Henry Bernard Davis Kettlewell (24 February 1907 – 11 May 1979) was a British geneticist, lepidopterist and medical doctor, who performed research on the influence of industrial melanism on peppered moth (Biston betularia) coloration, showing why moths are darker in polluted areas. This experiment is cited as a classic demonstration of natural selection in action. After live video record of the experiment with Niko Tinbergen, Sewall Wright called the study as "the clearest case in which a conspicuous evolutionary process has actually been observed."

Early life
Kettlewell was born in Howden, Yorkshire, and educated at Charterhouse School. During 1926 he studied medicine and zoology at Gonville and Caius College, Cambridge. During 1929 he began clinical training at St Bartholomew's Hospital, London, then during 1935 joined a general medical practice in Cranleigh, Surrey. He also worked as an anaesthetist at St. Luke's Hospital, Guildford. During World War II, from 1939 to 1945, he worked for the Emergency Medical Service at Woking War Hospital.

He emigrated to South Africa during 1949, and from then until 1954 was a researcher at the International Locust Control Centre at Cape Town University, investigating methods of locust control and going on expeditions to the Kalahari Desert, the Knysna Forest, the Belgian Congo, and Mozambique.

During 1952 he was appointed to a Nuffield Research Fellowship in the Department of Genetics of the Department of Zoology at Oxford University. Until 1954 he divided his time between South Africa and Oxford, then he gained the position of Senior Research Officer of the Department of Genetics and spent the rest of his career in Oxford as a genetics researcher. He was assigned to investigate peppered moth evolution under the supervision of E. B. Ford.

Peppered moth experiments

His grant was to study industrial melanism in general and in particular the peppered moth Biston betularia which had been studied by William Bateson during the 1890s. Kettlewell's research from three surveys between 1952 and 1972 seemed to show a static pattern with a high frequency of the dark-coloured carbonaria phenotype in industrial regions, and the light coloured typica moths the most common in more rural areas. In the first of Kettlewell's experiments moths were released into an aviary to observe how insectivorous birds reacted. He showed that the birds ate the moths, and found that if the camouflage of the moths made them difficult for him to see against a matching background, the birds too had difficulty in finding the moths. Most famously he then performed experiments involving releasing and then recapturing marked moths in polluted woodlands in Birmingham, and in unpolluted rural woods at Deanend Wood, Dorset, England. He demonstrated experimentally the efficiency of natural selection as an evolutionary force: light-coloured moths are more conspicuous than dark-coloured ones in industrial areas, where the vegetation is darkened by pollution, and are therefore easier prey for birds, but are less conspicuous in unpolluted rural areas, where the vegetation is lighter in colour, and therefore survive predation better. His experiment resulted in better understanding of industrial melanism and its effects on the evolution of species, and can be seen as an important example of urban evolution.

Criticism
J.B.S. Haldane was of the opinion that Kettlewell had attempted to capitalise on Haldane's own observations, made as early as 1924, of the statistical probability of rate of change from light to melanic forms of the peppered moth. In 1961, Haldane and his graduate student (and later wife) Helen Spurway told Canadian lepidopterist Gary Botting that they questioned Kettlewell's data since it too "nicely" approximated Haldane's 1924 statistical calculations. Botting and Haldane at that time shared the opinion that some genetic mechanism other than bird predation was at work. However see also for a re-appraisal of Haldane's views.

The major argument was made by Theodore David Sargent, professor of zoology at the University of Massachusetts at Amherst. He reported that during 1965–1969 he attempted to perform similar experiment, and found that birds did not have preference on moth on either black or white tree trunks. He suspected that Kettlewell trained the birds to pick moths on tree trunk, where they were not normally present.

Of Moths and Men
Further criticism of Kettlewell's peppered moth research came from Judith Hooper in her 2002 book Of Moths and Men, in which she claims that Kettlewell's field notes could never be found and his experiments were fraudulent, reiterating Sargent's allegations that the experimental photographs were faked by planting dead moths on a log. She accuses Ford of being a Darwinian zealot who exploited Kettlewell's servitude and criticises scientists in general for credulous and biased acceptance of evolution.

A review in EMBO Reports describes the book as "Hooper's exhilarating account of the public and private lives of an opinionated and powerful group of evolutionists, who contributed to this shameful episode in the study of evolution." The book has also been widely quoted by creationists. However, Hooper's various allegations have been refuted by the scientific community: David W Rudge summarised that "none of Hooper's arguments is found to withstand careful scrutiny" and that all "these charges are baseless and stem from a fundamental misunderstanding of the nature of science as a process."

Further research vindicating Kettlewell's work
Kettlewell's experiments have been vindicated by elaborate research, and the genetic details of the evolutionary process established.

Michael Majerus carried out extensive experiments, examining moths in the wild, to re-examine the findings of Kettlewell's experiments in the light of subsequent questions. His work, published posthumously in 2012, provided new data which answered criticisms and validated Kettlewell's methodology. Their analysis reaffirmed Kettlewell's conclusion that differential selection by birds using their eyesight to find prey was sufficient to explain the changes in melanism, and that this demonstrated the effectiveness of natural selection as an evolutionary force.

Death
Because of vigorous field research, Kettlewell suffered from bronchitis, pneumonia, pleurisy and flu, along with heart problems. He fell off a birch tree in 1978 while conducting a field collection and fractured two vertebrae in his back. He never recovered from the injury. On 11 May 1979, he died, allegedly of an accidental overdose of a painkiller.

Awards and honours
Darwin Medal (USSR) in 1959
Mendel Medal (Czechoslovakia) in 1965
Official Fellow of Iffley College (later Wolfson College) in 1965
Elected Emeritus Fellow of Wolfson College 1974

References

1907 births
1979 deaths
20th-century English medical doctors
20th-century British zoologists
Alumni of Gonville and Caius College, Cambridge
Drug-related deaths in England
English lepidopterists
Modern synthesis (20th century)
People educated at Charterhouse School
People from Howden
Scientists from Yorkshire
Academics of the Medical College of St Bartholomew's Hospital
Medical scholars of the University of Oxford
Academic staff of the University of Cape Town

Bernard Kettlewell


Aleksandra Ptičar (Zagreb, 18. siječnja 1961.) hrvatska je folklorna umjetnica, dugogodišnja solistica - plesačica i pjevačica Ansambla narodnih plesova i pjesama Hrvatske LADO.

Životopis
Aleksandra Ptičar rođena je u Zagrebu, u umjetničkoj obitelji, gdje je i započela svoju umjetničku i profesionalnu karijeru. Oba su roditelja radila u Zagrebačkoj školi crtanog filma - Zagreb filmu Nevenka kao kopist-kolorist, a otac Ante Zaninović kao animator i jedan od autora našeg najpoznatijeg animiranog serijala o Profesoru Baltazaru. Glazbenu i plesnu nadarenost pokazala je još u djetinjstvu. U osnovnoj školi pjevala je u zboru, a od svoje desete godine, pohađala je Školu za klasični balet i ritmiku u Zagrebu, na Ilirskom trgu, gdje je osim klasičnog baleta, klavira i solfeggia, pohađala satove folklornih, povijesnih i karakternih plesova. Nakon završene Klasične gimnazije upisuje engleski i francuski jezik na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, ali prekida studij 1981. godine nakon što postaje članicom LADA. Ubrzo sudjeluje u pjevnim duetima, tercetima i manjim vokalnim sastavima, te istaknutim plesnim pozicijama u pojedinim koreografijama, a već 1984. godine ističe se kao pjevna solistica u praizvedbi koreografije Vide Bagura  "Kamen goro, prozeleni rano". Obilježile su je iznimne vokalne i plesne solističke dionice poput "Konavoske istresalice", uloga "stare majke" u koreografiji Ivana Ivančana "Podravski svati", te mnoge istaknute plesne pozicije i solističke izvedbe u korizmenim i božićnim napjevima.

U Ansambu LADO je provela svoj cijeli radni i umjetnički vijek od 35 godina nastupajući na domaćim i svjetskim pozornicama, u više od 3000 koncerata i 50 koreografija. Krasila ju je vrhunska scenska kultura. Bila je članica i Ladarica, kojima je svojom osebujnom bojom glasa podarila prepoznatljiv izričaj i zvuk. S Ansamblom LADO je snimila mnoge nosače zvuka s narodnim popijevkama, te korizmenim i božićnim napjevima, kako iz cijele Hrvatske, tako i iz mnogih drugih zemalja Europe.

Svojim je radom čuvala i širila autentičnost narodnog izričaja hrvatskih narodnih plesova, običaja i glazbe, pridonijela je upoznavanju javnosti s bogatom hrvatskom baštinom i poticala njegovanje, čuvanje i širenje plesne i glazbene kulture. Bila je osobit primjer mlađim generacijama plesača i pjevača.

Za Aleksandru je Bojan Pogrmilović, nekadašnji glazbeni rukovoditelj Ansambla LADO zapisao sljedeće:

Suradnja
 U baletu "Stade sunce čudo gledajući" (skladatelj Stanko Juzbašić, koreograf Rajko Pavlić) - vokalna solistica
 U predstavi "Moreška" (skladatelj Hrvoje Crnić-Boxer, režija Mare Sesardić) - vokalna solistica
 U filmu "Trešeta" (skladatelj Hrvoje Crnić-Boxer, režija Pavo Marinković i Dražen Žarković) - vokalna solistica
 U predstavi "Tirza"  (autor glazbe Hrvoje Crnić-Boxer, režija Damir Zlatar-Frey)
U predstavi "Krvava svadba" (autor glazbe Hrvoje Crnić-Boxer, režija Damir Zlatar-Frey) - vokalna solistica
U predstavama "Saloma" i "Elektra" (autor glazbe Darko Hajsek, režija Damir Zlatar-Frey) - vokalna solistica
 U filmu "Josef" vokal u naslovnoj pjesmi s autorom glazbe Markom Perkovićem - Thompsonom
 CD "MOKOSH" autora Borisa Harfmana, no. 13 "Istresalica" - vokalna solistica

Značajnije koreografije
 Kamen goro, prozeleni rano
 Stari splitski plesovi
 Podravski svati
 Vrličko kolo
 Oko škrinje nevjestine
 Goranski bal
 Kordunaške uspomene
 Balun
 Tanac po susacku
 Pjesme i plesovi travničkog kraja
 Plesovi Boke kotorske
 Lastovski poklad
 Primoštensko kolo
 Linđo
 Korčulanski stari bali
 Ličko kolo
Svadbeni običaji Lukinić brda

Nagrade

 2015. Predsjednik Republike Hrvatske dr. Ivo Josipović odlikovao ju je Redom Danice hrvatske za osobite i višegodišnje zasluge za kulturu, plesnu i glazbenu umjetnost, čuvanje, njegovanje i širenje autentičnih izričaja hrvatskih narodnih plesova, običaja i glazbe, te njeno promicanje u Republici Hrvatskoj i u svijetu.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica ansambla LADO

Hrvatski folkloristi
Nositelji Reda Danice Hrvatske
Hrvatski pjevači
Hrvatski scenski umjetnici
Životopisi, Zagreb
Hrvatski plesači

Aleksandra Ptičar


محمد بن إسماعيل الصنعاني (1099 هـ - 1182 هـ / 1687 - 1768) مؤرخ وشاعر ومصنف من أهل صنعاء. هو أحد أئمة اليمن المتأخرين، والذين يعدون في المجتهدين القلائل المتحررين المتبعين للدليل من الكتاب والسنة جنبا إلى صالح المقبلي والحسن الجلال والشوكاني. وُلد بمدينة كحلان قرب صنعاء. ثم انتقل إلى صنعاء وله إحدى عشرة سنة فنشأ بها. له مصنفات كثيرة، بلغت نحو مائة مصنَّف. منها: سبل السلام شرح بلوغ المرام من أدلة الأحكام لابن حجر العسقلاني، وتوضيح الأفكار شرح تنقيح الأنظار، واليواقيت في المواقيت؛ شرح الجامع الصغير للسيوطي، وإرشاد النقاد إلى تيسير الاجتهاد، والروض النضير. مات بصنعاء.

نشأته

ولد محمد بن إسماعيل بمدينة كحلان، ثم انتقل مع والده إلى مدينة صنعاء سنة 1107 هـ، وقد أتم الصنعاني حفظ القرآن بعد دخوله صنعاء.

ترجم له الشوكاني في البدر الطالع فقال:

أقام الصنعاني بصنعاء ومات فيها، ولم يخرج منها إلا لتلقى العلم على يد المشايخ، أو للابتعاد عن السلطة الحاكمة في صنعاء، ومكنه في نهاية الأمر استقر بها حتى وفاته.

مسيرته العلمية
رحل إلى أرض الحرمين ليؤدي مناسك الحج، ويلتقي بالعلماء والمحققين ويأخذ العلم عنهم، ولقد حج أربع مرات، وفي كل مرة كان يلتقي بالمشايخ ويأخذ منهم العلم ويلازمهم.

محنته مع السلطة والعامة
عمل بالأدلة ونفر عن التقليد وزيف ما لا دليل عليه من الآراء الفقهية وجرت له مع أهل عصره خطوب ومحن. ومنها في أيام المتوكل على الله القاسم بن الحسين ثم في أيام ولده الإمام المنصور بالله الحسين بن القاسم، ثم في أيام ولده الإمام المهدي العباس بن الحسين وتجمع العوام لقتله مرة بعد أخرى. ولقد ولاه الإمام المنصور بالله الخطابة في جامع صنعاء فاستمر كذلك إلى أيام ولده الإمام المهدي. وأتفق أنه في بعض الجمع لم يذكر الأئمة الذين جرت العادة بذكرهم في الخطبة الأخرى فثار عليه جماعة من آل الإمام وعضدهم جماعة من العوام وتواعدوا فيما بينهم على قتله في المنبر يوم الجمعة المقبلة. وكان من أعظم المحشدين لذلك يوسف العجمي الإمامي القادم في أيام الإمام المنصور بالله والمدرس بحضرته، فبلغ الإمام المهدي ما قد وقع التواطؤ عليه فأرسل لجماعة من أكابر آل الإمام وسجنهم وأرسل لصاحب الترجمة أيضا وسجنه، وأمر من يطرد السيد يوسف المذكور حتى يخرجه من الديار اليمنية فسكنت عند ذلك الفتنة وبقي الصنعاني نحو شهرين ثم خرج من السجن وولى الخطابة غيره وأستمر ناشرا للعلم تدريسا وإفتاء وتصنيفا وما زال في محن من أهل عصره. ولقد كانت العامة ترميهِ بالنصب مستدلين على ذلك لأنه كان عاكفا على الأمهات وسائر كتب الحديث عاملاً بما فيها ومن صنع هذا الصنع رمته العامة بذلك لا سيما إذا تظاهر بفعل شيء من سنن الصلاة كرفع اليدين وضمهما، ونحو ذلك، فإنهم ينفرون عنه ويعادونه ولا يقيمون له وزناً مع أنهم في جميع هذه الديار منتسبون إلى الإمام زيد بن علي وهو من القائلين بمشروعيةِ الرفع والضم. وكذلك ما زال الأئمة من الزيدية يقرؤون كتب الحديث الأمهات وغيرها منذ خرجت إلى اليمن ونقلوها في مصنفاتهم الأول فالأول لا ينكره إلا جاهل أو متجاهل.

