي / النوع المفتوح.

تنسيق خط الويب المفتوح (WOFF)

تنسيق خط الويب المفتوح (WOFF)، تنسيق شكل نموا خلال عام 2009، هو في جوهره غلاف يحتوي على خطوط sfnt-based (النوع الحقيقي، النوع المفتوح أو تنسيق الخط المفتوح) التي ضُغِطَت باستخدام أداة ترميز WOFF لتمكينها من أن تكون جزءا لا يتجزأ من صفحة على شبكة الإنترنت. التنسيق قد حصل على مساندة العديد من مسابك الخط الرئيسية ، في تشرين الأول / أكتوبر 20th، 2009، موزيلا أعلنت أنها سوف تقدم الدعم للWOFF في فايرفوكس 3.6.  خلال أكتوبر 2009 مؤتمر Typ09، مايكروسوفت قالت أنهم وضعوا في عين الاعتبار دعم WOFF في إنترنت إكسبلورر 9. WOFF هو «مفضلة قوية» لتوحيد المقاييس من قبل فريق عمل خطوط الويب فيرابطة الشبكة العالمية

دعم المتصفح

الدعم لخطوط. otf و. ttf على شبكة الإنترنت قُدّم أولا في مستعرض الويب سفاري، الإصدار 3.1. فايرفوكس أضاف الدعم في الإصدار 3.5. الأوبرا أضاف الدعم في الإصدار 10

باستخدام نوع محدد من تقنية سي اس اس @فونت-فيس (CSS @font-face) المضمنة فمن الممكن تضمين الخطوط بحيث أنها تعمل مع إنترنت اكسبلورر 4 و ما فوق، فايرفوكس 3.5، سفاري 3.1، وأوبرا 10 وكروم (كروم يحتاج إلى أن يكون خيار سطر الأوامر محددا حتى يكون ممكنا، ماعدا في آخر التحسينات). هذا يسمح للغالبية العظمى من مستخدمي الإنترنت الوصول إلى هذه الوظيفة.

خطوط اليونيكود

فقط اثنين من الخطوط المتاحة افتراضيا على ويندوز بلاتفورم، أرييل، ولوكيدا سانس توفر مجموعة واسعة من حروف يونيكود. الشوائب في فيردانا (والمعالجة المختلفة لها من قبل وكلاء المستخدم المختلفين) تعوق قابليته للاستخدام، حيث الجمع بين الحروف مطلوب.

البدائل

عقبة شائعة في تصميم المواقع الإلكترونية هي برمجة النماذج بالأحجام الطبيعية التي تشمل خطوط الويب غير الآمنة. هناك عدد من الحلول لمثل هذه الحالات. حل واحد مشترك هو «تشريح» النص، والإشارة للخط المحدد على طول مع البديل المماثل. على سبيل المثال، إذا كان العنوان يحتوي على خط خاص بويندوز فيستا، من شأن المبرمج كتابة التعليمات البرمجية كأن يكون العنوان هو النص الجسدي (بدلا من صورة) والإشارة إلى الخط المعين. إذا كان الخط لم يعرض على كمبيوتر المشاهد، سيلجأ الموقع على خط مماثل أو مجموعة من الخطوط التي تشبه أو هي بدائل مناسبة.

ممارسة أخرى تتمثل في استخدام تقنيات استبدال الصورة. هذه الأساليب تخزن النص في مسألة كنص مجسد ومن ثم تراكب النص مع صورة تحتوي على النص مكتوب بالخط الصحيح. هذا أمر جيد لمحرك البحث الأمثل والأغراض الجمالية، على الرغم من أن النص لا يمكن اختياره (لنقول، نسخ ولصق). ومع ذلك تجدر الإشارة إلى أن موزيلا فايرفوكس على سبيل المثال لديه خيار نسخ على نقرة يمنى القائمة السياقية لصورة مضللة الذي ينسخ السمة البديلة إلى الحافظة.

تقنيات استبدال الصورة يمكن القيام بها بسهولة مع مكتبة php/JavaScript Facelift Image Replacement (FLIR). يمكنه تلقائيا استبدال أي نص على صفحة الإنترنت مع صورة يتم إنشائها تلقائيا، إذا كان الخط مفقود من جهاز العميل. FLIR هو مفتوح المصدر في نفسه، ولا تتطلب أية أدوات أخرى لِتُنَشَّر أو تُسْتَخْدَمُ، إلى جانب مترجم php. (والذي هو أيضا مفتوح المصدر). كما أنه لا يتطلب أي ملحقات على جهاز الكمبيوتر الخاص بالمستخدم. الأشياء الوحيدة التي يحتاج متصفح العميل أن ينفذها هي عرض الصور وجافا سكريبت. صحيح أي خط نوع حقيقي أو خط نوع مفتوح يمكن استخدامه لإنتاج النص تلقائيا.

أسلوب آخر في مجتمع تصميم المواقع الإلكترونية هو استخدام حلول معتمدة على الفلاش مثل sIFR. حيث يعملون تقريبا كتقنيات استبدال الصورة، على الرغم من أن النص قابل للاختيار ومقدم كناقل. الجوانب السلبية لهذا الأسلوب هي أن الأدوات اللازمة لإنشاء ملفات sIFR هي عموما ليست متاحة مجانا، وهذا الأسلوب يتطلب مساعدة شخصية على جهاز العميل.

انظر أيضًا

 قائمة RFC كما هو مذكور في WOFF (مسودة 2009-10-23)
 RFC 1950 ZLIB مواصفات تنسيق المعلومات المضغوطة
 RFC 2119 كلمات مفتاحية لاستخدامها في RFCs لتبين مستويات المتطلبات
 RFC 4647 مطابقة علامات اللغة

المراجع

وصلات خارجية

 CSS@Ten : الشيء الكبير المقبل (بواسطة هيكون ويوم لاي) (وفي قائمة بصرف النظر)
 مسودة عمل W3C لخطوط سي اس اس CSS
 الخطوط المشتركة عبر المتصفحات والبلاتفورمز
 تكنولوجيا الترو دوك
 وصف الخط و@فونت-فيس
 تضمين الخط للويب
 احتكار مايكروسوفت المنسي
 «لقد رأيت ظل القمر» جولدن كريشنا

تصميم الويب
طباعة رقمية
ويب

الطباعة على شبكة الإنترنت


 Roberto Angelo Augusto Schiefler (Rio de Janeiro,  – Laguna, ) foi um engenheiro teuto-brasileiro responsável pela construção e manutenção de importantes obras ferroviárias e portuárias no Sul do Brasil entre o final do  e começo do XX.

Biografia

 Filho de Guilherme Henrique Theodoro Schiefler, Roberto Schiefler foi engenheiro com importante atuação na Província e depois Estado de Santa Catarina, onde iniciou sua carreira contratado pela companhia inglesa que empreendia a construção da Estrada de Ferro Donna Thereza Christina (1880-1884), por falar fluentemente inglês e alemão. Participou ativamente da execução do projeto da ponte ferroviária sobre o canal de Laranjeiras, pelo que seria laureado com o título honorífico de coronel da Guarda Nacional. Segundo o pesquisador catarinense Walter Zumblick, Roberto Schiefler chegou a portar procuração com plenos poderes para representar a companhia inglesa, tendo exercido, por ainda mais tempo, a função de Engenheiro-Chefe do Tráfego da ferrovia.

 Foi posteriormente responsável por melhoramentos da navegação no litoral Sul na direção de Porto Alegre e pela recuperação e ampliação do Porto de Itajaí a partir da grande enchente de 1911, com incorporação da praia de Cabeçudas à cidade, expansão urbana no sentido do que depois daria origem ao Balneário Camboriú.

Por sua irmã, Mathilde, era tio do militar e político Augusto Schiefler Thies e tio-avô do industrial e político joinvilense Oto Augusto Guilherme Urban.

Bibliografia

CORONEL Roberto Schiefler. Jornal Folha do Sul, Tubarão, anno 5, n. 200, 25 abr. 1918. p. 2.

FAGUNDES, Thayse. Enseada de Cabeçudas: a formação sócioespacial do Balneário. 2014. 350 f. Dissertação (Mestrado em Urbanismo, História e Arquitetura da Cidade) - Universidade Federal de Santa Catarina, Florianópolis, 2014. pp. 95-6.

FREITAS, Luiz Claudio de (2005). O canal de navegações Laguna a Porto Alegre. In: Livro de Resumos das Primeiras Jornadas de Economia Reginal Comparada. Porto Alegre: PUCRS. p. 753

JACKSON, W. M. Encyclopedia e diccionario internacional. 17. v. Rio de Janeiro/Nova York: 1920. p. 10.423.

LINHARES, Juventino. O que a memória guardou. Itajaí: Univali, 1997. pp. 126-7.

SACRAMENTO BLAKE, A. V. A. Diccionario bibliographico brazileiro. 3. v. Rio de Janeiro: Imprensa Nacional, 1895. pp. 196-7.

TEIXEIRA, José Warmuth. Ferrovia Tereza Cristina: uma viagem ao desenvolvimento. Tubarão: edição do autor, 2004. p. 95.

UNGARETTI, Norberto Ulysséa. Laguna: um pouco do passado. Florianópolis: edição do autor, 2002. p. 262/7/8.

ZUMBLICK, Walter. Teresa Cristina: a ferrovia do carvão. Tubarão: E.F.D.T.C., 1967. p. 163.

Brasileiros de ascendência alemã
Engenheiros do estado do Rio de Janeiro

Roberto Schiefler


Melese este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Melese albogrisea
 Melese amastris
 Melese aprepia
 Melese asana
 Melese babosa
 Melese binotata
 Melese blanda
 Melese castrena
 Melese chiriquensis
 Melese chozeba
 Melese columbiana
 Melese costimacula
 Melese cruenta
 Melese cutheans
 Melese dorothea
 Melese drucei
 Melese endopyra
 Melese erythrastis
 Melese flavescens
 Melese flavimaculata
 Melese flavipuncta
 Melese frater
 Melese hampsoni
 Melese hebetis
 Melese incertus
 Melese inconspicua
 Melese innocua
 Melese intensa
 Melese klagesi
 Melese laodamia
 Melese lateritius
 Melese leucanioides
 Melese leucostigma
 Melese monima
 Melese nebulosa
 Melese niger
 Melese nigromaculata
 Melese nigropunctata
 Melese ocellata
 Melese paranensis
 Melese peruviana
 Melese petropolidis
 Melese postica
 Melese pumila
 Melese punctata
 Melese pusilla
 Melese quadrina
 Melese quadripunctata
 Melese rubricata
 Melese russata
 Melese signata
 Melese silvicola
 Melese sixola
 Melese sordida
 Melese sotrema
 Melese surdus
 Melese underwoodi

Referințe

Legături externe

Melese

Melese


An Nidularium ferdinando-coburgii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wawra. An Nidularium ferdinando-coburgii in nahilalakip ha genus nga Nidularium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nidularium

Nidularium ferdinando-coburgii


Gudmund Hoel (født 1877, død 1956) var en norsk arkitekt. Som mangeårig leder af NSB Arkitektkontor havde han en indflydelse på norsk jernbanearkitektur, der måske kun overgås af Paul og Paul Armin Due.

