Le cromlech de la Croix Bonnin est un monument mégalithique situé sur la commune française de Beaulieu-lès-Loches dans le département d'Indre-et-Loire.

Ce cromlech, qui entoure le socle d'une croix de mission et dont l'origine néolithique est encore discutée, est classé au titre des monuments historiques par la liste de 1889.

Localisation et description
Le cromlech occupe un point haut, à l'est de la commune de Beaulieu-lès-Loches, en limite des territoires de Ferrière-sur-Beaulieu et de Perrusson.

Il se compose de cinq blocs de poudingue d'une hauteur maximale de  disposés en pentagone autour d'une croix de mission dont il ne reste que le socle. L'incertitude demeure sur la chronologie de l'ensemble, cromlech néolithique au centre duquel une croix a été érigée ou combinaison moderne de pierres ayant entouré ultérieurement le socle d'une croix.

Le cromlech est classé au titre des monuments historiques par la liste de 1889.

Légendes et traditions
Les cinq pierres seraient deux jeunes mariés et trois musiciens changés en pierre pour leur attitude au passage d'une procession. Le cromlech signalerait aussi la sépulture d'un général anglais de la Guerre de Cent Ans.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Sites mégalithiques d'Indre-et-Loire
 Liste des monuments historiques d'Indre-et-Loire (A-J)
 Liste des monuments historiques protégés en 1889

Liens externes

Monument historique en Indre-et-Loire
Monument historique classé en 1889
Croix Bonnin

Cromlech de la Croix Bonnin


Tetsuro Uki (født 4. oktober 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Omiya Ardija og Shonan Bellmare.

Han har tidligere trænet Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tetsuro Uki


Elvira Dones (1960.) albanska je spisateljica, scenaristica i producentica dokumentarnih filmova.

Životopis

Rođena je u obalnom gradu Durrës Dones je diplomirao na Državnom sveučilištu u Tirani. Godine 1988. zaposlila se na Albanskoj državnoj televiziji i tako je otputovala u Švicarsku, gdje je prebjegla. Suđeno joj je za izdaju u Albaniji (u odsutnosti), osuđena je na zatvor i zabranjen joj je pristup svome sinu sve do pada komunizma u Albaniji 1992. Zatim je živjela u Švicarskoj gdje je radila kao spisateljica i televizijska novinarka, a pisala je i scenarije, režirala i producirala nekoliko dokumentaraca.

Od 2004. godine živi u Sjedinjenim  Državama. Većina njezinih tekstova je na talijanskom ili albanskom jeziku, ali nekoliko njezinih dokumentarnih filmova ima titlove na engleskom jeziku. Nekoliko od tih filmova osvojilo je ili je nominirano za razne nagrade. Njezin najnoviji dokumentarac, Zakleta djevica, govori o ženama u sjevernoj Albaniji koje su se zaklele na vječnu čednost u svojim tinejdžerskim godinama i postale muškarci u svom društvu — ne žene koje se ponašaju kao muškarci ili žene koje su promijenile spol, već jednostavno žene koje su sada muškarci. Ovaj je film proglašen najboljim dokumentarnim filmom na Baltimore Women's Film Festivalu 2007. godine.

Odabrana bibliografija

Filmografija

 Brunilda (2003.)
 I ngujuar (Nailed) (2004.)
 Zakleta djevica (2015.)

Izvori

Vanjske poveznice

 Publikacije od i o Elviri Dones u katalogu Helveticat Švicarske Nacionalne Knjižnice

Životopisi, Albanija

Elvira Dones


An Carex neofilipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Takenoshin Nakai. An Carex neofilipes in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex neofilipes


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Neustadt an der Aisch ist eines der zehn Dekanate des Kirchenkreises Nürnberg. Amtierender Dekan ist seit 2010 Matthias Ewelt.

Geografie
Der Dekanatsbezirk liegt im Regierungsbezirk Mittelfranken. Die Kirchengemeinden liegen größtenteils im Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim. Wilhermsdorf liegt im Landkreis Fürth.

Geschichte
In Markt Erlbach gab es bereits bei der ersten urkundlichen Erwähnung 815 eine Kirche. Dort lag die Urpfarrei des Zenngrundes.
Um 1275/76 wurde vom Nürnberger Burggrafen Friedrich III. das Kloster Birkenfeld gestiftet. Dort wurden adelige Fräulein erzogen, die nicht unbedingt sich des geistlichen Standes widmen mussten. Die Nonnen nannten sich die "Schwestern des grauen Ordens". Sie unterstanden der Aufsicht des Abtes des Zisterzienser-Klosters Ebrach. Das Kloster wurde am 13. Main 1525 im Bauernkrieg niedergebrannt. In Münchsteinach lag das zweite Kloster im Dekanatsbereich. Um 1130 wurde das Benediktiner-Kloster Steinach gestiftet. Es wurde ebenfalls im Bauernkrieg 1525 schwer zerstört. Nach der Säkularisation des Klosters 1528 wurde 1530 der erste evangelische Pfarrer nach Münchsteinach entsandt. In der Reformationszeit lag die Landeshoheit in einem großen Teil des heutigen Dekanatsbezirks bei der Markgrafschaft Brandenburg-Kulmbach.

1528 wurde in der Markgrafschaft die Reformation eingeführt. In Unternesselbach konnte sie bereits 1520 Fuß fassen. Das Kloster Birkenfeld wurde 1543 vollständig säkularisiert. Sugenheim wurde unter dem Freiherrn von Seckendorff-Aberdar 1524 evangelisch. Die Brüder Schutzbar genannt Milchling kauften 1566 von Wolff von Wilhelmsdorf die Rittergüter Wilhelmsdorf und Neidhardswinden. 1569 wurde in Herrnneuses durch Heinrich Herrmann Milchling die Reformation eingeführt. Um 1572 folgten Neidhardswinden und Wilhermsdorf. Damals wurden die katholischen Altäre aus den Kirchen entfernt.
1686 kamen aus Frankreich geflohene Hugenotten unter der Führung des Pfarrers Jean Bonnet ins verwilderte Albachtal. Sie bauten dort eine kleine Siedlung mit einer Kirche aus Lehm und Holz. Die Nachfolgerkirche konnte am 18. August 1754 eingeweiht werden. Ab 1873 wurde die Hugenottenkirche von den Lutheranern mitbenutzt und ging 1927 in deren Besitz über.

1556 wurde das ansbachische Dekanat Neustadt errichtet. 1810 erfolgte der Übergang in ein bayerisches Dekanat.

Kirchengemeinden
2010 lebten im Dekanatsbezirk 35.000 Gemeindeglieder in 37 Kirchengemeinden, die zu 21 Pfarreien zusammengefasst sind.
 Pfarrei Baudenbach
 Baudenbach, St. Lambert
 Hambühl, St. Matthäus
 Stübach, St. Bartholomäus

 Pfarrei Brunn-Wilhelmsdorf
 Brunn, St. Georg
 Wilhelmsdorf, Hugenottenkirche

 Pfarrei Dachsbach
 Dachsbach, St. Marien
 Oberhöchstädt, St. Nikolaus und Peter

 Pfarrei Diespeck
 Diespeck, St. Johannes

 Pfarrei Dottenheim
 Dottenheim, St. Markus mit Beerbach, Friedhofskirche

 Pfarrei Emskirchen
 Emskirchen, St. Kilian, Auferstehungskirche und Rennhofen, St. Margarethen
 Dürrnbuch, St. Kilian
 Neidhardswinden, St. Johannes der Täufer

 Pfarrei Gerhardshofen
 Gerhardshofen, St. Peter und Paul mit Kästel, St. Mauritius und Forst, St. Katharina

 Pfarrei Gutenstetten
 Gutenstetten, St. Johannis
 Reinhardshofen, St. Kilian

 Pfarrei Hagenbüchach
 Hagenbüchach, St. Kilian
 Kirchfembach, St. Veit

 Pfarrei Kirchfarrnbach
 Kirchfarrnbach, St. Peter und Paul
 Hirschneuses, St. Johannes

 Pfarrei Langenfeld
 Langenfeld, Jesus-Christus-Kirche (1972)
 Ullstadt, St. Johann Baptist (1492)

 Pfarrei Markt Erlbach
 Markt Erlbach, St. Kilian
 Linden, St. Leonhard
 Jobstgreuth, St. Jobst

 Pfarrei Münchsteinach
 Münchsteinach, Münster St. Nikolaus (1180)

 Pfarrei Neuhof an der Zenn
 Neuhof an der Zenn, St. Thomas
 Oberfeldbrecht, St. Maria und Georg

 Pfarrei Neustadt
 Neustadt an der Aisch, Stadtkirche St. Johannes der Täufer, Friedhofskirche Zur Himmelfahrt Christi
 Herrnneuses, St. Matthäus

 Pfarrei Schauerheim
 Schauerheim, St. Katharina
 Birkenfeld, Klosterkirche St. Maria

 Pfarrei Trautskirchen
 Trautskirchen, St. Laurentius

 Pfarrei Uehlfeld
 Uehlfeld, St. Jakobus

 Pfarrei Unternesselbach
 Unternesselbach, Wehrkirche St. Bartholomäus
 Altheim, St. Maria, Simon und Judas

 Pfarrei Wilhermsdorf
 Wilhermsdorf, St. Martin und Maria (1714), Spitalkirche

Literatur

Weblinks

 Homepage des Dekanats
 Offene Kirchen in Bayern

Neustadt an der Aisch
evang.-luth. Dekanat
Christentum im Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim
Neustadt an der Aisch
Gegründet 1556

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Neustadt an der Aisch


Ioan Șt. Popescu, cunoscut și sub numele de Jak Popescu, (n. secolul al XIX-lea – d. ianuarie 1942) a fost un general român care a avut un rol important în politica României în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Biografie
A fost înaintat la gradul de general de divizie cu începere de la data de 8 iunie 1940.

Generalul de divizie Ion Popescu a îndeplinit funcția de subsecretar de stat la Ministerul Afacerilor Interne în guvernul Ion Antonescu (3) din 4 februarie 1941 până în 3 ianuarie 1942, când a fost înlocuit de generalul Constantin Z. Vasiliu. Înlocuirea generalului Jak Popescu din funcția de subsecretar de stat s-ar fi datorat, în opinia omului politic și memorialistului Constantin Argetoianu, faptului că "nu acționa destul de energic împotriva legionarilor".

Urma să primească o funcție de comandă în cadrul Armatei Române (decretul de eliberare din funcția de subsecretar de stat preciza că "trebue să treacă la comandă"), dar a murit în ianuarie 1942 în urma unei boli de inimă de care suferea de mai multă vreme. S-a zvonit că ar fi murit de inimă rea.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de Comandor (8 iunie 1940)
  Ordinul "Steaua României" în gradul de Mare Ofițer (7 noiembrie 1941)

Note

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în 1942
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decese prin atac de cord

Ioan Șt. Popescu


Memorijal Mire Nikolić", hrvatsko automobilističko natjecanje. Nosi ime po najtrofejnijoj hrvatskoj vozačici svih vremena Miri Nikolić. Vrednuje se kao natjecanje za FIA prvenstvo srednjoeuropske zone u autoslalomu, Prvenstvo Hrvatske u autoslalomu, Otvoreno prvenstvo Zagreba u autoslalomu. Organizira ga AK INA Delta iz Zagreba.

Izvori

Vanjske poveznice
Pravilnik

Hrvatska automobilistička natjecanja
Šport u Zagrebu

Memorijal Mire Nikolić


El colibrí de Marte, ángel del sol de cuello ocre o  ángel gorginaranja (Heliangelus mavors) es una especie de ave de la familia Trochilidae, que se encuentra en Colombia y Venezuela.

Hábitat
Vive en el borde del bosque húmedo de montaña, pastizales y pendientes con arbustos o árboles dispersos, en elevaciones de la vertiente oriental de los Andes, entre los 2.000 y 3.200 m de altitud.

Descripción
Mide en promedio 9,4 cm de longitud. Pico de 15 mm de largo. Partes superiores color verde brillante; anillo ocular oscuro; frente y la garganta y un babero notorio color anaranjado brillante, con borde negro a ambos lados de la cara y el cuello y por debajo, por una banda color ante; presenta una mancha verdosa en el pecho y el resto de las partes inferiores amarillentas; los flancos tienen manchas verdes; alas con primarias negruzcas; la cola es de color verde bronceado con puntas claras. La hembra presenta garganta amarillenta moteada de castaño rufo.

Referencias

Enlaces externos

Orange-throated Sunangel videos; Internet Bird Collection
Foto; Venezuela: The Coastal Mountains, the Andes and the Llanos Sun bird tours
Photo-Medium Res; Venezuela Photo Gallery Borderland Tours

mavors
Aves de América del Sur
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1848

Heliangelus mavors


Fodboldpigerne er en dansk dokumentarserie fra 2010 i 6 afsnit med instruktion og manuskript af Nicole N. Horanyi og Malene Rykær. Serien følger et fodboldhold bestående af 13-14-årige piger fra Boldklubben Fremad Valby og blev sendt på DR Ramasjang og DR Ultra.

Afsnit

Eksterne henvisninger

Noter

Danske film fra 2010

Dokumentarfilm fra Danmark
Tv-serier fra Danmark
DR-serier

Fodboldpigerne


Der George Pólya Award ist ein 1976 von der Mathematical Association of America (MAA) eingeführter und seit 1977 vergebener Mathematikpreis für besonders elegante Artikel, die in der ebenfalls von der MAA herausgegebenen Mathematikzeitschrift College Mathematics Journal erschienen sind. Der nach George Pólya benannte Preis, der jährlich bis zu zweimal vergeben wird, ist (Stand 2013) mit 1000 US-Dollar dotiert.

Preisträger

Siehe auch
 George-Pólya-Preis

Weblinks
 George Pólya Awards bei der MAA

Auszeichnung der Mathematical Association of America
Erstverleihung 1977

George Pólya Award


The Barbarian and the Troll (no Brasil como A Bárbara e o Troll) é uma série de televisão americana criado por Mike Mitchell e Drew Massey e foi exibida na Nickelodeon em 2 de abril e 25 de junho de 2021.

No Brasil, a série foi exibida na Nickelodeon Brasil em 12 de fevereiro e 14 de maio de 2022.

Premissa
Na terra de Gothmoria, Brendar é uma princesa guerreira feroz em uma missão para vingar um ataque à sua família. Ela encontra aventura quando conhece Evan, um espirituoso troll da ponte em busca de emoção e um lugar para tocar suas músicas. Eles se unem para salvar seu reino e realizar seus sonhos. Brendar e Evan logo se juntam em sua busca por Horus, o mago, sua filha Stacey, que foi transformada em uma coruja, e o machado encantado de Horus.

