Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi (kısaca DHKP-C), 30 Mart 1994 tarihinde Devrimci Sol örgütünün partileşme kararı alması ile Dursun Karataş liderliğinde kurulan Türkiye'de yasa dışı kabul edilen Marksist-Leninist partidir. Parti (DHKP) siyasal faaliyetler ve propagandadan sorumludur. Cephe (DHKC) ise askerî örgütlenme ve silahlı eylemlerden sorumludur. Cephe, Türk güvenlik güçlerine, bürokratlara ve hükûmet üyelerine karşı ölümlü saldırılar gerçekleştirmektedir.

DHKP-C Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Yeni Zelanda, Japonya ve Avrupa Birliği'nin terör örgütleri listesinde bulunmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı 2 Nisan 2014'te, örgütün üç lideri olarak kabul edilen Musa Aşoğlu, Zerrin Sarı ve Seher Demir Şen'in bulunmasını sağlayacak bilgileri veren kişilere, her biri için 3 milyon dolar ödül vereceğini açıklamıştır.

DHKP-C nihai amacını "Türkiye'de mevcut anayasal düzeni, yürüttüğünü öne sürdüğü silahlı öncü savaş ile yıkarak Marksist-Leninist ilkelere dayalı Devrimci Halk İktidarı'nı kurmak" olarak açıklamaktadır. Türkiye'de iktidarın uzun süreli bir halk savaşı ile ele geçirilmesini ve yürütülecek şehir gerillası mücadelesi ve silahlı propaganda eylemlerinin gerekliliğini savunan Mahir Çayan tarafından teorize edilmiş Politikleşmiş Askeri Savaş Stratejisini Türkiye'de devrimin stratejisi olarak temel alan örgüt, şehirlerde hücre evleri şeklinde örgütlenmekte ve oluşturduğu Silahlı Propaganda Birlikleri ile çeşitli eylemler düzenlenmektedir.

1994'te kuruluşunda bugüne kadar çeşitli dalgalanma yaratan saldırıları üstlenen örgüt, ismini özellikle Özdemir Sabancı suikastı, Gazi Mahallesi olayları, F Tipi cezaevlerine karşı gerçekleştirdikleri ölüm oruçları ile duyurmuştur.

Günümüzde, DHKP-C yöneticilerinin önemli bir kısmı İtalya, Almanya, Belçika, Hollanda ve Yunanistan gibi Avrupa ülkelerinde yaşamaktadır. 2008 yılında örgütün kurucu lideri Dursun Karataş'ın ölümünün ardından, örgütte liderlik sorunu ortaya çıkmıştır. Bugüne kadar birçok isim öne atıldıysa da, 2014 yılında Yunanistan'da yakalanan Hüseyin Fevzi Tekin örgütün bugünkü kilit ismi ve lideri olarak görülmektedir.

Örgütün Yunanistan'da Lavrion, Kinesa ve Dileysi'de, Lübnan ve Suriye'de kampları bulunduğu, örgüt militanlarının buralarda eğitim gördükleri öne sürülmektedir. Fakat örgüt, Suriye rejimi ile bir ilişkisi olduğunu, militanlarının Suriye İç Savaşı'nda hükûmet güçleriyle birlikte savaştığını ve burada eğitim kampları bulunduğunu yaptığı açıklamalarla reddetmiştir.

Yasal olarak faaliyet gösteren Tutuklu ve Hükümlü Aileleri ile Dayanışma Derneği (TAYAD), Türkiye Devrimci Gençlik Federasyonu, Haklar ve Özgürlükler Cephesi ve Halk Cephesi gibi dernek ve oluşumların DHKP-C ile ilişkisi olduğu, alt örgütlenmeleri gibi çalıştıkları çeşitli yetkili makamlarca iddia edilmektedir. Ayrıca, albümlerindeki bazı şarkılarının hayatını kaybeden DHKP-C militanlarına adanması nedeniyle protest müzik grubu Grup Yorum'un örgüt ile bağları olduğu öne sürülmektedir. Fakat bu durum grup üyelerince yalanlanmıştır.

Örgütün askeri örgütlenmesi olan DHKC, 31 Mart 2015 tarihinde Berkin Elvan soruşturmasını yürüten savcı Mehmet Selim Kiraz'ı İstanbul Çağlayan adliyesinde rehin almış, çeşitli medya kaynaklarına yaptıkları açıklamalar ile Berkin Elvan'ın öldürülmesinden sorumlu olan polislerin isimlerinin kamuoyuna açıklanmasını ve polislerin cinayeti itiraf etmelerini talep etmişlerdir. Saatler süren müzakerelerin ardından bir sonuca ulaşılamamış, polis operasyonu başlatınca militanlar savcıyı öldürmüştür. Operasyonun sonunda örgüt militanları Şafak Yayla ve Bahtiyar Doğruyol öldürülmüştür. Ertesi gün ise örgüt üyesi Elif Sultan Kalsen Vatan Caddesi'nde İstanbul Emniyet Genel Müdürlüğü binasına silahlı saldırı yapmış ve ardından çıkan çatışmada öldürülmüştür.

Tarihçe

Örgütün teorik mirasını sahiplendiği Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi (THKP-C), Aralık 1970'te kurulur. Erken dönem eylemleri olan Ziraat Bankası Küçükesat Şubesi Soygunu, 16-17 Şubat eylemleri, Salıpazarı'nda Amerikan botunun tahrip edilmesi, Türk ticaret Bankası Erenköy Şubesi soygunu, Mete Has ve Talip Aksoy'u kaçırarak Kadir Has'dan fidye alınması eylemlerini gerçekleştirir. Aynı dönem içerisinde faaliyet yürüten bir başka örgüt olan Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu'nun (THKO) da düzenlediği bir dizi eylemin ardından 12 Mart Muhtırası gerçekleşmiştir. Askerî darbe ardından 16 Mart 1971'de Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan, 23 Mart 1971'de Hüseyin İnan yakalanır ve idamla yargılanır. İdamları engellemek için ilk defa örgüt ismi kullanılarak (önceki eylemler bu ana kadar sahiplenilmemişti) 17 Mayıs 1971'de İsrail İstanbul Başkonsolosu Efraim Elrom'u kaçırır. Yayınladıkları bildiride THKO liderlerinin serbest bırakılmasını isteyip 3 gün mühlet verirler. 3 gün geçmesine rağmen talepleri yerine getirilmez. Aynı şekilde THKC militanları da Elrom'u serbest bırakmaz. Bunun üzerine Elrom'un bulunması için 22 Mayıs 1971'de sokağa çıkma yasağı ilan edilir ve Elrom aranmaya başlar. Taleplerin yerine getirilmemesi ve aramanın çıkarılması üzerine THKC, Elrom'u öldürür. Kaçan militanları ise Yılmaz Güney saklar.

Konsolosun öldürülmesi üzerine devletin tüm güçlerini üzerine çeken THKC'nin bazı militanlarının kaldığı bir ev 30 Mayıs 1971'de keşfedildi. Çıkan ufak çaplı çatışmaların ardından kurtulamayınca örgütün önemli isimleri olan Mahir Çayan ve Hüseyin Cevahir, Sibel Erkan adında bir kızı rehin aldı. Yaşanan gerilimli sürecin ardından bir anlaşmaya varılamayınca 1 Haziran 1971'de eve operasyon düzenlendi ve bu operasyonda Hüseyin Cevahir 23 kurşunla öldürüldü; Mahir Çayan ise başarısız bir intihar girişiminin ardından ağır yaralandı ve tutuklanarak cezaevine gönderildi.

Örgütün birçok militanının gözaltına alınması ile birlikte "Türkiye Halk Kurtuluş Parti ve Cephesi-1 Davası" başladı. Fakat dava henüz sonuçlanmadan THKO'dan Cihan Alptekin ve Ömer Ayna ile THKP-C'den Mahir Çayan, Ulaş Bardakçı ve Ziya Yılmaz firar etti. 28 Aralık 1971'de ise davanın son duruşması görülür ve Necmi Demir ile Kamil Dede idama, 3 kadın militan ise hapis cezasına çarptırıldı.

Firardan sonra Çayan ile örgütün diğer iki kilit insanı Yusuf Küpeli ve Münir Ramazan Aktolga arasında ayrılık gösterir ve bunun sonucunda Küpeli ile Aktolga örgütten çıkarılır. Darbe koşullarının giderek ağırlaşması sonucu darbeden daha az etkilenen Karadeniz Bölgesi'ne kuvvetlerin kaydırılması kararı alınır. Kır kuvvetlerinin başına Mahir Çayan, şehir kuvvetlerinin başına ise Ulaş Bardakçı geçer. Bardakçı 19 Şubat 1972'de yapılan bir operasyon sonucu öldürülür. Bardakçı'nın ölümüyle şehir kolunun eylemleri durur. Karadeniz'deki Mahir Çayan liderliğindeki kuvvetler ise THKO liderlerinin idamını engellemek için 26 Mart 1972'de Ordu, Ünye'den Charles Turner ve Gordon Banner isimli 2 İngiliz ile Joe Law isimli 1 Kanadalı radar teknisyenini kaçırır. Kaçırılma olayından sonra Ordu'yu terk etmek zorunda kalan THKP-C'liler Tokat, Niksar, Kızıldere köyüne (günümüzde bu köyün ismi Ataköy olup Almus'a bağlanmıştır) geçerler. Lakin orada ordu güçleriyle çıkan çatışma sonucu aralarında Mahir Çayan'ın da bulunduğu 8 THKP-C ve 2 THKO militanı ölür; teknisyenleri ise militanlar öldürür. Aynı dönemde, örgütün diğer militanları İstanbul ve Ankara'da gerçekleştirilen operasyonlar ile tutuklanır ve 1973'te açılan 256 sanıklı TÜRKİYE HALK KURTULUŞ PARTİ VE CEPHESİ-2 Davası'nda çeşitli cezalara çarptırılır. Fakat 1974 yılında Bülent Ecevit (CHP) ve Necmettin Erbakan (MSP) tarafından kurulan Türkiye Cumhuriyeti 37.Hükümeti'nin çıkardığı genel afla serbest kalan içlerinde Oğuzhan Müftüoğlu, Nasuh Mitap gibi isimler İstanbul'da bulunan Bülent Uluer, Paşa Güven ve Dursun Karataş gibi isimler ile birlikte önce Devrimci Gençlik dergisini çıkarmaya başlamış ve Devrimci Gençlik Dernekleri Federasyonu'nun kuruluşunu gerçekleştirmiştir. Daha sonra Devrimci Yol'un kuruluşu ile devam eden süreçte, İstanbul ve Ankara merkezli bu iki grup bazı konularda özellikle de Mahir Çayan'dan kopuş olarak nitelendirilen aktif silahlı direnişi bırakma kararının ardından anlaşmazlıklara düşmüş ve ardından İstanbul grubu Ankara grubu ile önce ilişkileri askıya aldıklarını açıklamış, ardından Devrimci Sol'u kurduklarını kamuoyuna duyurmuşlardır.