اهتمامه بالحديث النبوي
ما إن بلغ محمد بن إسماعيل السنوات الأول من العقد الثالث من عمره حتى زادت حماسته في الإبحار في علم الحديث والبحث عن مشائخه المتمكنين فيه، وكان قبل ذلك قد قام بنسخ ( زاد المعاد) و (بهجة العامري)، وكان يرد مجموعة من الأبيات التي تدلل على اهتمامه بعلم الحديث:

مؤلفاته
للصنعاني مصنفات عدة منها:
 سبل السلام شرح بلوغ المرام اختصره من البدر التمام للمغربي
 منحة الغفار جعلها حاشية على ضوء النهار للحسن بن أحمد الجلال
 العدة جعلها حاشية على شرح العمدة لابن دقيق العيد
 شرح الجامع الصغير للسيوطي في أربعة مجلدات شرحه قبل أن يقف على شرح المناوي
 شرح التنقيح في علوم الحديث للسيد الإمام محمد بن إبراهيم الوزير وسماه التوضيح
 منظومة الكافل لابن مهران في الأصول وشرحها شرحا مفيدا .
وله مصنفات غير هذه وقد أفرد كثيرا من المسائل بالتصنيف بما يكون جميعه في مجلدات. له شعر فصيح منسجم جمعه ولده العلامة عبد الله بن محمد في مجلد وغالبه في المباحث العلمية والتوجع من أبناء عصره والردود عليهم.

من مؤلفاته
له عدة ملفات متنوعة منها بلغت مائة مصنف:
 تطهير الاعتقاد من أدران الإلحاد
 لفحات الوجد من فعلات أهل نجد
 الروض النادي في سيرة الإمام الهادي
 توضيح الأفكار لمعاني تنقيح الأنظار لصاحب الأصل محمد بن إبراهيم الوزير
 بغية الآمل نظم الكافل في أصول الفقه مخطوطة.
 إجابة السائل شرح بغية الآمل في أصول الفقه.

وصلات خارجية
 .

مراجع

 البدر الطالع للإمام محمد بن علي الشوكاني
 مصلح اليمن محمد بن إسماعيل الأمير الصنعاني: دراسة حياته وآثاره، عبد الرحمن الطيب الأنصاري، مكتبة أسامة في تعز؛ دار الروائع في دمشق، الطبعة الأولى، 1408هـ/1988م.

علماء دين سنة يمنيون
مواليد 1099 هـ
مواليد 1687
مؤرخون عرب
مؤرخون مسلمون
وفيات 1182 هـ
وفيات 1768
مجددون
علماء حديث من اليمن

محمد بن إسماعيل الصنعاني


Vasylkivtsi (Васильківці, en polonais Wasylkowce) est un village d'Ukraine occidentale, siège de la commune rurale du même nom dans l'oblast de Ternopil (ancien , intégré depuis 2020 dans le nouveau ).

Histoire
Le village a été fondé en 1573, dans ce qui était la république des Deux Nations.
Il est annexé par l'Autriche en 1772 lors du premier partage de la Pologne et suit le sort du reste de la Galicie jusqu'à la fin de la Première Guerre mondiale.

En 1884, le tronçon de voie ferrée Stanisławów - Houssiatyn (partie de la ) est mis en service et  dessert le village.

De 1889 à 1892, l'archéologue polonais  découvre les vestiges de sites néolithiques rattachés à la culture de Cucuteni-Trypillia et des pièces de monnaie de la Rus' de Kiev.

Le village redevient polonais en 1919 et fait partie de la voïvodie de Tarnopol.
Occupé par l'Union soviétique en 1939 puis par le Troisième Reich en 1941, il est rattaché en 1945 à la république socialiste soviétique d'Ukraine, devenue indépendante en 1991. Les habitants polonais du village doivent le quitter en 1945-1946 pour s'installer en Pologne.

Le village compte  lors du recensement de 2003.

Monuments
Le village compte plusieurs édifices religieux :
  (gréco-catholique) (1936)
  (orthodoxe) ()
 chapelle (1913) avec une « Figure » de la Mère de Dieu du  restaurée en 1998

Parmi les autres monuments :
 commémoration de l'abolition du servage (1898)
 fondation de la Confrérie de la sobriété (1885)
 monument de l'indépendance de l'Ukraine (1994 : sculpteur , architecte S. Iarema)
 monument aux morts pendant la guerre germano-soviétique (1965)
 monument aux  créées au sein de l'Autriche-Hongrie en 1914

Notes et références

Liens externes
 « Wasylkowce, wś, pow. husiatyński ». in: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (coll.), Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tome 13 : Warmbrun – Worowo. Varsovie 1893,  (en polonais, Lire en ligne).

Commune rurale dans l'oblast de Ternopil

Vasylkivtsi


යම් වස්තුවක් තව දුරටත් සිසිල් කළ නොහැකි උෂ්ණත්වය එනම් යම් වස්තුවක තාප ශක්තිය ශුන්‍ය වන උෂ්ණත්වය නිරපේක්ෂ ශුන්‍ය වේ. නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයේ දී පරමාණු , කම්පනය වන්නේ ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍රික ආචරණයක් වන ශුන්‍ය ලක්ෂ්‍ය ශක්තිය නිසා පමණි.

අන්තර්ජාතික සම්මුතියක් මඟින් නිරපේක්ෂ ශුන්‍ය තාප ගතික (නිරපේක්ෂ) උෂ්ණත්ව පරිමාණයක් වන කෙල්වින් පරිමාණයෙන් හරියටම 0 K දීත් සෙල්සියස් (සෙන්ටිග්‍රේඩ්) පරිමාණයෙන් −273.150C දීත් වන පරිදි අර්ථ දක්වා ඇත. තවත් තාපගතික උෂ්ණත්වමානයක් වන රික්තයින් පරිමාණයෙන් 0 °R ලෙස නිරපේක්ෂ ශුන්‍ය දැක්විය හැක. ෆැරන්හයිට් පරිමාණයෙන් එය −459.670 වේ. කිසිම වස්තුවක් 0 K උෂ්ණත්වයකට සිසිලනය කළ නොහැකි වුවත් විද්‍යාඥයින් නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයට ආසන්න උෂ්ණත්වවලට ද්‍රව්‍ය සිසිල් කිරීමේ දී විශාල ප්‍රගමනයක් පෙන්වීමට සමර්ථ වී තිබේ. අධි සන්නායකත්වය (සුපිරි සන්නායකත්වය) හා අධි තරලත්වය වැනි පදාර්ථයේ ක්වොන්ටම් ආචරන මෙවැනි අධි උෂ්ණත්වවලදී නිරීක්ෂණය කළ හැක. pK (0.1×10−9K) උෂ්ණත්වයකට සිසිලනය කිරීමක් 2000 දී හෙල්සින්කි තාක්ෂණික විශ්ව විද්‍යාලය වාර්තා කර ඇත.

අතීතයෙන්

ප්‍රථම වරට උපරිම සිසිලන සීමාවක් ගැන සාකච්ඡාවක් අන්තර්ගත වන්නේ 1665 දී රොබට් බොයිල්ගේ සිසිලනය පිළිබඳ නව පරීක්ෂණ හා නිරීක්ෂණ වාර්තාවේදීය. (New Experiments and Observations touching Cold) ස්වභාවිකවම උපරිම සිසිල් වස්තුවක් පවතින අතර එයට සම්බන්ධ වීමෙන් අනෙක් වස්තූන් ද එම ගුණයම දක්වයි. යන මතයට එකඟ වු ස්වභාවවාදීන් අතර එම උපරිම සිසිල් වස්තුව පිළිබඳ වූ අරගලය රොබට් බොයිල්ගේ වාර්තාවේ අන්තර්ගත විය. පසුකාලීනව මෙම වස්තුව පෘථිවිය යැයි ද , ජලය යැයි ද, වාතය යැයි ද නැතහොත් වඩාත් පසු කාලීනව වෙඩි ලුණු වේ යැයි ද වශයෙන් විවිධ ස්වභාවධර්මවාදීන් අතර මත ගැටුම් පැවතිනි.

සිසිල් කිරීමේ සීමාව

ශුන්‍ය වශයෙන් නම් කිරීමට සිසිලනය කළ හැකි අවම සීමාවක් පවතී ද යන්න 1702 දී ප්‍රංශ භෞතික විද්‍යාඥයෙක් වන ගයිලෙයිම් ඇමොන්ටොන්ඩ් විසින් මුල්වරට විමසන ලදී. මෙය පැන නැඟුනේ ඔහු වායු උෂ්ණත්වමානයේ වැඩි දියුණු කිරීමත් සමඟ වූ අතර උෂ්ණත්වය විචලනයත් සමඟ නිශ්චිත වායු ස්කන්ධයක් රඳවා ගන්නා රසදිය පටක උස මඟින් උෂ්ණත්වය පෙන්වන පරිදි ඔහු සිය උපකරණය සකසා තිබුණි. එමනිසා ඇමෙන්ටොන්ස්, ඔහුගේ උෂ්ණත්වමානයේ ශුන්‍ය විය යුත්තේ ඔහුගේ උෂ්ණත්වමානයේ වායු කඳ නොපෙනී යන තෙක් අඩු කරනු ලබන උෂ්ණත්වකට බව වාද කරන ලදී. ඔහු භාවිතා කළ පරිමාණයේ ජලයේ තාපාංකය +73 ලෙස හිමාංකය 51 ලෙස ද සකස් කරන ලදී. එනිසා ඔහුගේ පරිමාණයේ ශුන්‍යය සෙල්සියස් පරිමාණයේ −240 පමණ විය. වායු උෂ්ණත්වමානයේ ශුන්‍ය වන මෙය වර්තමාන පාඨාංකය ලෙස සැලකෙන −273.15 °C ට ඉතා ආසන්න අගයක් වු අතර ජෝන් හෙන්රිච් ලැබ්බර්ට් මෙය තවදුරටත් වැඩි දියුණු කර −270 °C යන අගය "නිරපේක්ෂ සිසිලනය" ලෙස සැලකිය යුතු බව ප්‍රකාශ කරන ලදී.

කෙසේ වෙතත් නිරපෙක්ෂ ශුන්‍ය සඳහා ඔහුගේ අගය මෙම වකවානු‍ව තුළ සිට සැමගේ පිළිගැනීමට ලක් නොවීය. 1780 දී පේරි - සයිමන් ලප්ලාස් හා ඇන්තනී ලැවෝෂියර් ගේ තාපය සම්බන්ධ වූ නිබන්ධනවලින් මෙම අගය ජලයේ හිමාංකයට වඩා 1500 – 3000 ත් පහළ උෂ්ණත්වයක තිබිය යුතු  බවත් එය අවම වශයෙන් 600ක් වත් පහලින් පිහිටිය යුතු බව ප්‍රකාශ විය. ජෝන් ඩෝල්ටන් විසින් ඔහුගේ රසායනික දර්ශන විද්‍යාවේ දී මේ  සඳහා ගණනය කිරීම් දහයක් සඳහන් කරන ලදී. අවසානයේ දී ඒ අතරින් −3,000 °C උෂ්ණත්වය , උෂ්ණතවයේ ස්වභාවික ශුන්‍ය ලෙස ඔහු විසින් තෝරාගන්නා ලදී.

කෙල්වින් ස්වාමිවරයාගේ මෙහෙය

ජේ.පී. ජූල් විසින් තාපය පිළිබඳ යාන්ත්‍රික තුලනය සොයා ගැනීමෙන් පසු කෙල්වින් ස්වාමිවරයාට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස මඟක් ඔස්සේ සිය පර්යේෂණ මෙහෙය විය. 1848 දී ඔහු ඕනෑම ද්‍රව්‍යයක ලක්ෂණ පරායත්ත වු මුළුමනින්ම තාපගතික විද්‍යාත්මක නියම පමණක් පදනම් කරගත් නිරපේක්ෂ උෂ්ණත්ව පරිමාණයක් නිර්මාණය කරන ලදී. වායු උෂ්ණත්වමානයේ වන ශුන්‍ය ලක්ෂ්‍ය වන −273.15 °C වන උෂ්ණත්වය , ශුන්‍ය ලක්ෂ්‍ය ලෙස මෙම පරිමාණය ගොඩනැගීමට යොදාගත් මූලධර්මයන්ට අනුව කෙල්වින් ස්වාමිවරයා නිගමනය කරන ලදී.

අමතර තොරතුරු

හිමාංක සිසිලනය වැනි ක්‍රම මඟින් නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයට ආසන්න/ උෂ්ණත්වලට ළඟාවීමට හැකි වුවද, නිරපේක්ෂ ශුන්‍ය උෂ්ණත්වය කිසි විටෙකත් ලබා ගත නොහැකි බව තාපගතික නියම මඟින් පෙන්විය හැක. මෙය කිසිම යන්ත්‍රයක කාර්යක්ෂමතාව 100%ක් කළ නොහැකි වීමට තුල්‍ය වේ.

නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයට ආසන්න උෂ්ණත්වවලදී පදාර්ථය සුපිරි සන්නායකත්වය , අධි තරලත්වය හා බෝස් අයින්ස්ටයින් ඝනීභවනය වැනි අසාමාන්‍ය ලක්ෂණ පෙන්වයි. මෙවැනි අවස්ථා අධ්‍යයනය කිරීමට විද්‍යාඥයින් හැකිතාක් අඩු උෂ්ණත්ව ලබා ගැනීමට පරීක්ෂණ සිදු කර ඇත.

·	1994 දී NIST හි පර්යේෂකයින් විසින් 700 nK ( nK කෙල්විනයකින් බිලියනයෙන් පංගුවකි) තරම් සිසිල් උෂ්ණත්වයක් වාර්තා කර ඇත.

·	2000 නොවැම්බරයේ දී 100 pK ට අඩු න්‍යෂ්ටික බැමුම් උෂ්ණත්වයක් හෙල්සින්ක් තාක්ෂණික විශ්ව විද්‍යාලයේ අඩු උෂ්ණත්ව පර්යේෂණාගාරයේ සිදු කළ පරීක්ෂණයක දී වාර්තා වී ඇත. කෙසේ නමුත් මෙය ඒක සුචලන අංකයක ( න්‍යෂ්ටික බැමුම යන ක්වොන්ටම් ලක්ෂණයට අදාල ) උෂ්ණත්වය විය. එම නිසා මෙම උෂ්ණත්වය සියළුම සුචලිත අංකවල තාපගතික උෂ්ණත්වවල මධ්‍යන්‍ය අගයක් නොවීය.

·	2003 පෙ‍බරවාරි මාසයේ දී පරීක්ෂණාගාරයකින් පිටත වු මෙතෙක් සොයා ගත් සිසිල්ම ස්ථානය බූමරංග නිහාරිකාව (−272.15 °C , 1 K )  බව සොයාගන්නා ලදී. මෙම නිහාරිකාව පිහිටා ඇත්තේ ආලෝක වර්ෂ 5000 ක් පෘථිවියට ඈතින් වූ "සෙන්ටෝරස්" තාරකා මණ්ඩලයේය.

