Friedrich A. Kittler () a fost un istoric literar și teoretician media german. Lucrările sale se referă la mass-media, tehnologie și studii militare.

Biografie
Friedrich Adolf Kittler s-a născut în 1943 în localitatea Rochlitz din Saxonia. Familia sa a fugit cu el în Germania de Vest în 1958, unde a studiat din 1958 până în 1963 științele naturale și limbile moderne la Gimnaziul din Lahr (Munții Pădurea Neagră) și ulterior, până în 1972, el a studiat germanistica, filologia romanică și filosofia la Universitatea Albert Ludwig din Freiburg im Breisgau. În timpul studiilor, el a fost influențat în special de scrierile lui Jacques Lacan, Michel Foucault și Martin Heidegger.

În 1976 Kittler a obținut doctoratul în filosofie cu o teză despre poetul Conrad Ferdinand Meyer. Între 1976 și 1986 a lucrat ca asistent universitar la Deutsches Seminar din cadrul aceleiași universități. În 1984 a obținut abilitarea în istoriei literaturii germane moderne.

El a predat de mai multe ori ca profesor invitat la universități din Statele Unite ale Americii, precum Universitatea Berkeley din California, University of California, Santa Barbara și Universitatea Stanford.

Din 1986 până în 1990, el a condus proiectul Literature and Media Analysis al Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG) din Kassel și în 1987 a fost numit profesor de studii germanice moderne la Universitatea Ruhr. În 1993 a fost numit la catedra de istorie și estetică media a Universității Humboldt din Berlin.

În 1993 Kittler a fost distins cu "Siemens Media Arts Prize" (Siemens-Medienkunstpreis) de către ZKM Karlsruhe (Zentrum für Kunst und Medientechnologie sau Centrul pentru Arte și Tehnologie Media) pentru cercetările sale în domeniul teoriei media.

El a fost recunoscut în 1996 ca Distinguished Scholar la Universitatea Yale, iar în 1997 ca Distinguished Visiting Professor la Universitatea Columbia din New York. Kittler a fost membru al Centrului Cultural Hermann von Helmholtz și al grupului de cercetare Bild Schrift Zahl (DFG).

Printre teoriile lui Kittler a fost tendința sa de a argumenta, cu un amestec de polemism, apocalipticism, erudiție și umor, că condițiile tehnologice au fost strâns legate de epistemologie și de ontologie. Această afirmație și stilul său de argumentare este rezumat pe bună dreptate în dictonul "Nur war schaltbar ist, ist überhaupt" — o expresie care ar putea fi tradusă ca "există doar ceea ce este schimbabil" sau, mai liber, "numai ceea ce poate fi schimbat, poate fi". Kittler merge chiar mai departe, sugerând că, dimpotrivă, orice lucru care nu poate fi "schimbat" nu poate "exista" în realitate, cel puțin în condițiile tehnice actuale. El a invocat această doctrină pe patul de moarte, în 2011. Agonizând într-un spital din Berlin și susținut în viață numai prin aparatura medicală, a rostit ultimele sale cuvinte "Alle Apparate ausschalten", care pot fi traduse astfel: "opriți toate aparatele".

Activitate
Friedrich Kittler are un rol influent în noua abordare a teoriei mass-media care a devenit populară începând din anii 1980 și a noilor mijloace de informare în masă (în , care se poate traduce aproximativ "media tehnică"). Proiectul central al lui Kittler urmărește "să dovedească științelor umane [...] mijloacele lor tehnologice a priori" (Hartmut Winkler), sau, după propriile sale cuvinte: "eliminarea umanului din științele umanistice", un titlu pe care l-a dat unei lucrări pe care a publicat în 1980.

Kittler constată o autonomie a tehnologiei și, prin urmare, nu este de acord cu abordarea mass-mediei ca "extensii a omului" de către Marshall McLuhan: "Mass-media nu este un pseudopod pentru extinderea corpului uman. Ea urmează logica de creștere care lasă o istorie scrisă în urma ei". (Kittler în Geschichte der Kommunikationsmedien. În: Jörg Huber, Alois Martin Müller (editori): Raum und Verfahren.)

În consecință, el consideră că literatura scrisă se va manifesta prin scrierea de programe de calculator și prin inscripționarea continuă pe circuite integrate: "După cum știm și pur și simplu nu spunem, nici o ființă umană nu mai scrie. [...] Astăzi, scrierea umană reprezintă inscripții arse în siliciu prin litografie electronică [...]. Ultimul act istoric al scrierii se poate să fi avut loc la sfârșitul anilor '70, când o echipă de ingineri de la Intel a proiectat arhitectura hardware a primului lor microprocesor integrat." (Kittler, Es gibt keine Software. În: Kittler, Draculas Vermächtnis. Technische Schriften.)

Publicații
 2013: Die Flaschenpost an die Zukunft. În colaborare cu Till Nikolaus von Heiseler, Kadmos, Berlin.
 2013: Philosophien der Literatur. Merve, Berlin.
 2013: Die Wahrheit der technischen Welt. Essays zur Genealogie der Gegenwart, Suhrkamp, Berlin.
 2011: Das Nahen der Götter vorbereiten. Wilhelm Fink, Paderborn.
 2009: Musik und Mathematik. Band 1: Hellas, Teil 2: Eros. Wilhelm Fink Verlag, Paderborn.
 2006: Musik und Mathematik. Band 1: Hellas, Teil 1: Aphrodite. Wilhelm Fink Verlag, Paderborn.
 2004: Unsterbliche. Nachrufe, Erinnerungen, Geistergespräche. Wilhelm Fink Verlag, Paderborn.
 2002: Zwischen Rauschen und Offenbarung. Zur Kultur- und Mediengeschichte der Stimme (ca editor). Akademie Verlag, Berlin
 2002: Optische Medien. Merve: Berlin. ISBN 3-88396-183-3 (ediție în limba engleză: Optical Media, cu o introducere de John Durham Peters. Polity Press 2010)
 2001: Vom Griechenland (în colaborare cu  Cornelia Vismann; Internationaler Merve Diskurs Bd.240). Merve: Berlin. ISBN 3-88396-173-6
 2000: Nietzsche – Politik des Eigennamens: wie man abschafft, wovon man spricht (în colaborare cu Jacques Derrida). Berlin.
 2000: Eine Kulturgeschichte der Kulturwissenschaft. München
 1999: Hebbels Einbildungskraft – die dunkle Natur. Frankfurt, New York, Vienna
 1998: Zur Theoriegeschichte von Information Warfare
 1998: Hardware das unbekannte Wesen
 1997: Literature, Media, Information Systems: Essays (editată de John Johnston). Amsterdam
 1993: Draculas Vermächtnis: Technische Schriften. Leipzig: Reclam. ISBN 3-379-01476-1 Essays zu den "Effekten der Sprengung des Schriftmonopols", zu den Analogmedien Schallplatte, Film und Radio sowie "technische Schriften, die numerisch oder algebraisch verfasst sind".
 1991: Dichter – Mutter – Kind. Munich
 1990: Die Nacht der Substanz. Bern
 1986: Grammophon Film Typewriter. Berlin: Brinkmann & Bose. ISBN 3-922660-17-7 (ediție în limba engleză: Gramophone, Film, Typewriter, Stanford 1999)
 1985: Aufschreibesysteme 1800/1900. Fink: Munich. ISBN 3-7705-2881-6 (ediție în limba engleză: Discourse Networks 1800 / 1900, cu un cuvânt înainte de David E. Wellbery. Stanford 1990)
 1979: Dichtung als Sozialisationsspiel. Studien zu Goethe und Gottfried Keller (în colaborare cu Gerhard Kaiser). Göttingen
 1977: Der Traum und die Rede. Eine Analyse der Kommunikationssituation Conrad Ferdinand Meyers. Bern-Munich

Prelegeri
 Farben und/oder Maschinen denken
 Ontologie der Medien

Referințe

Lectură suplimentară
 Bibliografie secundară despre Friedrich Kittler
 Frank Hartmann: Friedrich Kittler. In: Information Philosophie 25 (1997) 4, pp. 40-44.
 Josef Wallmannsverger: Friedrich Kittler. In: Helmut Schanze (publisher): Metzler Lexikon Medientheorie/ Medienwissenschaft, p. 162 și urm. Stuttgart 2002.
 Geoffrey Winthrop-Young: Friedrich Kittler zur Einführung, Hamburg: Junius Verlag 2005.
 Geoffrey Winthrop-Young: Kittler and the Media. Cambridge, UK: Polity Press, 2011.

Legături externe
 Friedrich Kittler in the German National Library catalogue
 Friedrich Kittler Bibliography complete Bibliography
 Auf dem Weg in den Maschinenpark  - Rezension Friedrich Kittler: Eine Kulturgeschichte der Kulturwissenschaft - von Frank Hartmann, 28 November 2000
 Telepolis: Friedrich Kittler meets Stephan Schambach  von Stefan Krempl, 26. Mai 2000
 Telepolis: Vom Sündenfall der Software  - Medientheorie mit Entlarvungsgestus: Friedrich Kittler - von Frank Hartmann, 22 December 1998
 Telepolis: Nicht Cyborg, sondern Affe 17 April 2005
 "Rock me, Aphrodite!" - Interview mit Kittler auf Telepolis, 24 May 2006.
 "Hegel is dead. Miscellanea on Friedrich A. Kittler (1943-2011)" - Obituary on Kittler, Telepolis, 17 November 2011.
 The Sigmund H. Danziger, Jr. Memorial Lecture in the Humanities (Sigmund H. Danziger, Jr Lecture 1993-1994
 "We only have ourselves to draw upon"" - An interview by Andreas Rosenfelder
 Friedrich Kittler at Monoskop.org, extensive bibliography and reference collection

Nașteri în 1943
Decese în 2011
Poststructuraliști
Istorici literari germani
Oameni din Saxonia

Friedrich Kittler


Le  fédéral du Parti socialiste ouvrier espagnol () est un congrès du Parti socialiste ouvrier espagnol (PSOE), organisé du  au  afin d'élire la commission exécutive et d'adopter la motion d'orientation politique et les nouveaux statuts.

Felipe González, secrétaire général du PSOE depuis , est réélu pour un sixième mandat.

Contexte

Candidat au secrétariat général

Déroulement
Le congrès est convoqué les ,  et .

La motion d'orientation politique est coordonnée par une commission de rédaction composée de Txiki Benegas, José Rodríguez de la Borbolla, José María Maravall, Francisco Fernández Marugán, Alejandro Cercas, Juan Manuel Eguiagaray,  et Antonio García Miralles.

Lors des débats idéologiques du , un amendement aux statuts est adopté qui prévoit l'instauration d'un quota de femmes au sein des organes de direction et des listes de candidats équivalant à 25 % des places à pourvoir.

Résultats
Le , Felipe González est réélu secrétaire général : tous les noms qu'il propose pour la commission exécutive reçoivent une majorité de votes des délégations des fédérations territoriales, allant de 100 % pour lui-même à 70 % pour Carmen García Bloise. Sa liste pour le comité fédéral reçoit 72,9 %, contre 22,5 % au courant de la Gauche socialiste (IS), qui n'était pas parvenu à former une candidature consensuelle avec le dirigeant sortant.

Composition de la commission exécutive
Au sein de la nouvelle commission exécutive, les principaux postes de pouvoir se répartissent entre le vice-secrétaire général Alfonso Guerra et le secrétaire à l'Organisation Txiki Benegas. L'équipe intègre six femmes sur vingt-trois membres, soit une proportion supérieure au quota de 25 % désormais établi par les statuts.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections générales espagnoles de 1986
 Gouvernement González
 Congrès

Lien externe

31

31e congrès fédéral du Parti socialiste ouvrier espagnol


محمد كوتي بانابارامبيل إسماعيل (من مواليد 7 سبتمبر 1951)، المعروف باسمه المسرحي ماموتي، هو ممثل ومنتج أفلام هندي يعمل بشكل أساسي في السينما المالايالامية. في حياته المهنية التي امتدت لأربعة عقود، ظهر في أكثر من 400 فيلم، معظمها بلغة المالايالامية وأيضًا بلغات التاميل والتيلجو والكانادا والهندية والإنجليزية.

استخدم Mammootty في البداية اسم المسرح Sajin في أفلامه الأولى. بعد أن أثبت نفسه كممثل رئيسي في الثمانينيات، جاء نجاحه الكبير مع النجاح التجاري لفيلم نيودلهي عام 1987. وقد فاز بثلاث جوائز وطنية للأفلام لأفضل ممثل ، وسبع جوائز ولاية كيرالا السينمائية وثلاثة عشر جائزة فيلم فير في الجنوب. في عام 1998، منحته حكومة الهند وسام بادما شري لمساهماته في الفنون. كما حصل أيضًا على درجة الدكتوراه الفخرية من جامعة كيرالا في يناير 2010 ومن جامعة كاليكوت في ديسمبر 2010.

ظهرت Mammootty في الصناعات المجاورة أيضًا. دخل السينما التاميلية من خلال Mounam Sammadham (1990) ، في السينما التيلجو من خلال Swati Kiranam (1992) ، في بوليوود من خلال Triyathri على الرغم من أن ظهوره الأول كان في Dhartiputra (1993). ظهر لأول مرة في سينما الكانادا من خلال الفيلم ثنائي اللغة ، شيكاري (2012). كما عمل في فيلم هندي إنجليزي د. باباصحب أمبيدكار (2000).

ماموتي هو رئيس شركة Malayalam Communications، التي تدير القنوات التلفزيونية المالايالامية Kairali TV و People TV و WE TV. [13] وهو سفير النوايا الحسنة لمشروع أكشايا، وهو أول مشروع لمحو الأمية الإلكترونية على مستوى المنطقة في الهند. وهو راعي جمعية العناية بالألم والتسكين، وهي منظمة خيرية في ولاية كيرالا تم تشكيلها بهدف تحسين نوعية الحياة بين مرضى السرطان المتقدم.

