ثورة فبراير  عام 1917 كانت الأولى من اثنتين من الثورات في روسيا في عام 1917. بدأت في 8 مارس وانتهت في 12 من نفس الشهر وكانت أول نتيجة لها إلغاء نظام القيصر نيقولا الثاني وإلغاء الامبراطورية الروسية ومعها حكم عائلة رومانوف. حلت الحكومة الروسية المؤقتة بقيادة الأمير غيورغي لفوف غير الشيوعية محل القيصر. بعد الضجة التي حدثت أيام تموز/يوليو، خلف لفوف ألكسندر كيرينسكي. الحكومة المؤقتة كانت عبارة عن تحالف بين الليبراليين والاشتراكيين الذين ارادوا ان تفتعل الإصلاح السياسي، وخلق جمعية تأسيسية تنفيذية منتخبة ديمقراطيا.

هذه الثورة على ما يبدو خرجت من تلقاء نفسها، من دون أي قيادة حقيقية أو تخطيط رسمية. التوترات التي حدثت خلال فترة طويلة فجرت ثورة، ومدينة بتروغراد (سان بطرسبرغ قبل الحرب العالمية الأولى) أصبحت بؤرة النشاط.

أعقب ثورة فبراير في العام نفسه ثورة أكتوبر، وذلك بقيادة البلاشفة في روسيا وتغيير البنية الاجتماعية، ومهدت الطريق لاتحاد الجمهوريات الاشتراكية السوفياتية. شكلت الثورتان تغيرا في تركيبة البلد: أطاحت أولا بالقيصر، وثانيا اسست شكل جديد للحكومة.

الأسباب على المدى الطويل
على الرغم من وقوعها في ذروة الحرب العالمية الأولى، تتبعت ثورة فبراير جذورها إلى ما هو أبعد من الآثار المباشرة للحرب. وفي طليعة ذلك فشلت الإمبراطورية الروسية، طوال القرن 19، في تحديث هياكلها الاجتماعية والاقتصادية والسياسية البالية. من بين المشاكل الرئيسية التي واجهت روسيا في العقود التي سبقت ثورة فبراير:
 عدم كفاءة، الهيكل السياسي الاستبدادي، من تعقيد محاولات الإصلاح
 طبقة ساحقة من السكان تعيش في المناطق الريفية و 83 ٪ هم من الفلاحين في عام 1897
 التخلف الاقتصادي والتكنولوجي بالنسبة لأوروبا الغربية
 نمو أحزاب المعارضة، والذي من شأنه أن يشكل تهديدا للحكومات التي لا تبدو أنها تمثل الشعب
 جيش عفا عليها الزمن وغير منظم
 بيروقراطية فاسدة

من هذه الشروط ينبع التحريض الكبير في أوساط الفلاحين، وكذلك طبقات العمال الصغيرة والطبقة المهنية. هذا التوتر قد تفجر مع قيام الثورة عام 1905، وذلك مرة أخرى تحت وطأة الحرب الشاملة في عام 1917.

الأسباب على المدى القصير

ثورة فبراير لعام 1917، حدثت بسبب الإخفاقات العسكرية الروسية خلال الحرب العالمية الأولى وبسبب الاستياء العام من الطريقة التي كانت تدار بها البلاد، والتي كانت تديرها زوجة القيصر الكسندرا فيودوروفنا ووزراء القيصر نيقولا، الذين كانوا يعملون لسلطته في حين أنه كان بعيداً في مقر قيادة الجيش باسم القائد العام للقوات المسلحة. عدم وجود قيادة قوية يتجلى ذلك في برقية من الأكتوبري السياسي ميخائيل رودزيانكو إلى القيصر يوم فبراير 1917، حيث طلب دولة قوية ووزارة قادرة.

الكثير من التوتر سببه افتراض الشخصية للقيادة العسكرية التي يقوم بها القيصر. مشاركته في الحرب كان ينظر إليها على أنها السبب الجذري لأكثر المشاكل (الاقتصادية أساسا) التي تواجه روسيا داخليا. رابطة القياصرة مع الحرب التي لا تحظى بشعبية لم تؤد إلا إلى مزيد من التفاقم.

حاصر الجدل نفوذ جريجوري راسبوتين بين العائلة المالكة الروسية، خصوصا مع تكهنات حول علاقته مع زوجة القيصر. لهذا، في نهاية المطاف اغتيل راسبوتين على أيدي أفراد من العائلة المالكة. وعلاوة على ذلك، تراث الكسندرا الألماني، جعلها على صورة لا تحظى بشعبية لرومانوف في بتروغراد في حين أن روسيا كانت في حالة حرب مع ألمانيا.

في أغسطس 1914، جميع الأحزاب السياسية (وبصرف النظر عن المناشفة والبلشفية) دعمت مشاركة روسيا في الحرب العالمية الأولى، باعتبارها جزءا من الحلف الثلاثي. بعد انتصارات أولية قليلة، واجهت جيوش القيصر عدد من الهزائم الخطيرة جدا، لا سيما في بروسيا الشرقية. أكثر من 1,700,000 من الجنود الروس قتلوا، واصيب 5,900,000.  نشأت حركات التمرد في كثير من الأحيان، والروح المعنوية عند أدنى مستوياتها، الضباط والقادة كانوا في بعض الأحيان غير كفوئين. ذهبت بعض الوحدات إلى خط المواجهة مع ذخيرة لا تتفق مع الأسلحة. أكثر من 140,000 حالة تيهان وقعت في عام واحد فقط.  خسائر روسيا الكبيرة ناجمة جزئيا عن المصانع الغير منتجة، وعدم كفاية نظام السكك الحديدية، والخدمات اللوجستية الضعيفة عموما.

على صعيد الجبهة الداخلية، المجاعة كانت تلوح في الأفق، والسلع أصبحت شحيحة. الاقتصاد الروسي، الذي قد شهدت واحدا من أعلى معدلات النمو في أوروبا، وقد منع عن أسواق القارة من جراء الحرب. مجلس الدوما (مجلس النواب بالبرلمان)، يتألف من النواب الليبراليين، حذروا القيصر نيقولا الثاني من الخطر الماثل، ونصحوه لتشكيل حكومة دستورية جديدة، مثل ذلك الذي كان قد حل بعد بعض المحاولات القصيرة الأجل في أعقاب عام ثورة عام 1905. تجاهل القيصر نصيحة الدوما.

الفعاليات
في فبراير 1917، كان لدى الروس دوافع عديدة لقيام انتفاضة شعبية: كانت روسيا في غمرة الشتاء القارس، كان هناك افتقار فيما يتعلق بالأغذية، والكسل العام نحو الحرب، في خضم أزمة اقتصادية بارزة. في بداية فبراير، بدأ عمال بتروغراد عدة إضرابات ومظاهرات. يوم 22 فبراير أعلن عمال بوليتوف، أكبر محطة صناعية، الإضراب.  على الرغم من بعض الاشتباكات مع قوات القيصر، لم يصب أحد بأذى في يوم الافتتاح. تعرض المضربون لإطلاق النار، وأغلقت بعض المتاجر أبوابها، مما أدى إلى حدوث مزيد من الاضطرابات في محطات أخرى. في اليوم التالي، عقدت سلسلة من الاجتماعات والمسيرات في اليوم الدولي للمرأة، الذي تحول تدريجا إلى تجمعات اقتصادية وسياسية. نظمت مظاهرات للمطالبة بالخبز، وكانت مدعومة من القوة العاملة الصناعية التي اعتبرهتا سببا لاستمرار الضربات. بحلول 25 فبراير، تقريبا كل المشاريع الصناعية في بتروغراد قد أغلقت، جنبا إلى جنب مع العديد من المناطق التجارية ومؤسسات الخدمات.  الطلاب والعمال ذوي الياقات البيضاء انضموا إلى المعلمين العاملين في الشوارع والاجتماعات العامة.  في الشوارع، ظهرت لافتات حمراء وردد المتظاهرون "تسقط المرأة الألمانية! فلتسقط بروتوبرف! فلتسقط الحرب!

اشتباكات مع الشرطة، الذين وجدوا أنه من المستحيل السيطرة على الحشود، أسفرت عن سقوط العديد من الضحايا من كلا الجانبين، والمتظاهرين أنفسهم عن طريق النهب المسلح على مقر الشرطة. في 25 فبراير، بعد ثلاثة أيام من أعمال الشغب، أرسل القيصر كتيبة كبيرة من الجنود إلى المدينة لقمع الانتفاضة.  على الرغم من أن الجنود الذين قتلوا العديد من المتظاهرين، نما تدريجيا تعاطف مع الحشود، وفر الضباط للانضمام إلى المحتجين. وبالإضافة إلى ذلك ساعد الجنود في تسليح الثورة، والعديد منهم سرعان ما أطلق النار على الشرطة التعساء، الذين سرعان ما استسلموا وانضموا إلى المظاهرات أيضا.

القيصر في العودة والتنازل
ميخائيل رودزيانكو، رئيس مجلس الدوما، أرسل إلى القيصر تقرير عن الفوضى في برقية:
العاصمة في حالة فوضى. الحكومة غير قادرة على فعل أي شيء، وخدمات النقل معطلة وامدادات الغذاء والوقود وغير منظمة تماما. هناك إطلاق نار في الشوارع. ومن الملح ان يتم تشكيل حكومة جديدة. يجب ألا يكون هناك أي تأخير. التردد سيكون فادحا.

فكتب نيكولاس برقية بعث بها إلى زوجته في 27 فبراير، مدعيا "مرة أخرى، أن كتب رودزيانكو البدين لي حمولة من الهراء، والتي لن تكلف نفسها عناء للرد عليها.  ولكن عندما سمع القيصر أن أولاده، بما في ذلك اليكسي تسارفتش تعرض الحصبة ، قال انه استقل القطار إلى بتروغراد في 1 مارس. وكان للقطار تعليمات لتحويل مجموعة من القوات غير الموالية. عندما وصل القيصر أخيرا إلى وجهته، اقترح قادة الجيش ووزرائه المتبقين (أولئك الذين لم يفروا يوم 28 فبراير تحت ذريعة وجود السلطة) وفي انسجام تام، ان يتنازل عن العرش. فعل ذلك يوم 2 مارس، نيابة عن نفسه وابنه، تسارفتش. رشح نيكولاس شقيقه، الدوق مايكل الكساندروفيتش، خلفا له. ولكن الدوق الأكبر أدرك أنه دوره كان قليلا كحاكم، حتى أنه رفض ولي العهد، مشيرا إلى أنه سيعتبر إلا إذا كان هذا الإجماع العام لحكومة منتخبة.  22 مارس 1917، نيكولاس، لم يعد القيصر وجهها بازدراء من قبل الحراس بأنه "نيكولاس رومانوف"، التأم شمله مع عائلته في قصر الكسندر في تساركو سيلو. وضع قيد الإقامة الجبرية مع عائلته من قبل الحكومة المؤقتة.

تشكلت حكومة مؤقتة بناء على مبادرة من الكسندر شوشخوف التقدمي، وتولى السيطرة على جهاز الدولة الروسية، ولكن الاشتراكيين شكلوا أيضا سوفييت بتروغراد (أو مجلس العمال). تنافس سوفييت بتروغراد والحكومة المؤقتة على السلطة في روسيا.

الحكومة المؤقتة وسوفيات بتروغراد
الأثر الفوري لثورة فبراير كان الجو على نطاق واسع من الغبطة والإثارة في بتروغراد. بين فبراير وأبريل، تعاونت الحكومة المؤقتة، التي حلت محل القيصر، بنجاح مع سوفييت بتروغراد. وقد سهلت هذه الروح الايجابية في جميع أنحاء العاصمة، جنبا إلى جنب مع الصليب الكبير، أكثر من عضوية بين الهيئتين. وهناك توافق عام في الآراء لمنع الفوضى أيضا دفع علاقة بناءة. هذا الترتيب أصبحت تعرف باسم «السلطة المزدوجة». ومع ذلك، تم التأكيد على التفوق العملي للسوفييت بتروغراد في أقرب وقت 1 مارس، عندما أصدر سوفييت بتروغراد الأمر رقم 1 :
جميع الأوامر الصادرة عن اللجنة العسكرية التابعة لمجلس دوما الدولةالحكومة المؤقتة يجب أن تنفذ، باستثناء تلك التي تتعارض مع الأوامر والمراسيم الصادرة عن الاتحاد السوفيتي "

الأمر رقم 1 وبالتالي التأكد من أن السلطة المزدوجة وقعت في ظروف السوفياتي. كما أن الحكومة المؤقتة لم يكن علنا هيئة منتخبة (بعد أن نصبت نفسها بنفسها عن طريق لجنة من أعضاء مجلس الدوما القديم)،  إلا أنها تفتقر إلى الشرعية السياسية للمسألة على هذا الترتيب.

الحكومة المؤقتة في البداية كان يرأسها الأرستقراطي الليبرالي، غيورغي لفوف، عضو في الحزب الدستوري الديمقراطي (كي دي). تنحى عن السلطة بعد اضطرابات ايام يوليو. خلفه في الثورة الاجتماعية، ألكسندر كيرينسكي. أعلن كيرينسكي حرية التعبير، وأطلق سراح الآلاف من السجناء السياسيين، وبذل قصارى جهده للحفاظ على المشاركة الروسية في الحرب العالمية الأولى، لكنه واجه تحديات عديدة، معظمها تتعلق بالحرب:
 كانت هناك بعض الخسائر العسكرية التي لا تزال ثقيلة جدا التي تمر بها على الجبهة.
 الجنود كانوا غير يرفضون الخدمة (على الرغم من، عندما يعودون إلى المنزل، كانوا عموما إما في السجن أو أرسلوا إلى الجبهة مرة أخرى).
 جماعات سياسية أخرى تبذل قصارى جهدها لتقويضه.
 كانت هناك حركة قوية لصالح وقف مشاركة روسيا في الحرب، التي كان ينظر إليها على أنها تستنزف البلاد، وكثير من الذين كانوا في البداية أنه يؤيد الآن يريد الخروج.
 كان هناك نقص شديد في الغذاء والإمدادات، والتي كان من الصعب جدا لعلاج في ظروف الحرب.
 جميع الأسباب المذكورة أعلاه تم تسليط الضوء على أيدي الجنود والعمال والفلاحين في المناطق الحضرية، الذي ادعى أنه لم يتحقق التي اكتسبتها ثورة شباط / فبراير. كان من المتوقع أن يفي كيرينسكي بوعوده للوظائف، والأراضي، والمواد الغذائية تقريبا غير كاقية، ولكنه فشل في القيام بذلك.

للضغط على الحكومة، دعا سكان استونيا، في 26 مارس، لمظاهرة ضخمة مع 40,000 من المشاركين (بما في ذلك 12-15,000 الجنود) حيث ثلاث ألوان الأزرق والأسود والأبيض كانوا يلوحون. أكدت الحكومة المؤقتة إعطاء السلطة المحلية في استونيا في 30 مارس، 1917.