Devrimci Sol (1978-1994)

Devrimci Yol'dan Kopuş ve Kuruluş

Dursun Karataş, Bülent Uluer, Paşa Güven gibi isimlerin oluşturduğu İstanbul Dev-Genç grubu Devrimci Sol'u kurarken Devrimci Yol hareketine olan eleştirilerini yayınladıkları Devrimci Yol Hareketinde Tasfiyecilik ve Devrimci Çizgi broşüründe dile getirmiştir. Buna göre, Ankara merkezli grup THKP-C'yi sahiplendiğini söylemesine rağmen onun çizgisini savunmamakta ve kendilerini merkeze yerleştirerek İstanbul grubunu tasfiye etmek istemişlerdir. Aksine, Devrimci Sol'un Mahir Çayan'ın Kesintisiz Devrim II-III'de ortaya koyduğu devrim stratejisini ve Politikleşmiş Askeri Savaş Stratejisini benimseyeceğini öne sürmüştür. Yine, İstanbul'daki gruba göre Devrimci Yol Ankara merkezinin meçhul bir geleceğe ertelediklerini iddia ettikleri partileşme, kendiliğindenliğin önüne geçmek için Devrimci Sol'un başlıca hedeflerinden biriydi. Bu dönemde, kurucuları tarafından Devrimci Sol partileşme sürecinde olan bir örgütlenme olarak tarif edilmiş, partinin silahlı mücadele içerisinde şekilleneceği öne sürülmüştür.

Kurulan ilk Merkez Komite'de yapılan iş bölümünün ardından Dursun Karataş Kadrolaşma, Bölgeler, Gençlik Sorumlusu ve Genel Siyasi Sorumlu olurken, Paşa Güven işçi ve memur örgütlenmelerinden ve hapishane ilişkilerinden, Hüseyin Solgun ise basın-yayın ve İstanbul mahalli alan sorumlusu olmuştur. Genel Siyasi sorumlunun tek başına karar verme yetkisinin bulunmadığı, yurt dışında ve diğer parti ve hareketlerle olan ilişkilerde Devrimci Sol'u temsil edeceği kararlaştırılmıştır. Bu dönemde, ayrıca örgüt gençlik ve mahalleler dışında öğretmenler, memurlar, bürokrasi ve kadınlar arasında da örgütlenme çalışmaları yürütmüş, bu doğrultuda Devrimci İşçi Hareketi, Devrimci Memur Hareketi, Devrimci Kadın Hareketi gibi oluşumları ortaya çıkarmıştır.

Devrimci Sol bu dönemde, Politikleşmiş Askeri Savaş Stratejisini hayata geçirebilmek için ilk olarak illegal silahlı örgütlenmesi Faşist Teröre Karşı Silahlı Mücadele Ekipleri (FTKSME)'ni oluşturmuştur. Ülkede halkın maruz kaldığı iddia edilen faşist terörün ancak devrimci şiddet ile bertaraf edilebileceğini öne süren Devrimci Sol'da bu konuda en önemli görevi FTKSME'ler üstlenmiştir (ileride SDB olacak DHKP-C kuruluşu ile SPB'ye dönüşecektir). Aynı zamanda, bu ekipler bir okul olarak tasarlanmış, buradan yetişecek kadrolardan Silahlı Devrimci Birlikler'in (SDB) oluşturulması planlamıştır.

Bu doğrultuda, 1978-1980 yılları arasında gerilla savaşı vermek ve silahlı eylemler düzenlemek üzere kırlarda ve şehirlerde çok sayıda SDBler kurulmuştur. Bu yıllar arasında, Devrimci Sol protesto ve propaganda amaçlı çok sayıda karakol baskınları, silahlı kite gösterileri, misilleme ve cezalandırma eylemleri, şirket veya özel dershane baskınları düzenlemiştir. Bu eylemler genellikle Devrimci Sol Merkez Komite'sinin düzenlemeyi kararlaştırdığı çeşitli kampanyalar kapsamında düzenlenmiştir. Bu kampanyalar sırasıyla şunlardır; Emperyalizme, Faşist Teröre, İşsizliğe ve Pahalılığa Karşı Mücadele Kampanyası (1979, Temmuz-Ağustos), 24 Ocak Kararları'nı ve Zamları Protesto Kampanyası (1980, Şubat), Karakollardaki İşkence ve Tariş Direnişindeki Polis Baskınına Karşı Kampanya (1980, Ocak-Şubat), İşkenceye Karşı Kampanya (1980, Nisan), Kürdistan'da Milli Baskıya Karşı Mücadele Haftası (1980, Haziran).

1980 yılında Devrimci Sol Türkiye tarihinde sansasyonel iki suikastı düzenlemiş ve üstlenmiştir. Bunlardan ilki 27 Mayıs 1980 gerçekleştirilen Milliyetçi Hareket Partisi milletvekili Gün Sazak suikastıdır. Eylem, Devrimci Sol Ankara kadrosundan Cengiz Gül tarafından gerçekleştirilmiş. İkinci suikast ise, 1971-1972 yılları arasında Başbakanlık yapan Nihat Erim'in Mahir Çayan ve arkadaşlarının intikamının alınması amacıyla öldürülmesidir.

12 Eylül ve Devrimci Sol davaları
Kenan Evren yönetimindeki Türk Silahlı Kuvvetleri'nin gerçekleştirdiği 12 Eylül 1980 askeri darbesi, Türkiye'deki tüm siyasi parti ve örgütleri olduğu gibi Devrimci Sol'u da derinden etkilemiş, hareketin büyük ölçüde darbe almasına neden olmuştur. Örgütün neredeyse bütün üst düzey kadrosu Dursun Karataş da dahil olmak üzere, mahalli örgütlenmelerde çalışan militanlarıyla birlikte yakalanmış ve tutuklanmıştır. 1981 yılında açılan Devrimci Sol Ana Davasında sanık sayısı 1223'ü bulmuştur. 1983 yılında Başbakanlık tarafından yayınlanan Terör ve Terörle Mücadelede Durum Değerlendirmesi adlı raporda Devrimci Sol örgütüne üye 3.069 kişinin yakalandığı, 6.574 kişinin ise henüz yakalanamadığı açıklanmıştır.

Bu dönemde örgüt faaliyetlerine ara vermemiş, Devrimci Sol yeni Merkez Komitesi seçilmiş Niyazi Aydın örgütün sorumluluğunu üstlenmiştir. Fakat Niyaz Aydın'ın Kasım 1981'de yakalanması ile daha önceden yurt dışına giden ve örgütün Avrupa'daki bağlantılarını gerçekleştiren Paşa Güven sürdürülen faaliyetleri yönetmeye başlamıştır.

1989 Cezaevi Firarı ve sonrası

DHKP-C Kuruluş ve sonrası (1994-günümüz)

1994-2000 Dönemi

2000'ler

Dursun Karataş sonrası (2008-günümüz)

Örgüt tarafından düzenlenen saldırılar

Partileşmeden önce (Dev-Sol)
 Ocak 1991'de emekli Yarbay Ata Burcu ve emekli Korgeneral Hulusi Sayın öldürüldü.
 1991 Şubat ayında İncirlik üssünde görevli üç ABD vatandaşı kaçırılarak öldürüldü.
 1991 Nisan ayında eski sıkıyönetim komutanı emekli Tümgeneral Memduh Ünlütürk öldürüldü.
 Aralık 1991'de İstanbul Emniyet Müdür Yardımcısı Şakir Koç ve şoförü öldürüldü.
 Şubat 1992'de İstanbul Şişli'de bir kıraathanede oturan gasp masasında görevli 5 polis öldürüldü.
 Temmuz 1992'de Cağaloğlu'ndaki İstanbul Emniyet Müdürlüğü binasına roketatarlı saldırı düzenlendi ve emekli Oramiral Kemal Kayacan öldürüldü.

Partileşme kararından sonra (DHKP-C)