Uddannelse og arbejde
Hoel blev uddannet som bygningsingeniør fra Kristiania tekniske skole i 1896. De næste seks år arbejdede han som assistent på forskellige arkitektkontorer i Norge og Tyskland. I 1903-1904 tog han på studierejser til USA og Tyskland og senere også til flere andre lande. Efterfølgende var han ansat på Holger Sinding-Larsens kontor, til han startede egen virksomhed i 1910. I 1913 blev han leder for NSB Arkitektkontor, en stilling han havde til han gik af med pension i 1947.

Efter krigen mistede Hoel retten til at have tillidsposter i Norske arkitekters landsforbund i et år, frem til 1. januar 1947. Tilsvarende straffe blev givet til arkitekter, der havde arbejdet direkte eller indirekte for tyskerne eller Nasjonal Samling under krigen.

Mange af de stationsbygninger Hoel lagde navn til er også blevet tilskrevet andre medarbejdere på kontoret. Det er derfor vanskeligt at bedømme for eftertiden, hvor stor indflydelse hver enkelt person havde på resultatet, eller om Hoel signerede på kontorets vegne, selv når noget var tegnet af andre. Hoel skal selv have udtalt, at han tegnede hundredvis af stationsbygninger. Der var for øvrigt tale om samlebåndsarbejde i større omfang, end man havde praktiseret indtil da. Især den såkaldte Vegglitypen - der er opkaldt efter Veggli Station på Numedalsbanen - gik igen mange steder i forskellige varianter og størrelser i en årrække. Stilmæssigt gik udviklingen i tidens løb fra nybrarok og over til nyklassicisme.

Hoel har også efterladt sig enkelte andre bygninger, deriblandt en lille kirke.

Udvalgte værker
(Årstallene for stationer er byggeår med mindre andet er angivet. De kan afvige fra åbningsåret for den enkelte station og strækning.)
 Dalen kirke, Fet (1905)
 Ny stationsbygning på Lena Station på Skreiabanen (1913, sammen med Jens Flor)
 Hvalstad Station (1915; forskellige kilder tilskriver stationen til enten Hoel eller Jens Flor)
 Ny stationsbygning på Ådalsbruk Station på Rørosbanen (1915, sammen med Jens Flor)
 Ny Tønsberg Station på Vestfoldbanen (1915)
 Ny stationsbygning på Gulskogen Station på Randsfjordbanen (1915)
 Stationsbygninger på den nordlige del af Dovrebanen (sammen med Jens Flor), herunder Engan (1915; bygning flyttet til Halsetløkka camping), Driva (1916), Oppdal (1916), Fagerhaug (1915), Ulsberg (1915), Berkåk (1915), Garli (1915; brændt 1995 og nedrevet), Soknedal (1915), Snøan (1915, nedrevet 1973)
 To store trævillaer på Gråkamveien 1 og 3, Oslo (1918)
 Notodden nye station (sammen med Gerhard Fischer; opført 1918, åbnet 1919)
 Stationsbygninger på Bratsbergbanen, herunder Borgestad (1917), Valebø (sammen med Eivind Gleditsch, 1917), Skien nye station (sammen med Bjarne Friis Baastad og Ragnvald Utne, 1920) og Tinnegrend (sammen med Eivind Gleditsch; opført 1917, åbnet 1918, brændt 2012)
 Stationsbygninger på Raumabanen (sammen med Bjarne Friis Baastad, med mindre andet er angivet): Bottheim (1917–21; delvis nedrevet 1985), Lesja (1917–21), Lora (1917–21), Lesjaverk (1918–21), Lesjaskog (1918–21; nedrevet 1989), Bjorli (1918–21, sammen med Gerhard Fischer), Verma (1920–23), Flatmark (1918–21; nedrevet 1987), Marstein (1919–24), Romsdalshorn (1920–23; flyttet i 2005 og omdøbt til Trollveggen), Åndalsnes (1924, sammen med Arvid Sundby; senere udvidet)
 Selsbakk Station (1919, sammen med Jens Flor)
 Høybråten Station på Hovedbanen (1921)
 Ny Ljan Station på Østfoldbanen (1924, sammen med Gerhard Fischer)
 Stationsbygninger på Numedalsbanen (åbnet 1927; delvist sammen med Bjarne Friis Baastad), herunder ikke mindst Veggli, der var forbillede for en række andre stationsbygninger på både denne bane og på Nordlandsbanen og Sørlandsbanen
 Stationsbygninger på Kragerøbanen (åbnet 1927), herunder Kragerø Station (1927); i øvrigt stort set Vegglitypen på strækningen
 Ny bygning på Arendal Station på Arendalsbanen (1930)
 Ny bygning på Lillestrøm Station (opført 1930, åbnet 1934)
 Ny bygning på Atna Station på Rørosbanen (1935, sammen med Bjarne Friis Baastad)
 Hennung Station på Gjøvikbanen (1938, sammen med Bjarne Friis Baastad)
 Mange bygninger på Sørlandsbanen over en årrække, heriblandt transformatorstationen ved Skollenborg Station (1926; fredet), ny Kongsberg Station (1917, sammen med N.W. Grimnes; fredet), Meheia (1916), Bø (pakhus 1923, stationsbygning 1924), Drangedal Station (stationsbygning 1924, pakhus 1927), Eggevåg (1925), Neslandsvatn (opført 1926, åbnet 1927), Hynnekleiv (opført 1933, åbnet 1938), Herefoss (stationsbygning opført 1931, åbnet 1938; også ledvogterbolig), Snartemo (opført 1942, åbnet 1943)

Noter

Kilder

 Gudmund Hoel i Norsk kunstnerleksikon
 Gudmund Hoel i Store norske leksikon
  (Hoel er også omtalt i 1930-udgaven.)

Arkitekter fra Norge

Gudmund Hoel


Conform teoriei Unității Alcubierre, o navă spațială ar putea atinge o viteză aparent superluminică, dacă ar putea fi creat un câmp cu o densitate a energiei mai mică decât cea din vacuum, deci care să aibă o masă negativă. Acest câmp ar putea fi obținut prin contractarea spațiului din fața navei și extinderea spațiului din spatele ei.
Pentru că obiectele nu pot călători cu o viteză mai mare ca a luminii în spațiul normal, viteza superluminică poate fi totuși atinsă prin deformarea spațiului din jurul unui obiect. Astfel, nava ar ajunge la destinație cu o viteză aparent mai mare ca a luminii, dar în realitate va respecta legile fizicii. Din păcate, teoria nu poate fi verificată deocamdată prin experimente concrete.

Călătoria superluminică
Fizică teoretică

Unitatea Alcubierre


Schwabsdorf ist ein Ortsteil von Wiegendorf im Landkreis Weimarer Land in Thüringen.

Lage
An Schwabsdorf führt südöstlich die Bundesstraße 87 vorüber. Das Dörfchen liegt im Nordwesten von Wiegendorf in einem Ackerbaugebiet zwischen Weimar und Apolda bei 250 Meter über NN.

Geschichte
Am 22. November 1136 wurde der Ort erstmals als Swavestorpe in einer Urkunde der Gräfin Kunigunde von Beichlingen für das Kloster Oldisleben urkundlich erwähnt.
Haupterwerbszweig der Bewohner war die Landwirtschaft. Früher gab es auch Weinanbau.
Am 1. März 1974 wurde Schwabsdorf ein Ortsteil von Wiegendorf.
Der Ort gehört zum Kirchspiel Mellingen-Umpferstedt.

Sehenswürdigkeiten
 denkmalgeschützte Dorfkirche

Persönlichkeiten
 Gotthard Arno Ernst Neumann (1902–1972), Archäologe, Prähistoriker und Hochschullehrer

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Weimarer Land
Wiegendorf
Ersterwähnung 1136
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Weimarer Land)
Gemeindeauflösung 1974

Schwabsdorf (Wiegendorf)


Phillip Andrew Hedley Adams ,  (born 12 July 1939) is an Australian humanist, social commentator, broadcaster, public intellectual and farmer. He hosts Late Night Live, an Australian Broadcasting Corporation (ABC) program on Radio National four nights a week. He also writes a weekly column for The Weekend Australian.

Adams has had careers in advertising and film production and has served on many non-profit boards including WikiLeaks, Greenpeace Australia, Ausflag, Care Australia, Film Victoria, National Museum of Australia, both the Adelaide and Brisbane festivals of ideas, the Montsalvat Arts Society and the Don Dunstan Foundation. As a young man he joined the Communist Party of Australia, and was a member of the  Australian Labor Party for fifty years.

Adams has been appointed both a Member and subsequently an Officer of the Order of Australia; and he has received numerous awards including six honorary doctorates from Australian universities; Republican of the Year 2005; the Senior ANZAC Fellowship; the Australian Humanist of the Year, the Golden Lion at Cannes; the Longford Award; a Walkley Award; and the Henry Lawson Australian Arts Award. In 1997 the International Astronomical Union named a minor planet orbiting the Sun between Mars and Jupiter after him. A National Trust poll elected him one of Australia's 100 national living treasures.

Early years
Adams was born in Maryborough, Victoria, the only child of an English-born Congregational Church minister, the Reverend Charles Adams. His childhood was anything but idyllic and his parents separated when he was young. Interviewed in 2006, Adams said that:My first memories were my mother... absolutely dependent on the begging bowl – that little round dish with a piece of cloth at the bottom where parishioners would put a couple of bob. When dad went off to the war, I was taken up by my grandparents... and lived on a dirt-poor farm... I lived in penury for the first 10, 15 years of my life. ... Mother dumped [my father] in favour of a rather sleazy businessman ... a sociopath who tried to murder me ... I spent my latter part of my childhood trying to protect my mother from this psycho.Of his education he has said: "I was forced to leave school before completing my secondary education and the only job I could get was working in advertising."