فلاديمير لينين، المنفى في سويسرا المحايدة، وصل في بتروغراد يوم 3 ابريل. بدأ على الفور لتقويض الحكومة المؤقتة، وإصدار رسائل نيسان الشهر المقبل. هذه الأطروحات كانت في صالح «الانهزامية الثورية»، بدلا من «الحرب الامبريالية» (الذي «ربط العاصمة» يجب البرهنة للجماهير) والاجتماعية «الشوفينيون» (مثل جورجي بليخانوف جد الاشتراكية الروسية)، الذي أيد حرب. لينين أيضا سيطر على الحركة البلشفية، والتي طفت على السطح البروليتاريا ضد الحكومة مع شعارات بسيطة ولكنها ذات مغزى مثل «السلام والخبز والأرض»، «اوقفوا الحرب»، «كل السلطة للسوفيات» و«جميع الأراضي إلى الفلاحين». أخيرا، أعلن عن إنشاءمؤتمر جديد ليحل محل مؤتمر زيمرلاند.

في البداية، لم يكن للينين ولا لأفكاره تأييد واسع النطاق. في يوليو، رفضت حامية بتروغراد متابعة خطط الجيش لمواصلة الحرب ضد ألمانيا، فحاول لينين استخدام التمرد وترتيب انقلاب بلشفي. كان لكيرينسكي ما يكفي من الدعم لوقف الاضطرابات. مواجها المنفى من جديد، لينين هرب إلى فنلندا. ومع ذلك، سوفيات بتروغراد (وغيرها من الحركات الاشتراكية، ومقرها في جميع المدن الكبيرة) عموما معارضة للحكومة المؤقتة ورئيس وزرائها، كيرينسكي وجد اثنين من المعارضين هائلين في السوفيات والبلاشفة..

مشكلة أخرى لكيرينسكي تنشأ عندما حاول القائد العام للقوات المسلحة التابعة للجيش، الجنرال لافر كورلينوف، الاستيلاء على السلطة عن طريق المسيرة مع الجيش نحو بتروغراد. طلب كيرينسكي الماعدة من السوفيات والبلاشفة. دعا السوفيات المتطوعين، «الحرس الأحمر» الذي أسسه تروتسكي. الدعاية من قبل الثوريين أدلت إلى فقد كورنيلوف دعم قواته وجزء كبير من الجمهور، الذي يخشى من أنه سيسعى لاستعادة القيصر. عانى جيش كورنيلوف من أعمال التخريب والفرار، واستسلم مباشرة عندما وصل إلى بتروغراد. كيرينسكي غير قادر على التعامل مع المشاكل التي تواجه روسيا. الضغط من اليمين (مثل اولئك الذين وراء قضية كورنيلوف) ومن اليسار (أساسا البلاشفة) ومن الحلفاء (لمواصلة الحرب ضد ألمانيا) وضع الحكومة تحت ضغط متزايد. الصراع بين الحكومة الثنائية صار واضحا، وفي نهاية المطاف النظام والسلطة المزدوجة التي تشكلت بين سوفييت بتروغراد وبتحريض من الحكومة المؤقتة للثورة فبراير استعيض عنه في ثورة أكتوبر.

انظر أيضا
 الثورة الروسية (1917)
 الثورة الروسية 1905
 ثورة أكتوبر
 ازدواجية السلطة
 ثورة
 الإمبراطورية الروسية
 الحرب العالمية الأولى
 فلاديمير لينين

ملاحظات

وصلات خارجية
 ليون تروتسكي

روسيا في 1917
أحداث مارس 1917
الثورة الروسية
تاريخ روسيا
حكومة روسيا المؤقتة
نيقولا الثاني

ثورة فبراير


Die katholische Wallfahrtskirche St. Leonhard am Ried in Lauingen, einer Stadt im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau in Bayern, wurde im 17. Jahrhundert errichtet. Die Kirche am Leonhardiweg 23, südlich der Donau an der Straße nach Weisingen, ist ein geschütztes Baudenkmal.

Geschichte
Um 1440 stiftete der Orgel- und Lautenmacher Meister Balthasar eine hölzerne Kapelle, die dem heiligen Leonhard geweiht wurde. Bald entwickelte sich eine Wallfahrt zur Kapelle. Von 1480 bis 1483 wurde eine Kirche errichtet, die um 1650 abgebrochen wurde. Im Jahr 1664 erfolgte unter Verwendung einiger Reste der Wiederaufbau. In den Jahren 1730/31 wurde die Kirche von Johann Peter Streitberger um ein Langhausjoch und den Chor nach Osten erweitert. Im Jahr 1892 erfolgte der Abbruch des Turms, der durch den hölzernen Dachreiter im Westen ersetzt wurde. In den 1970er Jahren wurde eine umfangreiche Innen- und Außenrestaurierung durchgeführt.

Beschreibung
Vor dem Südeingang befindet sich ein kleiner, zweigeschossiger Anbau zwischen zwei ehemaligen Strebepfeilern. Über dem Durchgang ist ein Ölberg aus Ton aus dem Jahr 1664 angebracht. Um den Bau mit Satteldach ist eine Eisenkette, das Attribut des hl. Leonhard, gezogen. Am dreiseitigen Chorschluss ist eine Steinplatte mit dem Stadtwappen von Lauingen angebracht, die mit 1556 bezeichnet ist.

Der einschiffige Raum mit doppelter Westempore und Stichkappentonne über Pilastergliederung ist durch den Chorbogen vom nicht eingezogenen Chor abgesetzt. Die Stuckaturen stammen von Balthasar Suiter aus dem Jahr 1731. Die gleichzeitigen Fresken wurden von einheimischen Malern, im Chor von Franz Karl Karpf, und im Langhaus von Johann Wilhelm Schreiner ausgeführt. Es werden die Wundertaten und Gnadenerweise des hl. Leonhard dargestellt. Im Chor ist eine Ansicht der Stadt Lauingen zu sehen. An den Wänden befinden sich Medaillons mit den Aposteln, Christus Salvator und Paulus von Johann Caspar Birgisser aus dem Jahr 1771.

Ausstattung
Der Hochaltar von 1740 und die Seitenaltäre von 1743 wurden von Johann Michael Schroff gefertigt. Die Gemälde wurden 1740/43 von Johann Anwander ausgeführt: Der Hochaltar zeigt die Verehrung des heiligen Leonhard, der linke Seitenaltar Mariä Verkündigung und der rechte Seitenaltar den Traum Josephs.

Unter der Westempore befinden sich zahlreiche Votivtafeln aus dem 17. bis 20. Jahrhundert. Das Chorbogenkruzifix mit Putten, die die Blutstrahlen auffangen, ist von 1667.

Mesnerhaus
An die Kirche ist westlich das niedrigere, zweigeschossige Mesnerhaus angebaut, das ebenfalls als Baudenkmal geschützt ist. Im Giebelfeld befinden sich mittig zwei große, segmentbogige Ladeluken. Profilierte Gesimse gliedern das Giebelfeld, das mit einem Traufgesims abschließt.

Literatur

 Die Kunstdenkmäler des Landkreises Dillingen an der Donau. Bearbeitet von Werner Meyer (= Die Kunstdenkmäler von Bayern. Die Kunstdenkmäler von Schwaben. Band VII. Landkreis Dillingen an der Donau). R. Oldenbourg Verlag, München 1972, ISBN 3-486-43541-8, S. 560–570.

Weblinks

Baudenkmal in Lauingen (Donau)
Leonhard
Wallfahrtskirche des Bistums Augsburg
Lauingen
Barocke Kirche
Barockbauwerk in Bayern
Erbaut in den 1660er Jahren
Kirchengebäude in Europa
Lauingen

St. Leonhard am Ried (Lauingen)


Sistematski pregled je zdravstveni pregled, najčešće preventivni kojim se pregledava tijelo pacijenta kako bi se utvrdilo njegovo zdravstveno stanje. Obično se sastoji od niza medicinskih pretraga te pitanja u vezi sa zdravstvenom poviješću pacijenta te fizičkoga pregleda. Zajedno, to sve pomaže u određivanju ispravne dijagnoze i osmišljavanju plana liječenja, ako je potrebno. Ovi podaci postaju dio zdravstvenoga kartona.

Sveobuhvatni sistematski pregledi obično obuhvaćaju: laboratorijske pretrage krvi i urina, ultrazvuk abdomena, test funkcioniranja pluća, EKG, pregled internista, fizijatra, mamografiju ili preglede prostate u ovisnosti od spola pacijenta. Posebna pažnja posvećuje se bolestima srca i krvnih žila, bolestima metabolizma i malignih bolesti. S godinama povećava se učestalost nekih bolesti poput: arterijske hipertenzije, šećerne bolesti, prekomjerne tjelesne težine i povišenih masnoća u krvi koje dovode do oštećenja krvnih žila, moždanog udara, srčanog infarkta i zatajivanja srca.

Sistematski pregledi mogu se obavljati prije služenja vojnog roka, kao dio zdravstvene zaštite zaposlenika, u sklopu profesionalnoga bavljenja sportom ili u neke druge svrhe.

Rutinski fizički pregledi izvode se na asimptomatskim pacijentima u svrhu medicinskoga pregleda. Njih obično obavljaju: pedijatri, liječnici opće prakse, ovlaštene medicinske sestre ili drugi liječnici primarne zdravstvene zaštite. Ovaj rutinski fizički pregled obično obuhvata HEENT evaluaciju. Stručnjaci za medicinsku njegu, kao što su licencirane medicinske sestre, razvijaju osnovu procjene kako bi se razdvojili normalni od abnormalnih nalaza. Oni se prijavljuju primarnom pružatelju zdravstvene zaštite.

Izvori

Medicinska dijagnostika

Sistematski pregled


Keltepe, Balıkesir'in Susurluk ilçesinin batısında bulunan Sularya Dağları'nın uzantısıdır. 881 metre yüksekliğindedir.

Türkiye'deki tepeler
Susurluk

Keltepe (Balıkesir)


Alessandro Cambalhota (født 27. maj 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1999||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Alessandro Cambalhota


දෙහිවල-ගල්කිස්ස යනු බස්නාහිර පළාතේ  කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ දෙහිවල-ගල්කිස්ස මහනගර සභාවට අයත් ප්‍රදේශය වේ.

අයත් නගර සහ ගම්මාන

විශාල නගර
 දෙහිවල
 ගල්කිස්ස
 නුගේගොඩ (කොටසක්)

අර්ධ නාගරික සහ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ
 නැදිමාල
 කළුබෝවිල
 කොහුවල
 අත්තිඩිය

පාලනය

දෙහිවල-ගල්කිස්ස මහනගර සභාව මගින් පාලනය කෙරේ.

ජාතිය අනුව ජනගහන තොරතුරු

මේවාද බලන්න
 දෙහිවල-ගල්කිස්ස මහනගර සභාව
 දෙහිවල
 ගල්කිස්ස

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ

දෙහිවල-ගල්කිස්ස


Gürceğiz, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Muğla il merkezine 104, Milas ilçe merkezine 35, Ören'e 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Milas'ın mahalleleri

Gürceğiz, Milas


An Luzula fallax in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kirschner. An Luzula fallax in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula fallax


The Chasseurs d'Afrique were a light cavalry corps of chasseurs in the French Armée d'Afrique (Army of Africa). First raised in 1831 from regular French cavalry posted to Algeria, they numbered five regiments by World War II. For most of their history they were recruited from either French volunteers or French settlers in North Africa doing their military service. As such they were the mounted equivalent of the French Zouave infantry. The other major cavalry element in the Armee d'Afrique were the Spahis—recruited from the indigenous peoples of Algeria, Tunisia, and Morocco with mostly French officers.

History
First raised in 1831, shortly after the French occupation of Algiers, the Chasseurs d'Afrique (Chass. d'Af. in common vernacular) were created through transfers from the chasseurs à cheval, other metropolitan cavalry regiments and some infantry units. Initially about 40 members of each squadron were locally recruited indigenous horsemen. Two additional regiments were created in 1832 and 1833 respectively, while the Arab and Berber troopers were transferred to the newly organised Spahis in 1836.

In addition to numerous campaigns in North Africa, these colorful regiments also served in the Crimean War, Second Italian War of Independence, Franco-Prussian War, Indochina, France's invasion of Mexico, Dahomey (1892), Madagascar (1895) and both world wars. The 1st and 4th Regiments of Chass. d'Af. distinguished themselves by securing the flank of Lord Cardigan during the ill-fated Charge of the Light Brigade. On this and other occasions they used their characteristic African tactic of advancing rapidly in open order, in contrast to the rigid lines of the Light Brigade.

On 5 May 1863 the 1st Chasseurs d'Afrique distinguished itself in a clash with Mexican lancers during the Battle of San Pablo del Monte. The regimental flag was subsequently decorated with the Cross of the Legion of Honour, the first French cavalry regiment to receive this distinction. 5 May remains the annual day of celebration for the modern Chass. d'Af.

All four of the regiments then in existence participated in the Franco-Prussian War of 1870, with only depot squadrons remaining in Algeria. They suffered heavy casualties in a series of charges at the Battle of Sedan. Drawing on reservists and volunteers it was possible to reconstitue three provisional regiments, two of which continued to fight on as part of the new Republican armies.

World War I

At the outbreak of World War I in 1914, six regiments of Chasseurs d'Afrique were in existence. The 1er and 2e RCA had detached squadrons on active service in eastern Morocco while the four remaining regiments were on garrison duty in Algeria and Tunisia. Seven regiments of Chasseurs d'Afrique (including three regiments de marche or active service units created for a particular campaign) were transferred to France between 1914 and 1918.

Four squadrons were present during the Gallipoli campaign with the Corps expéditionnaire d'Orient, the unit being renamed as the 8th provisional regiment of Chasseurs d'Afrique on 29 July 1915. Two squadrons of the 1er and 4e RCA ended the war in the Middle East fighting against the Turks as part of the 5th Light Horse Brigade, while the 5e RCA detached squadrons to serve in the Balkans.

Mechanisation

In 1933 the regiments de chasseurs d'Afrique (RCA) began the process of conversion to mechanised units. The first vehicles adopted were White TBC armoured cars, followed by White-Laffly 50 AMs. Both models were obsolete for European warfare but suitable for colonial campaigning. Other vehicles were provided for individual squadrons and in 1939 Hotchkiss H35 and H39 light tanks were received by the 1er RCA.

On the outbreak of World War II (September 1939) regiments of chasseurs d'Afrique were deployed as follows:

1er RCA in Morocco;
2e, 3e, and 5e RCA in Algeria ;
4e RCA in Tunisia;

Only the 1er and 4e RCA were fully mechanised at this date, the other regiments comprising a mix of mounted and mechanised squadrons.

In 1941, 6e and 7e RCA were created in the Levant, that is in Syria and Lebanon. Both were involved in heavy fighting against Allied forces in 1941 Operation Exporter, equipped with 90 tanks (mostly Renault R-35 with a few Renault FTs) and a similar number of armoured cars.