Elenco
 Spencer Grammer como a voz de Brendar, um guerreiro bárbaro em uma missão para matar o demônio que matou sua mãe e levou embora seu irmão mais novo.
 Drew Massey como Evan, um príncipe troll que se junta ao grupo de busca de Brendar para seguir seu sonho e se tornar um bardo.

Outros elencos creditados incluem Colleen Smith, Allan Trautman, Sarah Sarang Oh, Peggy Etra, James Murray, Nicolette Santino, Jeny Cassady e Gina Yashere.

Produção
A série, então intitulada Brendar the Barbarian, foi anunciada oficialmente em 23 de setembro de 2020, com a produção prevista para começar no final de 2020. Foi filmado em Vancouver, British Columbia, Canadá.  Spencer Grammer foi escalado como a voz de Brendar com os marionetistas consistindo de Drew Massey, Colleen Smith, Allan Trautman, Sarah Sarang Oh, Nicolette Santino, Peggy Etra, James Murray e Jeny Cassidy. Phil LaMarr e Gina Yashere foram confirmados para fornecer vozes com o primeiro sendo escalado como a voz de um cavaleiro chamado Steve.

Episódios

Ligações externas

Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2021
Programas de televisão dos Estados Unidos encerrados em 2021
Séries de televisão dos Estados Unidos
Séries de televisão de comédia da década de 2020
Séries de televisão de comédia dos Estados Unidos
Séries de televisão com bonecos
Programas de televisão em língua inglesa
Séries da Nickelodeon
Programas da Nickelodeon
Programas da Nickelodeon (Brasil)

The Barbarian and the Troll


مسجد ودّان العتيق - بودان الجفرة في -ليبيا يطلق عليه مسجد لبلاد أو مسجد ودان العتيق وأول من خط قبلته أحمد الزروق وهو مبنى من الطوب واسقف النخيل.

المراجع

مساجد في ليبيا

مسجد ودان العتيق


إبيتاليون (Επιτάλιον) هي مدينة في إليا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 1738   نسمة.

هي إحدى بلديات الميناء في الجزء الغربي من ولاية ايلس واليونان. ومقر المؤتمر من الإدارة في بلدة Epitalio

مراجع

أماكن مأهولة في إيليا
مدن اليونان

إبيتاليون (إليا)


Isparta Süleyman Demirel Fen Lisesi, 1992 yılında Isparta'da kurulmuş olan Fen Lisesidir. Bir Ispartalı olan dönemin başbakanı Süleyman Demirel'in adı verilmiştir.

Açıldığı ilk yıl, ön kayıtla öğrenci alan okul, 1993-1994 öğretim yılından itibaren Bakanlıktan gelen, sınavı kazanan öğrenci listesine göre öğrenci almıştır.
Okul, 1995 yılında Süleyman Demirel Eğitim Kompleksi içinde bulunan bugünkü binasına taşınmıştır.

Eğitim fen bilimleri alanında verilmektedir. Fizik, kimya, biyoloji ve matematik dersleri ağırlıklıdır.

Isparta ilinde bulunan liseler
Fen liseleri

Isparta Süleyman Demirel Fen Lisesi


Aminata Traoré Bagayoko, née le 17 août 1964 à San, est une femme politique malienne.

Carrière
Aminata Traoré est juriste de formation ainsi que diplômée en ingénierie en développement local. Elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans la circonscription de San aux élections législatives maliennes de 2013, sous les couleurs du Rassemblement pour le Mali. Elle se représente aux élections législatives maliennes de 2020, mais n'est pas réélue.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Personnalité du Rassemblement pour le Mali
Naissance au Mali
Naissance en août 1964

Aminata Traoré Bagayoko


The lesser adjutant (Leptoptilos javanicus) is a large wading bird in the stork family Ciconiidae. Like other members of its genus, it has a bare neck and head. It is however more closely associated with wetland habitats where it is solitary and is less likely to scavenge than the related greater adjutant. It is a widespread species found from India through Southeast Asia to Java.

Description

A large stork with an upright stance, a bare head and neck without a pendant pouch, it has a length of  (outstretched from bill-to-tail measurement), weighs from  and stands about  tall. The only confusable species is the greater adjutant, but this species is generally smaller and has a straight upper bill edge (culmen), measuring  in length, with a paler base and appears slightly trimmer and less hunch-backed. The skullcap is paler and the upper plumage is uniformly dark, appearing almost all black. The nearly naked head and neck have a few scattered hair-like feathers. The upper shank or tibia is grey rather than pink, the tarsus measures . The belly and undertail are white. Juveniles are a duller version of the adult but have more feathers on the nape. During the breeding season, the face is reddish and the neck is orange. The larger median wing coverts are tipped with copper spots and the inner secondary coverts and tertials have narrow white edging. The wing chord measures  in length. Like others in the genus, they retract their necks in flight. In flight, the folded neck can appear like the pouch of the greater adjutant. Males and females appear similar in plumage but males tend to be larger and heavier billed.

Distribution and habitat

The lesser adjutant is often found in large rivers and lakes inside well wooded regions, in freshwater wetlands in agricultural areas, and coastal wetlands including mudflats and mangroves. It is found in India, Nepal, Sri Lanka, Bangladesh (a colony with about 6 nests and 20 individuals was discovered near Thakurgaon in 2011), Myanmar, Thailand, Vietnam, Malaysia, Laos, Singapore, Indonesia and Cambodia. The largest population is in Cambodia. In India they are mainly distributed in the eastern states of Assam, West Bengal and Bihar. It may occur as a vagrant on the southern edge of Bhutan. They are extremely rare in southern India. In Sri Lanka, they are found in lowland areas largely within protected areas, though they also use forested wetlands and crop fields. In Nepal, surveys in eastern districts had suggested that they preferentially use forested patches with small wetlands, largely avoiding crop fields. Additional studies, however, are showing the opposite - breeding densities and breeding success of Lesser Adjutant across lowland Nepal are much higher on croplands.

Behaviour and ecology
The lesser adjutant stalks around wetlands feeding mainly on fish, frogs, reptiles, large invertebrates, rodents, small mammals and rarely carrion. Location of prey appears to be entirely visual, with one observation of storks sitting on telegraphic poles apparently scanning a marsh for prey.

They are largely silent but have been noted to clatter their bill, hiss and moan at the nest. During one of the threat displays called the "Arching display" that is given in the presence of intruders, adults extend their neck and sometimes give a hoarse wail.

Courtship behaviour of the lesser adjutant is identical to other species of the genus Leptoptilos. During pair formation, female birds lift their heads in a scooping motion with bill-clattering (called the "Balancing Posture"). They are solitary except during the breeding season when they form loose colonies, never exceeding 20 nests in a single colony. The breeding season is February to May in southern India and November to January in north-eastern India, beginning as early as July. In central lowland Nepal, nesting in 2015 began in July, and new colonies continued to be initiated until November. The nest is a large platform of sticks placed on a tall tree. In Nepal, nest initiations started in mid-September continuing until mid-November, with all chicks fledging by late-January. The nest diameter is more than a metre and up to a metre deep. The clutch consists of two to four white eggs that are rapidly soiled during incubation. Incubation period is 28–30 days.

In eastern Nepal, four colonies consisting of 61 nests were all built on the tree species Haldina cordifolia and Bombax ceiba. In central lowland Nepal, 35 colonies with 101 nests were located on four tree species namely Haldina cordifolia, Bombax ceiba, Ficus benghalensis and Ficus religiosa with the majority of colonies located on Bombax ceiba trees. Another study the subsequent year across five locations along lowland Nepal monitored 65 colonies with 206 nests from which 280 chicks fledged, and the most frequently used tree species were B. ceiba, H. cordifolia and F. religiosa respectively. Other tree species on which nests have been found in India and Myanmar include Alstonia scholaris and Salmalia malabarica with some nests located as high as 46 m. Nests have not yet been located in Sri Lanka, though young birds have been observed feeding in crop fields and in freshwater wetlands. The average size of 35 colonies with a total of 101 nests in central, lowland Nepal was 2.9 nests, ranging in size from one nest to 13 nests. Location of colonies in central lowland Nepal was not related to tree density available on the landscape suggesting that nest trees are still adequate here. However, lesser adjutant storks strongly selected non-domestic trees almost entirely, also preferring trees that were much taller and bigger relative to available trees on the landscape. Religious beliefs and agro-forestry practices appear to be responsible for retaining trees that are preferred by lesser adjutants for locating their colonies.

Breeding success in lowland Nepal was positively correlated to colony size, possibly due to reduced predation at colonies. Colony-level breeding success was also impacted by extent of wetlands around colonies, which ameliorated negative impacts of proximity to human habitation. Colonies located on trees in agricultural landscapes of lowland Nepal had a higher breeding success relative to colonies located on trees in forested areas or protected wetland preserves suggesting that current agricultural practices with one season of flooded crops (rice during the monsoon season) followed by winter crops that need some pulsed irrigation (e.g. wheat) are conducive to Lesser Adjutant breeding. Multi-site evaluations showed Lesser Adjutants used cues such as tree height to locate colonies, with taller trees hosting bigger colonies, which in turn resulted in higher fledging success.

Adult storks took an average of 30 minutes to return to nests with food for nestlings and fledglings, though there was considerable variation in this measure. Time taken to return to nests by adults was impacted by colony size, age of chicks, amount of wetlands around colonies, and the progression of the season. Adults returned faster when brood sizes were higher, but took longer to return as chicks aged. The breeding season in Nepal extended from the middle of the monsoon, when the primary crop on the landscape was flooded rice, to winter, when the cropping was much more mixed and the landscape was much drier. This variation was clearly represented in the changing amount of time it took adults to return to nest after finding food. They returned much faster during the monsoon, but took longer when the crops changed and the landscape dried out suggesting that changing cropping patterns can have serious implications on their ability to raise chicks.

A lesser adjutant paired and hybridized with a painted stork at Dehiwala Zoo, Sri Lanka and at Kuala Lumpur Zoo. The hybrid young had plumage and bill-size of the adjutant, but stance and bill shape of the painted stork.

Conservation
The Lesser Adjutants have been listed as "Vulnerable" based on assumptions and surveys in forested areas as being relatively rare, while being affected to their detriment by agricultural expansions. Subsequent work in South Asia, that has been far more detailed and nuanced, with analyses covering robust colony-level and landscape-level evaluations, have shown these assumptions to be incorrect and likely part of generic assumptions that appear to be overlaid on all agricultural areas and birds by scientists in developed countries. Like for many other large waterbirds, the south-east Asian populations of Lesser Adjutant storks appear to be greatly at risk due to a combination of hunting and habitat destruction. Emerging new information from Nepal suggests that the population sizes of Lesser Adjutants are likely much greater than any estimate being currently used, and the assertion that this species is declining rapidly is likely also not accurate given the high breeding success documented across lowland Nepal. A more thorough evaluation based on evidence appears essential to properly assess population sizes and other metrics related to species status for this species.

Images

References

External links

Photographs and videos

lesser adjutant
Birds of India
Birds of Sri Lanka
Birds of Southeast Asia
Birds of South Asia
Mangrove fauna
lesser adjutant
Taxa named by Thomas Horsfield

Lesser adjutant


Širvan (azerski: Şirvan) je jedan od republičkih gradova, pod izravnom upravom države Azerbajdžan. Prema procjeni iz 2018. god. grad je imao oko 85.800 stanovnika.

Zemljopisne odlike

Grad se nalazi na lijevoj obali rijeke Kure, na istočnoj strani Širvanske ravnice. Grad je prometno čvorište, osnovan po otkriću naftnog polja Kurovdag. Grad također uključuje naselje Hadžigarahmanli i Bajramli.

Ljetni mjeseci su obično suhi i vrlo vrući zbog polupustinjske klime. Temperatura može narasti do 44 °C, što često rezultira umjerenim uvjetima suše. Nasuprot tome, zima je hladna, ali ne i teška, rijetko se temperatura spušta ispod -6 °C.

Povijest

Arheološki uzorci pronađeni u okolici grada svjedoče o naseljavanju ovih krajeva u antičko doba. Na području na kojem se nalazi Širvan, nekoć su prolazili karavanski putevi. Tijekom arheoloških iskopavanja 2 km od grada, u donjem dijelu Mišovdaga, otkriveni su ostaci gradskog naselja iz 14. stoljeća. U obrtničkim četvrtima ovog grada sačuvano je 12 lončarskih peći u vrlo dobrom stanju. Tu su također pronađeni razni predmeti svakodnevnog života, a sačuvani su ornamenti narodnih obrta, tkanja tepiha, kamenih rezbarija i nakita.

Grad se spominje tek u 19. stoljeću kada ga je 1796. god. naselila grupa ruskih vojnika (Kozaka) i dali mu ime Zubovka. Dobio je ime po vojnom zapovjedniku koji je vodio marš, Valerijanu Zubovu, kojega je lokalno stanovništvo zvalo Karačuktar. Zubovka se zvao sve do 1938. godine kada mu je ime promenjeno u Ali Bajramli, koje će nositi sve do 2008. godine. Imao je status sela, a 28. srpnja 1954. dobio je status brdskog okruga, da bi status grada dobio 4. siječnja 1963. god.

Konačno ime, Širvan, dobiva 25. travnja 2008. godine na prijedlog azerbajdžanskog parlamenta. Širvan je izvedenica iz Šira (perzijski:یر, "lav").

Tijekom povijesti, grad je pretrpio brojne poplave, zbog blizine rijeke i relativno niske nadmorske visine većeg dijela grada.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2018. godine, ukupan broj stanovnika grada bio je 85.800, što je 24,3% više nego 2000. god. Također, broj muškaraca je bio 42.100, a žena 43.700, dok je 27,3% maldih osoba (od 14-29 godina). Azeri čine veliku većinu stanovništva, tj. 68.652 (99,7%), a najveća manjina su Mešketski Turci (Gruzijski Turci), njih 207 (0,3%).

Gospodarstvo

Grad je naftno središte regije Širvan, koji je u jednom trenutku dao značajan dio tekućeg goriva proizvedenog na kopnu. U gradu su razvijena inženjerska poduzeća, lagana i prehrambena industrija. Osim toga, željeznički čvor prolazi kroz grad.

Proizvodnja nafte i plina te cjelokupni kompleks goriva i energije bili su i ostaju temelj gradske ekonomije. Kao i prije, danas oko 90% bruto proizvodnje u gradu pada na ovu industriju.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice grada  (az.)
 Forum posvećen Širvanu

Gradovi u Azerbajdžanu

Širvan (Azerbajdžan)


Boyalı, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1487 yılı kayıtlarında Boyalu olarak geçmektedir. Köyün halkı Eymür boyuna mensuptur. Oğuz Kağan destanına göre mücadele ruhuna sahip "varlıklı" anlamına gelen 24 boydan bir tanesidir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 108 km, Boyabat ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Boyalı, Boyabat


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 15 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Fux" beginnt.