المراجع

الروابط الخارجية

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال هنود في القرن 20
أصحاب أعمال هنود في القرن 21
إنسانيون هنود
حائزون على جوائز فيلم فير
حائزون على وسام بادما شري للفنون
شخصيات تلفزيون من كيرلا
شعب الملايا
مذيعو تلفاز هنود
مسلمون هنود
ممثلو أفلام هنود
ممثلون ذكور في سينما الكانادا
ممثلون ذكور في سينما المالايالامية
ممثلون ذكور في سينما تيلوغو
ممثلون في السينما الهندية
ممثلون في سينما تاميلية
ممثلون من كوتايام
ممثلون من كيرلا
ممثلون هنود في القرن 20
ممثلون هنود في القرن 21
منتجو أفلام من كيرلا
منتجو تلفزيون هنود
منتجون سينمائيون هنود

مامووتي


Culcasia, rod aroida iz porodice kozlačevki  smješten u tribus Culcasieae. Pripada mu 27 priznatih vrsta iz tropske Afrike.

Vrste

 Culcasia angolensis Welw. ex Schott
 Culcasia annetii Ntépé-Nyamè
 Culcasia bosii Ntépé-Nyamè
 Culcasia brevipetiolata Bogner
 Culcasia caudata Engl.
 Culcasia dinklagei Engl.
 Culcasia ekongoloi Ntépé-Nyamè
 Culcasia falcifolia Engl.
 Culcasia glandulosa Hepper
 Culcasia insulana N.E.Br.
 Culcasia lanceolata Engl.
 Culcasia liberica N.E.Br.
 Culcasia linearifolia Bogner
 Culcasia loukandensis Pellegr.
 Culcasia mannii (Hook.f.) Engl.
 Culcasia obliquifolia Engl.
 Culcasia orientalis Mayo
 Culcasia panduriformis Engl. & K.Krause
 Culcasia parviflora N.E.Br.
 Culcasia rotundifolia Bogner
 Culcasia sanagensis Ntépé-Nyamè
 Culcasia scandens P.Beauv.
 Culcasia seretii De Wild.
 Culcasia simiarum Ntépé-Nyamè
 Culcasia striolata Engl.
 Culcasia tenuifolia Engl.
 Culcasia yangambiensis Louis & Mullend.

Sinonimi
 Denhamia Schott

Izvori

Culcasieae

Culcasia


Jes Høgh (d. 7 Mayıs 1966, Aalborg), Danimarkalı eski futbolcudur. Aalborg BK, Brøndby IF, Fenerbahçe ve Chelsea FC formalarını giymiştir. Danimarka millî takımı ile 57 maçta forma giymiş ve 1 gol atmıştır. 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası, 1998 FIFA Dünya Kupası ve 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılmıştır.1995 Kral Fehd Kupası'nı kazanan Danimarka millî takımının defansında yer almıştır.

Biyografi
Aalborg'ta doğan Jes Høgh kariyerine kentin yerel takımı Aalborg Chang altyapısında başladı. 1987 yılında şehrin büyük takımı Aalborg BK'e (AaB de denir) transfer oldu. O sene şampiyon oldular. Takımda Peter Rasmussen ile beraber ofansif orta saha görevi almaya başladı. 1990-91 sezonunda takımda sürekli yer almaya başlayan oyuncu, 26 maçta 7 gol atarak ilk ciddi çıkışını yaptı. 1990'daki sezonun sonunda dizinden ciddi bir sakatlık geçirdi.Yine de 1991 senesinde millî takıma çağrıldı. 1991 Nisan'ında Bulgaristan ile yapılan millî maçtan sonra uzun süre millî takım formasını giyemedi.

1992'de Aalborg ile sözleşmesi sona eren Høgh, Kasım ayında ezeli rakip Silkeborg IF ile anlaştı. Kulübüyle problem yaşadı ve antrenmanlara çıkmadı. Kontratındaki madde yüzünden 6 ay Silkeborg'dan ayrılamadı. Sezonun ortasında 500,000 Danimarka kronuna Brøndby IF'e transfer oldu.

Yükseliş Dönemi
Jes Høgh, Brøndby IF'e gelince antrenörünün ihtiyaç duyması sebebiyle orta sahadan defansa çekildi. Burada iyi maçlar çıkardı. Zaman zaman da orta sahada oynadı. O yıl Brøndby IF yeni bir yapılanma ile gençleşme yoluna gidiyordu ve şampiyonluk kazanamadı. Buna rağmen Høgh kişisel olarak iyi bir performans sergiledi ve "Brøndby'de Yılın En İyi Oyuncusu" seçildi. Kulüp DBU Pokalen'i kazandı

1993'te ise ufak tefek sakatlıklar geçirdi ve millî takım kadrosuna hâlâ hasretti.

1994'ün Kasım ayında ise Høgh Brøndby IF'den ayrılıp, eski takımı Aalborg'a üç yıllık kontrak imzalayarak geri döndü. Takım o sene Danimarka Futbol Ligi Şampiyonu oldu ve Høgh de tekrar millî takıma çağrıldı. 1995 Kral Fehd Kupası'nı kazanan Danimarka millî takımının turnuvadaki üç maçında da forma giydi. Aalborg'taki başarılarının ardından futbolcu, 1995 yılında Fenerbahçe'ye transfer oldu. Fenerbahçe oyuncu için 11 milyon Danimarka kronu ödedi. (Zamanın kuru ile yaklaşık 1,5 milyon dolar)

Yurt Dışı Kariyeri
Jes Høgh 1995 ile 1999 yılları arasında Fenerbahçe'de oynadı. Brøndby IF'den eski takım arkadaşı Nijeryalı Uche Okechukwu ile iyi bir defans ikilisi oluştudular ve çok başarılı oldular. Birçok Fenerbahçe taraftarına göre yıllardır defansta böyle bir uyum yakalanamıyor. 1995-1996 sezonunun sonunda, Jes Høgh Fenerbahçe ile ilk sezonunda şampiyonluğu kazandı. Bu arada sezon sonunda 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın tüm maçlarında oynadı. Danimarka o şampiyonada, bir önceki şampiyon unvanıyla geldiği gruptan çıkamadı ve sadece üç maç oynadı. Daha sonra Fenerbahçe'de üç sezon daha forma giydi. Böylece en çok forma giydiği takım Fenerbahçe olmuş oldu. 1998 FIFA Dünya Kupası'nda da Danimarka'nın yaptığı beş maçta da forma giydi.

9 Haziran 1999'da İngiltere'nin ünlü takımı Chelsea'ye transfer oldu. Burada çok fazla forma şansı bulamadı. Fransız oyuncular Marcel Desailly ve Frank Leboeuf'ün yedeği olarak düşünülüyordu. Fazla forma şansı bulamamasına rağmen 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'na da çağrıldı. Ama bileğinden sakatlandığı için tüm maçlarda kulübede oturdu. 2001 yılına kadar oynadığı Chelsea'de sadece 17 maça çıkabildi. Sakatlığının devam etmesi üzerine 21 Mart 2001'de futbol yaşamına veda etti.

Jübileden sonra
2007'nin Ocak ayında bir otel odasına karısıyla telefonda konuşurken, beyin kanaması geçirdi ve hastaneye kaldırıldı. Sağ tarafına felç geçirdi ve konuşma yetenegini kaybetti. Fakat tedavisini sürdürdü ve şu sıralar iyileşmeye devam ediyor. Tedavisi sırasında gerek Fenerbahçe, gerekse Chelsea kulüplerinin moral verme çabalı desteklerini gördü.

İstatistikler
Sadece kulüp istatistikleri.

Başarılar
Kulüp
 1993-94 / Brøndby IF ile DBU Pokalen
 1994-95, 1994-95 / Aalborg ile Superliga Şampiyonluğu
 1995-96 / Fenerbahçe ile Süper Lig Şampiyonluğu
 2000 / Chelsea ile FA Cup Şampiyonluğu

Millî takım
 Danimarka ile 1995 Kral Fehd Kupası Şampiyonluğu

Dış bağlantılar
 Danimarka millî takımı profili (Danca)

Yaşayan insanlar
1966 doğumlular
Danimarkalı futbolcular
Danimarka millî futbol takımı futbolcuları
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Brøndby IF futbolcuları
Danimarkalı gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki Danimarkalı gurbetçiler
İngiltere'deki Danimarkalı gurbetçiler
Süper Lig futbolcuları
Premier League futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
1995 Kral Fehd Kupası futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Resim aranan futbolcular
Defans futbolcuları

Jes Høgh


Yann-Aurel Bisseck, né le  à Cologne en Allemagne, est un footballeur allemand qui évolue au poste de défenseur central à l'Inter Milan.

Biographie

En club
Né à Cologne en Allemagne, Yann-Aurel Bisseck est formé par le club de sa ville natale, le FC Cologne, qu'il rejoint en 2007. Le , il joue son premier match en professionnel, en étant titularisé à seulement 16 ans lors d'une rencontre de championnat face au Hertha Berlin. Son équipe s'incline toutefois sur le score de deux buts à zéro ce jour-là. Cette apparition fait alors de lui le deuxième plus jeune joueur à jouer un match de Bundesliga derrière Nuri Şahin.

Le , Bisseck est prêté à Holstein Kiel.

Le , Bisseck est prêté au club portugais du Vitória SC.

Le  est annoncé le prêt pour une saison de Yann-Aurel Bisseck au club danois de l'AGF Aarhus. Le club dispose d'une option d'achat sur le joueur. L'option d'achat est levée dès le mois d'octobre 2021. Bisseck signe un contrat courant jusqu'en juin 2026, prenant effet au .

En sélection
Yann-Aurel Bisseck représente l'équipe d'Allemagne des moins de 17 ans, jouant son premier match le  contre l'Islande (victoire 0-1 de l'Allemagne). Avec cette sélection il participe à la coupe du monde des moins de 17 ans en 2017. Lors de ce tournoi il joue trois matchs, tous en tant que titulaire, et marque un but face à la Colombie en huitièmes de finale (victoire 0-4 des Allemands). Son équipe est toutefois éliminée en quarts de finale par le Brésil (1-2).

Il représente l'équipe d'Allemagne des moins de 19 ans entre 2018 et 2019, pour un total de sept matchs et un but marqué.

Notes et références

Liens externes

Footballeur allemand
Joueur du FC Cologne
Joueur du Holstein Kiel
Joueur du Roda JC
Joueur de l'AGF Aarhus
Joueur de l'Inter Milan
Naissance en novembre 2000
Naissance à Cologne

Yann-Aurel Bisseck


Yuya Yoshizawa (født 20. april 1986) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuya Yoshizawa


Medalia pentru Vitejie (în ) a fost o decorație militară a Austro-Ungariei. Instituită la 19 iulie 1789, ea a avut inițial trei clase: Medalia de Aur și Medaliile de Argint clasele I și a II-a. O a patra clasă, Medalia de Bronz, a fost instituită în timpul Primului Război Mondial, la 14 februarie 1915. Barele metalice ce indică obținerea unor medalii ulterioare în cadrul aceleiași clase au fost instituite la 29 noiembrie 1915. Medaliile acordate în cursul Primului Război Mondial au fost bătute cu chipul împăratului Franz Joseph până la câteva luni după moartea sa. Începând din aprilie 1917, ele au purtat efigia succesorului său, arhiducele Carol I al Austriei.

La 26 septembrie 1917 s-a autorizat acordarea Medaliei de Aur și a Medaliei de Argint clasa I pentru ofițeri, în cazul în care activitatea de conducere în luptă sau vitejia nu era suficientă pentru a primi Ordinul Militar Maria Terezia. Ofițerii au primit același ordin, dar prezența pe panglică a literei "K" (în aur sau în argint) arăta că este varianta pentru ofițeri.

Tapferkeitsmedaille a fost decernată pentru vitejie în luptă până la dizolvarea Austro-Ungariei la 31 octombrie 1918.

După Primul Război Mondial și destrămarea Austro-Ungariei nou-înființatul Regat al Ungariei a instituit în 1922 Medalia pentru Vitejie doar în modelul de argint.

Începând din 14 aprilie 1939 medaliile de aur, medaliile mari și mici de argint și medaliile de bronz au fost acordate persoanelor civile, iar la 12 septembrie 1942 a fost instituită și medalia de aur pentru curaj (Magyar Tiszti Arany Vitézségi Érem) pentru ofițeri. Printre cei decorați s-a aflat și Hans-Ulrich Rudel din cadrul Luftwaffe.

Note

Decorațiile Austro-Ungariei

Medalia pentru Vitejie (Austro-Ungaria)


Charles Bridge ( ) is a medieval stone arch bridge that crosses the Vltava river in Prague, Czech Republic. Its construction started in 1357 under the auspices of King Charles IV, and finished in the early 15th century. The bridge replaced the old Judith Bridge built 1158–1172 that had been badly damaged by a flood in 1342. This new bridge was originally called Stone Bridge (Kamenný most) or Prague Bridge (Pražský most), but has been referred to as "Charles Bridge" since 1870.

As the only means of crossing the river Vltava until 1841, Charles Bridge was the most important connection between Prague Castle and the city's Old Town and adjacent areas. This land connection made Prague important as a trade route between Eastern and Western Europe.

The bridge is  long and nearly  wide. Following the example of the Stone Bridge in Regensburg, it was built as a bow bridge with 16 arches shielded by ice guards. It is protected by three bridge towers, two on the Lesser Quarter side (including the Malá Strana Bridge Tower) and one on the Old Town side, the Old Town Bridge Tower. The bridge is decorated by a continuous alley of 30 statues and statuaries, most of them baroque-style, originally erected around 1700, but now all have been replaced by replicas.