In the course of World War II the process of mechanisation was completed. The 3e and 5e RCA were equipped with M4 Sherman and M5 light tanks. The 5e RCA notably landed in Provence in August 1944, and was one of the first units to be fully operational for combat. It was engaged in several battles during the taking of Toulon, in the Rhone valley, through Burgundy, Alsace, and in the Black Forest. The regiment earned the Rhine and Danube badge.

The dissolution dates for the individual regiments were:

 2e régiment de chasseurs d'Afrique
 4e régiment de chasseurs d'Afrique
 :fr:5e régiment de chasseurs d'Afrique
 :fr:6e régiment de chasseurs d'Afrique
 :fr:7e régiment de chasseurs d'Afrique (1914-16, 1940-63)
 :fr:8e régiment de chasseurs d'Afrique (stationed in Tunisia after the Second World War, became 8e régiment inter-armes de Bizerte 1961, dissolved 1963).
 :fr:9e régiment de chasseurs d'Afrique (1941-1959)
 :fr:10e groupe autonome des chasseurs d'Afrique (June 1941-1943)
 :fr:11e régiment de chasseurs d'Afrique (1941-October 1961)

Modern regiment
Algerian independence brought an end to the corps through a series of disbandments and transfers between 1962 and 1964, after over a century of service. However one regiment (:fr:1er régiment de chasseurs d'Afrique) was re-established in 1998 to preserve the force's traditions. The modern regiment is one of the mechanised units of the French Army. Now stationed at Canjuers, it is divided into one instruction squadron and three combat squadrons and is equipped with approximately 45 armoured vehicles.

Two other training centers also have names associated with the 3rd and 12th Regiments.

Serving regiments today:
 1er régiment de chasseurs d'Afrique at Canjuers Camp
 :fr:3e régiment de chasseurs d'Afrique at Valdahon
 :fr:12e régiment de chasseurs d'Afrique at Bitche, reformed 2019 as Centre de formation initiale de la 2e brigade blindée.

Uniforms

The Chasseurs d'Afrique were until 1914 clothed in light blue tunics tucked into a red sash and red breeches. Their normal headdress was the taconnet—a light blue and red shako, similar in shape to that worn by the equivalent light cavalry regiments (hussars and chasseurs à cheval) of the metropolitan army, but worn with a white or light khaki cover. Prior to 1873 the casquette d'Afrique had been worn. The traditional fez and sash were worn off duty or when in barracks until World War II. The light blue tunics had yellow facings and reportedly earned the Chasseurs d'Afrique the nickname of "Blue Butchers" amongst some of their opponents.

From 1915, as was the case with other units of the Armée d'Afrique, a more practical khaki uniform was adopted for service. The khaki uniforms worn by the Chasseurs d'Afrique from 1915 onwards were distinguished by dark blue collar patches with yellow braiding and regimental numbers. The modern armoured regiment had by 2014 reintroduced the historic red sash and fez for parade. More commonly worn is the light blue and red kepi of the French cavalry.

US Civil War Chasseurs d'Afrique
The name was also applied to the first all African-American regiment formed by the United States Army in New Orleans in 1862.

See also
French colonial flags
French Colonial Empire
List of French possessions and colonies

References

External sources
 Gazette des Uniformes, Juillet-août 2005.
 R. Huré. L'Armée d'Afrique 1830–1962. Paris: Charles-Lavauzelle, 1977.

 .

Cavalry regiments of France
Armée d'Afrique
Military units and formations of the Crimean War
Ch
French conquest of Algeria

Chasseurs d'Afrique


Der Park an der Etzoldschen Sandgrube ist eine Parkanlage im Südosten Leipzigs mit einem Gedenkort an die 1968 gesprengte Universitätskirche St. Pauli. Auf Stadtplänen finden sich auch die Bezeichnungen Freizeitpark Südost und Freundschaftspark.

Lage und Größe
Die Anlage befindet sich im Stadtteil Probstheida, etwa fünf Kilometer südöstlich des Leipziger Stadtzentrums. Sie wird im Südwesten begrenzt von der Prager Straße, im Nordwesten und Norden vom Paulinerweg, den Sportanlagen des ATV Leipzig 1845 e.V. und der Kleingartenanlage "Marienhöhe", im Osten von der Augustinerstraße und im Süden von der Bebauung der alten Dorflage Probstheida. Die Fläche des Parks umfasst 10,2 Hektar. Der Park gehört zum Leipziger Landschaftsschutzgebiet Etzoldsche Sandgrube und Rietzschketal Zweinaundorf.

Geschichte

Als 1898 der Bau des Völkerschlachtdenkmals begann, wurde nach nahe gelegenen Sandvorkommen gesucht. Auf der Flur des Besitzers Etzold nördlich von Probstheida, weniger als einen Kilometer vom Denkmal entfernt, wurde eine Sandgrube angelegt und ein Teil des Sandes für das Denkmal gewonnen. Ein anderer kam mittels einer Seilbahn aus einer Grube südwestlich von Probstheida. Die Etzoldsche Grube blieb auch später noch in Betrieb. Nach dem Zweiten Weltkrieg lag das Gelände brach.

1968 wurden die Trümmer der zur Gewinnung des Baugeländes für das Hauptgebäude der Karl-Marx-Universität gesprengten Universitätskirche St. Pauli und des nach den Bombenschäden des Zweiten Weltkriegs dem Verfall überlassenen Augusteums sowie weiterer teilzerstörter Universitätsbauten in die Grube verbracht. Zehn Jahre später wurden die Überreste der als baufällig gesprengten und abgetragenen Markuskirche in Leipzig-Reudnitz eingebracht. Dazwischen und danach folgten Trümmer von abgebrochenen Bauten vornehmlich aus dem Leipziger Osten. Aus der Grube war ein Abraumberg geworden.

In den 1980er Jahren wurde mit der Gestaltung des Geländes zu einem Park begonnen. Es wurden Wege angelegt, Bäume gepflanzt und ein Spielplatz eingerichtet. Ein Rest des Geländes diente der  vormilitärischen Gesellschaft für Sport und Technik als Übungsgelände. Der kahle Trümmerhügel war Rodelberg und Aussichtspunkt mit einem informierenden sogenannten "Richtungsstein".

Bis 1989 durfte an keiner Stelle auf die historisch und kunstgeschichtlich bedeutsamen Trümmer hingewiesen werden, die hier ruhten. Als Erstes errichtete nach der Wende die Leipziger Studentengemeinde eine hölzerne Stele mit dem Querschnitt eines Kreuzes und der Aufschrift "1968" zum Gedenken an die Universitätskirche. 2008 plante die Stadt Leipzig, an dieser Stelle dauerhaft an die Geschehnisse von 1968 zu erinnern. 2011 konnte der Gedenkort mit Mitteln aus dem Konjunkturpaket II fertiggestellt werden.

Gedenkort

Der Gedenkort befindet sich auf dem obersten Plateau des inzwischen mit Bäumen bewachsenen etwa zwölf Meter hohen Hügels. Es führen sowohl Treppen als auch Wege hinauf. Informationstafeln weisen auf die Geschichte und die Bedeutung des Ortes hin.

Ein zwei Stufen tiefer liegendes, in Stein gefasstes Oval, das ein Auge darstellen soll und das Zentrum des Gedenkortes ist, führt symbolisch hinab zu den hier liegenden historischen Zeugnissen. Betritt man das Pflaster im Innenraum dieses Ovals, wird eine Klanginstallation ausgelöst, die der Komponist und Klangkünstler Erwin Stache geschaffen hat. Zunächst hört man die eigenen Schritte verfremdet hallend, wie über hohlem Untergrund. Man hört Orgelpfeifen, Stadtgeräusche mit seltsamem Hall und Stimmen von Zeitzeugen, bis alles abrupt verstummt – als Hinweis auf das plötzliche Verschwinden des einstigen Kirchengebäudes.

Literatur
 Park an der Etzoldschen Sandgrube mit Gedenkort, Flyer des Amtes für Stadtgrün und Gewässer Leipzig, 2011

Einzelnachweise

Weblinks

 Park an der Etzoldschen Sandgrube auf der Website der Stadt Leipzig

Parkanlage in Leipzig
Parkanlage in Europa

Park an der Etzoldschen Sandgrube


بلدية بيبير إي سيرّاتيش (بالكاتالانية: Viver i Serrateix) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 192 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

فافير ي سيراتيتش


Saint-Rémy, Ain
 Saint-Rémy, Aveyron
 Saint-Rémy, Corrèze
 Saint-Rémy, Côte-d'Or
 Saint-Rémy, Deux-Sèvres
 Saint-Rémy, Dordogne
 Saint-Rémy, Saône-et-Loire

Saint-Rémy


Austroblechnum, rod paprati iz porodice rebračevki (Blechnaceae) kojemu pripada 34 vrste i dva hibrida iz Amerike, Pacifika, Australije, Malezije, Madagaskara i Novog Zelanda. Opisan je 2016.

Vrste

 Austroblechnum aequatoriense (A. Rojas) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum andinum (Baker) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum ascendens (A. Rojas) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum asperum (Klotzsch) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum banksii (Hook. fil.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum colensoi (Hook. fil.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum corralense (Espinosa) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum difforme (Copel.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum divergens (Kunze) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum durum (T. Moore) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum fernandezianum (Looser) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum integrifrons (Bonap. ex Rakotondr.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum ivohibense (C. Chr.) comb. ined.
 Austroblechnum jamaicense (Broadh.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum keysseri (Rosenst.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum lanceolatum (R. Br.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum lechleri (T. Moore) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum lehmannii (Hieron.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum leyboldtianum (Phil.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum lherminieri (Bory) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum melanocaulon (Brack.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum membranaceum (Colenso ex Hook.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum microphyllum (Goldm.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum norfolkianum (Heward) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum organense (Brade) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum patersonii (R. Br.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum penna-marina (Poir.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum pinnatifidum (A. Rojas) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum raiateense (J. W. Moore) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum squamipes (Hieron.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum stoloniferum (Mett. ex E. Fourn.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum vallegrandense (M. Kessler & A. R. Sm.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum vieillardii (Mett.) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum wardiae (Mickel & Beitel) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum ×aggregatum (Colenso) Gasper & V.A.O.Dittrich
 Austroblechnum ×rodriguezii (Aguiar, L. G. Quintan. & Amigo) Gasper & V.A.O.Dittrich

Izvori

Rebračevke

Austroblechnum


Remote Nightmare er en animationsfilm instrueret af Simon Millard efter manuskript af Simon Millard.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Animationsfilm fra Danmark

Remote Nightmare


O Dia da Fundação do Partido () é um feriado anual na Coreia do Norte que marca a fundação, em 10 de outubro de 1945, do "Comitê Central de Organização do Partido Comunista da Coreia do Norte", conhecido como "Bureau da Coreia do Norte do Partido Comunista da Coreia" no Ocidente e considerado um antecessor do governante Partido dos Trabalhadores da Coreia.

O Dia da Fundação do Partido é um dos feriados mais importantes do país, juntamente com o Dia do Sol (aniversário de Kim Il Sung), Dia da Estrela Brilhante (aniversário de Kim Jong Il) e o Dia da Fundação da República.

História
A Coreia do Norte comemora 10 de outubro de 1945 como a data da fundação do "Comitê Central de Organização do Partido Comunista da Coreia do Norte",  conhecido como "Bureau da Coreia do Norte do Partido Comunista da Coreia" pelos historiadores ocidentais. Em 10 de outubro de 1945, uma reunião chamada "Conferência de Membros e Entusiastas do Partido Comunista Coreano nas Cinco Províncias do Noroeste" começou em Pyongyang,  em um salão público que agora abriga o Museu da Fundação do Partido.  Em 13 de outubro, a reunião viu o estabelecimento do Bureau da Coreia do Norte do Partido Comunista da Coreia. A conferência foi a primeira vez que Kim Il Sung emergiu como uma força política.  Kim defendeu a fundação do Bureau da Coreia do Norte para que as atividades partidárias pudessem ser supervisionadas no norte do país, em uma situação em que o norte e o sul estavam ocupados pelos soviéticos e americanos, respectivamente.  Kim assumiu a presidência do Bureau da Coreia do Norte cerca de dois meses após a conferência.  O Bureau logo se tornou independente do Partido Comunista da Coreia, liderado por Seul,  abrindo caminho para uma força política no Norte.

O Bureau da Coreia do Norte é um de uma série de predecessores do atual Partido dos Trabalhadores da Coreia. O Bureau da Coreia do Norte evoluiu para o Partido dos Trabalhadores da Coreia do Norte em agosto de 1946.  O atual Partido dos Trabalhadores da Coreia não foi fundado até 30 de junho de 1949, quando o Partido dos Trabalhadores da Coreia do Norte se fundiu com o Partido dos Trabalhadores da Coreia do Sul.

Comemorações

As celebrações incluem apresentações de música e dança, noites de gala, discursos, palestras sobre história revolucionária e reuniões oratórias.   Homenagens florais são colocadas em frente às estátuas de Kim Il Sung.  Rações alimentares especiais são distribuídas.  Isso geralmente inclui alimentos que normalmente são escassos, como óleo e lanches.  A carne está disponível através do sistema público de distribuição. A eletricidade é fornecida no Dia da Fundação do Partido, apesar da escassez.  Há transmissões de cerimônias ao vivo pela TV.  O feriado é comemorado em todo o país, embora as principais comemorações ocorram na capital, Pyongyang.  A cidade normalmente hospeda procissões e um desfile militar durante o dia. A presença nas festividades da capital é contada na casa dos milhões.

As comemorações incluíram visitas cerimoniais ocasionais de líderes norte-coreanos ao Palácio Kumsusan do Sol. O fracasso de Kim Jong-Un em 2014 intensificou as especulações sobre sua longa ausência. A tradição não tem sido muito forte, pois em comparação com Kim Jong-Un, seu pai Kim Jong Il observou a mesma tradição apenas duas vezes.

A Coreia do Norte planeja a conclusão de projetos de construção em larga escala para coincidir com aniversários importantes como o Dia da Fundação do Partido.  O 50º aniversário do partido em 1995, por exemplo, foi recebido com a inauguração do Monumento à Fundação do Partido.  O 70º aniversário em 2015 foi planejado para ser comemorado com a conclusão de uma base de criação de gado e uma usina: Sepho Tableland e a Usina do Rio Ch'ŏngch'ŏn.  Esta última foi concluída no mês seguinte.

Bancos, escritórios, instituições de varejo e governamentais fecham durante o dia.  Os casamentos são frequentemente organizados nesse dia.

Veja Também

 Feriados na Coreia do Norte
 União Contra o Imperialismo

Leitura Adicional

  – minutes of the founding conference.
  – Kim Il Sung's speech at the founding conference.