Adams joined the Communist Party of Australia at age 16, while employed in advertising, but left at age 19. In a 2015 article for The Australian, Adams wrote that the Australian Security Intelligence Organisation (ASIO) opened a file on him when he was 15 as a "radicalised teenager... Having replaced scouting's woggle and knots with Stalin's hammer and sickle..."

After his time in the Communist movement, Adams joined the Australian Labor Party, parting only after what he described in 2010 as "50 years of membership, through thick and thin".

Career
Adams began his advertising career with Briggs & James and, later, with Brian Monahan and Lyle Dayman, became a partner in the agency Monahan Dayman Adams. He developed successful campaigns such as Life. Be in it., Slip, Slop, Slap, Break down the Barriers for the International Year of the Disabled Person and Care for Kids for the International Year of the Child, working with talent such as Fred Schepisi, Alex Stitt, Peter Best, Robyn Archer and Mimmo Cozzolino. Adams left the advertising industry in the 1980s. Monahan Dayman Adams purchased the successful Sydney agency MoJo in 1987 and carried on as MojoMDA.

He wrote regular columns for The Age, The Australian, Sydney Morning Herald, The National Times, Nation Review, The Courier-Mail, The Advertiser (Adelaide), The Examiner (Tasmania), The Bulletin and was a contributor to The New York Times, the Financial Times and The Times of London. He currently writes a weekly column for The Australian.

Film work
Adams played a key role in the revival of the Australian film industry during the 1970s. He was the author of a 1969 report which led to legislation by Prime Minister John Gorton in 1970 for an Australian Film and Television Development Corporation (later the Australian Film Commission) and the Experimental Film Fund.

Together with Barry Jones, Adams was a motivating force behind the Australian Film Television and Radio School which was established under the Whitlam government. Adams played a key role in the development of the South Australian Film Corporation, which was created in 1972 and became a model for similar bodies in other Australian states; and in the establishment of the Australia Council and the Australian Film Development Corporation, later known as the Australian Film Commission, the Film Finance Corporation Australia, and Screen Australia. As head of delegation to the Cannes Film Festival, Adams signed Australia's first co-production agreements with France and the UK. He was Chairman of the Australian Film Institute, the Film and Television Board of the Australia Council, the Australian Film Commission, and Film Australia.

In the 1960s Adams co-wrote, co-produced and co-directed (as well as serving as cinematographer for) his first feature film Jack and Jill: A Postscript (1969); the first feature to win the AFI Award, and the first Australian film to win the Grand Prix at an international festival.

Adams produced or co-produced other features including the critically panned but hugely popular film adaptation of Barry Humphries' The Adventures of Barry McKenzie, directed by Bruce Beresford, which became the most successful Australian film ever made up to that time. Other films include The Naked Bunyip, Don's Party, The Getting of Wisdom, Lonely Hearts, We of the Never Never, Grendel Grendel Grendel, Fighting Back, Hearts and Minds and Abra Cadabra.

Broadcasting
Adams initially presented a late-night program on Sydney commercial radio station 2UE during the late 1980s and early 1990s before succeeding Virginia Bell in 1991 as presenter of ABC Radio National's Late Night Live, interviewing guests on a wide range of topics including politics, science, philosophy, history and culture. Late Night Live is broadcast across Australia on ABC Radio National, as well as on Radio Australia and the Internet. The program is broadcast live from 22:00 AEST/ADST and is repeated the following day at 15:00 AEST/ADST. A serious discussion of world issues, the program is tempered with Adams' gentle and ironic humour. Regular contributors include Bruce Shapiro and Beatrix Campbell.

At times, Adams refers tongue-in-cheek to his listeners as "the listener" or "Gladys", as though he had only one listener; he also refers to listeners collectively as "Gladdies". In more recent years, Adams has begun introducing the show saying "Good evening Gladdies and Poddies", in reference to the show's growing podcast listener base.

The current theme music is the first movement of Brescianello's Violin Concerto No. 4 in E minor, Op. 1. Until March 2016 the theme was a short extract from the "Eliza Aria" from the Wild Swans Concert Suite by Elena Kats-Chernin, performed by the Tasmanian Symphony Orchestra with soprano Jane Sheldon, chosen in 2010. From 2007 to 2010, the theme music was Kats-Chernin's "Russian Rag", which Adams humorously refers to as "The Waltz of the Wombat". The previous music was Bach's Concerto for oboe, violin and orchestra in C minor, BWV 1060: III. Allegro.

Other work
Adams was the foundation chairman of the Commission for the Future, established by the Hawke government to build bridges between science and the community. He chaired the National Australia Day Council; whose principal task was to choose the Australian of the Year.

Adams was the inaugural chair for the Australian Centre for Social Innovation, established by the South Australian government, and chaired the advisory board for the Centre for the Mind at the University of Sydney and the Australian National University. He has been a board member of Greenpeace, CARE Australia, the National Museum of Australia, The Australian Centre for Social Innovation, the Adelaide Festival of Ideas and Brisbane's Ideas Festival, and is an Ambassador of Bush Heritage Australia and the National Secular Lobby. He was co-founder of the Australian Skeptics.

Adams is the author or editor of more than 20 books, including The Unspeakable Adams, Adams Versus God, The Penguin Book of Australian Jokes, Retreat from Tolerance, Talkback and A Billion Voices, Adams Ark, and, with Lee Burton, Emperors of the Air.

Political views and activities

Robert Manne has described Adams as "the emblematic figurehead of the pro-Labor left intelligentsia". After a youth in the Australian Communist movement, Adams was for many years a member of the Australian Labor Party, and had a close relationship with every Labor leader from Gough Whitlam to Kevin Rudd, advising on public relations, advertising and policy issues. In 2010, Adams resigned from the Labor Party after fifty years of membership, dissatisfied with the removal of Rudd by Julia Gillard in the 2010 Labor leadership spill. The Green Left Weekly described Adams in 2011 as "unrepentantly left-wing, although, despite the tireless 71-year-old tearing up his ALP membership card (and voting Green) in 2010, he has not completely abandoned the dead carcass of the ALP that he had lugged around for decades."

In 1995 Adams argued against Section 18C of the Racial Discrimination Act 1975, saying that a better response to expressions of racial hatred was "public debate, not legal censure".

During the tenure of the Howard government, Adams described Liberal Prime Minister John Howard as "far and away the worst prime minister in living memory". In 2022, Adams Tweeted that Australian cricketer Donald Bradman was a "right wing nut job" for being critical of socialism in a letter to Malcolm Fraser following the Dismissal of the Whitlam Labor government. His tweet on the subject was described as racist by one of its targets, Kamahl, and no evidence has been found to support Adams assertion about Nelson Mandela, the opposite seems to be the case.

"Honorary white" tweet
Adams was accused of using a racist and pejorative term in his response to Kamahl, a Malaysian-born Australian singer, whom Adams referred to on Twitter as an "honorary white". After Kamahl had informed Adams that he had been welcomed at Bradman's home from 1988 until his death in 2001, Adams responded: ""Clearly, Kamahl, he made you an Honorary White. Whereas one of the most towering political figures of the 20th century was deemed unworthy of Bradman's approval." Adams was referring to the unsubstantiated claims that Bradman had refused to meet Mandela due to political and racial differences, which was contrary to the well-documented respect Mandela had held for Bradman arising from Bradman's staunch opposition to the apartheid regime.

Mandela had asked to meet Bradman during a visit to Sydney in 2000 but due to poor health Bradman was unable to leave Adelaide. However, Bradman did gift a framed photograph which was presented to Mandela by actor Jack Thompson. Bradman died less than six months later.

When ABC managing director David Anderson was asked about Adams' tweet by Senator Ross Cadell in an Australian Senate committees hearing, Anderson said it was his understanding that Adams had privately written to Kamahl to apologise. Kamahl denied this and wrote to Anderson to advise him that he had received no such correspondence from Adams. According to Kamahl, the only action Adams had taken was to block him on Twitter and to double down on his original comments, adding "For the record Mr Anderson, I am not an honorary white man but a very proud black Australian man, deeply insulted by the treatment I have received from your employee and your organisation."

Anderson responded by asking Kamahl to accept his "sincere apologies" as he had been advised that an apology had been sent, but had now asked Adams to convey his apologies to him directly.  Although Adams claimed that he had sent a handwritten note to Kamahl two weeks prior, he sent an email to Kamahl in which he wrote: "It pains me deeply that you believe I've been both unkind and cruel to you. This stems from a misunderstanding about 'that tweet' – intended as a rebuke to Bradman not to you. I regret that my words have been misunderstood and that they have caused you unhappiness". Kamahl rejected the apology, describing it as "arrogant", and asked Adams to apologise publicly on Late Night Live.

Personal life

Adams is married to Patrice Newell. He has four daughters: three with his first wife, Rosemary Fawcett, and one with Newell. He lives on "Elmswood", a large property near Gundy in the Hunter Valley in mid-northern New South Wales. He and his wife grow garlic and olives, and farm organically fed cattle. He previously had a home in Paddington, an inner suburb of Sydney. Prior to this, Adams lived for some time in Stoneleigh, a heritage-listed house in Darlinghurst. Adams collects antiquities from many "dead civilisations", including sculptures and artifacts of Egyptian, Roman, Greek, Etruscan, South American and other indigenous cultures' origin.

He has written "I'd been an atheist since I was five."

In 1979 a portrait of Adams by artist Wes Walters won the Archibald Prize.

Honours and awards
Windgrove Laureate (2004)
Senior ANZAC Fellow (1981)
Henry Lawson Arts Award (1987)
United Nations Media Award (2005)
Multiple AFI Awards for various films
Honorary Doctor of the University, Griffith University
Honorary Doctor of Letters, Edith Cowan University (2003)
Honorary Doctor of Letters, University of Sydney (2005)
Honorary Doctor of the University, University of South Australia (2010)
Honorary Doctor of Letters, Macquarie University (2014)
Australian Media Hall of Fame, 2014
Honorary Doctorate, Australian Film, Television and Radio School, 2016
Officer of the Order of Australia (AO) 1992, for service to the Australian film and television industries
Member of the Order of Australia (AM) 1987, for service to the arts, particularly to film and television
Living Treasures by the National Trust in 1998
Walkley Award for Broadcast Journalism (2004)
Responsibility in Journalism Award 1998 (SCICOP) New York
Australian Republican of the Year 2005 (Australian Republican Party)
Australian Humanist of the Year 1987 – Awarded by the Council of Australian Humanist Societies
Australian Centenary Medal (1 January 2001)  "For service to Australian society in journalism"
Raymond Longford Award (the Australian film industry's highest accolade, in 1981, for "Outstanding Services to the Australian Film Industry"
A minor planet, discovered by R.H. McNaught at Siding Spring (1990) was named "5133 Phillipadams" by the International Astronomical Union (1997)
 Human Rights Medal awarded by the Australian Government's Human Rights and Equal Opportunity Commission (2006) (Shared with Father Chris Riley)
In 1996 the Committee for Skeptical Inquiry (CSICOP) presented Adams with the Responsibility in Journalism Award.