Fux

 Fux, Adolf (* 1901), Schweizer Politiker und Schriftsteller
 Fux, Andreas (* 1964), deutscher Fotograf
 Fux, Anton (1923–1991), österreichischer Politiker (SPÖ), Landtagsabgeordneter
 Fux, Christiane (* 1966), deutsche Journalistin und Kriminalschriftstellerin
 Fux, Franz (1882–1967), deutscher Landrat
 Fux, Franz (1927–2009), österreichischer Landwirt, Autor und Politiker (SPÖ), Abgeordneter zum Nationalrat
 Fux, Hanns Georg († 1706), Bildhauer und Elfenbeinschnitzer in Straubing
 Fux, Herbert (1927–2007), österreichischer Schauspieler und Politiker, Abgeordneter zum Nationalrat
 Fux, Hugo (1844–1907), mährischer Jurist und Politiker
 Fux, Ildefons Manfred (* 1939), österreichischer Benediktiner
 Fux, Johann Georg († 1738), deutscher Orgelbauer
 Fux, Johann Joseph († 1741), österreichischer Komponist
 Fux, Josef (1841–1904), österreichischer Genremaler und Bühnenbildner
 Fux, Pierre-Yves (* 1967), Schweizer Diplomat
 Fux, Reichardt (1654–1699), österreichischer Steinmetzmeister des Barock, Richter in Kaisersteinbruch

Liste der Biografien/Fux


Maria Alexeyevna Lvova-Belova (russo: Мария Алексеевна Львова-Белова; Penza, 25 de outubro de 1984) é uma política russa, atualmente a Comissária Presidencial para os Direitos das Crianças na Federação Russa.

Em 17 de março de 2023, o Tribunal Penal Internacional emitiu um mandado de prisão alegando deportação ilegal de crianças da Ucrânia para a Rússia durante a invasão russa da Ucrânia em 2022.

Carreira
Nascida e criada em Penza, Lvova-Belova formou-se na Faculdade de Cultura e Artes AA Arkhangelsky em 2002 como regente. De 2000 a 2005, ela trabalhou como professora de violão em escolas de música infantil em Penza. Ela cofundou e dirigiu a organização pública regional de Penza para promover a adaptação social "Blagovest". De 2011 a 2014 e de 2017 a 2019, foi membro da Câmara Cívica do Oblast de Penza, este último mandato sobrepondo-se ao da Câmara Cívica da Federação Russa. Em 2019, ela foi eleita co-presidente da sede regional da Frente Popular Pan-Russa.

Em 2019, Lvova-Belova ingressou no partido Rússia Unida (a carteira de identidade foi entregue a ela em 23 de novembro pelo primeiro-ministro Dmitry Medvedev). Em 24 de novembro, ela foi eleita para o Presidium do Conselho Geral do Rússia Unida e tornou-se copresidente do grupo de trabalho de apoio à sociedade civil. Em setembro de 2020, o governador reeleito do Oblast de Penza, Ivan Belozertsev, a nomeou para o Conselho da Federação Russa do ramo executivo do Oblast de Penza. Após a eleição antecipada de 2021, ela foi renomeada por Oleg Melnichenko.

Em 27 de outubro de 2021, o presidente russo Vladimir Putin nomeou a senadora Maria Lvova-Belova como comissária federal para os Direitos da Criança, um mês depois que a comissária anterior Anna Kuznetsova se tornou deputada.

Lvova-Belova foi acusada por autoridades ucranianas e britânicas de supervisionar a deportação forçada e a adoção de crianças da Ucrânia durante a invasão russa da Ucrânia em 2022. Após a invasão, ela foi sancionada pela União Europeia em julho de 2022 e pelo Japão em janeiro de 2023.

Um mandado de prisão de Lvova-Belova foi emitido pelo Tribunal Penal Internacional em 17 de março de 2023, que afirma que ela é responsável pela deportação ilegal de crianças da Ucrânia para a Rússia durante a invasão; um mandado semelhante foi emitido para Putin. Ela respondeu: "É ótimo que a comunidade internacional tenha apreciado o trabalho de ajudar as crianças de nosso país, que não as deixemos na zona de guerra, que as tiremos, que criemos boas condições para eles, cerque-os de pessoas amorosas e atenciosas. Houve sanções de todos os países, até mesmo do Japão, contra mim, agora há um mandado de prisão, eu me pergunto o que acontecerá a seguir - bem, continuamos a trabalhar."

Vida pessoal
Lvova-Belova é casada com Pavel Kogelman, um padre da Igreja Ortodoxa Russa e ex-programador, desde 2003. Eles têm cinco filhos biológicos e dezoito filhos adotivos. Os primeiros nasceram em 2005, 2007, 2010, 2014 e 2018. Em fevereiro de 2023, ela adotou um menino de 15 anos de Mariupol, o que causou polêmica devido à questão do sequestro concomitante.

Nascidos em 1984
Pessoas vivas
Mulheres
Direitos da criança
Mulheres da Rússia na política

Maria Lvova-Belova


Olaylar
 Belarus Povest Trychane destanını derlemiştir.

Doğumlar

Ölümler
 1 Ocak - Joachim du Bellay, Fransız Rönesans şairi (d. 1522)
 25 Kasım - Andrea Dorya, Venedikli amiral
 5 Aralık - Fransa kralı II. François (d. 1544)

1560


عندما يطير الغراب  هي رواية لجيفري آرتشر.

هذه الرواية تدور أحداثها في ثلاث قارات على مدار مايزيد عن ستين عاماً. تتحدث حول حلم تشارلي ترامبر، الذي نشأ في أحد الأحياء الفقيرة الواقعة شرق لندن، أن يتمكن يوما من إدراة العربة النقالة

ذات الدفع بيد واحدة لبيع الخضروات والفاكهة الخاصة بجده. ولكن جاء فجأة هذا اليوم عندما مات جده بعمر الثالثة والثمانين تاركا له مشروعه المزدهر. وبمساعدة من سيدة الأعمال بيكي سالمون. تمكن تشارلي من صنع اسم تجاري " التاجر الأمين ". ولكن دارت رحى الحرب العالمية الأولى القاسية مختطفة تشارلي من أهله وملقية به في وجه عدو ظلت آثاره الشريرة تلاحق تشارلي وعائلته لأجيال !.

هذه القصة تجسد حكاية تشارلي في رحلته ليصبح من صاحب متجر إلى رجل أعمال، كما أنه استطاع تحقيق الثراء بعد التغلب على فقرة وتقلبات قرن عاصف بالأحداث. حيث ينتهي به الحال بإنشاء شبكة مهمة من المؤسسات التجارية في حين أن الأحداث الكبرى في هذا القرن تسير على قدم وساق. لم يكن من السهل على تشارلي الوصول إلى هدف تكوين ثروة؛ ومع ذلك، هناك شيء ما به كان السبب في جعله قادرا على الإنتصار، وكما سوف يستنتج القارئ، فإن هذا الشيء له علاقة كبيرة بحبه للعمل، ولكونه يتصف بالشجاعة، والرغبة في التعلم، وأيضًا بلا شك، بسبب جده الرائع الذي كان نِعم القدوة لتشارلي منذ أيامه الأولى، وأيضًا حيث كانت أخته الكبرى تحشره داخل صندوق البرتقال فوق الرصيف بجانب المكان الذي يقف به جده لكي يبدأ التدريب في سن مبكرة.

في الأيام الأولى لتشارلي بمفرده تتحول القصة إلى مغامرة محمومة في عالم الأعمال، بقفزة مُفاجئة من الموقع المتواضع لبيع الخضروات في الشارع إلى تحقيق مشروع تجاري عظيم. إنها فعلًا قصة ملحمية قام آرتشر بالتفوق بها على نفسه. إضافة إلى أنه من المثير للإهتمام أن تستمر هذه القصة من وجهات نظر مختلفة مع صديقة طفولته بيكي وصديقه دافني. إلى جانب ذلك، يذهب تشارلي أيضًا إلى الحرب العالمية الأولى. هناك، حيث يلتقي نقيبًا يُدعى ترينثام، والذي سيتم ذكر اسمه طوال الرواية حتى بعد وفاته، وأيضا عدوه مدى الحياة.

يُعتقد أن آرتشر كتب هذه القصة واستوحاها من واقعه، حين وقف على قدميه مجددًا واستعاد ثروته بعد فضيحة مالية جعلته شبه مفلس، كما لو كان تشارلي النسخة الخيالية منه.

في السابع من مارس عام 1962، في يوم وفاة السيد ترينثام، كان سعر سهم الشركة قد وصل إلى جنيه وشلتين في مؤشر البورصة وبعدها بأربعة أسابيع فقط إرتفع سعر السهم ثلاثة شلفات أخرى، كانت نصيحة تيم نيومان الأولى لـ «تشارلي» هي أن يتشبث بكل سهم كان مازال يملكه وألّا يوافق على مدى العامين التاليين - مهما كانت الظروف - على طرح حقوق بيع. كما نصحه أيضًا إن كان لديه أي فائض في النقود هو وبيكي أن يسعى لشراء المزيد من الأسهم عند طرحها في السوق.

ولكن المشكلة التي تلت هذه النصيحة هي أنه كلما طرحت كمية كبيرة من الأسهم في السوق كان مستثمر مجهول ينقض عليها لشرائها في الحال والذي يبدو أنه كان لديه أوامر واضحة بشراء الأسهم مهما كان سعرها، وقد نجح تشارلي في البورصة من اقتناص عدة أسهم قليلة منه، لقد كان تشارلي يکره دفع ثمن يفوق السعر الحقيقي بكثير منذ أن اقترب من الإفلاس عندما أقدم على ذلك من قبل. ومع نهاية العام كانت أسهم شركة ترامبر قد وصلت إلى جنيه وسبعة عشر شلن، كما أن حركة البيع كانت قد تراجعت كثيرا بعدما حذرت صحيفة التايمز الاقتصادية قُرَّاءها من إحتمال نشوب معركة داخل شركة ترامبر وبأنها تتوقع اشتعال المعركة في غضون ثمانية عشر شهرا.

في الفصل التاسع والأربعون - الأخير

في متحف لوفيفر وقبل عرض لوحة لفتاة تُدعى جيسيكا بمائة وعشرة آلاف جنيه، كان أول ما فعلته كاثي بعدما إنتخبها المجلس بالإجماع بكونها الرئيس الثالث لشركة ترامبر، هو تعيين تشارلي رئيساً شرفياً مدى الحياة وإقامة حفل عشاء على شرفه في فندق جروزفر هاوس، وقد حضر المناسبة كل أفراد طاقم العمل في ترامبر وأزواجهم وزوجاتهم والعديد من الأصدقاء الذين إكتسبهم تشارلي وبيكي على مدى سبعة عقود تقريباً.

وأثناء الحفلة، نهضت بيكي وتنحت جانبا ليستجيب تشارلي للجماهير التي كانت تطالبه بإلقاء خطبة. وهنا بدأ تشارلى بتذكير المدعوين مرة أخرى عن كيف بدأ كل شيء، لقد بدأ الأمر بعربة جده النقالة في وایت شابیل؛ تلك العربة التي كانت تقف في ذلك الوقت في شموخ في قاعة الطعام في شركة ترامبر. وأشاد بالكولونيل الذي كان قد توفي وقتها منذ زمن، ورواد الشركة؛ السيد كراوثر والسيد هادلو وكذلك اثنين من أول طاقم عمل الذي ترامبر، بوب ماکينز ونید دینينج والذين كانا قد تقاعدا قبل أسابيع من تقاعده. ثم انتهى بـ «دافني» ماركيزة ويلتشایر التي كانت قد أقرضتهم أول ستين جنيها؛ النواة التي قام عليها كل هذا المشروع الضخم.

قال في أسى: «ليتني أعود صبيًا في الرابعة عشرة من جديد. ليتني أعود إلى عربتي النقالة وزبائني الدائمين في وايت شابیل. كانت هذه أسعد أيام حياتي. لأنني في الأصل - كما ترون - لست سوى بائع خضروات وفاكهة بسيط». ضحك الجميع بإستثناء بيكي التي أخذت تحدق إليه وتتذكر الفتى ذا الثمانية أعوام في بنطاله القصير الذي كان يقف حاملاً قبعته بين يديه خارج متجر أبيها وهو يقف بلهفة للحصول على فطيرة مجانية.

ثم أتبع بقوله: «أنا فخور ببناء أكبر عربة نقالة في العالم كما أنني فخور الليلة بوجودي وسط كل الأشخاص الذين ساعدوني على دفع العربة النقالة من الطرف الشرقي بطول الطريق إلى تشيلسيا. سوف أفتقدكم جميعا وكل ما أتمناه أن تسمحوا لي بأن أزور شركة ترامبر من آن إلى آخر».

لاحقاً، وذات يوم، قالت كاثي في حديثها مع بيكي بينما كانت ترفع إحدى يديها لإستدعاء سيارة أجرة: «ولكن تشارلي قطع شوطا طويلا منذ ذلك الوقت»، قالت بيكي: «لست أدري، ربما ميلاً أو إثنين.. مثلما يطير الغراب».

روابط خارجية

مراجع

روايات إنجليزية

روايات بريطانية في 1991
كتب هاربر كولنز

عندما يطير الغراب


In sociolinguistics, an abstand language is a language variety or cluster of varieties with significant linguistic distance from all others, while an ausbau language is a standard variety, possibly with related dependent varieties. Heinz Kloss introduced these terms in 1952 to denote two separate and largely independent sets of criteria for recognizing a "language":

 one based on linguistic properties compared to related varieties (, , "distance")
 the other based on sociopolitical functions (, , "expansion")

This framework addresses situations in which multiple varieties from a dialect continuum have been standardized, so that they are commonly considered distinct languages even though they may be mutually intelligible. The continental Scandinavian languages offer a commonly cited example of this situation. One of the applications of this theoretical framework is language standardization (examples since the 1960s including Basque and Romansh).

Abstand languages

Abstandsprache literally means "distance language". Kloss suggested the English translation "language by distance", referring to linguistic differences rather than geographical separation. Abstand means a distance of ongoing separation, e.g. a clearance by mechanical design. In the context of language varieties, abstand indicates the discontinuity of two dialects; in the words of Kloss, there is a "definite break" between the varieties.

An abstand language is a cluster of varieties that is distinctly separate from any other language. European examples include Basque and Breton. Kloss also spoke of degrees of abstand between pairs of varieties. He did not specify how the differences between two varieties would be measured, assuming that linguists would apply objective criteria. A standard linguistic criterion is mutual intelligibility, though this does not always produce consistent results, for example when applied to a dialect continuum.