Ligações externas

 Dia da Fundação do Partido no portal do governo norte-coreano
 Fotos dos preparativos, 2015 em theguardian.com
 Fotos dos preparativos, 2015 no Telegraph.co.uk
 Desfile militar de 2015 em fotos na BBC.com

Feriados na Coreia do Norte
Festas de outubro
Aniversários

Dia da Fundação do Partido


كفرعان بلدة تقع في الجهة الجنوبية الشرقية في محافظة اربد، وتبعد عن مركز لواء الوسطية/قرية كفر اسد، وتبعد عنه مسافة 10 كم، وتمتاز بكونها المنطقة المحاددة مع منطقة غرب إربد، ويبلغ عدد سكانها 2548 نسمة 1338 منهم ذكور و1210 اناث ويبلغ عدد الأسر في منطقة كفرعان 512 أسرة.

الموقع
يحد القرية من الشمال قرية قميم وقرية كفر رحتا، من الشرق قرية جمحه، من الجنوب قرية دير السعنه، ومن الغرب قرية حوفا الوسطية.

مراجع

أماكن مأهولة في لواء الوسطية
قرى الأردن
قرى محافظة إربد

كفر عان (إربد)


Colin Grainger (født 10. juni 1933 i Havercroft, England, død 20. juni 2022) var en engelsk fodboldspiller (venstre wing).

I løbet af sin 17 år lange karriere spillede Grainger blandt andet for Sheffield United, Sunderland og Leeds United.

Grainger spillede desuden syv kampe for det engelske landshold, som han debuterede for 9. maj 1956 i en venskabskamp mod Brasilien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Macclesfield Town F.C.
Fodboldspillere fra Doncaster Rovers F.C.
Fodboldspillere fra Wrexham F.C.
Fodboldspillere fra Sunderland A.F.C.
Fodboldspillere fra Port Vale F.C.
Fodboldspillere fra Sheffield United F.C.
Fodboldspillere fra Leeds United F.C.

Colin Grainger


Mirza, Arapça "emir" kelimesiyle Farsça "zade" ekinin birleşmesiyle oluşmuş soyluluk içeren bir unvan.

İsimden sonra kullanılması durumunda (Elkas Mirza gibi) şehzade anlamına gelir. Unvanın tanımı ve tarihçesi için bakınız: Mirza (unvan)

Mirza şu anlamlara da gelebilir:

Kişiler

19. yüzyıl ve öncesi
 II. Abbas (Sultan Muhammed Mirza), İran Şahı (Safeviler)
 I. Safi (Sam Mirza), İran Şahı (Safeviler), Şah Abbas'ın torunu
 Mirza Muhammet Haydar Duğlat, Kaşmir (Doğu Türkistan) hakimi, Duğlat prensi
 Elkas Mirza, Safevi şehzadesi, Şah İsmail'in ikinci oğlu, Şah Tahmasb'ın küçük kardeşi (diğer kardeşleri Rüstem Mirza, Sam Mirza, Alhas Mirza ve Bahman Mirza)
 İskender Mirza, Karakoyunlu hükümdarı
 Can Mirza Paşa, Osmanlı devlet adamı
 Mirza Hüseyin Ali, Bahailik dininin kurucusu
 Mirza Ali, İranlı ressam
 Mirza Şefi Vazeh, Azeri şair
 Mirza Rıza Kirmani, İran'da Nasıreddin Şah'ı öldüren suikastçı

Modern kişiler (20. yüzyıl)
 Mirza Delibašić, Boşnak basketbolcu
 Mirza Fetali Ahundov, Azerbaycanlı yazar
 Mirza Alekber Sabir, Azerbaycanlı şair
 İskender Mirza, Pakistan'ın ilk cumhurbaşkanı
 Mirza İbrahimov, Azerbaycanlı yazar
 Mirza Küçük Han, İranlı milli komünist gerilla lideri

Yaşayan kişiler
 Mirza, Boşnak şarkıcı
 Aneela Mirza, Pakistan kökenli Danimarkalı şarkıcı
 Sania Mirza, Hint tenisçi
 Mirza Varešanović, Boşnak futbolcu
 Mirza Hazar, Azerbaycanlı yazar, çevirmen

Yerler
 Mirza Küçük Çengeli bahşı, İran bahşı (şehir)

Mirza


Volkswagen Type 1, Alman otomobil üreticisi Volkswagen'in 1938'den 2003'e kadar ürettiği ekonomik otomobil modeli. 21,5 milyondan fazla (21.529.464. adet) satılan dünyanın en çok satan modelidir. Üretildiği 1938 yılında fiyatı 990 RM (eski Alman para birimi) olup, aracın ana hatlarının tasarımı Hitler'in isteği üzerine Ferdinand Porsche tarafından yapılmıştır ancak Ferdinand Porsche'nin özgün tasarımı, üretime geçmiş halinden daha basitti. Onun üretim haline kavuşturan detaylarını ise Adolf Hitler tasarlamıştır. 1131-1584 CC'lik 4 zamanlı otto motoru  18Kw 40 beygirlik güç üretmektedir. 1974 yılına kadar Almanya'da üretilmiş, daha sonra üretim Meksika ve Brezilya'da 2003 yılının sonuna kadar devam etmiştir. Yerine VW Golf üretilmeye başlanmıştır. Ağırlığı 730–900 kg'dır. Direksiyonun ortasındaki resimde su kenarında bir kale ve köpek figürleri yer alır. Bu resimdeki su, arabanın su gibi aktığını; kale, arabanın sağlamlığını; köpek ise aracın sahibine bir köpek kadar sadık olduğunu temsil eder. Ayrıca ateş böceği Herbie adıyla bir film serisine (1969-2019) konu olmuştur (6 adet film  1 adet tv filmi).

Türkiye'de halk diliyle "vosvos" "tostos" "tosbağa" ve "kaplumbağa" olarak da tanınıyordu.

Volkswagen New Beetle
Klasik Beetle'in 2003'te Meksika'da üretiminin durmasının ardından Meksika Pueblan'da yeni nesil teknolojiye uygun bu model üretilmiştir.

Motoru arkada olan taşıtlar
Arkadan itişli taşıtlar
Beetle
Boksör motorlu taşıtlar
Hatchback otomobiller
Avusturyalı icatları
Nazi Almanyası döneminde Alman icatları
1938'de tanıtılan taşıtlar
1960'lar otomobilleri
Ralli arabaları

Volkswagen Beetle


පුසුල්පිටිය රජ මහා විහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයට අයත් කොත්මලේ නවංගම ග්‍රාම නිළදාරී වසමේ පුසුල්පිටිය ග්‍රාමයේ පිහිටි ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුත් පුරාණ විහාරස්ථානයක් වේ. එළාර රජ අනුරාධපුරය පාලනය කල සමයේ දුටුගැමුණු කුමාරයා සිය තරුණ අවධිය ගෙවූ ස්ථානයක් ලෙස මෙම ප්‍රදේශය ජනප්‍රවාදයේ විස්තර වේ.

ඉතිහාසය
පුසුල්පිටිය විහාරයේ ආරම්භය නිශ්චිතව පැහැදිලි නොවූවත් දුටුගැමුණු කුමරු කොත්මලේට පැමිණීමට පෙර දේවානම්පියතිස්ස රජ සමයේ ඉදිවූ විහාරයක් බැව් විශ්වාස කෙරේ. අනුරාධපුර ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේගේ අංකුර රෝපණය කළ ස්ථාන 32 න් එකක් ලෙස මහාබෝධිවංශයහි පුසුල්පිටිය ග්‍රාම නාමය සඳහන් වේ.

ජනප්‍රවාද
ජනප්‍රවාදයන්ට අනූව දඹදිව සිට පැමිණි එක්තරා බ්‍රාහ්මණයෙක්, නිධන් වදුලක තිබූ විස්තරයකට අනුව කොත්මලේ ඔය අසල නයින්කෙළිනා තොටේ වූ ගල්පර්වතයක් තුළ තබන ලද රත්‍රන් පුහුලක් පිළිබඳව විස්තර දැන එය ලබා ගැනීමට රිසිව එම ප්‍රදේශයෙන්ම විවාහයක් කොට ගනිමින් පුතෙකු වදන ලදී. නිසි කාලය එළැඹෙත්ම සිය පුතු බිලි දී රන් පුහුල ලබා ගත් බ්‍රාහ්මණයා පුහුලත් රුගෙන පළා යන අවස්ථාවේ සිය විඩාව නිවාගනු වස් එක්තරා පිටියකට පැමිණ එහි තිබූ ගල්තලාවක් මත පුහුල තබා දිය බීම පිණිස අසල දියකඩක් වෙත ගොස් තිබේ. දිය බිවු බ්‍රාහ්මණයා නැවත පැමිණ බලන අවස්ථාවේ ගල්තලාව පැළී රන් පුහුල ඒ තුළ ගිලා බැස ඇති බව දැක අධික ශෝකයට හා උමතුවටත් පත්වූ බැව් පැවසේ. එදා එසේ පිටියේ පුහුල තැබූ ස්ථානය පසුකාලීනව පුසුල්පිටිය වී තිබන අතර එම රන් පුහුල තැබූ ගල්තලාවේ පුසුල්පිටිය විහාරය ගොඩනංවා තිබෙන බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ.

එසේම තවත් එක් විශ්වාසයක් ප්‍රකාරව ශ්‍රී ලංකාවේ අවසන් වරට වැඩ විසූ මලියදේව රහතන් වහන්සේ විසින් භාරතයේ සිට මෙරටට වැඩම කරවන ලද රන් බුද්ධ ප්‍රතිමා සතරෙන් එකක් පුසුල්පිටිය විහාරස්ථානයේ තැන්පත් කර තිබේ. අනෙකුත් පිළිම වහන්සේලා වට්ටාරාමය, දිද්දෙනිය හා මාදන්වෙල තැම්පත් කොට තිබෙන බැව් විශ්වාස කෙරේ.

රාජ අනුග්‍රහය

ගම්පොළ රාජධානි සමයේ සිව්වැනි බුවනෙකබාහු රජු විසින් හා මහනුවර යුගයේ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු විසින් මෙම විහාරස්ථානයට ගම්වර පූජා කල බව සඳහන් වේ.

දළඳා වහන්සේ ආරක්ෂා කිරීම
ශ්‍රී දළදා වහන්සේ පුසුල්පිටිය රජ මහා විහාරය තුල තුන් වතාවක් රහසිගත ලෙස වඩා හිඳුවා තිබූ බව ඉතිහාස ග්‍රන්ථයන්හී සඳහන් වේ.
 පොළොන්නරුව කාලිංග මාඝ රජ සමය (1215-1236).
 තුන්වන විජයබාහු රජ සමය (1232-1236)
 1815 වසරේදී බ්‍රිතාන්‍යයින් උඩරට යටත් කර ගැනීම හේතුවෙන් උද්ගත වූ අර්බුදකාරී තත්වයන් හමුවේ දළඳා වහන්සේ ආරක්ෂා කරනු වස් 1815 අප්‍රියෙල් 6 වන දින සිට 22 වන දින දක්වා මෙම විහාරයේ වූ සපු ගස් බෙනයක සඟවා තිබේ. වර්ථමානයේ මෙම සපු ගස, දළදා සපුව ලෙස හැඳින්වේ.

විහාරය

දුටුගැමුණු කුමරු සිහිවීම පිණිස මෙම විහාරස්ථානයේ චෛත්‍යය ඉදිකර කොට තිබෙන අතර එම කුඩා චෛත්‍යය මැදිවන පරිදි විහාර ගෙයක් ගොඩනංවා තිබේ. විහාරය බුදු මැදුරු ද්විත්වයකින් සමන්විත වන අතර, පැරණි බුදු මැදුර මහල් දෙකකින් යුක්ත වේ. එහි හතරවන බුවනෙකබාහු රජතුමා විසින් කරන ලද බැම්මක් හා රාජාධිරාජසිංහ රජුගේ ගමන් මාලිගාවක තිබූ උළුවස්සක් දැක ගත හැකිවේ.

එසේම දෙතිස් මහා ඵලරුහ බෝධීන් වහන්සේලාගේන් එක් නමක් මෙම පුසුල්පිටිය විහාර භූමියේ රෝපණය කොට තිබේ. බෝධිය අසල වූ ගලෙහි ශිලා ලිපියක් හා විහාර මළුවට තරමක් උසින් සිරිපතුල සිතුවම් කළ ගල් පුවරුවක් දැකගත හැකිවේ.

මකර තොරණ
ගම්‍පොළ යුගයේ රජ කළ  වන බුවනෙකබාහු රජතුමා විසින් නිර්මාණය කොට කොත්ම‍ලේ පුසුල්පිටිය රජමහා විහාරයේ තැන්පත් කොට තිබූ මැණික් ඔබ්බවා ඇත්දළවලින් කැටයම් යොදා සාදා තිබූ මිල කළ නොහැකි පෞරාණික මකර තොරණක් තිබිනි. එය ලංකාවේ වැඩ  විසූ අවසන් මහ රහතන් වහන්සේ ලෙස සැලකෙන මලියදේව මහ රහතන් වහන්සේ ඉන්දියාවේ සිට මෙරටට වැඩමවා පුසුල්පිටිය රජමහා විහාරයේ තැන්පත් කර තිබූ දඹරන් බුදු පිළිමය වඩා  හිඳුවීම සඳහා රජතුමා මෙම මකර තොරණ නිර්මාණය කරවූ බව සඳහන්ය.

එය අඩි 3 1/2 ක් පමණ උසය.

මූලාශ්‍ර

රජමහා විහාර
නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පුසුල්පිටිය රජ මහා විහාරය


Amara is a large genus of carabid beetles, commonly called the sun beetles.  Many are holarctic, but a few species are neotropical or occur in eastern Asia.

These ground beetles are mostly black or bronze-colored, and many species have a characteristic "bullet-shaped" habitus, as shown in the photos, making them taxonomically difficult for a beginner. They are predominantly herbivorous, with some species known to climb ripening grasses to feed on the seeds.  Other species are used as weed control agents. Numerous species are adventive in non-native habitats, particularly species that thrive in synanthropic settings.

