II. Hrvatska nogometna liga – Sjever (također i kao Druga hrvatska nogometna liga – Sjever, Druga hrvatska republička nogometna liga – Sjever, Hrvatska regionalna liga – Sjever) je bila jedna od četiri skupine Druge Hrvatske nogometne lige u sezoni 1987./88., te je predstavljala ligu četvrtog stupnja natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Za razliku od proteklih sezona, stvorena je "Jedinstvena hrvatska liga" kao liga trećeg stupnja, a dotadašnje četiri skupine "Hrvatske lige" su postale skupine "Druge hrvatske lige". Novom reorganizacijom natjecanja za sezonu 1988./89., ukinuta je "Jedinstvena hrvatska liga", formirane su "Međurepubličke lige" (u kojima su klubovi iz Hrvatske sudjelovali u skupinama "Zapad", "Sjever" i "Jug"), a četiri skupine "II. hrvatske lige" su postale najviši republički rang u Hrvatskoj.
Sudjelovalo je 17 klubova, a prvak je bio "Karlovac".

Ljestvica

Rezultatska križaljka
{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align: center"
!kratica !!klub !!5MML !!BSKČ !!DUB !!GAV !!ILO !!KAR !!MET !!PARST !!PARSU !!POL !!RAD !!SAM !!SLA !!SLO !!TRE !!VAR !!ZAG
|-
|5MML ||align="left"|5. maj – Mladost Ždralovi
|bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || || || || || || || ||
|-
|BSKČ ||align="left"|BSK Česma Bjelovar
| ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || || || || || || ||
|-
|DUB ||align="left"|Dubrava Zagreb
| || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || || || || || ||
|-
|GAV ||align="left"|Gavrilović Petrinja
| || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || || || || ||
|-
|ILO ||align="left"|Ilovac Karlovac
| || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || || || ||
|-
|KAR ||align="left"|Karlovac
| || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || || ||
|-
|MET ||align="left"|Metalac Sisak
| || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || || ||
|-
|PARST ||align="left"|Partizan Strahoninec
| || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || || ||
|-
|PARSU ||align="left"|Partizan Suhopolje
| || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || || ||
|-
|POL ||align="left"|Polet Pribislavec
| || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || || ||
|-
|RAD ||align="left"|Radnik Velika Gorica
| || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || ||
|-
|SAM ||align="left"|Samobor
| || || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || ||
|-
|SLA ||align="left"|Slaven Koprivnica
| || || || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || ||
|-
|SLO ||align="left"|Sloboda Varaždin
| || || || || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || ||
|-
|TRE ||align="left"|Trešnjevka Zagreb
| || || || || || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || ||
|-
|VAR ||align="left"|Varteks Varaždin
| || || || || || || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| ||
|-
|'ZAG ||align="left"|Zagorac Krapina
| || || || || || || || || || || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"|
|-
!colspan="19"|
|-
|colspan="19" align="left"|
podebljan rezultat - utakmice od 1. do 17. kola (1. utakmica između klubova)
rezultat normalne debljine - utakmice od 18. do 34. kola (2. utakmica između klubova)
rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 rezultat nakošen i smanjen *   - iz dostupnih izvora nije uočljiv domaćin susreta
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta
3:0 p.f. / 0:3 p.f. - rezultat 3:0 bez borbe
|}
Izvori:

 Povezani članci
 Jedinstvena hrvatska nogometna liga 1987./88.
 II. Hrvatska nogometna liga – Istok 1987./88.
 II. Hrvatska nogometna liga – Jug 1987./88.
 II. Hrvatska nogometna liga – Zapad 1987./88.

 Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 24, god. XLII, izdano 17. lipnja 1988., str. 11 ("Sport"), preuzeto 13. rujna 2019.
 library.foi.hr, "Varaždinske vijesti"
 Ivica Vukotić: "VŽ nogomet", Varaždin 1990., str. 69
 Krešimir Perušić i dr.: "100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji : 1903. – 2003.", Karlovac, 2004., , str. 317
 Branko Pleše, Goran Čičin-Mašansker: "Nogometni klub Slaven Belupo, Koprivnica : 1907. – 2007."'', Koprivnica, 2007., , str. 101-103

1987-88 Sjever
1987-88 Sjever
 Sjever

II. Hrvatska nogometna liga – Sjever 1987./88.


Olaylar
 6 Nisan - Orhan Bey, kuşatma altında tutulan Bursa'yı Bizanslılardan aldı. Bursa, 1326-1361 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu'na başkentlik yaptı.
 Orhan Gazi, babası Osman Gazi'nin vefatının ardından Osmanlı tahtına çıktı.
 Bursa Kuşatması gerçekleşti.
 Eşrefoğulları Beyliği dağıldı (kuruluşu 1280).

Doğumlar
 5 Mart - I. Louis, Macaristan ve Hırvatistan kralı (ö. 1382)
 30 Mart - II. İvan, Moskova ve Vladimir büyük prensi (ö. 1359)
 tarihi bilinmeyen
 I. Murad, veya Murad-ı Hüdavendigâr, 3. Osmanlı padişahı (ö. 1389)
 Manuil Kantakuzinos, Mora Despotluğu valisi (ö. 1380)

Ölümler
 15 Eylül - Dimitri Mikhayloviç, Moskova Büyük Prensi ve Vladimir Büyük Dükü (d. 1299)
 Kasım - Malhun Hatun
 tarihi bilinmeyen
 II. Süleyman, son Eşrefoğulları beyi
 Feleküddin Dündar Bey, Hamitoğulları Beyliğinin kurucusu

1326


Akira Ito (født 19. september 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale.

Han har tidligere trænet Omiya Ardija og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Akira Ito


Nikos Sampson (16 Aralık 1935 - 9 Mayıs 2001), EOKA-B isimli örgütün komutanıdır. Karpaz'ın Vasili (Gelincik) köyünde doğmuştur.

Yunanistan'daki Cunta Hükûmeti'nin de desteği ile 15 Temmuz 1974'te Kıbrıs Cumhurbaşkanı Makarios'a karşı Rum Millî Muhafız Güçleri ile darbe yaparak Ulusal Kurtuluş Hükûmeti kurduklarını ve Kıbrıs'ta bir Yunan Cumhuriyeti ilan edildiğini açıkladı. Bu gelişmeler üzerine Türkiye Cumhuriyeti garantörlük haklarını kullanarak 20 Temmuz 1974 tarihinde, Kıbrıs Harekâtı'nı düzenlemesi üzerine görevinden istifa etmek zorunda kaldı.

Rauf Denktaş, Sampson'dan "katil bir terörist" olarak bahsetmiştir. Kanlı Noel'de Küçük Kaymaklı'daki çatışmalardan sonra Nikos Sampson, Kıbrıslı Türkler tarafından "Küçük Kaymaklı'nın Kasabı" olarak adlandırıldı.

Sampson bir gazeteci ve İngiliz sömürge yönetimine karşı Kıbrıs Adası'nın Yunanistan ile "enosis"i (birleşmesi) için kurulan EOKA'nın üyesiydi. Sonunda tutuklandı ve ölüm cezasına çarptırıldı ancak cezasının hafifletilmesinin ardından Britanya'da hapsedildi ve Kıbrıs, bağımsızlığını kazandıktan sonra geri döndü.

Yeni kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti'ne gelişinin ardından siyasete girdi ve parlamento üyesi oldu. 1974 yılında Yunan cuntasının darbesinin ardından Kıbrıs Cumhurbaşkanı olarak atandı ve sekiz gün bu unvanı taşıdı. 20 Temmuz'da Türklerin Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra istifa etti. Daha sonra darbeyle ilgili olarak gücü kötüye kullanmaktan yirmi yıl hapis cezasına çarptırıldı. Cezasının bitimine üç yıl kala tıbbi gerekçelerle Fransa'ya gitmesine izin verildi ve ardından Fransa'ya yerleşti. 1990'da cezasına devam etmek için Kıbrıs'a döndü ve 1993'te cezasının geri kalanı affedildi. Serbest bırakılmasının ardından gazeteciliğe geri döndü. 2001 yılında kanserden öldü.

İlk yılları
Sampson, Kıbrıs'ın liman kenti Gazimağusa'da Sampson Georgiadis ve Theano Liasidou'nun oğlu olarak dünyaya geldi. Gençlik yıllarında Anorthosis Famagusta ikinci takımında sağ arka olarak oynayan bir futbolcuydu. Çalışma hayatına Charles Foley'nin sahibi olduğu ve editörlüğünü yaptığı Kıbrıs gazetesi The Cyprus Times'da başladı. Asıl adı Nikos Georgiadis'ti, ancak babasının ön adını soyadı olarak kabul etti.

Eşi Vera'dan biri avukat, diğeri gazeteci olmak üzere iki çocuğu oldu. Oğlu Sotiris Sampson, Gazimağusa ilçesinde arka arkaya üç dönem Güney Kıbrıs Temsilciler Meclisi üyeliğine seçildi.

EOKA faaliyetleri
EOKA'nın 1955'ten 1959'a kadar Kıbrıs'ta İngiliz sömürge yönetimine karşı direniş kampanyası yürüttüğü Kıbrıs Olağanüstü Hali sırasında Sampson, EOKA'ya katıldı ve "Yenilmez" anlamına gelen takma adını kullanmaya başladı. Sampson, EOKA'ya katıldı ve EOKA lideri General Georgios Grivas'ın doğrudan emri altında bir infaz ekibinin parçası oldu. Bu ekibin bir diğer üyesi, daha sonra EOKA-B üyesi olduğu sırada çeşitli faaliyetlerden tutuklanan Neoptolemos Georgiou idi. Sampson ve Georgiou, Lefkoşa'da "Cinayet Yolu" ismini alan Ledra Caddesi'nde işlenen bir dizi cinayete katıldı ve çok sayıda İngiliz askeri, polis ve sivili vurarak öldürdüler. En az 15 cinayete karıştı. İngiliz kaynaklarına göre gerçek sayı çok daha yüksekti. Kurbanları arasında üç polis çavuşu vardı ve Mayıs 1957'de Sampson cinayetlerinden biri için yargılandı. Cinayetini itiraf etti ancak daha sonra itirafının işkence altında alındığı gerekçesiyle beraat etti.

O sırada Sampson bir gazeteci olarak çalışıyordu ve kurbanlarını öldürdükten sonra sık sık cesetlerini fotoğraflıyor, ardından fotoğrafları basılmak üzere The Cyprus Times gazetesine gönderiyordu. Polis, Sampson'ın her zaman cinayet mahalline ilk gelen muhabir olduğu konusunda şüpheye düştü ve onu tutukladı. Beraatinden sadece bir ay sonra, muhbirler sayesinde Dhali köyünde tutuklandı. O anki olağanüstü hal yönetmeliğine göre ölüm cezasını gerektiren silah bulundurma suçuyla tutuklandı. Ölüm cezası daha sonra ömür boyu hapis cezasına çevrildi ve Sampson, Birleşik Krallık'a hapis cezasını çekmeye gitti. Bir buçuk yıl sonra, 1959 Zürih ve Londra Anlaşması'nın bir parçası olarak genel af kapsamında serbest bırakıldı, ancak Ağustos 1960'ta Kıbrıs resmi bağımsızlığını kazanana kadar Yunanistan'da sürgünde kaldı. Bağımsızlık Günü'nden kısa bir süre sonra Lefkoşa'ya döndü.

1960'lar
Sampson gazeteciliğe geri döndü. 1960 yılında, Kıbrıs ülkesinde tirajda olan ilk Yunan gazetelerinden biri olan, savaş ya da mücadele anlamına gelen Makhi (Yunanca: Μάχη) gazetesini kurdu.

14 Mayıs 1961'de, kendisi de eski bir EOKA üyesi olan bir garaj tamircisi ile birlikte, ülkede sadece üç haftadır kalan İngiliz Mimar Peter Gray'in öldürülmesiyle bağlantılı olarak tutuklandı. Sampson cinayetle suçlandı ancak üç gün sonra serbest bırakıldı. Makhi daha sonra Gray'in İngiliz Gizli İstihbarat Servisi için çalıştığını iddia etti. Cinayeti çözülemedi.

Sampson, Lefkoşa'daki EOKA'lı Markos Drakos'un heykelinde meydana gelen patlamanın ardından, Aralık 1963'te Yunan ve Türk toplulukları arasındaki çatışmalara aktif olarak katıldı. Kanlı Noel sürecinde 24 Aralık sabahı Lefkoşa'daki çatışmalar yayıldı ve kavgalar sonraki yıla kadar devam etti. Sampson, Kıbrıslı Rum ve Kıbrıslı Türkler arasındaki şiddetli çatışmalarda Rum silahlı gruplara liderlik etti. Küçük Kaymaklı'daki çatışmalardan sonra Nikos Sampson, Kıbrıslı Türkler tarafından "Küçük Kaymaklı'nın Kasabı" olarak adlandırıldı.

Küçük Kaymaklı'dan sonra Kıbrıs Türk toplumundan yaklaşık 800 kadın ve çocuk savaş alanından çıkarıldı, daha sonra Kızılhaç'a teslim edilmek üzere bir Rum okuluna yerleştirildi. Türk tarafına göre kadın ve çocuklar rehin tutuldu. Sampson müfrezesinin Omorfita'daki eylemi, Rum ve Kıbrıs basını tarafından kendisinin ve adamlarının yüceltilmesiyle sonuçlandı. Tam tersine, aynı olaylardan dolayı Sampson, Türkler için nefret edilen bir kişilik hâline geldi. Bunda, Sampson grubunun tüm Kıbrıslı paramiliter grupların en aşırısı olarak görülmesi rol oynadı ve çeşitli yazarlar sivillere karşı eylemlerden onu sorumlu tuttu. Nitekim Türk tarafı, Sampson'a "Omorfita'nın kasabı" lakabını verdi, "Newsweek" gibi yabancı dergiler onu "çocuksu formda bir katil olarak" yazdı.

Mirası
Sağcı Rumlar, Sampson'ı EOKA mücadelesinin bir kahramanı olarak nitelendirirken solcu Rumlar, EOKA'nın İngilizlere karşı mücadelesine katkısını kabul etse de onu darbeye katılımı, suç ortaklığı nedeni, sayısız liberal ve sol görüşlü Kıbrıslı Rum'u öldürmesi sebebiyle Kıbrıs Cumhuriyeti'ne karşı bir hain olarak görüyorlar.