නිරපේක්ෂ ශුන්‍ය ආසන්නයේ තාප ගතික ලක්ෂණ

0 K ආසන්න උෂ්ණත්වයක දී සියළුම පරමාණුක චලිතයන් පාහේ නතර වන අතර ස්ථිරතාපී ක්‍රියාවලියක් සඳහා ΔS = 0 වේ. සංශුද්ධ ද්‍රව්‍යයකට T 0 වන විට පූර්ණ ස්ඵටික සෑදිය හැක. (පරිපූර්ණ තත්වය වේ) මැක්ස් ප්ලාන්ක්ගේ තෙවන තාප ගතික නියමය ඇසුරින් ස්ඵටිකයක නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයේ දී, එන්ට්‍රොපිය ශුන්‍ය වන බව පෙන්විය හැක. කෙසේ වෙතත් අවම ශක්ති තත්වය පිරිහී ඇත්නම් හෝ එය එක් මයික්‍රො මට්ටමකට වඩා වැඩි වුවහොත් පෙර සඳහන් ආකාරයට එ‍න්ත්‍රොපිය ශුන්‍ය නොවේ. නර්න්ස්ට් තාප ප්‍රමේය මඟින් T 0 වන විට ඕනෑම සමෝෂ්ණ ක්‍රියාවලියක එන්ට්‍රොපි වෙනස ශුන්‍යයට ආසන්න වන බව ප්‍රකාශ කරන අතර මෙම ප්‍රකාශය වඩාත් දුර්වල වන අතර මුල් ප්‍රකාශය තරම් මත භේදයට තුඩු දී නොමැත.

මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ පූර්ණ ස්ඵටිකයක එන්ට්‍රොපිය නියතයක් වන බවය.

ස්ථිර තාපය හා සමෝෂ්ණය එකිනෙකට වෙනස් වුවත් නර්න්ස්ට් උපග්‍රහනය මඟින් මෙම අවස්ථාව සඳහා සමෝෂ්ණ T = 0  හා ස්ථිරතාපී S = 0 , එකිනෙක මත සමගතික වන බව පෙන්වයි. කිසිම ස්ථිරතාපයන් දෙකක් ඡේදනය නොවන නිසා වෙනත් ස්ථිර තාපකයකට සමෝෂ්ණ T = 0   සමඟ ඡේදනය විය නොහැක. ඒ අනුව කිසිම ස්ථිරතාපී ක්‍රියාවලියක් ශුන්‍ය නොවන උෂ්ණත්වයකින් ආරම්භ කොට උෂ්ණත්වය ශුන්‍ය දක්වා ගෙන යා නොහැකි බව පෙන්විය හැක. (≈ Callen, pp. 189-190)

යම් පද්ධතියක් පරිමිත ක්‍රියාවලි සමූහයකට භාජනය කිරීමෙන් එහි උෂ්ණත්වය ශුන්‍ය දක්වා අඩු කළ නොහැකිය යන්න වඩාත් ශක්තිමත් තර්කයකි. (≈ Guggenheim, p. 157)

පරිපූර්ණ ස්ඵටිකයක් යනු සෑම දිශාවක් ඔස්සේම අභ්‍යන්තර දැලිස ව්‍යුහය බාධාවකින් තොරව ව්‍යාප්ත වූ ස්ඵටිකයි. මෙම පරිපූර්ණ සැකැස්ම අක්ෂ තුනක් (එකිනෙකට ප්‍රලම්භ නොවූ) ඔස්සේ උත්තාරණ සමමිතයක් පැවතීමෙන් සනාථ වේ. ව්‍යුහයේ සෑම දැලිස් අවයවයක්ම ඒක පරමාණුක වුවත් අණුක කාණ්ඩයක් වුවත් නියමිත ස්ථානයේම පවති. කාබන් හි , දියමන්ති හා මිනිරන් වැනි බහුරූපී ආකාර පවතින පරිදි යම් ද්‍රව්‍යයකට ස්ථායී ස්ඵටික ආකාර දෙකක් හෝ වැඩි ගණනක් පවතී නම් එහි රසායනිකව පිරිහුම් ස්වභාවයක් පවතී. මෙසේ පරිපූර්ණ ආකාරයට පවතින ස්ථායී වර්ග දෙකෙ‍හිම T = 0 විට එන්ට්‍රොපිය ශුන්‍ය වන්නේ ද යන්න ගැටළුවකි.

පරිපූර්ණ ස්ඵටික කිසි විටකත් ප්‍රායෝගිකව නොපවතී. අපරිපූර්ණ ස්ථටික හා අස්ඵටික ආකාර පවා අඩු උෂ්ණත්වවලදී එලෙසම ඝන වීම නිසා තව දුරටත් ස්ථායී අවස්ථා සඳහා පරිණාමනය සිදු නොවේ.

ඩෙබ් ආකෘතිය අනුව , ශුද්ධ ස්ඵටික විශිෂ්ට තාපය හා එන්ට්‍රොපිය T3  සමානුපාතික වන අතර එන්තැල්පිය හා රසායනික ධාරිතාව T 4 සමානුපාතික වේ. (Guggenheim, p. 111)  T = 0 තෙක් මෙය අඩු වී ක්‍රමානුකූලව නියත අගයකට පත් වේ. එවිට එම අගයන්හි ප්‍රස්තාරයේ බෑවුම ශුන්‍ය වේ. 10 K ට අඩු පරීක්ෂණ ඇසුරින් සොයාගෙන ඇති පරිදි T = 0 සඳහා සීමා අගය විශිෂ්ට තාපයේ දී ශුන්‍ය වේ. සවිස්තරාත්මක නොවූ අයින්ස්ටයින් ආකෘතියේ දී ද මෙම විශිෂ්ට තාපයේ අඩු වීම පෙන්වා ඇත. ස්ඵටික අවස්ථාවන්ට මෙන්ම එසේ නොවන පදාර්ථයන් සඳහා ද නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයේ දී විශිෂ්ට තාපය ශුන්‍ය වේ. තාපජ ප්‍රසාරණ සංගුණකයට ද මෙම ක්‍රියාව සිදු වේ. අනෙකුත් විවිධ අගයන් ද ශුන්‍ය වන බව "මැක්ස්වෙල්"  සම්බන්ධතාවයන් පෙන්වා දෙයි. මෙම සංසිද්ධිය අනපේක්ෂිත විය.

ගිබ්ස් ශක්තියේ , එන්තැල්පියේ හා එන්ට්‍රොපිය වෙන්සවීම්වල සම්බන්ධය අනුව  T අඩුවත්ම ΔG සහ ΔH හි අගයන් එකිනෙකට ආසන්න වේ. (ΔS නියත අගයකම සීමාවන් නිසා) ස්වයංසිද්ධව සිදුවන සෑම ක්‍රියාවලියක්ම (රසායනික ප්‍රතික්‍රියා ඇතුළුව) සමතුලිත වන විට G හි අගය අඩුවන බව පරීක්ෂණාත්මකව සොයාගෙන ඇත. ΔS අගය අඩු හෝ / සහ T හි අගය අඩු නම් ΔG < 0 වීමෙන් ΔH < 0 කියවිය හැක. තාපය පිට කරන තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාවක් බව පෙන්වයි. කෙසේ නමුත් TΔS අගය ප්‍රමාණවත් තරම් විශාල නම් තාප අවශෝෂක ප්‍රතික්‍රියාවක් වුවද ස්වයංසිද්ධවම සිදු විය හැක.

මීට අමතරව  ΔG සහ ΔH හි උෂ්ණත්ව ව්‍යුත්පන්නයන්ගේ අනුක්‍රමණ T = 0 විට ශුන්‍යයට සමවන අතර ඒවායේ ප්‍රස්ථාර එකිනෙක වෙත අභිසාරී වේ. මේ අනුව යම් සැලකිය යුතු උෂ්ණත්ව සීමාවක් තුළ ΔG සහ ΔH  අගයන් ආසන්න වශයෙන් සමාන වේ. මෙම සංසිද්ධියේ තොම්සන් හා බර්ත්ලොම් ගේ ආනුභවික නියම සත්‍යාපනය කරයි. මෙම නියමවලින් පැවසෙන්නේ යම් පද්ධතියක් වැඩිම තාප ප්‍රමාණයක් විමෝචනය කරමින් සංතුලන මට්ටමකට පත්වන බවයි. (උදා - වඩාත්ම තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාවක් සත්‍ය ප්‍රතික්‍රියාව වේ) (Callen, pp. 186-187)

බෝස් අයින්ස්ටයින් සංඝනීකරණය සමඟ සම්බන්ධය

බෝස් අයින්ස්ටයින් සංඝනීකරණයක් යනු ඉතා අඩු උෂ්ණත්වවලදී (නිරපේක්ෂ ශුන්‍යයට වඩා අංශකයකින් බිලියනයෙන් පංගු කිහිපයක් පමණ වැඩි උෂ්ණත්වයක දී) අසාමාන්‍ය ලෙස හැසිරෙන යම් ද්‍රව්‍යයන්ය. මෙම ලක්ෂ්‍යයේ දී තාප ගතික නියම ඉතා වැදගත් වේ.

නිරපේක්ෂ උෂ්ණත්ව පරිමාණය

නිරපේක්ෂ හෝ තාප ගතික උෂ්ණත්වය සම්මතයක් ලෙස කෙල්වින් පරිමාණය භාවිතයෙන් (සෙල්සියස් පරිමාණයෙන් වැඩිවීම්) මනිනු ලබන අතර රැන්කයින් පරිමාණයේ (ෆැරන්හයිට් පරිමාණයෙන් වැඩි වීම්) වඩා සුළු වශයෙන් මනිනු ලැබේ. නිරපේක්ෂ උෂ්ණත්වය තීරණය වන්නේ විශේෂිත නියත ගුණාකාර ප්‍රමාණයේ අංශකවලිනි. එනිසා සියළුම පරිමාණවලින් යම් නිරපේක්ෂ උෂ්ණත්ව දෙකක අනුපාතය T2/T1 එකම අගයක් ගනී. මේ සඳහා වඩාත්ම සාධාරණ අර්ථ දැක්වීම වන්නේ ක්වොන්ටම් සමාකාර හෝ ශක්තීන් මත පදනම් වූ මැක්‍ස්වෙල් බෝල්ට්ස්මාන් ව්‍යාප්තියයි. මෙහි ක්වොන්ටම් සමාකාර වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ ශක්තියක් kT අතරත් වූ ඝාතීය ශ්‍රිතයෙහි අවරෝහණ ආකාරයට ද්‍රව්‍යවල අංශූන්ගේ සාපේක්ෂ අගයන් ලබා දෙන ෆර්මි - ඩයිරුක් සංඛ්‍යාතය (අර්ධ නිඛිල බැමුම් අංශු) හා බෝස් අයින්ස්ටයින් සංඛ්‍යානය (නිඛිල බැමුම් අංශු) වේ. මහේක්ෂීය මට්ටමක දී සිසිල් හා උණුසුම් තාප සංචිත අතර ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රත්‍යාවර්ත තාප එක් වීමක කාර්යක්ෂමතාව අනුසාරයෙන් මෙය අර්ථ දැක්විය හැක.

භෞතික විද්‍යාව

නිරපේක්ෂ ශුන්‍ය


James Stewart Edwards  (born August 31, 1936) is a former Canadian politician from Alberta.

Early life
James Stewart Edwards was born on August 31, 1936, in Edmonton, Alberta to Donald Stewart Edwards and Verna May Armstrong. Edwards attended the University of Alberta attaining a Bachelor of Arts. He married Sheila Mary Mooney on September 10, 1960, and had four children together. Edwards served as the Commissioner of the Alberta Human Rights Commissioner from 1979 to 1980.

Political career

He was first elected to the House of Commons of Canada in the 1984 general election as a Progressive Conservative from Alberta. He served as a parliamentary secretary to several ministers in the government of Prime Minister Brian Mulroney.

Following Mulroney's resignation as PC leader and prime minister in 1993, Edwards was a candidate at the PC leadership convention held to choose a successor. He placed third. Edwards ran on a platform of cutting federal spending by $10-billion per year until the deficit and national debt were wiped out, reducing the size of Cabinet from 35 to 20, reviewing defense spending, freezing support to the European Bank for Renewal and Development, privatizing all Crown Corporations including Canada Post, and reducing international funding.

He was appointed chief government Whip and President of the Treasury Board in the short lived cabinet of Prime Minister Kim Campbell. He lost his seat in that year's 1993 election that reduced the Tories to only two Members of Parliament in the House.

Later life

Edwards was the president and CEO of Economic Development Edmonton from 1998 to 2002 and served as the chair of the board of governors at the University of Alberta from March 2002 to 2006. Edwards received an honorary Doctor of Laws from the University of Alberta in 2006.

References

External links

1936 births
Living people
Members of the House of Commons of Canada from Alberta
Progressive Conservative Party of Canada MPs
Members of the King's Privy Council for Canada
University of Alberta alumni
Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates

Jim Edwards (Canadian politician)


O governo Svinhufvud II corresponde ao período da história política finlandesa que se inicia com a posse de Pehr Evind Svinhufvud como primeiro-ministro, em 4 de julho de 1930. Foi um governo maioritário formado pelos partidos da Liga Agrária, Coligação Nacional, Popular Sueco e Nacional Progressista. Teve seu fim em 21 de março de 1931.

O segundo mandato de Svinhufvud ficou marcado pela resolução dos conflitos políticos internos iniciados no governo anterior. Logo nos primeiros dias, um operário de Forssa e integrante do Movimento de Lapua foi assassinado. Os rebeldes responderam invadindo uma sessão do Comitê de Constituição do parlamento e sequestrando os congressistas comunistas Eino Pekkala e Jalmari Rötkö. Depois disso, o ministro do Interior Erkki Kuokkanen ordenou a prisão de todos os congressistas comunistas. Com o objetivo de aprovar leis anticomunistas, o então presidente Lauri Kristian Relander dissolveu o parlamento e ordenou novas eleições para outubro. Isto agravou as atividades criminosas dos membros do Lapua, que sequestraram o vice-presidente do Partido Social-Democrata, Väinö Hakkila. Apesar disso, a estratégia do governo funcionou e o novo parlamento aprovou as leis anticomunistas.

Mais tarde, o governo resolveu reprimir o Movimento de Lapua, uma vez que a ameaça do comunismo não podia ser mais usada para justificar os esforços golpistas. Para atingir o objetivo, o governo transferiu o ex-presidente Kaarlo Juho Ståhlberg para Joensuu. Isto fez com que a direita moderada abandonasse o movimento extremista.

Composição
O governo Svinhufvud II foi composto pelos seguintes ministros:

Bibliografia

Svinhufvud II

Governo Svinhufvud II


est une chanson du groupe américain Cock Robin, parue sur le premier album éponyme du groupe. Sortie en , c'est le premier single du groupe ainsi que le premier de l'album. When Your Heart Is Weak est écrite et composée par le membre fondateur du groupe Peter Kingsbery.

Composition
La chanson, une ballade, traite d'un homme qui est amoureux d'une femme, mais ne sait pas si la femme en question l'aime réciproquement. Elle est chantée par Peter Kingsbery.

Accueil commercial
Après sa sortie en single, When Your Heart Is Weak  a notamment atteint la  place en Allemagne et la  place du Top 50 en France. Le single a également atteint la  place du classement américain Billboard Hot 100.  a la particularité d'être le seul single du groupe à s'être classé dans les hit-parades américains.