The bridge is currently undergoing a twenty-year process of structural inspections, restoration, and repairs. The process started in late 2019, and is expected to cost 45–60 million CZK (US$1.9–2.6 million).

History

14th to 19th centuries

Throughout its history, Charles Bridge has suffered several disasters and witnessed many historic events. Czech legend has it that construction began on Charles Bridge at 5:31am on 9 July 1357 with the first stone being laid by Charles IV himself. This exact time was very important to the Holy Roman Emperor because he was a strong believer in numerology and felt that this specific time, which formed a palindrome (1357 9/7 5:31), was a numerical bridge, and would imbue Charles Bridge with additional strength. The bridge was completed 45 years later in 1402. A flood in 1432 damaged three pillars. In 1496 the third arch (counting from the Old Town side) broke down after one of the pillars lowered, being undermined by the water (repairs were finished in 1503). A year after the Battle of White Mountain, when the 27 leaders of the anti-Habsburg revolt were executed on 21 June 1621, the Old Town Bridge Tower served as a deterrent display of the severed heads of the victims to stop Czechs from further resistance. During the end of the Thirty Years' War in 1648, the Swedes occupied the west bank of the Vltava, and as they tried to advance into the Old Town the heaviest fighting took place right on the bridge. During the fighting, they severely damaged one side of the Old Town bridge tower (the side facing the river) and the remnants of almost all gothic decorations had to be removed from it afterward. During the late 17th century and early 18th century the bridge gained its typical appearance when an alley of baroque statues was installed on the pillars. During a great flood in 1784, five pillars were severely damaged and, although the arches did not break down, the traffic on the bridge had to be greatly restricted for some time.

The original stairway to Kampa Island was replaced by a new one in 1844. The next year, another great flood threatened the bridge, but the bridge escaped major damage. In 1848, during the revolutionary days, the bridge escaped unharmed from the cannonade, but some of the statues were damaged. In 1866, pseudo-gothic gas lights were erected on the balustrade; they were later replaced with electric lighting. In the 1870s, the first regular public-transport (omnibus) line went over the bridge (officially called "Charles Bridge" after 1870) later replaced by a horse tram. The bridge towers underwent a thorough reconstruction between 1874 and 1883.

On 2–5 September 1890, another disastrous flood struck Prague and severely damaged Charles Bridge. Thousands of rafts, logs and other floating materials that escaped from places upstream gradually formed a huge barrier leaning against the bridge. Three arches were torn down by the great pressure and two pillars collapsed from being undermined by the water, while others were partly damaged. With the fifth pillar, two statues – St. Ignatius of Loyola and St. Xavier, both by Ferdinand Brokoff – also fell into the river. The former statue was replaced by a statuary of Saints Cyril and Methodius by Karel Dvořák; the latter was replaced by a replica of the original. Repair works lasted for two years (the bridge was reopened on 19 November 1892) and cost 665,000 crowns.

20th century to present

In the beginning of the 20th century, Charles Bridge saw a steep rise of heavy traffic. The last day of the horse line on the bridge was 15 May 1905, when it was replaced with an electric tram and later, in 1908, with buses. At the end of World War II, a barricade was built in the Old Town bridge tower gateway. A capital repair of the bridge took place between 1965 and 1978, based on a collaboration among various scientific and cultural institutes. The stability of the pillars was reassured, all broken stone blocks were replaced, and the asphalt top was removed. All vehicular traffic has been excluded from Charles Bridge since then, making it accessible by pedestrians only. The repair cost 50 million crowns.

During the 1990s, some people started criticizing the previous reconstruction of the bridge and proposing further work. As of the beginning of the new millennium, most of the experts appeared to agree that the previous reconstruction had not been flawless but disputed the need for further interference with the bridge. However, after the disastrous floods of 2002 (which themselves caused only minor harm to the bridge), support for an overall bridge reconstruction grew. It was decided that repair and stabilization of the two pillars (numbers 8 and 9) on the Malá Strana side of the bridge would be done. These are the only river pillars that were not repaired after the 1890 floods. The reconstruction was a gradual process that closed off parts of the bridge without closing the span entirely.

Performed from 2008 to 2010, the work included bolstering the pillars and building a new hydroisolation system protecting the bridge. It also encompassed a re-pavimentation of the bridge's pavement and the replacement of many of the stones in the bridge walls, a matter which was controversial due to a heavy-handed approach adopted by the restoration team, which had no previous experience in restoration of cultural heritage monuments. The result has been criticised by conservation professionals all over Europe (see photos on external links), as dozens of new replacement stones do not match the historical ones they are next to, the amount of replaced stones is considered excessive, some stones have been inappropriately positioned, original stones have been chipped and joining materials employed are considered not appropriate for the structure. In 2010 UNESCO's World Heritage Committee adopted a decision stating  that "the restoration of Charles Bridge was carried out without adequate conservation advice on materials and techniques".

Statues on the bridge

The avenue of 30 mostly Baroque statues and statuaries situated on the balustrade forms a unique connection of artistic styles with the underlying Gothic bridge. Most sculptures were erected between 1683 and 1714. They depict various saints and patron saints venerated at that time. The most prominent Bohemian sculptors of the time took part in decorating the bridge, such as Matthias Braun, Jan Brokoff, and his sons Michael Joseph and Ferdinand Maxmilian.

Among the most notable sculptures, one can find the statuaries of St. Luthgard, the Holy Crucifix and Calvary, and John of Nepomuk. Well known also is the statue of the knight Bruncvík, although it was erected some 200 years later and does not belong to the main avenue.

Beginning in 1965, all of the statues have been systematically replaced by replicas, and the originals have been exhibited in the Lapidarium of the National Museum.

Tribute
On 9 July 2017, Google celebrated the 660th anniversary of Charles Bridge with a Google Doodle.

References

External links

Official Museum of Charles Bridge

Peter Parler buildings
Bridges completed in 1402
Bridges in Prague
Bridges over the Vltava
Charles IV, Holy Roman Emperor
Gothic architecture in the Czech Republic
National Cultural Monuments of the Czech Republic
Pedestrian bridges in the Czech Republic
Tourist attractions in Prague
Bridge light displays

Charles Bridge


علي محسن (22 نوفمبر 1986 -)، ممثل كويتي. كانت بدايته الفنية بعام 2005. كما أن عمه الفنان عبد الحسين عبد الرضا.

أعماله الفنية

في التلفزيون
 بريق المال.
 حبل المودة.
 الخراز.
 وجع الانتصار.
 باب الفرج.
 بين الماضي والحب.
 خادمة القوم.
 امرأة تبحث عن المغفرة.
 حلفت عمري.
 عطر الجنة.
 للحب جنون.
 سعد و خواته.
 الحب الحلال.
 أمنا رويحة الجنة.

من المسرحيات
 الجندي المجهول.

من الأفلام
 924 - فيلم قصير.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
كويتيون من أصل إيراني
ممثلون كويتيون
مواليد 1407 هـ
مواليد 1986

علي محسن (ممثل)


Mowag Eagle er et militært hjulkøretøj produceret af det multinationale firma General Dynamics European Land Systems (GDELS) som opkøbte den oprindelige producent, schweiziske Mowag. Køretøjet er stadig navngivet efter Mowag og systemet er udviklet over 5 generationer af køretøjer.

En modulær 6×6 variant blev udviklet til indkøbskonkurrencen for den australske hær og blev fremvist på Eurostatory 2012-messen.

Brugere

Eagle I, II, III
  Schweiz - I alt benyttes 329 Eagle I og II som let let pansrede opklaringskøretøjer (Aufklärungsfahrzeug), bevæbnet med et 7.5mm Pz Mg 51/71 maskingevær og udstyret med infrarødt kamera og radioudstyr. Eagle I og Eagle II er benævnt henholdsvis Aufklärungsfahrzeug 93 og Aufklärungsfahrzeug 97. 120 Eagle III blev bestilt som mobile artilleriobservatørkøretøjer i 2003 og havde betragtelige forbedringer i forhold til kommunikations- og overvågningssystemer, men er dog ikke udstyret med maskingeværet som tidligere enheder er udstyret med.
  Danmark - Hæren bestilte 36 Eagle I i 1994, som leveredes 1995-97. Udfaset 2008.

Eagle IV
  Schweiz - Kantonspolizei Zürich har 1 Eagle IV udstationeret ved Zürich Lufthavn.
  Danmark - hæren bestilte 85 Eagle IV i 2005, som blev leveret frem til 2007.
  Tyskland - Hæren modtog 495 Eagle IV 2008-2011.
  Tyskland - Bundespolizei modtog 10 køretøjer i 2011.

Eagle V
  Tyskland - Hæren bestilte 176 Eagle V i maj 2013.
  Danmark - Hæren bestilte 36 Eagle V den 16. juni 2017 med henblik på at løse fire opgaver: patrulje, opklaring, elektronisk krigsførelse og logistik. De blev leveret frem til 2019. I december 2020 bestilte forsvaret yderligere 57 Eagle V, som skal leveres frem til 2022.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

 GENERAL DYNAMICS European Land Systems
 DanskPanser.dk - Eagle I
 DanskPanser.dk - Eagle IV
 Prime Portal - Eagle III walk-around
 Prime Portal - Eagle IV walk-around

Militært udstyr fra Danmark
Militærkøretøjer

Mowag Eagle


MyBulletinBoard ya da bilinen adıyla MyBB, PHP ile kodlanmış, MySQL veritabanı ile kullanılabilen özgür ve açık kaynak kodlu bir forum sistemidir.

Fonksiyonlar
Tema tabanlı görünüme sahip MyBB, çeşitli XHTML ve CSS kodları ile düzenlenebilir veya hazır olarak üretilip kullanıma hazır eklentiler ile kişiselleştirilebilir. Buna ek olarak forum yöneticiler kendi yönetim fonksiyonlarını iyileştirmek için ekstra eklentiler alabilir.

Kullanıcı paneli özellikleri
 Forum kullanım seçenekleri kontrolü.
 Profil, imza, avatar ekleme ve düzenleme.
 Özel mesaj kontrolü ve arşivlemek.
 Konulara abone olma.
 Arkadaş listesi düzenleme.
 Forumlara abone olma.
 Grup üyelikleri.
 Kullanıcı notu.
 Referans sistemi.

Mesajlaşma ve konu özellikleri
 Mesajlara dosya ekleme, oylama.
 Mesajlarda MyCode, MyBB kullanma ve ifade ekleme.
 E-mail ile yeni mesaj bildirimi.
 Mesajlarda bir veya birden çok alıntı yapma, hızlı alıntı.
 Hızlı mesaj kutusu.
 Mesajların moderatörlere rapor edilmesi.
 Konuların doğrusal ve normal görüntülenebilmesi.
 Konuların yazdırılabilir format alternatifi.
 Konu içinde arama.

Admin paneli özellikleri
 Yönetici panelinden kolay tema değişimi.
 Kullanıcı gruplarını yönetebilme, grup ve forum izinlerini hızlı düzenleme.
 Üye yönetimi, toplu E-mail ve özel mesaj gönderimi.
 Üye adına göre veya IP adresine göre üye yasaklama.
 Kontrol paneli ile eklenti ve tema düzenleme, yükleme.
 Kontrol panelinden dil dosyalarını düzenleme.
 Versiyon denetleme.
 Moderatör ve yönetici kayıtları.
 İfade, MyCode, ikon ekleme.
 Veritabanı yedekleme.

Moderatör paneli özellikleri
 Duyuru ekleme.
 Kullanıcı profili düzenleme.
 Kullanıcı yasaklama.
 Uyarı kayıtları.
 IP arama.
 Moderatör notları.

Merge Sistemi
MyBB Merge Sistemi, desteklenen forum sistemlerinden veri kaybı yaşamadan ''MyBB Forum'' sistemine geçiş sağlayan ve MyBB tarafından geliştirilen bir yazılımdır. Aynı zamanda forum yöneticileri, Merge Sistemini kullanarak iki MyBB tabanlı forumu birleştirerek tek bir MyBB forumuna dönüştürebilir.

Tarih
Chris Boulton ve ekibi tarafından kodlanarak kullanıma sunulan forum paketi, yapımcı grubun güvenlik ağırlıklı güncelleştirilen versiyonları ve gönüllü destekçilerin yaptıkları tema ve eklentilerle eksikliklerini büyük ölçüde tamamlamıştır.

1.6 sürümü ile birlikte gelen geliştirme ve yeniliklerle forum sistemleri arasındaki yerini yükseltme gayretinde olan MyBB; Türkiye'de binlerce üyesi olan MyBB Türkiye ile Türk internet kullanıcılarına MyBB'yi tanıtmakta ve çeşitli hizmetler vermektedir.

17 Temmuz 2020'de MyBB 1.8.23 yayınlandı.

30 Ekim 2021'de MyBB 1.8.29 yayınlandı.

En son çıkan nihai MyBB sürümü ise 3 Ocak 2023 tarihinde 1.8.33 sürümüyle yayınlandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkçe Web Sitesi
 Resmi Web Sitesi (İngilizce)

Bedava internet forumları

MyBB


Brives-Charensac ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Haute-Loire in der Region Auvergne-Rhône-Alpes.

Seit 1988 besteht eine Jumelage mit Illerkirchberg im Alb-Donau-Kreis.

Geografie
Brives-Charensac liegt am Oberlauf der Loire und grenzt unmittelbar östlich an den Départementhauptort Le Puy-en-Velay.

Sehenswürdigkeiten
Brives-Charensac ist bekannt wegen seiner vier historischen Brücken über die Loire. Die Pont de la Chartreuse wird dabei als Monument historique klassifiziert.