Kaynakça

1935 doğumlular
Mağusa doğumlular
Kıbrıs Rumu siyasetçiler
Kıbrıs Rumu mülteciler
Kıbrıs Sorunu
Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanları
2001 yılında ölenler
Kıbrıs Cumhuriyeti siyasetçileri
Darbe ile iktidara gelenler

Nikos Sampson


Otok Svijećnice () je mali nenaseljeni otok iz otočja Candlemas u sklopu otočja Južni Sandwich, koji je dio britanskog prekomorskog područja otočja South Sandwich. Nalazi se oko 3.2 km od otoka Vindication, od kojeg ga dijeli kanal Nelson.

Na sjeverozapadnom dijelu otoka nalazi se aktivni stratovulkan, Lucifer Hill, koji je pokazao znakove aktivnosti 1911. i tokove lave tijekom perioda 1953. - 1954. Mount Andromeda i Mount Perseus ledenjacima su prekriveni vrhovi na otoku. Mount Andromeda je najviša točka otoka, s nadmorskom visinom od 550 metara) .

Jugoistočna točka otoka zove se Shrove Point (). imenovalo ga je osoblje Discovery Investigations na Discoveryju II jer su ga ucrtali na pokladni utorak (), 4. ožujka 1930. Rt Clapmatch Point čini jugozapadnu točku otoka.

Otok Candlemas mjesto je radnje romana Iana Camerona, Bijeli brod (1975.), koji govori o katastrofalnoj ekspediciji na otok 1975. godine gdje se članovi ekspedicije moraju boriti s duhovima Španjolaca koji su doživjeli brodolom na otoku 1818. godine.

Izvori

volcano.und.edu

Reference

}}

Reljefni oblici u Južnoj Georgiji i otočju Južni Sandwich

Candlemas (otok)


الموقع
يقع وادي فدى في ولاية ضنك في سلطنة عمان. ويعتبر وادي فدى من أكبر وأجمل وديان ولاية ضنك ويشتهر بوجود المياه في كل مكان وهو موطن معضم الطيور المهاجرة وينبع الوادي من أماكن كثيرة.

التسمية
وقد سميت فدى بهذا الاسم لكثرة الحروب والصراعات التي خاضها أهالي هذا الوادي في الماضي، فكانت فيه روح من التضحية والفداء والتفاني دفاعاً عنه، وهذا الاسم قديم جداً فقد ذكره العوتبي في أنسابه في القرن الخامس الهجري عندما تطرق إلى ذكر القبائل التي استقرت في فدى حيث يقول: (ومن القبائل بني الحارث الأصفر بن معاوية منهم أهل بيت الصمة يسكنون فِدى وهم بنو السيد بن سعد بن جابر بن دعم بن عدن بن مالك بن امرئ القيس بن ربيعة بن معاوية) مما يدل على أن هذا الاسم كان يطلق عليها قبل زمن العوتبي بفترة ليست بالقصيرة، ولهذا يعتقد أن هذا الاسم أطلق على هذا الوادي منذ البدايات الأولى لهجرة العرب إلى عمان بقيادة مالك بن فهم.

وتعتبر الظويهرية مدخل وادي فِدى للقادم من ولايتي ولاية ينقل وولاية عبري.
وتقسم سفالة فِدى نفسها إلى عدد من المناطق أهمها البلاد وخطو وشعبة العصم، وإذا تطرقنا لذكر أشهر الحوائر في فِدى فتقسم كالنحو التالي:

 البلاد: ويوجد فيها حارة الجبلية وتوجد في النول في علاية فِدى وحارة الدويرة وتوجد أيضاً في العلاية. أما حارة العقر فتوجد في سفالة فِدى بالقرب من حصن العقر العريق وحارة الجواعد ويطلق عليها حارة الجبل. وسميت بذلك إلى أن معظم ساكنيها من الجواعد أي من بني جاعد وحارة المحدوثة وحارة السبيخي وحارة الخريص وحارة سدعنة وحارة ديحا وحارة الند وحارة عيشى ويسمى بند عيشى وجميع هذه الحوائر تقع في البلاد على الضفة الشرقية للوادي.
 خطو: تشكل خطو الضفة الغربية للوادي وتقسم إلى خطو الغربية أو القديمة وخطو الوسطى أي الحديثة وخطو الشرقية أي العتيقة، ويوجد في خطو أيضاً عدد من الحوائر بالإضافة إلى حارة الحويل، وتذكر بعض الروايات إلى أن خطو كانت تسمى قديماً «بأم ظريس» وفي الحقيقة فإن خطو لا تحمل هذا الاسم وإنما أطلق على مقبرتيها الشهيرتين، والمراد بـ«ظريس» أي الناب المرتفع على الأرض وهو السن وهي عبارة عن حجارة حادة طويلة مدببة وضعت كعلامات على القبور.
 شعبة العصم: ومن أشهر الأماكن الموجودة في الشعبة عوابي التغيري ومكاسير الغافة.
 وادي خوس: وأشهر الأماكن فيه وديان محمد ومهيرة والطوية وبن خياط والقرش والعقَّة واللفَّيِّف والقْصيدة.
 وادي العمد: وبه تكثر المزارع المرويه بالآبار.

يلاحظ الزائر لفدى أن السكان يتركزون بنسبة كبيرة في الجبال القريبة من ضفتي الوادي وبعيداً تماماً عن مجراه.

أهم المعابر في وادي فِدى

ونظراً لأن السكان في فِدى يتركزون بعيداً عن ممر الوادي، فإنه لا بد من معابر تصلهم بأماكن سكناهم على اعتبار أن الوادي هو الممر الطبيعي الوحيد الذي يربط فِدى بغيرها من مناطق السلطنة ومن أشهر هذه المعابر في البلاد يوجد مطلاع المقلى وهو يقع في أولها ومطلاع العقر ومطلاع الحصن يؤديان إلى حارتي الحصن والعقر والحصن أسفل حصن العقر العريق أم مطاليع الند وحريبوه وديحا فإنها جميعاً تؤدي إلى حارة الند وحارة الجواعد وحارة ديحا أما مطاليع خطو فأشهرها مطلاع الخاضة الذي يلعب دوراً كبيراً بالتعاون مع معبر الحويل في حركة الذهاب والإياب من وإلى داخل خطو، هذا بالإضافة إلى مطلاع ود لوعة المعبر الرئيسي المؤدي إلى خطو الشرقية أو العتيقة وبالإضافة إلى عدد من المعابر الثانوية الأخرى.

أودية سلطنة عمان
مناطق طبيعية

وادي فدى


Sarıkavak, Dazkırı - Afyonkarahisar ili Dazkırı ilçesine bağlı köy
 Sarıkavak, Çamlıdere - Ankara ili Çamlıdere ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Sarıkavak, Çameli - Denizli ili Çameli ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Alpu - Eskişehir ili Alpu ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Çifteler - Eskişehir ili Çifteler ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Sivrihisar - Eskişehir ili Sivrihisar ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Şile - İstanbul ili Şile ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Taşköprü - Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
 Sarıkavak, Çamlıyayla - Mersin ili Çamlıyayla ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Mut - Mersin ili Mut ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Gülnar - Mersin ili Gülnar ilçesine bağlı mahalle
 Sarıkavak, Şarkışla - Sivas ili Şarkışla ilçesine bağlı köy

Sarıkavak


Schretstaken Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 8,47 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 513 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Erich Püst tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-breitenfelde.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Schretstaken


Rhachidosorus, rod papratnjača smješten u vlastitu porodicu Rhachidosoridaceae, nazivana i Rhachidosoraceae, dio reda osladolike. Pripada mu nekoliko vrsta iz iistočne i tropske Azije

Vrste
 Rhachidosorus blotianus Ching
 Rhachidosorus chrysocarpus (Alderw.) Ching
 Rhachidosorus consimilis Ching
 Rhachidosorus mesosorus (Makino) Ching
 Rhachidosorus pulcher (Tagawa) Ching
 Rhachidosorus siamensis S.Linds.
 Rhachidosorus stramineus (Copel.) Ching
 Rhachidosorus truncatus Ching

Izvori

Osladolike

Rhachidosorus


{{Info/Taxonomia
| nome = Tadorna
| imagem =Tadorna_tadorna_(aka).jpg
| imagem_legenda = Uma tadorna Pato-branco
| reino = Animalia
| filo = Chordata
| classe = Aves
| ordem = Anseriformes
| família = Anatidae
| subfamília = Tadorninae
| género = Tadorna
| género_autoridade = Boie, 1822
| subdivisão_nome = Espécies
| subdivisão =
 Tadorna-Comum(Tadorna tadorna)
 Tadorna-Sul-africana(Tadorna cana)
 Tadorna-australiana(Tadorna tadornoides')
 Tadorna-ferrugínea(Tadorna ferruginea)
 Tadorna-de-crista(Tadorna cristata)
 Tadorna-do-paraíso(Tadorna variegata)
}}

As tadornas são aves pertencentes ao gênero Tadorna. São um grupo de grandes aves que pertencem à subfamília Tadorninae, pertencente à família Anatidae, família biológica que inclui os Patos, Gansos e Cisnes. As espécies de tadorna no Brasil são comumente chamadas de "patos" enquanto que em alguns países de língua espanhola são chamadas de tarros e nos países de língua inglesa são chamadas de Shelducks.

 Etimologia
O gênero Tadorna foi introduzido em 1822 pelo zoologista alemão Friedrich Boie. A espécie-tipo considerada foi a Tadorna-Comum . O nome do gênero vem do nome francês para a Tadorna-Comum: Tadorne. A palavra pode ser originária da língua celta significando algo como "Aves aquáticas malhadas".

Descrição
Tadornas são um grupo de grandes aves aquáticas do velho-mundo(entre 50-60cm), frequentemente semiterrestres. Sua aparência lembra algo que fica entre os gansos e os patos. A parte superior das asas dessas aves tem uma característica marcante: as rêmiges terciárias formam um espéculo verde, as secundárias e primárias são pretas e as coberturas(asas anteriores) são brancas. Os indivíduos de cada sexo apresentam coloração ligeiramente diferentes, dependendo da espécie. Sua alimentação é baseada em pequenos animais que vivem na costa e também de vegetais como plantas e gramíneas.

Espécies
A tabela a seguir é baseada no HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World(Listagem ilustrada de aves do mundo - HBW e Birdlife International).

A espécie Tadorna-radjah, outrora fazia parte deste gênero com o nome binomial Tadorna radjah porem por suas características diferentes, a espécie acabou sendo isolada em um outro gênero monotípico, o Radjah onde a espécie Radjah radjah é a única.

Filogenia
Baseado em Taxonomy in Flux'' do website de John Boyd

Anatidae
Géneros de aves

Tadorna


AXS TV američka je kabelska televizijska postaja u većinskom vlasništvu poduzeća Anthem Sports & Entertainment. Televizijski je program specijaliziran za prijenos koncerata, televizijskih igara, dokumentaraca, intervjua i borilačkih sportova poput mješovitih borilačkih vještina i profesionalnog hrvanja.

Povijest

Televizijski kanal je počeo emitirati 6. rujna 2001. kao HDNet u visokoj rezoluciji u vlasništvu HDNeta, čiji su vlasnici tada bili Mark Cuban, vlasnik Dallasa Mavericka, te Philip Garvin, vlasnik Colorado Studiosa i Mobile TV Groupa.  Program je prvotno bio namijenjen pretežno muškim gledateljima raznim sadržajima kao što su televizijske serije, športski događaji i koncerti. Od prosinca 2001. do siječnja 2002. HDNet je ekskluzivno emitirao američku invaziju na Afghanistan u visokoj rezoluciji s bivšim CNN-ovim dopisnikom Peterom Arnettom. U veljači 2002. program je izravno prenosio devete Zimske Olimpijske igre koje su se održale u Salt Lake Cityju otprilike jednu trećinu svog programa. Ovaj je prijenos kasnije kupio NBC i emitiran je u 24-satnom terminu na digitalnim televizijskim signalima NBC-ovih postaja.

Postaja je postupno proširila odašiljanje svog programa na satelitske pružatelje usluga, poput DirecTV-a i Dish Networka, kao i kabelskih kanala Charter Communicationsa, Insighta Communicationsa, Mediacoma, Suddenlink Communicationsa, Verizon FiOS-a i AT&T U-versea. Dana 4. rujna 2019. Cuban je objavio da je mreža potpisala sporazum s Comcastom o prenošenju HDNet-a i HDNet Movies-a na različitim tržištima. Pružatelj je započeo s prijenosom HDNeta na mnogim glavnim tržištima od 30. rujna 2010. U studenom 2009. DirecTV postao je prvi davatelj koji je ponudio usluge video na zahtjev "HDNet"-a and "HDNet Movies"-a.

AXS TV
Dana 18. siječnja 2012. tvrtka HDNet ušla je u zajednički pothvat s tvrtkom Anschutz Entertainment Group (AEG), Ryanom Seacrestom i tvrtkom Creative Artists Agency (CAA), u kojem bi AEG, CAA i tvrtka Ryan Seacrest Media kupili dionice, dok bi Mark Cuban dobio većinski udio. Kanal je rebrendiran 2. srpnja 2012. kao AXS TV. Tvrtka Dish Network najavila je kako će proširiti distribuciju TV kanala kupcima koji se ne pretplate za HD sadržaj.

Dana 14. veljače 2013. tvrtka CBS Corporation preuzela je veći dio kanala, a kao zamjenu je omogućila emitiranje raznih događaja koji se inače emitiraju na CBS-u.

Anthem Sports & Entertainment
Dana 9. rujna 2019. kanadska tvrtka Anthem Sports & Entertainment najavila je da je kupila veći dio AXS TV-a i HDNet Movies-a.

Osnivač i vlasnik tvrtke Anthem Sports & Entertainment Leonard Asper izjavio je kako nemaju nikakvih planova oko promjene rasporeda programa AXS TV-a.

Program

Izvorni programi
Koncerti
 AXS TV Concerts

Glazbeni festivali
 Carolina Rebellion (2016.)
 Coachella Valley Music and Arts Festival (2014., 2015.)
 Firefly Music Festival (2015.)
 Hangout Music Festival (2016.)
 New Orleans Jazz & Heritage Festival (2013., 2014., 2015., 2016.)
 Rock on the Range (2015.)
 Stagecoach Festival (2013., 2014., 2015.)
 Zac Brown Band's Southern Ground Music & Food Festival (2013., 2014., 2016.)
80s in the Sand (2019.)