Crédits
 Cock Robin
 Peter Kingsbery – chant principal, claviers, basse, programmation de synthétiseur
 Anna LaCazio – chœurs et synthétiseur Casio
 Louis Molino III – batterie, percussions et chœurs
 Clive Wright – guitares, synthétiseur Roland GR-300

 Musiciens supplémentaires
 Paulinho da Costa – percussions
 Pat Mastelotto – percussions
 Arno Lucas – percussions
 Paul Fox – programmation de synthétiseur

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications
{|class="wikitable "
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-

Notes et références

Chanson interprétée par Cock Robin
Premier single
Single musical sorti en 1985
Single publié par CBS Records
Single publié par Columbia Records
Single certifié argent en France

When Your Heart Is Weak


Dame Janet Abbott Baker  (born 21 August 1933) is an English mezzo-soprano best known as an opera, concert, and lieder singer.

Baker is particularly closely associated with baroque and early Italian opera and the works of Benjamin Britten. During her career, which lasted from the 1950s to the 1980s, she was considered an outstanding singing actress and widely admired for her dramatic intensity, perhaps best represented in her famous portrayal as Dido, the tragic heroine of Berlioz's magnum opus, Les Troyens. As a concert performer, Baker was noted for her interpretations of the music of Gustav Mahler and Edward Elgar. David Gutman, writing in Gramophone, described her performance of Mahler's Kindertotenlieder as "intimate, almost self-communing".

Biography and career

Early life
Janet Abbott Baker was born in Hatfield, in the West Riding of Yorkshire, where her father was an engineer as well as a chorister. Members of her family worked at Bentley Pit, in Doncaster. She attended York College for Girls and then Wintringham Girls' Grammar School in Grimsby. The death, when she was 10 years old, of her elder brother Peter, from a heart condition, was a formative moment that made her take responsibility for the rest of her life; she revealed this in a BBC Radio 3 Lebrecht Interview in September 2011.

In her early years Baker worked in a bank, transferring to London in 1953 where she trained with Meriel St Clair and Helene Isepp, whose son Martin became her regular accompanist. Knocked down by a bus in 1956, she suffered concussion and a persistently painful back injury. In the same year she came second in the Kathleen Ferrier Memorial Competition at the Wigmore Hall, winning national attention.

Debut
In 1956, she made her stage debut with Oxford University's Opera Club as Miss Róza in Smetana's The Secret. That year, she also made her debut at Glyndebourne. In 1959, she sang Eduige in the Handel Opera Society's Rodelinda; other Handel roles included Ariodante (1964), of which she later made a notable recording with Raymond Leppard, and Orlando (1966), which she sang at the Barber Institute, Birmingham.

Opera
With the English Opera Group at Aldeburgh, Baker sang Purcell's Dido and Aeneas in 1962, Polly (in Benjamin Britten's version of The Beggar's Opera) and Lucretia (in Britten's The Rape of Lucretia). At Glyndebourne she appeared again as Dido (1966) and as Diana/Jupiter in Francesco Cavalli's La Calisto, and Penelope in Monteverdi's Il ritorno d'Ulisse in Patria. For Scottish Opera she sang Dorabella in Mozart's Così fan tutte and Dido in Berlioz's The Trojans, as well as Dido in Purcell's Dido and Aeneas, Octavian in Richard Strauss's Der Rosenkavalier, the Composer in Ariadne auf Naxos and the role of Orfeo in Gluck's Orfeo ed Euridice. The latter was considered her signature role; she sang it in many productions, and a videotaped performance from Glyndebourne is available (see below).

In 1966, Baker made her debut as Hermia in Britten's A Midsummer Night's Dream at the Royal Opera House, Covent Garden, and went on to sing there Berlioz's Dido; Kate in Britten's Owen Wingrave; Mozart's Vitellia (in La clemenza di Tito) and Idamante (in Idomeneo); Cressida in William Walton's Troilus and Cressida; and the title role in Gluck's Alceste (1981). For the English National Opera, she sang the title role in Monteverdi's L'incoronazione di Poppea (1971), Charlotte in Massenet's Werther, and the title roles in Donizetti's Maria Stuarda and Handel's Giulio Cesare.

Oratorio and song
During this same period she made an equally strong impact on audiences in the concert hall, both in oratorio roles and solo recitals. Among her most notable achievements are her recordings of the Angel in Elgar's The Dream of Gerontius, made with Sir John Barbirolli in December 1964 and Sir Simon Rattle over twenty years later; her 1965 performances of Elgar's Sea Pictures and Mahler's Rückert Lieder, also recorded with Barbirolli; and, also from 1965, the first commercial recording of Ralph Vaughan Williams's Christmas oratorio Hodie under Sir David Willcocks with The Bach Choir. In 1963, she sang the contralto part in the first performance at the BBC Promenade Concerts of Mahler's Resurrection Symphony under the direction of Leopold Stokowski, then making his Proms debut appearances. She performed in 1971 for the Peabody Mason Concert series in Boston.

In 1976 she premiered the solo cantata Phaedra, written for her by Britten; and Dominick Argento's Pulitzer Prize-winning song cycle From the Diary of Virginia Woolf, also written with her voice in mind. She has also been highly praised for her insightful performances of Brahms's Alto Rhapsody and Wagner's Wesendonck Lieder, as well as solo songs from the French, German and English repertoire.

Retirement
Dame Janet's final operatic appearance was as Orfeo in Gluck's Orfeo ed Euridice, on 17 July 1982, at Glyndebourne. In May 1988, she repeated the role in a concert performance with the Oratorio Society of New York (an unannounced farewell to the U.S.). She had continued to perform lieder recitals, retiring for good in 1989 (although she did make a small handful of recordings in January 1990). She published a memoir, Full Circle, in 1982. In 1991, Baker was elected Chancellor of the University of York. She held the position until 2004, when she was succeeded by Greg Dyke. An enthusiastic Patron of the Leeds International Pianoforte Competition, she gave an address at the closing ceremony of the 2009 event.

Honours and awards
Janet Baker was made a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in 1970 and appointed to Dame Commander (DBE) in 1976. She was appointed a member of the Order of the Companions of Honour (CH) in 1993. In 1968, she was initiated as an Honorary Member of Sigma Alpha Iota International Music Fraternity by the Alpha Omicron Chapter at Occidental College, California, United States. She received the Léonie Sonning Music Prize of Denmark in 1979. She is the recipient of both Honorary Membership (1987) and the Gold Medal (1990) of the Royal Philharmonic Society. She has been a vice-president of The Bach Choir since 1983. In 2007, she received the Distinguished Musician Award from the Incorporated Society of Musicians and in 2011 she was installed as an Honorary Freeman of the Worshipful Company of Musicians at a ceremony in the City of London. This is the highest honour the company can bestow on a fellow musician. She was awarded a Fellowship by the Royal Northern College of Music (FRNCM) in 1978.

She was voted into Gramophone magazine's inaugural Hall of Fame in 2012.

Private life
She married James Keith Shelley in 1957 in Harrow; he became her manager and accompanied her to engagements. They decided not to have children for the sake of her career. Following her retirement as a singer, she did perform and record some spoken roles, for example the role of the narrator in Britten's incidental music for The Rescue of Penelope; in later years, apart from occasional public appearances such as the 2009 Leeds event, she said she had "nothing to do with anyone except close friends". Those friends include the singer Felicity Lott, pianist Imogen Cooper, conductor Jane Glover and actress Patricia Routledge, all of whom appeared in a BBC documentary profile, Janet Baker in her own words, shown in 2019. After her husband suffered a stroke, she cared for him at home. He died in June 2019.

Recordings
 Bellini: I Capuleti e i Montecchi, Beverly Sills, Robert Lloyd, Nicolai Gedda, Raimund Herincx, John Alldis Choir, New Philharmonia Orchestra, conducted by Giuseppe Patanè. 1975. Studio recording. EMI Records Ltd.
 Berlioz: Béatrice et Bénédict, with Christiane Eda-Pierre, Helen Watts, Robert Tear, London Symphony Orchestra, Colin Davis. Recorded Henry Wood Hall, 19–22 December 1977. LP Philips 6700 121. CD 416 952 2.
 Berlioz: Les Troyens: scenes from Act V and La Mort de Cléopâtre, London Symphony Orchestra, Alexander Gibson. Recorded Watford Town Hall, 14–15 September 1969. LP – ASD2516, CD CDM7 69544 2.
 Berlioz: L'Enfance du Christ, Op.25 – John Alldis Choir, London Symphony Orchestra, Colin Davis. Recorded Watford Town Hall, 24–28 October 1976. LP Philips 6700 106, CD 415 949 2.
 Berlioz: La Mort de Cléopâtre (with Herminie and 5 songs), London Symphony Orchestra, Sir Colin Davis cond. (Philips, rec. 03/1979)
 Brahms: Alto Rhapsody, op 53, with the male voices of the John Alldis Choir, London Philharmonic Orchestra, Sir Adrian Boult. Recorded Abbey Road Studios, London, 15 December 1970. Producer: Christopher Bishop; Balance engineer: Christopher Parker. CDM 7 69424 2.
 Britten: Spring Symphony, op 44, with Sheila Armstrong, Robert Tear, London Symphony Orchestra, André Previn. Recorded Kingsway Hall, 28–29 June 1978. LP ASD3650, CD CDC7 47667 2
 Delius: Songs of Sunset, John Shirley-Quirk, Royal Liverpool Philharmonic Orchestra and Chorus, Charles Groves
 Elgar: The Dream of Gerontius, Hallé Orchestra, John Barbirolli. Recorded December 1964.
 Elgar: The Dream of Gerontius, City of Birmingham Symphony Orchestra, CBSO Chorus, Simon Rattle. Recorded September 1986.
 Elgar: Sea Pictures, Op. 37, London Symphony Orchestra, John Barbirolli. Recorded 30 August 1965, Abbey Road Studio 1. LP – ASD655, CD CDC7 47329 2
 Gluck: Orpheus and Euridice at Glyndebourne Festival Opera, conducted by Raymond Leppard. On video. Copyright 1982 by National Video Corporation Limited.
 Handel: Julius Caesar with the English National Opera; Charles Mackerras conducting (Chandos CHAN 3019; recorded 1–7 August 1984; released 1999). A studio-made video of the ENO production, recorded at Limehouse Studio, was released on video and later DVD.
 Mahler: Des Knaben Wunderhorn with Geraint Evans and the London Philharmonic Orchestra under Wym Morris, (Nimbus 1966)
 Mahler: Kindertotenlieder with the Hallé Orchestra; John Barbirolli conducting (EMI LP cat. no. ASD 2338; released 1968)
 Mahler: Rückert Lieder with the Scottish National Orchestra under Jascha Horenstein (BBC Legends, 1967)
 Mahler: Rückert Lieder with the Hallé Orchestra; John Barbirolli conducting (EMI LP cat. no. ASD 2338; released 1968)
 Mahler: Rückert Lieder with the Israel Philharmonic Orchestra under Leonard Bernstein (Columbia, 1974)
 Mahler: Rückert Lieder with the London Symphony Orchestra under Michael Tilson-Thomas (Columbia, 1987)
 Mahler: Das Lied von der Erde with Waldemar Kmentt and the Bavarian Radio Symphony Orchestra under Rafael Kubelik (Audite, 1970)
 Mahler: Das Lied von der Erde with Richard Lewis and the Cleveland Orchestra under George Szell (Arkadia, 1970)
 Mahler: Das Lied von der Erde with James King and the Royal Concertgebouw Orchestra under Bernard Haitink (Philips, 1975)
 Mahler: Das Lied von der Erde with Ludovic Spiess and the BBC Symphony Orchestra under Rudolf Kempe (BBC Legends, 1975)
 Mahler: Das Lied von der Erde with John Mitchinson and the BBC Northern Symphony Orchestra under Raymond Leppard (BBC Legends, 1977)
 Mahler: Symphony No. 2 with the London Symphony Orchestra, BBC Chorus etc., Leopold Stokowski conducting (BBC Proms 1963); (BBC Legends)
 Mahler: Symphony No. 2 with the Berlin Philharmonic Orchestra, St. Hedwig's Cathedral Choir under John Barbirolli (Nuova Era, 1965)
 Mahler: Symphony No. 2 with the London Symphony Orchestra, Edinburgh Festival Chorus under Leonard Bernstein (CBS, 1974)
 Mahler: Symphony No. 2, City of Birmingham Symphony Orchestra, CBSO Chorus, Simon Rattle. Recorded 1986.
 Mahler: Symphony No. 2 in "The Klemperer Legacy"; Chor und Symphonie-Orchester des Bayerischer Rundfunks ; Otto Klemperer conducting (EMI, 1998)
 Mahler: Symphony No. 3 with the London Symphony Orchestra, London Symphony Chorus, Southend Boys' Choir under Michael Tilson-Thomas (Columbia, 1987)
 Mozart: Cosi fan tutte, conducted by Colin Davis (Philips, 1974)
 Mozart: La clemenza di Tito, conducted by Colin Davis (Philips, 1977)
 Purcell: Dido and Aeneas, conducted by Anthony Lewis, English Chamber Orchestra, The St. Anthony Singers; rec. Oct. 1961; with Raimund Herincx as Aeneas. Decca Legendary Performances/UMG. SOL 60047.
 Rameau: Hippolyte et Aricie, conducted by Anthony Lewis, English Chamber Orchestra, The St. Anthony Singers; rec. 1966; with Robert Tear as Hippolyte and Angela Hickey as Aricie. L'oiseau Lyre.
 Schubert: Lieder.  A double-CD with pianists Gerald Moore and Geoffrey Parsons, containing forty-two songs.  EMI classics, 7243 5 69389 2
 Verdi: Requiem, with the Chicago Symphony Orchestra et alia under Georg Solti, Chicago Symphony Orchestra (Columbia, 1977)

Videography
 Glyndebourne Festival Opera: a Gala Evening (1992), Arthaus Musik DVD, 100-432, 2004

References
Notes

External links

An interview with Janet Baker recorded in 1994 – a British Library sound recording
 Interview in: Making Music in Britain: Interviews with those behind the notes. Elizabeth Haddon, Ashgate, 2006 (pages 11–28). https://www.amazon.co.uk/Making-Music-Britain-Interviews-Behind/dp/0754638235

1933 births
Living people
Musicians from Doncaster
Operatic mezzo-sopranos
English opera singers
English mezzo-sopranos
Grammy Award winners
Royal Philharmonic Society Gold Medallists
Chancellors of the University of York
Members of the Order of the Companions of Honour
Dames Commander of the Order of the British Empire
Singers awarded knighthoods
EMI Classics and Virgin Classics artists
Honorary Members of the Royal Philharmonic Society
Fellows of Downing College, Cambridge
RCA Victor artists
Benjamin Britten
Edward Elgar
Recipients of the Léonie Sonning Music Prize

Janet Baker


Allianoi İzmiri, Bergama ilçesi sınırları içinde, Bergama-İvrindi kara yolunun 18. km.'sinde, Bergama'nın kuzeydoğusunda, Yortanlı Barajı gölet alanının tam ortasında, Paşa Ilıcası Mevkii'nde yer alan bir Misya antik kenttir.