Bibliography

Conversations
A Billion Voices
Classic Columns
Adams Ark (2004)
Adams Versus God
Retreat from Tolerance
The Uncensored Adams
The Inflammable Adams
The Unspeakable Adams
More Unspeakable Adams
Adams with Added Enzymes
Talkback: Emperors of the Air
Adams Vs. God: The Rematch (2007)
Harold Cazneaux: The Quiet Observer
The Big Questions (with Professor Paul Davies)
More Big Questions (with Professor Paul Davies)
Bedtime Stories – Tales from my 21 Years at Late Night Live

With his partner Patrice Newell, he is the author of several joke books:
The Penguin Book of Australian Jokes (1994)
The Penguin Book of Jokes from Cyberspace (1995)
The Penguin Book of More Australian Jokes (1996)
The Penguin Book of Schoolyard Jokes (1997)

Filmography

Film
 A Personal History of the Australian Surf
 Hearts and Minds (1966) (producer)
 Jack and Jill: A Postscript (1970) (producer, writer, director)
 The Naked Bunyip (1970) (producer)
 The Adventures of Barry McKenzie (1972) (producer)
 Don's Party (1976) (producer)
 The Getting of Wisdom (1978) (producer)
 Grendel Grendel Grendel (1981) (producer)
 Fighting Back (1982) (executive producer)
 Lonely Hearts (1982) (executive producer)
 We of the Never Never (1982) (executive producer)
 Kitty and the Bagman (1983) (producer)
 Abra Cadabra (1983) (producer)
 Dallas Doll (1994) as Radio Announcer
 Road to Nhill (1997) as God (voice)

Television
 Adams' Australia (part of BBC TV's contribution to Australia's celebrations for its bicentenary).
 The Big Questions with Professor Paul Davies
 Death and Destiny in Ancient Egypt (writer/presenter) filmed in Egypt with Paul Cox 2008
 More Big Questions with Professor Paul Davies
 Face the Press SBS
 Short Cuts ABC
 Four Corners
 This Day Tonight
 Parkinson
 7:30 Report
 Clive James
 Will Be Back After This Break (7 Network)
 Two Shot series 1 and 2 (ABC)
 Short and Sweet (2 6-part series, ABC)
 Talking Heads
 Compass
 Sunday
 A Current Affair
 Sixty Minutes
 Australian Story
 Counterpoint with William F. Buckley Jr
 CNNNN
 The Chaser's War on Everything
 Compere, Australian Film Institute Awards Telecast
 Co-presenter, the Australian Bicentennial Celebration

References

External links
ABC Late Night Live podcasts
 Biography (ABC)
 Why We Need a Revolution Now

1939 births
ABC radio (Australia) journalists and presenters
Australian people of English descent
Australian advertising executives
Australian atheists
Australian Book Review people
Australian film producers
Australian humanists
Living people
Members of the Order of Australia
Officers of the Order of Australia
People from Maryborough, Victoria
Victorian College of the Arts alumni
The Australian journalists
Walkley Award winners

Phillip Adams (writer)


Dette er en (sandsynligvis ikke komplet) liste over værker af Anna Ancher, genereret ud fra Wikidata.

Anna Ancher (Anna Kirstine Brøndum, 18. august 1859 i Skagen – 15. april 1935 i Skagen) var en dansk maler. Hun var den eneste af Skagensmalerne, der var født i Skagen.

Anna Ancher var datter af købmand og kroejer Erik Andersen Brøndum (1820-90) og Ane Hedvig Møller (1826-1916). Hun var den femte i en søskendeflok på seks, der også talte Christen Degn Brøndum, der overtog Brøndums Hotel efter faderen. Hotellet var i en årrække samlingspunkt for Skagensmalerne, og her mødte hun i 1874 maleren Michael Ancher, som hun blev gift med på sin fødselsdag i 1880. I 1883 fik de datteren Helga Ancher.

Ancher er en af de største kunstnere i Danmark. Hun studerede tre vintre på Vilhelm Kyhns private tegne- og malerskole for kvinder i 1875-78 i København og senere i Paris hos Pierre Puvis de Chavannes sammen med Marie Triepcke, der senere blev gift med P.S. Krøyer. Mange af hendes malerier kan ses på Skagens Museum og Ribe Kunstmuseum, samt på Den Hirschsprungske Samling i København.

Hvis et eller af flere af værkerne står med Q-nummer, er du mere end velkommen til at tilføje værkets danske titel på Wikidata.

Referencer

Lister over værker

Værker af Anna Ancher


Manabu Ikeda (født 3. juli 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds og Shonan Bellmare.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Manabu Ikeda


Preusmjeri Nacrt:Omjer uvoza i izvoza električne energije u usporedbi s potrošnjom električne energije


Karen Louise Bardsley (født 14. oktober 1984) er en amerikanskfødt engelsk fodboldspiller, der spiller som målmand for Manchester City og Englands kvindefodboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra England
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra England
Fodboldspillere fra Manchester City W.F.C.
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012

Karen Bardsley


La Loi Blaise Diagne, promulguée le 29 septembre 1916, est une loi française donnant la citoyenneté de plein exercice aux habitants des Quatre Communes du Sénégal alors colonisé par la France. Elle fait suite à une première loi assimilationniste du 19 octobre 1915, et donne définitivement la nationalité française aux habitants des Quatre Communes sans les soumettre au Code civil ni leur faire perdre leur statut personnel.

Contexte
Blaise Diagne est alors le premier député africain au sein de l'Assemblée Nationale entre le 10 mai 1914 au 11 mai 1934 sous le gouvernement de Pierre Laval. Elles reconnaissent formellement la qualité de citoyen français aux originaires des quatre communes de plein exercice du Sénégal (Saint-Louis, Dakar, Gorée et Rufisque), dans le but de les assujettir aux obligations militaires. Ces communes étaient ainsi dénommées parce que ceux qui en étaient originaires disposaient de droits politiques. Néanmoins les bureaux de la guerre refusaient de les assujettir à un service obligatoire comme les autres Français, au motif que, régis par un statut personnel propre, ils ne pouvaient avoir la qualité de citoyen français, indispensable pour être incorporés dans l'armée régulière.

La Première Guerre mondiale opposait les puissances européennes, pour s'étendra à un conflit de niveau mondiale. Les pays de la Triple-Entente sont la France, le Royaume-Uni, la Russie et les territoires coloniaux que ces États contrôlent. Les Empires centraux sont l'Allemagne et l'Autriche-Hongrie, et leurs colonies. L'Empire ottoman les rejoint en octobre 1914, suivi un an plus tard du royaume de Bulgarie. La France a besoin de recruter des soldats dans les colonies pour assurer la pérennité de son armée. L'état de guerre va balayer toutes les réticences. L'Afrique-Occidentale Française (AOF) connaîtra six recrutements militaires selon des modalités définies par les décrets : de 1912, de 1915 et de 1918. Parmi différents chiffres, celui de 156 709 recrutés, qui représentent un prélèvement de 3,4% d'une population estimée à 11 millions d'habitants. Les soldats africains arrivèrent en France rapidement et furent aussitôt envoyés dans les tranchées. Le "réservoir" humain de la France en Afrique devenait un réel atout.

Critiques
Les lois Diagne de 1915 et 1916 subissent l'assaut des critiques. On soutint que seuls les enfants de la première femme d'un originaire musulman pouvaient être considérés comme légitimes en droit français, et que cette interprétation amènerait la désintégration de la famille africaine traditionnelle avec des conséquences désastreuses pour l'ensemble du Sénégal.

Notes et références

Bibliographie
 Michel Marc, Le recrutement des tirailleurs en A.O.F. pendant la Première Guerre mondiale. Essai de bilan statistique, dans: Revue française d'histoire d'outre-mer, tome 60, ,  trimestre 1973,
 Danielle Domergue-Cloarec, Une histoire en partage : les tirailleurs sénégalais dans la Première Guerre mondiale, dans: Humanisme, 2014/4, , .
 Gérard Légier, La législation relative à la nationalité française durant la Première Guerre mondiale, Dans: Revue critique de droit international privé, 2014/4, , pages 751 à 795
 Shelby C. Davis, Reservoirs of Men: A History of the Black Troops of French West Africa, Chambéry, 1934, pp. 15-55.

Liens externes

1916 en droit
Loi sur la nationalité
Nationalité française

Loi Blaise Diagne du 29 septembre 1916


O mergulhão-americano-ocidental (Aechmophorus occidentalis) é uma espécie de mergulhão de porte médio, encontrado na América do Norte.

É facilmente confundido com o mergulhão-de-clark, que compartilha características semelhantes, incluindo o tamanho corporal, o comportamento e o habitat. São conhecidos casos de hibridação.

Conservação
Esta espécie não se encontra actualmente ameaçada.

Aechmophorus
Aves descritas em 1974

Mergulhão-americano-ocidental


Catharina Elisabeth Heinecken (Lübeck, 1683 — Lützen, 5 de novembro de 1757) foi uma pintora de flores, artesã e alquimista alemã, bem como mãe de uma criança prodígio, Christian Heinrich Heineken.

Família

Nascida em Lübeck, era filha do pintor Franz Oesterreich e enteada de outro pintor, Karl Krieg. Ela casou-se com o pintor e arquitecto Paul Heinecken, e eles tiveram dois filhos: Carl Heinrich von Heineken, um historiador de arte e colecionador que mais tarde foi nomeado cavaleiro, e Christian Heinrich Heineken, uma criança prodígio conhecido como "o estudioso infantil de Lübeck" que só viveu quatro anos.

Heinecken pintou retratos e naturezas-mortas com flores e frutas, e fez coroas e guirlandas, que alugava para festas de casamento. O seu retrato do seu filho Christian Heinrich serviu de modelo para uma gravura de Christian Fritzsch que foi amplamente divulgada. Diz-se que ela estava profundamente interessada em alquimia e usou a sua fortuna para prosseguir estudos alquímicos. Ela faleceu em Lützen.