Izvorne televizijske serije
 The Big Interview with Dan Rather
The Day The Rock Star Died
Paul Shaffer Plus One
Real Money with Eddie Money
 Rock & Roll Road Trip with Sammy Hagar
The Top Ten Revealed hosted by Katie Daryl
Trunkfest with Eddie Trunk
The Very VERY Best of the 70s
 The X Factor (UK)

Športovi
 New Japan Pro-Wrestling
 Impact Wrestling
WOW-Women of Wrestling

Stečeni programi
 Gene Simmons Family Jewels
 Guitar Center Sessions
 Nashville
 Only in America with Larry the Cable Guy

Bivši programi
AXS TV Fights
Battle 4 Atlantis
Breaking Band
Discovering Lucy Angel
 Drinking Made Easy
 Exploring Kaman
Ex-Wives of Rock
Gotham Comedy Live
Hoff the Record
 Inside MMA
 Monon Bell Classic
 ROH on HDNet
The Ronnie Wood Show
 Tom Green Live
 The Voice Versus with Michael Schiavello
The World's Greatest Tribute Bands hosted by Katie Daryl

HDNet Movies

HDNet Movies je lansiran u siječnju 2003. kao tvrtka kći HDNet-a (danas AXS TV). Mrežna televizija sadrži filmove i dokumentarce snimane u visokoj rezoluciji i bez prekida programa reklamama. Program nudi širok izbor filmova, uključujući pobjednike Academyja Awarda, akcijske filmove, znanstveno-fantastične filmove i vesterne. Na programu se redovito emitiraju filmske emisije kao što su "And The Oscar Goes To..." koju vodi Richard Roeper, "Totally 80s Month with Judge Reinhold" i "Rob Zombie's 13 Nights of Halloween".

HDNet Movies je dostupan na teritoriju SAD-a putem satelitskih pružatelja usluge kao što su Dish Network, DirecTV, Verizon FiOS i AT&T U-verse i regionalno preko nuditelja usluge kabelske televizije kao što su Charter Spectrum, Service Electric, Suddenlink Communications, Time Warner Spectrum, SureWest. i Sling TV.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 HDNet (arhivirano s izvorne stranice)

Američke televizijske postaje

AXS TV


Menisküs, insan dizinde yer alan kıkırdak dokudan oluşmuş bir yapıdır. Doku, dizde, üstte ve altta yer alan iki ana bacak kemiğinin birleştiği yerde bulunmaktadır ve bu iki kemiğin sürtünmesini engellemekte önemli rol oynamaktadır. Meni sözcüğü Yunanca'da ay anlamına gelmektedir. Bu bağlamda, bu dokunun şekli de yukarı dönük hilal ayı biçimindedir. Terim, halk arasında bu kıkırdağın yırtılmasıyla oluşan hastalığı tanımlamak için kullanılır.

Menisküs dokusu

Menisküs dokusu, kıkırdaklardan oluşan bir tür eklem yapısıdır. Dizdeki hareketleri kontrol eden menisküsler, bacağın üstündeki ve altındaki iki kemiğin hareket esnasında birbiriyle sürtünerek aşınmasını önler. Menisküs dokusu, içinde kan dolaşımının yer aldığı dokulardandır. Doku oldukça incedir ve yaklaşık 3.5 cm uzunluğundadır. Menisküsün yer aldığı dokuda, yüzeyde ince uzun kıkırdak hücreleri, derinde ise oval kıkırdak hücreleri yer almaktadır. Yine bu doku hücrelerinde az sayıda mitokondri bulunması nedeniyle, bu hücreler oksijensiz de yaşayabilmektedirler. Aynı doğrultuda, menisküs hücrelerinin %74'ü sudur. Menisküs dokusunun bir başka önemli özelliği de, kıkırdak doku özelliğinin yanı sıra kas dokusu benzeri bir kıvama sahiptir. Menisküs dokusu oldukça konforlu bir eklem dokusudur. Öyle ki menüsküsün %15-34 ünün çıkarılması temas basıncını %350 oranında artırmaktadır. Yine menisektomili bir dizin şok emici etkisi %20 oranında azalır.

Menisküs yırtığı

Menisküs dokusu, ani dönme hareketleri başta olmak üzere, dizdeki travmalar sonucu yırtılabilmektedir. Bu tahribat daha çok sporcularda görüldüğü için menisküs yırtığı bir sporcu hastalığı olarak görülmektedir. Ancak menisküs rahatsızlıkları sadece sporcularda değil, dizini herhangi bir şekilde zorlamış hemen hemen herkeste görülebilir. Menisküs yırtığı dizde ağrı, kilitlenme, hareket kısıtlılığı ve sıvı toplanması gibi çeşitli şikayetlere neden olur.

Hastalığın sebepleri

Menisküs aşağıdaki gibi durumlarda yırtılabilir:

 Trafik kazaları
 Diz üstüne düşmeler
 Dize gelen tekmeler
 Ayak yerde sabitken gövdenin diz üzerinde dönmesi
 Futbol veya kayak gibi sporlarda dizdeki dönme hareketleri
 Ayağın takılması
 Yaşlılarda devamlı olarak dize alınan küçük darbelerin birikmesi
....

Hastalığın belirtileri

Hastalık, kendini yürümede zorluklar, dizde genel bir ağrı olarak göstermektedir. Bunlara ek olarak aşağıdaki belirtiler de hastalığın habercisi olabilmektedir:

 Ağrı ve şişlik
 Eklemin hareket açıklığında azalma
 Diz içinde sıvı birikmesi
 Takılma
 Kilitlenme
 Dizde sıvı akışı hissi
 Menisküs olan bacakta oynayan lif çıkıntısı

Hastalığın tedavisi

Menisküsle savaşta oldukça önemli 4 uygulama mevcuttur. Bunlar:

 Dinlenme
 Buz uygulama
 Bandaj
 Dizin vücuttan yukarıda tutulması

Yine de ağrı ve şişliği gidermeye yönelik ağrı kesici ilaçlar önerilebilmektedir. Fizik tedavi ve kas güçlendirici egzersizlerden faydalanılabilir. Menisküsün 1/3'lük bir bölümünden kan dolaşımı geçmektedir. Bu bölge iyi bir dinlenmeyle düzelmektedir. Ancak 2/3'ünde kan dolaşımı bulunmamaktadır. Bu nedenle bu bölge onarılamamaktadır. Ağrının ısrarla devam ettiği durumlarda, cerrahi müdahele önerilmektedir. Yırtığın bulunduğu menisküsün alınması en bilinen yöntem ise de, bu tür müdaheleler hastanın kireçlenme ve kıkırdak aşınması sorunlarıyla karşı karşıya kalmasıyla sonuçlanmaktadır. Başka yöntem ise, menisküsteki yırtığın dikilmesidir. Bu yöntem ilkine göre daha zahmetli olsa da çok büyük oranda iyileşme gözlenmektedir. Bu yöntem usta cerrahlarca uygulanmalıdır.Büyük oranda rahatlama görülür. Tipik bir cerrahi müdahele sonrası, hastalar koltuk değnekleriyle 1-2 gün içinde yürüyebilmektedir ve menisküsün alınmasına kıyasla daha uzun bir sürede spora başlayabilmektedir.Ayrıca Türkiye'de henüz kullanılmayan menisküs nakli dünyada yaygınlaşmaya başlamıştır.

Kaynakça

Müsküloskeletal sistem
Latinceden Türkçeye geçen sözcükler

Menisküs


O sistema de ligas de futebol da Nova Zelândia é a estrutura de ligas nacional e regional, recém-atualizada para a temporada de 2021.  O sistema anteriormente tinha um caminho desde a base até a primeira divisão, mas isso parou em 2004 com o New Zealand Football Championship sendo criado como um substituto para a antiga New Zealand National Soccer League .

A atual primeira divisão do futebol neozelandês é a Liga Nacional, entrando em sua temporada inaugural em 2021.

As 4 principais divisões das ligas de futebol da Região Norte para homens e mulheres (Níveis 2 a 5) serão reestruturadas para a temporada de 2023.

Copas
A principal competição de copas da Nova Zelândia é a Chatham Cup, que remonta a 1923.

As competições de copas regionais também são realizadas dentro das federações, permitindo que várias equipes do mesmo clube participem.

Há ainda a ASB Charity Cup.

Estrutura Masculina

Os clubes no topo da pirâmide só podem inscrever uma única equipe nos níveis mais altos de sua confederação. Outras equipes do mesmo clube podem inscrever equipes abaixo desse limite, mas têm restrições à promoção.   O Clevedon FC é atualmente o 1º time mais baixo do país, jogando na NRF South Division 10 (Nível 15).

Estrutura Feminina
Fontes

Notas

Referências

Futebol da Nova Zelândia
Campeonato Neozelandês de Futebol

Sistema das ligas de futebol da Nova Zelândia


Heinrich Welke  (* 2. September 1943 in Klein-Wittenberg (heute Jaraczewo), Westpreußen) ist ein deutscher Pädagoge und  Politiker (FDP) in Bremen. Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Welkes Familie gelangte nach der Flucht aus Westpreußen 1945 in den Ostharz. Da er wegen seiner Weigerung, dem DDR-Staatsjugendverband Junge Pioniere beizutreten, nicht zur Oberschule zugelassen wurde, setzte Welke ab 1958 den Schulbesuch in Westberlin bis zum Abitur 1963 fort. 1968, nach Abschluss eines Betriebswirtschaftsstudiums an der Freien Universität Berlin, war er als Berufsschullehrer zuerst in Niedersachsen und später in Bremen tätig.

1995, nach seiner Abgeordnetentätigkeit, war er als Dozent am Aus- und Fortbildungszentrum der Bremischen Verwaltung und an der Hochschule für Öffentliche Verwaltung Bremen sowie von 2001 bis 2009 an der Hochschule Bremen (Fachbereich Wirtschaft) tätig.

Politik

Welke ist seit 1969 Mitglied in der FDP. Er war von 1972 bis 1974 Vorsitzender des FDP-Kreisverbandes Vechta in Südoldenburg. Nach seinem Umzug nach Bremen war er von 1976 bis 1992 Vorsitzender des FDP-Kreisverbandes Bremen links der Weser und Mitglied des Landesvorstandes der FDP.

1975 wurde der Grollander Mitglied des Beirates des Stadtteils Bremen-Huchting. Dem Beirat gehörte er bis 1979 an.

Er war von 1979 bis 1983 und wieder von 1987 bis 1995 rund 12 Jahre lang Mitglied in der Bremischen Bürgerschaft und wirkte in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft. Er vertrat seine Fraktion vor allem in der Baudeputation von 1979 bis 1983 sowie nochmals von 1987 bis 1991.

Von 1987 bis 1991 war er Stellvertretender Vorsitzender der wieder in der Bürgerschaft zurückgekehrten FDP-Fraktion und von 1991 bis 1995 FDP-Fraktionsvorsitzender und finanzpolitischer Sprecher. Außerdem vertrat er die FDP im Koalitionsausschuss der Ampelkoalition des Senats Wedemeier III.

Weitere Mitgliedschaften
Welke war 1976 Mitgründer des Vereins Park links der Weser in Bremen. Er ist seit 2009 Vorsitzender des Vereins, der einen 239 Hektar großen Landschaftspark an der Ochtum zwischen Grolland und Huchting anlegt und pflegt.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
Fraktionsvorsitzender (Bremen)
FDP-Mitglied
Person (Huchting, Bremen)
Deutscher
Geboren 1943
Mann

Heinrich Welke


Armando Santiago é um compositor, maestro e professor nascido em Lisboa a 18 de junho de 1932 e naturalizado canadiano em 1972. Importante nome na composição de música contemporânea portuguesa e canadiana, estudou com Pierre Schaeffer em Paris, com Franco Donatoni em Siena e com Boris Porena e Goffredo Petrassi em Roma. De 1974 a 1978 foi diretor do Conservatoire de musique du Québec à Trois-Rivières e de 1978 a 1985 foi diretor do Conservatoire de musique du Québec à Québec onde também foi professor de composição.

Infância e Educação
Nascido em Lisboa em 1932, lá estudou canto e piano antes de ingressar no Conservatório Nacional onde estudou canto, piano e violoncelo e onde obteve também em 1954 o primeiro prémio em história da música e composição musical (1960). Em 1960 vai para Paris para então estudar as técnicas de música concreta com Pierre Schaeffer através do serviço de pesquisa do Office de Radiodiffusion Télévision Française. De 1962 a 1964, através de bolsas que lhe foram atribuídas pelos governos de Portugal e Itália, estudou em Roma com Boris Porena em particular e com Goffredo Petrassi na Accademia Nazionale di Santa Cecilia onde obteve o diploma de estudos superiores de composição. . Prosseguiu ainda os estudos de regência com Hans Münch em Lisboa e Franco Ferrara em Siena.

Carreira
Numa unica incursão da música para cinema, Armando Santiago escreveu em 1962 música para o unico filme de José Ernesto de Sousa, Dom Roberto, titulo importante do Novo Cinema português.

Armando Santiago ensinou História da Música e Música de Câmara no Conservatório de Santa Cecilia em Lisboa antes de emigrar para o Canadá em 1968 (tendo obtido nacionalidade canadiana em 1972) para ensinar no Conservatoire de musique du Québec à Trois-Rivières. Aqui, ensinou composição, orquestra e mais tarde, em 1974, é apontado como diretor do Conservatório.  Em 1978 foi nomeado diretor do Conservatoire de musique du Québec à Québec tendo mantido este cargo até 1985. No entanto, até 1997, Santiago manteve-se como titular da classe de composição deste Conservatório.

Desde que emigrou em 1968, Armando Santiago trabalhou maioritariamente no Canadá como maestro e compositor para além da já referida atividade pedagógica. De 1973 a 1985 foi maestro convidado da Orquestra de Câmara da Sociedade Radio Canada, no Québec.  Trabalhou também com orquestras como a Trois-Rivières Symphony Orchestra (Canadá) ou Schloss Pommersfelden Collegium Musicum SO (Alemanha,1984). Armando Santiago é também membro da Canadian League of Composers.

A propósito de uma homenagem feita a Armando Santiago em 1977, a sala de concertos do Conservatoire de Musique de Trois-Rivières tem o seu nome.

Composições
As composições de Armando Santiago compreendem a música para solista (ex.: Neume III para Viola Solo), música de câmara (ex.:Sonata 68), orquestra e músical vocal. Armando Santiago fala-nos numa entrevista organizada pelo Atelier de Composição que a sua composição se rege essencialmente por 4 axiomas.

Algumas outras obras de destaque são:Suite para Fagote e Piano (1960), Soneto de Camões p/ Baritono e Orquestra de Cordas (1966), Requies p/ Coro Masculino e 25 instrumentos (1979-83), Undecassônia (1975) e Trame (1985-9) para orquestra, Sinfonia (1966) Sonata 1968 (encomendada pela Universidade de Lisboa em 1968 mas apenas estreada no ano de 2000), Simetrias (1970), Prismes (1970), Heterogenia-Movimento per 32 solisti (1971, encomendada pela Fundação Calouste Gulbenkian), e Musique pour quatre (1988).