 I. Körfez Savaşı sırasında ABD Emperyalizmini protesto etmek amacı ile iki ABD askeri personeli öldürüldü, bir ABD Hava Kuvvetleri subayı yaralandı ve yirminin üzerinde ABD ve NATO askeri ve lojistik tesisi bombalandı.
 29 Eylül 1994 tarihinde eski Adalet Bakanı Mehmet Topaç Ankara hukuk bürosunda öldürüldü.
 1 Ocak 1995 tarihinde İstanbul Kasımpaşa'da Koç Holdingin deposu basılarak tahrip edildi.
 9 Haziran 1995'te Rüştü Erdem isimli polis memuru DYP Şişli binası önünde nöbet tutarken aralarında Sibel Yalçın (1977 - 9 Haziran 1995) isimli örgüt üyesinin de bulunduğu üç DHKP-C üyesi militan tarafından öldürüldü. Nihat Behram, Yalçın için bir şiir yazmış ve bu şiiri Grup Yorum çeşitli eklemelerle birlikte besteleyerek Sibel Yalçın Destanı başlığıyla Geliyoruz başlıklı albümünde yer vermiştir. Cumhuriyet Halk Partisi'nden dönemin İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanı Algan Hacaloğlu'nun Yalçın'ın ailesi ve yakınlarına başsağlığı dileği, hükümet ve muhalefetten tepki aldı. Sibel Yalçın'ın kaldığı evi polise bildirdiği iddia edilen bakkal Hasan Levent de, olayı takip eden günlerde üç örgüt üyesi tarafından dükkânında öldürüldü.
 29 Eylül 1995'te Tarkan Yağcı ve Serdar Öztürk isimli Jandarma erleri İstanbul Maslak'ta İl Jandarma Alay Komutanlığı giriş kapısı önünde gece nöbeti tutarlarken DHKP-C üyesi Mustafa Duyar ve İsmail Akkol isimli militanlar tarafından çapraz ateşe alınarak öldürüldü.
 9 Ocak 1996 tarihinde Sabancı Center'ın 25. katında Sabancı Holding Yönetim Kurulu Üyesi Özdemir Sabancı, Toyota SA genel müdürü Haluk Görgün ve başkanlık sekreteri Nilgün Hasefe öldürüldü.
 3 Ocak 2001'de, Şişli İlçe Emniyet Müdürlüğüne, kendisini iş insanı olarak tanıtarak giren Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi mensubu Gültekin Koç, İlçe Emniyet Müdürü Selçuk Tanrıverdi'nin odasına giderken dördüncü katta karşılaştığı Tanrıverdi'nin makam şoförünün kendisini durdurması üzerine paniğe kapıldı ve üzerindeki patlayıcıları infilak ettirerek intihar saldırısı gerçekleştirdi. Patlama sonucunda saldırganla birlikte Tanrıverdi'nin makam şoförü Tuncer öldü,7 kişi yaralandı.
 10 Eylül 2001'de Beyoğlu'ndaki Gümüşsuyu semtinde bulunan polis noktasına DHKP-C üyesi Uğur Bülbül tarafından intihar saldırısı düzenlendi. Saldırıda canlı bombanın dışında 26 yaşındaki polis memuru Halil İbrahim Doğan ve 25 yaşındaki polis memuru Tuncay Karataş ile 23 yaşındaki Amanda Rigg isimli o sırada yoldan geçmekte olan ve saldırı sonucu kolu kopan ve sonrasında ağır yaralı olarak hastaneye kaldırılan Avustralyalı genç bir turist hayatını kaybetti. 17 polis memuru ile 6 vatandaş saldırı sonucu yaralandı.
 4 Nisan 2001'de İstanbul'un Bahçelievler semtinde devriye görevi yapan ekip otomobilinin içinde bulunan polis memuru Mehmet Sekban ve Kürşad Çağıran silahlı saldırıya uğradı ve saldırı sonucu iki polis memuru da öldü. İstanbul Emniyet Müdürü Kazım Abanoz, saldırıyı DHKP-C'nin üstlendiğini bildirdi.
16 Haziran 2012'de Gaziosmanpaşa'da Zekeriya Yurdakul isimli polis memuru Hasan Gönen ve Sultan Işıklı isimli DHKP-C üyeleri tarafından vurularak öldürüldü.
21 Temmuz 2012'de İstanbul Sultangazi 75. Yıl mahallesinde kimlik kontrolü yapan polislere bir taksinin içinden ateş açılması üzerine bir polis yaralandı. Polislerin karşılık vermesi üzerine çatışma çıktı. Çıkan çatışmada DHKP-C üyesi Hasan Gönen ve Sultan Işıklı yaralandı. Hasan Gönen kaldırıldığı hastanede öldü.
 11 Eylül 2012'de İstanbul Sultangazi 75. Yıl Polis Merkezi'ne DHKP-C üyesi İbrahim Çuhadar tarafından intihar saldırısı düzenlendi. Saldırıda, Çuhadar'ın dışında bir polis memuru öldü, 7 ya da 8 kişi yaralandı.
 9 Aralık 2012'de İstanbul'da Bahçelievler İlçe Emniyet Müdürlüğü Yenibosna 75'inci Yıl Polis Merkezi DHKP-C tarafından saldırı düzenlendi. Saldırıda Nebiha Aracı yakalandı. Saldırının Yürüyüş dergisi satarken polis tarafından vurularak felç bırakılan Ferhat Gerçek için yapıldığı açıklandı.
 11 Aralık 2012'de İstanbul'da 9 Aralık'ta Yenibosna karakoluna yapılan saldırıda yakalanan Nebiha Aracı'ya işkence yapıldığı gerekçesiyle Gaziosmanpaşa'da Mücahit Daştan isimli polis öldürüldü.
 1 Şubat 2013'te Ankara'da ABD Büyükelçiliğine Ecevit Şanlı adlı örgüt üyesinin düzenlediği intihar saldırısı sonucu büyükelçilikte çalışan güvenlik görevlisi Mustafa Akarsu öldü, Didem Tuncay adlı gazeteci ağır yaralandı.
 19 Mart 2013'te Ankara Kızılay meydanında bulunan Adalet Bakanlığı ve AK Parti Ankara Genel Merkezine 15 dakika ara ile saldırı düzenledi. Bir kişi hafif yaralandı.
 21 Eylül 2013'te Ankara Dikmen'de Emniyet Genel Müdürlüğü ve ek binalarına DHKP-C'li iki eylemci tarafından roketli saldırı düzenlendi. Saldırıda 3 roketten 2'si binalara isabet ederken, daha sonrasında polis ve eylemcilerin arasında çıkan silahlı çatışmada eylemcilerden Muharrem Karataş öldü, Serdar Polat ise yaralandı.
 12 Mart 2014'te Berkin Elvan'ın cenazesinin defnedildiği akşam Okmeydanı'nda DHKP-C'liler ile karşıt görüşlüler arasında kavga çıktı. Çıkan kavgada Burak Karamanoğlu DHKP-C'lilerce vurularak öldürüldü.
 24 Nisan 2014'te Gazi mahallesinde uyuşturucu sattığı iddia edilen Siirt ili Kurtalan ilçesi nüfusuna kayıtlı Ferhat Amal DHKP-C militanları tarafından vuruldu. Ağır yaralanan Ferhat Amal felç kaldı.
 30 Temmuz 2014'te Nurtepe'de Cumhurbaşkanı adayı Selahattin Demirtaş stantı açmak isteyen HDP Komisyonuna izin vermeyen DHKP-C'lilerle HDP'liler arasında olaylar çıktı. Okmeydanı, Sultangazi ve Sancaktepe'ye sıçrayan olaylar esnasında silahlı çatışma çıktı. Çıkan çatışmada 16 yaşındaki İbrahim Öksüz öldü.
 14 Ağustos 2014'te Hasan Ferit Gedik'in davasında yaşanan hukuksuzluklara ve zanlıların salonda bulunanlara saldırmasına tepki göstermek isteyen DHKP-C Kartal Adliyesi'ne uzun namlulu silahlarla saldırdı. Saldırıda bir güvenlik görevlisi yaralandı.
 14 Ağustos 2014'te Ataşehir-Yenisahra'da bir polis aracı DHKP-C militanları tarafından uzun namlulu silahlarla tarandı. Polis aracında maddi hasar oluştu. Eylemin Hasan Ferit Gedik davasında yaşananları protesto etmek için yapıldığı açıklandı.
 1 Ocak 2015'te Dolmabahçe'ye Fırat Özçelik adlı DHKP-C militanı saldırdı. Atmış olduğu 2 el bombası patlamadı.
 26 Şubat 2015'te Gazi mahallesinde uyuşturucu sattığı iddia edilen 3 kişi çapraz ateşe alındı. Murat Çelik ve Mehmet Akgül öldü, Mehmet Ürek yaralandı.
 10 Mart 2015'te Gazi Mahallesi'nde uyuşturucu sattığı iddia edilen bir kişi DHKP-C militanlarınca sokak ortasında beyzbol sopalarıyla dövüldü. Ağır yaralanan şahıs hayatını kaybetti. Görüntüler İnternet'e düştü. Olayla ilgili 5 kişi gözaltına alındı.
 31 Mart 2015'te İstanbul Çağlayan'daki Adalet Sarayı'nda Berkin Elvan davasına bakan Cumhuriyet Savcısı Mehmet Selim Kiraz rehin alındı. Talepleri kabul edilmeyen örgüt mensupları savcı Kiraz'ı öldürürken, yapılan operasyon sonucunda iki saldırgan öldürüldü.
 1 Nisan 2015'te örgüt üyesi Elif Sultan Kalsen tarafından İstanbul Emniyet Müdürlüğü'ne el bombası ve Kalaşnikof tüfeği ile saldırı düzenlendi. Saldırıda Elif Sultan Kalsen ölürken, 1'i polis 2 kişi yaralandı.
 26 Temmuz 2015'te 1 Polis memuru DHKP-C mensupları tarafından Gazi Mahallesi'nde öldürüldü.
 10 Ağustos 2015'te DHKP-C'li iki kadın, ABD konsolosluğuna silahlı saldırı düzenledi. Saldırıda ölen veya yaralanan olmadı.
16 Haziran 2015de Elazığ-Pertek karayolu üzerinde Berkin Elvan'ın vurulma yıl dönümü vesilesiyle yol kapatıldı.
 3 Mart 2016'da örgüt üyesi Çiğdem Yakşi ve Berna Yılmaz tarafından İstanbul Bayrampaşa'da bulunan Çevik Kuvvet Şube Müdürlüğü'ne silahlı ve el bombalı saldırı düzenlendi. Saldırıdan sonra çıkan çatışmada Çiğdem Yakşi ve Berna Yılmaz ölürken, 1 polis memuru ise yaralandı.
 30 Mart 2016'da örgüt üyesi Onur Polat isimli kişi Tunceli'de bulunan valilik ve adliye binasının girişindeki polis noktasına el bombası atarak kamu binasına yöneldi, çıkan çatışma sonucunda örgüt üyesi Onur Polat güvenlik güçlerince öldürüldü.

Örgüte yönelik düzenlenen operasyonlar
 30 Eylül 2006 tarihinde Tokat'a bağlı Gökdere köyü yakınlarında çıkan çatışmada beş örgüt üyesi öldürüldü.
 10 Aralık 2007 tarihinde Ankara'da yapılan operasyonda 1 DHKP-C'li gözaltına alınırken, Kevser Mızrak isimli örgüt üyesi öldürüldü.
 Mart 2008 tarihinde 17 DHKP-C'li gözaltına alındı. 9 kişi tutuklandı.
 30 Nisan 2008 tarihinde Elazığ'da 5 kişi tutuklandı.
 15 Mayıs 2008 tarihinde Artvin'de 1 kişi tutuklandı.
 Mayıs 2008 tarihinde Sivas'ta 30 kişi gözaltına alındı.
 Haziran 2008 tarihinde 4 kişi Sivas'ta tutuklandı.
 Mayıs 2012 tarihinde 100 kişi gözaltına alındı.
 Ocak 2013 tarihinde 7 ilde düzenlenen eş zamanlı polis operasyonlarında, aralarında 15 avukatın da bulunduğu 85 kişi gözaltına alındı.
 19 Şubat 2013 tarihinde 28 ilde düzenlenen eş zamanlı polis operasyonlarında aralarında avukatlarında bulunduğu 167 kişi "DHKP/C üyeliği" iddiasıyla gözaltına alındı.
 7 Ekim 2013 tarihinde Uyuşturucu çetecilerin öldürdüğü Hasan Ferit Gedik'in cenaze töreninde silahlı kortej oluşturan DHKP-C'lilere karşı operasyonlar düzenlendi. Operasyonlar Gazi Mahallesi ve Gülsuyu'nda yapılırken bu operasyonlar sonucunda 17 kişi gözaltına alındı.
 21 Nisan 2014 tarihinde Sancaktepe'de DHKP-C'ye yönelik operasyonda 12 kişi gözaltına alındı.
 29 Nisan 2014 tarihinde İstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şube Müdürlüğü ekipleri, Küçük Armutlu'da DHKP-C'ye yönelik çalışma başlattı. Özel Harekât Timlerinin de katıldığı operasyonda aralarında örgütün Küçük Armutlu Mahallesi sorumlusunun da bulunduğu iddia edilen 18 kişi gözaltına alındı.
18 Kasım 2015 tarihinde Elazığ ilinde şafak operasyonu düzenlendi. 11 kişi gözaltına alındı.
 Resmi olmayan kaynaklarca DHKP-C'ye yönelik Yunanistan kampını lağvetmek üzere eski albaylardan birinin torunu özel olarak yetiştirilip gönderildi.
 24 Temmuz 2015 tarihinde IŞİD, PKK ve DHKP-C'ye karşı yapılan eş zamanlı operasyonlarda 5000 polis görev aldı. İstanbul/Bağcılar'da çatışma sonucu DHKP-C'li Günay Özarslan öldürüldü.
 23 Haziran 2017 tarihinde Gaziantep'te DHKP-C ve TİKB'ye düzenlenen operasyonda 4 kişi gözaltına alındı
 15 Ekim 2021 tarihinde İstanbul merkezli 16 ilde DHKP-C'ye düzenlenen operasyonda 77 kişi gözaltına alındı.
 24 Mayıs 2023 tarihinde İstanbul ve Hatay'da DHKP-C'ye düzenlenen operasyonda 8 kişi tutuklandı.
 8 Eylül 2023 tarihinde İstanbul Şişli'deki İdil Kültür Merkezi'ne düzenlenen operasyonda 10 şüpheli gözaltına alındı.