An abstand language does not need to have a standard form. This is often the case with minority languages used within a larger state, where the minority language is used only in private, and all official functions are performed in the majority language.

Ausbau languages

The German verb ausbauen (literally "to build out") expresses core meanings of "expanding" something or "developing something to completion", e.g. adding to an existing structure. (Croatian linguist  translated Ausbausprache into French as langue par élaboration.) Kloss suggested the English translation "language by development", referring to the development of a standard variety from part of a dialect continuum:
Languages belonging in this category are recognized as such because of having been shaped or reshaped, molded or remolded—as the case may be—in order to become a standardized tool of literary expression.
Kloss identified several stages of this development, beginning with use of the variety for humour or folklore, followed by lyrics and then narrative prose. The next phase, which he considered crucial, was use for serious non-fiction. From this point, the variety could be further developed for use in technical, scientific or government domains.

A standard variety developed in this way may be mutually intelligible with other standard varieties. A commonly cited example occurs in the Scandinavian dialect continuum spanning Norway, Sweden and Denmark. The three standardized languages Norwegian, Swedish and Danish (or four if Norwegian Bokmål and Nynorsk are distinguished) are mutually distinct ausbau languages, even though speakers of the different standards can readily understand each other.

This classification invokes the criterion of social and political functions of language use. The sociolinguist Peter Trudgill has linked Kloss's theoretical framework with Einar Haugen's framework of autonomy and heteronomy, with the statement that a variety is an ausbau language corresponding to the statement that it is used "autonomously" with respect to other related languages. Such a language has an independent cultural status, even though it may be mutually intelligible with other ausbau languages from the same continuum. This typically means that it has its own standardized form independent of neighbouring standard languages, it is typically taught in schools, and it is used as a written language in a wide variety of social and political functions, possibly including that of an official national language. In contrast, varieties that are not ausbau languages are typically only spoken and typically only used in private contexts. Trudgill expands the definition to include related varieties:
[A]n Ausbau language is an autonomous standardized variety together with all the nonstandard dialects from that part of the dialect continuum which are heteronomous with respect to it i.e. dependent on it.

Roofing
Kloss described an ausbau language as providing a "roof" (German: Dach) over dependent varieties, whereas non-standard varieties without a reference standard were "roofless dialects". He used the term "near-dialectized sister languages" for varieties roofed by a standard variety with which they are related but not mutually intelligible, such as Low Saxon (roofed by Standard German), Occitan and Haitian Creole (roofed by French), and Sardinian (roofed by Italian).

Muljačić introduced the term Dachsprache, or "roofing language", for a dialect that serves as a standard language for other  dialects. These dialects would usually be in a dialect continuum, but may be so different that mutual intelligibility is not possible between all dialects, particularly those separated by significant geographical distance. In 1982, "Rumantsch Grischun" was developed by Heinrich Schmid as such a Dachsprache for a number of quite different Romansh language forms spoken in parts of Switzerland. Similarly, Standard Basque and the Southern Quechua literary standard were both developed as standard languages for dialect continua that had historically been thought of as discrete languages with many dialects and no "official" dialect. Standard German and Italian, to some extent, function in the same way. Perhaps the most widely used Dachsprache is Modern Standard Arabic, which links together the speakers of many different, often mutually unintelligible varieties of Arabic.

Distance between ausbau languages
Kloss recognized three degrees of separation between ausbau languages.

When two standards are based on identical or near-identical dialects, he considered them as variants of the same standard, constituting a pluricentric language. Examples include British and American variants of English, and European and Brazilian variants of Portuguese. High Hindi and Urdu also have a common dialect basis (Dehlavi). The same is the case with Serbian, Croatian, Bosnian and Montenegrin, which also have the same dialect basis (Shtokavian), and consequently constitute four standard variants of the pluricentric Serbo-Croatian language.

Standards created from different dialects, but with little abstand, would not be considered separate abstand languages, but constitute distinct ausbau languages, as noted above for Danish, Swedish and Norwegian. The concept of ausbau is particularly important in cases where the local spoken varieties across a larger region form a dialect continuum. In such cases, the question of where the one language ends and the other starts is often a question more of ausbau than of abstand. In some instances, ausbau languages have been created out of dialects for purposes of nation-building. This applies, for instance, to Luxembourgish vis-a-vis German (the vernaculars in Luxembourg are varieties of Moselle Franconian, which is also spoken in the German sections of the Moselle River valley and neighbouring French département of Moselle). Other examples of groups of vernaculars lacking abstand internally but that have given rise to multiple ausbau languages are: Persian of Iran and Afghanistan (cf. Dari); Bulgarian and Macedonian, because they have different dialect bases.

Finally, the ausbau languages may be so different that they also constitute abstand languages. Examples include Dutch versus German, Persian versus Pashto, and Tamil versus Telugu.

Change of roles over time
There are several instances of languages and language pairs that have undergone role changes over time. Low German, for instance, was both an Abstand language and a roof of local dialects in the Netherlands and Germany and in parts of the Baltic states and their formerly German vicinity. With the end of the Hanseatic League, Low German lost its status as an official language to a large degree. Approximately at the same time, Dutch started to replace Low German as a roof of the Low German dialects in the Netherlands that form today's Dutch Low Saxon group, and most Central German dialects went under the "roof" of the evolving High German. Low German ceased to be spoken on the eastern rim of the Baltic Sea. Today, its dialects surviving in northern Germany have come under the roof of Standard German. Local Low German dialects spoken in the Netherlands have come under the roof of Dutch. This happened despite the effect of notable migration streams in both directions between the Western (Dutch) and Eastern (Prussian, now mainly Polish and Russian) areas of the region of the Low German languages, motivated by both religious intolerance and labour need. In several spots along the Dutch–German border, identical dialects are spoken on both sides, but are deemed to belong to different roofing according to which side of the border they are on.

See also
A language is a dialect with an army and navy
Language secessionism
Linguistic demography
Linguistic distance
Post-creole speech continuum
 Decreolization
Register (sociolinguistics)

References

Bibliography

  (ÖNB).

External links
The following article contains useful definitions:
 Peter Trudgill (2002), "Norwegian as a Normal Language"

Language varieties and styles
Sociolinguistics
Diglossia

Abstand and ausbau languages


Karabucak, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı bundan seneler önce Şehirbucak'mış ve büyük bir yangından sonra mahallenin adı Karabucak olmuş ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu hakkında kesin bir bilgi yoktur.

Coğrafya
Antalya iline 80 km, Manavgat ilçesine 65 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Karabucak, Manavgat


El Club Deportivo Mistiano es un club de fútbol del Perú, del distrito de Yanahuara de la ciudad de Arequipa en el Departamento de Arequipa. Fue fundado en 1918, es uno de los siete clubes centenarios de la ciudad de Arequipa aun vigentes en el ámbito futbolístico de la ciudad. Actualmente está anclado en la segunda división de la Liga Distrital de Arequipa y participa en la Copa Perú.

Historia

El Deportivo Mistiano fue fundado el 29 de julio de 1918 por la motivación de los jóvenes que vivían en los barrios de Beaterio, Callejón Loreto, La Recoleta y aledaños. Su nombre se inspira en el imponente volcán Misti de la ciudad de Arequipa que admiraban desde las alturas de sus casas en Yanahuara.

Fueron sus miembros fundadores los señores Jaime Ames, primer presidente del club, Emilio Cáceres,  los hermanos Adrián y Francisco Apaza, Wenceslao Quiroz, Mariano Valverde, Santos Benavente, Solano Barbachán, Aurelio Barbachán, Ángel Fuentes, Mariano Gallegos, Juan Delgado, Mariano Lozada, Víctor Benavente, Hilario Lima, Guillermo Huanqui, Pedro Miranda, Toribio Núñez, Wenceslao Gallegos, Miguel Galdós y Tomás Monteagudo.

Empezó a participar en los torneos organizados por la Liga de Arequipa un año después de fundado no obteniendo buenos resultados. En 1923 fue desafiliado de la Liga debido a la diferencia abismal que existía entre sus jugadores y los de los demás equipos lo que ocasionaba que se dieran resultados de escándalo como un 7 a 0 en contra propinado por el FBC Aurora.

En 1929 es reafiliado a la liga y sostiene su primer encuentro con el Sport Victoria con el cual empató sin abrir el marcador. Aunque en un inicio no se apreciara mejoría alguna en el juego del equipo debido a que seguía obteniendo derrotas abultadas a mediados de aquel año un mejor rendimiento se hizo evidente principalmente al ganar por 3 a 0 al Aurora.

En los años siguientes el club mantendría un perfil bajo obteniendo ocasionalmente resultados sorpresivos sobre rivales de mayor jerarquía. Para 1933 cuando se instaura el sistema de descensos en la Liga, sorpresivamente para muchos el Deportivo Mistiano se mantendría en la división de honor superando en puntaje a clubes que finalmente descenderían: Sportivo Huracán, Sport Victoria y Deportivo Sparta. En los dos siguientes años se aferraría nuevamente a la máxima categoría al ocupar el penúltimo puesto, siendo destacable la forma en la que se salvó en 1935 al empatar ante el ya campeón Piérola en el último partido de la temporada que le permitió superar en puntos al Independencia.

Para 1936 se instauraría los partidos de promoción en donde el equipo campeón de la Liga Intermedia jugaría un partido por el ascenso ante el último de la Primera División, el Deportivo Mistiano fue el primero en disputar ese encuentro frente al Sportivo Huracán,  campeón de Intermedias, al que derrotaría con una diferencia mínima manteniendo la categoría. En 1937, la suerte del equipo de Antiquilla acabaría, pues al quedar nuevamente último de la Primera División tuvo que disputar el partido de promoción, en donde el Huracán otra vez sería su rival y se cobraría revancha perdiendo la categoría después de ocho años.

En el 2011 el club adquirió gran notoriedad por tener a Pedro Larota, un jugador amateur inválido que ha salido adelante pese a carecer de una extremidad, por lo cual el club se volvió muy conocido en todo el Perú.

Cronología

<noinclude>

Uniforme
 Uniforme titular: Camiseta blanca con una franja verde cruzando el pecho, pantalón blanco, medias blancas.
 Uniforme alterno: Camiseta negra con una franja verde cruzando el pecho, pantalón negro, medias negras.

Sede
El club cuenta con su local propio ubicado en la calle Ronda La Recoleta N.º 304 en la ciudad de Arequipa.

Estadio

El Estadio Mariano Melgar es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Arequipa, a 2.335 m.s.n.m, en el Departamento de Arequipa es uno de los primeros escenarios deportivos construidos en el sur del Perú.

Lleva su nombre en homenaje a Mariano Melgar quien fuera Poeta y Revolucionario independentista arequipeño.

Este escenario ha albergado los partidos del FBC Melgar en el Descentralizado y desde 1996 ha sido asignado como escenario alterno del club dominó. En este estadio también se juegan diferentes encuentros de la Copa Perú, en donde participan el FBC Piérola, Sportivo Huracán, y FBC Aurora.

Además este estadio ha sido escenario de diversos torneos internacionales como la Copa Libertadores de América 1982 y 1984; Los Juegos Bolivarianos de 1997 y el Campeonato Sudamericano Sub 17 que se realizó en el año 2001 en Perú.

Palmarés

Torneos regionales
 Liga Distrital de Arequipa: 1978.
 Subcampeón de la Segunda División de Arequipa: 1961.

Referencias

Enlaces externos
 Cuatro equipos en pugna
 Oriente y Mistiano inician la jornada

Equipos de fútbol de la Copa Perú
Equipos de fútbol de Arequipa
Equipos de fútbol fundados en 1918

Club Deportivo Mistiano


Under the Fold er en animationsfilm fra 2012 instrueret af Bo Juhl Nielsen efter eget manuskript.

Handling
Frank er arbejdsløs og synker langsomt ned i en depression. Hans søns naive, men optimistiske syn på situationen kan vise sig at være vejen frem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Under the Fold


Lemmensinstituut bzw. Lemmens-Institut steht für:
 Lemmensinstituut, eine 1881 in Mechelen gegründete höhere Schule für Kirchenmusik, die 1968 nach Löwen umzog
 Lemmens-Institut in Löwen, seit 1968 in Löwen ansässige höhere Schule für Musik, seit 1995 Teil der WENK (Hogeschool voor Wetenschap & Kunst). Siehe WENK campus Lemmensinstituut

Lemmens-Institut


San Modoaldo de Tréveris, también conocido como Romoald, fue Arzobispo de Tréveris desde 626 hasta 645. Es venerado como santo por la Iglesia católica y las Iglesias Orientales, siendo patrón de Reichsabtei, Helmarshausen, cuya festividad se celebra el 12 de mayo.

Biografía

Modoaldo nació en Aquitania, en el seno de una familia noble y repleta de santos. De hecho sus hermanas fueron la Beata Iduberga, esposa de Pipino de Landen y madre de Santa Gertrudis de Nivelles, y su otra hermana fue Santa Severa.

Modoaldo fue consejero del Rey Dagoberto I, donde conoció a San Arnulfo de Metz y a San Cuniberto de Colonia. El Rey le tenía en gran estima y le nombró obispo de Tréveris. A pesar de ello, eso no impidió que Modoaldo criticara al monarca por su vida licenciosa, críticas que afectaron a Dagoberto que se arrepintió de tal actitud.

Poco más se sabe de Modoaldo, aunque es seguro que acudió al Concilio de Reims en el año 625 y que ordenó a San Germán de Grandval, a quien había educado, y ofreció casa a San Desiderio de Cahot, según las cartas que este le escribió para agradecerle el hospedaje.

Enlaces externos

 San Modoaldo en Testigofiel.org

Arzobispos de Tréveris
Santos católicos de Alemania del siglo VII
Arzobispos del siglo VII
Obispos de Alemania

Modoaldo de Tréveris


مورغان هيل  هي إحدى مدن الجانب الشمالي من مقاطعة سانتا كلارا، كاليفورنيا , عدد سكان المدينة 37,882 نسمه

تم إعطاءها لقب مدينة في 10 نوفمبر، 1906.

أعلام
 دنيس جونسون
 دانييل هولواي
 سكوت كلارك
 جيري دوجت

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1906
تأسيسات سنة 1906 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن مقاطعة سانتا كلارا (كاليفورنيا)
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مورغان هيل
وادي السيليكون

مورغان هيل


نصب الشهيد نصب تذكاري صممه النحات العراقي إسماعيل فتاح الترك عام 1983 ويقع في العاصمة العراقية بغداد في جانب الرصافة من بغداد. بني هذا النصب تخليدا لذكرى الجنود العراقيين الذين قتلوا في الحرب العراقية الإيرانية. ومع ذلك، يعتبره العراقيون اليوم بشكل عام إحياءً لذكرى جميع شهداء العراق.