Emigrantes portugueses no Canadá
Cidadãos naturalizados do Canadá
Pessoas vivas
Nascidos em 1932

Armando Santiago


Adolf Viktorinus Hansen (født 22. januar 1936 på Toftir, død 8. september 2002 i Århus) var en færøsk sømand og kristendemokratisk politiker (KrF).

Han stiftede midt i 1970'erne fiskerpartiet Fiskivinnuflokkurin, der i 1978 indgik i Framburðsflokkurin og blev til Framburðs- og fiskivinnuflokkurin, som i 1985 omdøbtes til Kristiligi Fólkaflokkurin og fik en klarere værdikonservativ profil. Hansen var valgt til Lagtinget fra Eysturoy 1978–1988. Hansen var på tale som ny fiskeriminister i 1987, men fik ikke posten. Hansen brød med Kristiligi Fólkaflokkurin i 1988 og stiftede Framsóknarflokkurin samme år. Partifællen Karolina Petersen blev social- og kommunalminister, men partiet blev aldrig repræsenteret i Lagtinget og gik hurtigt i opløsning.

Hansen var uddannet skipper og arbejdede som fisker, styrmand og fiskeskipper gennem hele sit arbejdsliv.

Litteratur
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 281. (PDF )

Søfolk fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Østerø
Politikere fra Kristiligi Fólkaflokkurin

Adolf Hansen (politiker)


Kleihues + Kleihues ist ein 1996 gegründetes deutsches Architekturbüro mit Hauptsitz in Berlin-Charlottenburg.

Geschichte
Das Büro wurde 1996 von Josef Paul Kleihues und Jan Kleihues mit Norbert Hensel gegründet und geht auf die seit 1962 bestehende Einrichtung des Architekten und Stadtplaners Josef Paul Kleihues zurück. Josef P. Kleihues und Jan Kleihues sind für das Gestalterische verantwortlich. Beide entwerfen unabhängig voneinander, nur die Infrastruktur wird gemeinsam genutzt. Nach dem Tod von Josef Paul Kleihues im Sommer 2004 führen Jan Kleihues und Norbert Hensel das Büro fort. Weitere Partner sind Michael Alshut, Johannes Kressner und Götz Kern. Das Unternehmen firmiert deshalb vollständig unter Kleihues + Kleihues – Gesellschaft von Architekten mbH.

Standorte werden in Berlin, Dülmen-Rorup, und Münster unterhalten. Das Berliner Büro befindet sich in einer ehemaligen Müllverladestation in Charlottenburg-Wilmersdorf am Zusammenfluss von Spree, Landwehrkanal und Charlottenburger Verbindungskanal. Das Gebäude wurde 1935/1936 von Paul Baumgarten errichtet und steht als Beispiel des Neuen Bauens unter Denkmalschutz. Eine Niederlassung in Tripolis, wo das Büro mit dem Bau des Tower 69 beauftragt war, wurde 2011 geschlossen. Der Tower 69 sollte mit 277 Metern und 69 Geschossen das höchste Gebäude Afrikas werden. Jedoch kam das Projekt über das Einrichten der Baustelle nicht hinaus. 2016 wurde nach dem Masterplan von Jan Kleihues die Zentrale des Bundesnachrichtendienstes (BND) in Berlin fertiggestellt. Mit einem abschließend genehmigten Gesamtkostenrahmen von 1,086 Milliarden Euro ist der BND-Neubau-Komplex bis dato das größte Bauprojekt des Bundes.

Ein großer Teil der Aufträge ist das Ergebnis von Wettbewerben. Das Aufgabenspektrum umfasst die Planung und Bauleitung von Hochbauten und Innenräumen, die Konzeption von Freianlagen, das Entwickeln städtebaulicher Lösungen und das Erstellen von Gutachten. Seit 2003 arbeitet das Büro mit einem zertifizierten Managementsystem nach aktuell DIN EN ISO 9001:2015. Im Jahre 2008 wurde das Unternehmen Mitglied der Deutschen Gesellschaft für nachhaltiges Bauen (DGNB).

Realisierte Bauten (Auswahl)

 in Bau: Bürogebäude am Mittelhafen, Münster
 in Bau: Bürohochhaus Upbeat am Nordhafen, Berlin
 in Bau: Pergamonmuseum, Berlin (Werkgemeinschaft Pergamon)
 in Bau: Kudamm Karree Berlin
 2020: Neubau der Sparkassen-Hauptstelle, Bocholt
 2019: Kontor am Kai, Phoenix-See, Dortmund
 2019: Fassadensanierung der Bettentürme des Zentralklinikums des UK Münster
 2019: Bürogebäude am Kunstcampus, Berlin
 2018: B&B Hotel Charlottenburg, Berlin
 2018: Alsterhaus, Hamburg
 2008–2016: Neubau Zentrale des Bundesnachrichtendienstes in der Chausseestraße, Berlin
 2015: Büro- und Verwaltungsgebäude für die Kassenärztliche Vereinigung Brandenburg (KVBB) und die Landesärztekammer Brandenburg (LÄKB)
 2015: Krausenhöfe, Berlin
 2015: Verwaltungsgebäude der Deutschen Hypo, Hannover
 2014: Kröpcke-Center, Hannover
 2013: Haus am Max-Reinhardt-Platz, Berlin

 2009–2012: Kröpcke-Center, Hannover
 2011: Hotel H10, Berlin
 2008–2011: House of Finance, Frankfurt am Main
 2009: Schaulager des Museums für Industrie und Arbeit, Rodengo (Kleihues + Schuwerk)
 2009: Kaufhaus Königsallee, Düsseldorf
 2005–2007: Museum für Arbeit und Industrie 'Eugenio Battisti' in Brescia, Italien (Kleihues + Schuwerk)
 2007: Tower at Suk Al Thalath Al Gadeem, Tripolis/Libyen
 2003–2006: Umbau und Erweiterung Galeria Kaufhof am Alexanderplatz in Berlin-Mitte
 2002–2005: Hotel Concorde, Berlin-Charlottenburg
 2005: Maritim Kongresshotel, Berlin
 2001–2001: Villa Am Kleinen Wannsee 20, Berlin-Wannsee
 2000–2006: Münster-Arkaden, Münster (Westfalen)
 2000–2002: Bendix Gymnasium, Dülmen
 1999–2002: Gymnasium Dionysianum, Rheine
 1999–2001: Wohn- und Geschäftshaus Leipziger Platz, Berlin-Mitte
 1999–2001: Villa Joop, Wohnhaus mit Gewerbeeinheit für Wolfgang Joop in Potsdam
 1997–2001: Umbau und Erweiterung für das Bundesministerium für Arbeit und Soziales, Berlin, 1. Bauabschnitt
 1998–1999: Fiege Systemzentrale, 10-geschossiger Verwaltungsbau in Greven
 1996–1998: Maria-Sibylla-Merian-Gymnasium, Telgte

Bauten vor 1996 als Büro Josef Paul Kleihues (1969–1996), Kleihues & Krebs (1970), Kleiuhues & Moldenschardt (1962–1968)

Wettbewerbe (Auswahl)

 2020: Altes Polizeipräsidium (2. Preis)
 2020: Siemensstadt 2.0 (2. Preis)
 2019: Future City West, München (3. Preis (Realisierungsteil) + 4. Preis (Ideenteil))
 2018: Hochhaus am Nordhafen, Berlin (1. Preis)
 2018: Revolution of Dignity Museum Kiew | Ukraine (1. Preis)
 2018: iCampus Rhenania, München (2. Preis)
 2017: Neubau Wissenschaftsgebäude Biodiversität der Freien Universität, Berlin (3. Preis)
 2017: Prinzenhof, Berlin (2. Preis)
 2017: Hotel- und Bürohochhaus, Frankfurt am Main (2. Preis)
 2017: Typenhochhaus (2. Preis)
 2017: Turm am Mailänder Platz, Stuttgart (3. Preis)
 2016: Wohnhochhaus am Theodor-Loos-Weg, Berlin (3. Preis)
 2016: Garden Campus, Vaihingen (Preisgruppe)
 2016: WerkBundStadt, Berlin
 2015: Neubau der Sparkassen-Hauptstelle, Bocholt (1. Preis)
 2015: Hafentor Münster (1. Preis)
 2015: Hotel- und Büroneubau Grand Central, Berlin (Preisgruppe)
 2014: Wohnhochhaus am Alexanderplatz, Berlin (2. Preis)
 2013: Neubau Bürogebäude der Volksbank Rhein-Ruhr eG, Duisburg (1. Preis)
 2013: International Creative Union Center, Haining  China (2. Preis)
 2013: Verwaltungsgebäude Mecklenburgische Versicherung, Hannover (1. Preis)
 2011: Neubau für die Fakultät Informatik und Mathematik Regensburg (2. Preis)
 2010: Europaviertel Freiburg (1. Preis)
 2010: Quartier am Karlsplatz, Stuttgart (2. Preis)
 2010: Freiheits- und Einheitsdenkmal, Berlin
 2009: Stadthaus am Markt, Frankfurt am Main (2. Preis)
 2008: Mystetskyj Arsenal Kiew, Ukraine (4. Preis) (Kleihues + Schuwerk)
 2008: Wertheim Areal am Leipziger Platz, Berlin (1. Preis)
 2008: Bürohaus im Nikolai-Viertel, Hamburg (1. Preis)
 2008: Historisches Museum, Frankfurt am Main (2. Preis)
 2008: Humboldt-Forum im Schlossareal, Berlin (3. Preis)
 2004: Museum für Arbeit und Industrie, Brescia (1. Preis) (Kleihues + Schuwerk)

Auszeichnungen (Auswahl)

 2006: Architekturpreis Berlin für das Hotel Concorde, Berlin
 2006: Ventanas al futuro de la architetura, Buenos Aires, Argentinien
 2007: Immobilienawardberlin für den Umbau und die Erweiterung der Galeria Kaufhof Berlin-Alexanderplatz
 2007: Vier Auszeichnungen des Deutschen Naturstein-Preises für vier Bauten, darunter drei in Berlin
 2006: Architekturpreis der Stiftung Reiners für das Haus am kleinen Wannsee, Berlin
 2006: Design Award der Wüstenrot Stiftung für das Bendix-Gymnasium in Dülmen
 2004: AIT Light Building, Auszeichnung für das Bundesministerium für Arbeit und Soziales in Berlin
 2003: Goldene Medaille Rheine für das Gymnasium Dionysianum Rheine
 2003: BDA Anerkennung für die Fiege Zentrale in Greven
 2002: Reddot Award für das Projekt: Straßenpoller

Weblinks

 Eigene Webpräsenz (führt auch Arbeiten vor 1996 auf)

 Kleihues + Kleihues bei BauNetz.de

Einzelnachweise

Architekturbüro (Berlin)
Dienstleistungsunternehmen (Berlin)

Kleihues + Kleihues


بلدية باينفينايدا ، هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس، التي تقع في منطقة إكستريمادورا، والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.350 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

باينفينايدا


An Panicum molinioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Panicum molinioides in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum molinioides


Thórarinn Leifsson (født 29. juli 1966) er en islandsk forfatter og illustrator, der debuterede som forfatter i 2001 med børnebogen Algjört frelsi ("Total frihed", ikke oversat til dansk), som han skrev sammen med sin hustru Auður Jónsdóttir. Selvom bogen blev taget godt imod af de islandske anmeldere, fik han først sit internationale gennembrud i 2007, hvor Leifsson udgav bogen Fars store hemmelighed, der handler om to børn, hvis far er kannibal. I 2009 udkom børne- og ungdomsbogen Bedstemor Huldas bibliotek, der handler om pigen Albertina, der vokser op i en verden, hvor internettet er forbudt, hvor de fleste ting styres af en stor bank, og hvor børnene i skolen lærer om lånerenter af maskiner. Tingene ændrer sig dog, da Bedstemor Hulda dukker op med sit store bibliotek, der er fyldt med farlig viden. Bogen er en tydelig kritik af den islandske finanskrise og vandt Reykjaviks Børnebogspris i 2010. Desuden var den nomineret til Nordisk Råds børne- og ungdomslitteraturpris i 2011. I 2014 fulgte Leifsson successen op med bogen Manden der hadede børn, der i 2015 også opnåede at blive nomineret til den prestigefulde Nordisk Råds børne- og ungdomslitteraturpris. Bogen er en slags krimi for børn og unge og er en fantasifuld fortælling om drengen Sylvek, der medvirker til at opklare en række drab på unge drenge i Reykjavik.

Selvom Leifsson primært er forfatter til børne- og ungdomsbøger, så udgav han i 2011 den selvbiografiske roman Götumálarinn ("Gademaleren", ikke oversat til dansk), der er baseret på hans egne erfaringer som vagabond i det sydlige Spanien og Marokko i slutningen af 1980'erne.

Leifsson har som barn boet i Danmark (1971-1976) og er uddannet fra kunstakademiet i Reykjavik i 1989. Leifsson er blevet kaldt Islands Roald Dahl, og han er begejstret for den danske børnebogsforfatter Ole Lund Kirkegaard. Han er i dag bosiddende i Berlin med sin familie, og hans bøger er oversat til en række sprog.

Værker oversat til dansk
 Manden der hadede børn (2016), Torgard
 Bedstemor Huldas bibliotek (2010), Torgard
 Fars store hemmelighed (2010), Torgard

Referencer

Eksterne henvisninger
 Manden, der hadede børn på bornenesboger.dk
 Thórarinn Leifsson: Bedstemor Huldas bibliotek på fortaellingen.dk

Børnebogsforfattere fra Island
Romanforfattere fra Island
Illustratorer

Thórarinn Leifsson


Kārlis Skrastiņš (July 9, 1974 – September 7, 2011) was a Latvian professional ice hockey player. Skrastiņš was drafted by the Nashville Predators of the National Hockey League in 1998 as a defenceman and spent twelve years in the league playing for the Predators, the Colorado Avalanche, the Florida Panthers, and the Dallas Stars.

For the 2011-2012 season, Skrastiņš left the NHL and signed a contract to play in Russia for Lokomotiv Yaroslavl of the Kontinental Hockey League (KHL). However, he never got to play a game for Lokomotiv as he was killed in the 2011 Lokomotiv Yaroslavl plane crash that killed almost the entire team on September 7, 2011.

Playing career
Skrastiņš was drafted by Nashville Predators with the 230th pick in the ninth round of 1998 NHL Entry Draft. On October 15, 2002, against the New York Islanders, he scored a 5-on-3 shorthanded goal. He played for Nashville for five seasons until being traded to the Colorado Avalanche in 2003. On February 8, 2007, he played in his 487th consecutive game to pass Tim Horton for the longest playing streak in NHL history for a defenceman. Skrastiņš' streak ended at 495 games, when he missed a February 25, 2007 game against the Anaheim Ducks with a knee injury. He had previously missed only one other game due to injury in his career — against St. Louis on February 18, 2000, with a minor shoulder injury. The streak led to him being given the nickname "Ironman".