Konumu ve çevresel özellikleri
Sağlık Tanrısı Asklepios'a adanmıș bu kült merkezi, güneyde Bağ Tepe ile Abdal Tepe, kuzeyde ise Çamlık Tepe olmak üzere vadinin tam ortasına kurulmuștur. Kült merkezinin ortasından geçen İlya Çayı belli mevsimlerde tarih boyunca sel tașkınlarına sebep olmuștur. Bu alanın tercih edilmesinin nedeni, hala 47 0 C olan sıcak su kaynağı ve boğazda olması nedeniyle olumlu klimatik koșullara sahiptir. Merkez, sıcak su kaynağının tam üstüne, 300 m. doğu-batı uzanımlı, 200 m. genișliğinde bir alana yayıldığı tespit edilmiștir. Allianoi'u ikiye ayıran İlya Çay'nın üzerinde doğu ve batı ucunda biri halen kullanımda, diğeri sadece rampa ve bir ayağı günümüze kalan simetrik iki köprü inșa edilmiștir. Sıcak su kaynağı, dere yatağının hem güney hem de kuzeyindeki yapıların içinde halen mevcuttur.

Araştırma ve Kazılar
1998 yılından bu yana da Paşa Ilıcası merkez olmak üzere baraj gölet alanı içinde kalan alanda kurtarma kazıları devam etmektedir. Baraj Gövdesi ve çevre ile bağlantısını sağlayacak yol yapım çalışmaları devam etmektedir. Proje aynen uygulandığı takdirde, baraja su toplanmaya başlandığı gün Allianoi tamamen su altında kalacaktır. Yağış rejimi ve bitki örtüsü ile bağlantılı olarak yaklaşık 40-60 yıl arasında ömrü olduğu düşünülen barajın gölet alanında bu süre zarfında alüvyon birikecek. Ve Allianoi yaklaşık 12– 15 m.'lik alüvyon dolgu altında kalacaktır.

Antik yazarlardan P.Aelius Aristides'in Hieroi Logoi adlı eserinde (III.1 ) Allianoi anılmaktadır. Bu antik kaynak haricinde henüz, antik yazarlarda veya epigrafik buluntularda, Allianoi hakkında başka bilgiye ulaşılamamıştır. Allianoi, "Sağlık Tanrısı Asklepion'un yurdu" olarak bilinmektedir.

İlginç bir özelliği, antik çağ kaynaklarında sadece bir kez, M.S. 2. yüzyıl Batı Anadolu yazarı Aelius Aristides'in "Hieroi Logoi" (Kutsal Anlatılar) adlı eski çağ tıbbının en önemli kaynaklarından biri olan eserinde (III.1) anılmış olmasıdır. Bu kaynak haricinde antik yazarlarda veya epigrafik buluntularda henüz bahsine rastlanmamıştır.

Prehistorik Dönem

Allianoi'nin batısındaki orman arazisinde yapılan kazı çalışmaları sırasında, Erken Tunç Çağı II'ye ait bir adet Yortan kabı ele geçmiştir. Çakmak Tepe eteklerinde ise çok sayıda çakmak taşı eser saptanmıştır. Bunun haricinde dolgu toprak içerisinden iki adet taş balta ele geçmiştir. Tüm bunlara dayanılarak Allianoi ve yakın çevresinde prehistorik bir yerleşim olduğu düşünülmektedir.

Helenistik Dönem
Bu dönemde sıcak su kaynağını değerlendiren küçük bir termal merkezi olduğu sanılmaktadır. Helenistik Çağ'a ait sadece birkaç arkeolojik ve nümismatik eser ele geçmiş olmasına rağmen Allianoi merkez yerleşiminde Helenistik mimariye rastlanılmamıştır.

Roma Dönemi

Allianoi'de, Roma İmparatorluk Dönemi'nde (M.S. 2. yüzyıl) kült merkezinde, Anadolu'nun pek çok merkezinde ve Pergamon'daki Asklepieionda olduğu gibi büyük bir bayındırlık faaliyeti yaşanmıştır. Kült merkezinde mevcut binaların büyük bir kısmı bu döneme aittir. Ilıcanın yanı sıra, köprüler, caddeler, sokaklar, insulalar, geçiş yapısı, propylon, ve nympheum bu dönemde planlanır.

Bizans Dönemi
Allianoi'da yoğun yerleşimin görüldüğü dönemdir. Ancak Pergamon'da olduğu gibi sosyo-ekonomik açıdan son derece zayıf bir dönem yaşanmıştır. Kült merkezinde yaşamaya başlayan Bizanslılar, Roma Çağı'na ait heykeltıraşlık eserlerini ve mimarlık kalıntılarını tahrip edip,devşirme malzeme olarak kullanmaya başlamışlardır. Roma Çağı'na ait, stoaların ve ana caddelerin tabanları kullanılmak suretiyle, yeni basit mekanlar yapılmıştır. Allianoi'un en önemli yapısı olan ılıcanın ve nympheumlar da ihtiyaçlara uygun küçük değişiklikler yapılarak kullanılmaya devam etmiştir. Bazilikal planda büyük bir kilise inşa edilmiştir. Yerleşmenin içinde ve yakın çevresinde de şapeller yapılmış, ayrıca bu dönemde metal, seramik ve cam atölyelerini kurulmuştur.

Osmanlı Dönemi

Osmanlı döneminde Paşa Ilıcası, Aydın Salnameleri'nde zikredilmektedir. Ancak yoğun bir şekilde kullanılmamıştır. Çünkü kazılar sırasında Osmanlı dönemine ait birkaç sikkenin dışında iz yoktur. 20. yüzyıl başlarında bölge kaymakamı Kemal Bey tarafından Ilıca ele alınmış ve büyük havuzun bulunduğu yerin kısmen yeniden kullanıma açılmasını sağlamıştır. Ilıcanın batısındaki Roma köprüsünün, Osmanlı döneminden 1979 yılına kadar Bergama-İvrindi arasında kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Günümüz

20. yüzyılın başında kısmen temizlenmiş ancak sonra yeniden gelen sel nedeniyle, ılıcanın bulunduğu kısmın 1950'li yıllara kadar atıl durumda kaldığı anlaşılmaktadır. 1992 yılında, Bölge Karayolları Müdürlüğü tarafından hâlen mevcut Roma Köprüsü, kurul kararı olmaksızın yapılan bir ihale ile kısmen deforme edilerek yeni bir köprü inşa edilmiştir. Aynı yıl ılıcanın restorasyonu İzmir Valiliği tarafından İzmir İl Özel İdaresi aracılığı ile ihaleye verilmiştir. Bir yıl süren restorasyon işlemleri sırasında yine kurul kararı olmaksızın ılıcanın içi deforme edilerek üzerine modern bir bina yapılmıştır. Bu tarihten itibaren işletmeye verilmiştir, Şubat 1998'de yaşanan ağır bir sel taşkını ile tesis yeniden kullanılamaz duruma getirmiştir. Çayın güneyinde ise özel şahıslara ait olan arazide tarım yapılmıştır. Bu onarımlarda ilave edilen modern binaların büyük bir bölümü 2003 yılı çalışmaları sırasında kaldırılmış ve antik ılıca mekanları ortaya çıkarılmaya başlanmıştır.

Yortanlı Barajı gövdesinin çalışmaları bitmiş, çevre ile bağlantısını sağlayacak yol yapım çalışmaları devam etmektedir. Proje aynen uygulandığı takdirde, baraja su toplanmaya başlandığı gün Allianoi tamamen su altında kalacaktır. Yağış rejimi ve bitki örtüsü ile bağlantılı olarak yaklaşık 40-60 yıl arasında ömrü olduğu düşünülen barajın gölet alanında bu süre zarfında alüvyon birikecek. Ve Allianoi yaklaşık 12– 15 m.'lik alüvyon dolgu altında kalacaktır.

Bu arada Allianoi sitinde Trakya Üniversitesi Yrd.Doç.Dr. Ahmet Yaraş'ın yönetiminde 1998-1999'da Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün, 2000-2004 döneminde ise Philip Morris'in katkıları ve ayrıca Yortanlı Kurtarma Derneği bünyesinde örgütlenmiş gönüllülerin özverileriyle kurtarma kazıları gerçekleştirilmiştir. 1998-1999 kazı çalışmaları sonucunda, kazılan alanın Allianoi olduğu öğrenildikten sonra, Bergama Müze Müdürlüğü'nün başvurusu üzerinde, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu 29.03.2001 gün ve 9229 sayılı kararla, Allianoi'yi I. Derecede Arkeolojik Sit Alanı ilan edilince gerçek anlamda kurtarma kazısına dönüşmüştür. Bu arada özellikle Philip Morris'in katkılarıyla sitin kamuoyuna tanıtılmasında önemli çabalar gösterilmiştir.

2000 yılı kazı çalışmaları sırasında sade bir şekilde restore edilen bir sektörün tarla toprak seviyesini aşan ve Bergama-İvrindi yolundan geçerken de görülebilen bir mimari öğe haline dönüştürülmesi sağlandı. 2003 yılı kazı sezonunda biri Güney Ilıca ile dere sınırını belirleyen Roma duvarının mevcut kısmının sağlamlaştırılarak, yükseltilmesiyle (dolgu çöküntüsünü önlemek amacıyla), diğeri Kuzey Ilıca batısındaki mekanları sel taşkınlarından korumak amacı ile iki sağlam koruma duvar projesi gerçekleştirildi. Bu duvarlar sayesinde sit İlya Çayı'nın taşkınlarından kısmen korunmuş oldu. İşin ilginci, bu projeyi 100 yıl önce Kaymakam Kemal'in de düşünmüş olması, Alman Kazı heyetinde görevli Mimar W. Dörpfeld'den yardım istemesiydi. Ancak Ilıca turizme kazandırılamamıştı. Günümüz kazılarında Alman Arkeoloji Enstitüsü'nün kazılarından biri olan Pergamon Kazısı'ndan bazen araç gereç yardımı da alındı. ahşap bir seyir platformu oluşturuldu. Düzenleme ve yol parkuru mümkün olduğunca en görsel alanlardan geçirildi. Yeşillendirme çalışmaları yapıldı. Bergama Müzesi'ne en ünlüleri sitin simgesi haline gelmiş Nymphe heykeli olan toplam 10000 eser reslim edildi. Allianoi merkez yerleşimi haricinde 1998 yılından beri süren kazılarda tüm gölet alanı içerisinde araştırmalara devam edilmektedir. Bu araştırmalar sırasında 2 km. kuzeydoğuda Helenistik Döneme tarihlenen bir çiftlik yerleşiminin ve Pergamon su hattına ait olan kemerin devamı keşfedilmiştir. Yine gölet alanı içerisinde kalacak, 311 numaralı parselde yapılan çalışmalarda bir Bizans nekropolü ve nekropol şapeli ele geçmiştir.

Yortanlı Barajı ile Allianoi arasındaki açmazı çözmek için başbakanlık tarafından bir komisyon oluşturulması istendi. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü'nün çağrısıyla toplanan akademik komisyon, 05-06.07.2005 tarihinde Allianoi'ye gelerek inceleme ve istişarelerde bulundu. 18.07.2005 tarihinde raporunu tamamlayarak bakanlığa sundu. Komisyonun sonuç kısmında, "Heyetimiz yerinde ve Kurul işlem dosyasında yaptığı inceleme ve değerlendirmelerin sonucunda, Allianoi olarak adlandırılan tescilli arkeolojik sit alanının, kültür tarihimize katkıları nedeniyle korunmasının tartışmasız olduğu; ancak bu amaçla sunulmuş olan koruma önerilerinin alanın korunması konusuna gerçekçi bir çözüm getirmediği görüşündedir.
On binlerce yıllık bir süreçten geçerek bize ulaşan bir kültür varlığını yok etme hakkına sahip olmadığımız gibi, bunları gelecek nesillere aktarma yükümlülüğümüzün olduğu da kesinlikle unutulmamalıdır. Bu nedenle anlık çözümler aramak yerine, alanın bütüncül ve kalıcı olarak korunması ve sergilenmesi için daha fazla zaman kaybetmeden harekete geçilmesi, bu konuda ulusal ve uluslararası sorumluluğumuzun bir gereğidir." denilmektedir.

Allianoi, kültür, sağlık ve kongre turizmine kazandırılabilecek kadar görsel zenginliğe sahiptir. Allianoi'nin henüz yeteri kadar tanıtımı yapılmadığı halde, Bergama'ya gelen turistlerin büyük ilgisini çekmektedir. Gerekli yasal düzenlemelerden sonra kazı ekibi tarafından kısmen başlatılan basit çevre peyzajı tamamlandığında, Türkiye ve Bergama yeni bir ören yeri kazanacaktır.

Uzun vadede, Bergama'ya gelen turistin 1/10'i Allianoi'ye getirtilmiş olsa -ki normal bir turizm mevsiminde yaklaşık 600.000 turist Bergama'yı ziyaret etmektedir- Bergama'da konaklayan turist sayısında dolayısıyla ilçenin turizm gelirlerinde ciddi bir artış olacaktır. Böylelikle 45 °C olan sıcak suyu ile korunmuş ören yeri ve Adatepe'de kongre turizmine dönük bir tesisle ilçe ve Türkiye için eşsiz bir merkez kazandırılmış olacaktır.

Avrupa'da Badenweiler ve Baden Baden gibi birçok örneği bulunan ılıca merkezlerinde, sadece bir iki metresi korunmuş birkaç duvar olması yeterli görülürken Allianoi'de tamamı üst yapısına kadar korunmuş 9000m2'i aşan bir alana yayılan bir ılıca mevcuttur. Türkiye'de de bu bölgeye yakın, İzmir Balçova Ilıcası ve Balıkesir'deki ılıcalar gibi çok daha basit yapıdaki tesislerin doluluk oranı, yıl boyunca sürmektedir. Ve bunlar ülke ekonomisine büyük katkı sağlamaktadır.

Önerilen alternatif projede set yapıldığı takdirde doğu ve batı da ana kayaya kadar inilerek geçirimsiz tabakaya beton enjekte edilecek. Perde duvarları ile kuşaklama yöntemiyle Allianoi'nin su altında kalması önlenecektir. Ilıcanın kuzeyinden bir tünel aracılığı ile baraj gölet alanına su verilmesi sağlanabilecektir. Eğer bu proje uygulanabilirse, ılıcanın kuzeyindeki tepeye kongre amaçlı bir turistik tesis yapılmak suretiyle, kültür, sağlık ve kongre amaçlı tesis ile olağanüstü bir kompleks elde edilebilir.

Buluntular

Tıp aletleri
İğne, Grekçe βελόνη (belone), βελονίς (belonis) veya ῥαφίς (raphis) ve Latince acus olarak adlandırılmıştır. Sıklıkla
altın, gümüş, bronz ve demir gibi metalden ve fildişinden yapılan iğneler,çoğunlukla da dar gelirli halkın kullanımı için kemikten yapılmıştır. Bu çalışmada ince uzun gövde üzerinde belli bir genişleme gösteren figürlü veya figürsüzler "topuzlu", sadece gövdeden oluşanları"düz", dikiş amaçlılar "gözlü" iğneler olarak adlandırılmıştır ve bızlar da bu başlık altında incelenmiştir.