التصميم
بُني نصب الشهيد كجزء من برنامج أوسع للحكومة السابقة وأصل الفكرة هي من عقد السبعينات لإقامة عدد من الأعمال الفنية التي تهدف إلى تجميل معالم بغداد، والمساعدة في غرس الشعور بالفخر الوطني، وفي نفس الوقت تخليد سمعة صدام حسين كقائد قوي ومنتصر. بُني في ذروة فترة كان صدام حسين يكلف فيها بالعديد من الأعمال الفنية وينفق قدرًا كبيرًا من المال على الآثار والتماثيل.

هذا النصب هو واحد من ثلاثة نُصب بنيت لتذكر آلام العراق ومعاناته نتيجة الحرب التي استمرت ثماني سنوات. أول هذه الهياكل كان النصب التذكاري للجندي المجهول (1982)؛ تلاه نصب الشهيد (1983) وأخيراً قوس النصر (1989).

يعتبر نصب الشهيد من أبرز المعالم المعمارية في بغداد. وهو من تصميم المهندس المعماري العراقي سامان أسعد كمال والقبة من تصميم الفنان التشكيلي العراقي إسماعيل فتاح الترك. ان جمالية هذا النصب تتمثل في الخداع البصري لهاتين القبتين حيث يرى الشخص القادم من بداية الشارع ان القبتين تبدوان كقبة واحدة مغلقة وكلما اقتربنا أكثر تبدأ بالانشطار إلى نصفين تدريجيا إيذانا بخروج شيء وهو العلم العراقي الذي يرتفع إلى الأعلى. تقع القبتين على منصة دائرية قطرها 190 مترا واسفلها يوجد متحف ويبلغ ارتفاع القبتين 40 مترا ويحتل رقعه فسيحه مساحتها حوالي 42 هكتارا وهذا المعلم بأكمله يرقد وسط بحيرة صناعيه واسعه. بلغت كلفة بناء نصب الشهيد حوالي 52 مليون دينار عراقي (45 الف دولار أمريكي) ومدة العمل بلغت 600 يوم.

التنفيذ
كلف تنفيذ النصب الخزينة العراقية ربع مليار دولار اذ قامت ببنائه شركة ميتسوبيشي وفقا لمواصفات صارمه وضعتها مؤسسة اوف اروب وشركائها للاستشارات الهندسية التي اشتهرت بتصميمها لمبنى دار الاوبرا في سيدني كما تولت تنفيذ مختلف مراحل التصميم التفصيلي ورسومات التشغيل مجموعه من المهندسين العراقيين الشباب وكلهم درسوا في جامعة بغداد للهندسة المعمارية

بعد أحداث 2003 توجهت الأنظار لإزالة هذا النصب وذلك أن الفترة التي أقيم فيها كانت نهاية إحدى حروب حكومة حزب البعث فاعتقد الكثير ان هذا النصب يرمز اليه مع إنه لا يوجد أي شيء يوحي بذلك لأن إسماعيل أراد من نصبه أن يكون رمزا للشهيد فقط في كل زمان ومكان لذلك حرص إسماعيل أن يضمن بقاء النصب من غير أن يرتبط بأي سلطه كانت ليحافظ على قدسية هذا النصب وجماليته.

زها حديد ونصب الشهيد
عندما سئلت المعمارية زها حديد عن أي نصب تذكاري بغدادي تفضل أن يكون «رمزا إعلاميا لبغداد» لم تتردد إنها ترى نصب «كهرمانة» الأفضل لأنه يرمز لعصر الرشيد الذهبي لبغداد وقصص ألف لية وليلة وهذا مرتبط أساسا بالمخيال الجمعي العالمي لبغداد، و«نصب الشهيد» لانه الأكثر تعبيرا عن شموخ وتضحيات العراقيين في التاريخ المعاصر

يوم الشهيد

يرمز نصب الشهيد كما هو واضح من التسمية إلى الشهيد الذي قدم روحه فداءً لقتال العدو دفاعاً عن بلده ومعتقده في سبيل الله. بني النصب في فترة الحرب العراقية الإيرانية تخليداً لذكرى الشهداء العراقيين الذين سقطوا دفاعاً عن العراق.
وقد استخدم نصب الشهيد كرسم على شارة يوم الشهيد العراقي التي يضعها العراقيون على صدورهم في يوم الشهيد تخليداً لذكرى الأسرى العراقيون الذين قتلوا في معركة البسيتين.

معرض صور

المصادر

وصلات خارجية
 http://www.ahewar.org/debat/show.art.asp?aid=158619

مصدر برنامج رحال قناة السومرية

آثار ونصب تذكارية عراقية
تأسيسات سنة 1983 في العراق
عسكرية العراق
مبان ومنشآت في بغداد
معالم بغداد
نصب عسكرية ومقابر

نصب الشهيد


Eine Steiner-Kette (auch Steiner'sche Kreiskette) ist in der Geometrie eine zusammenhängende Folge endlich vieler, einander berührender Kreise, deren jeder außerdem zwei vorgegebene, sich nicht schneidende Kreise – im Folgenden "Ausgangskreise" genannt – berührt.

Die Steiner-Kette ist benannt nach dem Schweizer Mathematiker Jakob Steiner, der sie im 19. Jahrhundert definierte und viele ihrer Eigenschaften entdeckte und beschrieb.

Varianten
Für die nachstehenden Überlegungen ist es hilfreich, sich den sukzessiven Aufbau einer Steiner-Kette vorzustellen, beginnend mit einem "Startkreis" und endend mit einem "Endkreis".
In der üblicherweise betrachteten geschlossenen Steiner-Kette tangiert auch der Endkreis wieder den Startkreis, in einer offenen ist dies nicht der Fall. Die einzige Bedingung für die Ausgangskreise ist, dass diese einander nicht berühren oder schneiden. Das bedeutet, dass entweder ein kleinerer Kreis vollständig innerhalb eines größeren liegt oder dass die beiden Kreise, ohne einander zu berühren, außerhalb voneinander liegen.

Die Abbildung zeigt den Fall einer geschlossenen Steiner-Kette mit ineinander liegenden Ausgangskreisen – im Folgenden "Standardfall" genannt.

Neben dem Standardfall sind etliche Varianten möglich.

Geschlossen, offen und multi-zyklisch

Üblicherweise wird die geschlossene Steiner-Kette betrachtet, bei der der Endkreis den Startkreis wieder berührt. Ist dies nicht der Fall, bleibt eine Lücke (offene Steiner-Kette) zwischen Start- und Endkreis; wird diese geschlossen, überlappen der erste und der letzte Kreis. Wenn man eine solche Kette in weiteren "Runden" zwischen den Ausgangskreisen fortführen kann, so dass schließlich doch ein Anschluss an das erste Glied der Kette erfolgt, spricht man von einer multi-zyklischen Kette. Die Abbildung ganz rechts zeigt eine Steiner-Kette, die nach einer ersten Runde (Übergang von den schwarz linierten Kreisen zu den grün ausgefüllten) eine zweite dreht und sich dann schließt.

Die Abbildungen oben zeigen der Einfachheit halber den Sonderfall einer Steiner-Kette im Kreisring.

Varianten der Kreisberührung

Nicht nur können die beiden Ausgangskreise ineinander oder außerhalb voneinander ("nebeneinander") liegen, auch müssen die Kreise der Kette nicht zwingend alle einander extern berühren. Dies führt hinsichtlich der Berührung der beteiligten Kreise zu folgenden Varianten (die Kreise der Kette sind schwarz, die Ausgangskreise blau und rot dargestellt):

 Die Ausgangskreise liegen ineinander, die Kreise der Kette berühren sowohl einander als auch den inneren Ausgangskreis extern, den äußeren hingegen intern. Dies ist der Standardfall.
 Die Ausgangskreise liegen nebeneinander (blau und größer links, rot und klein etwa in der Mitte), die Kreise der Kette berühren sowohl einander als auch beide Ausgangskreise extern.
 Die Ausgangskreise liegen nebeneinander, sieben Kreise der – im Beispiel  – Kette berühren sowohl einander als auch beide Ausgangskreise extern, der achte (der schwarze ganz außen) wird von den beiden Ausgangskreisen sowie seinen beiden Nachbarn in der Kette intern berührt.

Eigenschaften

Kreiskettensatz

Eine fundamentale Aussage über die Steiner-Kette ist der Steinersche Kreiskettensatz (auch Schließungssatz von Steiner):

 Wenn zwischen zwei Ausgangskreisen mindestens eine geschlossene Steiner-Kette möglich ist, dann sind auch unendlich viele möglich, wobei jeder beliebige Kreis, der die beiden Ausgangskreise berührt, der Startkreis einer solchen Kette sein kann.

Dies bedeutet, dass jede dieser Ketten durch Rotation der ursprünglichen Kette entlang der Ausgangskreise aus der Ursprungskette hervorgehen kann. Die Animation illustriert diesen Sachverhalt.

Mittelpunkte und Berührungspunkte

Die Berührungspunkte der Kreise einer Steiner-Kette liegen stets auf einem Kreis (gold in der Animation).

Die Mittelpunkte der Kreise liegen auf einem Kegelschnitt. Im Standardfall (die beiden Ausgangskreise liegen ineinander) ist das eine Ellipse (grün in der Animation), deren Brennpunkte die Mittelpunkte der beiden Ausgangskreise sind. Dies ist übrigens immer dann der Fall, wenn Kreise einen vorgegebenen Kreis innen und einen weiteren vorgegebenen Kreis außen tangieren – außer bei der Steiner-Kette auch bei der Pappos-Kette, dem dreidimensionalen Soddy-Hexlet und den Apollonischen Kreisen.

Im anderen Fall (die Ausgangskreise liegen außerhalb voneinander) liegen die Mittelpunkte auf einer Hyperbel.

Generalisierungen

Eine Generalisierung der Steiner-Kette könnte darin bestehen, den beiden Ausgangskreisen zu erlauben, einander zu tangieren oder zu schneiden. Im ersten Fall erhält man eine Pappos-Kette mit unendlich vielen Kettengliedern.

Das Soddy-Hexlet (siehe Animation) ist eine in die dritte Dimension erweiterte,  Steiner-Kette – aus den Ausgangskreisen sowie den Kreisen der Kette werden jeweils Kugeln. Die Mittelpunkte der sechs Kugeln der Kette (diese bilden das Hexlet) liegen auf derselben Ellipse wie die Mittelpunkte der Kreise der korrespondierenden Steiner-Kette. Die Einhüllende der Kugeln ist eine Dupinsche Zyklide, die Inversion eines Torus'. Die sechs Kugeln des Hexlets berühren nicht nur die innere (rot eingefärbt) und die äußere "Ausgangskugel", sondern zusätzlich zwei weitere (in der Animation nicht dargestellte) Kugeln, die ober- bzw. unterhalb der Ebene der Hexlet-Mittelpunkte liegen.

Siehe auch
 Pappos-Kette
 Schließungssatz von Poncelet

Weblinks

 Alexander Bogomolny: Steiner's Chain: What is it? (interaktives Java-Applet)
 Michael Borcherds: Steiner's Chain (interaktives Java-Applet)

 Bob Allanson: Steiner's Porism.  (interaktives Java-Applet)

Einzelnachweise

Kreisgeometrie

Steiner-Kette


نعمان عاشور : (ولد 17 يناير 1918 - توفي 5 أبريل 1987)، هو كاتب مسرحي مصري. ولد بمدينة ميت غمر بمحافظة الدقهلية عام 1918. اكتسب عشقه للمسرح وهو صغير من والده الذي كان دائم التردد على مسارح شارع عماد الدين بالقاهرة، وخاصةً مسرح الريحاني. وكان نعمان منذ طفولته مغرماً بالمطالعة والقراءة، ولعل الحظ أتاح له ذلك حيث إن جده كان يمتلك مكتبة ضخمة تضم العديد من المؤلفات في مختلف الميادين من تاريخ وأدب ودين وغيرها. أكمل نعمان دراسته حتى وصل إلى الجامعة، فدرس بكلية الآداب بجامعة فؤاد الأول بالقاهرة، وتخصص في اللغة الإنجليزية، وحصل على الليسانس فيها عام 1942.

كان والده دائم التردد على مسارح عماد الدين وبالأخص مسرح الريحاني، مما جعله يتأثر بكوميديا الريحاني التي تنطوي على نقد اجتماعي ساخر،

ألف نعمان عاشور «الناس اللي تحت»، و«المغماطيس» و«حواديت عم فرح» و«بطولات مصرية» و«سيما أونطة»، و«عيلة الدوغري»، و«الجيل الطالع»، و«بحلم يا مصر»، و«صنف الحريم»، و«وابور الطحين»، و«بلاد بره»، و«برج المدافع»، ويصنفه البعض بأنه فارس الدراما المسرحية الواقعية أو أبو المسرح.

نعمان عاشور من مواليد مدينة ميت غمر بمحافظة الدقهلية «زي النهارده» من عام 1918م، وكان مولعاً بالقراءة منذ صباه، ودرس في كلية الآداب جامعة الملك فؤاد «القاهرة حالياً» وتخصص في اللغة الإنجليزية وتخرج فيها عام 1942م واتصل بالحركة الأدبية الصاعدة في مصر في أعقاب الحرب العالمية الثانية وظهر في مقدمة المثقفين الشباب في طليعة النهضة الأدبية بين الخمسينيات والستينيات.

وظل عبر كتاباته المسرحية رائداً في الدراما الواقعية على مدى ربع قرن وشارك في الحركة السياسية النشطة قبيل ثورة يوليو، وبعد الثورة كان واحداً من العناصر التي أثرت الحركة المسرحية وتوفي في عام 1987م

اتصل نعمان بالحركة الأدبيـة التي برزت في مصر في أعقاب الحرب العالمية الثانية، والتي اهتمت بمشكلات المجتمع وهمومه، وبرز اسمه بين كتيبةٍ من الأدباء والمثقفين الشباب من طليعة النهضة الأدبية والفنية في الخمسينات والستينات.

المؤلفات في مجال المسرح
«المغماطيس» - «الناس اللي تحت» - «الناس اللي فوق» - «حملة تفوت ولا شعب يموت» - «سيما أونطه» - «عيلـة الدوغري» - «عطوة أفندي قطاع عام» - «ثلاث ليالي» - «الجيل الطالع» - «سر الكون» - «يا حلم يا مصر» - «صنف الحريم» (1962) - «وابور الطحين» (1965) - «بلاد بره» (1967) - «بشير التقدم» (1975) – «برج المدابغ» (1975). كما صدرت لنعمان عاشور المؤلفات التالية في مجال القصة:

«حواديت عم فرح» (1954) - «فوانيس» (1957) - «سباق مع الصاروخ» (1964) - «بطولات مصرية» (1971).