In his fourth season with the Avalanche in 2007–08, he was traded to the Florida Panthers for Ruslan Salei (who also died in the Lokomotiv plane crash) on February 26, 2008. In his first full season with the Panthers in 2008–09, Skrastiņš scored a career high 18 points in 80 games. On October 16, 2008, he played his 600th career NHL game against the Minnesota Wild and on November 1, 2008, he scored his 100th point in his NHL career in a 3–2 loss fittingly against his original club, the Nashville Predators.

On July 2, 2009, he was signed by the Dallas Stars to a two-year contract worth $2.75 million. He scored his only two goals of the 2009–10 season, including the game winner, on December 19 in a 4–3 Stars victory over the Detroit Red Wings.

On May 17, 2011, after eleven seasons in the NHL, Skrastiņš left to sign a contract with Russian team, Lokomotiv Yaroslavl.

Death

Skrastins died on September 7, 2011, when a Yakovlev Yak-42 passenger aircraft, carrying nearly the entire Lokomotiv Yaroslavl team, crashed just outside Yaroslavl, Russia. The team was traveling to Minsk to play their opening game of the season, with its coaching staff and prospects. Lokomotiv officials said "'everyone from the main roster was on the plane plus four players from the youth team.'"

Career statistics

Regular season and playoffs

International

See also
List of ice hockey players who died during their playing career

References

External links

1974 births
2011 deaths
Colorado Avalanche players
Dallas Stars players
Florida Panthers players
Ice hockey players at the 2002 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2010 Winter Olympics
Latvian ice hockey defencemen
Milwaukee Admirals (IHL) players
Nashville Predators draft picks
Nashville Predators players
Olympic ice hockey players for Latvia
Ice hockey people from Riga
HC TPS players
Victims of the Lokomotiv Yaroslavl plane crash
Expatriate ice hockey players in the United States
Expatriate ice hockey players in Russia
Expatriate ice hockey players in Finland
Latvian expatriate sportspeople in the United States
Latvian expatriate sportspeople in Finland
Latvian expatriate sportspeople in Russia
Latvian expatriate ice hockey people

Kārlis Skrastiņš


Le toréador, ou L'accord parfait (título original en francés; en español, El torero, o El perfecto acuerdo) es una opéra-comique en dos actos con música de Adolphe Adam y libreto en francés de Thomas-Marie-François Sauvage. Se estrenó en la Opéra-Comique, París el 18 de mayo de 1849.

Fue un enorme éxito y la obra apareció con regularidad en el repertorio de la Opéra-Comique hasta 1869. Adam usó varias piezas familiares de música en la partitura. El número más famoso es una serie de variaciones sobre Ah! vous dirai-je, maman (en español, más conocido por ser la melodía de Campanita del lugar). La ópera también cita el aria Tandis que tout sommeille de L'amant jaloux de Grétry y Je brûlerai d'une flamme éternelle del mismo compositor Le tableau parlant así como tonadas ppulares folclóricas, incluyendo un cfandango, una folía y cachucha españoles. A pesar de esto, hubo poco intento de dar a la partitura un color local. La ópera se pretendía originariamente que fuera de un solo acto pero se dividió en dos para permitir a la soprano recuperar el aliento en un rol agotador.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010, siendo la primera de Adolphe Adam.

Personajes

Grabación
Le toreador Sumi Jo, John Aler, Michel Trempont, Orquesta de la Ópera Nacional Galesa dirigida por Richard Bonynge (Decca, 1998)

Referencias

Amadeus Almanac
Folleto de la grabación antes mencionada.

Enlaces externos

Óperas de Adolphe Adam
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París
Óperas de 1849
Óperas ambientadas en España

Le toréador


انوه  هي قرية تتبع البلدة المركزية من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزغان في جنوب إيران. في تعداد عام 2006، بلغ عدد سكانها 1,050 من أصل 197 عائلة.

المراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية

انوه


Đurđica Ugarković, hrvatska biokemičarka, članica suradnica HAZU od 2016. godine.

Životopis
Znanstvena je savjetnica Instituta Ruđer Bošković i naslovna redovita profesorica biokemije na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu u Zagrebu. Glavni joj je znanstveni interes proučavanje uloge nekodirajućeg DNK u nastanku epigenetskih modifikacija, odnosno u genskoj regulaciji. Njezina istraživanja prvi su put pokazala da nekodirajući satelitski DNK regulira aktivnost gena u uvjetima oporavka nakon termičkog stresa te sudjeluje u procesu prilagodbe organizma na promijenjene okolišne uvjete. Na temelju ostvarenih rezultata izabrana je 2000. godine u Europsku akademiju za molekularnu biologiju (EMBO) kao prva znanstvenica iz Hrvatske. Europska komisija odobrila joj je 2006. godine projekt u iznosu od 550.000 EUR namijenjen istraživanju nekodirajućeg DNK. Objavila je 73 znanstvena rada, koja su citirana 1.536 puta (WoS), h-index 25. U suradnji s izdavačkom kućom Springer uredila je dvije knjige: Centromere: structure and evolution (2009.) i Long Non-coding RNAs (2011.). Voditeljica je Laboratorija za evolucijsku genetiku IRB-a (od 2001. do sada), a obnašala je dužnost predstojnice Zavoda za molekularnu biologiju IRB-a (2001. – 2005.), pomoćnice ravnatelja IRB-a (2010. – 2012.) te predsjednice Hrvatskoga genetičkog društva (2002. – 2007.).

Izvori

Hrvatski kemičari
Hrvatski biolozi
Hrvatski biokemičari

Đurđica Ugarković


Sacrau Turawa,  Zakrzów Turawski (1936–1945: Hochfelde O.S.) ist eine Ortschaft in Oberschlesien. Sacrau Turawa liegt in der Gemeinde Turawa im Powiat Opolski (Landkreis Oppeln) in der polnischen Woiwodschaft Oppeln. Seit 2012 ist Sacrau Turawa offiziell zweisprachig (Polnisch und Deutsch).

Geographie

Geographische Lage
Sacrau Turawa liegt in der historischen Region Oberschlesien im Oppelner Land. Der Ort liegt 11 Kilometer östlich vom Gemeindesitz Turawa und 23 Kilometer nordöstlich von der Kreisstadt und Woiwodschaftshauptstadt Opole (Oppeln). Sacrau Turawa liegt in der Nizina Śląska (Schlesischen Tiefebene) innerhalb der Równina Opolska (Oppelner Ebene).

Nachbarorte
Nachbarorte von Sacrau Turawa sind im Westen Kadlub Turawa (Kadłub Turawski), im Nordwesten Ellguth Turawa (Ligota Turawska), im Osten Koschütz (Kosice) und im Süden Biestrzynnik (Ringwalde).

Geschichte

Der Ort wurde 1574 oder 1593 erstmals urkundlich erwähnt.

Nach dem Ersten Schlesischen Krieg 1742 fiel Sacrau Turawa mit dem größten Teil Schlesiens an Preußen. 1759 wurde die Schrotholzkirche erbaut.

Nach der Neuorganisation der Provinz Schlesien gehörte die Landgemeinde Sacrau Turawa ab 1816 zum Landkreis Oppeln im Regierungsbezirk Oppeln. 1845 bestanden im Dorf eine katholische Schrotholzkirche, ein Vorwerk, ein Pechofen sowie 51 Häuser. Im gleichen Jahr lebten in Sacrau Turawa 486 Menschen, davon fünf evangelisch und fünf jüdisch. 1847 wurde im Ort eine Schule erbaut. 1865 hatte der Ort, damals Sackrau-Turawa geschrieben, sechs Bauernhöfe und 20 Gärtner- und 11 Häuslerstellen. 1874 wurde der Amtsbezirk Bierdzan gegründet, welcher aus den Landgemeinden Bierdzan, Ellguth-Turawa, Kadlub-Turawa und Sackrau-Turawa und den Gutsbezirken Bierdzian, Ellguth-Turawa, Kadlub-Turawa und Sackrau-Turawa und der Colonie Sackrau-Turawa bestand.

Bei der Volksabstimmung in Oberschlesien am 20. März 1921 stimmten 271 Wahlberechtigte für einen Verbleib bei Deutschland und 225 für Polen. Sakrau-Turawa verblieb beim Deutschen Reich. 1933 lebten im Ort 874 Einwohner. Am 15. Juni 1936 wurde der Ort in Hochfelde/Oberschlesien umbenannt. 1939 hatte der Ort 938 Einwohner. Bis 1945 befand sich der Ort im Landkreis Oppeln.

1945 kam der bisher deutsche Ort unter polnische Verwaltung und wurde in Zakrzów Turawski umbenannt und der Woiwodschaft Schlesien angeschlossen. 1950 kam der Ort zur Woiwodschaft Oppeln. 1999 kam der Ort zum wiedergegründeten Powiat Opolski. Am 8. März 2012 erhielt der Ort zusätzlich den amtlichen deutschen Ortsnamen Sacrau Turawa.

Sehenswürdigkeiten und Denkmale
 Die römisch-katholische St.-Peter-und-Paul-Kirche ist eine Schrotholzkirche. Die Kirche wurde 1759 errichtet. Das zweijochige Langhaus besitzt einen dreiseitig geschlossenen Chor. An der Westseite befindet sich ein quadratischer Glockenturm mit einem niedrigen Zeltdach und einem Zwiebelhelm. Im Inneren besitzt die Kirche eine Rokoko-Kanzel aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts, ein barockes Taufbecken aus dem 18. Jahrhundert sowie zwei Seitenaltäre aus der Mitte des 19. Jahrhunderts. Seit 1953 steht die Schrotholzkirche unter Denkmalschutz.
 Nepomukkapelle
 Zweistöckige Glockenkapelle
 Bildstock
 Fachwerkhäuser
 Wegkreuze

Weblinks

Einzelnachweise

Gemeinde Turawa
Ort in Schlesien
Ort der Woiwodschaft Opole
Ersterwähnung im 16. Jahrhundert

Sacrau Turawa


An Carex kurtziana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Carex kurtziana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex kurtziana


Luis Federico Leloir ForMemRS (født 6. september 1906, død 2. december 1987) var en argentinsk fysiker og biokemiker, der modtog nobelprisen i kemi i 1970. Selvom han blev født i Frankrig fik han det meste af sin uddannelse på Universidad de Buenos Aires og blev direktør for den private forskningsgruppe Fundación Instituto Campomar frem til sin død i 1987. Hans laboratorier var ofte plaget af mangel på finansiel støtte, men hans forskning i sukkernukleotider, kulhydratmetabolisme og nyre Hypertension fik stor international interesse og ledte til bedre forståelse, diagnosering og behandling af galaktosæmi. Luis Leloir blev begravet på Cementerio de La Recoleta, Buenos Aires.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Argentina
Nobelprismodtagere i kemi

Luis Federico Leloir


أررابخا أو ما يعرف بـعرفة، هو اسم أطلق قديماً على مدينة كركوك في العراق. يرجع تاريخ المدينة إلى سنة 2000 قبل الميلاد. اشتقت كلمة عرفة من الكلمة الآشورية أررابخا. في عام 1948 أطلقت تسمية عرفة على منطقة سكنية تقع شمال مدينة كركوك شيدتها شركة نفط الشمال العراقية لعمال وموظفي الشركة. يسكنها اليوم خليط من التركمان والأكراد مع تواجد مسيحي ملموس.

المراجع

أحياء العراق
تاريخ العراق
محافظة كركوك
مدن حورية
مواقع أثرية في العراق

عرفة (العراق)


تل شهاب هي بلدة تقع إلى جنوب غربي مدينة درعا في حوران جنوب سوريا، وتتبع إدارياً ناحية مزيريب، حيث تبعد عن مركز مدينة درعا ما يقارب 17 كيلومتراً، يتجاوز عدد سكانها 12,000 نسمة. يعود سبب تسميتها تل شهاب إلى أول من سكنها وهم الشهابيون، الذين جاؤوا مع القائد خالد بن الوليد عند دخوله إلى الشام. مناخها معتدل صيفا وشديد البرودة ومثلج شتاءً.

يوجد فيها العديد من المدارس الابتدائية والإعدادية والثانوية، والعديد من المساجد، يعمل سكانها بالزراعة بسبب خصوبة الأرض وتوفر الماء نسبة إلى بعض القرى المجاورة،

وهي تتألف من قسمين تل شهاب القديمة وهي تقبع على تل محصن طبيعيا، ومحاطة بالأودية عدد قاطنيها محدود جدا حيث انتقل الكثير منهم إلى المنشية، وتل شهاب المنشية وهي تمتد أفقياً على مسافة طويلة تتجاوز 5 كم ومساحة كبيرة، منازلها داخل المزارع، فلا يوجد بيت بلا حديقة.

التاريخ والآثار

أخذت القرية شهرتها السياحية من شلالاتها الجميلة، التي يحيطها الشجر الكثيف ويخترقها المجرى المائي للشلالات. كما يمر من القرية الخط الحديدي الذي يربط درعا بالحمّة، وتوجد في الوادي مطحنة مائية كانت تستخدم لطحن الحبوب، إلا أنَّ مسالكها صعبةٌ كونها تنحدر مع سفوح الوادي، وقد تهدَّمت في بعض أجزائها ولم تبق منها إلا الجدران وبعض الغرف المتهدمة.

تنتشر في القرية أيضاً العديد من الأماكن الأثرية والسياحية، منها التل الأثري القديم والسور الكنعاني والطواحين المائية، والجسر المعلق وجسر الحجر وسكة القطار والأنفاق والمغر. كما يوجد في القرية الجامع القديم الذي يقع في الطرف الشرقي من تل البلدة القديمة، الذي يعتبر تلاً أثرياً يعود إلى الفترة ما قبل الرومانية، ولا تزال آثار جزءٍ من السور المحيط بالتل ظاهرةً في القسم الغربي وجنوبه الشرقي.

شلالات تل شهاب
تعرف شلالات تل شهاب بأنها أشهر المناطق السياحية في حوران وفي المنطقة الجنوبية، وتمتاز هذه الشلالات بجمالها البارع، وطبيعتها الرائعة، فهي تنحدر من أودية تشكلت منذ آلاف السنين، وتعبر وديان عميقة وتروي غابات، لتنتهي بسد الوحدة على الحدود السورية الأردنية.

مياه شلالات تل شهاب تأتي من مجموعة ينابيع متعددة الغزارات كـنبع الفوار وعين الساخنة والمزيريب وبحيرة زيزون، مشكلة بذلك الشلالات التي تنهمر عبر أربعة مصبات بغزارة، وكثافة تواجد الطواحين في الوادي دليل على غِنى المنطقة سابقاً بالمياه الغزيرة الكافية لتدوير أحجار الطواحين بسهولة، وقد ساعد تفرد وادي تل شهاب بهذه الميزة لكونه انهدامياً يبدأ من حفرة انهدامية تقع إلى الشرق من بلدة تل شهاب مباشرة، وهو جزء من الانهدام السوري الإفريقي.