Kaynakça

1994'te kurulan oluşumlar
Türkiye'deki milis gruplar
Yasa dışı komünist partiler
Marksist kuruluşlar
Amerika Birleşik Devletleri tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Avrupa Birliği tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Birleşik Krallık tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Türkiye tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Yeni Zelanda tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Japonya tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler

Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi


إوروبوس (Ευρωπός) هي مدينة في كيلكيس في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2256 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في كيلكيس (مقاطعة)
مدن اليونان

إفروبوس


Competiția din 2019 a reprezentat a 51-a ediție a Trofeului Carpați la handbal feminin pentru senioare, turneu amical organizat anual de Federația Română de Handbal cu începere din anul 1959. Ediția din 2019 a fost găzduită de Sala Polivalentă "Danubius" din orașul Brăila, între 31 mai și 2 iunie, și a fost câștigată de selecționata Angolei.

Echipe participante
Echipele participante au fost: Angola, Japonia și două selecționate naționale ale României.

România A
România A a participat cu o selecționată condusă de Tomas Ryde. Lotul echipei România A a cuprins 21 de jucătoare. Componența acestuia a fost anunțată pe 15 mai 2019.

Portari
 16 Denisa Dedu (Siófok KC)
 20 Iulia Dumanska (SCM Râmnicu Vâlcea)
  Ana Maria Măzăreanu (CS Gloria 2018)

Extreme stânga
  Alina Vătu (HC Dunărea Brăila)
 22 Cristina Florica (SCM Râmnicu Vâlcea)
  Nicoleta Dincă (CS Gloria 2018)

Intermediari stânga
  Andreea Adespii (SCM Râmnicu Vâlcea)
 11 Gabriela Perianu (Siófok KC)
  Claudia Constantinescu (CSM București)

Centri
 13 Cristina Laslo (ŽRK Budućnost)
  Laura Pristăvița (CS Gloria 2018)
  Mădălina Zamfirescu (DVSC-TVP)

Pivoți
 21 Crina Pintea (Győri Audi ETO KC)
  Lorena Ostase (CSM Slatina)
 27 Raluca Băcăoanu (SCM Râmnicu Vâlcea)

Intermediari dreapta
  Daria Bucur (Corona Brașov)
  Anca Polocoșer (CS Minaur Baia Mare)
  Alina Ilie (SCM Gloria Buzău)

Extreme dreapta
 2 Aneta Udriștioiu (CSM București)
  Sonia Seraficeanu (CS Minaur Baia Mare)
  Ionela Leuștean (HC Activ Plopeni)

Antrenori
  Tomas Ryde - Antrenor principal
  Costică Buceschi - Antrenor principal
  Jaume Fort Mauri - Antrenor cu portarii

România B
România B a participat cu o selecționată condusă de Dragoș Dobrescu. Lotul echipei România B a cuprins 17 jucătoare. Componența acestuia a fost anunțată pe 31 mai 2019.

Portari
 1 Andreea Chetraru (CSM Buc. II / Rapid)
 12 Diana Ciucă (CNE / SCM Vâlcea)
 16 Cristina Ciaușescu (CSM Buc. II / Rapid)

Extreme stânga
 4 Éva Kerekes (ACS Odorheiu Secuiesc)
 23 Marina Ilie (CSM Buc. II / Rapid)

Intermediari stânga
 8 Roberta Stamin (CNE / SCM Vâlcea)
 9 Denisa Vâlcan (CNE / SCM Vâlcea)
 18 Patricia Moraru (CSM Buc. II / Rapid)

Centri
 2 Ioana Bălăceanu (CNE / SCM Vâlcea)
 7 Andreea Popa (CSM Buc. II / Rapid)
 77 Roxana Beșleagă (HC Activ Plopeni)

Pivoți
 15 Ștefania Jipa (CSM Buc. II / Rapid)
 20 Iuliana Marin (CNE / SCM Vâlcea)

Intermediari dreapta
 24 Miruna Pica (Viitorul Cluj / "U" Cluj)

Extreme dreapta
 3 Adina Cace (LPS Slatina)
 17 Andra Moroianu (CSȘ Constanța / "U" Cluj)

Antrenori
  Dragoș Dobrescu - Antrenor principal
  Valeriu Costea - Antrenor principal
  Adrian Ionescu - Asistent

Angola
Angola a participat cu o selecționată condusă de Morten Soubak și cuprinzând 16 jucătoare. Componența acesteia a fost anunțată pe 10 mai 2019.

Portari
  Teresa Almeida (Petró de Luanda)
  Helena de Sousa (Primeiro de Agosto)

Extreme stânga
  Janeth dos Santos (Progresso do Sambizanga)
  Iracelma da Silva (Primeiro de Agosto)

Intermediari stânga
  Natália Bernardo (Primeiro de Agosto)
  Ruth João (Primeiro de Agosto)

Centri
  Isabel Guialo (Primeiro de Agosto)
  Helena Paulo (Primeiro de Agosto)
  Vilma Nenganga (Primeiro de Agosto)

Pivoți
  Albertina Kassoma (Primeiro de Agosto)
  Liliana Venâncio (Primeiro de Agosto)

Intermediari dreapta
  Vilma Chissola (Marinha de Guerra)
  Wuta Dombaxi (Primeiro de Agosto)
  Magda Cazanga (Petró de Luanda)

Extreme dreapta
  Juliana Machado (Primeiro de Agosto)
  Natália Camalândua (Petró de Luanda)

Antrenori
  Morten Soubak - Antrenor principal

Japonia
Japonia a participat cu o selecționată condusă de Ulrik Kirkely și cuprinzând 19 jucătoare. O echipă de 21 de handbaliste a fost anunțată în luna mai 2019.

Portari
 12 Sakura Kametani (ESBF Besançon)
 30 Minami Itano (Hiroshima Maple Reds)

Extreme stânga
 13 Chie Katsuren (Omron Corporation)
  Yuki Tanabe (Hokkoku Bank)

Intermediari stânga
  Yukiko Yoshida (Omron Corporation)
 5 Sayo Shiota (Hokkoku Bank)
 27 Haruno Sasaki (Hokkoku Bank)

Centri
  Anna Kawamura (Sony Semiconductor)
 9 Aya Yokoshima (Hokkoku Bank)
 24 Nozomi Hara (MIE violet' IRIS)
 25 Mana Ohyama (Hokkoku Bank)

Pivoți
 2 Mika Nagata (Hokkoku Bank)
  Saki Kawada (Hiroshima Maple Reds)

Intermediari dreapta
  Yumi Kitahara (Sony Semiconductor)
 4 Yui Sunami (Nykøbing Falster HK)
  Kaho Nakayama (Universitatea Osaka)

Extreme dreapta
  Natsumi Akiyama (Hokkoku Bank)
 7 Asuka Fujita (BVB Handball Damen)
 21 Ayaka Ikehara (Nykøbing Falster HK)

Antrenori
  Ulrik Kirkely - Antrenor principal
  Ryosuke Kushida - Antrenor secund
  Antoni Parecki - Antrenor cu portarii

Partide
Partidele s-au desfășurat pe durata a trei zile, 31 mai, 1 și 2 iunie 2019, în Sala Polivalentă "Danubius" din Brăila, și au fost transmise pe canalele de televiziune TVR 2 și TVR 3 ale Televiziunii Române. Meciurile s-au jucat în sistem fiecare cu fiecare.

Biletele au fost puse în vânzare pe pagina oficială a FRH. Copiii cu vârsta de până la 7 ani au beneficiat de gratuitate. Procedurile de acreditare pentru presă au fost făcute publice pe 16 mai 2019.

Clasament și statistici

Clasamentul final

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 2 iunie 2019

Premii
 Cea mai bună jucătoare:  Crina Pintea
 Cea mai bună marcatoare:  Helena Paulo,  Andreea Popa (15 goluri)
 Cea mai bună apărătoare:  Albertina Kassoma
 Cel mai bun portar:  Sakura Kametani
 Premiul fair-play:  Mana Ohyama

Sursa: Federația Română de Handbal

Note

Legături externe

Handbal în Brăila
51
2019 în handbal

Trofeul Carpați (handbal feminin) - Ediția a 51-a


Salina Ocnele Mari este o exploatare minieră a sării aflată în localitatea Ocnele Mari, Vâlcea, Oltenia, România.

Istoric
Datarea exploatării a fost făcută în perioada daco-romană. Salina a căpătat avânt în Evul Mediu, când a devenit monopol domnesc.

Note

Bibliografie
 Stamatiu, Mihai: Analele Academiei Române - Memoriile secțiunii ștințifice, seria III, Tomul XVIII (1942-1943) - Istoricul metodelor de exploatare a zăcămintelor de sare din România, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului - Imprimeria Națională, București, 1943, pp. 624-625

Vezi și
Salrom
Saline din România
Ocna

Legături externe

Saline din România

Salina Ocnele Mari


Piscinas (sardisk: Piscìnas) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 66 meters højde og har 857 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 16,89 km² og grænser til kommunerne Giba, Masainas, Santadi, Teulada, Tratalias og Villaperuccio.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Piscinas


San Jose ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Romblon, in der Verwaltungsregion IV-B, MIMAROPA. Sie hat  Einwohner (Zensus ). Sie wird als Gemeinde der fünften Einkommensklasse auf den Philippinen und als teilweise urbanisiert eingestuft.

San Jose liegt im Süden der Provinz auf der kleinen Insel Carabao. Ihre Topographie wird durch ein flachwelliges Terrain gekennzeichnet. Im Nordosten liegt auf der Insel Tablas die Nachbargemeinde Santa Fe und im Süden die Insel Boracay.

Baranggays
Die Gemeinde setzte sich 2011 aus fünf Barangays zusammen:

Weblink

Ort auf den Philippinen
Provinz Romblon

San Jose (Romblon)


Amt Kellinghusen er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten. Administrationen er beliggende i byen Kellinghusen.

Kommuner i Amtet

Historie
Amt Kellinghusen blev dannet 1. januar 2008 af den tidligere amtsfrie by Kellinghusen, kommunerne fra det tidligere Amt Kellinghusen-Land (på nær kommunerne Auufer og Wittenbergen) og de til det tidligere Amt Hohenlockstedt hørende kommuner Hohenlockstedt og Lockstedt.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Kellinghusen

Kellinghusen

Amt Kellinghusen


La guerra italiana de 1551-1559 comenzó cuando Enrique II de Francia, que había sucedido a Francisco I al trono, declaró la guerra al emperador Carlos V con la intención de reconquistar Italia y asegurar la hegemonía francesa en los asuntos europeos.

Antecedentes
A pesar del éxito del emperador Carlos V en Bolonia en 1530, Italia fue escenario de enfrentamientos durante tres décadas más. La reversión al Emperador del ducado de Milán a la muerte del duque Francisco Sforza en 1535, fue la ocasión para reclamarlo el rey francés para su segundo hijo el duque de Orléans, la invasión del ducado de Saboya y de Piamonte fue el detonante de la guerra (1536–1538). El agotamiento de los contendientes y los deseos del papa Pablo III (1534–1549) de oponerse a los turcos llevó a la Tregua de Niza en junio de 1538, las posesiones del duque de Saboya se quedaron divididas entre franceses e imperiales, mientras que al duque le quedaba Niza.