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Auvergne-Rhône-Alpes
Ort an der Loire

Brives-Charensac


Sergio Ferrara (né le 2 mai 1945) est un physicien italien spécialisé en physique théorique des particules élémentaires et en physique mathématique. Il est réputé pour la découverte de théories introduisant la supersymétrie comme une symétrie des particules élémentaires (théories super - Yang-Mills, avec Bruno Zumino) et, avec Daniel Freedman et Peter van Nieuwenhuizen, de la supergravité. Il est membre émérite du personnel du CERN et professeur à l'université de Californie à Los Angeles.

Biographie
Sergio Ferrara naît le 2 mai 1945 à Rome, en Italie.

En 1968, il obtient un laurea de l'université de Rome. Il travaille ensuite comme chercheur CNEN et INFN aux Laboratoires nationaux de Frascati, puis comme chercheur invité CNRS au Laboratoire de Physique Théorique de l'École normale supérieure à Paris, ainsi qu'au CERN à Genève. En 1980, il est nommé professeur ordinaire de physique théorique en Italie. L'année suivante, il devient membre du personnel de la division théorie du CERN.

En 1985, il devient professeur de physique à l'université de Californie à Los Angeles. Depuis 1986, il est cadre supérieur au Département de physique du CERN. Au cours des années 2010-2014, il est professeur invité au CERN en tant que chercheur principal de l'European Research Council Advanced Grant SUPERFIELDS. Il est actuellement cadre supérieur, émérite, au CERN.

Notes et références

Liens externes

Physicien italien du XXIe siècle
Membre étranger de l'Académie des sciences de Russie
Professeur à l'université de Californie à Los Angeles
Physicien théoricien
Physicien italien du XXe siècle
Personnalité du CERN
Naissance en mai 1945

Sergio Ferrara


Klinika za psihološku medicinu, klinika psihološke medicine u sklopu KBC Zagreb. U Hrvatskoj je vodeća znanstvena i edukacijska psihoterapijska ustanova i vodeća ustanova u području dječje i adolescentne psihijatrije i psihoterapije. Nalazi se u Kišpatićevoj 12, Zagreb.

Visokospecijalizirana je psihoterapijska ustanova s ugledom u svijetu i predstavlja referentni centar za psihoterapiju ministarstva zdravstva.

Nastavna baza Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Kao takva razvija edukacijske programe u okviru dodiplomske i poslijediplomske nastave te programe trajne edukacije za medicinsko osoblje u području mentalnog zdravlja: liječnike, medicinske sestre i medicinske tehničare i ostale djelatnike. Predstavlja edukacijsku bazu u dijelu specijalizacije iz psihijatrije koji se odnosi na psihoterapiju za sve specijalizante psihijatrije u Hrvatskoj.
U dosadašnjem krugu djelovanja Klinike bile su osjetljive društvene populacije kao što su djeca, mladež i hrvatski branitelji. Stara zgrada Klinike srušena je do temelja 2007. godine i na njenom mjestu sagrađena nova, upravo arhitektonski prilagođena za potrebe psihijatrije i psihoterapije, što čini zgradu Klinike najmlađom u okviru KBC-a Zagreb. Bila je jedini edukativni punkt za psihodinamsku psihoterapiju i kao takva imala je i samostalnu katedru na Medicinskom fakultetu.

U sklopu ambulantnog, dnevnobolničkog i stacionarnog liječenja koriste se sljedeće psihoterapijske tehnike: psihoanalitička terapija, grupna analiza, grupna psihoterapija, partnerska i obiteljska terapija, psihoanalitička psihodrama, autogeni trening, kratka dinamska psihoterapija, liaison psihoterapija i neke druge neanalitičke terapije.

Klinici danas prijeti gašenje. Samostalnost je načeta 2019. godine kada je pretvorena u Zavod, što se nikad nije događalo u povijesti KBC-a Rebro, jer se većina dosadašnjih ravnatelja trudila u okviru te elitne zdravstvene institucije imati što više klinika, a ne što manje. Zgrada Klinike za psihološku medicinu proglašena je veljače 2020. godine u dodatnom karantenom za grad Zagreb. Mjesec dana poslije, nakon potresa u Zagrebu, pod opravdanjem posljedica zagrebačkog potresa po bolnicu Jordanovac, usmenim nalozima intenzivno se radi na preseljenju djelatnika Klinike za psihološku u – Hotel Rebro, objekt koji ne zadovoljava skoro niti jedan zakonski kriterij za obavljanje zdravstvene djelatnosti. Na razini KBC-a Zagreb nije provedena niti jedna stručna rasprava razlozima iseljenja Klinike, u smislu prioriteta javnozdravstvenih potreba, prije svega na povećani broj duševnih tegoba u Hrvatskoj kao posljedici pošasti i potresa. S druge strane, zgrada Kliničke bolnice Dubrava zjapi prazna i vrlo neiskorištena, tek s jednim operativnim zahvatom u mjesec dana.

Izvori

Bolnice u Zagrebu
Psihijatrija u Hrvatskoj

Klinika za psihološku medicinu KBC Zagreb


Ivan od Mathe (francuski Jean de Matha; Faucon-de-Barcelonnette, 23. lipnja? 1160. — Rim, 17. prosinca 1213.) bio je francuski katolički svetac i osnivač reda Presvetog Trojstva (Ordo Sanctissimae Trinitatis et captivorum), čija je zadaća bila otkupljenje kršćanskih zarobljenika. Njegov je suradnik i suputnik bio sveti Feliks iz Valoisa.

O Ivanu od Mathe, nazvanom po svetom Ivanu Krstitelju, postoje mnoge legende, koje su nastale mnogo godina nakon njegove smrti. Kasnije tradicije kažu da su on i Feliks bili plemići. Prema jednoj legendi, Ivan je rođen u Faucon-de-Barcelonnetteu, kao sin plemića Eufemija i njegove žene Marte. Otac je poslao Ivana u Aix, gdje je Ivan učio sve što ono što je bilo prikladno za mladog plemića. Znatan dio svog novca Ivan je dao siromasima te se svakog petka brinuo za bolesne siromahe u lokalnoj bolnici.

Ivan je postao svećenik u prosincu 1192. te je, prema tradiciji svog reda, služio svoju prvu misu 28. siječnja 1193. Tijekom euharistijskog slavlja, imao je viziju Isusa, kraj kojeg su bila dvojica zarobljenika, od kojih je jedan bio Maur, što je nagnalo Ivana da razmisli kako pomoći zarobljenicima. Proveo je neko vrijeme u molitvi i pokori te se udružio s Feliksom. Otišli su u Rim te su 17. prosinca 1198. dobili dopuštenje od pape Inocenta III. za osnivanje novog katoličkog reda. Legenda kaže da se Ivan susreo sa svetim Franjom Asiškim.

Spomendan Ivana od Mathe je 17. prosinca.

Izvori i bilješke

Francuski sveci

Ivan iz Mathe


El círculo (en persa دائره, Daeré) es una película de 2000 del director iraní Jafar Panahi. Coproducción italo-iraní se trata de una cinta de género dramático que critica el trato de las mujeres en Irán lo que ha motivado su censura y prohibición en ese país. Destaca por la utilización de novedosos elementos formales como la estructura narrativa circular, la transgresión de códigos respecto a lo comúnmente admitido en su país de origen como el uso de los primeros planos, el cambio de ritmo o la técnica documental.

La cinta obtuvo 8 nominaciones y 12 galardones incluidos el León de Oro del Festival de Venecia o el premio FIPRESCI a película del año en el Festival de San Sebastián.

Argumento
Una mujer acaba de dar a luz a una niña. Todavía no lo sabe pero ella y su hija están ya marcadas. A pesar de que la ecografía pronosticaba un varón, la recién nacida es niña. La incredulidad inicial da paso a la desesperación ya que la abuela sabe que su yerno pedirá el divorcio. Una mujer es indeseable y, para demostrarlo, está el resto de las historias.

Tres mujeres jóvenes salen de prisión con un permiso temporal. La necesidad de dinero para huir les llevará a tomar decisiones desesperadas. La más joven e inocente, Nargess, intenta dejar la ciudad y volver a su pueblo, idealizado después de la temporada en prisión. Su amiga Arezou empleará recursos desesperados e inconfesables para conseguir el dinero para el pasaje. La otra ex convicta, después de ser repudiada por sus hermanos, deambula entre las demás intentando hacerse un aborto algo imposible sin el consentimiento de su padre ya que este ha sido ejecutado. La embarazada es, a su vez, testigo del abandono que una madre hace de su hija en plena calle, convencida de que una familia, o el Estado, podrán darle una vida mejor que junto a una madre sin marido.

Será la actuación de una prostituta, testigo de la injusticia y la hipocresía, quien reunirá a todas las víctimas de esa sociedad en la que una mujer sola no tiene un lugar.

Reparto
 Nargess Mamizadeh - Nargess
 Maryiam Parvin Almani - Arezou
 Mojgan Faramarzi - Prostituta
 Elham Saboktakin - Enfermera
 Monir Arab - Vendedor
 Solmaz Panahi - Solmaz
 Fereshteh Sadre Orafaiy - Pari
 Fatemeh Naghavi - Madre
 Abbas Alizadeh - Padre de Pari
 Negar Ghadyani
 Liam Kimber - Sahij
 Ataollah Moghadas - Haji
 Khadijeh Moradi
 Maryam Shayegan -  Parveneh
 Maedeh Tahmasebi - Maedeh

Recepción
La película obtiene muy buenas valoraciones entre los usuarios de los portales de información cinematográfica y entre la crítica especializada. En IMDb, computados 6.206 votos, obtiene una puntuación de 7,4 sobre 10. En FilmAffinity tiene una puntuación de 7,0 sobre 10 entre las 1.505 valoraciones registradas. En el agregador de críticas Rotten Tomatoes obtiene la calificación de "fresco" para el 94% de las 63 críticas profesionales registradas y para el 79% de las más de 1.000 críticas recibidas de los usuarios.

El crítico y director Ángel Fernández Santos en el diario El País lo consideró un "admirable(...) película llena de coraje moral y política, sobre la brutal opresión que sufren las mujeres bajo el régimen integrista de Irán". Philipp Engel en la revista Fotogramas la incluyó en su reportaje de 2017 "Las mejores películas según la crítica internacional en lo que va de milenio" destacando "A Jafar Panahi todavía no lo habían arrestado ni prohibido rodar, pero esta crítica de la sexista sociedad iraní (ríanse de la nuestra) fue obviamente prohibida y condenada en Irán. Y así siguen las cosas ahí. Por muchos años".

FilmAffinity destaca en su valoración que "además del León de Oro en el Festival de Venecia, se llevó otros dos premios -no oficiales-. Uno el Premio de la Crítica Internacional, que consideró la película de Jafar Panahi "una imaginativa fusión entre fondo y forma en su abordaje de la situación de la mujer en una sociedad patriarcal". También fue galardonado con el Premio de la Unicef, que le fue concedido "por afrontar con coraje la difícil condición de la mujer en la sociedad iraní, que la encierra en una prisión cotidiana hecha de discriminación y de temor"".

Deborah Young en la revista Variety la calificó en 2000 como "Fascina y horroriza(...) Está rodada con una simplicidad tan hábil(...) que la historia de estas mujeres va más allá de la crítica social para lograr una visión humana universal". Peter Bradshaw en el diario The Guardian indicó que "el lenguaje cinematográfico de Panahi es menos opaco y menos planificado que lo que está saliendo últimamente de Irán. Es una película con gente real(...) Interesante, humana y muy seria". El crítico Roger Ebert le otorgó 3,5 sobre 4 destacando "es muy peligrosa para el statu quo de Irán porque nos pide que nos identifiquemos con los problemas de unas mujeres cuyo único error es ser mujeres". Stephen Hunter en el periódico The Washington Post sintetiza que "admira la película por la pasión y la precisión con la que cumple su misión(...) A su manera enérgica, es una obra devastadora y muy valiente".

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Películas dramáticas
Películas feministas
Películas en persa
Películas dirigidas por Jafar Panahi
Películas dramáticas de Irán

El círculo (película de 2000)


The Pentecostal Church of God (PCG) is a Trinitarian Pentecostal Christian denomination headquartered in Bedford, Texas, United States. As of 2010, there were 620,000 members, 6,750 clergy in 4,825 churches worldwide.

The PCG is a member of the National Association of Evangelicals, the Pentecostal World Conference and the Pentecostal/Charismatic Churches of North America. The church's official publication is The Pentecostal Messenger.

History

First called the Pentecostal Assemblies of USA, the PCG was formed in Chicago, Illinois in 1919 by a group of Pentecostal ministers who had chosen not to affiliate with the Assemblies of God and several who had left that organization after it adopted a doctrinal statement in 1916. John C. Sinclair, an early Pentecostal pastor in Chicago, and a former Assemblies of God presbyter served as the first moderator. The Pentecostal Assemblies of the USA was dissolved in 1922, and the organization resumed under the name Pentecostal Church of God.

In 1927, the denominational headquarters relocated to Ottumwa, Iowa; in 1933, to Kansas City, Missouri; in 1951, to Joplin, Missouri in 1951; and in 2012, to Bedford, Texas.

Although the relocation to Bedford, TX followed the 2011 Joplin Tornado, the decision to move had started at least three years earlier when the 2009 General Convention voted to explore relocating to a larger metropolitan area. The reason for the move was because of lower income due to declining minister and church membership and Messenger College could no longer support itself.

Beliefs
The Pentecostal Church of God combines Pentecostal and evangelical doctrines in its Statement of Faith.