Gallery

Subgenera
The following are subgenera of Amara:

 Acorius Zimmermann, 1831
 Allobradytus Iablokoff-Khnzorian, 1975
 Amara Bonelli, 1810
 Amarocelia Motschulsky, 1862
 Amathitis Zimmermann, 1831
 Ammoleirus Tschitscherine, 1899
 Ammoxena Tschitscherine, 1894
 Armatoleirides Tanaka, 1957
 Atlantocnemis Antoine, 1953
 Bradytodema Hieke, 1983
 Bradytulus Tschitscherine, 1894
 Bradytus Stephens, 1827
 Camptocelia Jeannel, 1942
 Celia Zimmermann, 1832
 Cribramara Kryzhanovskij, 1964
 Cumeres Andrewes, 1924
 Curtonotus Stephens, 1827
 Eoleirides Tschitscherine, 1898
 Harpaloamara Baliani, 1934
 Harpalodema Reitter, 1888
 Heterodema Tschitscherine, 1894
 Hyalamara Tschitscherine, 1903
 Leiocnemis Zimmermann, 1831
 Leiramara Hieke, 1988
 Leirides Putzeys, 1866
 Leiromorpha Ganglbauer, 1891
 Leironotus Ganglbauer, 1892
 Leuris Lutshnik, 1927
 Microleirus Kryzhanovskij, 1974
 Neopercosia Hieke, 1978
 Paracelia Bedel, 1899
 Paraleirides Sainte-Claire Deville, 1906
 Parapercosia Tschitscherine, 1899
 Percosia Zimmermann, 1832
 Phaenotrichus Tschitscherine, 1898
 Phanerodonta Tschitscherine, 1894
 Polysitamara Kryzhanovskij, 1968
 Pseudoamara Baliani, 1934
 Pseudocelia Lutshnik, 1935
 Pseudoleirides Kryzhanovskij, 1968
 Pseudoleiromorpha Hieke, 1981
 Reductocelia Lafer, 1989
 Shunichius Habu, 1972
 Xanthamara Bedel, 1899
 Xenocelia Hieke, 2001
 Zabrocelis Putzeys, 1866
 Zezea Csiki, 1929

See also
 List of Amara species

References

 Haghebaert, G. (1989). Coleoptera from marine habitats, in: Wouters, K.; Baert, L. (Ed.) (1989). Proceedings of the Symposium "Invertebrates of Belgium". pp. 301–308

Further reading

External links

Amara Bonelli 1810

Pterostichinae
Carabidae genera
Taxa named by Franco Andrea Bonelli
Articles containing video clips

Amara (beetle)


I. Kılıç Arslan ya da Kılıçarslan (Arap alfabesiyle: قلج أرسلان) (1079 - 13 Temmuz 1107), Anadolu Selçuklu Devleti'nin kurucusu Kutalmışoğlu Süleyman Şah'ın oğlu ve ikinci Anadolu Selçuklu sultanıdır.

I. Haçlı Seferi'nde mağlup olup başkent İznik'i Bizans'a teslim etmek zorunda kaldıktan sonra 1101 Haçlı Seferi'nde üç ayrı Haçlı ordusuna karşı kazandığı başarılarla Haçlı hareketini durdurmuş; İstanbul'dan Suriye'ye giden yolun hem Bizans, hem de Haçlı ordularına kapanmasını sağlamıştır.

I. Kılıç Arslan, Haçlılarla yaptığı mücadelelerin yanı sıra Anadolu'da yaptığı seferlerle devletinin rakibi Danişmendli Beyliği'nin nüfuzunu kırmak için çalıştı; son döneminde Malatya'yı merkez yaparak devleti Doğu Anadolu'nun en güçlü devleti hâline getirdi. Dedesi Kutalmış'tan beri süregelen Büyük Selçuklu tahtını ele geçirme çabasını sürdürerek Musul'u ele geçirdi. Burada Büyük Selçuklu hükümdarı adına okunan hutbeyi kendi adına çevirterek Büyük Selçuklu tahtına adaylığını gösterdi.

Genç yaşta ölümü ile Haçlılar'a karşı yürütülen mücadele ve Anadolu Selçuklu Devleti'nin siyasî birliği zaafa uğramış, Anadolu Selçukluları fetret devri içine girmiştir.

Yetişkinlik öncesi
Doğum tarihi ve yeri kesin olarak bilinmez. Babası, Anadolu Selçuklu Devleti'nin kurucusu Kutalmışoğlu Süleyman Şah'tır. Adı Bizans kaynaklarında "Klitziasthlas" olarak geçer; Latin kroniklerinde babasının adıyla (Soliman) zikredilir.

Süleyman Şah'ın 1086 yılında Suriye seferinde Melik Tutuş'la mücadelesi sırasında giriştikleri Ayn Seylem Savaşı'nda ölümünden sonra oğulları Kılıç Arslan ve Kulan Arslan, Tutuş tarafından Antakya'ya götürülmüştür. Daha sonra 1087 ilkbaharında bölgeye gelen Büyük Selçuklu Devleti Sultanı Melikşah ise Kılıç Arslan ve Kulan Arslan'ı İsfahan'a götürmüştür. Böylece Melikşah, ölümüne kadar Süleyman Şah'ın bu iki oğlunu serbest bırakmamış ve 1086-1092 yılları arasında Kutalmışoğulları'nın Anadolu'da hakimiyetlerine müsaade etmemiştir. Bu yüzden Anadolu Selçuklu Devleti, Melikşah'ın ölümüne kadar altı yıl saltanat naibi Ebu'l-Kasım'ın hükümdarlığında kalmıştır. Kılıç Arslan ve Kulan Arslan, 1092 yılında Melikşah'ın ölümüyle beraber serbest kalmış ve İznik'e gitmişlerdir. Bâzı kaynaklara göre Melikşah'ın ölümünden sonra meydana gelen taht kavgaları sırasında ortaya çıkan karışıklıktan yararlanarak kaçmışlar,<ref name=sefer>{{Web kaynağı |url=http://www.selcuk.edu.tr/dosyalar/files/5823/25%20sefer%20solmaz.pdf |başlık=Sefer Solmaz, "Selçuklu Tarihini Derinden Etkileyen Bir Olay: Selçuklu-Yabgulu Mücadelesi", Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Sayı: 35, Yıl: 2014'2 |erişimtarihi=28 Eylül 2015 |arşiv-url=https://web.archive.org/web/20150929041722/http://www.selcuk.edu.tr/dosyalar/files/5823/25%20sefer%20solmaz.pdf |arşiv-tarihi=29 Eylül 2015 |ölüurl=hayır }}</ref> bâzı kaynaklara göre Büyük Selçuklu tahtına çıkan Sultan Berkyaruk'un izni ile Anadolu'ya geçebilmişlerdir.

Tahta çıkışı
Kılıç Arslan ve Kulan Arslan İznik'e ulaştıklarında Bizanslılar, şehri kuşatma altına almış durumdaydılar. Ebu-l Kasım'ın ölümü üzerine yerine geçen Ebu'l Gazi, Süleyman Şah'ın oğulları İznik'e gelince, idareyi onlara devretti. Büyük kardeş Kılıç Arslan, sultan unvanını aldı ve İznik'teki muhariblerin kadın ve çocuklarını getirerek şehirde yerleştirerek şehri kendisine payitaht (başkent) yaptı. Bu tedbirleri alan Kılıç Arslan, Ebu'l Gazi'yi başkentin kumandanlığından alarak yerine Muhammed'i beylerbeyi makamına çıkarmış ve diğer beyleri onun idaresine vermiştir.

Geçmişte babasına tâbî olan Anadolu'daki feodal beyler, babasının ölümünden sonra müstakil hareket etmeye başlamış olduğundan tahta çıktığı sırada sadece kendisi gelene kadar Ebu'l Kasım'ın ve Ebu'l Kasım'dan sonra kardeşi Ebu'l Gazi'nin muhafaza etmiş olduğu yerler Kılıç Arslan'ın kontrolünde bulunmaktaydı.

 Bizans ile ilişkiler

İznik'te yönetimi ele alan Kılıç Arslan, bir taraftan babası Süleyman Şah'ın ölümünden beri dağılmış bulunan devletin birliğini kurmaya çalışırken, bir taraftan da Bizans'a karşı sürdürülen mücadeleyi devam ettirme taraftarıydı. İlk önce İznik'i kuşatmış olan Bizans ordusunu geri çekilmek zorunda bıraktı. Bizanslıların taarruza geçerek Marmara sahillerini işgale başlamaları üzerine beylerbeyi makamına çıkardığı İlhan lakaplı İlhan Muhammed'i Bizans üzerine göndermedi. İlhan Muhammed Apolyont ve Kapıdağ havalisini işgal edince Bizans imparatoru I. Aleksios, kendisine karşı denizden bir ordu gönderse de İlhan Muhammed, gölün girişinde şiddetli bir hücum yaparak Bizanslılar'ı bozguna uğratmıştır. Fakat imparatorun karadan gönderdiği ordu İlhan'ı esir ve mağlup etmiştir. Bizans'a karşı düzenlenen ilk sefer böylece sonuçsuz kalmıştır.

Bu sırada Anadolu'nun batısında yeni bir Türk beyi adından söz ettirmeye başlamıştı. İzmir'i ele geçirerek kendi donanmasını oluşturan Çaka Bey, Bizans'a karşı seferler düzenlemekteydi. Çaka Bey, Ebu'l Kasım'ın devleti idare ettiği dönemde Selçuklularla ittifak yapmıştı ve geçmişte Midilli, Sakız, İstanköy ve Rodos adalarını da fethederek Bizans'ın başkenti İstanbul'u tehlikeye atmıştı. Çaka Bey'in günden güne gücünü artırarak bölgede etkili nüfuz sahibi olması üzerine Sultan Kılıç Arslan aynı düşmana karşı savaşan Çaka Bey ile ittifak kurmaya çalıştı ve kızı ile 1092 yılında diplomatik amaçlı bir evlilik gerçekleştirdi. Bu arada Çaka Bey, denize açılarak Çanakkale istikametinde ilerlemiş ve o dönem Bizans'ın doğu gümrüğü sayılan Abidos'u kuşatmıştı. Selçukluların Çaka Bey ile ortak hareket etmesini önlemek isteyen Bizans imparatoru I. Aleksios, Çaka Bey'in asıl niyetinin İznik olduğunu söyleyerek Kılıçarslan'ı kayınpederine karşı kışkırttı. Kılıç Arslan, Çaka Bey'in gittikçe güçlenmesini kendisi açısından endişe verici bularak Bizans ile ittifak kurdu. Abidos kuşatması sırasında Bizans donanması denizden, Selçuklu ordusu ise karadan Çaka Bey'e karşı harekete geçti. İki devlet arasındaki ittifaktan haberi olmayan Çaka Bey, I. Kılıç Arslan ile bir görüşme talep etti. Kendisini merasimle karşılayan I. Kılıç Arslan, verilen ziyafet sırasında kılıcını çekerek Çaka Bey'i öldürdü.

Çaka Bey'in ölümünden sonra Kılıç Arslan ve imparator I. Aleksios aralarında varmış oldukları anlaşmanın devam etmesine karar verdiler. Ancak bu barış dönemi kısa sürdü. Türkler Bitinya bölgesindeki Bizans topraklarına akınlar düzenlemeye başladı. Balkanlarda Kumanlar ile savaşmakta olan imparator, bu savaşı bitirdikten sonra Türk akınlarına karşı Sapanca Gölü'nün güneyinden İzmit körfezine uzanan bir kanal kazdırıp içini su ile doldurarak Türklerin İzmit çevresine girmesini engellemek istedi. Fakat bu işe girişemeden Mayıs 1096'da Haçlı Kuvvetlerinin Tuna'yı aşarak imparatorluk topraklarına girdiğini öğrendi.

 Halkın Haçlı Seferi

İmparator Aleksios Komnenos, Türkleri Anadolu'dan atmak ve kaybedilen toprakları geri almak maksadıyla 1091'de Papa II. Urban'dan yardım talebinde bulunmuştu. Ne var ki Bizans'ın istediği küçük askeri yardımlar yerine çok büyük kitleler harekete geçmiş ve çoğu disiplinsiz, savaştan anlamayanI. Vasiliev, s.43 insanlardan oluşan ilk Haçlı kitleleri Avrupa'dan yola çıkarak akın halinde doğuya ilerlemişlerdi.A. A. Vasiliev, Historie de l'Empire Byzantin, Paris 1932, II, s.19-43 Keşiş Pierre L'Ermite'in idaresinde toplanmış Fransız, Alman, İtalyan ve diğer milletlerden oluşan ilk Haçlı ordusu, yağma ve çapulla yol alarak İstanbul'a ulaşınca İmparator Aleksios Komnenos, birliklerin kente zarar vermesini önlemek için harekete geçti.

1 Ağustos 1096'da İstanbul'a varan bu ordu hemen Boğaz'dan Anadolu'ya geçirilerek Yalova yakınlarındaki Kibotos karargâhına yerleştirildi. Haçlılar böylece Türkiye Selçuklu Devleti'nin sınırına ulaşarak yağma akınları yapmaya başladı. İmparator I. Aleksios'la, Bizans'ın kendilerine sağlayacağı yardıma karşılık Anadolu'da ele geçirecekleri yerleri bu devlete bırakacakları hususunda bir anlaşma yapan Haçlılar, Selçuklu başkenti İznik yakınlarına kadar ilerleyerek buradaki köyleri yağmaladılar.

Eylül ayı sonlarına doğru 6.000 kişilik Alman-İtalyan birliğinin İznik civarındaki Kserigordos adında bir kaleyi ele geçirdiğini öğrenen Sultan Kılıç Arslan bir ordu göndererek kaleyi geri aldı. Selçuklu karşısında alınan bu mağlubiyetin intikamını almak üzere yaklaşık 20.000 kişiden oluşan Haçlı ordusu Kibitos'tan ayrılarak İznik üzerine yürüdü. Düşmanı karşılamak üzere yola çıkan Selçuklu ordusu Drakon (Kırkgeçit'') adlı köyde yapılan savaşta galip gelerek Haçlı karargahını da ele geçirdi. Ancak bunlar, Anna Komnini'ye göre İlhan'ın, İbnü'l Kalanisi'ye göre Kılıç Arslan'ın kardeşi Kulan Arslan'ın (bazı kaynaklarda Davud olarak geçer) komutasındaki Selçuklu ordusu ve Türkmenler tarafından İzmit'e ulaşamadan imha edilmiştir. Bazı kaynaklara göre Anadolu Selçukluları 60.000 Haçlıyı imha etmiştir.

Malatya kuşatması
Keşiş Pierre L'Ermite'in ordusuna karşı kazanılan başarı, Kılıç Arslan'ın Haçlılar'ı küçümsemesine yol açtı. Haçlıların İznik'e kadar ilerleyemeyeceğini ve ülkesi için bir tehdit olamayacağını düşünerek 1095'te Kardeşi Kulan Arslan'ı yerine vekil bırakıp Ermeni Gabriel'in kontrolündeki Malatya üzerine yürüdü.

Eski bir Bizans valisi olan Ermeni Gabriel, daha sonra Türk beylerinin hakimiyetini tanıyarak hakimiyetini korumuştu. Kılıç Arslan, Orta Anadolu'da güçlü bir devlet haline gelen Selçukluların rakibi Danişmendliler'den önce kenti ele geçirmek genişlemesini engellemek istiyordu. Malatya'yı günlerce kuşatmasına rağmen sağlam şehir surlarını geçemeyen Kılıç Arslan, bu sırada çok büyük ve askeri gücü yüksek bir Haçlı ordusunun İstanbul'dan Anadolu'ya geçerek İznik üzerine hareket ettiğini haber alınca kuşatmayı kaldırdı ve İznik'e dönmek için yola çıktı. Bundan sonra I. Kılıç Arslan uzun süre Haçlılar ile mücadele etmek zorunda kalmış ve 1105 yılına kadar yaklaşık on yıl doğuya karşı bir harekette bulunamamıştır.