Acredita-se que um retrato de Heinecken pintado por Balthasar Denner tenha sido destruído durante a Segunda Guerra Mundial.

Alquimistas da Alemanha
Pintoras da Alemanha

Catharina Elisabeth Heinecken


Thalassoma purpureum, la Girelle hublot, est une espèce de girelles originaire du Sud-Est de l'océan Atlantique à travers les océans Indien et Pacifique, où elle habite les récifs et les côtes rocheuses dans les zones de forte action des vagues à des profondeurs allant de la surface jusqu'à  de profondeur. Cette espèce est d'une importance mineure pour la pêche commerciale locale mais peut être trouvée dans le commerce des aquariums.

Description
Thalassoma purpureum présente huit épines et de douze à quatre rayons mous à sa nageoire dorsale et trois épines et de dix à douze rayons mous à sa nageoire anale. Ce poisson peut atteindre  de longueur totale et  de poids. Elle a un corps assez profond et comprimé latéralement et une paire de dents en forme de canines à l'avant de sa mâchoire inférieure. Les femelles sont verdâtres avec leur museau marqué d'un « V » rouge foncé. Les mâles sont de couleur bleu verdâtre avec deux bandes rougeâtres brillantes le long de leurs flancs et ils ont une grosse tête avec un museau émoussé qui est bleu verdâtre avec des marques rose-violet. Elle est très similaire au Labre de Christmas (Thalassoma trilobatum), en particulier les femelles, mais Thalassoma purpureum a une tête plus grosse et aucune tache sur la tête.

Distribution
Thalassoma purpureum a une large distribution indo-pacifique qui s'étend marginalement dans l'Atlantique sud-est le long de la côte de l'Afrique du Sud. Sa principale répartition dans l'océan Indien s'étend du sud de la mer Rouge jusqu'à l'Afrique du Sud en passant par les îles de l'océan Indien et les côtes de l'Asie jusqu'à l'océan Pacifique où elle s'étend au nord jusqu'au Japon et au sud jusqu'à l'île Lord Howe, les îles Kermadec et les îles Rapa et à l'est jusqu'au Panama dans le Pacifique oriental.

Habitat et biologie
Thalassoma purpureum se trouve dans la zone de surtension des platiers extérieurs et sur les marges des récifs coralliens et rocheux. On le trouve normalement à des profondeurs de moins de . Il vit en groupes de femelles qui sont répartis sur de vastes étendues de récif et qui sont dominés par quelques mâles qui deviennent beaucoup plus gros que les femelles. C'est une espèce carnivore qui se nourrit de petits invertébrés tels que les crabes, les oursins, les ophiures et les mollusques, ainsi que les petits poissons et les vers polychètes. C'est un hermaphrodite protogyne, les femelles changent de sexe pour devenir des mâles et c'est un reproducteur pélagique.

Systématique
L'espèce Thalassoma purpureum a été formellement décrite pour la première fois sous le nom de Scarus purpureus en 1775 par l'explorateur, orientaliste et naturaliste suédois Pehr Forsskål (1732-1763) qui a donné la localité type comme Djeddah. Lorsque William Swainson décrivait le genre Thalassoma en 1839, il désigna Scarus purpureus comme son espèce type.

Ce taxon porte en français les noms vernaculaires ou normalisés suivants : Girelle hublot, Marra, Tamarin.

Thalassoma purpureum a pour synonymes :

Liens externes

Notes et références

Perciformes (nom scientifique)
Labridae

Thalassoma purpureum


An Malaxis cumbensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Malaxis cumbensis in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis cumbensis


Fabbrica Automobili Barison & C. war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Der Mailänder Silvio Barison gründete 1922 in Livorno das Unternehmen zur Produktion von Automobilen. Im gleichen Jahr wurde ein Fahrzeug auf dem Automobilsalon von Mailand ausgestellt. 1925 endete die Produktion nach 25 hergestellten Exemplaren.

Fahrzeuge
Für den Antrieb sorgte ein Vierzylinder-Schiebermotor, den Barison entwickelt hatte. Es gab zwei Motorvarianten. Die kleinere wies 1995 cm³ Hubraum auf. Der größere Motor leistete aus 2474 cm³ Hubraum 55 PS.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 George N. Georgano: The New Encyclopedia of Motorcars, 1885 to the Present. Dutton Verlag, New York 1982, ISBN 0-525-93254-2 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Toskana)
Livorno

Fabbrica Automobili Barison & C.


Agave parviflora ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Das Artepitheton parviflora leitet sich von den lateinischen Worten parvus für 'klein' sowie -florus für '-blütig' ab. Agave parviflora hat die kleinsten Blüten der Gattung. Ein englischer Trivialname ist "Smallflower Century Plant".

Beschreibung
Agave parviflora wächst einzeln oder vielköpfig. Die kleine Blattrosette erreicht bei Durchmessern von 15 bis 40 Zentimetern Wuchshöhen von 10 bis 15 Zentimetern. Die grüne Blattspreite ist 6 bis 15 Zentimeter lang und 0,8 bis 1,6 Zentimeter breit. Sie ist mit auffälligen weißen Streifen gezeichnet. An den Blatträndern befinden sich weiße Fasern. Der schwach pfriemliche Enddorn ist 5 bis 8 Millimeter lang.

Der in der oberen Hälfte locker- bis dichtblütige, "ährige" Blütenstand erreicht eine Höhe von 1 bis 2,1 Meter. Die Teilblütenstände tragen 12 bis 18 Millimeter lange blassgelbe bis hell grünlich-gelbe Blüten. Der 4 bis 8 Millimeter lange Fruchtknoten hat einen 1 bis 2 Millimeter langen Hals. Die Perigonröhre weist eine Länge von 5 bis 7 Millimetern auf. Ihre Zipfel sind 2 bis 3 Millimeter lang und 1,5 bis 4 Millimeter breit.

Die kugelförmigen, sitzenden bis kurz gestielten, kurz schnabeligen Kapselfrüchte sind 6 bis 8 Millimeter lang und 6 bis 10 Millimeter breit. Sie enthalten Samen von 3 bis 3,5 Millimetern Länge und 2 bis 2,5 Millimetern Breite.

Systematik und Verbreitung
Agave parviflora ist in den Vereinigten Staaten im Bundesstaat Arizona sowie im mexikanischen Bundesstaat Sonora an steinigen Hängen, in Grasland und offenem Waldland in Höhenlagen von 650 bis 1500 Metern verbreitet. Sie ist vergesellschaftet mit Yucca schottii und verschiedenen Kakteen-Arten.

Die Erstbeschreibung durch John Torrey wurde 1859 veröffentlicht. Ein Synonym ist Agave hartmanii S.Watson (1891).

Es werden folgende Unterarten unterschieden:
 Agave parviflora subsp. parviflora
 Agave parviflora subsp. densiflora G.D.Starr & T.Van Devender
 Agave parviflora subsp. flexiflora Gentry

Die Art gehört in die Untergattung Littaea und wird dort der Parviflorae-Gruppe zugeordnet.

Gefährdung
Auf Antrag der Vereinigten Staaten wurde Agave parviflora am 29. Juli 1983 in den Anhang I des Washingtoner Artenschutzabkommens aufgenommen.

Nachweise

Literatur
 Howard Scott Gentry: Agave parviflora. In: Agaves of Continental North America. The University of Arizona Press, 1982, S. 200–201.
 Greg Starr, Thomas R. van Devender: Agave parviflora subspecies densiflora. A newly found treasure from the Sierra Madre in Eastern Sonora, Mexico. In: Cactus and Succulent Journal. Band 83, Nummer 5, Cactus and Succulent Society of America, 2011, S. 227 (DOI:10.2985/0007-9367-83.5.224).

Einzelnachweise

Weitere Literatur
 August J. Breitung: Agave parviflora. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, Abbey Garden Press, 1968, S. 28.
 James L. Reveal, Wendy C. Hodgson: Agave parviflora. In:  Flora of North America. Oxford University Press, 2002, S. 446–447 (online).

Weblinks

Agaven
Parviflora

Agave parviflora


La Orden de Vasco Núñez de Balboa es una condecoración nacional otorgada por la República de Panamá. Establecida mediante la Ley 94 del 1 de julio de 1941, distingue a panameños y panameñas insignes en las ciencias, las artes y las letras y a extranjeros y extranjeras a quienes el gobierno considere acreedores de esta distinción.

Grados
La Orden de Vasco Núñez de Balboa tiene cinco grados:

  Gran Cruz Extraordinaria: Otorgada de manera exclusiva a Jefes de Estado.
  Gran Cruz: Otorgada a Ministros o Secretarios de Estado y Embajadores.
  Cruz de Gran Oficial: Otorgada a enviados extranjeros ordinarios y Ministros Plenipotenciarios, Miembros de Cuerpos Legislativos, Generales y Contra-Almirantes, entre otros.
  Comendador: Otorgada a Ministros Residentes, encargados de negocios, consejeros diplomáticos, Coroneles y Tenientes Coroneles.
  Caballero: Se puede otorgar a otros funcionarios diplomáticos y Cónsules Generales, autores de obras científicas y literarias notables.

Proceso de selección
Para obtener la Orden de Vasco Núñez de Balboa las personas deben ser recomendadas por el Órgano Ejecutivo  a través de la Cancillería. Las postulaciones son sometidas a la consideración de un comité llamado Consejo de la Orden, constituido por el Ministro de Relaciones Exteriores, quien lo preside, el Rector de la Universidad de Panamá, el presidente de la Corte Suprema de Justicia y el Secretario del Ministerio de Relaciones Exteriores, quien funge como secretario del consejo.  Una vez la persona es recomendada por el Consejo de la Orden, la misma es otorgada por el Órgano Ejecutivo.

Diseño
La insignia de Caballero de la Orden de Vasco Núñez de Balboa consiste en: "una Cruz de 70 milímetros en plata dorada con esmalte blanco. En el centro, un círculo de esmalte blanco tiene la esfinge en oro del descubridor del Mar del Sur y la leyenda: Orden de Vasco Núñez de Balboa".

La insignia de Comendador es semejante a la de Caballero y se lleva suspendida al cuello por una cinta color rojo púrupra de 40 milímetros de ancho, que lleva en el centro una franja de color amarillo de cinco milímetros de ancho.

La insignia de Gran Oficial es igual a la de Comendador y lleva además una placa estrellada de planta de 81 milímetros de diámetro que se coloca arriba de la cintura del lado izquierdo.