Both the Old and New Testament of the Bible is the inspired word of God.
Believes there is one God that exists as a Trinity.
Salvation is available through Jesus Christ's sacrifice on the cross.
Salvation can be lost if one turns away from God by a human's free will.
Believes in water baptism according to the Trinitarian formula.
After salvation, a Christian can be baptized with the Holy Spirit, which is evidenced by speaking in tongues.
Sanctification is a definite and progressive work of grace.
Heaven and hell are literal places; heaven being for those who have received salvation, and hell for those who have rejected it.
The Christian Church is made of all true Christians.
There are two ordinances: water baptism and the Lord's supper. Water baptism symbolizes identification with Christ's death, burial, and resurrection. The Lord's supper is done in remembrance of Christ's death.
Members practice tithing.
Believes that Jesus Christ will return and that his return is imminent. His coming will be personal, pretribulation, premillennial.

Organization
The church is led by a General Bishop (formerly called General Superintendent and before that General Moderator and General Chairman) and a General Convention which meets biennially. It is divided into a number of districts, including four Hispanic districts in the United States. Each district is served by a district bishop, previously district superintendent. District conventions meet annually. In 2002, the General Convention came to a consensus to change the title of their overseer from General Superintendent to Bishop. The change was made because internationally, the term bishop is more commonly related to religious leaders than the previous title. Prior to 2011, the International headquarters were located in Joplin, Missouri where a college and a publishing house operated. In 2012 The International Headquarters moved to Bedford, TX and the College, Messenger College, followed and is located in Euless, Texas. As of 2017, the International Headquarters has changed its name to the IMC, International Missions Center. The Messenger College learning center was relocated to the fourth floor of the International Missions Center, classes beginning in the new location at the start of the 2018-19 academic school year.

Moderator/Chairman
Rev. A. D. McClure: 1927-1933
Rev. G. F. C. Fons: 1933-1935

General Superintendent
Rev. Marion D. Townsend: 1935-1937
Rev. Harold M. Collins: 1937-1942
Rev. J. W. May: 1942-1947
Rev. H. T. Owens: 1947-1949
Rev. M. F. Coughran: 1949-1953
Rev. R. Dennis Heard: 1953-1975
Rev. Roy M. Chappell: 1975-1987
Dr. James D. Gee: 1987-2001

General Bishop
Rev. Phil L. Redding: 2001-2005
Rev. Charles R. Mosier: 2005–2006
Rev. Charles G. Scott: 2007–2015
Rev. Loyd L. Naten: 2015–2017
Dr. Wayman C. Ming: 2017–current

See also

 Messenger College: Bedford, Texas
 Mizpa Pentecostal University: San Juan, Puerto Rico
 Southern Bible College: Houston, Texas

Notes

References
Our Story: The History of the Pentecostal Church of God
We've Come this Far by Faith

External links
Pentecostal Church of God – official Web Site
Profile of the Pentecostal Church of God on the Association of Religion Data Archives website

Pentecostalism in the United States
Church of God denominations
Pentecostal denominations in North America
Evangelical denominations in North America
1919 establishments in Illinois

Pentecostal Church of God


Das Gouvernement Pskow (/Pskowskaja gubernija) war eine Verwaltungseinheit des Russischen Kaiserreichs und der Russischen SFSR. Es grenzte (von Norden im Uhrzeigersinn) an folgende Gouvernements: St. Petersburg, Nowgorod, Twer, Smolensk, Witebsk und Livland. Hauptstadt war Pskow.

Gegenüber der heutigen Oblast Pskow griff es weiter nach Osten, aber weniger weit nach Norden aus.

Geschichte
Das Gouvernement entstand 1772 im Rahmen der Ersten Teilung Polens, um Teilungsgebiete zu verwalten, was durch die einige Jahre später erfolgte Gründung der Gouvernements Polozk und Witebsk gegenstandslos wurde. 1777 wurde es als Statthalterei neu gegründet. Es bestand bis 1927, als es der Oblast Leningrad zugeteilt wurde.

Ab 1802 war das Gouvernement in acht Ujesde eingeteilt:

Nach der Oktoberrevolution 1917 bestand das Gouvernement im Bestand der RSFSR weiter. 1920 wurde ein Teil des Ujesds Pskow an das unabhängig gewordene Estland abgegeben (Gebiet um Petschory, , gemäß Vertrag von Tartu vom 2. März 1920), und Teile der Ujesde Ostrow und Pskow an Lettland (Gebiet um Pytalowo, gemäß Vertrag von Riga vom 11. August 1920).

Am 24. März 1924 kamen mit Auflösung des Gouvernements Witebsk dessen Ujesde Newel, Sebesch und Welisch zum Gouvernement Pskow und damit zur RSFSR (der größere Teil des Gouvernements Witebsk verblieb bei der Weißrussischen SSR, zunächst in Form der Okruge Polozk und Witebsk).

Anmerkungen zu den Tabellen:

Statistik
Bei der ersten russischen Volkszählung im Jahr 1897 waren 1.063.007 der Einwohner Russen (fast 95 %) und 25.458 Esten (2 %), daneben gab es kleinere Gruppen von Juden, Polen, Deutschen und Letten. Die Hauptstadt Pskow zählte 30.478 Einwohner.

Haupterwerbszweig war der Ackerbau. Die Ernte betrug 1903: 113.723 t Roggen, 132.290 t Hafer, 63.326 t Gerste, 10.108 t Erbsen und 229.967 t Kartoffeln. Von besonderer Wichtigkeit war der Flachsbau, in dem Pskow fast alle andern Gouvernements übertrifft. 1903 wurden 28.000 t Flachsfaser geerntet, und die Anbaufläche betrug 110.000 Hektar. Die Viehzucht war weniger entwickelt. Man zählte 1903: 215.000 Pferde, 470.000 Rinder, 360.000 Schafe (nur grobwollige) und 165.000 Schweine. Die Industrie war ganz unbedeutend; es gab 1900 166 gewerbliche Betriebe mit etwa 4000 Arbeitern und 31,1 Millionen Rubel Produktionswert, von denen 122 auf Flachsbearbeitungsanstalten entfielen. Von größerer Wichtigkeit war der Handel, der durch die Nähe der Ostseehäfen und die relativ zahlreichen Eisenbahnen begünstigt wurde. Die wichtigsten Handelszentren waren Pskow und Ostrow.

Weblinks

 Volkszählungsergebnisse von 1897 - Sprachgruppen
 Eintrag im Meyers 1905
 Geschichte des Gouvernements (russisch)

Einzelnachweise

Gouvernement des Russischen Reiches
Gouvernement (RSFSR)

Gouvernement Pskow


MEMX inc. was formed in October 2000 as a spin-off from Sandia National Laboratories' MicroElectoMechanical program, and was created to help commercialize Sandia's microelectromechanical systems (MEMS) technologies.  The MEMX technical team was instrumental in the formation of Sandia's MEMS program from 1990 to 2000.  Sandia National Laboratories is a government laboratory focused on developing technology in support of national security applications.  MEMX was formed to help mature the technology by deploying it in large volume commercial applications.

MEMX initially focused on development of Optical Cross Connect products for telecommunications applications.  With the almost complete collapse of the telecom industry in 2002, MEMX redirected its product development activities to disposable medical devices, ophthalmic devices, and various government projects.

MEMX investors include Agilent, Sequoia Capital and Austin Ventures.

MEMX presently has relationships with a number of Fortune 500 companies, and is developing a variety of MEMS-based products.

References
Sandia Labs Creates Memx Inc. in Popular Mechanics
Sandia LabNews story
Agilent press release

Nanotechnology institutions
Companies established in 2000
Nanotechnology companies
Sandia National Laboratories

MEMX


An Stelis violacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Stelis violacea in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis violacea


Anilton César Varela Silva connu sous le pseudonyme de Pany Varela, né le  à Tarrafal (Santiago), est un joueur international portugais de futsal évoluant en tant qu'ailier.

Biographie

Enfance et formation
Anilton César Varela Silva, plus connu sous le nom de Pany Varela, naît au Cap-Vert le 25 février 1989, à Ponta Furna, Tarrafal de Santiago.

En club

Le but marqué par Pany Varela lors du succès du Sporting sur l'Inter FS en demi-finale est élu le plus beau de la Ligue des champions 2020-2021 par les internautes. En finale contre le FC Barcelone, tenant du titre, le Sporting CP est mené 2-0 à la mi-temps avant de renverser le match notamment grâce à un but de Pany Varela (victoire 4-3).

En équipe nationale

Lors du Mondial 2021 en Lituanie, le Portugal devient champion du monde pour la première fois de son histoire contre l'Argentine (2-1). Les champions d'Europe 2018 battent les champions du monde en titre argentins grâce à un doublé de Pany Varela. Avec huit buts au total, Pany est l'un des joueurs de la Seleção le plus en évidence.

Palmarès

En équipe nationale
Lors du Mondial 2021 en Lituanie, le Portugal et Pany deviennent champions du monde pour la première fois.
 Coupe du monde (1)
 Champion : 2021
 Championnat d'Europe (1)
 Champion : 2018

En club
 Ligue des champions (3)
 Vainqueur : 2010 (Benfica), 2019 et 2021 (Sporting)

 Championnat du Portugal (7)
 Champion : 2009, 2012 (Benfica), 2017, 2018, 2021, 2022 et 2023 (Sporting)

 Coupe du Portugal (7)
 Vainqueur : 2009, 2012 (Benfica), 2014 (Fundão), 2018, 2019, 2020 et 2022 (Sporting)

 Supercoupe du Portugal (7)
 Vainqueur : 2010, 2012 (Benfica), 2017, 2018, 2019, 2021 et 2022 (Sporting)

 Coupe de la Ligue portugaise (3)
 Vainqueur : 2017, 2021 et 2022 (Sporting)

Récompenses individuelles
À l'issue de la Coupe du monde 2021 remportée par le Portugal, Pany termine deuxième meilleur buteur derrière le brésilien Ferrão et élu deuxième meilleur joueur derrière son compatriote Ricardinho.

Début 2022, champion d'Europe avec son club et du monde avec son équipe nationale, Varela est élu deuxième meilleur joueur de l'année lors des Prix FutsalPlanet.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Joueur portugais de futsal
Naissance à Santiago (Cap-Vert)
Naissance en février 1989

Pany Varela


El Campeonato de Fútbol de 1968, fue la edición número 49 de Liga Superior de Costa Rica en disputarse, organizada por la FEDEFUTBOL.

El Deportivo Saprissa consigue su tercer bicampeonato.

Orión, desciende a Segunda División, fue el último de los 3 equipos legendarios de San José en descender, junto con La Libertad y Gimnástica Española. Además se convierte en el equipo más goleado en un solo campeonato de la historia del fútbol costarricense.

El Deportivo Saprissa como campeón nacional se clasifica a la Copa de Campeones de la Concacaf de 1969, donde logra el tercer lugar.

Equipos participantes

Formato del Torneo

El torneo disputado a cuatro vueltas. Los equipos debían enfrentarse todos contra todos. El descenso directo sería para el que obtuviera el último lugar al final del torneo..

Tabla General

Planilla del Campeón: Rodolfo Umaña, Giovanni Rodríguez, Walter Elizondo, Arnulfo "Coyolito" Montoya, Luis Chacón, Heriberto Rojas, Francisco Hernández, Víctor Manuel Ruiz, Eduardo Umaña, Eduardo Chavarría, Edgar Marín, Carlos Arias, Luis Aguilar, Jaime Grant, Dagoberto Díaz, Carlos Alvarado, Fernando Hernández, José Zúñiga, Víctor Quesada, Juan León, Fernando Solano, Mario Solís, Santiago Zelada, Róger Fernández, Giovanny Castro, Leopoldo Meneses.

Goleadores

Descenso

Torneos

Referencias

Gerardo Coto para UNAFUT.com. "1968: Constelación al hoyo negro". https://web.archive.org/web/20141025183336/http://www.unafut.com/site/index.php?option=com_content&view=article&id=600%3A1968&catid=3&Itemid=35. Consultado en febrero de 2012.

1968
Costa Rica en 1968
Fútbol en 1968

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1968


البنك الزراعي العربي السعودي هو مصرف سعودي مملوك للحكومة السعودية يقدم قروض للمزارعين لتسهيل شرائهم للمعدات والآلات الزراعية بدون فائدة على القروض الممنوحة. تأسس البنك عام 1382 هـ، وفي 2009 حل صندوق التنمية الزراعية محل نظام البنك الزراعي العربي السعودي.

إسهامات البنك الزراعي
 في سنة 1382هـ بموجب المرسوم الملكي رقم 58، والذي صدر في 3 /12/ 1382هـ ليكون مركزاً حكومياً مهمته الأساسية تمويل مجالات النشاط الزراعي، وقد باشر أعماله فعلياً عام 1384هـ حين بدأ العمل بما لا يزيد عن 136 موظف في خمسة فروع على مستوى المملكة، ويتفرع منها فروع أكثر من 14 مكتب، وتجاوز عدد الموظفين 1800 موظف سعودي بنسبة 90%.
 وصل عدد فروع البنك الزراعي 12 فرع و58 مكتب في المملكة، والهدف منها دراسة المشاريع ورفعها وصرف القروض بالتنسيق مع المركز الرئيسي في الرياض.
 أول قرض قدمه البنك الزراعي للمزارع محمد بن مبارك بن طمهور من أهالي الدلم بالخرج في تاريخ 1/ 9 /1384هـ بقيمة 6410 ريال لحفر بئر وتأمين مضخة وتسوية أرض المزارع الخاصة بالمشروع.
 بدأ البنك برأس مال مقداره 10 ملايين ريال، والآن يتعدى هذا العدد بكثير.
 يقوم البنك بمنح قروض تصل في بعض المشاريع الكبيرة إلى 20 مليون ريال لتغطية كافة الخدمات من الدجاج اللاحم والقمح والخضار في البيوت المحمية والأعلاف.
 بلغ عدد المقترضين من تاريخ التأسيس إلى نهاية شوال 1409هـ فقط 340 ألف.