الطواحين المائية تعود إلى الحقبة الرومانية معدّة لطحن الحبوب وتعمل بواسطة دفع المياه المتساقطة من الشلالات والينابيع، حيث كانت تستخدم هذه الطريقة في طحن الحبوب قبيل استخدام وانتشار الطاقة الكهربائية أو محركات الديزل، وتقع معظم هذه الطواحين في أسفل وادي اليرموك، حالياً تستخدم مياه الشلال في عدة أغراض منها لسقاية المرزوعات ولتأمين حاجة بعض المنازل، وسقاية المواشي في البلدة، كما أن الأعشاب المنتشرة على أطرافه كانت تستخدم في تدعيم بيوت الطين من خلال وضع طبقة منها على الأعواد الخشبية التي كانت تستخدم كسقوف في بيوت الطين.

روابط خارجية
 موقع درعا نت.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة مركز درعا
تجمعات سنية في سوريا
قرى محافظة درعا
مواقع أثرية في محافظة درعا
مواقع العصر البرونزي في سوريا

تل شهاب


المرحلة التمهدية (خروج المغلوب)

ربع النهائي

نصف النهائي

النهائي

مراجع

كأس كوسافا
كرة القدم الإفريقية في 2004

كأس كوسافا 2004


Mojca Kopač (* 2. Mai 1975 in Ljubljana) ist eine ehemalige slowenische Eiskunstläuferin, die im Einzellauf startete.

Werdegang
Kopač, die für Drsalno-Kotalkarski Klub Stanko Bloudek startete, begann ihre Karriere in den 1990er Jahren bei nationalen Meisterschaften. So gewann sie in der Saison 1990/91 erstmals den Slowenischen Meistertitel. Im darauffolgenden Jahr gehörte sie überraschend zum Kader für die Olympischen Winterspiele 1992 in Albertville. Dort erreichte sie Platz 25. Bei der Weltmeisterschaft verpasste sie die Kür. Ein Jahr später erreichte sie nach einem weiteren nationalen Titel bei den Eiskunstlauf-Europameisterschaften 1993 den 18. Platz. Bei der Weltmeisterschaft verpasste sie aber wie auch im Vorjahr die Kür. 1994 und 1995 blieb sie auf nationaler Ebene weiterhin ungeschlagen, musste sich aber bei den Europameisterschaften je mit dem 20. Platz zufriedengeben. Beim Karl Schäfer Memorial erreichte sie 1995 den 11. Platz. Beim Golden Spin of Zagreb 1996 erreichte sie mit Platz zwei erstmals das Podium. Kurze Zeit später bei den Eiskunstlauf-Weltmeisterschaften 1996 in Edmonton erreichte sie mit Platz 18 erstmals eine Platzierung unter den Top 20.

Mit dem Gewinn des Golden Spin of Zagreb 1997 qualifizierte sie sich in letzter Sekunde für die Olympischen Winterspiele 1998 in Nagano. Dort belegte sie nach dem Wettbewerb den 23. Rang. Nachdem sie auch bei den Eiskunstlauf-Weltmeisterschaften 1998 nicht über den 24. Rang hinauskam, konnte sie erst wieder beim Ondrej Nepela Memorial auf sich aufmerksam machen, wo sie mit Platz zwei auf dem Podium stand. Nachdem sie von 1997 bis 2000 nicht den nationalen Titel erringen konnte, feierte sie von 2001 bis zum Ende ihrer Karriere 2004 noch einmal drei nationale Titel. Nach den Eiskunstlauf-Weltmeisterschaften 2004 beendete sie ihre aktive Karriere.

Seit ihrem Karriereende trainiert sie in Aston Township, Pennsylvania. 2007 heiratete sie Louis Tiernan und heißt seitdem Kopač-Tiernan.

Ergebnisse

Weblinks

Einzelnachweise

Eiskunstläufer (Slowenien)
Olympiateilnehmer (Slowenien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992
Slowenischer Meister (Eiskunstlauf)
Slowene
Geboren 1975
Frau

Mojca Kopač


Salbaş, Çorum ilinin Ortaköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 44 km, Ortaköy ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ortaköy belde ve köyleri

Salbaş, Ortaköy


Jackson, Grover Jackson ve Wayne Charvel tarafından 1980 yılında Kaliforniya, San Dimas'da kurulmuş olan bir gitar üreticisi şirkettir.

Jackson firmasının ilk seri üretim gitarı, bir rock gitar virtüözü olan Randy Rhoads için ürettikleri Rhoads V modelidir. Soloist ve King V modellerini üreterek gitar piyasasında kendilerine iyi bir yer edinen firma, strat tipi, yekpare gövdeye sahip soloist modeli ile superstrat gitarlar arasında kendine bir yer edinmiş ve birçok büyük rock/metal grubunun tercihi olmuştur.

Dünyanın en büyük elektrik gitar üreticilerinden olan Fender, 29 Ekim 2002 tarihinde katıldıkları ihale sonucunda Jackson'ı kendi bünyesine katmıştır ve artık Jackson, Fender'in alt markası olarak geçmeye başlamıştır.

Jackson gitar modelleri
 Soloist, yekpare (neck thru body) gövdeye sahiptir, süperstrat sınıfına girer
 King V, modeli V şekline sahiptir.
 Rhoads, asimetrik V şeklindedir.
 Dinky, şekil olarak soloist i andırır.soloistten ayırdedici en önemli özelliği iki parça olmasıdır (sap gövdeye vidayla monte edilir)
 Warrior, agresif ve sıra dışı bir görünüşe sahiptir. Jackson'ın sapının şeklinin birden fazla birleşmiş halidir.
 Kelly, Gibson explorer modelini andıran bir kasaya sahiptir
 Signature modeller

Amerika Birleşik Devletleri gitar üreticileri
Gitar üreticileri
Gitar manyetiği üreticileri
1980'de kurulan şirketler

Jackson Gitarları


Mirador es un municipio brasileño del estado de Maranhão. Se localiza a una latitud 06º22'15" sur y a una longitud 44º21'47" oeste, estando a una altitud de 186 metros. Su población estimada en 2004 era de 21.327 habitantes. Posee un área de 8524,94 km².

En Mirador, está localizado el Parque Estatal, donde nacen los ríos Alpercatas y Itapecuru, siendo el Itapecuru uno de los mayores y más importante río del Maranhão.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Maranhão

Mirador (Maranhão)


An Fargesia hainanensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi. An Fargesia hainanensis in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Hainan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fargesia

Fargesia hainanensis


Una carballeira es un lugar poblado por robles (carballos); A Carballeira o Carballeira pueden hacer referencia a los siguiente topónimos:

en España

provincia de La Coruña

A Carballeira
A Carballeira (Fervenzas), lugar de la parroquia de Fervenzas, en el municipio de Aranga;
A Carballeira (Villarraso), lugar de la parroquia de Villarraso, en el municipio de Aranga;
A Carballeira (Albijoy), lugar de la parroquia de Albijoy, en el municipio de Mesía;
A Carballeira (Castro, Mesía), lugar de la parroquia de Castro, en el municipio de Mesía;
A Carballeira (Visantoña), lugar de la parroquia de Visantoña, en el municipio de Mesía;
A Carballeira (Rianjo), lugar de la parroquia de Rianjo, en el municipio de Rianxo;
A Carballeira (Santa Comba), lugar de la parroquia de Santa Sabiña, en el municipio de Santa Comba;
A Carballeira (Oza-Cesuras), lugar de la parroquia de Dordaño, en el municipio de Oza-Cesuras;

Carballeira
Carballeira (Arzúa), lugar de la parroquia de Viñós, en el municipio de Arzúa;
Carballeira (La Baña), lugar de la parroquia de La Riba, en el municipio de La Baña;
Carballeira (Monfero), lugar de la parroquia de Monfero, en el municipio de Monfero;
Carballeira (Ardemil), lugar de la parroquia de Ardemil, en el municipio de Órdenes;
Carballeira (Parada), lugar de la parroquia de Parada, en el municipio de Órdenes;
Carballeira (Puentes de García Rodríguez), lugar de la parroquia de Vilavella, en el municipio de Puentes de García Rodríguez;
Carballeira (Somozas), lugar de la parroquia de Somozas, en el municipio de Somozas;

provincia de Lugo

A Carballeira
A Carballeira (Abadín), lugar de la parroquia de Graña, en el municipio de Abadín;
A Carballeira (Chantada), lugar de la parroquia de Mato, en el municipio de Chantada;
A Carballeira (Friol), lugar de la parroquia de Xiá, en el municipio de Friol;
A Carballeira (Germade), lugar de la parroquia de Roupar, en el municipio de Germade;
A Carballeira (Orol), lugar de la parroquia de Gerdiz, en el municipio de Orol;
A Carballeira (Cadabedo), lugar de la parroquia de Cadabedo, en el municipio de Pastoriza;
A Carballeira (Reigosa), lugar de la parroquia de Reigosa, en el municipio de Pastoriza;
A Carballeira (Puertomarín), lugar de la parroquia de Vilaxuste, en el municipio de Puertomarín;
A Carballeira (Quiroga), lugar de la parroquia de Hospital, en el municipio de Quiroga;
A Carballeira (Villalba), lugar de la parroquia de Villapedre, en el municipio de Villalba;

As Carballeiras
As Carballeiras (Germade), lugar de la parroquia de Germade, en el municipio de Germade;
As Carballeiras (Otero de Rey), lugar de la parroquia de Vicinte, en el municipio de Otero de Rey;

provincia de Orense

A Carballeira
A Carballeira (Maside), lugar de la parroquia de Santa Comba do Trevoedo, en el municipio de Maside;
A Carballeira (Nogueira de Ramuín), lugar de la parroquia de Carballeria, en el municipio de Nogueira de Ramuín;
A Carballeira (San Amaro), lugar de la parroquia de Navío, en el municipio de San Amaro;
A Carballeira (San Ciprián de Viñas), lugar de la parroquia de Santa Cruz da Rabeda, en el municipio de San Ciprián de Viñas;

Carballeira
Carballeira (Celanova), lugar de la parroquia de Amoroce, en el municipio de Celanova;
Carballeira (Nogueira de Ramuín), parroquia del municipio de Nogueira de Ramuín;

As Carballeiras
As Carballeiras (Castro Caldelas), lugar de la parroquia de Tronceda, en el municipio de Castro Caldelas;
As Carballeiras (Gomesende), lugar de la parroquia de Poulo, en el municipio de Gomesende;
As Carballeiras (Ramiranes), lugar de la parroquia de Villameá de Ramiranes, en el municipio de Ramiranes;

provincia de Pontevedra

A Carballeira
A Carballeira (Arnois), lugar de la parroquia de Arnois, en el municipio de La Estrada;
A Carballeira (Nigoy), lugar de la parroquia de Nigoy, en el municipio de La Estrada;
A Carballeira (Castro, La Estrada), lugar de la parroquia de Castro, en el municipio de La Estrada;
A Carballeira (Somoza), lugar de la parroquia de Somoza, en el municipio de La Estrada;
A Carballeira (Gondomar), lugar de la parroquia de Morgadanes, en el municipio de Gondomar;
A Carballeira (El Grove), lugar de la parroquia de El Grove, en el municipio de El Grove;
A Carballeira (Nigrán), lugar de la parroquia de Camos, en el municipio de Nigrán;
A Carballeira (Lourizán), lugar de la parroquia de Lourizán, en el municipio de Pontevedra;
A Carballeira (Salcedo), lugar de la parroquia de Salcedo, en el municipio de Pontevedra;

Carballeira
Carballeira (Arbo), lugar de la parroquia de Mourentán, en el municipio de Arbo;
Carballeira (Covelo), lugar de la parroquia de Prado, en el municipio de Covelo;
Carballeira (Dozón), lugar de la parroquia de Maceiras, en el municipio de Dozón;
Carballeira (Forcarey), lugar de la parroquia de Forcarey, en el municipio de Forcarey;
Carballeira (La Lama), lugar de la parroquia de Barcia, en el municipio de La Lama;
Carballeira (Mos), lugar de la parroquia de Torroso, en el municipio de Mos;
Carballeira (Santa Cristina de Cobres), lugar de la parroquia de Santa Cristina de Cobres, en el municipio de Vilaboa;
Carballeira (Vilaboa), lugar de la parroquia de Vilaboa, en el municipio de Vilaboa;

Carballeiras
Carballeiras, lugar de la parroquia de Oroso, en el municipio de Cañiza.

Carballeira


This is a list of numbered provincial highways in the Canadian province of New Brunswick. These provincial highways are maintained by the Department of Transportation and Infrastructure in New Brunswick. For a list of formerly-numbered highways, see List of former New Brunswick provincial highways.

Arterial highways
Marked by green signs, these highways are the primary routes in the system, and Routes 1, 2, 7, 8, 11, 15, 16 and 95 are all expressways or freeways for part or all of their length. The speed limit generally ranges from , with the highest limits on four-lane freeway sections.

Collector highways
Marked by blue signs, these secondary highways are sometimes the old alignments of primary highways or connector routes between towns or to and from primary highways. The speed limit is generally .