El 10 de octubre de 1540, el emperador Carlos V invistió a su hijo Felipe con el ducado de Milán, frente a las apetencias del rey de Francia. La muerte de los embajadores franceses ante los turcos, Rincón y Fregoso, en territorio milanés fue la excusa que provocó una nueva guerra (1542–1546) que no alteró la situación en Italia, manteniendo la ocupación de los territorios del duque de Saboya.

En 1545, el papa Pablo III, enajenó los territorios de Parma y Piacenza de la Santa Sede y se los otorgó a su hijo Pedro Luis Farnesio creando los ducados de Parma y Piacenza, con gran disgusto del emperador Carlos V, que recuperó Piacenza en septiembre de 1547 tras el asesinato del duque. Su hijo Octavio Farnesio, vio confirmada la posesión de Parma por el nuevo pontífice Julio III en marzo de 1550, y el duque temiendo la reacción del Emperador se alió con Francia reiniciándose otra nueva guerra en Italia.

Campañas

En el ámbito continental, Enrique II se alió con los príncipes protestantes alemanes en el Tratado de Chambord en 1552. En una rápida ofensiva en Lorena, que fue un éxito, Enrique conquistó los tres obispados de Metz, Toul y Verdún, y repelió a los Habsburgo en la Batalla de Renty (12 de agosto de 1554).

En Italia, las tropas francesas se movieron a Piamonte, mientras las imperiales hacían lo mismo en Milán. Por falta de fondos, se llegó a una tregua en abril/mayo de 1552 en la que Farnesio permanecía en Parma, pero la guerra se trasladó a Siena, donde fueron expulsadas las tropas imperiales que protegían a la República de sus vecinos, para colocarse bajo protección de Francia, pero en abril de 1555, con la ayuda de Florencia, Siena fue sometida de nuevo al Imperio. Entretanto, el emperador cedió los territorios italianos en su hijo el príncipe Felipe de España: en 1554 le cedió Nápoles y Milán, y le nombró vicario imperial en Siena, y en 1556 le cedió los reinos castellanos, aragoneses y el de Sicilia, así como el vicariato general sobre Italia, que le otorgaba la autoridad perpetua sobre los territorios del Sacro Imperio en Italia, pero por consejo de Granvela se mantuvo en secreto. El nuevo papa Paulo IV entró en tratos con Francia garantizando la investidura de Nápoles y Milán a los hijos segundones del rey de Francia y así sacudirse la preponderancia española. El duque de Alba, virrey de Nápoles invadió el territorio pontificio en septiembre de 1556, iniciando una victoriosa campaña, pero la respuesta francesa vino en diciembre de 1556 con apoyo del duque Hércules II de Ferrara. Por su parte, Felipe II contaba con la neutralidad de Venecia, el apoyo de Génova, y había acercado a su posición al duque Cosme de Médici de Florencia y al duque Octavio Farnesio de Parma. Con Octavio Farnesio había pactado un acuerdo en Gante, por el que Farnesio recibiría los feudos de Parma y Piacenza, así como la alianza con el monarca español (tal acuerdo se incorporó al tratado de Paz de Cateau-Cambrésis) y con el duque de Florencia, al que el 19 de julio de 1557 se le transfirió Siena como una subinfeudización, con la excepción de unos puntos costeros denominados Estado de los Presidios de Toscana (Porto Ércole, Talamone, Monte Argentario, Orbetello, Porto Santo Stefano y Porto Longone).

Paz de Cateau-Cambrésis

La victoria española en San Quintín en agosto de 1557 y en la Batalla de Gravelinas al año siguiente, significó la retirada de los franceses en Italia, el Papa quedó solo ante el ejército español y la paz con el Papa fue alcanzada en septiembre de 1557. La paz con Francia vino con Cateau-Cambresis, en la que el rey Enrique II de Francia renunció a sus reivindicaciones italianas, se confirmó la soberanía de Nápoles y Milán al rey Felipe II de España, se ratificó la posesión de Parma y Piacenza a Farnesio, Siena a Médici, y la restauración de gran parte de las posesiones de la Casa de Saboya. Los territorios de la Casa de Saboya, dada su posición geográfica, fueron el principal escenario italiano de guerra entre franceses e imperiales desde 1535, de ahí las protestas del duque de Saboya ante las dietas imperiales. El duque Manuel Filiberto de Saboya se puso al servicio de los españoles, contribuyendo a la victoria de San Quintín, con lo que en la paz de Cateau-Cambrésis obtuvo casi la restauración del territorio de su padre Carlos III antes de las guerras. En definitiva, el tratado de Cateau-Cambrésis entre Francia y España, confirmó la era de la supremacía española sobre Italia.

Referencias

1551
Italiana 1551
Reinado de Felipe II
Años 1550 en el Imperio otomano
Reinado de Carlos I de España y V del Sacro Imperio
Guerras de Inglaterra del siglo XVI
Guerras del Imperio otomano del siglo XVI
Fernando I del Sacro Imperio Romano Germánico
Enrique II de Francia
Solimán el Magnífico
Isabel I de Inglaterra
Carlos V (emperador)
María I de Inglaterra

Guerra italiana de 1551-1559


Kelebek etkisi bir sistemin başlangıç verilerindeki küçük değişikliklerin büyük ve öngörülemez sonuçlar doğurabilmesine verilen addır. Edward N. Lorenz'in çalışmalarından biri olan Kaos Teorisi ile ilgilidir. Daha sonralarda hava durumu ile ilgili verdiği şu örnek ile ünlenmiştir. Amazon Ormanları'nda bir kelebeğin kanat çırpması, ABD'de fırtına kopmasına neden olabilir. Farklı bir örnekle bu, bir kelebeğin kanat çırpması, Dünyanın yarısını dolaşabilecek bir kasırganın oluşmasına neden olabilir. Kelebek etkisini tam olarak anlayabilmek için kaos teorisini anlamak gerekir. Aralarındaki ilişkiyi bir analoji ile açıklayabiliriz; eğer kaos teorisini yan yana dizilmiş domino taşları olarak düşünürsek, kelebek etkisi birinci taşa dokunulmasıdır. Kaos teorisi, sürprizlerin, doğrusal olmayan ve öngörülemeyenlerin bilimidir. Doğal bilimlerin çoğu fiziksel ve kimyasal reaksiyonlar gibi tahmin edilebilecek olaylarla uğraşırken; kaos teorisi, türbülans, hava durumu, borsa gibi önceden tahmin edilemeyen ve kontrol etmenin imkansız olduğu doğrusal olmayan olaylarla ilgilenir. Kaos teorisi fraktal geometri ile açıklanabilir çünkü temellerinde yatan mantık aynıdır. Fraktal geometri, doğanın geometrisidir. Doğayı daha iyi anlayabilmemizi sağlar. 20. yüzyıla kadar Öklid geometrisi kullanılmıştır. Doğrusal şekiller, üçgenler, dikdörtgenler ve karelerle doğayı açıklamamız mümkün olmayınca fraktal geometri doğmuştur. Doğadaki ağaçlar, nehirler, bulutlar vs. fraktal şekiller oluştururlar ve doğadaki olaylar kaotik davranışlar sergiler. Doğayı anlayabilmek için fraktal geometriyi ve kaos teorisini anlamak gerekir. Fraktal terimi ilk defa Polonya asıllı matematikçi Benoit Mandelbrot (1924-2010) tarafından 1975 yılında ortaya atılmıştır. Fraktallar, büyükten küçüğe birbirine benzeyen birçok geometrik şeklin oluşturduğu, sonsuzluğa doğru giden, kompleks ve göz kamaştırıcı şekillerdir. Mandelbrot'un geliştirdiği Mandelbrot kümesi, sanal karmaşık sayıların kullanılmasıyla elde edilen fonksiyonları bilgisayar ortamında muhteşem fraktallara dönüştürülebilen kümedir.

Sonuç olarak kelebek etkisi fikri tüm insanlığı etkisi altına alan bir kavram olmuştur. İnsanlar kelebek etkisi analojisini sadece hava durumu gibi bilimsel olaylarda değil, aynı zamanda ekonomi, psikoloji, felsefe ve politika gibi başka alanlarda da kullanmaya başlamıştır. En çok kullanılan örneklerden biri de şudur:

Örneğin atmosferdeki karbondioksit (CO2) miktarının çok az miktarda artması bile büyük etkiler yaratacaktır çünkü karbondioksit gazı bir sera gazı olduğu için Dünya'nın ortalama yüzey sıcaklığının artmasına yani küresel ısınmaya sebep olmaktadır.

Kriptografide kelebek etkisi

Kriptografik öz işlevleri, girdinin boyutundan bağımsız olarak sabit değerli özler üretecek biçimde hazırlanırlar ve veri bütünlüğünün güvence altına alınmasında kullanılırlar. Bundan ötürü, verideki en küçük değişiklik, sonuç değerinin yarısından fazlasının değişmesine neden olur. Bu etkiye kriptografide "çığ etkisi" adı verilir.

Örnek olarak MD5 algoritmasının verinin bir harfinin değişmesine olan tepkisi şöyle özetlenebilir:

 MD5("vikipedi")
  = 4b09635281e148f0163b041e3582ec74

Değişkenin baş harfini değiştirdiğimizde

 MD5("Vikipedi")
  = 490678766826cc5a898d231a928464aa

Kaynakça

Kaos teorisi
Fiziksel olaylar
Kriptoloji

Kelebek etkisi


The national flag of Cuba () consists of five alternating stripes (three blue and two white) and a red equilateral triangle at the hoist, within which is a white five-pointed star. It was designed in 1849 and officially adopted May 20, 1902. The flag is referred to as the , or the Lone Star flag. It is in the stars and stripes flag family.

History and symbolism
Fighting against the Spanish Crown with the rebel armies of Venezuela, Narciso López moved from his native Caracas to Havana, Cuba. His involvement in anti-colonial movements forced him into exile. In 1849, he moved to New York City, United States, where he continued to advocate for an independent Cuba.

The three blue stripes represent the three departments in which Cuba was divided at that time; the white, purity of the patriot cause; and the red triangle, a symbol of strength, constancy, and Mason influences (triangles are Masonic symbols for equality and were found in a number of other flags in the former Spanish empire).

The poet Miguel Teurbe Tolón designed the flag alongside Lopez, based upon the story of López's vision. Emilia Teurbe Tolón, Miguel's wife, sewed the first flag. López and Tolón, together with José Aniceto Iznaga Borrell, his nephew José María Sánchez Iznaga, Cirilo Villaverde and Juan Manuel Macías, settled upon the final design for the flag of Cuba: two white stripes, three blue, a red triangle, and a lone star.

López used this same flag in 1850 to carry out his coup attempt to liberate Cuba from Spanish rule, which resulted in failure. The coastal town of Cárdenas was the first town that saw the lone star flag hoisted on May 19, 1850, in the taking of the city by Cuban rebels.