Birinci Haçlı Seferi

Disiplinsiz halk kitlelerinden oluşan ilk Haçlı ordusundan sonra Bizans'ın başkenti İstanbul'a kontların ve düklerin komutasındaki, disiplinli ve savaşçı şövalyelerden oluşan Haçlılar gelmişti. Miğferli ve zırhlı 100.000 askerden başka diğer asker, kadın ve çocuklarla beraber sayıları 600.000'i bulmuştur. Haçlılar, İstanbul'a ulaştıklarında I. Aleksios ile bir anlaşma yapmış ve Anadolu'ya geçirilmişlerdir. Bu antlaşmaya göre Haçlılar, Anadolu'da ele geçirdikleri yerleri Bizans'a teslim edecek, Bizanslılar da Anadolu'da Haçlılar'a rehberlik yapacaktır. Nitekim bu gelen Haçlılar ve Bizanslılar, Anadolu Selçukluları'nın başkenti İznik'i kuşattılar. İznik'in surlarla ve göl sularıyla çevrili olmasından dolayı kuşatma zorlaşmış ve şehirdeki Türkler, göl vasıtasıyla temel ihtiyaçlarını karşılamışlardır. Bu sırada Kılıç Arslan Malatya şehrini kuşatmaktaydı ve İznik'ten gelen yardım çağrılarıyla kuşatmayı kaldırarak süratle batıya hareket etmiştir.

Kılıç Arslan Mayıs ayı sonunda, 30 günden fazla süren bir yürüyüşten sonra İznik önlerine varabildi. Mayıs sonlarına doğru İznik'e ulaştığında Haçlı orduları şehri kuşatma altına almışlardı ve gönderdiği öncü birliği de başarılı olamamıştı. Kuşatma, ilk anda kara kesiminden yapılmıştı. Daha sonra, ilk başta kuşatamadıkları güney kapısını da sarmışlar, ardından kentin İznik Gölü üzerinden erzak sağlayabildiği görülünce göle hafif tekneler getirilmiş, erzak ikmali önlenmişti. Bu yüzden şehrin altındaki ovaya ordugah kuran Kılıç Arslan, kuşatmayı yarmayı denemiş ne var ki Haçlılar'ın sayıca üstünlüğü yüzünden kuşatmayı yaramamıştır. Bunun üzerine Kılıç Arslan, böyle tepeden tırnağa zırhlı bir ordunun karşısında kendi ordusunu yıpratmamak için geri çekilmiş ve İznik'teki müdafilerin yazdığı mektuplarda istediklerini tercih etmekte serbest bırakmıştır. Kent komutası, İmparator I. Aleksios'un Haçlılar'la birlik olduğunu, onun tarafından İznik gölüne gönderilen gemilerle kendilerine gelecek yardım yolunun kapandığını ve Haçlılar'ın yeni aldıkları takviye birlikleriyle bir hücuma hazırlandığını görerek, Bizans Kumandanı Manuel Butumites'le canlarını ve ailelerini kurtarmak koşulu üzerinde anlaşarak 19 Haziran 1097 tarihinde şehri ona teslim ettiler. Bizans imparatoru, çoğunu Peçenek Türkleri'nin teşkil ettiği 40.000 kişilik bir orduyu Tadık'ın komutasında şehri teslim almaya memur etmiş ve böylece İznik, Bizanslılar'ın eline geçti ve Selçuklu Devleti başkentini kaybetti. Kılıç Arslan'ın eşi ve çocukları İstanbul'a götürüldü. Bizans İmparatoru Selçuklu esirlerine çok iyi muamele yapmış; onları fidye karşılığı serbest bırakmıştır. Kılıç Arslan'ın eşi (Çaka Bey'in kızı) ve çocukları ise fidye almaksızın serbest bırakıldı. 325 yılında toplanan konsil ile meşhur olan bu şehir böylece tekrar Bizanslılar'ın eline geçmiş ve Orhan Gazi tarafından 1331 yılında ele geçirilmesine (İznik Kuşatması (1331)) kadar onların elinde kalmıştır. Bizans imparatoru I. Aleksios, İznik'in alındığını bütün Avrupa'ya mektuplarla bildirmiş ve Avrupa'da büyük bir sevinç yaratmıştır.

Haçlılar İznik'in alınmasından sonra Anadolu içlerine doğru ilerlemeye başladılar. Kılıç Arslan ise ordusuyla İznik önünden çekildikten sonra Anadolu'daki Türk kuvvetlerini toplamaya çalıştı. Danişmendli Gümüştekin ile Kayseri emiri Hasan'ı (Kılıç Arslan'ın kardeşi Kulan Arslan'ın oğlu olduğu söylenir,)yardımına çağırdı. Konya ve kuvvetlerini Dorileon'da (Eskişehir) topladı.

Türkler; Boemondo'un kumandasında Dorileon'a (Şarhöyük / Eskişehir) gelen ilk Haçlı kuvvetlerini eski taktikleriyle vurup çekilmişler ve Haçlılar'a kayıp verdirmişlerdir. Fakat Boemondo'dan sonra Godefroy de Bouillon, Hugue, Saint-Gilles, Robert Curthose, Tancred ve Blois kontu Stephen kumandasındaki bütün Haçlılar'ın yetişerek taarruza geçmişlerdir. Temmuz sıcağında cereyan eden Dorileon Muharebesi'ne şahit olan bir Haçlı yazarı; "Türklerin metanet, kahramanlık ve savaş kabiliyetlerini kim tasvir edebilir." der. Ayrıca Türklerin; Arapları, Ermenileri, Süryanileri ve Rumları korkuttukları gibi Haçlılar'ı da tehdit edebileceklerini sandıklarını kaydederek "Onlar Haçlılar ile aynı menşeden geldiklerini ileri sürüyor; Haçlılar ile kendileri müstesna, kimsenin şövalye olamayacağını iddia ediyorlardı. Buna kimsenin itiraz edemeyeceği hakikatini söyleyeceğim. Eğer onlar Hristiyan olsalar idi şüphesiz kudret, cesaret ve muharebe ilminde kimse onlara müsavi olamazdı" diyerek taraflı bir tutum izlemiş ve Türklere olan hayranlığını dile getirmiştir. Haçlılar bu muharebedeki Selçuklu gücünü gayet abartmaktadırlar; ama son araştırmalara göre I. Kılıç Arslan gücünün 6.000-7.000 kişilik bir hafif süvari birliği olduğu kabul edilmektedir. Bu muharebede ana harp gücü zırhlı ağır süvari şövalyelerinden oluşan Haçlı ordusu galip geldi. Bütün gün süren savaşın ardından gece olunca sultan ordusunu daha fazla yıpratmadan geri çekmeye karar verdi.

Kılıç Arslan kuvvetleri Haçlılar ve Bizanslıların ağır süvari taarruzlarını en azından bir süre önlemişler ve 4.000 civarında zayiat verdirmiştirler. Böyle büyük ve baştan aşağı zırhlı bir orduya taarruz durumunda sarılma ve yok olma tehlikesini gören Kılıç Arslan; ordusunu muhafaza etmek ve düşmanı çete savaşlarıyla yıpratmak maksadıyla ricat etmiştir. 4 Temmuz 1097 tarihinde sona eren savaş sonrası Haçlılar; Kılıç Arslan'ın bıraktığı altın, gümüş, çok miktarda at, deve, öküz, katır, koyun ve türlü ganimetleri ele geçirmişlerdir. Bununla beraber Selçuklular hemen hemen hiç esir vermemiştir. Haçlı müelliflerine göre Türkler; savaş sonrası gittikleri şehirlerde Hristiyanlara neşeli görünmüşler ve zafer kazanmış gibi davranmışlardır, Kılıç Arslan'ın esirleri, başka yoldan götürdüğünü belirtmişlerdir. Diğer yandan Türkler bütün yol boyu ile Konya'yı terk ve tahrip ederek Haçlılar'ı yiyecek maddelerinden mahrum bırakmışlar; sıcak, yorgunluk ve ara sıra baskınlarla onlara kayıplar verdirmişlerdir.

Dorileon Savaşı'yla beraber Türkler; Marmara ve diğer sahil bölgelerini kaybederek Orta Anadolu'da toplanmaya başlamışlardır. Haçlılar ise bir-iki gün Dorileon'da kaldıktan sonra Bizans kıtalarıyla beraber harekete geçmişler ve Bizanslılar onları, Emir Dağı ile Sultan Dağı'ndan önce Akşehir'e, oradan Konya'ya ulaştırmışlardır. Kılıç Arslan; Danişmend Ahmed Gazi, Hasan Bey ve diğer beyleriyle Haçlı ordusuna son bir darbe vurmak istemiş ve bu maksatla tüm kuvvetle Ereğli'de toplanmışlardır. Fakat Haçlılar'ın muhafaza ettikleri zırhlı kuvvetlerin karşısında mücadele edilemeyeceği anlaşılınca geri çekilmişlerdir. Haçlılar, Ereğli'de ikiye ayrılarak bir kısmı Gülek Geçidi'ni aşarak Kilikya'ya girmiş büyük kısmıysa kuzeye kıvrılarak Kayseri istikametinde ilerlemiştir. Kayseri emiri Hasan Bey, bu Haçlılar ile çetin bir savaş vermiş ve çekildiği dağ yamaçlarında çok zayiata uğramıştır. Hasan Bey, burada o kadar çok şehit vermiştirki kendi adını alan bu Hasan Dağı'nda onun namına yapılan bir takım türbe ve ziyaretgahlar asırlarca Türklerin hatıralarında yaşamıştır.

Kuzeye kıvrılan Haçlılar; Türklerin tahliye ettikleri Kayseri, Komana (Tokat), Göksun ve Maraş yoluyla güneye ilerlerken, Kilikya'ya giren Haçlılar Tarsus, Adana ve Mamistra şehirlerini hücumla Türkler'den almışlardır. Tarsus'ta zayiat veren Türkler, diğer şehirleri mukavemet etmeden bırakmışlardır. Kılıç Arslan, Buldacı'nın liderliğinde Büyük Selçuklu sultanı Berkyaruk'a gönderdiği bir elçi heyetiyle yardım istemiştir. Berkyaruk ise gülerek "Dünyanın hiçbir milletinin Türklere bu kadar fenalık yapamaz" şeklinde bir yanıt vermiştir. Aynı şekilde Musul atabeyi Kerboğa da Kılıç Arslan'ın bu sözlerine hayret ettiğini, Keşiş Piyer'in İznik önlerinde imha edilen kuvvetlerini ve hala her tarafın cesetlerle dolu olduğunu belirtmiştir.

Büyük Haçlı taarruzu Anadolu Selçukluları'nı büyük bir zaafa ve sarsıntıya uğratmıştır. Bizanslılar, Anadolu'nun tüm sahil bölgelerini işgal etmişler; Çaka Bey'in İzmir'de vücuda getirdiği devleti ortadan kaldırmışlar ve tüm Batı Anadolu ile Karadeniz sahillerini ilhak etmişlerdir. Gülek Geçidi'ni aşıp Kilikya'ya giren Haçlılar sebebiyle şehirler ve ovalarda yerleşen Türklerin çekilmesiyle beraberse Toros Dağlarına sığınan Ermeniler yavaş yavaş şehir ve ovalara inmeye başlayarak bir prenslik vücuda getirmeye başlamışlardır.

Bu mağlubiyetten sonra I. Kılıç Arslan Haçlıların en çabuk bir şekilde Anadolu'dan geçmesine izin vermeyi ve onlarla doğrudan doğruya çatışmaya girişmemeyi tercih etti. Anadolu'da ilerleyen Haçlı ordusu önündeki insan ve hayvan iaşelerini önceden tahrip ederek, onları uzaktan takip etme stratejisini uyguladı. Bundan sonra bu Haçlı ordusunun Anadolu'dan geçişinde Haçlı ordusunun doğrudan doğruya karşısına çıkan Selçuklu ordusu bulunmadı.

I. Haçlı Seferi ordularının Anadolu'dan geçişi Anadolu Selçuklu Devleti'ne büyük bir darbe vurdu. Bizans kuvvetlerinin karşı saldırısıyla Ege ve Marmara kıyılarına kadar ulaşan topraklar kaybedildi ve Selçuklular Orta Anadolu'ya çekilmek zorunda kaldı. Eskişehir ve Akşehir'de savunma hattı kurdu.

Kılıç Arslan bir taraftan Haçlıların topraklarına verdiği zararları gidermeye çalışırken, bir taraftan da Bizans kuvvetlerine karşı da mücadele verdi. Bundan başka, I. Haçlı Seferi arkasından durmadan Avrupa'dan gelen küçüklü büyüklü Haçlı gruplarına da karşı mücadele etmek zorunda kaldı. Bunlar arasında 1099 yılında Danimarka Kralının oğlu Sweyn the Crusader (Svend Korsfarer) idaresindeki orduyu Akşehir ile Ilgın arasında tamamen yok etti.

1101 Haçlı Seferi

Danişmend Gazi; 1100 yılında Suriye'de yerleşmiş bulunan Haçlılar'ı Malatya civarında mağlup ve esir ederek bazı Haçlı prenslerini Niksar'da hapsetmiştir. Bu esnada Kılıç Arslan'ın da Danişmend Gazi ile beraber bulunduğu veya yardım kuvveti gönderdiği bazı kaynaklarda belirtilse de bunlar kesin değildir. Nitekim Danişmend Ahmed Gazi'nin bu zaferi ve bazı Frank prenslerinin esir düşmesi sonucu Avrupa'dan yeni Haçlı orduları harekete geçmiştir. Bu 1101 yılı ek Haçlı seferi İstanbul'dan birbiri arkasından yürüyüşe geçen üç değişik sefer ordusu halindeydi. Birincisi Mayıs 1001'de İtalya'dan Lombardlardan oluşan 20.000 kişilik bir Haçlı ordusu Ankara üzerinden Niksar ve Merzifon'a yürüdü. İkinci ek Haçlı ordusu Haziran sonunda Nevers Kontu Giyom'un komutasında Fransızlardan oluşmaktaydı ve Ankara, Konya üzerinden Ereğli'ye ilerledi. Üçüncü ek Haçlı ordusu Akitanya'lı Giyom idaresinde Fransızlar ve Bavyera Dükü Wolf komutasında Almanlardan oluşmakta idi ve ikinci orduyu bir hafta arayla takip edip Bizans topraklarından sonra Anadolu'ya geçen bu Haçlı ordusu, İznik-Eskişehir istikametinde ilerlerken Kılıç Arslan'ın taarruzları karşısında kayıplar vermiştir. Daha sonra bu ordu; Çankırı ve Ankara'yı geçip Niksar'a ulaşmak isterken Kılıç Arslan ve Danişmend Ahmed Gazi tarafından Amasya civarında, 1101 yılında tamamen ortadan kaldırılmıştır. Bu ilk ordunun arkasından gelen; Nevers, Poitier kontları ve Saint Gilles kumandasındaki ordu, Niksar yolunun tehlikelerini görerek Birinci Haçlı Seferi'ndeki gibi Akşehir, Konya ve Ereğli yolunu takip etmiştir. Sultan, bu orduyu Eskişehir, Akşehir, Konya bölgelerinde çok kayba uğratmış ve Ereğli'de tamamen kılıçtan geçirmiştir. Bu zaferle beraber Türkler, Birinci Haçlı Seferi'nin intikamını almıştır. Kaynaklar, I. Haçlı Seferi'ne katılan 300.000 kişiden sadece birkaç bininin Antakya'ya ulaşabildiğini belirtirler.