Topuzlu İğneler (All. İ.Tip I)
Topuzlu İğne, baş (topuz) 5 ve altındaki uca doğru sivrilen gövdeden oluşmaktadır. Çoğu örnekte, topuz gövde geçişinde boyun, aşağıya doğru kalınlaşarak omuz kısmını oluşturmakta ve omuzdan itibaren tekrar incelerek sivri uçla sona ermektedir. Latince acus crinalis olarak adlandırılan topuzlu iğnelerin, Antik Çağ'da hem elbise tutturmada hem de saç/topuz tokası olarak kullanıldığını arkeolojik veriler göstermektedir. Aulus Cornelius Celsus gibi antik kaynaklar, bandaj tutturmak için iğneleri tavsiye etseler de, kullanılan iğnenin malzemesi belirtilmemiştir. Allianoi kemik iğnelerinden ve buluntu yerlerinden yola çıkılarak kemik iğnelerin cerrahi dikişte kullanımına yönelik bir teklif de yapılmıştır. Allianoi'da 443 adet topuzlu iğne tespit edilmiştir. Bunlardan 273
adedi topuz tiplerine göre tipolojileri (All. İ.Tip Ia, Ib, Ic, Id, Ie, If, Ig, Ih, Iı ve Ij) yapılmıştır.

All. İ.Tip Ia Grubu Topuzlu İğneler
All. İ.Tip Ia grubundaki 141 adet buluntunun 90 âdeti All. İ.Tip Ia içerisinde, geriye kalanlar topuz tiplerine göre
altıya ayrılarak All. İ.Tip a1, a2, a3, a4, a5 ve a6 başlıkları altında incelenmiştir. All. İ.Tip Ia içerisindeki 90
örnekte, küresel topuz altında kalınlaşan gövde omuz sonrasında incelerek sivri uçla bitmektedir. Topuz çapları
değişiklik gösterse de çoğunluk 0,4 cm"dir. Bu tip, Allianoi"daki en sık rastlanan topuzlu iğne grubunu
oluşturmaktadır. Benzerleri Laodikeia Nekropolü M.S. 1.-4. yüzyıllar arasına, özellikle M.S. 3.-4. yüzyıla, Parion
M.S. 3.-4. yüzyıl ve 5.-6. Yüzyıl, Perge M.S. 1.-2. yüzyıl ortası, Ephesos Yamaç Ev 2 M.S. 2.- 4. yüzyıl, Yukarı
Moesia Bölgesi (Sırbistan)-M.S. 2.-4. yüzyıl, Korinthos (Yunanistan)-M.S. 3.-4. yüzyıl, Alexandria (Mısır)-(M.S.
Geç 4. yüzyıl, Roma Palatin Tepesi'nin doğusu (İtalya)-M.S. 4.-5. yüzyıl ve Thessaloniki'de (Yunanistan)-M.S. 4.-
5. yüzyıl görülmüştür.

Dış bağlantılar
 Allianoi kazı çalışmaları ve kurtarma kampanyası

Kaynakça

 A. Yaraş, "Allianoi", Dergi TÜRSAB, Ağustos 2004, >245, s.22-28
 A. Yaraş, "Bergama'da İkinci Antik Sağlık Merkezi : Allianoi", Yapı Aylık Kültür, Sanat ve Mimarlık Dergisi, 217 / Aralık, s. 35-38.
 A. Yaraş "1998 Yortanlı Barajı Kurtarma Kazısı", Bergama Belleten 9, s. 44-50.
 A. Yaraş, "Su İçinde Gelen Sağlık, Su İçinde Yok Olan Kültür! ; Allianoi", Toplumsal Tarih, Sayı 85, Ocak, s. 26-29.
 A. Yaraş, "Tanrıçanın Hüznü Allianoi", Atlas 97,Nisan, s.48-66.
 A. Yaraş, "Yortanlı (Bergama) Baraj Havzası'ndaki Tarihsel Miras", Zeugma Yalnız Değil Türkiye'de Barajlar ve Kültürel Miras, Aralık, s. 109-115.
 A. Yaraş, "1998-1999 Bergama Yortanlı Barajı Kurtarma Kazısı" 11. Müze Çalışmaları ve Kurtarma Kazıları Sempozyumu (24-26 Nisan 2000 Denizli), Ankara, s.105-118.
 A. Yaraş, "2000 Yılı Allianoi Kurtarma Kazısı", XXIII. Kazı Araştırma ve Arkeometri Sempozyum Sonuçları, Ankara, (25-30 Mayıs 2001 Ankara), I. Cilt, s.463-478.
 A. Yaraş, "Allianoi " Arkeoatlas sayı 1, s.148-149.
 A. Yaraş, "İzmir'de Yeni Bir Ören Yeri ; Allianoi", İzmir Kent Kültürü Dergisi, Şubat, sayı 5, s.165-170.
 A.Yaraş "Allianoi Geç Antik Çağ Seramik Fırınları", 3. Uluslararası Eskişehir Pişmiş Toprak Sempozyumu, (16-30 Haziran 2003 Eskişehir), s. 404-410.
 A. Yaraş, "2002 Yılı Allianoi Kurtarma Kazısı", XXIV. Kazı Araştırma ve Arkeometri Sempozyum Sonuçları, (27-30 Mayıs 2001 Ankara), s. 373-384.Ankara.
 A.Yaraş, "Allianoi 2003 Kazıları", XXV Uluslararası Kazı Sonuçları Toplantısı, (26-31 Mayıs 2002 Ankara), Baskıda.
 MÜLLER, H., "Allianoi. Zur Identifizierung eines antiken Kurbades im Hinterland von Pergamon ", IstMitt 54, 2004; 215-225.

İzmir ilindeki arkeolojik sitler
Bergama
Türkiye'deki antik kentler
Türkiye'deki Nekropol alanları

Allianoi


GQ (formerly Gentlemen's Quarterly and Apparel Arts) is an American international monthly men's magazine based in New York City and founded in 1931. The publication focuses on fashion, style, and culture for men, though articles on food, movies, fitness, sex, music, travel, celebrities' sports, technology, and books are also featured.

History

The magazine Apparel Arts was launched in 1931 in the United States. It was a men's fashion magazine for the clothing trade, aimed primarily at wholesale buyers and retail sellers. Initially it had a very limited print run and was aimed solely at industry insiders to enable them to give advice to their customers. The popularity of the magazine among retail customers, who often took the magazine from the retailers, spurred the creation of Esquire magazine in 1933.

Apparel Arts continued until 1957 when it was transformed into a quarterly magazine for men, which was published for many years by Esquire Inc. Apparel was dropped from the logo in 1958 with the spring issue after nine issues, and the name Gentlemen's Quarterly was established.

Gentlemen's Quarterly was re-branded as GQ in 1967. The rate of publication was increased from quarterly to monthly in 1970. In 1979 Condé Nast bought the publication, and editor Art Cooper changed the course of the magazine, introducing articles beyond fashion and establishing GQ as a general men's magazine in competition with Esquire.

Subsequently, international editions were launched as regional adaptations of the U.S. editorial formula. Jim Nelson was named editor-in-chief of GQ in February 2003; during his tenure, he worked as both a writer and an editor of several National Magazine Award-nominated pieces, and the magazine became more oriented towards younger readers and those who prefer a more casual style.

Nonnie Moore was hired by GQ as fashion editor in 1984, having served in the same position at Mademoiselle and Harper's Bazaar. Jim Moore, the magazine's fashion director at the time of her death in 2009, described the choice as unusual, observing that "She was not from men's wear, so people said she was an odd choice, but she was actually the perfect choice". Jim Moore also noted that she changed the publication's more casual look: "She helped dress up the pages, as well as dress up the men, while making the mix more exciting and varied and approachable for men."

GQ has been closely associated with metrosexuality. The writer Mark Simpson coined the term in an article for British newspaper The Independent about his visit to a GQ exhibition in London: "The promotion of metrosexuality was left to the men's style press, magazines such as The Face, GQ, Esquire, Arena and FHM, the new media which took off in the Eighties and is still growing ... They filled their magazines with images of narcissistic young men sporting fashionable clothes and accessories.

And they persuaded other young men to study them with a mixture of envy and desire." The magazine has expanded its coverage beyond lifestyle issues. For example, in 2003, journalist Sabrina Erdely wrote an eight-page feature story in GQ on famous con man Steve Comisar. GQ has been called the "holy text of woke capital" by The Spectator.

In 2016, GQ launched the spinoff quarterly GQ Style, headed by then-style editor Will Welch, who was later promoted to creative director of the magazine.

In 2018, writing for GQ, Rachel Kaadzi Ghansah won the Pulitzer Prize for Feature Writing for her article about Dylann Roof, who had shot nine African-Americans in a church in Charleston. In September 2018, Will Welch was named the new editor-in-chief of GQ, succeeding Jim Nelson.

In 2020, GQ launched its webstore and first merch drop. The GQ Shop lineup was designed by the editors and art directors behind the GQ website.

Men of the Year
GQ (U.S.) first named their Men of the Year in 1996 and featured the award recipients in a special issue of the magazine. British GQ launched its annual Men of the Year awards in 2009 and GQ India launched its version the following year. Spanish GQ launched its Men of the Year awards in 2011 and GQ Australia launched its version in 2007.

Controversies

Glee controversy
In 2010, GQ magazine had three adult members of the television show Glee (Dianna Agron, Lea Michele and Cory Monteith) partake in a photoshoot. The sexualization of the actresses in the photos caused controversy among parents of teens who watch the show Glee. The Parents Television Council was the first to react to the photo spread when it was leaked prior to GQ's planned publishing date. Their President Tim Winter stated, "By authorizing this kind of near-pornographic display, the creators of the program have established their intentions on the show's directions. And it isn't good for families". The photoshoot was published as planned and Dianna Agron went on to state that the photos did push the envelope, that they did not represent who she is any more than other magazine photo shoots, but that she was a 24-year-old adult in the photo shoot, and wondered why the concerned parents allowed their eight year old daughters to read any racy issue of the adult magazine GQ.

Russian apartment bombings
GQs September 2009 U.S. magazine published, in its "backstory" section, an article by Scott Anderson, "None Dare Call It Conspiracy". Before GQ published the article, an internal email from a Condé Nast lawyer referred to it as "Vladimir Putin's Dark Rise to Power". The article reported Anderson's investigation of the 1999 Russian apartment bombings, and included interviews with Mikhail Trepashkin who investigated the bombings while he was a colonel in Russia's Federal Security Service.

The story, including Trepashkin's own findings, contradicted the Russian Government's official explanation of the bombings and criticized Vladimir Putin, the President of Russia.

Condé Nast's management tried to keep the story out of Russia. It ordered executives and editors not to distribute that issue in Russia or show it to "Russian government officials, journalists or advertisers". Management decided not to publish the story on GQs website or in Condé Nast's foreign magazines, not to publicize the story, and asked Anderson not to syndicate the story "to any publications that appear in Russia".

The day after the magazine's publication in the United States, bloggers published the original English text and a translation into Russian on the internet.

Criticism of the Bible and Western literary canon

On April 19, 2018, the editors of GQ published an article titled "21 Books You Don't Have to Read" in which the editors compiled a list of works they think are overrated and should be passed over, including the Bible as well as Catcher in the Rye, The Alchemist, Blood Meridian, A Farewell to Arms, The Old Man and the Sea, The Lord of the Rings, and Catch-22. The article generated a backlash among Internet commentators.

Karol G's photo retouching
On April 6, 2023, the Colombian singer Karol G took to social media to share that the photo used was "disrespectful" and a misleading depiction of the way her body and face naturally looks. She wrote: "I don't know how to start this message. Today my GQ magazine cover was made public, a cover with an image that does not represent me. My face doesn't look like that, my body doesn't look like that and I feel very happy and comfortable with how I look naturally" "It's disrespectful to me. It's to the women that every day we wake up looking to feel comfortable with ourselves despite society's stereotypes."

Circulation
The magazine reported an average worldwide paid circulation of 934,000 in the first half of 2019, down 1.1% from 944,549 in 2016 and 2.6% from 958,926 in 2015.

According to the Audit Bureau of Circulations (UK), British GQ had an average circulation of 103,087 during the first half of 2019, down 6.3% from 110,063 during the second half of 2018, and down 10.3% from 114,867 during the second half of 2013.

Editors and publishers

U.S. publishers
 Bernard J. Miller (1957–1975)
 Sal Schiliro (1975–1980)
 Steve Florio (1975–1985)
 Jack Kliger (1985–1988)
 Michael Clinton (1988–1994)
 Michael Perlis (1994–1995)
 Richard Beckman (1995–1999)
 Tom Florio (1999–2000)
 Ronald A. Galotti (2000–2003)
 Peter King Hunsinger (2003–2011)
 Chris Mitchell (2011–2014)
 Howard Mittman (2014–2017)

U.S. editors
 Everett Mattlin (1957–1969)
 Jack Haber (1969–1983)
 Art Cooper (1983–2003)
 Jim Nelson (2003–2019)
 Will Welch (2019–present)

U.K. editors
 Paul Keers (1988–1990)
 Alexandra Shulman (1990–1992)
 Michael VerMeulen (1992–1995)
 James Brown (1997–1999)
 Tom Haines (1999)
 Dylan Jones (1999–2021)
 Adam Baidawi (2021–present)

See also
 List of men's magazines
 Men's Vogue
 List of people on the cover of GQ
 List of people on the cover of GQ Russia

References

External links

1957 establishments in the United States
Fashion magazines published in the United States
Men's magazines published in the United States
Monthly magazines published in the United States
Condé Nast magazines
GQ
Magazines established in 1957
Magazines published in New York City
Men's fashion magazines

GQ


Le Mémorial des victimes de l'attentat du 14 juillet 2016 à Nice est un lieu provisoire de recueillement en mémoire des victimes de l'attentat du 14 juillet 2016 à Nice.

Il consiste en une petite stèle surmontée d'une fontaine avec un cœur calligraphié, installée sur un escalier latéral dans le Jardin de la Légion d'Honneur, nom officiel du jardin du Musée Masséna, à Nice en France.

Elle inclut l'inscription des noms des quatre-vingt-six victimes de l'attentat.

Contexte
Un projet de mémorial voire de musée est toujours à l'étude à Nice en 2021.

Le mémorial est accessible aux heures de visite du Musée Masséna, c'est-à-dire tous les jours de 10h à 18h, tranche horaire durant laquelle le mémorial est constamment surveillé.

Références

Promenade des Anglais
Monument à Nice


Mihailo () is a South Slavic masculine given name. It is a variant of the Hebrew name Michael, and its cognates include Mihajlo and Mijailo. Common as a given name among Serbs, it is an uncommon surname.