 Route 100 -- Saint John - Rothesay - Quispamsis - Hampton
 Route 101 -- Fredericton - Tracy - Fredericton Junction - Welsford
 Route 102 -- Pokiok - Kingsclear - Fredericton - Oromocto - Arcadia - Westfield
 Route 103 -- Woodstock - Florenceville
 Route 104 -- Hartland - Nackawic-Millville - Keswick Ridge
 Route 105 -- Grand Falls - Perth-Andover - Bristol - Florenceville - Hartland - Grafton - Nackawic-Millville - Mactaquac - Fredericton - Jemseg - Youngs Cove
 Route 106 -- Three Rivers - Salisbury - Moncton - Dieppe - Memramcook - Dorchester - Sackville
 Route 107 -- Bristol - Juniper - Nashwaak - Nashwaak Bridge
 Route 108 -- Grand Falls - Tobique Valley - Renous-Quarryville - Miramichi
 Route 109 -- Perth-Andover - Tobique Valley
 Route 110 -- Florenceville - Centreville - U.S. border at Bridgewater, Maine
 Route 111 -- Rothesay - Saint John Airport - Fundy-St. Martins - Sussex Corner
 Route 112 -- Coles Island - Canaan Forks - Salisbury - Riverview
 Route 113 -- Pokemouche - Shippagan - Lamèque - Miscou Island
 Route 114 -- Sussex - Fundy National Park - Riverside-Albert - Hillsborough - Riverview - Moncton
 Route 115 -- Moncton - Champdoré - Bouctouche
 Route 116 -- Upper Salmon Creek - Harcourt - Elsipogtog First Nation - Five Rivers
 Route 117 -- Kouchibouguac National Park - Baie-Sainte-Anne - Miramichi
 Route 118 -- Miramichi River Valley - Miramichi
 Route 119 -- Quispamsis - Gondola Point
 -- Edmundston - Baker Brook - Lac-Baker - Quebec border at Saint-Jean-de-la-Lande
 Route 121 -- Hampton - Valley Waters - Sussex - Sussex Corner
 Route 122 -- Lakeland Ridges - Fosterville - U.S. border at Orient, Maine

 Route 123 -- Chipman - Doaktown
 Route 124 -- Evandale - Springfield - Valley Waters
 Route 126 -- Moncton - Harcourt - Nouvelle-Arcadie - Miramichi
 Route 127 -- Lawrence Station - St. Andrews - Digdeguash
 Route 128 -- Moncton - Berry Mills
 Route 130 -- Grand Falls - Grand Falls Portage - Aroostook - Perth-Andover - Florenceville-Bristol - Hartland - Waterville
 Route 132 -- Dieppe - Scoudouc - Shediac
 Route 133 -- Shediac - Cap-Pele
 Route 134 -- Moncton - Shediac - Bouctouche - Five Rivers - Richibucto - St-Louis-de-Kent / Allardville - Bathurst - Beresford - Belledune - Charlo - Dalhousie - Campbellton
 Route 135 -- Pokeshaw - Hautes-Terres
 Route 140 -- Shediac (Ohio Road)
 Route 144 -- Edmundston - Saint-Léonard - Grand Falls
 Route 145 -- Caraquet - Bas-Caraquet
 Route 148 -- Fredericton - Nashwaak Village
 Route 150 -- Tracadie-Sheila - Losier Settlement - Six Roads
 Route 160 -- Allardville - Hautes-Terres - Losier Settlement
 Route 161 -- Caron Brook - Clair
 Route 165 -- Woodstock - Lakeland Ridges
 Route 170 -- St. Stephen - Waweig
 Route 172 -- St. George - L'Etete
 Route 175 -- Pennfield - Lepreau
 Route 176 -- Pennfield - Blacks Harbour
 Route 177 -- Grand Bay - Westfield
 Route 180 -- Saint-Quentin - Bathurst
 Route 190 -- Perth-Andover - U.S. border at Fort Fairfield, Maine

Local highways
Marked by black signs, these are the tertiary routes that fill out the highway network and connect small communities and areas to more important highways. The speed limit is generally  or lower depending on road design standards.

 Route 205 -- Clair - Saint-François-de-Madawaska - Connors
 Route 215 -- Saint-François-de-Madawaska - Lac Unique -  Route 289 (Quebec)
 Route 218 -- Grand Falls - U.S. border crossing at Hamlin, Maine
 Route 255 -- Saint-André - Route 17
 Route 260 -- Rang-Douze-Sud - Rang-Quatorze - Limerick - Saint-Martin-de-Restigouche - Thibault - Kedgwick
 Route 265 -- Kedgwick River - Six-Milles - Quatre-Milles - Rang-Double-Nord
 Route 275 -- Glencoe - Val-Melanson - Saint-Arthur - McKendrick - Maltais - Blair Athol - Upper Balmoral - Balmoral - Selwood - Eel River Crossing - Darlington
 Route 280 -- McLeods - Upper Dundee - Shannonvale - Dundee - Eel River Cove - Charlo
 Route 303 -- Dugas - Village-des-Poirier - Maisonnette
 Route 305 -- Lamèque - Ste-Marie-St-Raphaël - Pigeon Hill
 Route 310 -- Lamèque Island (Coteau Road)
 Route 313 -- Lamèque - Petite-Lamèque - Petite-Rivière-de-l'Ile - Petit-Shippagan
 Route 315 -- Bathurst - Dunlop - Nigadoo - LaPlante - Petit-Rocher
 Route 320 -- Grande-Anse - Anse-Bleue - Maisonnette
 Route 322 -- Bathurst - Robertville - Saint-Laurent - Nigadoo
 Route 325 -- Caraquet -Bertrand - Trudel
 Route 330 -- Black Rock - Saint-Léolin - Grande-Anse Route 335 -- Caraquet - Saint-Simon - Evangeline
 Route 340 -- Janeville - Notre-Dame-des-Erables - Hautes-Terres
 Route 345 -- Pokemouche - Evangeline - Inkerman Ferry
 Route 350 -- Hautes-Terres - Maltampec - Pokemouche
 Route 355 -- Bois-Blanc - Sainte-Rose - Six Roads
 Route 360 -- Allardville - Middle Landing - Brunswick Mines
 Route 363 -- Saint-Sauveur - Butte D'Or - Spruce Brook - Hacheyville
 Route 365 -- Saint-Isidore - Tracadie
 Route 370 -- Riviere-du-Portage - Pont-Lafrance - Sheila
 Route 375 -- Lower Portage - US border Route 380 -- Lake Edward - Bell Grove - Three Brooks
 Route 385 -- Weaver - Mapleview - Burntland Brook - Oxbow - Everett - Two Brooks - Blue Mountain Bend - Riley Brook - Nictau - Mount Carleton Provincial Park - Route 180 (Saint-Quentin to Bathurst)
 Route 390 -- Tobique Valley - Wapske - Odell - Arthurette - Rowena - Tobique Narrows
 Route 395 -- Hazedean - Anfield - McLaughlin - Route 109
 Route 415 -- Renous-Quarryville - Warwick Settlement - Red Bank
 Route 420 -- Derby Junction - Red Bank - Sillikers - Interchange with Route 108 (Renous-Quarryville)
 Route 425 -- Red Bank - Sunny Corner - Whitney - Strathadam - Eel Ground - Miramichi Route 430 -- Miramichi -- Heath Steele—Bathurst Mines -- Bathurst Route 435 -- Whitney -- Maple Glen
 Route 440 -- Nouvelle-Arcadie - Shediac Ridge - Rosaireville - St. Margaret's
 Route 445 -- Lagacéville - Fairisle - Covedell
 Route 450 -- Village-Saint-Laurent - Lagacéville - Lavillette - Route 8
 Route 455 -- Neguac - Fairisle - Lavillette
 Route 460 -- Neguac - Price Settlement - Gaythorne - Tabusintac
 Route 465 -- Coal Branch - Ford's Mills - Smith's Corner
 Route 470 -- Ford's Mills - Pine Ridge - Mundleville
 Route 475 -- Bouctouche - Baie de Bouctouche - Saint-Édouard-de-Kent - Sainte-Anne-de-Kent
 Route 480 -- Kouchibouguac - Acadieville - Acadie Siding
 Route 485 -- Canaan - Route 490
 Route 490 -- Moncton - Irishtown - McLean Settlement - Pine Ridge - Browns Yard - Bass River
 Route 495 -- Five Rivers - Mundleville - Murphy Settlement - Sainte-Marie-de-Kent
 Route 505 -- Sainte-Anne-de-Kent - Richibucto-Village - Five Rivers
 Route 510 -- Mundleville - Browns Yard - Fords Mills
 Route 515 -- Hebert - McLean Settlement - Sainte-Marie-de-Kent - Bouctouche
 Route 525 -- Sainte-Marie-de-Kent - Champdoré
 Route 530 -- Grande-Digue - Caissie Cape - Cocagne
 Route 535 -- Notre-Dame - Cocagne - Saint-Francois-de-Kent
 Route 540 -- Graham Corner - Debec - Richmond Corner - Belleville
 Route 550 -- Woodstock - Bloomfield - Tracey Mills (Route 110)
 Route 555 -- Woodstock - Richmond Corner - Route 95
 Route 560 -- Woodstock - Lakeville - Centreville - River de Chute (Route 130)
 Route 565 -- Upper Kent- Holmesville - Giberson Settlement - Bath Route 570 -- Gordonsville - Coldstream
 Route 575 -- Hartland - Pole Hill - Cloverdale

 Route 580 -- Glassville - Lower Windsor
 Route 585 -- Woodstock - Grafton - Hawkins Corner
 Route 590 -- Jacksonville - Waterville
 Route 595 -- Bull Lake - Temperance Vale
 Route 605 -- Nackawic-Millville Route 610 -- Upper Queensbury - Upper Caverhill - Upper Hainesville
 Route 615 -- Mactaquac - Springfield -- Upper Caverhill
 Route 616 -- Keswick Ridge - Zealand
 Route 617 -- Burtts Corner - Birdton - Hamtown Corner
 Route 620 -- Fredericton - Tay Creek - Nashwaak Route 625 -- Boiestown - Parker Ridge - Cross Creek
 Route 628 -- Fredericton - Penniac - Durham Bridge - Taymouth
 Route 630 -- Lakeland Ridges - Andersonville
 Route 635 -- Lower Prince William - Lake George - Magaguadavic - York Mills
 Route 636 -- Lake George - Harvey Station Route 640 -- Fredericton - Hanwell - Acton
 Route 645 -- Hurley Corner - Rooth - Tracy Route 655 -- Nasonworth - Rusagonis-Waasis - Lincoln
 Route 670 -- Lakeville Corner - Ripples - Albrights Corner
 Route 690 -- Sheffield - Lakeville Corner - Douglas Harbour - Newcastle Creek - Minto Route 695 -- Springfield - Arcadia - Jemseg
 Route 705 -- Kars - Wickham - MacDonald Point - Belyeas Cove - Henderson Settlement
 Route 710 -- Hatfield Point - Henderson Settlement - Big Cove - Arcadia - Codys - Chambers Corner
 Route 715 -- Jemseg - Lower Cambridge - Arcadia - Coles Island
 Route 725 -- St. Stephen - Little Ridge - St. Croix River
 Route 730 -- Upper Little Ridge - Scotch Ridge - Basswood Ridge - DeWolfe
 Route 735 -- St. Stephen - Scotch Ridge - St. Croix River
 Route 740 -- St. Stephen - Basswood Ridge
 Route 745 -- Moores Mills - Oak Hill - Canoose - St. Croix River
 Route 750 -- Honeydale - Moores Mills - Maxwell Crossing - St. Stephen Route 755 -- Andersonville - Honeydale - Oak Bay
 Route 760 -- Simpson Corner - Waweig - Elmsville - Bethel (Route 1)
 Route 770 -- Route 127 - Rollingdam - Clarence Ridge - Bonny River - St. George Route 772 -- Deer Island
 Route 774 -- Campobello Island
 Route 776 -- Grand Manan Island Route 778 -- Pennfield - Beaver Harbour - Blacks Harbour
 Route 780 -- St. George - Utopia -  Lepreau
 Route 785 -- Pennfield - Utopia - Mount Pleasant - Blissville
 Route 790 -- Lepreau - Dipper Harbour - Chance Harbour - Musquash
 Route 795 -- Lepreau - Wetmore Creek
 Route 820 -- Loch Lomond - Upham - Upperton (Route 111)
 Route 825 -- Loch Lomond - Garnett Settlement - Gardner Creek - Simonds
 Route 845 -- Kingston - Hampton Route 850 -- Kingston - Urquhart - Erbs Cove - Long Point - Keirsteadville - Springfield
 Route 855 -- Midland - Bloomfield
 Route 860 -- Saint John - Rothesay (Wells) - French Village - Titusville - Clover Hill
 Route 865 -- Valley Waters - Clover Hill - Hillsdale
 Route 870 -- Springfield - Belleisle Creek - Kierstead Mountain
 Route 875 -- Belleisle Creek - Searsville - Lower Millstream
 Route 880 -- Apohaqui - Berwick - Havelock
 Route 885 -- Three Rivers - Havelock - New Canaan
 Route 890 -- Sussex - Cornhill - Three Rivers Route 895 -- Anagance - Portage Vale - Goshen - Elgin - Little River - Coverdale
 Route 905 -- Three Rivers - Elgin
 Route 910 -- Coverdale - Caledonia Mountain - Hillsborough Route 915 -- Riverside-Albert - Cape Enrage - Alma Route 925 -- Dieppe - Dover - Memramcook Route 933 -- Memramcook - Haute-Aboujagane - Barachois
 Route 935 -- Dorchester - Johnson's Mills - Sackville Route 940 -- Sackville - Shemogue
 Route 945 -- Haute-Aboujagane - Beaubassin-Est - Cap-Pelé Route 950 -- Cap-Pelé - Petit-Cap - Shemogue
 Route 955 -- Mates Corner - Chapmans Corner - Cadman Corner - Murray Corner - Spence Settlement - Bayfield - Cape Tormentine
 Route 960 -- Strait Shores - Upper Cape - Cape Spear - Cape Tormentine
 Route 970 -- Strait Shores - Baie Verte -  (Nova Scotia)

 Other highways
The following roads are designated provincial highways by the New Brunswick Department of Transportation, but have no signed numerical designation:Deer Island Point Road - Route from Deer Island (New Brunswick) that connects Route 772 to Route 774 on Campobello Island via Cummings Cove to Welshpool Ferry and also from Deer Island (New Brunswick) New Brunswick Route 772 to Maine State Route 190 in Eastport, Maine via Cummings Cove to Eastport Ferry.Gunningsville Bridge and approaches, Moncton to Riverview (2.2 km)Palmer Brook Connector (1.6 km): Connector from Route 100 to Route 1 east of Quispamsis, and former alignment of Route 1.Prospect Street Extension, Fredericton (2.7 km): A former alignment of Route 2 from Hanwell Road (Route 640) to Woodstock Road (Route 102).Rue Principale, Tracadie-Sheila (7.4 km): A former alignment of Route 11.Vanier Boulevard, Bathurst (1.7 km): A continuation of Route 180 from Route 11 to St. Peter Boulevard (Route 134).Westmorland Street Bridge''', Fredericton (1.6 km)

See also

References

External links

New Brunswick provincial highways

Highways

List of New Brunswick provincial highways


RFA Empire Gull (L3513) was a landing ship, tank of the Royal Fleet Auxiliary. She was familiarly known as the "Black Pig" and was one of the last serving British LSTs. She was built as LST 3523, one of the Empire Ships, and later commissioned as HMS Trouncer. During the Suez Crisis she was pressed into Government service as SS Empire Gull. In 1970 she was transferred to the Royal Fleet Auxiliary as RFA Empire Gull, serving for ten years before being scrapped.

History
LST 3523 was built by Davie Shipbuilding and Repairing Co Ltd, Lauzon, Quebec, launched on 9 July 1945, and completed in October 1945. In 1947 she was commissioned as HMS Trouncer.