La insignia de Gran Cruz es igual a las anteriores pero suspendida por una cinta de 102 milímetros de ancho, con los mismos colores.

Beneficiarios

Algunas personas que han recibido la Orden de Vasco Núñez de Balboa son:
 Osvaldo Ayala, en grado de Comendador (1971)
 Ramón Peréira P.
 Mario Vargas Llosa
 Javier Pérez de Cuéllar
 Juan Carlos I de España
 Blas Bloise Calderón (25 de julio de 1975)
 Hermanos Julio César Dely Valdés y Jorge Luis Dely Valdés, en el grado de Comendador"
 Lucy Jaén
 Javier Ortiz de Zevallos, embajador de Perú en Panamá
Frank Abrego, fundador del Servicio Nacional de Fronteras
 Italo Herrera
 Eleuterio "Pille" Collado
 George "Lord Panamá" Allen
 Flor María Araúz  (30 de diciembre de 1985)
 Danilo Pérez
 Laffit Pincay
 Marc Ouellet
Pelé, en el grado de comendador
Manuel María Alba Carranza
Coqui Calderón y Graciela de Eleta, 1983
Tomasita Ester Casís (1960)
Rafael Estévez
Lidia Gertrudis Sogandares
Mariano Gorriz
José Renán Esquivel
Matilde de Obarrio
Pantaleón Henríquez Bernal (2001)

Referencias

Enlaces externos
 Ley 94 del 1 de julio de 1941 por la cual se crea la Orden de Vasco Núñez de Balboa
 Condecoraciones expedidas por el Poder Ejecutivo en Panamá a través del Ministerio de Relaciones Exteriores

Condecoraciones de Panamá

Orden de Vasco Núñez de Balboa


Ören aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Ören, Besni, Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı köy
 Ören, Kuyucak, Aydın ili Kuyucak ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Balya, Balıkesir ili Balya ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Burhaniye, Balıkesir ili Burhaniye ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Bartın, Bartın ili merkez ilçesine bağlı köy
 Ören, Bilecik, Bilecik ili merkez ilçesine bağlı köy
 Ören, Yeniçağa, Bolu ili Yeniçağa ilçesine bağlı köy
 Ören, Cumayeri, Düzce ili Cumayeri ilçesine bağlı köy
 Ören, Refahiye, Erzincan ili Refahiye ilçesine bağlı köy
 Ören, Kemalpaşa, İzmir ili Kemalpaşa ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Kiraz, İzmir ili Kiraz ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Yenice, Karabük ili Yenice ilçesine bağlı köy
 Ören, Aslanapa, Kütahya ili Aslanapa ilçesine bağlı köy
 Ören, Hisarcık, Kütahya ili Hisarcık ilçesine bağlı köy
 Ören, Tavşanlı, Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı köy
 Ören, Demirci, Manisa ili Demirci ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Anamur, Mersin ili Anamur ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Milas, Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Seydikemer, Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle
 Ören, Boyabat, Sinop ili Boyabat ilçesine bağlı köy
 Ören, Ereğli, Zonguldak ili Ereğli ilçesine bağlı köy

Ören


Der Arroyo de la Coronilla, auch Arroyuelo de la Coronilla, ist ein im Süden Uruguays gelegener Bach.

Der linksseitige Nebenfluss des Río de la Plata entspringt auf dem Gebiet des Departamentos Canelones an der westlichen Flanke des Cerro de Mangrullo einige Kilometer südsüdöstlich des Cerro Piedras de Afilar, südwestlich von Piedras de Afilar und nördlich von Araminda. Von dort fließt er nach Süden, nachdem er zunächst einen Bogen in östliche Richtung eingeschlagen hat. Zwei Kilometer vor seiner Mündung trifft sein linksseitiger Zufluss Junquito, der teils umgangssprachlich auch als Hunquito bezeichnet wird, auf ihn. Am Punkt dieses Zusammentreffens existiert eine kleine, Laguna Blanca genannte Ausbuchtung. Der rund sechs Kilometer lange Bach mündet zwischen Santa Lucía del Este und Biarritz in den Río de la Plata.

Weblinks
 Detaillierte Karte des Departamentos Canelones (PDF; 2,9 MB)

Einzelnachweise

Fluss im Departamento Canelones

Arroyo de la Coronilla (Río de la Plata)


Matthias Schrade (* 7. April 1979 in Tettnang) ist ein Unternehmer und ehemaliger Politiker der Piratenpartei Deutschland.

Leben

Ausbildung und Beruf
Schrade besuchte das Raichberg Gymnasium in Ebersbach an der Fils und machte dort 1998 sein Abitur. Er startete im April 1998 einen E-Mail-Börsenbrief, der ab Mitte 1999 in der von Schrade mitgegründeten Firma GSC Research GmbH (German Small Caps Research) fortgeführt wurde, einem unabhängigen Analystenhaus mit Sitz in Düsseldorf, dessen Geschäftsführer er bis Ende 2011 war. Seine börsenanalytischen Beiträge erschienen regelmäßig in den unternehmenseigenen Medien "Börsenalltag – Tagebuch aus der Aktien-Analyse". Von Juni 2007 bis April 2010 gehörte er dem Aufsichtsrat der GSC Portfolio AG an, einer von GSC Research betreuten Beteiligungsgesellschaft, deren Aktien im Freiverkehr gehandelt werden. Schrade gehörte von November 2000 bis August 2010 dem Aufsichtsrat der Beteiligungsgesellschaft SCI AG an, deren Aktien im Freiverkehr der Börse Hamburg gehandelt werden.

Heute wird GSC Research von Alexander Langhorst geleitet.

Vom 8. Juli 2013 bis 12. September 2014 war Schrade zunächst als Geschäftsführer und später als Vorstand bei FCR Immobilien in München tätig, die mehrere Einkaufs- und Fachmarktzentren besitzt. In dieser Zeit sorgte er unter anderem für die Umwandlung der Firma in eine Aktiengesellschaft, führte eine Non-Recourse-Finanzierungsstruktur ein, wickelte den Kauf und die Finanzierung einer ganzen Reihe von Einkaufszentren ab und verdreifachte das Portfoliovolumen auf über 20 Mio. Euro.

Im Herbst 2014 gründete Schrade mit der DEFAMA Deutsche Fachmarkt AG in Berlin eine eigene Firma, die ein Portfolio von kleinen Fachmarkt- und Einkaufszentren aufbauen will, wofür 4 Mio. Euro Eigenkapital eingesammelt wurden. Im Aufsichtsrat sitzen Peter Schropp, Ulrich Rücker und Henrik von Lukowicz. Erklärtes Ziel von DEFAMA ist es, langfristig einer der größten Bestandshalter von kleinen Fachmarktzentren in Deutschland zu werden. Aktuell besitzt das Unternehmen 58 Einzelhandelsimmobilien mit einem Wert von rund 250 Mio. Euro. DEFAMA ist seit dem 13. Juli 2016 im Freiverkehr der Börse München im Mittelstandssegment maccess notiert.

Schrade ist seit Mai 2016 mit der Property Managerin Janina Maiß verheiratet und lebt in Berlin.

Politischer Werdegang
Schrade trat am 13. August 2009 vor der Bundestagswahl in Düsseldorf dem Landesverband Nordrhein-Westfalen der Piratenpartei bei. Auslöser war nach seinen eigenen Angaben das geplante Zugangserschwerungsgesetz und die damit verbundenen "Zensursula"-Proteste. Der von ihm gewählte Nickname "Kungler" spielt nach eigenen Angaben auf sein gutes Netzwerk an.

Innerparteiliches Engagement

Schrade, der sich vorwiegend bei Wahlkampfaktivitäten einsetzt, kandidierte erstmals 2010 für ein Amt im Bundesvorstand der Partei, allerdings ohne Erfolg.

Nach einer weiteren Kandidatur im darauffolgenden Jahr wurde er im Mai 2011 zu einem von zwei Beisitzern im Bundesvorstand gewählt. Zu diesem Zeitpunkt war bereits ein Wechsel in den Bezirksverband Stuttgart im Landesverband Baden-Württemberg vorausgegangen.

Schrade kandidierte für die Landesliste der Piratenpartei Baden-Württemberg zur Bundestagswahl 2013. Nachdem er auf keinen der ersten zehn Listenplätze gewählt worden war, trat er nicht mehr an.

Schrade kündigte im Oktober 2012 seinen Rücktritt aus dem Bundesvorstand nach dem Bundesparteitag im Folgemonat an. Er begründete diesen Schritt mit der aus seiner Ansicht nach nicht mehr möglichen Zusammenarbeit mit seinem Vorstandskollegen Johannes Ponader.

Am 17. Februar 2014 verkündete Schrade über Twitter seinen Austritt aus der Partei.

Sonstiges Engagement
Schrade ist Mitglied im Förderkuratorium des Netzwerk Recherche. Darüber hinaus ist er Mitglied der Deutsche Schutzvereinigung für Wertpapierbesitz und der Schutzgemeinschaft der Kapitalanleger. Außerdem saß er von 2003 bis 2011 im Anlageausschuss des Münchner Investment Clubs.

Wirtschaftspolitische Positionen

Staatsschuldenkrise im Euroraum
Schrade, der unter anderem am Wirtschaftsprogramm des Landesverbandes Nordrhein-Westfalen mitarbeitete, geriet im Herbst 2011 parteiintern mit seinen für die Partei eher untypischen Euro-skeptischen Ansichten zum wirtschaftspolitischen Vorgehen in der Bekämpfung der sogenannten "Eurokrise" in Kritik und erzielte mediale Aufmerksamkeit.

In der Griechenlandfrage prognostizierte er aufgrund der Staatsbilanzen die unausweichliche Erfordernis eines Schuldenschnitts (Hair Cut), wie er im März 2012 dann durchgeführt werden musste, und kritisierte die Sinnhaftigkeit unbefristeter "Rettungspakete" wie die Europäische Finanzstabilisierungsfazilität (EFSF) des Europäischen Stabilitätsmechanismus (ESM). Schrade beanstandet die Aufweichung der Stabilitätskriterien für die europäische Währung und nicht erfolgte Sanktionierung von klaren Verstößen gegen diese. Um eine sogenannte "Kern-Euro-Zone", in der wirtschaftlich homogene Staaten verbleiben, werde man seiner Meinung nach im Sinne einer stabileren Währungsunion nicht umhinkommen, so Schrade zu dieser Zeit.