انظر ايضاً
 زراعة
 الرياض

وصلات خارجية
 بعد فوز 3 سيدات بجائزة المزرعة النموذجية هل يوسع البنك الزراعي من سياسته في إقراض النساء؟.

المراجع

منظمات مقرها في الرياض
الزراعة في السعودية
بنوك
زراعة

البنك الزراعي العربي السعودي


Luminile rampei (în ) este un film american de comedie dramatică din 1952 produs, scris și regizat de Charlie Chaplin pentru United Artists.

Distribuție
 Charlie Chaplin - Calvero
 Claire Bloom - Thereza "Terry" Embrose
 Nigel Bruce - Postant
 Buster Keaton - Calvero's partner
 Sydney Earl Chaplin  - Ernest Neville
 Norman Lloyd - Bodalink
 André Eglevsky - Male Ballet Dancer
 Marjorie Bennett - Mrs. Alsop
 Wheeler Dryden - Thereza's doctor and Old Ballet Dancer
 Melissa Hayden - Terry's dance double
 Barry Bernard - John Redfern
 Stapleton Kent - Claudius (scene cut for worldwide release)
 Mollie Glessing - Maid
 Leonard Mudie - Calvero's Doctor
 Geraldine Chaplin  Fetiță în prima scenă a filmului (nemenționată)
 Josephine Chaplin  Copil în prima scenă a filmului (nemenționat)
 Michael Chaplin - Copil în prima scenă a filmului (nemenționat)
 Charles Chaplin, Jr. - Clown (nemenționat)
 Oona O'Neill - Extra (dublura Therezei într-un episod, nemenționată)
 Eric Wilton - Major Domo at Dinner (nemenționat)

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de comedie din anii 1950
 Listă de filme americane de comedie
 Listă de filme americane din 1952
 1952 în film

Filme din 1952
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1950
Filme United Artists
Filme alb-negru

Luminile rampei


محمد شكيب بنسودة (بن سودة)، الكاتب العام لحزب النهضة المغربي ومؤسسه، أستاذ بكلية العلوم بجامعة محمد الخامس أكدال الرباط بالمغرب، كاتب عام سابق لحزب النهج الديموقراطي.

مراجع

وصلة خارجية

موقع حزب النهضة

سياسيون مغاربة

شكيب بنسودة


الكاريبي  قد تعني الآتي:

 الكاريبي  : اسم لمنطقة جغرافيا تتكون من البحر الكاريبي وجزره وشطآنه.
 'البحر الكاريبي  : هو مسطح مائي استوائي.
 سلسلة أفلام قراصنة الكاريبي  بإجزائه الثلاثة وهي:
قراصنة الكاريبي: لعنة اللؤلؤة السوداء (فيلم)
 قراصنة الكاريبي: صندوق الرجل الميت (فيلم)
 قراصنة الكاريبي: في نهاية العالم (فيلم)

الكاريبي

الكاريبي (توضيح)


1 Giant Leap is a British electronic music duo consisting of the two principal artists, Jamie Catto (Faithless founding member) and Duncan Bridgeman.

Career
Based in the UK, the two musicians set out to create a multimedia project that would encompass a CD, DVD and cinematic presentation that would offer a complete artistic statement. The project offers music, digital video footage shot over the course of six months by Catto and Bridgeman, images, rhythms and spoken word content.

The band was signed to the Palm record label and its eponymous CD was released on 9 April 2002. It features contributions from Dennis Hopper, Kurt Vonnegut, Michael Stipe, Robbie Williams, Eddi Reader, Tom Robbins, Brian Eno, Baaba Maal, Speech, Asha Bhosle, Neneh Cherry, Anita Roddick, Michael Franti, Zap Mama, and other artists and authors. The band's theme for the project is "Unity Through Diversity". A making-of was also shown on the Discovery Channel, which featured some of the effort involved in finding and working with the musicians and other people involved in the project.

1 Giant Leap's "My Culture" video for their first top ten single, featuring Robbie Williams and Maxi Jazz from Faithless, received extensive airplay.

In 2004, they moved on to a deal with Simon Fuller and 19 Entertainment to make a second film and album titled What About Me? The concept was the same as their initial CD and DVD—travelling the world interviewing artists and sampling music—though the second time around their journey was longer (four years) and doubling the number of contributing artists from their debut release.

Reception
In a review for NPR's All Things Considered, Charles deLedesma said that the album and DVD had "an uphill marketing struggle ... because it isn't easily pigeonholed. But that's its real strength, too. This production presents a luscious, cohesive collection of images, ideas and extremely beautiful world music, which flows here with the voices of three continents."

Discography

Albums

Video albums

Singles

References

External links
What About Me? website
1 Giant Leap website
1 Giant Leap at Palm Pictures

Film/Music Project inspired by 1 Giant Leap
1 Giant Leap Discography
Full History at Sound On Sound
1 Giant Leap at Palmpictures.co.uk

English electronic music duos
Multimedia works
British world music groups
Trip hop groups
Musical groups established in 2001
2001 establishments in England
Palm Pictures artists

1 Giant Leap


ناجي علوش (بيرزيت 1935- عمّان 2012) مناضل وشاعر وباحث وناقد قومي عربي ونقابي وقائد سياسي. كان من أشد المنحازين لقضايا الوطن والأمة العربية. وهو والد المفكر والمناضل الدكتور إبراهيم علوش.

حياته
ولد في قرية بير زيت التابعة لمدينة رام الله لعائلة فلاحين متواضعة الحال مسيحية الديانة. تعلم في مدارس قريته وحصل على شهادة (المترك) من الكلية الأهلية الثانوية في رام الله عام 1955. وعمل بعد تخرجه معلماً في الفحيص في الأردن. كان والده إبراهيم يعمل في أراضي الفلاحين الموسرين في بناء «السناسل» الحجرية وتطعيم الأشجار المثمرة وكان يقرأ الشعر القديم والقرآن الكريم. تبنى ناجي الفكر اليساري مع أخيه جميل علوش منذ سنوات مراهقتهما. بدأ حياته السياسة بالانضمام إلى حزب البعث العربي الاشتراكي، كما بدأ اشتراكياً وبقي كذلك حتى وفاته. تزوج من سميرة عسل شقيقة الشهيد جورج عسل؛ والمناضل والمفكر منير شفيق. أنجب علوش ابن واحد هو إبراهيم علوش وابنة واحدة هي سلوى.

بعد أن علّم ناجي علوش في مدارس الأردن لسنة واحدة سافر إلى الكويت عام 1956 حيث وجد تعاطفا مع مبادئه القومية العربية وأفكاره السياسية الثورية بين المغتربين العرب الآخرين. عمل في مستودعات الأدوية التابعة لوزارة الصحة، وفي صحيفة «أضواء المدينة» الكويتية حتى عام 1964. خرج من حزب البعث رغم أنه تسلّم منصب الأمين القطري للحزب في الكويت عام 1959 وذلك على خلفية الصراع بين ميشيل عفلق وعبد الله الريماوي. ثم سافر إلى بيروت وعمل خلال السنوات 1964-1969 في إدارة مجلة دار الطليعة في بيروت. قدمت المجلة نقداً نظرياً وسياسياً للشيوعيين العرب بسبب موقفهم آنذاك من الوحدة العربية وتحرير فلسطين. خلالها أشرف ناجي علوش على عملية ترجمة الأعمال الكاملة للزعيم الكوري الراحل كيم إيل سونغ. وانتخب علوش رئيسا لاتحاد الكتاب والصحفيين الفلسطينيين.

في عام 1969 عاد إلى العاصمة عمّان وعمل حتى عام 1971 في مجالي السياسة والأدب، وفي عام 1971 سافر لبيروت حتى عام 1980، ثم غادر إلى بغداد وأقام فيها حتى عام 1981 قبل أن يغادرها في العام نفسه إلى دمشق لمواصلة عمله السياسي، وبعد عودته للأردن واصل نشاطه الأدبي والسياسي.

عُرف ناجي علّوش باجتماعيته ودماثة أخلاقه ورقتها واحترامه لأدب الحوار والاختلاف حتى شهد له عموم أصدقائه وخصومه بذلك في عدد كبير من المقالات التي كتبت بعد وفاته. كان لا يشرب الخمر ولا يدخن ولا يسمع الموسيقى ولا يشاهد الأفلام أو المسلسلات أو المباريات الرياضية. وكان ديموقراطياً متفهماً لمن لا يوافقه، ولم يكن يؤذي الناس بكلامٍ جارح أو سلوكٍ متشدد، ومتقبلاً لمن يختلف معهم في عاداتهم. وكان يعتمد وسيلة الحوار والإقناع والهيبة. أصيب بجلطة دماغية بعد عودته من الحدود الأردنية-السورية يوم 25/11/1997 أصابته بالشلل النصفي مدة أربعة عشرة عاماً. ورغم خلافاته مع ياسر عرفات، إلا أن عرفات حاول علاجه على حساب المنظمة فرفض ناجي علوش وهو في أشد المرض. تعرض ناجي علوش لعدة محاولات اغتيال وأمضى حياته متنقلا من دولة إلى أخرى.

أثناء عمله في الكويت لتسع سنوات كان يرسل معظم ما يجنيه لأهله. مات ناجي علوش وهو لا يملك باسمه قرشاً واحداً ولا شقة ولا أصول، إلا ما ورثة عن والده من أرض في بير زيت، رغم فرص الفساد الكثيرة التي أتيحت له.

حركة فتح
كان المناضل ناجي علوش أحد قياديي حركة فتح وهو عضو سابق في المجلس الثوري للحركة. وكان أقوى من تمسكوا بالثوابت الفلسطينية بالإضافة لقيادته التيار اليساري الجذري في فتح. ترك فتح بعد خلافات مع ياسر عرفات والتيار التسووي في فتح، وآثر تغيير نهج فتح الثوري. تنقل علوش بين عدد من المدن العربية، ومن ضمنها بيروت ودمشق. أصيب بشلل نصفي لمدة 14 عاماً ثم شخص بالسرطان وتوفي في عمّان فجر الأحد 29-7-2012 عن عمر يناهز 77 عاماً.

أعماله الأدبية
ركز علوش على دراسة الفكر العربي المعاصر. كتب كتابه الأول (الثوري العربي المعاصر) عام 1960. أمضى حياته في خدمة القضايا العربية والفلسطينية، وشعره مكرس للتعبير عن الأوضاع السياسية في الوطن العربي. يعد ناجي علوش واحداً من الشعراء الملتزمين، وقد كتب الشعر العمودي حتى عام 1957 ثم بدأ فيما بعد كتابة الشعر الحر. أصدر عدداً من المجموعات الشعرية مثل «هدية صغيرة» (1967) و«النوافذ التي تفتحها القنابل» (1972)، وقد طبعت هذه المجموعات في مجلد واحد تحت عنوان «المجموعة الشعرية الكاملة» عام 1979. نشر فيما بعد مجموعة شعرية أخرى بعنوان (الزهر والناي) (1991).

من بين مؤلفاته الأخرى:
 الثورة والجماهير (1962)
 المقاومة العربية في فلسطين (1967)
 «الماركسية والمسألة اليهودية» (1969)
 «الثورة الفلسطينية أبعادها وقضاياها» (1970)
 «مناقشات حول الثورة الفلسطينية» (1970)
 «نحو ثورة فلسطينية جديدة» (1972)
 «الحركة القومية العربية» (1975)
 «حول الحرب الأهلية في لبنان» (1976)
 التجربة الفيتنامية: دروسها السياسية والعسكرية، دار الطليعة للطباعة والنشر (1978)
 «الوطن العربي: الجغرافية الطبيعية والبشرية» (1980)
 «المشروع القومي من الدفاع إلى الهجوم» (1991)
 «الديمقراطية: المفاهيم والإشكالات» (1994).

المواقع التي تسلمها
تسلم ناجي علوش عدة مواقع سياسية وثقافية:
 عضو مجلس أمناء المجلس القومي للثقافة العربية منذ 1985.
 عضو المجلس الثوري لحركة فتح (1970-1979).
 عضو المجلس الوطني الفلسطيني (1975-1977).
 الأمين العام لحركة التحرير الشعبية العربية.
 الأمين العام لاتحاد الكتاب والصحفيين الفلسطينيين (1972-1977)، (1977-1980). وأعيد انتخابه عام 1997.
 عضو مجلس أمناء مركز دراسات الوحدة العربية منذ 1974 وحتى وفاته.
 مدير دار الطليعة للطباعة والنشر، ومدير تحرير مجلة «دراسات عربية» (1965-1972).

انظر أيضًا
 محمود درويش
 عبد الكريم الكرمي
 جميل علوش
 إبراهيم علوش
 منير شفيق
 سلامة كيلة

المراجع

أعضاء المجلس الوطني الفلسطيني
شعراء وشاعرات فلسطينيون
قوميون عرب فلسطينيون
أعضاء المجلس الثوري لحركة فتح
مواليد في بيرزيت
مواليد 1935
وفيات 2012
مواليد 1356 هـ
وفيات 1433 هـ
رؤساء الاتحاد العام للكتاب والأدباء الفلسطينيين

ناجي علوش


Willie Colon may refer to:

Willie Colón (born 1950), American salsa musician and social activist
Willie Colon (American football) (born 1983), American offensive guard

Willie Colon


جريدة وقائع كردستان هي الجريدة الرسمية لحكومة إقليم كوردستان بالعراق، تصدر من قبل وزارة العدل أسبوعياً كل يوم اثنين في حال توفر المواضيع. وقد صدرت الجريدة وفق قانون رقم (4) لسنة 1999م من قبل رئاسة برلمان كوردستان. وقد صدر عددها الأول في 4 مايو 2000م وما زال مستمراً في الإصدار.