Birinci Haçlı Seferi'nden sonra uzaktan takip stratejisi uygulayan I. Kılıç Arslan, 1001'deki ek Haçlı seferi için stratejisini değiştirdi. Haçlı ordusunun yolu üzerinde ve yakınlarında bulunan bütün yerleşimleri ve yetiştirilen hububat ve yiyecekleri yakıp yıkmaya; Haçlı ordusuna iaşe ve hayvan yemi sağlanmasını önlemeye çalıştı. Önemli su, kuyu ve kaynaklarını battal etmeye veya zehirlemeye karar vererek Haçlıların susuzluktan zayıf düşmelerini sağladı. Bu yeni strateji daha başarılı sonuçlar verdi ve 1101 yılı ek Haçlı seferine iştirak eden üç Haçlı ordusu da, Anadolu içinde (birincisi Merzifon'da; ikincisi ve üçüncüsü de Ereğli'de) imha edildi.
İznik'in kaybı ve Birinci Haçlı Seferi fırtınasından sonra Anadolu Türkleri kendilerini toparlamaya başlamış ve Kılıç Arslan, Konya'yı yeni payitaht yapmıştır. Daha 1102 yılında Konyalı Abdullah (el-Konevi) isminde bir alimin Konya'dan Şam'a gidip vaazlarda bulunması bu şehrin az bir müddet zarfında nasıl bir Türk - İslam şehri haline geldiğini göstermektedir. Kılıç Arslan'ın, Bizans'a karşı savunmada bulunduğu muhakkak olmasına rağmen, bir müddet onun faaliyetleri hakkında tafsilat bulunmamaktadır.

Güneydoğu Anadolu'daki Faaliyetleri

I. Haçlı Seferi ile beraber Haçlılar; Anadolu'dan geçme ümit ve cesaretlerini kaybetmişlerdir. Yine Bizans imparatoru I. Aleksios; Haçlı seferlerinin artık tehlikeli olmaya başladığını görünce Kılıç Arslan'la temas kurmuştur. Amasya zaferinden sonra Danişmend Gümüştekin Gazi'in Malatya'yı fethetmesi ve diğer meseleler, Kılıç Arslan'ı şarka çekmekteydi. Böylece Anadolu Selçukluları ile Bizans arasında Haçlılar'a karşı bir antlaşma yapılmıştır. Bu antlaşmayla beraber fiili olarak Bizans işgalinde bulunan Marmara sahilleri, İzmir bölgesi ve Antalya havalisi Bizans'a, geri kalan Anadolu Türklere bırakılmıştır. Ayrıca Müslüman ve Hristiyan kaynaklar, I. Aleksios ile Kılıç Arslan arasında Haçlılar'a karşı bir ittifak yapıldığını doğrularlar ve Bizanslılar'ın, Kılıç Arslan'dan aldıkları destekle Bohemond komutasındaki Haçlılar'ı mağlup ettiğini belirtirler.

Kılıç Arslan, babası Süleyman Şah'ın fethettiği ancak 1097 yılında Haçlılar tarafından ele geçirilen Antakya'yı geri almak için 1103 yılında sefer düzenledi. Haçlılarla mücadelesi sırasında diğer Anadolu Türk beylerinin yanı sıra Danişmend Beyi Gümüştekin'le de işbirliği yapmış olmasına rağmen, Antakya seferine çıktığı sırada Danişmend Beyi ile arası, 18 Eylül 1102'de Malatya'nın Gümüştekin tarafından zapt edilmiş olması nedeniyle açıktı. Gümüştekin tarafından Niksar'da esir tutulan Antakya Kontu I. Boemondo fidyesi konusunda da aralarında anlaşmazlık vardı. I. Boemondo, serbest bırakılması karşılığında fidye ödemeyi teklif ediyor; Kontu kendisi için tehlikeli bulan Bizans İmparatoru ise onun hapiste tutulması karşılığında iki katını öneriyordu. Kılıç Arslan, hem Anadolu Sultanı olması ve hem de Amasya'daki haçlı yenilgisinde Danişmend beyi ile birlikte savaşması nedeniyle teklif edilen tutarın yarısını kendisine istiyordu. Kılıç Arslan, Maraş'a geldiği sırada Gümüştekin'in Boemond'un teklifini kabul edip onu serbest bırakıldığını öğrenince Antakya seferini yarıda bıraktı ve Danişmend üzerine yürümüştür. Kılıç Arslan ve Gümüştekin arasında 1103 yılı ağustos ayında Maraş yakınlarında yapılan muharebede Gümüştekin yenilgiye uğramıştır. Sivas'a çekilen Gümüştekin 1104 yılında ölmüştür. Gümüştekin'le yaptığı muharebeden sonra aynı yıl Maraş'ı ele geçirmiştir. Gümüştekin'in ölümünü ve ardından yaşanan taht kavgalarını değerlendirerek Malatya'yı kuşatmıştır. Kent, 1105 yılı 28 Haziran – 2 Eylül arasında kuşatma altında mücadele eden Gümüştekin'in oğlu Yağı-sıyan, daha fazla direnilemeyeceğini anlayarak şehri teslim etmiştir.

Kılıç Arslan'ın şarkta yayılma siyasetini başlatmasıyla beraber Büyük Selçuklular ile Anadolu Selçukluları arasındaki ailevi rekabet tekrar alevlenmiştir. Babası Süleyman Şah gibi Kılıç Arslan ve haleflerini şarka çeken başlıca nedenlerden biri Büyük Selçuklular'la olan ailevi rekabettir. Başka bir nedense İslam medeniyeti hudutları içinde gelişen şarkın, Orta Anadolu'ya göre çok ileri bir medeniyete sahip olmasıdır. Bu dönem Doğu Anadolu'da, Büyük Selçuklular'a bağlı beyler hüküm sürmekteydi. Diyarbakır'da Yınal oğlu İbrahim, Siirt'te Kızıl Arslan, Erzen'de Alp-tekin, Hani'de Şahruh, Ahlat'ta Sökmen el-Kutbî, Harput'ta Çubuk oğlu Mehmed ve Meyyafarkin'de (günümüzde Silvan) Ziyaeddin Mehmed hakimdi. Kılıç Arslan buraları almak niyetindeydi ve Muhammed Tapar ile Berkyaruk arasındaki taht mücadeleleri kendisine fırsat vermekteydi. Haçlılar karşısında kazandığı savaşlar ve Malatya'nın ele geçirilmesi Kılıç Arslan'ın bölgedeki itibarını yükseltmişti.

Nitekim Ziyaeddin Mehmed, Sultan'ı Meyyafarkin'e davet etmiş ve Kılıç Arslan onu vezir yaparak Elbistan'ı kendisine ikta etmiştir. Yine aynı yılda, 1105 yılında diğer Doğu Anadolu beylikleri de Kılıç Arslan'a bağlılıklarını bildirmişlerdir. Daha sonra Kılıç Arslan; babasının kölesi ve kendisinin atabeyi Humar-taş'ı (Sıbt, 144a) Meyyafarkin'e vali yapmıştır. Bütün Doğu Anadolu halkı, Haçlılar'a karşı Sultan Kılıç Arslan'ın idaresine girmekten memnun olmuştur. Doğu Anadolu'da sadece Erzurum'a hakim Saltuklu ve Ahlat'a hakim Sökmenli beyleri Büyük Selçuklular'a bağlılığı devam etmişlerdir. Meyyâfârikîn beyi tarafından şehir kendisine teslim edildi. Bölgede etkin beylerin büyük kısmı kendisine itaatlerini bildirdiler. Daha sonra Kılıç Arslan, topladığı Doğu Anadolu emirleriyle beraber Urfa kontu Baudoin'e karşı harekete geçmiştir. Çünkü Baudouin civar bölgelere ve Mardin Artuklu beyi Uluğ-salar'ın memleketine akın yaparak birçok ganimet elde etmişti. Kılıç Arslan 1106 yılında Urfa'yı kuşattı; ancak şehrin sağlam surlarını aşamadı. Bu sırada Musul Valisi Çökürmüş'ün Harran'daki adamları şehri teslim etmek üzere kendisini çağırmasıyla kuşatmayı kaldırdı ve Harran'a giderek şehri teslim aldı. Fakat hastalanan Kılıç Arslan, Malatya'ya dönünce Urfa kuşatması kalmış ve Anadolu Selçukluları'nın şarkta genişleme siyaseti bir müddet ileri gidememiştir.

Kılıç Arslan'ın Güneydoğu Anadolu'daki faaliyetleri Büyük Selçuklu Sultanı Muhammed Tapar'ın dikkatini çekti ve Musul valisi olan Çökürmüş'ün yerine Emir Çavlı'yı görevlendirdi. Çökürmüş Bey, Emir Çavlı tarafından yenilgiye uğratılmasına rağmen şehir halkı Musul'u vermediği gibi Kılıç Arslan'a haber gönderip şehri teslim almasını istediler. Şehir ileri gelenleri yapılan anlaşma uyarınca Kılıç Arslan 22 Mart 1107'de Musul'a girdi. Burada ilk iş olarak Muhammed Tapar adına okutulan hutbeyi kendi adına çevirerek Büyük Selçuklu Sultanlığı'na adaylığını gösterdi.

Bu dönem de Büyük Selçuklu sultanı Muhammed Tapar, Musul eyaletini Çökermiş'in elinden almış ve yerini Çavlı'yı tayin etmiştir. Emir Çavlı'nın Çökermiş'i öldürmesi üzerine Musul ileri gelenleri Çökermiş'in oğlu Zengi'ye itaat etmişlerdir. Emir Çavlı'nın Musul'u kuşatması üzerine şehrin muhafızı olan Çökermiş'in kölesi Oğuzoğlu (Guzoğlu); şehri müdafaa etmiştir. Kuşatma sürerken Zengi'nin adamları Malatya'ya, Kılıç Arslan'a haber göndererek Musul'u kendisine teslim edeceklerini bildirmişlerdir. Bunun üzerine Kılıç Arslan Musul üzerine hareket etmiş ve Nusaybin'de Çavlı'yı mağlup etmiştir. 22 Mart 1107 tarihinde Musul'a giren Kılıç Arslan; Çökermiş'in oğlu ve adamlarına hilatler vermiş, Sultan Muhammed Tapar adına okunan hutbeyi kendi adına çevirmiştir. Askerlere çeşitli ihsanlarda bulunan Kılıç Arslan, Oğuzoğlu'ndan kaleyi almış ve onu Dizdar (kale muhafızı) yapmıştır. Ayrıca Kılıç Arslan halka adalet dağıtmış ve onların gönüllerini alarak ihdas edilen vergileri kaldırmış; Şehrizur'lu Ebu Muhammed Abdullah bin Kasım'ı Musul kadılığına ve Ebu'l-Berekat Muhammed bin Muhammed'i şehir reisliğine getirmiştir. Bu sırada Kılıç Arslan'ın yanında Diyarbakır beyi Yınal oğlu İbrahim ve Harput beyi Çubuk oğlu Muhammed'de bulunmuştur.

Ölümü
Kılıç Arslan'ın bu başarıları Mardin Artuklu Beyi İlgazi ile Halep Selçuk Emiri Rıdvan'ı rahatsız etti ve bu Beyler Emir Çavlı'ya katıldı. Daha sonra bu destekle kuvvetleri artan Emir Çavlı, Kılıç Arslan'a itaat eden Rahle şehrini kuşatma sonrasında 1107 yılında ele geçirdi. Gelişen bu olayları haber alınca Emir Çavlı'nın üzerine yürümeye karar verdi. Kılıç Arslan, 11 yaşındaki oğlu Mesud'u (veya Şahin Şah) melik ve Bozmış Bey'i kumandan olarak tayin etmiş, yanlarında 6.000 süvari bırakmıştır. Zevcesi de oğluyla beraber Musul'da kalarak Anlaşma gereğince Bizanslılar ile beraber Haçlılar ve Bohemond'a karşı gönderdiği kuvvetlerini kendisine iltihaka çağırmıştır. Düşman kuvvetlerinin sayıca çok olmasına rağmen Anadolu'da dağınık halde bulunan kuvvetlerinin gelmesini beklemeden Halep'den Melik Rıdvan ve Artuklu İl-Gazi'nin kuvvetlerini yanına alarak ilerleyen Çavlı'ya karşı harekete geçmiştir. Kılıç Arslan rakibine nazaran daha az bir kuvvete sahipti ve Bizanslılar'la beraber olan askerleri kendisine henüz iltihak etmiş değildi. Buna rağmen yaz mevsiminin sıcağında, 13 Temmuz 1107 tarihinde Kılıç Arslan başlarda üstünlüğe elinde tutuyordu. Fakat Kılıç Arslan'a bağlılıklarını bildiren Doğu Anadolu beyleri şimdi eskiden bağlı oldukları Büyük Selçuklu sultanı Muhammed Tapar'ın kumandanı Çavlı'nın askerlerinin sayıca çok olmasından da endişeye kapılarak taraf değiştirdiler ve Sultan'ın bozguna uğramasına sebep olmuşlardır. Bu tehlikeli duruma rağmen Kılıç Arslan atılganlık göstermiş ve bizzat Çavlı'nın üzerine atlayarak onun savaş gömleğini (Kezagand) kesmiştir. Buna rağmen muharebenin sonucu değişmemiş ve Kılıç Arslan çekilmeye karar vermiştir. Bu çekilme sırasında atıyla Habur Çayı'nı geçmek isterken, 14 Haziran 1107 günü kendisinin ve atının zırhlarının ağırlığı sebebiyle boğularak ölmüştür. Birkaç gün sonra kıyıya vuran cesedi; civardaki Şemsaniyye köyüne ve oradan tabuta konarak Meyyafarkin'e (Silvan) götürülerek defnedilmiştir. Meyyafarkin valisi bulunan atabeyi Kılıç Arslan'a bir türbe yaptırmış ve bu türbe "Kubbet us-Sultan" adını almıştır. Daha sonra bu türbeye birçok Türk büyüğü ve bizzat Kılıç Arslan'ın kızı Sa'ide Hatun 1130 yılında defnedilmiş, buraya bir zaviye yapılmıştır. İlerleyen zamanlarda büyüyen bu yere Sultan mahallesi denmiştir.