A year after the start of the Ten Years' War, the first Constituent Assembly of the Republic of Cuba met arms in Guáimaro, Camagüey Province. The debate focused on two flags of great symbolism, the Demajagua – which was very similar to the Chilean flag – created by Carlos Manuel de Céspedes to give start to the war of independence, and the Lone Star of López, the latter being chosen since López had taken the first step for the freedom of Cuba. The Demajagua flag was not scrapped, but instead, was put in the sessions of the House of Representatives and retained as part of the national treasure.

On the morning of May 20, 1902, the day Cuba officially became an independent republic, Generalissimo Máximo Gómez had the honor of hoisting the flag on the flagpole of the castles of the Tres Reyes del Morro, Havana; therefore sealing with this act the end of the Cuban revolution, the end of struggle for Cuban independence, and at the same time justifying the sacrifice that so many offered to make this dream become reality.

Both the flag and the coat of arms were designed by Miguel Teurbe Tolón. The design of both specifications were established by decree of the first president of Cuba, Tomás Estrada Palma, on April 21, 1906. The flag has remained unchanged since then, even during and after the 1959 Cuban Revolution, which established the present-day communist state of the Republic of Cuba.

In 2019, Cuba introduced the "National Symbols Bill". The official press release said the bill "would establish more flexible use of these items with a view toward promoting their greater presence in society, within a legally defined, respectful framework".  According to ADN Cuba, the bill states that the flag could be used "as a means of publicity only when the messages that are transferred contribute to fostering and developing patriotic values in people and to form a patriotic conscience of respect and veneration for them and for the historical tradition of the nation". In August 2019, artists from the San Isidro Movement launched a campaign using the hashtag "#" to protest against restrictions placed on the use of the Cuban flag by the Cuban government and the arrest of artist Luis Manuel Otero Alcántara under the new law.

Subsequent use
In April 1869, López's flag was designated the national banner by the Congress of the Republic of Cuba. López's flag was the model for the flag of Puerto Rico adopted in 1892 by the Puerto Rican Revolutionary Committee, a pro-independence group that worked under the auspices of the Cuban Revolutionary Party.

After the United States seized Cuba from Spain during the Spanish–American War, the U.S. flag flew from January 1, 1899, until independence was granted. On May 20, 1902, the Cuban national flag was hoisted as a symbol of independence and sovereignty. It has been used ever since, remaining unchanged after the Cuban Revolution of 1959. During the revolution, Cuban president Fidel Castro's 26th of July Movement created a party flag equally divided in red and black like the Angolan national flag usually in horizontal stripes and often with inscriptions, which is often flown on public buildings.

Specifications

The Cuban flag is at a length-to-width ratio of 2:1. The blue (sky blue before 1959) and white alternating stripes are of equal width. The red chevron is in the shape of an equilateral triangle. The star within the chevron has a diameter that is  the length of the hoist. Its middle is halfway up the flag.

Historical versions of the flag

See also
 List of Cuban flags
 Coat of arms of Cuba
 Cuban trogon, national bird of Cuba

References

External links

 Cuba Flags—A historical insight into the flag and emblems of Cuba
 The Flag of Cuba on flagscorner.com

1848 introductions
Cuba
National symbols of Cuba

Flag of Cuba


Adrianus Cornelis "Aad" de Jong (født 1. december 1921, død 29. august 2003) var en hollandsk fodboldspiller (forsvarer).

På klubplan tilbragte de Jong hele sin 18 år lange karriere, fra 1937 til 1955, hos ADO Den Haag i sin fødeby. Han vandt det hollandske mesteskab med klubben i både 1942 og 1943, ADO's eneste mesterskaber nogensinde.

De Jong spillede desuden fem kampe for Hollands landshold, som han debuterede for 12. november 1950 i en venskabskamp mod ærkerivalerne Belgien.

Titler
Hollands mesterskab
 1942 og 1943 med ADO Den Haag

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra ADO Den Haag
Personer fra Haag

Aad de Jong


21. yüzyıl, Gregoryen takvime göre 1 Ocak 2001 – 31 Aralık 2100 tarihleri arasına karşılık gelen zaman dilimidir.

Ayrıca bakınız
 21. yüzyıl depremlerinin listeleri

Yüzyıllar

21. yüzyıl


Zeleni kamen je lokalitet obodničkom zaseoku Lamešima. dominira geološki profi l s lako uočljivim ogromnim izrazito zelenim kamenim blokovima. Cjelina tih stijena je izvanredan geološki fenomen i moguća turistička atrakcija. Te su stijene serpentinit, magmatske stijene. Po njima se širi lokalitet naziva Zeleni kamen.

Omiljeno je izletište stanovnika Tuzle. Na trasi je planinarske transverzale Put Srebreničke povelje.

Ova lokacija na Staroj Majevici planirano je mjesto najsuvremenijeg astronomskog opservatorija u regiji. Astronomsko društvo 'Plejade' iz Tuzle, uz tradicionalne srpanjske Dane astronomije u Tuzli, planira otvoriti opservatorij. Općina Tuzla dala je AD-u pismo namjere, AD je našlo ulagače. Objekt se priprema. Teleskop po planu trebao je doći od Asocijacije amatera bez granica iz Amerike. Objekt će sadržavati amfiteatar, knjižnicu, kafeteriju, i dr.

17. rujna 2017. Planinarsko-sportsko društvo ˝Poštar˝ izgradilo je na toj lokaciji javnu česmu, na stadionu, za potrebe planinara, lovačkih društava, izletnika, rekreativaca i svih drugih korisnika prirodnih ljepota ovog dijela planine Majevice. Na ovom su lokalitetu planinari PSD Poštar kupili zemljište i od tog dana rješavaju infrastrukturu, a jedna od važnijih odnosila se na vodoopskrbu, što je prethodilo pronalaskom vode, iskopom bunara i ostalih vodoinstalacijskih radnji da bi navedenim korisnicima uljepšali boravak. Aktivnost je pomoglo Ministarstvo prostornog uređenja i okoliša Županije Soli i Fondaciji tuzlanske zajednice.

Izvori

Zemljopis Bosne i Hercegovine
Obodnica Gornja

Zeleni kamen (Majevica)


Otoshi buta (, literally: drop-lid) are Japanese-style drop-lids for use in Japanese cooking. These round lids float on top of the liquid in a pot while simmering foods. They ensure that the heat is evenly distributed and reduce the tendency of liquid to boil with large bubbles. This reduces the mechanical stress on the food and keeps fragile ingredients in their original shape.

Otoshi buta are almost always made from wood, so they have to be soaked in water for a few minutes before use to avoid absorbing the flavor of the dish and disturbing the flavor of the next dish cooked using the otoshi buta. After use, the otoshi buta is washed and dried completely before storing.

Though it depends on the recipe and food being cooked, otoshi buta may be substituted with a sheet of tough cooking paper or aluminum foil.

See also
List of Japanese cooking utensils

References

Japanese food preparation utensils

Otoshi buta


Sjoerd Marijne né le  à Bois-le-Duc, est un ancien joueur néerlandais et actuel entraîneur de l'équipe nationale féminine indienne.

Il a joué pendant dix ans dans le cadre de Den Bosch dans la Hoofdklasse.

En tant qu'entraîneur de l'équipe féminine indienne
Il a entraîné l'équipe indienne lors de la Coupe du monde féminine de hockey sur gazon 2018, où l'Inde a perdu en quart de finale contre l'Irlande.

Jeux olympiques de Tokyo 2020
Au début des Jeux olympiques de Tokyo, l'Inde était classée numéro 8 au monde et n'était pas considérée comme un concurrent sérieux. L'Inde a connu une performance historique sous sa direction, atteignant les demi-finales pour la première fois. Ils ont connu un début de tournoi catastrophique, s'inclinant successivement face aux Pays-Bas (1 - 5), à l'Allemagne (0 - 2) et à la Grande-Bretagne (1 - 4) en phase de groupes. Cependant, l'Inde a battu l'Irlande 1 - 0 et l'Afrique du Sud 1 4 - 3 pour se qualifier pour les quarts de finale. Là, ils ont étourdi alors le numéro un mondial. 3 Australie 1 - 0, pour passer en demi-finale pour la première fois de l'histoire. Cependant, l'Inde a perdu contre le numéro un mondial. 2 Argentine 1 - 2 en demi-finale et a dû se contenter de concourir pour le bronze. L'Inde a perdu le match pour la médaille de bronze de peu contre la Grande-Bretagne 3 à 4 et a terminé quatrième. Marijne est largement reconnue pour le revirement de l'équipe indienne après des décennies de performances lamentables.

Le , après la défaite de l'Inde face à la Grande-Bretagne, Marijne a annoncé qu'il prendrait sa retraite en tant qu'entraîneur-chef de l'équipe féminine indienne pour passer plus de temps avec sa famille.

Références

Liens externes

Joueur néerlandais de hockey sur gazon
Naissance en avril 1974
Naissance à Bois-le-Duc

Sjoerd Marijne


Noel Edward Derrick (* 5. Juli 1926 in Sydney; † 25. Dezember 2018 in Melbourne) war ein australischer Eishockeyspieler.

Karriere
Noel Derrick nahm für die australische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley teil. Mit seinem Team belegte er den neunten und somit letzten Platz. Er selbst kam im Turnierverlauf in allen sechs Spielen seiner Mannschaft zum Einsatz und erzielte dabei zwei Tore und eine Vorlage. Zudem trat er für Australien bei der Qualifikation zu den Olympischen Winterspielen 1964 an. Auf Vereinsebene spielte er für den Blackhawks Ice Hockey Club in Melbourne.

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Australier
Geboren 1926
Gestorben 2018
Mann

Noel Derrick


Damernes keirin ved sommer-OL 2016 blev afholdt i Rio Olympic Velodrome den 13. august.

Medaljefordeling

Resultater

Forsøgsheat
1. heat

2. heat

3. heat

4. heat

Opsamlingsheat
1. heat

2. heat

3. heat

4. heat

Semifinaler
1. semifinale

2. semifinale

Finaler

Finale

B-Finale

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Keirin (damer)

Cykling under sommer-OL 2016 – Keirin (damer)


Klods Hans er en dansk dukkefilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Mihail Badica.

Handling
H.C. Andersens berømte eventyr om den fattige dreng fra landet, der i kraft af sin kreativitet og åbenhed, vinder prinsessen og det halve kongerige, opføres her som Mester Jakel-teater. I Mihail Badicas fortolkning af eventyret har Klods-Hans's ged grønne briller på, prinsessen er en værre rappenskralde, og alle dukkerne taler tegnsprog.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999
Film baseret af værker af H.C. Andersen
Dukkefilm fra Danmark

Klods Hans (film)


Lucius Cornelius Lentulus Crus (before 97 BC48 BC) was Consul of the Roman Republic in 49 BC, an opponent of Caesar and supporter of Pompeius in the Civil War during 49 to 48 BC.

Family and political career

Born sometime before 97 BC, son of a Publius Lentulus, his origins are otherwise unknown, though he was most likely a member of the patrician Cornelii Lentuli branch of the gens Cornelia.