عمل نعمان عاشور لفترة محررًا بدار أخبار اليوم، كما انتخب عضوًا في لجنتي القصة والمسرح بالمجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب والعلوم الاجتماعية، وحصل منهما على جائزة الدولة التشجيعية في الآداب في عام 1968.

توفي نعمان عاشور في عام 1987.

المصادر

أشخاص من ميت غمر
خريجو جامعة القاهرة
شعراء مصريون
شعراء مصريون في القرن 20
كتاب في القرن 20
كتاب مسرحيون في القرن 20
كتاب مسرحيون مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التشجيعية
مواليد 1918
وفيات 1407 هـ
وفيات 1987

نعمان عاشور


Odiseja (francuski izvornik: L'Odyssée), francuski pustolovno-biografski film iz 2016. godine.

Sažetak
Film o trideset godina poznatog francuskog pustolova, inovatora, istraživača i snimatelja podmorja, zaljubljenika u more i plodna autora dokumentaraca Jacquesa-Yvesa Cousteaua.

Izvori

Francuski filmovi 2010-ih

Odiseja (2016.)


El carpintero del Chocó (Veniliornis chocoensis), es una especie de ave piciforme de la familia Picidae que vive en Sudamérica noroccidental.

Distribución y hábitat

Se encuentra en las selvas húmedas costeras de Colombia y Ecuador.

Referencias

Enlaces externos

Chocoensis
Aves del Chocó
Animales descritos en 1862

Veniliornis chocoensis


මිනිසුන් අතර මිනිසෙක් යනු ජෝ දේව් ආනන්දන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරනු ලැබූ 1979දී තිරගත වූ චිත්‍රපටයකි.

මිනිසුන් අතර මිනිසෙක්


Mangan (en hindi: मंगन ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Sikkim meridional, estado de Sikkim.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 996  a 70 km de la capital estatal, Gangtok, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 1 782 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Sikkim

Mangan


Le , officiellement , est un funiculaire situé sur les pentes du mont Hiei à Ōtsu, dans la préfecture de Shiga au Japon. Il est exploité par la compagnie Hieizan Railway et permet d'accéder au monastère Enryaku-ji par le versant est.

Histoire
Le funiculaire ouvre en 15 mars 1927.

Caractéristiques

Ligne
Le funiculaire se compose d'une voie unique avec évitement central. D'une longueur de , c'est le plus long funiculaire au Japon.
 Longueur :
 Dénivelé :
 Pente : 33,3 %
 Écartement rails :
 Nombre de gares : 4

Liste des gares

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de funiculaires dans le monde
 Liste des chemins de fer japonais

Lien externe

Sakamoto
Préfecture de Shiga

Funiculaire Sakamoto


An Ornithocephalus bryostachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Ornithocephalus bryostachys in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus bryostachys


Astroingineria sau ingineria pe scară astronomică sau ingineria astronomică este ingineria care implică operațiuni cu obiecte astronomice întregi (planete, stele etc.). Este o temă cunoscută a științifico-fantasticului, precum și o chestiune de cercetare științifică recentă și de inginerie a explorării spațiale.

Pe scara Kardașev, civilizațiile (extraterestre) de tip II și III pot valorifica energia la scara necesară astroingineriei.

Exemple

Ingineria explorării spațiale
 Sferea Dyson sau roiul Dyson și alte construcții similare reprezintă megastructuri ipotetice descrise inițial de Freeman Dyson ca un sistem de sateliți pe orbita soarelui care îi captează energie solară, sistem menit să închidă complet o stea și să îi capteze cea mai mare parte sau întreaga cantitate a energiei sale radiante.
 Cultivarea stelară este un proces prin care o civilizație avansată poate elimina o parte substanțială a materiei unei stele într-o manieră controlată pentru alte utilizări.
 Creier Matrioșka
 Motor stelar
 Un disc Alderson  (numit astfel după Dan Alderson, inițiatorul său) este o megastructură artificială astronomică ipotetică, un platou gigant cu o grosime de câteva mii de kilometri. Soarele se află în gaura din centrul discului. Perimetrul exterior al unui disc Alderson ar fi aproape echivalent cu orbita planetei Marte sau a planetei Jupiter.

Științifico-fantastic
 În seria Lumea Inelară a lui Larry Niven, un inel cu o lungime de cca. un milion de mile este construit și centrat (pentru a simula gravitația) în jurul unei stele la distanța de aproape o unitate astronomică (aproximativ 150 milioane km). Inelul poate fi văzut ca o versiune funcțională a unei sfere Dyson cu suprafața interioară a 3 milioane de planete de dimensiune terestră. Deoarece este doar o sferă Dyson parțială, ea poate fi văzută ca o construcție a unui civilizații intermediare între tipul I și  II. Atât sferele Dyson, cât și Lumea Inelară au probleme cauzate de instabilitate gravitațională, totuși - un accent major al seriei Lumea Inelară este confruntarea cu această instabilitate în fața prăbușirii parțiale a civilizațiilor din Lumea Inelului.
 Morlock din Pierdut în timp de Stephen Baxter ocupă o cochilă sferică în jurul soarelui având diametrul orbitei pământului, care se rotește pentru a creea gravitație de-a lungul unei singure benzi. Suprafața interioară a cochiliei de-a lungul acestei benzi este locuită de culturi în multe etape inferioare de dezvoltare, în timp ce civilizația K II Morlock utilizează întreaga structură pentru energie și calcul.
 În episodul Star Trek: Generația următoare "Relics", Enterprise descoperă o sferă Dyson care a fost abandonată.
 În universul Halo, The Forerunners  au creat multe megastructuri artificiale de dimensiuni planetare, cum ar fi lumile inele Halo, cele două arce și lumile scutului, care reprezintă  micro-sfere Dyson. Una dintre cele mai cunoscute creații ale Precursorului au fost Drumurile Stelare: cabluri imense, indestructibile care leagă planete și sisteme stelare.
 În filmul Elysium,a fost construit un habitat spațial la scară uriașă pentru a orbita Pământul și este capabil să susțină permanent viața.
 În Trilogia Corelliană (cărțile Star Wars Legends), sistemul Corellian a fost construit de o civilizație antică necunoscută, folosind o Centerpoint Station pentru a transporta planetele pe distanțe interstelare și "repulsori planetari" pentru a manevra planetele în orbitele lor.
 În universul fictiv The Culture al lui Iain M. Banks, un orbital este un habitat spațial construit în formă de inel, care are un diametru de circa 3 milioane de kilometri. Rotația inelului simulează atât gravitația, cât și un ciclu zi-noapte asemănător unui corp planetar care orbitează o stea.
 Cochilia Dyson este varianta sferei Dyson reprezentată cel mai adesea în ficțiune. Este o cochilie solidă uniformă de materie în jurul stelei, spre deosebire de un roi de sateliți pe orbită în jurul stelei. Ca răspuns la scrisorile sugerate de unele reviste și ziare, Dyson a răspuns: "O cochilie solidă sau un inel care înconjoară o stea este mecanic imposibilă. Forma de "biosferă" pe care eu am avut-o în vedere reprezintă o colecție sau o mulțime de obiecte care se deplasează pe orbite independente în jurul stelei respective."

Galerie

Vezi și
 Inginerie planetară
 Teraformare
 Inginerie stelară
 Mega-inginerie
 Producție în spațiu

Referințe

Lectură suplimentară

Megastructuri
Teme science fiction
Concepte și idei științifico-fantastice
Inginerie planetară
Futurologie

Astroinginerie


Culfa Rayonu (Azerice: Culfa rayonu), Azerbaycan'ın rayon olarak adlandırılan birinci derece idarî bölümlerinden biridir. Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'nde, İran sınırında yer almaktadır. Yönetim merkezi Culfa kenti'dir.

Azerbaycan'ın rayonları

Culfa (rayon)


HPD steht als Abkürzung für:
 Hans Peter Doskozil
 Honda Performance Development, Motorsport-Tochter von Honda in den USA
 Housing and Property Directorate, UNMIK-Behörde im Kosovo
 Hybridphotodetektor
 Woiwodschaft Lublin, Polen (Polizei-Kennzeichen)
 Houston Police Department

hpd steht als Abkürzung für:
Humanistischer Pressedienst

Abkürzung

HPD


හැඳින්වීම

ජන සංඛ්‍යාවේ ප්‍රමාණය,වර්ධනය,ව්‍යාප්තිය හා සංයුතිය තීරණය වීම කෙරෙහි බලපාන ප්‍රධාන සාධක වන සඵලතාවය,මර්ත්‍යාවය,සංක්‍රමණ හා විවාහකත්වය ආදි සංරචක පිළිබඳ තොරතුරු අවබෝධ කරගත හැකි මුලයන් අපි ප්‍රජා විද්‍යා දත්ත මුලාශ ලෙස හදුන්වන අතර එම මුලාශ්‍රයන් අතර ජනසංගණන වලට හිමි වනුයේ වැදගත් ස්ථානයකි.බොහෝ රටවල ජනසංඛ්‍යා වර්ධනය පිළිබදව දත්තයන් සපයන මුලාශ්‍රය බවට ජනසංගණන පත්ව ඇති නිසා ,
අප ජනසංගණනයක් යනු කුමක්ද?
එහි ඉතිහාසය
මුල් කාලීන හා පසුකාලීනව එය පැවැත්විමේ පරමාර්ථයන්
ජනසංගණනවල ප්‍රධාන ලක්ෂණ
ජනසංගණන පැවැත්වීමේ ක්‍රම
ජනසංගණනවල වැදගත්කම ආදිය
මේ හරහා සළකා බැලීමට බලාපොරොත්තු වේ.

ජනසංගණනයක් යනු කුමක්?
නිශ්චිත කාල පරිච්ඡේදයකදි යම් කිසි රටක ජීවත් වන ජනගහනයේ ප්‍රජා විද්‍යාත්මක,සමාජ,ආර්ථික දත්ත එක් රැස් කිරිම,ගොනු කිරීම,ඇගයීම,විශ්ලේෂණය කිරීම හා ප්‍රකාශයට පත් කිරීමේ සම්පුර්ණ ක්‍රියාවලිය 'ජනසංගණනයකි.රටක් විසින්  පවත්වනු ලබන ඉතා පුළුල් වුත් වියදම් සහගත වුත් දත්ත රැස් කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙසද ජනසංගණන හැදින්විය හැකිය.සංගණනයක් මඟින් තොරතුරැ කලින් කලට ලබා ගන්නා නිසා එය කාලීන දත්ත පද්ධතියක් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

ජන සංගණනවල පරිවර්තනයන්

i.ක්‍රි.පු.4000 දී බැබිලෝනියාවේ පැවැත්වු ප්‍රථම සංගණනයේ සිට ක්‍රි.පු.3000 චීනයේ,ක්‍රි.පු.2500 දී ඊජිප්තුවේ,ක්‍රි.ව.1666 උතුරු
ඇමරිකාවේ ක්ව්බේක් හි පවත්වනු ලැබු සංගණනය දක්වා සියලුම සංගණනයන් බඳු තක්සේරු කටයුතු හා යුධමය කාර්යන් පරමාර්ථ කරගෙන           පවත්වා ඇත.

ii.පුරාණ ග්‍රීක යුදමය කාලවල දී වැඩිහීටි පිරිමි ප්‍රමාණය ඇස්තමේන්තු කිරීමේ අරමණු ඇතිව හා සාමාන්‍ය ජනතාවට ආහාර සැපීමේ පරමාර්ථ   ඇතිව ජනසංගණන  පවත්වා ඇත.

iii.1797 සිට ඇමරිකාවේ සංගණන පැවැත්වීමේ සැළකි යුතු වර්ධනයක් ඇති වු අතර එරට රජය මඟින් ඉන් පසුව සෑම වසර 10 ට වරක් සංගණන   පවත්වා ඇත.

iv.බොහෝ යුරෝපීය රටවල 19 සියවසේ දී නුතන ආකාරයේ සංගණන පැවැත්විම ආරම්භ කරන ලදී.

v.ආසියාවේ ඉන්දියානු උප මහද්වීපයේ සංගණන ආවරණය 1871 දී ආරම්භ විය.

අතීතයේ  යුදමය,බඳු ආදි පරමාර්ථ මුල් කරගෙන ජනසංගණන පැවැත්වුවද වර්තමාන වන විට ඒ අරමුණ වෙනස් වි එක්තරා මොහොතක ජනසංඛ්‍යාවේ ප්‍රමාණය,ව්‍යාප්තිය, වර්ධනය හා සංයුතිය යනාදී ප්‍රජා විද්‍යාත්මක තොරතුරුත් සමාජීය හා ආර්ථික කටයුතු පිළිබද තොරතුරු එක් රැස් කිරීමේ,ගොනු කිරීමේ,විග්‍රහ කිරීමේ හා ප්‍රකාශයට පත් කිරීම අරමුණ වී ඇත.අතීතයේ රැස්විම් හරහා රටවල සංගණන කරත් නුතකයේ සෑම නිවසකටම ගොස් පෞද්ගලිකවම හා වෙන වෙනම සෑම පුද්ගලයකුගෙන්ම තොරතුරු ලබා ගනී.සංගණනයේදි හැම අයකුම ආවරණය වන අතර එහිදි මුලික ප්‍රශ්න කිහිපයක් අසයි. එනම් වයස,පුමිතිරිභාවය, විවාහකත්වය හා උපන් ස්ථානය...........ආදිය දැක්විය හැකිය.

ජනසංගණනයක තිබිය යුතු ලක්ෂණ.

i. පුද්ගලයන් වෙන වෙනම ගණන් ගැනීම.

එනම් යමක් තේරුම් ගැනීමට හැකි වයසේ සිටින අය (වයස අවු:18 ට වැඩි පුද්ගලයන්)වෙන වෙනම ගෙන ඔවුන්ගෙන් තොරතුරු ලබා ගැනීමයි. සංගණනය පවත්වන විට සමහරක් ගෘහ මූලිකයන් පවුලේ සියලු දෙනාම වෙනුවෙන් විස්තර ප්‍රකාශ කිරීමට ඉදිරිපත් වේ.එවිට සංගණනයට අවශ්‍ය තොරතුරු අවශ්‍ය පුද්ගලයාගෙන් ලබා ගැනීමට අපහසු වේ.

ii.එක්වර ගණන් ගැනීම.

මෙමගින් අදහස් කරනු ලබන්නේ රටක හෝ යම් නිශ්චිත ප්‍රදේශයක සිටින අදාළ සියලුම පුද්ගලයන්ගේ ගණන් ගැනීමකි.මෙහිදී වඩා වැදගත් වන්නේ පුද්ගලයන් ඌන ආගණනය විම හැකිතාක් අවම කර ගැනීමයි.

iii.මායිම් කරන ලද නිශ්චිත ප්‍රදේශයක් තිබීම.