Emir Çavlı, kazandığı bu zaferden sonra Musul üzerine yürümüş ve mukavemet edemeyeceğini anlayan Bozmış Bey, şehri teslim ederek Kılıç Arslan'ın zevcesi ve küçük oğlu Tuğrul-Arslan'ı Malatya'ya götürmüştür. Kılıç Arslan'ın diğer oğlu Mesud (Şahin Şah) ise Çavlı tarafından yakalanıp Sultan Muhammed Tapar'a göndermiştir. Ahlat beyi Sökmen; 1109 Mayıs ayı esnasında, şiddetli bir kış içinde süren yedi aylık bir kuşatma sonucu Kılıç Arslan'ın atabeyi Humar-taş'ın elindeki Meyyafarkin'i almış ve onun me'un, a'şar, kist, darbhane, ihtisab ve emlak vergilerini kaldırmıştır. Kılıç Arslan; babası Süleyman Şah gibi Büyük Selçuklular'a karşı hakimiyet mücadelesine ve rekabete girişmiş, bu yolda iddialı bir şekilde ilerleyerek Musul'u topraklarına katmış ama daha fazla ilerleyemerek mağlup olmuş ve Habur Çayı'nı geçerken boğularak ölmüştür. Anadolu Selçukluları'nın mağlup olduğu ve Kılıç Arslan'ın, Habur Çayı'nda boğularak vefat ettiği savaştan sonra Büyük Selçuklu ülkesinde, Emir Çavlı'nın yine mağlup olduğu ve Kılıç Arslan'ın Bağdat şehrini işgal ettiği şeklinde bazı dedikodular yayılmış ve bunun üzerine endişelenen dönemin Büyük Selçuklu sultanı Muhammed Tapar; Haşhaşiler'e karşı ilan ettiği cihad hareketini durdurmuş ama Kılıç Arslan'ın zafer kazandığı şeklindeki haberlerin asılsızlığını öğrenince cihada devam etmiştir.

Kılıç Arslan'ın Anadolu'ya gelişi, Türkler arasında nasıl bir sevinç yarattıysa ölümü de o derece bir hüzün ve matem yaratmıştır. Kılıç Arslan; Türkler arasında nasıl sevildiyse aynı şekilde egemenliği altında yaşayan diğer milletlerce de çok sevilmiştir. Öyle ki Ermeni tarihçisi Urfalı Mathieu; "Ölümü Hristiyanlar için bir yas oldu. Zira bu hükümdar çok alicenap ve hayırseverdi." der  Yine Kılıç Arslan'ın, Haçlılar'ın İznik kuşatması öncesinde gerçekleştirdiği Malatya muhasarası esnasında şehrin Süryanileri, şehrin hakimi Gabriel yerine Kılıç Arslan'ı tercih etmişlerdir. Kılıç Arslan'ın ölümüyle beraber memleket, Süleyman Şah'ın ölümünden sonrakinden bile daha beter bir buhran yaşamıştır. Kılıç Arslan'ın ölümü esnasında Şahin Şah, Mesud, Arap ve Tuğrul Arslan adlı dört oğlu bulunmaktaydı. Bazı kaynaklar Göksün adlı bir oğlu daha olduğunu da rivayet etmektedir

12 Ocak 2021 tarihinde, Diyarbakır Dicle Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Mehmet Karakoç, kayıp mezarın Diyarbakır'ın ilçesi Silvan'da, şehir merkezindeki Orta Çeşme Parkı'ndaki türbede Kılıçarslan ve kızı Saide Hanım'a ait iki mezarın 2 tarihçi, 1 sanat tarihçisi, 1 arkeolog ve 1 yazma eser uzmanından oluşan komisyon ile bulunduğunu açıkladı.

Ayrıca bakınız
 Türkiye Selçuklu Devleti
 Türkiye Selçuklu sultanları listesi
 Birinci Haçlı seferi
 Antakya Prensliği

Notlar

Dış kaynaklar

Doğum tarihi bilinmeyenler
1107 yılında ölenler
Anadolu Selçuklu sultanları
Birinci Haçlı Seferinde Müslümanlar
Boğularak ölenler
11. yüzyılda Türkler
Savaşta ölen hükümdarlar
1079 doğumlular
Diyarbakır'da defnedilenler

I. Kılıç Arslan


L'UTMB World Series 2022 est la première édition de l'UTMB World Series, compétition internationale d'ultra-trail regroupant une vingtaine de courses en Europe, Asie, Océanie et Amérique.

Elle succède au circuit mondial Ultra-trail World Tour qui a connu sa dernière édition en 2021.

Programme

Tarawera Ultramarathon by UTMB (NZ) et Gaoligong by UTMB (Chine) annulés en 2022.

Résultats

Classements finaux

Avec l'avènement de la compétition UTMB World Series, les finales de cette compétitions se font sur 3 courses : La Orsières-Champex-Chamonix (OCC), la Courmayeur-Champex-Chamonix (CCC) et l'Ultra-Trail du Mont Blanc (UTMB).

UTMB (Ultra-Trail du Mont-Blanc)

Hommes

Femmes

CCC (Courmayeur-Champex-Chamonix)

Hommes

Femmes

OCC (Orsières-Champex-Chamonix)

Hommes

Femmes

Notes et références

Compétition d'ultra-trail

UTMB World Series 2022


An Pycreus micromelas in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kaare Arnstein Lye. An Pycreus micromelas in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus micromelas


Flakpanzer 38(t), resmi adı Flakpanzer 38(t) auf Selbstfahrlafette 38(t) Ausf M (Sd.Kfz. 140), Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan bir tür kundağı motorlu uçaksavar silahıydı.

Araç Çek yapımı LT-38 tank şasesi üzerine monte edilen 2 cm FlaK 30 topundan oluşuyordu. Kasım 1943 ile Şubat 1944 yılları arasında üretildi. 1944 yılında servise girdi. Şase olarak 38(t) Ausf M modelinden yararlanıldı. Motor aracın orta kısmında bulunuyordu. Aracın üst yapısının arka kısmı da zırhlıydı. Aracın üst yapısı elle döndürülen 360 derecelik bir dönme açısına sahipti. Toplamda 141 Flakpanzer 38(t)s üretildi buna prototip modeli de dahildi.

Görev kayıtları
Flakpanzer 38(t)ler tank alayları içerisinde uçaksavar müfrezesi olarak görev yaptılar. Birçoğu Batı Avrupa'da konuşlanan Panzer tümeni içerisinde görev aldı.

Flakpanzer 38(t) sadece tek bir 2 cm FlaK 30 topu olması ve zırhının inceliğinden dolayı Müttefik savaş uçakları için savaşın en kolay avlarından birisi oldu.

Topunun -5°'lik alçalma açısı sayesinde Flakpanzer 38(t) düşman piyade ve hafif zırhlı araçlarına karşı sıkça kullanıldı.

Kaynakça
Hilary L. Doyle and Thomas L. Jentz (Technical Editor) Encyclopedia of German Tanks of World War Two: A Complete Illustrated Directory of German Battle Tanks, Armoured Cars, Self-propelled Guns, and Semi-tracked Vehicles, 1933–1945 ISBN 0-85368-202-X; rev. ed. ISBN 1-85409-214-6

Dış bağlantılar
  II.DS Zırhlı Araçları
  Panzerworld.net Teknik Veriler

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı Zırhlı Araç Listesi

Kundağı motorlu uçaksavar topları
II. Dünya Savaşı kundağı motorlu topları

Flakpanzer 38(t)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Hriňová enthält die 15 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Hriňová im Okres Detva.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Hrinova


An Epipremnum papuanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Epipremnum papuanum in nahilalakip ha genus nga Epipremnum, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epipremnum

Epipremnum papuanum


මැක්බත් (ඉංග්‍රීසි:Macbeth) හෙවත් සම්පූර්ණ නාමය අනුව මැක්බත් ඛේදවාචකය (ඉංග්‍රීසි:The Tragedy of Macbeth) යනු ඉංග්‍රීසි ජාතික සාහිත්‍යශූරී විලියම් ෂේක්ස්පියර් විසින් රචනා කරන ලද ශෝකාන්තයකි. ප්‍රධාන වශයෙන් ස්කොට්ලන්තය තුල සිදුවන මෙම කතාවෙන් නාට්‍යමය ආකාරයෙන් ඉදිරිපත් කරනුයේ, තමාගේම අභිවෘද්ධිය උදෙසා බලය සොයන්නන්ගේ දේශපාලනික අභිලාෂයන් නිසා ඔවුන්ටම අත්විඳීමට සිදුවන විනාශකාරී භෞතික සහ මනෝමය ප්‍රතිවිපාකයන් වේ. මැක්බත් නමැති චරිතය වටා මෙම නාට්‍යය ගෙතී ඇත.

කතාව
නාට්‍ය ආරම්භවන්නේ සිවිල් යුද්ධයක් පසුබිම් කරගෙනය. රජු හමුවට එන තුවාල ලද සොල්දාදුවෙකු මැක්බත්ගේ වීරත්වය හා යුද්ධයේ සමත්කම් විස්තර කරයි. එම යුද්ධය දිනීමෙන් පසු (මෙම සටන ජය ගන්නේ මුලික වශයෙන් මැක්බත් හා ඔහුගේ ලුතිනන් බැංකො ගේ සහයෙනි) රජු විසින් මැක්බත්ව පසසන අතර , මරා දැමීමට නියමිතව සිටින ද්‍රෝහියෙක් වන කොදෝර් හි තෙන්වරයා ගේ තනතුර රජු මැක්බත් ට පවර දෙයි.
මැක්බත් තම යුධ ජයග්‍රහණය සැමරීමට නැවත මාළිගයට එන විට මායාකාරියන් තිදෙනෙක් හමු වෙයි. මෙහිදි මායාකාරියන් තිදෙනා මැක්බත්ට අනාවැකියක් මගින් කියනුයේ තමුන් දිනක රජ වෙන බවයි. තවද එතන ඔහුගෙ අනිත් සගයා වූ බැන්ක්වේ සිටින අතර ඔහුට කියනුයේ ලේ නෑකමක් නැති කෙනෙක් උවත් ඔබටත් රජ විය හැකි බවයි. කෙසේ නමුදු මෙම හමු වීමෙන් පසු මැක්බත් රජු මරා දැමීම මගින් ඔහුගේ තනතුර ගැනීමට සිත යොමු කරයි. (මධ්‍යතන යුගයේ රජු මරා දැමීම මරණයෙන් දඩුවම් හිමි වන වරදකි). මායාකරින් තම අනාගත වාක්‍ය මගින් දිනෙක මැක්බත් ස්කොට්ලන්තයේ රජු වන බව ප්‍රකාශ කරයි. මේ ගැන ඔහු දෙගිඩියාවෙන් පසු වෙමින් සිටින අතර විටෙක රජු මැරීමට සැලසුම් කරන ඔහු විටෙක රජකම වාසනාව මත ඔහුට ලැබේ යයි සිතා ඒ ගැන කිසිවක් කිරීම අවශ්‍ය නැති බව කියයි. තම නිවෙස වෙත යන මැක්බත් ඒ කී දේ තම භාර්යාවට ලියුමක් මගින් පවසයි. මැක්බත් ආර්යාව එය කියවා බල ලොබය  නිසා වූ ආශාව නිසා මැක්බත්  විසින් රජු මරා දැමීම සදහා පොලබවනු ලැබේ. මැක්බත් ආර්යාව මේ සදහා සැලසුමක් සකස් කරන අතර මැක්බත් ගේ සිතුවිලි තම බිරිද ගේ බලකිරීම් , මායාකාරි මැහල්ලන් ගේ අනාවැකි හා තමන් ගේ සිතුවිලි අතර දෝලනය වේ. රජු මරා දැමීමට මුලික වූ බලය කුමක්දැයි යන්න අදටත් විවාදිත කරුණකි.

රජු මරා දැමීමට පෙර ඔහුට "මැක්බත් තව දුරටත් නිදා නොගනී , මැක්බත් නින්ද මරා දම ඇත" ("Macbeth shall sleep no more. Macbeth does murder sleep") යනුවෙන් ඔහුට ඇසේ. නින්ද පිඩාවට පත් මනසේ සහනය බව මැක්බත් පවසයි. මෙය අනාගතයේ මැක්බත් විසින් ගෙවන පීඩා කාරී ජීවිතය ගැන පෙර ලකුණකි. රජු මරා දැමීම සදහා මාළිගයේ ප්‍රිය සාදයක් සුදානම් කර අතර එහිදී රජුට බීමට දී ඔහුව මත් කරවා ඔහුව කාමරයට ගෙන ගොස් කලුවරෙදි මරන ලදී. රජු මරා දැමුනද , මිනිසුන් රැසක් මරා දැමු නිර්භීත සෙබළකු වන මැක්බත් සැලසුමට අනුව රජුගේ ආරක්ෂකයින් මෙම මරණයට හසු කිරීමට පැකිලේ. මෙය ඔහු තුල ඇතිවෙන සන්තසය පිලිබිබු කරයි. අවසානයේ මැක්බත් ආර්යාව විසින් එය සම්පුර්ණ කරයි.

මැක්බත් වසර 10 ක් රජකමෙහි සිටින අතර , ඔහුගේ පාලනය භීෂණයෙන් පිරුන එකක් වෙයි. ඔහු තම රහස දැන සිටි  බැංකො , තමාට විරුද්ධව සටන් කරන මැක්දෆ් ගේ බ්රිද හා දරුවා ඇතුළු බොහෝ පිරිසක් මරා දමයි. මැක්බත් කිසිවෙක් විශ්වාස නොකරන අතර , මරා දැමීම් නවතා සතුටින් ජිවත් වෙන ලෙස මැක්බත් ආර්යාව කරන ආයාචනයද නොසලකා භීෂණයෙන් පිරුනු පාලනයක් ගෙන යයි. ඔහු මායකාරියන් හා ඔවුන්ගේ අනාවැකි වලට වහල් වේ. මැක්දෆ් ගේ බිරිද හා දරුවා මරාදැමීම ඔහු විසින් කරන දරුණු වැරදීමක් වන අතර මැක්දෆ් ඔහුට විරුද්ධව සංවිධානය වීමට පල යයි. නාට්‍යයේ පස්වෙනි කොටසේදී "බර්මිනම් කලාව ඩන්සිනන් වෙත ඇවිදින තෙක්" ඔහු පරාජය කල නොහැකි බව මායකාරියන් අනාවැකි පල කරයි. කෙසේ නමුදු අවසානයේදි සිහි විකල් වූ මැක්බත්ගේ බිරිඳ රජ මාලිගාවේ ඒ මේ අත දුවමින් සිටි විට තමුන්වම සමූලඝාතනය කර ගත්තාය. කෙසේ නමුදු අවසානයෙදි මායාකාරියන් නිසා එයින් ඔහු රැවටීමට පත් වන අතර අවසානය තෙක් සටන් වැද ඔහු මියයයි.
පසුව ස්කොට්ලන්තයේ රජු ලෙස ඩන්කන්ගේ වැඩිමහල් පුතා කිරුලු පලදයි.

විලියම් ෂේක්ස්පියර්

මැක්බත්