Notable people with the name include:

 Mihailo Vojislavljević (–d. 1081)), King of Duklja
 Mihailo Ovčarević (), Habsburg Serb commander
 Mihailo Đurić (1925–2011), Serbian philosopher, retired professor, and academic
 Mihailo Janković (d. 1976), Serbian architect
 Mihailo Jovanović (b. 1975), Serbian footballer
 Mihailo Lalić (1914–1992), Montenegrin and Serbian novelist
 Mihailo Marković (1927-2010), Serbian philosopher
 Mihailo Merćep (1864–1937), Serb flight pioneer
 Mihailo Obrenović (1823–1868), Prince of Serbia
 Mihailo Petrović Alas (1868–1943), Serbian mathematician and inventor
 Mihailo Petrović (Chetnik) (1871-1941), Serbian archpriest and freedom fighter
 Mihailo Vukdragović (1900–1967), Serbian composer and conductor
 Miraš Dedeić or Metropolitan Mihailo (b. 1938), head of the uncanonical Montenegrin Orthodox Church
 Mihailo Tolotos (1855/1856-1938), Greek monk who lived 82 years not seeing a woman

See also
 Mihailović

References

Given names
Serbian masculine given names
Masculine given names

Mihailo


La începutul anului 1919, forțele Armatei României, dislocate în Transilvania, aveau următoarea ordine de bătaie:

Comandamentul Trupelor din Transilvania
 Comandant - General de brigadă Traian Moșoiu
 Șef de stat major - General de brigadă Ștefan Panaitescu

 Divizia 6 Infanterie - Comandant - general de brigadă Ștefan Holban
 Brigada 11 Infanterie - Comandant - colonel Gheorghe Botea
 Regimentul 10 Infanterie
 Regimentul 24 Infanterie
 Brigada 12 Infanterie -  - Comandant - general de brigadă Dumitru Sachelarie
 Regimentul 11 Infanterie
 Regimentul 12 Infanterie
 Escadronul 1/Regimentul 6 Călărași
 Divizionul 2/Regimentul 11 Artilerie
 Bateria 2/Regimentul 16 Obuziere
 Batalionul 6 Pionieri
 Divizia 7 Infanterie - Comandant - general de brigadă Constantin Neculcea
 Brigada 13 Infanterie - Comandant - general de brigadă Anton Gherescu
 Regimentul 15 Infanterie
 Regimentul 27 Infanterie
 Brigada 14 Infanterie - Comandant - colonel Constantin Ioan
 Regimentul 14 Infanterie
 Regimentul 16 Infanterie
 Escadronul 4/Regimentul 8 Călărași
 Divizionul 1/Regimentul 4 Artilerie
 Batalionul 7 Pionieri
 Divizia 1 Vânători - Comandant - general de brigadă Aristide Lecca
 Brigada 1 Vânători - Comandant - general de brigadă Dumitru Niculescu
 Regimentul 1 Vânători
 Regimentul 5 Vânători
 Brigada 2 Vânători - Comandant - colonel Teodor Pirici
 Regimentul 4 Vânători
 Regimentul 6 Vânători
 Escadronul 1/Regimentul 1 Călărași
 Bateria 7/Regimentul 12 Artilerie
 Bateria 155 mm/Regimentul 17 Obuziere
 Bateria 4/Regimentul 1 Artilerie de Munte
 Divizia 2 Vânători - Comandant - general de brigadă Gheorghe Dabija
 Brigada 3 Vânători - Comandant - colonel Constantin Paulian
 Regimentul 2 Vânători
 Regimentul 3 Vânători
 Brigada 4 Vânători - Comandant - colonel Dumitru Dumitriu
 Regimentul 9 Vânători
 Regimentul 10 Vânători
 Escadronul 4/Regimentul 2 Călărași
 Bateria 6/Regimentul 4 Artilerie
 Bateria 7/Regimentul 24 Artilerie
 Bateria 3/Regimentul 8 Obuziere
 Bateria 4/Regimentul 2 Artilerie de Munte
Grupul 5 Aviație - maior Athanase Enescu

Note

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, 15 aprilie-1 mai 1919
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Operațiile militare pentru apărarea Marii Uniri (1918-1920)

Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, ianuarie 1919


Vera Vladimirovna Serganova (en ) est une mathématicienne, professeure de mathématiques à l'Université de Californie à Berkeley ; elle travaille sur les superalgèbres et leurs représentations.

Carrière
Serganova est diplômée de l'Université d'État de Moscou. Elle a soutenu son doctorat (équivalent de Ph. D.) en 1988 à l'Université d'État de Saint-Pétersbourg, sous la direction conjointe de Dimitry Leites et d'Arkady Lvovich Onishchik (titre de sa thèse : Automorphisms and Real Form of Complex Finite-Dimensional Lie Superalgebras). Elle a travaillé au  Keldysh Institute of Applied Mathematics de l'Académie des sciences de Russie à Moscou. En 1990, elle part aux États-Unis ; elle professeure à  l'Université de Californie à Berkeley depuis 1992.

Travaux

Serganova s'intéresse en particulier à la théorie de la représentation des superalgèbres (introduites en 1977 par Victor Kac), leur classification, automorphismes et les (super)espaces symétriques associés, également avec des applications en théorie des cordes et systèmes intégrables de la physique mathématique (comme l'équation de Yang-Baxter). Elle travaille également en géométrie algébrique

Elle a donné une caractérisation géométrique des matroïdes de Coxeter, appelé le théorème de Gelfand-Serganova  et publiée par Serganova et Israel Gelfand en 1987 dans le cadre de leurs recherches qui sont à l'origine du concept de matroïde de Coxeter.

Publications (sélection)

.

.

.
.
.
.
.

Distinctions

Elle a été conférencière invitée au congrès international des mathématiciens de 1998 et conférencière plénière congrès international des mathématiciens de 2014. En 2017, elle a été élue membre de l'Académie américaine des arts et des sciences.

De 1994 à 1996, elle a été Sloan Research Fellow.

Notes et références

Liens externes
 « Publications de Vera Serganova » sur zbMATH
 « Publications de Vera Serganova » sur Scopus

Professeur à l'université de Californie à Berkeley
Étudiant de l'université d'État de Saint-Pétersbourg
Mathématicienne américaine
Mathématicien américain du XXIe siècle
Mathématicien américain du XXe siècle

Vera Serganova


Hepatocitni nuklearni faktor 1A (HNF1A) je protein koji je ujedno i transkripcijski faktor. Protein je kodiran istoimenim genom te se nalazi na 12. kromosomu, točnije 12q24.3. Protein čini 631 aminokiselina i ima molekulsku masu od 57.86 kDa. Djeluje tako što regulira tkivno specifičnu ekspresiju više gena, a to najviše radi u Langerhansovim otočićima i jetri.

Domene proteina
HNF1A protein podijeljen je u tri funkcionalne domene: N-terminalnu domenu dimerizacije (DD), središnju DNA-vezujuću domenu (DBD) i karboksil-terminalnu transaktivacijsku domenu (TAD). Opisane su tri izoforme proteina (A, B, C) koje se razlikuju po duljini C-terminalnog TAD-a te su različito izražene u fetalnom i odraslom tkivu. N-terminalna DD tvori snop s četiri zavojnice gdje su dvije α-zavojnice odvojene okretom i to omogućuje stvaranje homodimera. DBD uključuje dvije POU-subdomene, POUS (specifična domena) i POUH (homeodomena) te se veže za obrnutu palindromsku sekvencu 5'-GTTAATNATTAAC-3'. DBD dugačka 200 AK ostataka sadrži i signal nuklearne lokalizacije koji prethodi POUH domeni, osiguravajući translokaciju HNF1A u jezgru. HNF-1A sadrži i dugi TAD na C-terminalnom kraju, koji je uključen u aktivaciju transkripcije gena i vjerojatno je u interakciji s brojnim transkripcijskim čimbenicima, koaktivatorima i represorima. Osim strukturnih modela za izolirane DD i DBD domene, protein HNF1A ostaje strukturno i biofizički nekarakteriziran.

Lokacija proteina

Protein je smješten unutarstanično. Ciljni organi su crijeva, bubreg, gušterača i jetra. HNF1A je pronađen u proksimalnim enterocitima, proksimalnim tubularnim stanicama, hepatocitima, Panethovim stanicama, distalnim enterocitima, nediferenciranim stanicama i crijevnim vrčastim stanicama. Nije pronađen u imunološkim stanicama, a lokaliziran je u nukleoplazmi.

Interakcija s drugim proteinima
HNF1A je u protein-protein interakciji s proteinima CBP, P/CAF, Src-1 i RAC3. Proteini su u in vivo i in vitro interakcijama. CBP specifično ulazi u interakciju s N-terminalnom regijom HNF1A dok su P/CAF, Src-1 i RAC3 u interakciji s C-terminalnom aktivacijskom domenom (ADI).

HNF1A je u protein-protein interakciji s DCOH-om. Proteini međusobno ulaze u interakciju u jezgri stanica sisavaca. Potrebna je dimerizirana domena HNF1A proteina kako bi se na njega vezao DCOH protein, ali DCOH protein ne treba svoju enzimsku aktivnost da se veže za HNF1A, te se lokacija DCOH-a mijenja kada je prisutan HNF1.

Povezanost proteina HNF1A s bolestima
HNF1A je važan čimbenik transkripcije za održavanje funkcije β-stanica Langerhansovih otočića. HNFAα može uzrokovati različite oblike dijabetesa zbog različitih razina penetracije i genetske pozadine. Pojedinačni nukleotidni polimorfizmi (SNP) uzrokuju MODY3, šećernu bolest tipa 2 i gestacijski dijabetes.

Bolesnici s MODY3 pokazuju progresivni neuspjeh u kontroli glikemije s oštećenom funkcijom β-stanica. Mutacija HNF1A izravno mijenja bazalnu sekreciju inzulina. SNP-ovi u T2D i GDM-u utječu na poremećaj koncentracije glukoze u krvi zbog narušene funkcije proteina HNF1A . Dijabetes melitus povezan s HNF1A ima veću kliničku heterogenost.

Izvori

Bjelančevine

HNF1A


Noaptea americană (titlul original: în ) este un film de comedie dramatică francez,
realizat în 1973 de regizorul François Truffaut, după romanul omonim din 1972 a scriitorului Frank Christopher, protagoniști fiind actorii Jacqueline Bisset, Jean-Pierre Léaud, Jean-Pierre Aumont, Valentina Cortese.

Titlul filmului reprezintă un procedeu cinematografic care permite să se filmeze ziua scene de noapte, subexpunând pelicula și concentrând asupra actorilor o lumină a reflectoarelor, deosebit de puternică. Se folosesc de asemenea și filtre albastre pe obiectivul aparatului de filmat.

Conținut

În Studioul  Victorine din Nisa se toarnă un film. Șase săptămâni vor dura filmările pentru filmul Je vous présente Pamela și este vorba despre munca colectivă în procesul de realizare al acestuia. Cu așteptări diferite, caractere deosebite și proiecte de viață optimiste, actorii și participanții echipei de filmare sunt supuși la provocări constituite din certuri, oboseală și diferențe de păreri artistice. Dar pe toți îi unește aceeași patimă pentru film, așa că orice efort, merită toate sacrificiile.

Distribuție

Premii și nominalizări
 1974 - Premiul Oscar
 cel mai bun film străin (Franța)
 1975 - Premiul Oscar
 Nominalizare cel mai bun regizor lui François Truffaut
 Nominalizare cea mai bună actriță în rol secundar lui Valentina Cortese
 Nominalizare cel mai bun scenariu original lui François Truffaut, Jean-Louis Richard și Suzanne Schiffman
 1974 - Globul de Aur
 Nominalizare cel mai bun film într-o limbă străină (Franța)
 Nominalizare cea mai bună actriță în rol secundar lui Valentina Cortese
 1974 - Premiile BAFTA
 cel mai bun film
 cel mai bun regizor lui François Truffaut
 cea mai bună actriță într-un rol secundar lui Valentina Cortese
 1973 - National Board of Review Award
 cele mai bune zece filme
 1974 - New York Film Critics Circle Awards
 cel mai bun film
 cel mai bun regizor lui François Truffaut
 cea mai bună actriță într-un rol secundar lui Valentina Cortese

Curiozități
 Filmul a fost dedicat surorilor americane, actrițele Dorothy și Lillian Gish.
 Scriitorul Graham Greene apare, neacreditat, ca Henri Graham, agent al unei companii de asigurări.

Referințe

Bibliografie

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1973
Filme de comedie dramatică
Filme în limba franceză
Filme regizate de François Truffaut
Filme premiate cu Premiul Societății Naționale a Criticilor de Film pentru cel mai bun film

Noaptea americană (film)


Die Weiße Gespenstfledermaus (Diclidurus albus) ist eine Fledermausart in der Gattung der Amerikanischen Gespenstfledermäuse (Diclidurus), die in den Tropen Zentral- und Südamerikas beheimatet ist.

Beschreibung
Die Weiße Gespenstfledermaus ist neben der Weißen Fledermaus die einzige Fledermausart, deren Fell gänzlich weiß ist. Der lateinische Artname albus bedeutet "weiß" und bezieht sich auf die Farbe des Fells. Die Flughaut ist unpigmentiert, erscheint aber aufgrund der vielen Blutgefäße rosa. Das Gesicht ist nahezu unbehaart. Ausgewachsene Tiere wiegen zwischen 17 und 24 g.

Lebensweise
Über die Lebensweise der Weiße Gespenstfledermaus ist nur sehr wenig bekannt. Über das Jahr leben die Tiere überwiegend solitär, wobei sie sich im Januar und Februar in Gruppen von bis zu vier Tieren – meistens ein Männchen mit mehreren Weibchen – zusammenfinden. Tagsüber hängen einzelne Tiere unter Palmblättern, wo sie aufgrund ihrer weißen Färbung erstaunlich gut getarnt sind. Man nimmt an, dass Fressfeinde die Tiere als Lücken im Blatt wahrnehmen, durch die die Sonne scheint, oder das sie die Fledermaus mit einem Nest von Papierwespen der Gattung Polybia verwechseln.

Wie alle Glattnasen-Freischwänze ist auch die Weiße Gespenstfledermaus ein reiner Insektenfresser. Die Nahrungsflüge finden hoch über dem Kronendach statt, weswegen diese Art auch kaum in bodennahen Fangnetzen gefangen wird.

Fortpflanzung
Paarungen finden wahrscheinlich im Januar und Februar statt, wenn Männchen und Weibchen zusammen an Hangplätzen anzutreffen sind. Jeweils mit einem Jungtier trächtige Weibchen wurden zwischen Januar und Juni gefangen, weshalb angenommen wird, dass die Weiße Gespenstfledermaus monöstrisch ist.

Verbreitung und Lebensraum
Die Verbreitung der Weißen Gespenstfledermaus reicht von Mexiko über Zentralamerika bis Brasilien und Trinidad. Ihr Bestand wird von der IUCN wegen der weiten Verbreitung als stabil und ungefährdet eingestuft.

Literatur
 Gerardo Ceballos & R. A. Medellín: Diclidurus albus, Mammalian Species, No. 316 (1988): S. 1–4

Quellen

Glattnasen-Freischwänze

Weiße Gespenstfledermaus


Upravna podjela Banovine Hrvatske sprovedena je na nekoliko upravnih razina. Najniže razine bile su općine i gradovi, koji su bili na istoj razini. Višu razini od općine i gradova predstavljali su kotari.

Izvori

Upravna podjela Banovine Hrvatske


Jesper Schultz (født 27. februar 1996 i Tornum) er en dansk tidligere professionel cykelrytter, der senest kørte for .

Resultater

 2017:
 8. plads, Rad am Ring
 2018:
 Ungdomstrøjen, Tour of Norway
 Samlet 14. plads, Grand Prix Priessnitz Spa (Fredsløbet)
 2019:
 1. plads, 3. etape Randers Bike Week
 6. plads, Lillehammer GP

Eksterne henvisninger

http://www.feltet.dk/nyheder/jonas_vingegaard_samlet_femmer_i_fredsloebet/

https://www.feltet.dk/nyheder/niklas_larsen_vinder_lillehammer_gp/

https://www.feltet.dk/nyheder/jesper_schultz_vinder_i_waoo-hattrick_ved_randers_bike_week/

Personer fra Vejen Kommune
Mandlige cykelryttere fra Danmark

Jesper Schultz


Dinastia Qing sau manciuriană (1636-1912) a fost creată de Hong Taiji. Pe 6 iunie 1644 Prințul Regent Dorgon a capturat Peking-ul, transformându-l în capitală a Dinastiei Qing. Pe 30 octombrie 1644 a fost eliminată complet toată Dinastia Ming.