සෑම පුද්ගලයකුම කලින් නියම කරන ලද එකම මොහොතක ගණන් ගැනීම කළ යුතුයි.

iv. නිශ්චිත කාල සීමාවකට අනුව ගණන් ගැනීම.

බොහෝ ර‍ටවල ජන සංගණන අවු:10 ට වරක් පවත්වනු ලබයි.තවත් රටවල අවු:05 ට වරක් පවත්වනු ලබයි.එක්සත් ජාතීන්ගේ නිර්දේශයට
අනුව සංගණන පැවැත්වීමට යොදා ගන්නා වර්ෂය 0 හෝ 1 න් අවසන් වන වර්ෂයක් විය යුතුයි.ඊට හේතුව රටවල් අතර සංගණන තොරතුරු සැසදීම‍ටයි.

ජනසංගණනයක් පැවැත්වීමේ මුලික ක්‍රම

i.තත්වාකාර ආගණනය
(මෙහිදී විමර්ශකයාට යම් පුද්ගලයකු හමු වන්නේ කොතනකදී ද එම ස්ථානයේදීම ගණන් ගැනීම.)

ii.නීති ප්‍රකාර ආගණනය
(පුද්ගලයන් ජීවත් වන වාසස්ථානවලට ගොස් ගණන් ගැනීම.)

ජනසංගණනයේ මුලික අවදි තුන හා එම අවදිවල සිදු කෙරෙන කාර්යන්

පුර්ව   ආගණන අවදිය

i.සංගණනයේ නීතිමය පදනම දැමීම

ii.අය-වැය ලේඛනයක් සැදීම

iii.සංගණනයේ දින දර්ශන සැදීම

iv.පරිපාලන සංවිධානයක් තිබීම

සංගණනය පැවැත්වීම සදවා ඉතා විශාල නිළධාරීන් පිරිසක් අවශ්‍ය වේ. සංගණන පැවැත්වෙන කාල සීමාව තුළදී අලුතින් බදවා ගන්නා අනියම් සේවකයින් ප්‍රමාණය ඉතාම අධිකය.ශ්‍රි ලංකාවේ සංගණන පවත්වනු ලබන ජන ලේඛන වා සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තුමේන්තුව ඒ සදහා රජයේ පරිපාලන සැකිල්ල භාවිතා කරයි.

v.සිතියම් සම්පාදනය

මෙමගින් අධි ආගණනයක් හෝ අව ආගණනයක් ඇති වීම වැළැක්වීමට බලාපොරොත්තු වේ.සෑම ගනන් ගන්නා නිළධාරියකුටම භාර දෙන සංගණන කාණ්ඩයටම සිතියම් සැකසිය යුතු වේ.මේ මගින් ආගණනය කරන ප්‍රදේශය පිළිබදව නිසි අවබෝධයක් ලබා ගත හැක.

vi.ගෘහ ලැයිස්තු සැකසීම

vii.වගුගත කිරිම් සැළසුම් කිරිම

එකතු කරනු ලබන දත්ත විග්‍රහ කිරීමට කුමන ආකාරයක වගු භාවිතා කරන වාද යන්නත් ඒ සදහා අවශ්‍ය සැකිලි සකස් කිරීම මේ යටතේ සිදු කරයි.

viii.ප්‍රශ්නාවලි පිළියෙළ කිරීම

සංගණන ප්‍රශ්නාවලියක පහත සදහන් ප්‍රශ්න ඇතුළත් විය යුතුය
උදා;අධ්‍යාපන මට්ටම,
සංස්කෘතික ලක්ෂණ,
ආර්ථික තත්වයන්
ගෘහ සම්බන්ධ තතු
පුද්ගලයන් පිළිබඳ තතු
රටේ භූගෝලීය විද්‍යාත්මක තතු

ix.එම ප්‍රශ්නාවලිය පරීක්ෂා කිරීම

සංගණන ප්‍රශ්නාවලිය අදාළ කලාපයට ගෙන ගොස් පුර්ව පරීක්ෂණයක් කළ යුතුය.වෙන වෙනම භාෂා සංස්කෘතීන් ඇති ප්‍රදේශවලට ගොස් මෙම ප්‍රශ්න ඉදිරිපත් කළ යුතුය.එසේ කිරීමෙන් බලාපොරොත්තු වනුයේ විවිධ භාෂා සංස්කෘතීන්වලට අයත් පුද්ගලයන් මෙම ප්‍රශ්නාවලියට පිළිතුරු දිමේ වෙනසක් තිබේදැයි බැලීමටය.

x.ආගණන සැළසුම් සකස් කිරීම

තත්වාකාර හා නීති ප්‍රකාර ක්‍රමයන් යටතේ ආගණන සැළසුම් සකස් කළ හැකිය.

xi.දත්ත සැළසුම් කිරීමේ සැළැස්ම සැකසීම

xii.සංගණනය පිළිබද ප්‍රචාරණය

මෙමගින් වැදගත්කම පිළිබදව ජනතාවට තොරතුරු ඉදිරිපත් කළ යුතුය. එනම් ලිපි මාර්ගයෙන්,මුද්‍රිත හා විද්‍යුත් මාධ්‍ය මාර්ගයෙන් ප්‍රචාරණය ලබා දීම සිදු කරයි.ඉන්දියාව වැනි රටවල මේ සඳහා ප්‍රසිද්ධ නළු නිළියන්ගේ ආරාධනය පවා ලබාගනී.

xiii.සංගණන ක්‍රියාවලිය සිදු කිරීමට අවශ්‍ය නිළධාරීන් තේරීම හා පුහුණු කිරීම

සංගණන කටයුතු සඳහා තෝරාගන්නා නිළධාරීන්ට ඒ සදහා විශේෂයෙන් ම  සංගණන ප්‍රශ්නාවලිය පිළිබදව අවබෝධයක් ලබා දීම සිදු කෙරේ.

ආගණන අවදිය

i.මේ අවදියේ දි තත්වාකාර හෝ නීතිප්‍රකාර ආකාරයට ජනගහනය ගණන් ගැනීම සිදු කරයි. ආගණන අවදිය ඉතා සුළු කාලයක් වන අතර  මුළු   සංගණන ක්‍රියාවලියේ වැදගත්ම කාලයයි.උදා:-ලෙස 1971,1981,2001 සංගණනවල ආගණන අවදිය වුයේ සවස 6.00-රාත්‍රි 12.00  දක්වා කාලයයි.

වැඩි දුර කියවීමට

පශ්චාත් ආගණන අවදිය
සංගණනය සිදු කළ පසුව ඒ ලබා ගත්,

i. දත්ත සැකසීම

සංගණනයේදි ලබා ගන්නා දත්ත දිස්ත්‍රික්ක අනුව,වයස් මට්ටම් අනුව,ස්ත්‍රි-පුරුෂ අනුව යම් පිළිවෙළක‍ට සැකසීම පළමුව කරනු ලබයි.පළමුව දත්ත යම් පිළ්වෙළකට සකසන්නේ විශ්ලේෂණයේ පහසුව පිණිසය.

ii.ප්‍රතිඵල ඇගයීම

දත්ත සකසා ලත් පසුව එම සැකසු සත්ත අනුසාරයෙන් රටක නම් දිස්ත්‍රික්ක අනුව පළාත් අනුව ඇගයීම් කළ හැකිය.

iii.දත්ත විශ්ලේශණය

තත්වාකාර හා නීති ප්‍රකාර ක්‍රමවේදයට ලබා ගත් දත්ත පරිපාලන මණ්ඩලයක් හරහා විශ්ලේෂණය කරනු ලබයි

iv.ප්‍රතිඵල හා වාර්තා ප්‍රකාශයට පත් කිරීම

සංගණනය කළ පසුව ඒ තොරතුරු වාර්තා කළ යුතු වන්නේ සැළසුම් සම්පාදකයින්ට,පර්යේෂකයන්ට ඒවා වැදගත් වන නිසාත්,ඉදිරි සංගණන සඳහා වැදගත් වන නිසාත්ය.

v.සංගණන අත්දැකීම් වාර්තා කර තැබීම

සංගණන සිදු කරන විට විවිධාකාර අත්දැකීම්,සිදු වීම් ආදිය සිදු වේ.මේවා ඉදිරි සංගණනවල සාර්ථකත්වයට වැදගත් නිසා ඒවා පිළිවෙළකට සැකසීම වැදගත්ය.

vi.සංගණනයේ දෝෂ ඉදිරි සංගණන සදහා වාර්තා කර තැබීම.

සංගණන සිදු කරන විට විවිධිකාර දෝෂයන් සිදු වේ.එම දෝෂ නිසා සංගණනය සාර්ථක නොවිය හැක.එවිට ලබා ගන්නා දත්තවල නිවැරදිභාවය සම්බන්ධව ගැටලු මතු වේ.එම තත්වය ඉදිරිටයේදී වළක්වා ගැනීමට සංගණන දෝෂ වෙනම වාර්තා කර තබයි.

ජනසංගණනයේ වැදගත්කම

i.   සමාජ,ආර්ථික සැළසුම් හා සමීක්ෂණ සඳහා අවශ්‍ය දත්ත ලබා ගත හැකි වීම.

ii.  රටක රැකියා,කර්මාන්ත සංයුතිය,අධ්‍යාපන මට්ටම්,අනෙකුත් සංස්කෘතික තත්වයන් පිළිබඳ තතු ලබා ගත හැක.

iii. වයස් හා පුමිතිරි ව්‍යුහය,උපත් හා මරණ අනුපාත ලබා ගත හැක.

iv. ජීවන වගු නිර්මාණයට අවශ්‍ය දත්ත ලබා ගත හැක.

v.  ජාතික,ප්‍රාදේශීය,පෞද්ගලික මට්ටමේ සැළසුම් සම්පාදනය කිරීමට අවශ්‍ය දත්ත ලබා ගත හැක.

vi. අනාගත ජනගහනය ඇස්තමේන්තු කිරීමට අවශ්‍ය දත්ත ලබා ගත හැක.

vii.වර්තමාන,අනාගත ඡන්ද දායක ප්‍රමාණය ගැන තොරතුරු ලබා ගත හැකි වීම.

viii.රටක ජනතාවගේ ආහාර,සෞඛ්‍ය,ජලය,නිවාස,අධ්‍යාපන අවශ්‍යතා හඳුනා ගෙන පහසුකම් සැපයීම සඳහා තොරතුරු ලබා ගැනීමට  හැකිය.

පශ්චාත් සංගණන සමීක්ෂණය

සංගණනය කරන ලද ප්‍රදේශවලින් තෝරා ගත් ප්‍රදේශ කිහිපයක පුද්ගලයන්ගෙන් සංගණනයේදි අසන ලද ප්‍රශ්නම නැවත වරක් ඇසීම මේ
මගින් කෙරේ.සංගණනය කරන ලද කාණ්ඩ වලින් ඉතා කුඩා නියදියක් මේ සඳහා යොදා ගනී.මේ මගින් සංගණනයෙන් ලබා ගත් දත්තවල
නිවැරදිභාවය පරීක්ෂාවට ලක් කරයි.(ශ්‍රි ලංකාවේ 2001 පශ්චාත් සංගණන සමීක්ෂණය සංගණන කාණ්ඩ 100 ක් පමණ යොදා ගෙන පවත්වා ඇත.

මෙම කරුණු හරහා අපට ජනසංගණනයක් පිළිබඳව යම් අවබෝධයක් ලබා ගත හැකිය.ඒ වගේම ලෝක ප්‍රජාව පිළිබදව තොරතුරු ලබා ගැනීමට සංගණන ඉතා ප්‍රයෝජනවත් මුලාශ්‍රයක් වන අතර සමස්ථ ලෝකය පිළිබදවත් ආර්ථික, සමාජ,ප්‍රජා විද්‍යාත්මක දැනුම පිළිබඳ විස්තර කිරීමට ද ජන සංගණන දායක වන බව කිව හැකිය.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
ජනගහන අධ්‍යයනය (ශ්‍රි ලංකාව ඇසුරින්)
ඉන්ද්‍රලාල් ද සිල්වා.

ජන සංගණන


Walter Peter (* 29. Juli 1900 in Krotoschin; † 15. Juli 1984 in Berlin) war ein deutscher Bildhauer und Grafiker.

Leben
Peter begann sein Studium 1918–1920 an der Kunstgewerbeschule in Stettin. 1921 zog er nach Berlin um und setzte dort bis 1923 seine Ausbildung an der Unterrichtsanstalt am Kunstgewerbemuseum fort. Anschließend war er als freischaffender Grafiker tätig und unternahm Studienreisen nach Paris, Florenz und Rom.

Von 1927 bis 1931 setzte Peter sein Studium im Bereich Bildhauerei an den Vereinigten Staatsschulen für Freie und Angewandte Kunst in Berlin bei den Professoren Wilhelm Gerstel und Edwin Scharff fort. Von 1931 bis 1933 war er Meisterschüler von Edwin Scharff.

In den Jahren nach 1933 war Peter als freischaffender Grafiker und Bildhauer in Berlin tätig. Er erhielt Ausstellungsverbot. Von 1942 bis 1945 war er im Kriegsdienst. Nach dem Krieg konnte er seine freiberufliche Tätigkeit fortsetzen. Wolfdietrich Schnurre schrieb in der Besprechung einer gemeinsamen Ausstellung mit Fritz Cremer, Peters Zeichnungen und Skizzen würden "einen sehr subtilen und ganz dem Zauber des körperhaft Dreidimensionalen verhafteten Künstler verraten". Von 1952 bis 1965 lehrte Walter Peter als Dozent für Anatomie und Aktzeichnen am Staatlichen Lehrinstitut für Graphik, Druck und Werbung in Berlin.

Ausstellungen
 1947: Kollektivausstellung Galerie Franz, Berlin
 1954: Badischer Kunstverein, Karlsruhe
 1963: Herbstsalon '63, München
 1963: Galerie S, Ben Wagin, (Kunst und Diktatur), Berlin
 1965: Staatliches Lehrinstitut für Graphik, Druck und Werbung, Berlin
 1966: Sonderausstellung innerhalb der Großen Berliner Kunstausstellung, Berlin
 1967: Kunstverein Hannover
 1970: Haus am Lützowplatz, Berlin
 1972: Haus der ostdeutschen Heimat, Berlin (mit: Gerd Jonelat)

Literatur
 Vollmer, 466.
 Erich Vogt: Realismus in der Plastik. Der Bildhauer Walter Peter. In: Bildende Kunst, Berlin, 3. Jg. H. 8-1949, S. 248f.
 Katalog der Ausstellung Wilhelm Gerstel und seine Schüler, Karlsruhe 1955.