Schrade kritisiert unter anderem die Intransparenz des Bankensystems und des Finanzwesens. Seiner Ansicht nach könne kein Vorstand einer Bank die Bilanz seines Instituts vollständig erklären. Zudem beanstandet er die geringe Eigenkapitalsicherung im Bankgewerbe. Eine Verstaatlichung des Bankwesens lehnt er ab und verweist dabei auf die seiner Ansicht nach "dilettantisch" beaufsichtigten Landesbanken. Derivathandel erachtet Schrade grundsätzlich in einigen Bereichen und bis zu einem begrenzten Anteil gegenüber Realwerten zur Risikoabsicherung als notwendig, ein Vielfaches des Volumens muss seiner Meinung nach aber unbedingt unterbunden werden, beispielsweise durch eine Finanztransaktionssteuer. Unter anderem kritisiert er bei vielen solcher Finanzprodukte die inhaltliche Intransparenz und die daraus resultierende Unmöglichkeit einer Risikoabwägung durch Anleger. Da seiner Meinung nach Staatsanleihen zwar als sicher gelten, historisch gesehen aber jedes FIAT-Währungssystem irgendwann im Staatsbankrott ende, ist er der Ansicht, dass eine eingehende Problemanalyse des heutigen Systems erfolgen und eine daraus resultierende Lösung für ein zukünftiges Finanz- und Wirtschaftssystem erarbeitet werden müsse.

Nachdem Schrade einen Antrag aus dem Regionalverband Hannover für den Bundesparteitag im Dezember 2011 zur Abstimmung gegen den ESM als ständige Institution der europäischen Union (EU) umwarb, der inhaltlich den Forderungen des FDP-Politikers und Euro-Skeptikers Frank Schäffler glich (siehe dort unter Politische Positionen), legte ihm die PIRATEN-Fraktion im Berliner Abgeordnetenhaus den Parteiaustritt nahe.

Rettungsaktionen für überschuldete Staaten ließen sich mit ordnungspolitischen Prinzipien nicht vereinbaren, so Schrade zur Begründung seiner Antragsunterstützung. Der Antrag wurde im Verlauf des Parteitags nicht beschlossen, alternativ wurde vom Parteitag ein Positionspapier beschlossen, in dem die Piratenpartei die demokratischen Defizite bei der Entstehung des ESM-Vertrags kritisiert.

Weblinks

 Matthias Schrades Blog
 Christine Zeiner: Der Pirat mag's auch mal bieder. Wiener Zeitung, 27. April 2012
 Wir sind alles andere als tolerant, wenn es um Rechtsextremismus geht, Deutschlandfunk, 21. April 2012

Einzelnachweise

Unternehmer (Berlin)
Deutscher
Geboren 1979
Mann

Matthias Schrade


බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2005 ජූලි සහ අගෝස්තු මාසවලදී ටෙස්ට් තරග දෙකක් සහ එක්දින තුන්කොන් තරගාවලියක් සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය. කොන්ත්‍රාත් ආරවුලක් හේතුවෙන් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් සහභාගී වීම දැඩි ලෙස ප්‍රශ්නකාරී වූ අතර එය බ්‍රයන් ලාරා, ක්‍රිස් ගේල් සහ කෝරි කොලිමෝර් වැනි ක්‍රීඩකයින් ක්‍රීඩා කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. මේ අනුව, ශ්‍රී ලංකාව ඔවුන්ගේ මව්බිමේදී ඉතා ප්‍රබල කණ්ඩායමක් ලෙස සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිල දුර්වල කණ්ඩයමක් ලෙස තරගමාලාවට එක් විය. ශ්‍රී ලංකාව මෙම තරගමාලාවේ පැවති තරග 2 ම ජය ගත්තද දුර්වල කොදෙව් කණ්ඩායම ඉදිරියේ දුර්වල පිතිහරඹය විලාශයක් පෙන්නුම් කරන ලදී.

ක්‍රීඩාංගණ

තරඟ විස්තර

පුහුණු තරගය

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් ඔවුන්ගේ පුහුණු තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් කර ගත් නමුත් තරුණ, දක්ෂ ශ්‍රී ලංකා පන්දු යවන්නන් සහ ජාතික කණ්ඩායමට ආසන්නව සිටි ක්‍රීඩකයන්ගේ සම්මිශ්‍රණයකින් සමන්විත ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් XI කණ්ඩායම ඉදිරියේ ලකුණු 110කට දැවී ගිය අතර, මාවන් අතපත්තු සහ කුමාර් සංගක්කාර විසින් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් XI කණ්ඩායම ලකුණු 382 දක්වා ඔසවා තැබූහ. කෙසේ වෙතත්, ඉනිමක පරාජයෙන් බේරීමට සටන් කල බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිලට තරගය අවසන් වන විට දෙවනි ඉනිමට කඩුළු 4 ක් දැවී ලකුණු 109 ලබා තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් විය.

1 වන ටෙස්ට් තරගය
නවක ක්‍රීඩකයන්ගෙන් සමන්විත බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් පළමු තරගයේදී ප්‍රබල ලෙස ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව හොඳ උත්සාහයක් ගත් අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ පිටියේදී පළමු ඉනිමේ වාසියක් ඔවුන් ලබා ගත්තේය. සාමාන්‍ය ටෙස්ට් කණ්ඩායමේ නිත්‍ය ක්‍රීඩකයන් වූයේ ශිවනාරීන් චන්ද්‍රපෝල් සහ ඩැරන් පවෙල් පමණි. චන්දර්පෝල් කාසියේ වාසිය දිනාගෙන පන්දුවට පහරදීමට තීරණය කළේය. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දෙවැනි ඉනිම ලකුණු 113 කට දැවී ගිය අතර ශ්‍රී ලංකාවට ලකුණු 172ක ඉලක්කයක් ලැබුනි. මහේල ජයවර්ධන නොදැවී ලකුණු 41ක් සහ තිලාන් සමරවීර ලකුණු 51ක් ලබා ගනිමින් ලකුණු 86ක සබඳතාවයක් සමඟින් ශ්‍රී ලංකාව කඩුලු 6ක ජයග්‍රහණයක් අත්කර ගත්හ.

2 වන ටෙස්ට් තරගය
සත්කාරක ශ්‍රී ලංකාව නැවතත් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිලේ වේග පන්දු යැවීම හමුවේ මවිතයට පත් වූ අතර ශ්‍රී ලංකාව ලකුණු 150කට දැවී ගියේය. කෙසේ වෙතත්, ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ පිතිකරණ අසාර්ථකත්වය පිරිමැසීමට චමින්ද වාස් ප්‍රමුඛ පන්දු යවන්නන් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පළමු ඉනිම ලකුණු 148 කට සීමා කරමින් පළමු ඉනිම ශ්‍රී ලංකාවට ලකුණු 2ක වාසියක් සහිතව අවසන් විය. තරගයේ දෙවනි ඉනිමේදී ශ්‍රී ලංකා පිතිකරුවන් නැවතත් පාලනයක් පෙන්නුම් කළහ. තරගයේ දෙවනි ඉනිම අත්හිටුවන විට ශ්‍රී ලංකාව කඩුලු 7ක් දැවී ලකුණු 375ක් ලබා සිටියා. ජයග්‍රහණය සඳහා ලකුණු 378ක් නියම කළ කොදෙව්වන්ට ස්ථාවර වීමට නොදුන් මුරලිදරන්ගේ පන්දු හමුවේ බටහිර ඉන්දීය පිතිකරුවන් සියළු දෙනා 137 දැවී ගොස් ශ්‍රී ලංකාවට ලකුණු 240 ක ජයක් හිමිවිය.

එදිජා තරගාවලිය
අයි.ඕ.සී කුසලානය 2005 බලන්න

බාහිර මූලාශ්‍ර
ක්‍රිකට් ලේඛනාගාරය

යොමු කිරීම්

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2005


Sihelné este o comună slovacă, aflată în districtul Námestovo din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.154 de locuitori.

Istoric
Localitatea Sihelné este atestată documentar din 1630.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Sihelné


Almanya Sosyal Demokrat Partisi (Almanca: Sozialdemokratische Partei Deutschlands), Almanya'nın en eski siyasal partisi.

Avrupa'nın işçi sınıfına dayanan en köklü siyasal partilerinden biridir. Sosyalist Enternasyonal'in başlıca kurucuları ve en etkili partileri arasında yer alır. Başlıca yayın organı Vorwärts gazetesidir.

Başkanlığını Sigmar Gabriel yürütmektedir. 1998'den 2005'e kadar iktidarda kalmış, 2005 yılındaki genel seçimler sonrasında Angela Merkel başbakanlığında CDU ile koalisyon hükûmeti kurma konusunda anlaşmaya varmıştır.

Ferdinand Lassalle'nin Alman İşçi Birliği (ADAV) ile Marksist siyaset adamları August Bebel ve Wilhelm Liebknecht'in Sosyal Demokrat İşçi Partisi (SDAP)'nin 1875'te Gotha'da birleşmesiyle kurulan Sosyalist İşçi Partisi'nin adı 1890'dan sonra Almanya Sosyal Demokrat Partisi olarak değiştirildi.

Seçim sonuçları

Federal Meclis (Bundestag)

Avrupa Parlamentosu

Kaynakça

Alman İmparatorluğu'nda siyaset
Weimar Cumhuriyeti'ndeki siyasi partiler
Sosyal demokrat partiler

Almanya Sosyal Demokrat Partisi


Den 5. udgave af La course by Le Tour de France fandt sted den 17. juli 2018. Løbet var en del af UCI Women's World Tour 2018 og blev organiseret af Amaury Sport Organisation lige som Tour de France. Løbet blev vundet af hollandske Annemiek van Vleuten fra  for andet år i træk.

Hold

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Marie Vilmann kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling

Resultater

Eksterne henvisninger

Cykelløb i 2018
2018

La course by Le Tour de France 2018


"True Disaster" este un cântec al interpretei suedeze Tove Lo lansat ca și cel de-al doilea extras pe single al celui de-al doilea său album de studio Lady Wood. Cântecul a fost scris de către Tove Lo și Oscar Holter și produs de către acesta din urmă. A fost trimis la stațiile radiofonice din Statele Unite ale Americii la data de 15 noiembrie 2016 prin intermediul casei de discuri Republic Records.

Videoclip
Videoclipul piesei face parte dintr-un scurt-metraj intitulat "Fairy Dust", care a fost regizat de către Tim Erem și a fost lansat la data de 30 octombrie 2016 pe platforma Vevo al artistei. Videoclipul separat a fost lansat la data de 29 noiembrie 2016. Videoclipul este filmat într-o singură secvență.