Details of Crus' younger years are not known.  In 72 BC, Caesar's man Balbus acquired his Roman citizenship for service under Pompeius against Quintus Sertorius in Spain.  On the basis of the Roman names he took – Lucius Cornelius Balbus – and on the basis of later letters to Cicero, it is possible that both Balbus major and minor obtained citizenship with the sponsorship of L. Cornelius Lentulus Crus, who may then have been serving with Pompeius as a legate (Pompeius was there 76 BC to 71 BC; had Crus been born c. 98 BC, he would have been between the ages of 22 and 27 at the time).

In 61 BC he was the chief prosecutor of Publius Clodius Pulcher at a quaestio extraordinaria over the latter's violation of the mysteries of the Bona Dea, along with two other Cornelii Lentuli, in which he failed to secure a conviction due in large part to the bribes which Clodius spread amongst the jurors.

Lentulus' rise through the cursus honorum of political office is not now known prior to his election, during the consulship of Caesar and Bibulus, as Praetor for 58 BC.  During his term of office Clodius, now a tribune of the people, moved against his enemy Cicero on the basis that the latter, as consul of 63 BC, had put Roman citizens to death without trial.  Cicero hoped for Lentulus' aid against Clodius; although the praetor did, with other senior figures, attempt to persuade Pompeius to act to protect Cicero, this failed, as Pompeius refused to act against an elected tribune on his own authority.

In 51 BC he stood for election to the prestigious priestly board of fifteen men in charge of the Sibylline Books (Quindecimviri sacris faciundis), but was defeated by Publius Cornelius Dolabella (to the amusement of Cicero's correspondent, Marcus Caelius Rufus).

In 50 BC he was elected consul for the following year alongside G. Claudius Marcellus, as opponents to Caesar, and was an active and vocal participant in the increasingly hysterical scenes in the senate in late 50 and January 49 as Caesar sought to secure a safe consulship whilst a reactionary group of senators sought to have him stripped of command.  Finally, on 7 January 49 BC, the senate under Lentulus and Marcellus passed the "final decree" (senatus consultum ultimum); the tribunes Mark Antony and Quintus Cassius fled with Caesar's envoy, the younger Curio, from Rome to meet Caesar at Ravenna. On the 10th, Caesar famously crossed the Rubicon, starting the Civil War.

Civil War

Initially Lentulus remained in Rome but left, with many senators, ahead of Caesar's advancing forces. He recruited troops for Pompeius in Capua (even gladiators at one stage, before thinking better of this). Caesar sent his agent, the younger Balbus, on a mission to win over Lentulus – possibly Crus was patronus to the Cornelii Balbi, uncle and nephew, if he had been their sponsor when they were granted Roman citizenship under Pompeius in 72, and Caesar hoped that Balbus would have some influence with the consul.  However, by 3 March Cicero reported to Atticus that the Consuls had crossed over from Brundisium to the shore of Greece.

While proconsul of the Roman province of Asia, Lentulus recruited two legions for Pompeius - a decree of his in July 49 BC exempted the Jews of Asia Minor from military service.  He fought alongside Pompeius at the Battle of Pharsalus on 9 August 48 BC, where he commanded the Pompeian left wing.  On his flight from the battlefield Lentulus was denied refuge in Antioch and instead followed Pompeius to Egypt.  He was taken prisoner on 4 September on the order of King Ptolemy XIII and executed whilst in prison.

Caesar himself placed a great deal of blame on Lentulus for the events of late 50/early 49 which brought about the civil war, commenting on the magnitude of Lentulus' debts and his hopes for control of an army and rich provinces, and going so far as to claim that the Consul was aiming to make himself master of Rome, a second Sulla.  He was also seen as duplicitous, warning the senate in the debates of January 49 that if they did not declare against Caesar then he, Lentulus, had his own means of regaining Caesar's favour.  Cicero, in a characteristically cutting remark, described Lentulus as being averse to the trouble of thinking.  Writing of the private interests and personal ambitions of Pompeius' followers, he seems to give support to Caesar's claims, and his later acerbic comments that Lentulus promised himself Hortensius' town house, Caesar's suburban villa, and an estate at Baiae as spoils of the civil war do bear out Lentulus' reputation for avarice.

Notes

References

Modern works

Ancient authors

 Caesar: Commentarii de Bello Civili (B.C.) "Commentaries on the Civil War" (Wikipedia)
 Caesar: Commentarii de Bello Gallico (B.G.) "Commentaries on the Gallic War"(Wikipedia)
 Cicero: Brutus, a History of Famous Orators
 Cicero: Epistulae ad Atticum (Letters to Atticus)
 Cicero: Epistulae ad Familiares (Letters to his Friends)
 Cicero: Epistulae ad Quintum fratrem (Letters to his brother, Quintus)
 Cicero: in Pisonem
Cicero: pro Balbo
 Josephus: Jewish Antiquities, Book 14
 Plutarch: The Life of Julius Caesar
 Plutarch: The Life of Pompey
 Valerius Maximus: Factorum ac dictorum memorabilium (see links) "Memorable Deeds and Sayings"
 Velleius Paterculus: Historia Romana (Roman History)

External links

48 BC deaths
1st-century BC executions
1st-century BC Roman consuls
Crus, Lucius
Executed ancient Roman people
Optimates
People executed by ancient Egypt
Roman Republican praetors
Senators of the Roman Republic
Year of birth unknown
Ancient Roman patricians
People of Caesar's civil war

Lucius Cornelius Lentulus Crus


Polinezya, Büyük Okyanus'taki üç büyük ada öbeğinden birine (diğer ikisi Melanezya ve Mikronezyadır) verilen ad.

Hawaii, Paskalya Adası (her ikisi de Polinezya Adaları öbeğindendir) ve Yeni Zelanda arasındaki üçgen biçiminde alana dağılmış olan Polinezya Adaları'nın yüzölçümü 294.000 km²'dir (yayıldıkları deniz alanı 39.000.000 km²). Büyük bölümü yanardağ kökenli dağlık adalar ile alçak mercan adalarından oluşan Polinezya öbeğine bağlı başlıca ada toplulukları arasında Samoa Adaları, Tonga Adaları ve Fransız Polinezyası'nı (Tahiti ve Cemiyet Adaları dahil) oluşturan adalar sayılabilir. Polinezyalıların başlıca gelir kaynakları balıkçılık ve tarımdır.

Ayrıca bakınız
 Melanezya
 Mikronezya

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Polinezya


Borna Fadljević (Zagreb) hrvatski je televizijski i filmski glumac.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Počivali u miru" kao unuk (2015.)
 "Novine" kao Luka Mladenović (2016. – 2020.)
 "Drugo ime ljubavi" kao Petar Batinić (2019. – 2021.)
 "Oblak u službi zakona" kao Ratko Oblak (2022.)

Filmske uloge

 "Lieber Augustin" kao dečko (2018.)
 "Smrt bijela kost" (2018.)
 "Duboki rezovi" kao Marko (2018.)

Vanjske poveznice

Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski filmski glumci
Životopisi, Zagreb

Borna Fadljević


Teréz Karacs () a fost o scriitoare maghiară, pedagogă, memorialistă și activistă pentru drepturile femeilor. Ea a fost o imagine de frunte la începutul mișcării feministe din Ungaria, precum și în mișcarea generală a reformei sociale, și o celebră scriitoare contemporană din Ungaria. O pionieră a educației femeilor, a fost fondatoarea Școlii de Gramatică Zrínyi Ilona, în partea de nord-est a Ungariei.

Biografie
Karacs s-a născut în Budapesta, pe 18 aprilie 1808. Mama ei, Eva Takacs, a fost o susținătoare a drepturilor femeii și tatăl ei, Ferenc Karacs, a fost gravor și inginer. Casa acestei familii protestante a fost un loc de întâlnire pentru intelectuali. Teréz a fost al doilea copil din cei șase copii. Ea a urmat clasele primare într-o școală din Pesta, din 1814 la 1819. După aceea, ea a fost autodidactă, deși a trebuit, de asemenea, să aibă grijă de frații ei mai mici. Teréz Karacs a fost în special inspirată de o călătorie de zece luni, pe care a efectuat-o ca adolescentă la Viena în anul 1824.

În secolul al XIX-lea au existat puține scriitoare maghiare care să insiste pe statutul femeii. Începând cu anul 1822 Teréz Karacs a publicat poezii, ghicitori, povestiri și alte scrieri, devenind o bine cunoscută personalitate literară în Ungaria și contribuind, în mod regulat, la revistele literare. În 1838-1844 a lucrat ca menajeră într-o locuință aristocrată, dar în același timp și-a continuat cariera literară. Karacs a devenit o susținătoare a reformei în domeniul drepturilor femeii, asemeni mamei ei. Ca activistă pentru drepturile femeilor, s-a axat pe egalitatea de drepturi educaționale, atât pentru băieți cât și pentru fete, și a susținut că femeile necăsătorite ar trebui să fie autonome profesional.

Contesa Blanka Teleki provenea dintr-o familie aristocrată care a avut o moșie în Comitatul Sătmar. Ea a contactat-o pe Karacs și a invitat-o la Budapesta. Teleki a încercat să o convingă să conducă o școală pentru fetele din pătura socială superioară, dar Karacs nu a fost de acord cu abordarea contesei. În ciuda obiecțiilor prezentate, Karacs a ajutat inițiativa contesei Teleki și a propus-o pe Klára Leövey ca directoare a școlii aristocratei.

Între 1846 și 1859 Karacs a reușit să înființeze propria ei școală pentru fete în Miskolc. Școala a avut patru cadre didactice de sex feminin și trei ani de curriculum incluzând maghiara, germana, aritmetica, menajul si cusutul. În această perioadă Karacs a sprijinit comunitatea locală furnizând muncitorilor din Diósgyőr copii cu ziare revoluționare înainte de revoluția de la 1848. A publicat, de asemenea, o colecție de scurte povestiri romantice, în 1853. În 1865-1877 a lucrat ca profesor particular în Budapesta. Reputația ei a dus la a fi invitată pentru a fi tutore la nepotul regelui Louis Philippe. Cu toate acestea Karacs a fost invitată să conducă școala de la Biserica Reformată din Miskolc și ea a devenit directoarea Școlii Primare de Fete Zrínyi Ilona până în 1859.

În 1877 s-a mutat la Kiskunhalas pentru a-și reduce din costuri și pentru a fi mai aproape de rude. În 1880 memoriile ei au fost publicate în reviste de specialitate, dar însoțite de critici. A murit pe 2 octombrie 1892 în Bichiș, Ungaria.

Moștenire
Școala pe care a fondat-o este încă în funcțiune. În 1993, o biografie a vieții ei a fost publicată. În 1985, o altă școală din Ungaria a luat numele de Karacs Teréz Középiskolai Leánykollégium, după Karacs.