نماذج للمواضيع نشرت في الجريدة

صدور قانون لتعويض الموقوفين والمحكومين الذين تظهر براءتهم
شرع برلمان كوردستان العراق قانونا سمي بـ ( قانون تعويض الموقوفين و المحكومين عند البراءة و الإفراج في اقليم كوردستان – العراق ) و يحمل رقم 15 لسنة 2010 ، يتكون من إحدى عشرة مادة و الأسباب الموجبة للقانون، و نشر في جريدة وقائع كوردستان ذي العدد 121 المنشورة بتأريخ 24-1-2011 ، و محتوى القانون يتركز في تعويض الأشخاص الذين يتم توقيفهم أو إصدار احكام قضائية بالإدانة بحقهم ثم تظهر براءتهم، و يشمل التعويض المادي و المعنوي. ولمتابعة تفاصيل القانون يرجى إتباع رابط وزارة العدل.

مراجع

وصلات خارجية
 الإطلاع على قانون المنظمات غير الحكومية في إقليم كوردستان
 موقع حكومة إقليم كوردستان
 طالع قانون وزارة العدل لاقليم كوردستان ـ العراق

صحف عراقية

جريدة وقائع كردستان


An Carex involuta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Cardale Babington, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Thomas Irvine Boswell Syme. An Carex involuta in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex involuta


Las orejeras o cascos protectores de oídos son objetos diseñados para cubrir las orejas de una persona ya sea para la protección del ruido exterior o para el calor. Se componen de una cabeza de banda termoplástico o metal, que se coloca sobre la parte superior o la parte posterior de la cabeza, y almohadilla en cada extremo, para cubrir los oídos externos. Las orejeras se utilizan por ejemplo en las obras, en los aeropuertos, al disparar o en un sitio donde hace mucho ruido. Con las orejeras se suelen utilizar también tapones para los oídos.

Variedades

Las orejeras modernas vienen en dos tipos básicos:
 Orejeras termales, usadas en ambientes fríos para mantener los oídos de una persona cálida, con almohadillas de tela o de piel.
 Orejeras acústicas, también conocidas como protectores contra el ruido: copas forradas con material de aislamiento acústico, como orejeras termales y auriculares en la apariencia, que se usan como protección para los oídos. Estas pueden ser llevadas en una banda en la cabeza o se corta a los lados de un casco, para su uso en obras de construcción. Algunos fabricantes combinan los auriculares con protectores contra el ruido, lo que permite al usuario escuchar música, comunicación u otra fuente de audio y también gozan de protección o aislamiento del ambiente ruidoso. Para la atenuación de sonido adicional, los tapones para los oídos también se pueden utilizar en conjunción con las orejeras.

Los protectores auditivos protegen al usuario de los ruidos extremos. El cabezal de banda y la cubierta externa se hacen generalmente de un termoplástico duro o de metal. La protección por lo general proviene de espuma acústica - esto absorbe las ondas de sonido mediante el aumento de la resistencia del aire, lo que reduce la amplitud de las ondas. La energía se transforma en calor.

Algunos protectores auditivos emplean la protección de sonido activo, en el que un micrófono montado en el auricular recoge los sonidos ambientales y los transmite a través de un circuito compresor de los auriculares en el interior. En virtud de la compresión dinámica, el auricular se puede ajustar para permitir al usuario escuchar sonidos a volúmenes normales normalmente, mientras que atenúa los sonidos más fuertes. También existen tapones para los oídos activos similares, dirigido principalmente a los músicos.

Historia
Chester Greenwood inventó la orejera en 1873, a la edad de 15 años. Según los informes, se le ocurrió la idea mientras patinaba sobre hielo, y tenía su abuela cosiendo mechones de pelo entre los bucles de alambre. Se le concedió la patente #188.292 el 13 de marzo de 1877. Él fabrica estos protectores de oídos, proporcionando puestos de trabajo para las personas en el área de Farmington, Maine, durante casi 60 años. Cada año, el primer sábado de diciembre, en la ciudad de Farmington se celebra el "Día de Chester Greenwood " con una variedad de actividades. Un desfile en honor de Chester es una parte de las festividades. Todos los participantes en el desfile deben llevar orejeras. Thomas A. Willson de Willson Safety Products en Reading, Pennsylvania inventó las orejeras de protección contra el ruido.

Protección auditiva
Si las personas están expuestas a ambientes excesivamente ruidosos (85 dB o más), los dispositivos de protección para los oídos son necesarios para evitar daños en el oído. Ellos deben ser usados siempre que se utilicen herramientas eléctricas, equipos para el patio en voz alta, o armas de fuego sin silenciador. Tabulados a continuación están los tiempos máximos de exposición diaria para diversos niveles de ruido. Si se superan estos tiempos de exposición se recomienda el uso de protectores. Debido a que el sistema auditivo tiene una sensibilidad variable al sonido en función de la frecuencia, y a otros mecanismos, la exposición al ruido sin protección a los sonidos de frecuencia media a alta presenta un mayor riesgo para la audición que los sonidos de baja frecuencia. Esta dependencia de la frecuencia se refleja en el uso de la curva de ponderación A para describir el nivel de decibelios de una exposición (dB A). La curva de ponderación A pondera el contenido de frecuencia media, de 500 a 4000 Hz, más que las frecuencias fuera de ese rango. A niveles de sonido más bajos y no dañinos, la protección auditiva reducirá la fatiga por la exposición frecuente al sonido.

Los orejeras para los oídos contribuyen poco a reducir la incidencia de enfermedades. Los especialistas aconsejan seleccionarlos y comprobarlos con cada trabajador.

Referencias

Enlaces externos

Orejeras. Artículo de Previpedia, la enciclopedia de PRL.

Véase también
 Audífonos
 Tapón para los oídos

Equipos de protección individual

Orejeras


قائمة بالأبطال في بطولة 2002 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 بيت سامبراس هزم أندريه أغاسي, 6-3, 6-4, 5-7, 6-4

فردي سيدات

 سيرينا ويليامز هزم  فينوس ويليامز, 6-4, 6-3

زوجي رجال

 ماهيش باهوبتي و ماكس ميرناي هزم  جيري نوفاك و راديك ستيبانيك, 6-3, 3-6, 6-4

زوجي سيدات

 فيرجينيا روانو باسكال و باولا سواريز هزم  إيلينا ديمونتيفيا و جانيت هوساروفا, 6-2, 6-1

زوجي مختلط

 ليزا رايموند و مايك براين هزم  كاترينا سريبوتنيك و بوب براين, 7-6(9), 7-6(1)

الشباب

فردي أولاد
 ريشارد جاسكيه هزم  ماركوس باجداتيس, 7-5, 6-2

فردي بنات
 ماريا كايرلينكو هزم  باربورا سترايكوفا, 6-4, 6-4

زوجي أولاد
 مايكل كونينغ و باس فان دير فالك

زوجي بنات
 إيليك كلايجسترز و كريستين فليبكنيس

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 2002
أحداث أغسطس 2002 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 2002 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
كرة المضرب في 2002
كرة مضرب أمريكية في 2002

أمريكا المفتوحة 2002 (كرة مضرب)


Le Voyage à la mer est un documentaire français réalisé par Denis Gheerbrant et sorti en 2002.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Le Voyage à la mer
 Réalisation : Denis Gheerbrant
 Photographie : Denis Gheerbrant
 Son : Denis Gheerbrant
 Montage : Denis Gheerbrant
 Production : Les Films d'ici
 Pays d'origine :
 Genre : documentaire
 Durée : 84 minutes
 Date de sortie :

Distinctions
 Prix Planète au FIDMarseille 2001

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Jeune Cinéma, , décembre 2002,
 Catherine Axelrad, Positif, , décembre 2002,

Liens externes

Film français sorti en 2002
Film documentaire français
Film documentaire sur le voyage
Film des Films d'ici

Le Voyage à la mer


Los Titanes est un groupe de salsa colombien fondé en 1976 par le musicien, chanteur et producteur de musique Alberto Barros, plus tard créateur des concepts Tributo a la Salsa et Cumbia Colombiana dans les années 2000-2010.

Historique

Le groupe a été créé à Barranquilla en 1976 par le producteur musical, arrangeur, compositeur et tromboniste Alberto Antonio Barros Caraballo.
Son premier single avait pour titre Una palomita, une composition de Ley Martin, chantée par le premier chanteur du groupe, Saulo Sánchez.
Ils ont fait leurs débuts au Carnaval de Barranquilla en 1982 où ils ont remporté le Congo de Oro au festival organisé chaque année dans la ville.

Levanta el cuero, Por retenerte, Sobredosis, En trance, Mi amante niña mi compañera, Eres mi razón de ser et Compárame, chantés par Óscar Quezada ; Pensándote, Apriétala, No me vuelvo a enamorar, Tú la pagarás, Por retenerte, Sobredosis, Compárame comptent parmi leur succès.

Discographie

Liens externes

Los Titanes - AmericaSalsa.com

Groupe colombien de salsa
Culture à Barranquilla

Los Titanes


An Microchilus venezuelanus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Ormerod. An Microchilus venezuelanus in nahilalakip ha genus nga Microchilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microchilus (Orchidaceae)

Microchilus venezuelanus


A Revista Brasileira de Estudos da Presença é um periódico científico editado pela UFRGS. Publicada desde seu lançamento em 2011, faz parte da Coleção do Scielo e está indexada em vários indexadores como Latindex e DOAJ.

Na avaliação do Qualis realizada pela CAPES, este periódico foi classificado no extrato A1 para as áreas de Artes e Educação.

Ligações externas

Revistas científicas do Brasil
Revistas científicas
Artes do Brasil


Dış kaynak kullanımı (DKK) (), en basit haliyle daha önce şirket içinde üretilen bir mal ya da hizmetin dışarıdan tedarik edilmesidir.

Tarihi
Dış kaynak kullanımı kavramı 1980'li yıllardan itibaren ilk olarak kullanılmaya başlansa da bir yönetim stratejisi ve iş modeli olarak 1990'lı yıllardan itibaren yaygınlaşmaya başlamıştır.

"Dış kaynak kullanmak" kelimesi Oxford English Dictionary'de ilk kez 1979 yılında "to outsource" ismiyle yer almıştır. "Dış kaynak kullanımı" ifadesi ise 1981 yılında Business Week'te çıkan bir makalede "Outsourcing" ismiyle ilk kez literatürde kullanılmıştır. Oxford English Dictionary DKK'nı "Bazı mal ya da hizmetleri, bir sözleşme kapsamında organizasyonun dışındaki bir kaynaktan sağlama" olarak tanımlamaktadır.

Giriş
Günümüz iş dünyasında önde gelen eğilimlerden bir tanesi de firmaların önceliklerini belirlemeleri ve var olan kaynaklarını bu öncelikleri oluşturan aktivitelere ve süreçlere harcamalarıdır. Bu konuda Prahalad ve Hamel "Gelecekte çok az firma dünya çapında beş ya da daha fazla temel yeteneğe () sahip olacaktır" diyerek, firmaların kendi öz ya da temel yeteneklerine odaklanmak zorunda kalacaklarına vurgu yapmışlardır.

Temel yeteneklere odaklanmak firmalar açısından makul bir gelişme olmakla birlikte burada dikkat edilmesi gereken firmaların hâlihazırda yapmayı sürdürdükleri onlarca aktivite ya da süreçlerden hangilerinin temel yetenek olduğuna doğru karar verilmesidir. Bu noktada Prahalad ve Hamel, temel yetenek alanlarını ortaya çıkarmak için üç kriter ortaya koymaktadırlar:
 Çok karlı pazarlara açılma konusunda potansiyel teşkil etmelidir.
 Müşterinin son ürüne karşı olan beklentilerini karşılamada gözle görülür katkılar sağlamalıdır.
 Rakipler tarafından taklit edilmeleri güç olmalıdır.

Temel yetenekleri bu şekilde tanımlarsak temel olmayan yetenekleri () ise bunların dışında kalan, iş süreçlerinin düzgün işlemesi için önemli role sahip olan fakat ürünlerin oluşumunda kendi başına önemli bir role sahip olmayan aktiviteler olarak tanımlayabiliriz.

İşletmelerin, sadece kendi sahip oldukları yetenek ve becerileri esas alan işlerin dışındaki; öz veya temel yeteneklerin kullanılmadığı işlerin, işletme dışından kendi alanında uzmanlaşmış başka işletmelerden almasına dış kaynak kullanımı (outsourcing) denir.

Bu noktada dış kaynak kullanımının iki önemli ayağı vardır:
 Rekabet avantajı sağlayan temel yeteneklere odaklanmak,
 Temel yeteneklerin dışında kalan faaliyetlerde ise, bu konularda uzmanlaşmış diğer işletmeler aracılığıyla gerekli kalite standartlarına uygun bir biçimde malzeme yâda hizmet girdisi sağlamak.