Ordinea pieselor pe disc

Specificații
 A ^ Remix "Cut Snake".
 B ^ Remix "Woody Runs".
 C ^ Remix "LIOHN".
 D ^ Remix "Youngr".

Referințe

Discuri single din 2016
Cântece de Tove Lo

True Disaster


Deux sous-marins de la Marine indienne ont porté successivement le nom de INS Karanj :

 L', un sous-marin de , lancé en 1968 et désarmé en 2003.
 L', un sous-marin de  lancé en 2018 et commissionné en 2021.

Notes et références

Notes

Références

Nom de bateau de la Marine indienne

INS Karanj


Iuliu Popescu (n. 1870, Jucu de Jos, județul Cluj – d. 1959, Turda, județul Cluj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918  .

Biografie
A urmat studiile liceale la Cluj și cursurile Facultății de Drept la Cluj și Budapesta, unde își ia și examenul de avocat. În cursul anului 1903 se stabilește în Turda, practicând avocatura. A activat și sprijinit cele două asociații culturale ale orașului, "Societatea Române de Lectură" și Despărțământul ASTREI din Turda .

În toamna anului 1918, prin inițiativa și activitatea sa a luat ființă în Turda Consiliul Național Român și Garda Națională a României, fiind ales președinte al Consiliului. A condus marea masă a poporului român din Turda la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia .

După 1918 intră în magistratură, fiind numit consilier la Curtea de Apel din Cluj și mai târziu la Înalta Curte de Casație și Justiție din București. La începutul anului 1930 este numit consilier la Curtea de Conturi din București, funcționând în această calitate până în 1935, când, pensionându-se pentru limită de vârstă, se întoarce la Turda .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Cercului electoral Turda .

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).

Lectură suplimentară
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1870
Decese în 1959
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români

Iuliu Popescu


La faculté de philosophie et sciences sociales est une faculté de l'université libre de Bruxelles (ULB), en Belgique. Elle a été créée en 2015 à la suite d'une réorganisation de l'université par réunion des deux départements de la faculté des sciences sociales et politiques et de deux des départements de la faculté de philosophie et lettres.

Composition
La faculté se compose des départements suivants :
Philosophie, éthique et sciences des religions et de la laïcité
Science politique
Sciences sociales et sciences du travail
Histoire, arts et archéologie

Le doyen
 Andrea Rea (2015-2019)
  (2019- )

Notes et références

Annexe

Articles connexes
Université libre de Bruxelles

Liens externes
 Site officiel de l'université libre de Bruxelles

Sciences de l'information et de la communication
Université libre de Bruxelles

Faculté de philosophie et sciences sociales de l'université libre de Bruxelles


G bir grup ve  olmak üzere, H, G ile aynı ikili işlem altında grup oluşturuyorsa, Hye Gnin altgrubu(altöbeği) denir.

Sadece etkisiz elemana sahip olan altgruba G'nin apaçık altgrubu denir. Bütün G grupları aynı zamanda kendilerinin altgruplarıdır. Gnin kendisinin ve apaçık altgrubu dışında kalan altgruplara özaltgrup denir.

Kaynakça

Grup teorisi
Cebir

Altöbek


Actinodaphne, rod dvosupnica iz porodice lovorovki iz suptropske i tropske Azije. Pripada mu preko 120 vrsta zimzelenog drveća i grmova. Neke vrste endemske su u Kini

Vrste

 Actinodaphne acuminata (Blume) Meisn.
 Actinodaphne albifrons Kosterm.
 Actinodaphne amabilis Kosterm.
 Actinodaphne ambigua Hook.f.
 Actinodaphne andamanica M.Gangop.
 Actinodaphne archboldiana C.K.Allen
 Actinodaphne areolata Blume
 Actinodaphne bicolor (Merr.) Merr.
 Actinodaphne borneensis Meisn.
 Actinodaphne bourdillonii Gamble
 Actinodaphne bourneae Gamble
 Actinodaphne brassii C.K.Allen
 Actinodaphne caesia Teschner
 Actinodaphne campanulata Hook.f.
 Actinodaphne candolleana (Thwaites) Meisn.
 Actinodaphne celebica Miq.
 Actinodaphne cinerea Elmer
 Actinodaphne cochinchinensis Meisn.
 Actinodaphne concinna Ridl.
 Actinodaphne concolor Nees
 Actinodaphne confertifolia (Hemsl.) Gamble
 Actinodaphne corymbosa Blume
 Actinodaphne crassa Hand.-Mazz.
 Actinodaphne cupularis (Hemsl.) Gamble
 Actinodaphne diversifolia Merr.
 Actinodaphne dolichophylla (Merr.) Merr.
 Actinodaphne elegans Thwaites
 Actinodaphne ellipticibacca Kosterm.
 Actinodaphne engleriana Teschner
 Actinodaphne ferruginea H.Liu
 Actinodaphne forrestii (C.K.Allen) Kosterm.
 Actinodaphne fragilis Gamble
 Actinodaphne fuliginosa Airy Shaw
 Actinodaphne furfuracea Blume
 Actinodaphne glabra Blume
 Actinodaphne glauca Nees
 Actinodaphne glaucina C.K.Allen
 Actinodaphne glomerata (Blume) Nees
 Actinodaphne gracilis Miq.
 Actinodaphne gullavara (Buch.-Ham. ex Nees) M.R.Almeida
 Actinodaphne henryi Gamble
 Actinodaphne hirsuta Blume
 Actinodaphne hookeri Meisn.
 Actinodaphne hypoleucophylla Hayata
 Actinodaphne javanica Miq.
 Actinodaphne johorensis Gamble
 Actinodaphne kinabaluensis Kosterm.
 Actinodaphne koshepangii Chun ex Hung T.Chang
 Actinodaphne kostermansii S.Julia
 Actinodaphne kweichowensis Yen C.Yang & P.H.Huang
 Actinodaphne lanata Meisn.
 Actinodaphne lanceolata Dalzell & A.Gibson
 Actinodaphne latifolia Teschner
 Actinodaphne lawsonii Gamble
 Actinodaphne lecomtei C.K.Allen
 Actinodaphne ledermannii Teschner
 Actinodaphne leiophylla (Kurz) Hook.f.
 Actinodaphne longipes Kosterm.
 Actinodaphne macgregorii (Merr.) Kosterm.
 Actinodaphne macrophylla (Blume) Nees
 Actinodaphne macroptera Miq.
 Actinodaphne madraspatana Bedd. ex Hook.f.
 Actinodaphne magniflora C.K.Allen
 Actinodaphne malaccensis Hook.f.
 Actinodaphne mansonii M.Gangop.
 Actinodaphne menghaiensis J.Li
 Actinodaphne microphylla Elmer
 Actinodaphne mollis Blume
 Actinodaphne molochina Nees
 Actinodaphne moluccana Blume
 Actinodaphne montana Gamble
 Actinodaphne moonii Thwaites
 Actinodaphne multiflora Benth.
 Actinodaphne mushaensis (Hayata) Hayata
 Actinodaphne myriantha Merr.
 Actinodaphne nicobarica M.Gangop.
 Actinodaphne nitida Teschner
 Actinodaphne notabilis Doweld
 Actinodaphne novoguineensis Teschner
 Actinodaphne obovata (Nees) Blume
 Actinodaphne obscurinervia Yen C.Yang & P.H.Huang
 Actinodaphne obtusa Teschner
 Actinodaphne oleifolia Gamble
 Actinodaphne omeiensis (H.Liu) C.K.Allen
 Actinodaphne paotingensis Yen C.Yang & P.H.Huang
 Actinodaphne pauciflora Blume
 Actinodaphne pedunculata (Blume) Meisn.
 Actinodaphne percoriacea S.Julia
 Actinodaphne perglabra Kosterm.
 Actinodaphne perlucida C.K.Allen
 Actinodaphne philippinensis Merr.
 Actinodaphne pilosa (Lour.) Merr.
 Actinodaphne pisifera Hook.f.
 Actinodaphne procera Nees
 Actinodaphne pruinosa Nees
 Actinodaphne pubescens Blume
 Actinodaphne pulchra Teschner
 Actinodaphne quercina Blume
 Actinodaphne reticulata Meisn.
 Actinodaphne ridleyi Gamble
 Actinodaphne robusta S.Julia
 Actinodaphne rufescens Blume
 Actinodaphne rumphii Blume
 Actinodaphne salicina Meisn.
 Actinodaphne samarensis (Merr.) Merr.
 Actinodaphne scleroptera Miq.
 Actinodaphne semengohensis S.Julia
 Actinodaphne sesquipedalis Hook.f. & Thomson ex Meisn.
 Actinodaphne setchuenensis (Gamble) C.K.Allen
 Actinodaphne shendurunii Robi & Udayan
 Actinodaphne sikkimensis Meisn.
 Actinodaphne soepadmoi S.Julia
 Actinodaphne solomonensis C.K.Allen
 Actinodaphne spathulifolia S.Julia
 Actinodaphne speciosa Nees
 Actinodaphne sphaerocarpa (Blume) Nees
 Actinodaphne stenophylla Thwaites
 Actinodaphne sulcata S.Julia
 Actinodaphne tadulingamii Gamble
 Actinodaphne tayabensis (Elmer) Merr.
 Actinodaphne tomentosa Teschner
 Actinodaphne trichocarpa C.K.Allen
 Actinodaphne tsaii Hu
 Actinodaphne venosa S.Julia
 Actinodaphne wightiana (Kuntze) Noltie

Izvori

Lovorovke

Actinodaphne


6843 Heremon este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6843 Heremon este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fort Davis de Mulholland, J. D.. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 9,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1975
Centura de asteroizi

6843 Heremon


Biserica de lemn din Blejoi este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Blejoi, comuna Blejoi. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 130687.

Note

Monumente istorice din județul Prahova
Biserici de lemn din Prahova
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae
Biserici cu hramul Sfânta Maria

Biserica de lemn din Blejoi


Petrokimya, petrolden organik kimyasal ürünler elde etmede kullanılan sanayi yöntemlerini topluca belirten terim.

Petrol sanayisi 1950'den başlayarak, yakıtları, yanıcıları, özel olarak da alkenleri (olefinler), aromatikleri, amonyağı ve asetileni, hem bitmiş olarak, hem de kimya sanayisini besleyecek bazlar olarak, temel etkinliğine katmıştır.

Ayrıca bakınız
 Alkenler
 Asetilen
 Petrol

Petrokimya