Pe la începutul secolului XIX, Rajul Britanic (companie britanică care făcea comerț în India) a început să facă comerț cu China. În timp ce chinezii ofereau britanicilor ceai și bunuri de lux, englezii făceau opium (un drog halucinogen care de obicei este fumat) cu ajutorul macilor indieni pe care-l ofereau la schimb. În 1839 un oficial chinez a încercat să oprească comerțul cu opium. Drept urmare, Marea Britanie a declarat război Chinei. Într-un an chinezii au fost învinși și Hong Kong a devenit colonie britanică. A mai urmat un al doilea război, câștigat tot de britanici. În 1850 a murit și împăratul Daoguang. E urmat de fiul său, Xiafeng. Xiafeng a condus țara 11 ani și moare în 1861. Cum fiul său și noul împărat, Tongzhi, avea doar 6 ani, fosta împărăteasă (Cixi) a preluat regența. Cixi a dus o politică de izolare și a refuzat să modernizeze China. Împăratul Tongzhi a murit în 1875, fără copii. Drept urmare ajuns la putere nepotul de frate a lui Cixi, Guangxu (în vârstă de 4 ani). Când a mai crescut, Guangxu încerca disperat să transforme China într-o mare putere dar Cixi îl împiedica. În anii 1890 China a pierdut un război cu Japonia. Drept urmare Taiwan și Pescadores revin Japoniei. Și Regatul Coreei ajunge sub tutela Japoniei. Apoi în 1900 a început o răscoală. De sigur că Statele Unite, Marea Britanie, Italia, Franța, Japonia, Belgia, Germania și Austro-Ungaria s-au amestecat și au mai smuls fiecare câte un petic de teren. Guangxu s-a apucat imediat de reforme dar în noiembrie 1908 a fost otrăvit cu arsenic, probabil de Cixi. Cixi nu se grăbea prea mult să aleagă moștenitorul. Totuși a murit și ea peste o lună, la 74 de ani. Pe patul de moarte l-a desemnat împărat pe nepotul de frate al răposatului Guangxu, Pu Yi de doar 2 ani. El a fost încoronat împărat al Chinei sub numele de Xuantong. Ca regent a fost desemnat tatăl său de 30 de ani. Totuși în 1911 a început Revoluția Xinhai iar la  12 februarie 1912 Dinastia Qing a fost oficial depusă și înlocuită de o republică.

În timpul Dinastiei Qing, China și-a atins apogeul cultural și teritorial. Cu toate acestea, manciurienii au impus un regim rasist, greu de tolerat de chinezi. Manciurienii nu se puteau cupla cu chinezii iar un chinez nu putea pune piciorul în Manciuria. De asemenea, portul manciurian trebuia preluat de toate etniile/rasele care trăiau în imperiu.

Lista împăraților din Dinastia Qing

 Hong Taiji (1636-1643)
 Shunzi (1643-1661)
 Kangxi (1661-1722)
 Yongzheng (1722-1735)

 Qianlong (1735-1796)
 Jiaqing (1796-1820)
 Daoguang (1820-1850)
 Xianfeng (1850-1861)
 Tongzhi (1861-1875)
 Guangxu (1875-1908)

Pu Yi (1908-1912)

Pe 12 februarie 1912 Pu Yi a abdicat, Sun Yat-sen fiind proclamat președinte al Chinei, iar monarhia a fost abolită. Astfel s-a pus capăt celor 268 de ani de dominație manciuriană în China.

Liste de monarhi

Lista împăraților din Dinastia Qing


Bernd Nickel (Eisenroth, SR Njemačka, 15. ožujka 1949.  27. listopada 2021.) njemački nogometaš koji je od 1968. do 1983. igrao za Eintracht Frankfurt u Bundesligi, a završnu sezonu (1983. do 1984.) svoje karijere odigrao je s BSC Young Boys. Sa 141 pogotkom bio je najbolji strijelac u Bundesligi, a da je bio vezni igrač, i to sve do sezone 2021./22. kada ga je prestigao Marco Reus. Nickel drži jedan poseban rekord: Iz sva četiri kuta nogometskog terena Waldstadiona dao je gol udarcem iz kuta. Pošto je imao snažan udarac lijevom nogom golman Hans Tilkowski mu je dao nadimak Dr. Hammer. S Eintrachtom osvojio je 1974., 1975. i 1981. Njemački nogometni kup i 1980. Kup UEFA.

Izvori

Njemački nogometaši

Bernd Nickel


Abaküs, sayı boncuğu, çörkü veya eski adıyla mihsap, basit toplama ve çarpma işlemleri için kullanılan, aritmetik hesaplamaları yapmaya yardımcı bir alet. Boncukların sayılması şeklinde çalışır. İlköğretim sınıflarında matematik dersine yardımcı olması amacıyla da kullanılır.

Tarihi
MÖ 2400 yıllarında Çin'de geliştirilen abaküs, denizaşırı ticaret yapan tüccarlar sayesinde Girit ve Miken bölgelerinden Avrupa ve Amerika'ya yayılmıştır. Abaküs, hareketli parçalara sahip olduğu bilinen ilk hesap makinesidir. Arap sayılarının ve sıfır kavramının abaküs yardımıyla geliştirilmesi tarih öncelerine gitmekle beraber, halen dünyanın değişik bölgelerinde günlük ticarette ve özellikle okul öncesi çağdaki çocukların matematiksel zekasını geliştirmek amacıyla kullanılmaktadır.

Çağdaş hesap makinelerinin ve bilgisayarların atası sayılan hesap aygıtı olan Abaküs'te amaç 4 ana matematiksel işlem olan toplama, çıkarma, çarpma ve bölme yapmaktır. Babilliler'in buluşu olan abaküs, yüzyıllar boyunca ticarette büyük önem taşımıştır. Abaküsün temeli Girit ve Miken'e dayanmakta ve ilk abaküs örneklerinin hemen hepsinde Girit ve Miken süsleme sanatından örnekler de bulunmaktadır.

Her boncuk ya da metal topçuğun değeri, büyüklüğüne değil konumuna bağlıdır; belirli bir çizgi üstündeki taşın ya da belirli bir tel üstündeki incinin (boncuğun, topçuğun, vb.) değeri 1, iki tanesi birlikte olunca 2 olur. Bundan bir sonraki tel 10, üçüncü sıradaki tel 100 olarak değerlendirilir. Böylece ikisi 1 değerinde ve biri 10 değerinde üç dizi taş 12'yi, 100 değerindeki bir dördüncü topçuk eklenince de 112'yi gösterir. Yani topçuk ya da boncuğun yeri, değerini belirler ve çok büyük sayılar bile birkaç topçu ya da boncukla gösterilebilir. Topçuklar bir yöne kaydırılarak işlem yapılır; elde edilen değeri silmek, yani topçuğu bir sonraki kullanıma hazırlanmak istenirse, tersi yönünde kaydırmak gerekir. Abak, görünüşte basitliğine karşın, toplama makineleri, elektronik hesap makineleri ve bilgisayarların hazırlanmasına katkıda bulunmuştur.

En iyi bilinen biçimi (Çinlilerin "hesap tepsisi" anlamına gelen Suan Pan'ı) dikdörtgen bir çerçevenin içine gerilmiş teller üstüne inciler dizilmesiyle oluşturulan abak, başlangıçta toprağın içine açılan sıra sıra oluklara dizilen taşlardan oluşmaktaydı. Eski yunan ve Roma abaküsü dikdörtgen oluklu bir tablet idi. Rönesans öncesi avrupasında ise üzerine oluk yerine çizgiler olan bir tablet idi. Daha sonraları, yuvarlak bilye büyüklüğünde metal top ya da boncukların paralel çubuklar ya da teller üstünde hareket ettikleri biçimi almıştır.

Abaküsün italyan ve diğer avrupa tüccarları arasında kullanımdan düşüşü Fibonaccinin büyük eseri Liber Abaci Kitabı ve onun daha kısa ve daha popüler versiyonunda, tüccar babasıyla arap şehirlerine yaptığı gezilerde görüp öğrendiği, kâğıt üzerinde hint-arap rakamlarıyla yazılı yapılan aritmetik işlemlerini anlatmasıyla başlamıştır.

Düzen değiştirici etkenler
Abaküsün, daha önce kullanılan yalın 2 el ve beşer parmağın yerini aldığı, onun da başparmak ucunun diğer 4 parmağın 12 eklemine dokunarak onikili sayı sistemindeki işlemlerin yerini aldığı düşünülebilir. Abaküsün bu devralmaya olanak veren üstünlükleri, işlemlerin daha büyük sayılarla da yapılabilmesi, el gerektiren bir işlem için ara verildiğinde son sayıyı unutmaması, daha hızlı, ve daha kolay anlaşılır olması idi.

Hint-arap rakamlarıyla yazılı yapılan aritmetik işlemlerinin abaküsün yerini almalarına olanak veren üstünlükleri ise şöyle idi: abaküs işlemlerinin sadece sonucu romen rakamlarıyla kaydedildiğinden hesap aşamaları sonradan kontrol edilemiyordu. Bu yüzden bir tüccar hem kâtip hem hesaplayıcı çalıştırmak zorundaydı. Hint-arap rakamları ise sadece kâtip gerektiriyordu ve hesap aşamaları da kaydedilip sonradan incelenip kontrol edilebiliyordu.

Etimoloji
Latince abacus "1. her türlü masa, pano, tabla, 2. hesap tahtası" sözcüğünden alıntıdır. Latince sözcük Eski Yunanca ábaks, abak- άβαξ, αβακ-  "tabla, masa" sözcüğünden alıntıdır.

Kaynakça

Yunan matematiği
Antik Mısır'da matematik
Mekanik hesap makineleri
Matematik araç ve gereçleri

Abaküs


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dvorníky enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Dvorníky im Okres Hlohovec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Dvorniky


بويزكارن هي مدينة مغربية في إقليم كلميم بجهة كلميم واد نون، تقع على الطريق الوطنية رقم 1، وتبعد عن مدينة كلميم بـ 35 كلم.

بحكم موقعها الجغرافي، تعاني بويزكارن من أضرار الفيضانات عند هطول الأمطار بسبب عدم تواجد مجاري للمياه وتواجد العديد من الوديان التي تحيط بالمدينة. وتعرف بتوفرها على بساتين زراعية، وعلى كمية وافرة من أشجار الزيتون، التي توفر مصدر رزق للكثير من سكان المنطقة.

تتوفرأيضا مدينة بويزكارن على عين مائية تستعمل في سقي المحاصيل الزراعية وشبكة واسعة لمساري المياه، غرض ايصال المياه إلى لبساتين.

للمدينة تاريخ حافل بالمقاومة ضد الاستعمار، اذ كانت بيتا للمجموعة من المقاومين، وكذا بيتا لأحد أكبر القياد الذي عرفهم جنوب المغرب، أي لقايد المداني. حتى ان المدينة تحتفظ على ماثرها التاريخية اذ ان الكثير من المباني الطينية القديمة لا تزال شامخة في سمائها.

يعرف جو المدينة بالتقلب وبنذر الامطار، وكذا ببنية تحتية هشة بسبب الفساد الإداري الكبير اللذي تعاني منه المدينة.

التعليم
يوجد في المدينة عدد من المؤسسات التعليمية لمراحل التعليم المختلفة الابتدائية والإعدادية والثانوية للبنين والبنات.

الثقافة والشباب والرياضة

الثقافة
يقام في المدينة مهرجان بويزكارن للثقافة والفن، وهو مهرجان يعرف عدداً من الأنشطة الثقافية والعلمية والفنية، ويهدف إلى دعم التنمية المحلية عبر الإعتناء بالموروث الثقافي المحلي. كما يقام فيها مهرجان ظلال الأركان الذي يهدف إلى التوعية بأهمية الإعتناء بأشجار الأركان الذي تزخر به المنطقة، ودعم التعاونيات التي تشتغل بهذا المجال، بالإضافة إلى فقرات متنوعة ومتعددة في المجال الثقافي الفني الثراثي.

الشباب والرياضة
تتوفر بويزكارن على دار للشباب وبعض الملاعب الرياضية.

القطاع البنكي
تتوفر مدينة بويزكارن على وكالتين بنكيتين، وكالة بنكية للبنك الشعبي، ووكالة بنكية للتجاري وفا بنك.

أعلام
 إدريس ابن زكري (حارس مرمى)
 علي ارجدال (ممثل في التلفزة المغربية)

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم كلميم
بلديات المغرب
مدن المغرب

بويزكارن


Kraftionema, monotipski rod zelenih algi smješten u vlastitu porodicu Kraftionemaceae, dio reda Ulotrichales. Jedina je vrsta morska alga K. allantoideum  uz jugoistočnu obalu Australije, opisana 2016. godine

Izvori

Ulotrichales

Kraftionema


Los Mixcos es una aldea del municipio guatemalteco de Palencia, constituyéndose en uno de los núcleos demográficos más grandes de dicho municipio. Limita al suroeste con el Cantón Pueblo Nuevo del casco urbano de Palencia y el Río El Viejo; al sur con el río El Teocinte, al este con el Río el Molino y Los Tecomates y al norte con Buena Vista y Pie del Cerro. En su mayoría, los habitantes se dedican al cultivo de maíz y frijol así como guisquil, por ello son conocidos en otros pueblos. Cuenta con un puesto de salud de dos niveles para atender a la población, un edificio para alcaldía auxiliar, un salón de usos múltiples con capacidad para 2.000 personas, un parque y toda la infraestructura básica.

A la aldea se puede acceder tanto por la ruta Atlántica como por la ruta al Salvador. Abarca un área extensa que incluye los cantones Potrero Grande, Los Limones, Potrerito, Las Joyas, Calle Real, Bordo Chino, Marillanos y Joya Honda y cuenta con una población estimada en septiembre de 2011 de 7693 personas.

Turismo
Los principales lugares visitables son:
 Río el Teocinte
 Finca de Café
 El Derrumbe
 Parque
 Iglesia Antigua
 Laguna Potrero Grande
 Las minas

Economía
La economía de la aldea radica en las actividades agrícolas que desempeñan la mayoría de sus habitantes así como en el comercio interno.

Clima
Su clima es templado debido a la altitud de 1550 metros en la que se encuentra, aunque en la parte más baja puede ser moderadamente cálida y en la parte alta fría especialmente entre noviembre y febrero.

Infraestructuras
Cuenta con carretera asfaltada tanto entrando por el Atlántico como por carretera al Salvador así como puesto de salud, servicios sanitarios, parque, iglesia, salón de usos múltiples, tres escuelas primarias, un colegio y un instituto básico.

Deportes
Cuenta con dos ligas bien definidas, siendo estas la de edad limitada que juega los sábados en la cancha del parque central y la liga de fútbol de Los Mixcos, la cual es una de las mejor organizadas en el municipio, contando con la participación de equipos de diferentes comunidades.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web del Municipio de Palencia

Departamento de Guatemala

Los Mixcos (Guatemala)