Dış kaynak kullanım alanları
Dünyada yaygın dış kaynak kullanım alanları şunlardır:
 Kayıt Yönetimi ve Arşiv Depolama
 İnsan kaynakları yönetimi (seçme-yerleştirme, eğitim, ücretlendirme, performans değerlendirme, danışmanlık, kariyer yönetimi, insan kaynakları bilgi sistemi vb.)
 Bilgi teknolojisi (bakım, onarım, eğitim, uygulama, yazılımı geliştirme vb.)
 Müşteri hizmetleri (bilgi sistemleri, saha hizmetleri, telefonla müşteri hizmetleri vb.)
 Muhasebe-finans (bordrolama, vergilendirme, satın alma ve genel muhasebe işlemleri)
 Lojistik-nakliye (ambarlama, postalama-dağıtım, bilgi sistemleri ve operasyonlar)
 İdari işler (yazılı dokümanlar, dosyalar, fotokopi vb.)
 Satış-pazarlama (tele-pazarlama, reklâm)
 Yemek, personel taşımacılığı, güvenlik, temizlik ve otomobil kiralama hizmetleri
 Üretim ve emlak yöntemleri.
 Tesis Yönetimi(işletme, bakım, onarım)

Kaynakça

Kıyıdışılık
Finans

Dış kaynak kullanımı


Hamakor (), officially known as Hamakor – Israeli Society for Free and Open Source Software (),  is an Israeli non-profit organization dedicated to the advancement of free and open source software in Israel.

Hamakor was founded in January 2003 in order to promote free software and open source in Israel.

Background and formation
Several members of Israel's open-source community, most notably Gilad Ben-Yossef and Doron Ofek, pioneered the idea of forming an official, legally recognized organization. They wanted to counter difficulties with the non-open-source-related bodies and to address the inherently decentralized way open source is developed and advocated. Two main bodies expected to deal with organizations in that respect: the media, which is accustomed to having someone to call to get a comment, and the Knesset, where standing up in front of legislators requires answering the implicit question "who am I and why should you listen to me?". It was felt that, as individuals, the community's ability to make a difference suffered in comparison with an organized body.

The idea matured for some time. The final push to form the actual organization came from a desire by Gilad Ben-Yossef, circa July 2002, to see Revolution OS in Israel. It turned out that the only way to see the movie was to rent a cinema hall and to pay the distributor. Gilad decided to open the event to the public and to charge a small fee for entrance to cover costs. The event, labeled "August Penguin", took place on the first Friday of August, 2002. The event proved a financial success, in that an extra 2000 NIS were recorded after expenses. Gilad pledged to use that money to start the official organization. This also affected Hamakor's charter, adding to it the capacity to act as a recognized money-handler on behalf of the community for organizing events or any other monetary activity.

Meaning of the name
The name for Hamakor was offered by Ira Abramov. It was offered after a series of Linux related names was offered, as a name that is not specifically related to Linux (as opposed to free software at large) on one hand, and yet does have a Linux specific reference hidden in it. The word "Makor" in Hebrew means "source" (as in open source), but also "beak", being a hidden reference to Tux being a bird.

The original name as submitted to the registrar of non-profits was "Hamakor – The Israeli Society for Free and Open Source Software". The registrar struck down "the", claiming Hamakor has no right to claim exclusivity.

Two levels of membership
Most of the points on Hamakor's charter were either fairly straight forwardly based on the reasons for forming it or a result of legal requirements. One point that was largely debated, however, was whether anyone can become a full voting member. Hamakor was aimed to be a representative of the community. The concern raised was that the commercial companies would try to take control over the organization. As a result, two restrictions were made. The first was that membership was limited to individuals only. The second was the creation of a two level membership. Hamakor has a members, which has full voting capacity, and friends. A friend is an individual who enjoys all the benefits (such that there are) a member has except for one – a friend cannot vote one charter changes and when electing the board.

To move from a friend status to a full member status one has to show some activity promoting free/open source software. The definition of "some" has changed over time. During some periods the board required actually writing non-trivial amounts of code, while in others the board deemed helping a friend install Linux on his computer enough.

In most cases, almost anyone who wished to become a full member could do so.

August Penguin
Having a gathering on the first Friday of August has become a tradition, and August Penguin has turned into the yearly conference for Hamakor. Of course, due to the way the organization was formed, there is one more August Penguin conference than years Hamakor exists, having the unique situation where an organization's yearly conference actually pre-dates the organization's forming.

In 2005, the conference made an attempt to make the conference more aimed at the professional audience. As part of it, it was moved to Thursday (Friday is part of the weekend in Israel). In 2006, the conference was moved back to Friday, but due to scheduling problems happened on the second Friday of August. The conference is no longer about watching a movie, and has lectures from various sources. The conference also accepts sponsors, with the Israeli Internet Association being the most consistent one over the years.

Meeting the objectives
It can be claimed the Hamakor managed to meet the original objectives behind its forming. Journalists do contact, either Hamakor directly or known people within the open source community for comments about events. Hamakor was active in blocking several DMCA like law proposals in Israel, and even managed to affect (alongside the Israeli chapter of the Internet Society) the renewed Copyright law in Israel, both in blocking anti-circumvention text from entering it and in keeping pro-customer text in it, and even managed to enhance the explicit reverse engineering allowance in the law to cover security audits as a legitimate reason to reverse engineer. Alongside August Penguin, it can be claimed that all of the original goals set for the society were met.

Since Hamakor operates with a balanced budget, and since the above activity is reactive in nature, some feel that Hamakor should take it on itself to do more. To date, Hamakor has not managed to overcome the gap between the centralized way a legal entity must act and the decentralized way a community acts. Hamakor's action are based solely on volunteers, and as such, is time constrained. Hamakor was involved in several initiatives that were attempted, but either never managed to make a real difference, or otherwise are taking years to show actual results. One such initiative was forming Linux based classrooms in schools – several schools came along, Hamakor managed to get equipment donated (or, in some cases, bought it), but lack of local volunteers made the project grind to halt almost completely.

Another aspect of this contradiction is the fact that while a lot of free software activity takes place in Israel, it is not directly Hamakor's doing. This is not a problem if Hamakor is limited to its original objectives, but when these objectives are expanded, resource limitation becomes a visible problem.

Activities
Hamakor's primary activities include organization of the yearly August Penguin convention and support for the Israeli "Welcome to Linux" tradition of a yearly series of presentations and Linux Installfests that introduce Linux to beginners. The latter was started by the Haifa Linux Club but is now also conducted by the Tel Aviv Linux Club and the Jerusalem Linux Club.

Hamakor prize

Hamakor awards a prize annually, recognizing an Israeli who has made a significant and important contribution to Free Software. The awardee is determined in an Academy Award-like process, with all Hamakor members and friends being eligible to vote for the most deserving person, who is typically announced at the annual August Penguin event. In 2010, the prize was given in several categories: personal contribution, team/group or institute contribution and contribution for the Education system.

Elected board members
Hamakor's board consists of three elected members. The following people have served on Hamakor's board: (the year listed is the year of election)

 Gilad Ben-Yossef (2003, 2005)
 Shachar Shemesh (2003, 2006, 2007)
 Doron Ofek (2003, 2009)
 Muli Ben-Yehuda (2003)
 Nadav Har'El (2004)
 Alon Altman (2004, 2005)
 Ori Idan (2004)
 Orna Agmon (2005)
 Dotan Mazor (2006)
 Nadav Vinik (2006, 2007, 2008)
 Ram-On Agmon (2007, 2008, 2009, 2011)
 Eyal Levin (2008, 2009, 2011)
 Lior Kaplan (2009, 2011)
 Adir Abraham (2011)

References

External links
 Hamakor home page – Hebrew
 Hamakor home page – English

Free and open-source software organizations
Non-profit organizations based in Israel

Hamakor


Ballıhisar, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy Roma İmparatorluğunun önemli şehirlerinden Pessinus'un tam üzerinde kuruludur. Mermer yapılı birçok kalıntı bulunmaktadır. Örneğin; Çeşme,mezar taşları ve mermer sütunlar vb. Bunların yanı sıra yapılan kazılarda çıkarılan tarihi eserlerin arasında çeşitli boyutlarda heykeller, oyma ve kabartma işlemeli mermer plakalar ve altın sikkeler de bulunmaktadır.
Ayrıca Pessinus kenti, Galatlar'ın Tolistobogi  boyunun da m.ö. 200'lerde başkenti idi...

Coğrafya
Eskişehir iline 103 km, Sivrihisar ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sivrihisar'ın mahalleleri

Ballıhisar, Sivrihisar


Ljetnikovac Gariboldi u gradiću Visu, Vladimira Nazora 38/40, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Ljekarnik Frane Gariboldi izgradio je ljetnikovac na spoju predjela Govea i Kut u Visu 1552. god. Ljetnikovac je sa sjeverne strane okružen obzidanim dvorištem, a s južne ima ograđeni vrt. U prizemlju je gospodarski, a na katu, koji je s dvorištem povezan vanjskim stubištem, stambeni prostor. Zapadno krilo ljetnikovca dograđeno je u 17. st., a u 19. st. sklop je proširen prema zapadu uređenjem prostranog, ograđenog perivoja kojeg je uredio viški graditelj Marinković. Iako je pregradnjama u 19.st. izvorna organizacija unutrašnjosti ljetnikovca preinačena, sklop Gariboldi jedan je od najboljih i najočuvanijih primjera ladanjske arhitekture hvarske komune u Visu.

Zaštita
Pod oznakom Z-5777 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Visu

Ljetnikovac Gariboldi u Visu


La fissure pétro-squameuse (ou scissure pétro-squameuse) est une suture crânienne entre la partie pétreuse médialement et l'écaille de l'os temporal latéralement.

Un segment supérieur ou interne est visible sur la face endocrânienne de l'os temporal à l'union de l'écaille et de la partie pétreuse. Un segment postérieur ou externe est visible sur la face exocrânienne de l'os temporal à l'union de l'écaille et de la portion mastoïdienne.

Embryologie
La partie de l'écaille provient du mésenchyme à 8 semaines d'embryogenèse et la partie pétreuse se développe plus tard à partir d'un centre cartilagineux à 6 mois de développement fœtal.

Aspect clinique
Chez certaines personnes, elle peut contenir une veine émissaire, appelée sinus pétro-squameux. Identifier cette variante anatomique avec une tomodensitométrie préopératoire peut être important pour prévenir les hémorragies dans certains types de chirurgies otorhinolaryngologique.

Certains auteurs ont émis l'hypothèse qu'un sinus veineux persistant était le résultat d'un arrêt du développement embryologique.

Voir aussi
 Fissure pétro-tympanique
 Fissure tympano-mastoïdienne
 Fissure tympano-squameuse

Notes et références

Crâne

Fissure pétro-squameuse


Durbin Watson istatistiği, bir regresyon modeli tahmin edildikten sonra artık terimlerin korelasyon halinde olup olmadığını test etmeye yarayan bir sayıdır. Bu sayının 2 civarında çıkması, "otokorelasyon vardır" boş hipotezini reddedemeyeceğimizi gösterir. Buna göre e = hata terimi ya da artık, t = zaman olmak üzere Durbin Watson test istatistiği:

 ( 0 < d < 4 )

d değeri her zaman 0 ila 4 arasında yer alır. Artıkların örnekleme otokorelasyon değeri r olmak üzere d sayısı yaklaşık 2(1 - r)  ye eşit olduğundan d=2 olması otokorelasyon olmadığını gösterir. Genel kabul gören şey, eğer Durbin-Watson değeri 1 den  küçük ise bir alrm durumu söz konusudur. Küçük d değeri, ortalamaya göre ardışık hata terimlerinin birbirlerine yakın olduğunu (dolayısıyla pozitif ilişkili olduklarını) belirtir.

Durbin Watson testi, seri korelasyonun varlığını anlamak için geliştirilmiş ilk testlerden birisi olması açısından önemlidir fakat, test istatistiğinin hesaplandığı D dağılımı, kararsız kalınan bazı bölgeler içerdiğinden testin pek etkin bir test olmadığı iddia edilmektedir. Ayrıca regresyon modeli, bağımlı değişkenin gecikmeli değerlerini açıklayıcı değişken olarak içeriyorsa test sapmalı sonuçlar vermektedir; böyle bir durumda alternatif bir test olarak Durbin h testi kullanılabilir. Buna göre Durbin h testi:

Burada , zaman gecikmeli bağımlı değişkenin eğim katsayısının standart hatasının karesi, T gözlem sayısı'dır. Ancak test şu koşulda geçerlidir: . Zira matematiksel olarak paydanın negatif olması durumunda karekök alınamaz.

Ekonometri
İstatistik

Durbin-Watson istatistiği


ناس الحومة هو مسلسل كوميدي مغربي من إخراج رشيد الوالي سنة 2013، وبطولة كل من حسن فولان، سعيدة باعدي، عائشة ماه ماه، المحجوب الراجي، زهور السليماني، رشيد الوالي، عبد الكبير الركاكنة، نرجس الحلاق، المهدي فولان، وغيرهم. بث المسلسل طيلة شهر رمضان 2013 على القناة الثانية المغربية.

القصة
يحكي المسلسل قصة سكان أحد الأحياء الشعبية بمدينة المحمدية، والذين كانوا يعيشون حياة هادئة، حتى اليوم الذي يعلمون فيه أن حيهم سيُهدم من قبل أحد المستثمرين لبناء مركز تسوق حديث. ليصبح هذا الخبر ميزان الثقة بين أهل الحي بعضهم بعضًا.

طاقم التمثيل
 حسن فولان
 سعيدة باعدي
 عائشة ماه ماه
 المحجوب الراجي
 زهور السليماني
 رشيد الوالي
 عبد الكبير الركاكنة
 نرجس الحلاق
 المهدي فولان
 يوسف الجندي
 هشام الوالي
 جواد السايح
 محمد عاطر

مراجع

وصلات خارجية

مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2013
مسلسلات تلفزيونية مغربية

ناس الحومة


Zomicarpeae, tribus biljaka iz porodice kozlačevki, dio je potporodice Aroideae. Postoje četiri prizata roda iz Južne Amerike.

Rodovi
 Filarum Nicolson
 Ulearum Engl.
 Zomicarpa Schott
 Zomicarpella N.E.Br.

Izvori

Aroideae

Zomicarpeae