After spending some time mothballed on the River Clyde, she was pressed into service as SS Empire Gull during the Suez Crisis of 1956. She was operated under the management of the Atlantic Steam Navigation Company until 1961, when management passed to the British-India Steam Navigation Company. In 1970, she was transferred to the Royal Fleet Auxiliary and was renamed RFA Empire Gull, and allocated pennant number L3513. She served in the Mediterranean and later between Marchwood and Antwerp and also between Liverpool and Belfast. She was scrapped in Santander, Spain in 1980.

References

External links
 Colour photo of RFA Empire Gull
 Landing Ship Gantry/ Tank (4 images)

LST (3)-class tank landing ships
Merchant ships of the United Kingdom
Amphibious warfare vessels of the Royal Fleet Auxiliary
1945 ships
Empire ships

RFA Empire Gull (L3513)


Tirotex () est une entreprise textile transnistrienne produisant des vêtements et d'autres produits textiles. Elle est située à (et tire son nom de) Tiraspol. L'entreprise a été créée en 1972 avec la construction de son usine, qui a duré une décennie.

Elle est la plus grande entreprise textile du sud-ouest de la Communauté des États indépendants et prétend également être la deuxième plus grande du genre dans toute l'Europe. Au sein de son complexe, il y a des opérations de tissage, de couture, de finition et de filature. En 2011, sa production s'élevait à 140 millions de m² de tissu par an. En tant qu'entreprise tournée vers l'exportation, 70% de ses produits sont expédiés à l'étranger , principalement en Europe.

Des produits
Les produits de SA Tirotex sont exportés vers l'Autriche, l'Allemagne, la Grèce, l'Italie, les Pays- Bas, la Suède, la Suisse, le Portugal, la Roumanie, la Pologne et les États-Unis. Ils apparaissent dans un certain nombre de catalogues et de points de vente, tels que Quelle, Aldi, Jotex et Hemtex.

L'entreprise produit principalement des articles de mode haut de gamme, notamment des vêtements pour femmes, des nappes et des draps. Elle fabrique également des combinaisons, des blouses chirurgicales et des uniformes. Seul le tissu de coton est utilisé dans les installations.

En 2017, Tirotex étend ses possibilités avec la ligne de finition Brückner.

Références

Liens externes

Entreprise soviétique

Tirotex


Cotton Plant peut désigner :
 Cotton Plant, une localité située dans l'Arkansas, aux États-Unis ;
 Cotton Plant, une localité située dans le Missouri, aux États-Unis.

Cotton Plant


"Fool for Love" (ya da Türkçe adıyla Aptal Aşık), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin beşinci sezonunun yedinci bölümü. Bölüm Buffy'nin mezarlıktaki rutin devriyelerinden birinde ciddi şekilde yaralanması sonucu, diğer avcıların nasıl öldüklerine dair inanılmaz bir merak duyması, bu merakını gidermek için de son iki avcıyı öldüren Spike'la konuşmasını konu alır.

Özet

Dövüş esnasında bir vampir tarafından çok ciddi biçimde yaralanan Buffy, bundan önceki vampir avcılarının nasıl öldükleri konusunda takıntılı hale gelir. Sonunda, son iki avcının nasıl öldüğünü bilen ve zaten onları öldüren Spike'a başvurur.

Genişletilmiş anlatım

Bu bölümde, Spike'ın vampir olmadan önceki yaşamına dair pek çok şey öğrenilmektedir (Örneğin; aşkı Cecily için birbirinden kötü şiirler yazan bir şair olduğunu). Ayrıca Spike'ın vampir olmadan önce adı William'dır. Vampir olduktan sonra, kurbanlarına demir yolu çivileriyle işkence ettiğinden Spike takma adını kullanmıştır (Spike İngilizce "çivi" demektir). William 1853'te Londra'da doğmuştur. Ve 25-30 yaşlarındayken, hâlâ annesiyle yaşayan yeteneksiz bir şairdir.

Ayrıca, "Fool for Love"da Spike'ın nasıl vampir olduğu da görülür. Onu "Sen benim altımdasın!" ("Benim seviyemde değilsin!") diyerek reddeden platonik aşkı Cecily'ye kızgınlığından, kırgınlığından, ölümsüzlüğü tatmak isteyen Spike, Drusilla'nın onu ısırmasına, vampir yapılmasına izin verir. Cecily ve Spike'ın aşkı, daha sonra, çizgi romanlara da konu olmuştur. Çizgi romana göre, Cecily, varlıklı bir ailede büyümüştür. Bir okul partisinde, asosyal ve sıska William, ona şiirini okumuş ve onu sevdiğini söylemiştir, Cecily ise onu reddetmiştir. William ağlayarak partiden ayrılmıştır. Aslında Cecily de onu seviyordur, ama varlıklı bir ailede büyümüş olmanın getirdiği kibir yüzünden onu reddetmiştir. Acısından, bir intikam iblisine dönüşür, tüm partiyi yakar. Daha sonra, William artık bir vampir olarak ve adı da Spike olarak, artık bir intikam iblisi olan Cecily ile ilişkiye girer. Birlikte olurlarken, birleşme sırasında Spike, "Cecily," der, "bak, sen benim altımdasın!" Ve onu terk eder.

Spike'ın vampir yaşamı diğerinden çok daha parlaktır kuşkusuz. Spike iki avcı öldürmüştür; ilki, 1900 yılında Boxer Ayaklanması sırasında öldürdüğü Çinli avcı Xin Rong'tur. Dövüşün sonunda, avcı kollarında ölmek üzereyken yavaşça Çince "Anneme üzgün olduğumu söyle" der. Spike'ın cevabı ise "Çince bilmiyorum" olur.

İkincisi ise, 1970'li yıllarda, New York City'de bir metroda öldürdüğü Nikki Wood adlı siyahî avcıdır. Spike Wood'u öldürdükten sonra deri montunu üzerinden almayı da unutmamıştır. Spike bütün bunları anlatması karşılığında Buffy'den Bronze'da yemek ısmarlamasını istemiştir. Avcıları öldürdüğünü anlattığı kısımda Bronze'un arkasında Buffy'yle dövüşmektedirler. Spike'ın anlattıklarından çok etkilenen Buffy, Spike'a "Benim seviyemde değilsin" der ve derhal orayı terk eder.

Buna çok sinirlenen Spike, hemen mezarına geri döner ve eline tüfeğini aldığı gibi Buffy'yi öldürmeye, onun evine gider. Fakat Buffy bahçede ağlamaktadır; çünkü Joyce'un durumu gitgide kötüleşmektedir. "Yapabileceğim bir şey var mı?" der yavaşça. Buffy de "Konuşmak istemiyorum" diye cevap verir. Spike yavaş hareketlerle Buffy'nin yanına oturur ve bölüm biter.

Prodüksiyon

Müzik

 Avenue A - "Run Cold"
 Johann Sebastian Bach - "Partita 3.III for Violin Solo in E Major"
 Crushing Velvet - "Xxx"
 Felix Mendelssohn - "A Midsummer Night's Dream Overture"
 Holly Golightly - "Run Cold"
 The Killingtons - "Balladovie"
 Virgil (Elephant Ride) - Heal Yourself"

Dış bağlantılar

Buffy the Vampire Slayer (sezon 5) bölümleri
2000 televizyon bölümleri
Buffy evreni almaşık bölümleri

Fool for Love


William Gillies (1865–1932) was a Scottish patriot and a socialist.  He helped to form the Scots National League, which joined with other bodies to form the National Party of Scotland, which in turn evolved into the Scottish National Party (SNP).

Biography
Gillies was born in the Galloway region of Scotland in 1865, but grew up in London.  He was interested in Scottish history from an early age and at the age of seventeen he became friend to John Murdoch who was then the editor of The Highlander.  Gillies became as enthusiastic for the rights of crofters in the Scottish highlands and joined the Highland Land League.  He was at this stage in favour of some form of home rule for Scotland within the United Kingdom but grew to support Scottish independence instead.

Gillies also began to learn Gaelic and wrote a number of plays in the language, also serving as secretary of the Gaelic Society of London from 1904 to 1905.  However he stood down as secretary when the society rejected his proposal that they should campaign to make Gaelic the national language of Scotland.

Gillies, encouraged by Murdoch, also became aware of the developments in the politics of Ireland becoming an ardent supporter of Sinn Féin, associating with prominent figures such as Art O'Brien who would become the head of the Irish Self Determination League.  He supported the Easter Rising of 1916 and was deeply critical of those socialists who refused to support it, along with those in the Scottish Gaelic revival circles who refused to support it.

Gillies formed a friendship with Ruairidh Erskine of Mar contributing articles to his publications, Guth na Bliadhna (Voice of the Year) and Alba.  In 1920 the Scots National League (SNL) was formed and these two men became its principal leaders. Gillies wanted the SNL to reflect the revolutionary aims of the Irish nationalists by then engaged in a war of independence with the British state.  He hoped that it would be the organisation which would lead Scotland to independence and revive the Gaelic language.  Gillies became a regular contributor to the SNL's regular publication Liberty (which was in fact in part funded by Sinn Féin).

Gillies was involved in a little-known chapter of Scotland's history when he was involved in the establishment of a volunteer force which was ready to use armed force to win Scottish independence.  This body (styled Fianna na hAlba) abandoned their plans on the advice of the Irish nationalist leadership.  Michael Collins, in a letter to Art O'Brien stated that they were weaker than the Irish nationalist forces at even their weakest point during their war of independence and stated, "they do not appreciate the particular difficulties they are up against".

In 1926 Gillies became the first editor of the SNL's newspaper, The Scots Independent.

Gillies and Erskine led the SNL into the formation of the National Party of Scotland (NPS) in 1928, which was far more moderate than the SNL.  This resulted in many SNL members leaving the NPS dissatisfied with their methods.  Gillies died in 1932, two years before the NPS evolved into the Scottish National Party (SNP), which at the time was even more moderate than the NPS had been.

Legacy
Angus Clark, one of Gillies' closest friends wrote on hearing of his death, "he has left an example of noble effort, great faith and true devotion to his country."

Gillies' granddaughter, Anne Lorne Gillies, is active in politics, contesting the 1999 elections to the European Parliament as an SNP candidate.

External links
William Gillies; Siol nan Gaidheal

1865 births
1932 deaths
People from Dumfries and Galloway
Anglo-Scots
Scottish journalists
Scottish newspaper editors
Scottish dramatists and playwrights
Scottish politicians
Scottish socialists

William Gillies


Die 10. Badminton-Weltmeisterschaft fand in Glasgow, Schottland, zwischen dem 24. Mai und dem 1. Juni 1997 im Scotstoun Center statt. Folgend die Ergebnisse im Damendoppel.

Qualifikation

1. Runde
  Eileen Tang /  Becky Wu -  Meagen Burnett /  Michelle Edwards: 15-8 / 15-12
  Terry Leyow /  Nigella Saunders -  Magda Arreaga /  Analise Fernandez: 15-4 / 15-4
  Marjaana Moilanen /  Malin Virta -  Sandra Jimeno /  Doriana Rivera: 15-3 / 15-4
  Aisha Akram /  Asma Butt -  Monica Rojas Ambriz /  Maria del Pilar Salazar: 15-7 / 15-8
  Lina Fourie /  Monique Ric-Hansen -  Ximena Bellido /  Lorena Blanco: 15-11 / 15-8
  Csilla Fórián /  Melinda Keszthelyi -  Arpine Hayrapetyan /  Alvard Hovsepyan: 15-5 / 15-2

2. Runde
  Inoka Rohini de Silva /  Chandrika de Silva -  Eva Brožová /  Hana Milisová: 15-11 / 15-6
  Carol Tedman /  Aileen Travers -  Archana Deodhar /  Manjusha Kanwar: w.o.
  Victoria Hristova /  Rayna Tzvetkova -  Veronica Estrada /  Aurora Salazar: w.o.
  Eileen Tang /  Becky Wu -  Susana Salinas Gomez /  Maribel Sobarzo Chaparro: 15-1 / 15-0
  Natalja Esipenko /  Elena Nozdran -  Dorota Grzejdak /  Kinga Rudolf: 15-8 / 15-6
  Irina Gritsenko /  Ludmila Okuneva -  Terry Leyow /  Nigella Saunders: 15-4 / 7-15 / 15-12
  Tove Hol /  Sissel Linderoth -  Helen Kenta /  Ruth Scott: w.o.
  Marjaana Moilanen /  Malin Virta -  Selvon Marudamuthu /  Marie-Hélène Valérie-Pierre: 15-5 / 15-5
  Alina Popa /  Cristina Ionescu -  Aisha Akram /  Asma Butt: 15-7 / 17-14
  Donna Maria Beach /  Andrea Edstrom -  Anne Gibson /  Pamela Gillespie: 15-9 / 15-11
  Lina Fourie /  Monique Ric-Hansen -  Pamela Macaya Salinas /  Natalia Villegas: 15-1 / 15-0
  Catrine Bengtsson /  Kristin Evernäs -  Savvato Avramidou /  Constantina Katsani: w.o.
  Alice Garay /  Andrea Somrau -  Victoriya Shtyrova /  Victoriya Zeluyko: 15-2 / 15-4
  Madhumita Bisht /  P. V. V. Lakshmi -  Helena Berimbau /  Filipa Lamy: 15-7 / 15-4
  Csilla Fórián /  Melinda Keszthelyi -  Renata Horvat Vrbnjak /  Andrea Jurčić: 15-9 / 15-2
  Nicole Gordon /  Feng Li -  Dimitrika Dimitrova /  Dobrinka Smilianova: 15-4 / 15-8

3. Runde
 Carol Tedman /  Aileen Travers -  Inoka Rohini de Silva /  Chandrika de Silva
 Victoria Hristova /  Rayna Tzvetkova -  Eileen Tang /  Becky Wu
 Natalja Esipenko /  Elena Nozdran -  Irina Gritsenko /  Ludmila Okuneva
 Tove Hol /  Sissel Linderoth -  Marjaana Moilanen /  Malin Virta
 Donna Maria Beach /  Andrea Edstrom -  Alina Popa /  Cristina Ionescu
 Catrine Bengtsson /  Kristin Evernäs -  Lina Fourie /  Monique Ric-Hansen
 Madhumita Bisht /  P. V. V. Lakshmi -  Alice Garay /  Andrea Somrau
 Csilla Fórián /  Melinda Keszthelyi -  Nicole Gordon /  Feng Li

Vorrunde

Sektion 1

Sektion 2

Sektion 3

Sektion 4

Endrunde

Weblinks
 tournamentsoftware.com

1997 Damendoppel
Weltmeisterschaft 1997
Weltmeisterschaft 1997/Damendoppel
Weltmeisterschaft 1997

Badminton-Weltmeisterschaft 1997/Damendoppel