Quellen

Steinmetz (Deutschland)
Bildhauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1900
Gestorben 1984
Mann

Walter Peter (Künstler, 1900)


Se llama defecto a la carencia falta de las cualidades propias y naturales de una cosa o a cualquier imperfección natural o moral.

No es la sola carencia de una cualidad o perfección o el grado limitado de poseerla, sino estas mismas negaciones cuando afectan a un sujeto, cuya naturaleza concreta requería la dicha cualidad o perfección o un grado superior en ella. Esta idea es la que etimológicamente expresa la palabra, ya se derive del verbo latino deficere, faltar, o del fallere, engañar; en ambos casos indica privación de una cualidad necesaria, cuya ausencia hace que la cosa sea deficiente, incompleta, irregular o imperfecta.

Aunque sinónimos en el lenguaje ordinario las voces defecto, imperfección, vicio y falta, no lo son en hecho de verdad; la imperfección se halla en los objetos de por sí completos y aun excelentes y en que no aparece defecto por tal concepto; es defecto que falte un brazo en el cuerpo humano, pero en el por otra parte bien conformado, es imperfección que no sean iguales ambos brazos; el defecto, por tanto, es más profundo que la imperfección. Por el contrario, el vicio encarece el defecto y tiende como a corromper y desordenar todo el ser, en la falta se connota el defecto de alguna manera causado por un agente moral. Cf. Santo Tomás, Summa Theologiae I. q. 12, a. 4; q. 49, a. 1; II. II. q. 33, a. 4, Quaest. disp., De malo, q. 16, a. 5; De veritate, 1. 11, a.; Poujol; Dictionn. des facult. intell. et affect. de l'anime (París, 1863).

Los defectos reciben varias denominaciones según puede verse en Santo Tomás en la Summa Theologiae, III, q. 14 y 15: pueden ser físicos y morales, corporales o espirituales, estáticos y dinámicos, a saber, que afectan los seres en sí o en sus operaciones o funciones.

Bibliografía
Card. Mercier, Psychologie, p. 3, Etats anormaux ou maladies de la volonté (Lovaina, 1905)
Meyuert; Psychiatrie (Viena, 1890)
Frédault, Traité d'antrhoplogie physiolog. et philosoph. (París, 1863)
Scaramelli, Guide ascétique (París, 1882), c. VII (París, 1883)
Mandsley, Pathologie de l'esprit

Referencias

Terminología filosófica

Defecto


Leo Dato (Leo-Dato, Leodato) bezeichnet in Osttimor:

 Leo Dato, ein Dorf und Aldeia im Suco Aituha
 Leo Dato, ein Dorf und Aldeia im Suco Grotu
 Leo-Dato, ein Dorf und Aldeia im Suco Leimea-Sarinbalo

Leo Dato


Earl Landaff, of Thomastown in the County of Tipperary, was a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1797 for Francis Mathew, 1st Viscount Landaff, who had previously represented County Tipperary in the Irish House of Commons. He had already been created Baron Landaff, of Thomastown in the County of Tipperary, in 1783, and Viscount Landaff, of Thomastown in the County of Tipperary, in 1793, also in the Peerage of Ireland. In 1800 he was elected as one of the 28 original Irish Representative Peers. He was succeeded by his son, the second Earl. The titles became extinct on his death in 1833. Thomastown Castle was the childhood home of Father Theobald Mathew, "The Apostle of Temperance".

The Earls Landaff used the invented courtesy title Viscount Mathew for the heir apparent. Despite their territorial designations and the fact that they were in the Peerage of Ireland, the titles all referred to the place in Glamorgan now spelt Llandaff. The Mathew family was founded by Sir David Mathew (died 1484), Grand Standard Bearer of England. The Earls Landaff were descended from the branch of the family seated at Radyr, Glamorgan, Wales, descended from Thomas Mathew (died 1470), a younger son of Sir David Mathew. In Llandaff Cathedral, nearby Radyr, there exist three 15th-century and 16th-century Mathew family effigies.

The seat of the Mathew family was Thomastown Castle, County Tipperary long abandoned. The extant ruins form a notable landmark. George Mathew sold his estate at Radyr and moved to Thomastown, gaining ownership of the castle through marriage to Elizabeth Poyntz after the death of her first husband, Thomas Butler, Viscount Thurles, of the Butler family.

Earls Landaff (1797)
Francis Mathew, 1st Earl Landaff (1738–1806)
Francis James Mathew, 2nd Earl Landaff (1768–1833)

Rejected claimants
Arnold Harris Mathew, self-styled , also self-styled Count Povoleri di Vicenza (1852–1919).He was founder and first bishop of the Old Roman Catholic Western Orthodox Church in Great Britain, an Old Catholic Church. His episcopal consecration was declared null and void by the Union of Utrecht's International Old Catholic Bishops' Conference.  He claimed his father, Major Arnold Henry Ochterlony Mathew (d. 1894), to have been the 3rd Earl, on the grounds of his grandfather, Major Arnold Nesbit Mathew, of the Indian Army, having been the eldest son of the 1st Earl Landaff, born five months after his parents' marriage. This claim has subsequently been concluded to be based on incorrect information, with Arnold Nesbit Mathew (he originally used the name 'Matthews', as did his son) being in fact the son of William Richard Matthews, of Down Ampney, Gloucestershire, and his wife Anne.

See also
Viscount Llandaff

Notes

References

Sources

Earls Landaff
Extinct earldoms in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1797

Earl Landaff


Alexandru Rankovici sau Aleksandar Ranković (nume de război Leka; în sârbă chirilică: Александар Ранковић Лека; 28 noiembrie 1909 – 20 august 1983) a fost un lider comunist iugoslav de origine sârbă, considerat a fi al treilea cel mai puternic om din Iugoslavia după Iosip Broz Tito și Edvard Kardelj. Ranković a fost un susținător al Iugoslaviei centralizate și s-a opus eforturilor care promovau descentralizarea pe care el a considerat-o ca fiind împotriva intereselor unității sârbilor; el a transformat Kosovo într-un stat polițienesc și i-a făcut pe sârbi majoritari în nomenclatura Provinciei Socialiste Autonome Kosovo. Ranković a susținut o abordare dură împotriva albanezilor din Kosovo, care au fost suspectați frecvent că desfășoară activități subversive.

Popularitatea politicilor naționaliste ale lui Ranković în Serbia a devenit evidentă cu prilejul funeraliilor sale din 1983, la care a participat un număr mare de persoane. Multe persoane l-au considerat pe Ranković un lider "național" sârb. Politicile lui Ranković au fost percepute ca baza politicii naționaliste sârbe a lui Slobodan Milošević.

Primii ani
Ranković s-a născut în satul Draževac (Drajevăț) de lângă Obrenovac (Obrenovăț), în Regatul Serbiei. Născut într-o familie săracă, Ranković și-a pierdut tatăl la o vârstă fragedă. A urmat liceul în orașul său natal. A plecat la Belgrad pentru a lucra și s-a alăturat mișcării muncitorești de acolo. El a fost, de asemenea, influențat de colegii săi, care, în momentul în care Partidul Comunist a fost interzis, au adus reviste și literatură comunistă cu ei, pe care Ranković le-a citit. La vârsta de 15 ani s-a alăturat sindicatului muncitoresc. În anul 1927 a întâlnit-o pe viitoarea sa soție, Anđa, iar un an mai târziu a aderat la Liga Comuniștilor din Iugoslavia. În curând, el a fost numit secretar-general al Ligii Tineretului Comunist din Iugoslavia (SKOJ) de la Belgrad.

Activitatea de dinainte de război
În 1928, când a devenit membru al Partidului Comunist, Ranković a fost numit secretar al Comitetului Regional al Ligii Tineretului Comunist in Serbia. Dictatura instaurată la 6 ianuarie 1929 nu i-a influențat activitatea politică. Ca lider al Comitetului Regional al Ligii Tineretului Comunist din Iugoslavia a publicat un pliant care a fost distribuit la Belgrad și la Zemun. În timpul tipăririi pliantelor, unul dintre asociații lui a fost arestat și, în curând, Ranković a fost descoperit de către poliție. El a fost capturat la Belgrad, într-o locuință comspirativă.

Procesul lui Ranković a fost unul din primele procese de după proclamarea dictaturii regelui Alexandru I. El a fost condamnat la 6 ani de închisoare și și-a ispășit pedeapsa în închisorile din Sremska Mitrovica și Lepoglava. În timpul detenției sale, el a făcut propagandă comunistă în rândul tinerilor deținuți. În închisoare, el a organizat atacuri ale deținuților politici atacuri împotriva poliției. A fost eliberat în anul 1935 și, după eliberare, a fost înrolat în armată. După ce și-a satisfăcut stagiul militar a lucrat pentru mișcarea muncitorilor din Belgrad. Prin intermediul sindicatelor a revitalizat activitatea Partidului Comunist. În 1936 a devenit membru al Comitetului Regional al Ligii Comuniste din Serbia și în 1937 membru al Biroului Politic al Comitetului Central. În ianuarie 1939 a început să acționeze ilegal sub numele de cod "Marko". În mai 1939 Ranković a participat la consultările comuniștilor din Iugoslavia din Drava Banovina și Šmarna Gora, iar mai târziu a participat la cea de-a 5-a Conferință a Ligii Comuniste din Iugoslavia care a avut loc la Zagreb.

Cariera ulterioară
Ranković a fost membru al Biroului Politic din 1940. El a fost capturat și torturat de către Gestapo-ul german în 1941, dar a fost salvat printr-un raid îndrăzneț organizat de partizani. Soția și mama lui au fost ucise de Gestapo în timpul războiului. Ranković a activat în conducerea supremă a organizației de partizani în cursul războiului. El a fost numit "Erou al Poporului" pentru serviciile sale din timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

În mai 1944, Ranković a creat OZNA, serviciul de informații al partizanilor. După război, el a devenit ministru de interne (1946-1953) , director al agenției de informații militare UDBA, care a înlocuit OZNA, și vicepreședinte al Iugoslaviei (1963-1966). A fost înlăturat de la putere în 1966, aparent pentru că a abuzat de autoritatea sa și a instalat microfoane în dormitorul președintelui Iosip Broz Tito. El a fost exclus din Liga Comuniștilor din Iugoslavia în același an.

Căderea sa de la putere a marcat începutul sfârșitului structurii centralizate de putere din cadrul Ligii Comuniștilor din Iugoslavia în întreaga țară, precum și începutul unei lungi perioade de mișcări social-politice autonomiste și separatiste care au culminat cu Primăvara Croată și cu Iugoslavia descentralizată, care s-a format în urma reformelor constituționale din 1971 și, mai târziu, a adoptării Constituției din 1974.

Ranković și-a petrecut ultimii ani într-un exil politic la Dubrovnik până la moartea sa, ce a avut loc în 1983. El a fost înmormântat la Belgrad, fiind condus către cimitir de aproximativ 30.000 de sârbi ce s-au adunat în mod spontan, în ciuda faptului că evenimentul a fost ignorat de mass-media controlată politic din țară. Un alt aspect interesant este că în ultimele sale zile, când era la spital, cineva a intrat în casa lui și i-a furat toate medaliile. După acest eveniment, familia sa a început să adune medalii de la foștii tovarăși de război, dar ulterior SUBNOR (Asociația Veteranilor) i-a adus replici ale medaliilor.

El a rămas amintit ca o victimă și ca o persoană importantă în era comunistă din Iugoslavia. Este amintit ca victimă deoarece a fost marginalizat de Tito după incidentul din 1966, dar și o victimă a unei conspirații sârbofobe deoarece el este privit ca un naționalist care a luptat împotriva albanezilor din Kosovo. Istoricii sârbi nu-l consideră însă un patriot, ci îl privesc ca pe un om cheie al lui Tito, deoarece nu i-a salvat pe alți politicieni care au fost marginalizați de Tito, precum Blagoe Neșkovici (în sârbă: Blagoje Nešković). Istoricii explică popularitatea lui Ranković deoarece mulți cred că, dacă ar fi rămas la putere, ar fi prevenit protestele de la Priștina și Tetovo, unde mai mulți albanezi au scandat "Trăiască Enver Hoxha!" respectiv "Trăiască Albania Mare!", demonstrații care au avut loc în 1968, la doar doi ani după ce a fost destituit din funcție. Ulterior au avut loc alte demonstrații ale albanezilor în 1971 și 1981, care ar fi condus în cele din urmă la conflictul militar din Kosovo. Acțiuni precum confiscarea armelor deținute ilegal de către albanezi sau procesul de la Prizen nu au fost văzute ca fiind acțiunile sale individuale motivate de o politică antialbaneză, deoarece nimic nu se putea face fără aprobarea sau cunoștința lui Tito.

Referințe

Bibliografie

Nașteri în 1909
Decese în 1983
Comuniști iugoslavi

Aleksandar Ranković


Sollwitt (Danca: Solved, Frizce: Salwit), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 10.95 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 326 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Thomas Hansen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-vioel.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Sollwitt


الرباطاب قبيلة عربية في شمال السودان. وهي قبيلة جعلية الأصل، من قبائل المجموعة الجعلية الكبرى. تسكن بين أبي حمد والقدواب، حدهم الشمال الشامخية وحدهم الجنوبي السنقير، ومركزهم أبو حمد ومقرات.

النسب
ينتسب الرباطاب إلى رباط بن بشارة بن ضياب بن غانم بن حميدان بن صبح أبو مرخة بن مسمار بن سرار بن حسن كردم بن أبو الديس بن قضاعة بن عبد الله حرقان بن مسروق بن أحمد بن إبراهيم جعل بن إدريس بن قيس بن يمن بن عدنان بن قصاص بن كرب بن محمد هاطل بن أحمد ياطل بن محمد ذو الكلاع بن سعد بن الفضل بن العباس بن محمد بن علي بن عبد الله بن العباس بن عبد المطلب بن هاشم.

التاريخ
يوجد فرع من الرباطاب وهم البديراب كان لهم ملك أيام الفونج يمتد سلطانه شمال الرباطاب من الشامخية إلى خور أبو غرّة. ويوجد أيضا العجيباب الذين اشتهر منهم ملك الرباطاب العقيد أبو حجل، والذي عاش في أواخر عهد دولة الفونج ووحّد عقداء الرباطاب في مملكة صغيرة أطلق عليها اسم مملكة التكاكي أو مملكة الرباطاب، وكان قبل الفتح التركي قد وحد جنوب الرباطاب، وبعد الفتح أعجب الأتراك بإدارته، فعينه إسماعيل باشا ملكا أو ناظرة لخط أبي هشيم، الذي هو القسم الجنوبي من الرباطاب.

مراجع

 موسوعة القبائل والأنساب في السودان- عون الشريف قاسم.

العرب في السودان
تاريخ السودان
تاريخ قريش
عباسيون
مجموعات عرقية في السودان

الرباطاب