Note

Nașteri în 1808
Decese în 1892
Maghiari din secolul al XIX-lea
Oameni din Budapesta
Feministe maghiare
Scriitoare din secolul al XIX-lea

Teréz Karacs


El Jardín de plantas de Orleans (en francés : jardin des plantes d'Orléans) es un jardín botánico en el barrio de Saint-Marceau, en Orleans. Tiene 3,5 hectáreas de extensión de propiedad municipal.Está ubicado en la región natural del valle del Loira e inscrito como Patrimonio de la Humanidad de la Unesco Es uno de los tres grandes jardines de Orleans, junto con el Parque floral de la Source y el Parque Louis-Pasteur

Historia
El origen del jardín botánico se remonta a 1640, cuando el gremio de boticarios creó un jardín de plantas aromáticas y medicinales en el interior del revellín de Saint-Laurent. El recinto se convirtió en un lugar habitual de paseo para los habitantes de Orleans. Aunque a principios de siglo cayó en el abandono, alrededor de 1760 se restauraron los edificios de la fortificación para convertirlos en invernaderos y salas de reuniones donde se hacían representaciones de teatro. En 1788 el jardín pasó a manos del municipio y hacia principios del  formaba parte de los primeros jardines botánicos de Francia donde se cultivaban y aclimataban plantas raras y exóticas. Se erigió como centro científico de la ciudad, donde se impartían clases de química, física e historia natural.
Sin embargo, en 1834, el revellín fue convertido en centro comercial, lo que obligó a trasladar el jardín. La nueva ubicación situada al sur del Loira, en el distrito de Saint-Marceau, escogida por la calidad del suelo, era tierra bien conocida por horticultores y jardineros desde el .  El diseñador del nuevo jardín fue el arquitecto François-Narcisse Pagot, y la sociedad de Horticultura de Loiret, fundada en 1839, se hizo cargo del tipo de labores que se llevarían a cabo: plantas tanto para la agricultura como la jardinería y cultivos experimentales, con difusión a nivel local y nacional.

A finales del siglo el jardín empezó a transformarse más en un lugar de recreo y exposición que en un hábitat para el estudio de las plantas. En 1958 se creó la primera rosaleda municipal de la ciudad, con 7500 rosales de 400 variedades; para ello, en un terreno de 6000 m² se eliminaron 1500 m³ de maleza y se vertieron 2500 m³ de tierra vegetal. En septiembre de 1959 se celebró el primer concurso internacional de rosas. En 2002 se redujo la rosaleda y parte de las plantas se llevaron al parque Léon Chénault. Las plantas medicinales que quedaban fueron trasladadas a los jardines Jean Dupont del Hospital Porte Madeleine.

Descripción
El jardín se compone de varios espacios bien definidos;
 Un jardín formal, de estilo francés,
 una rosaleda,
 siete jardines climáticos y temáticos en los que, rodeados cada uno por muros para crear diversos microclimas, se cultivan plantas pertenecientes a siete hábitats diferentes,
 una orangerie, construida en 1834, donde se cultivan naranjos, especie que forma parte de la tradición de Orleáns, en razón de la benignidad climática del Valle del Loira.
 Invernaderos tropicales, que albergan más de 60 familias de plantas.
En 2017 se efectuó una importante renovación de los invernaderos para habilitarlos como espacio de eventos de empresas y asociaciones.
El acceso al jardín es público y gratuito.

Referencias

Bibliografía
 Louis Rossignol, Notice historique sur le Jardin des plantes d'Orléans, son passé et son présent en 1873, 1874, 16 p.

Enlaces externos

 Site personnel sur le jardin des plantes d'Orléans (Francés)
 Le jardin sur le site du Conseil général du Loiret (Francés)

Orleans
Orleans
Orleans
Orleans
Loiret

Jardín de plantas de Orleans


Hippopotamus major est une espèce éteinte d'hippopotames trouvée dans les sites fossiles du Pléistocène en Europe et en Grande-Bretagne. Hippopotamus major est l'une des espèces d'hippopotames les plus grandes et les plus septentrionales qui aient jamais vécu. Comme de nombreuses mégafaunes qui habitaient les régions septentrionales du monde pendant la période glaciaire du Pléistocène, Hippopotamus major était probablement plus velu que ses parents modernes d'Afrique et d'Asie du Sud. Avec une masse estimée à  voire plus, H. major était en moyenne plus gros que l'actuel Hippopotamus amphibius.

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Hippopotamus major Cuvier, 1824.

Liens externes

Notes et références

Taxon fossile décrit en 1824
Hippopotamidae

Hippopotamus major


Cette page concerne les évènements survenus en 2020 au Portugal  :

Évènement
 Pandémie de Covid-19 au Portugal
 Sanlúcar de Barrameda 2019-2022
  : .
 octobre :
  : Élections régionales dans les Açores

Sport
 Championnat du Portugal féminin de football 2019-2020
 Championnat du Portugal de football 2020-2021
 Championnat du Portugal de football de deuxième division 2020-2021
 Grand Prix moto du Portugal
 19- : Tour de l'Algarve (cyclisme)
  : Grand Prix automobile du Portugal
 - : Tour du Portugal (cyclisme)

Culture

Sortie de film
 Fatima
 Gaza mon amour
 Mosquito
 L'Ordre moral

Décès
 Júlio Castro Caldas, avocat et personnalité politique.
 Maria Velho da Costa, écrivaine.
 , femme d'affaires.
 , immunologiste.
 Pedro Lima,  acteur et nageur.

Notes et références

2020 au Portugal

2020 au Portugal


Whitstable es una villa costera del distrito de Canterbury, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Whitstable tiene una superficie de 8,73 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Whitstable tenía 30 195 habitantes (46,98% varones, 53,02% mujeres) y una densidad de población de 3458,76 hab/km². El 18,69% eran menores de 16 años, el 69,34% tenían entre 16 y 74 y el 11,97% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,06 años.

El 92,78% eran originarios de Inglaterra y el 2,8% de otras naciones constitutivas del Reino Unido, mientras que el 1,73% eran del resto de países europeos y el 2,7% de cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,21% de los habitantes eran blancos, el 0,83% mestizos, el 0,36% asiáticos, el 0,18% negros, el 0,23% chinos y el 0,18% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 74,78%, el budismo por el 0,27%, el hinduismo por el 0,04%, el judaísmo por el 0,16%, el islam por el 0,31%, el sijismo por el 0,06% y cualquier otra religión por el 0,4%. El 15,81% no eran religiosos y el 8,17% no marcaron ninguna opción en el censo.

Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,4% estaban solteros, el 54,77% casados, el 2,23% separados, el 8,92% divorciados y el 10,69% viudos. Había 13 155 hogares con residentes, de los cuales el 30,67% estaban habitados por una sola persona, el 7,96% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 34,97% por parejas casadas y el 7,86% sin casar, con o sin hijos dependientes en ambos casos, el 13,57% por jubilados y el 4,97% por otro tipo de composición. Además, había 401 hogares sin ocupar y 201 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Ciudades hermanas
Las ciudades hermanas de Whitstable son:
Alemania: Borken
República Checa: Říčany
Dinamarca: Albertslund
Francia: Dainville
Suecia: Mölndal

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent

Whitstable


El Aeródromo de Bad Gandersheim es un aeródromo alemán situado a un kilómetro al sur de Bad Gandersheim en el distrito de Northeim en el estado federado de Baja Sajonia, Alemania.

Enlaces externos
 Página oficial del Aeródromo
 Cámara web del Aeródromo
 Luftsportverein (LSV) "Thermik" Alfeld
 Luftsportverein (LSV) Bad Gandersheim
 Sportfliegerclub (SFC) Gandersheim-Seesen

Bad Gandersheim
Alemania en 1961
Bad Gandersheim
Bad Gandersheim

Aeródromo de Bad Gandersheim


A Fundação Gapminder é uma empresa sem fins lucrativos registrada em Estocolmo, Suécia, que promove o desenvolvimento global sustentável e a realização dos Objetivos de Desenvolvimento do Milênio das Nações Unidas, aumentando o uso e a compreensão de estatísticas e outras informações sobre o desenvolvimento social, econômico e ambiental a nível local, nacional e níveis globais.

A Gapminder foi fundada em 2005 por Ola Rosling, Anna Rosling Rönnlund e Hans Rosling. O nome Gapminder foi derivado das mensagens de aviso "Mind the Gap" no metrô de Londres.

Resumo

A Fundação desenvolveu inicialmente o software Trendalyzer, que produziu o agora famoso gráfico de bolhas animado. Este software foi adquirido pelo Google em março de 2006. A equipe de desenvolvedores do Gapminder ingressou no Google em abril de 2007. Em 2010, Anna Rosling Rönnlund e Ola Rosling deixaram o Google e retornaram ao Gapminder com o objetivo de desenvolver material didático gratuito.

A versão atual do Trendalyzer é o Gapminder World, um serviço da web que exibe séries temporais de estatísticas de desenvolvimento para todos os países e muitas regiões subnacionais. O Gapminder World usa "Google Motion Charts" para alimentar seus gráficos.

O atual presidente da fundação é Ola Rosling. Anna Rosling Rönnlund é a vice-presidente da fundação.

Projetos

A Fundação Gapminder produziu uma série de outros projetos, incluindo:

 World Income Distribution, uma exibição interativa de estatísticas sobre a distribuição de renda familiar para Bangladesh, Brasil, China, Índia, Indonésia, Japão, Nigéria, Paquistão e EUA e o mundo como um todo em cada ano de 1970 a 1998.
 Dollar Street, uma exibição interativa do mundo como uma rua. O número da rua é a renda diária por pessoa na família. Todas as pessoas do mundo vivem na Dollar Street. Os mais pobres vivem na extremidade esquerda e os mais ricos na extremidade direita. Todas as outras pessoas vivem em uma escala contínua de renda diária.
 Human Development Trends 2003, uma apresentação Flash temática linear desenvolvida com o Programa das Nações Unidas para o Desenvolvimento (PNUD) para o lançamento do Relatório de Desenvolvimento Humano 200.
 World Health Chart 2001, uma exibição de 50 a 100 anos de desenvolvimento da saúde para todos os países do mundo com séries temporais para 35 indicadores fornecidos pela Organização Mundial da Saúde.

Declaração de missão
A missão declarada de Gapminder é 'Combater a ignorância devastadora com visões de mundo baseadas em fatos que todos podem entender.'

O objetivo da Fundação será alcançado através de:

 uso e desenvolvimento de tecnologia da informação para visualização facilmente compreensível de estatísticas e outras informações;
 apropriação, proteção e livre disseminação dos resultados do desenvolvimento;
 utilizar, em conjunto com diversos parceiros, os resultados do desenvolvimento econômico com vista a tornar as estatísticas e outras informações sobre o desenvolvimento acessíveis e compreensíveis para amplos grupos de utilizadores através da Internet e outros meios de comunicação.

Ver também

 Our World in Data

Google
Fundações na Suécia em 2005
Organizações fundadas em 2005

Fundação Gapminder


En mathématiques, les théorèmes de Fredholm sont un ensemble de résultats célèbres produit par Ivar Fredholm et s'intégrant dans la théorie de Fredholm des équations intégrales. Il existe plusieurs théorèmes étroitement liés, pouvant être énoncés via des équations intégrales, l'algèbre linéaire ou l'opérateur de Fredholm sur les espaces de Banach.

L'alternative de Fredholm est l'un des théorèmes de Fredholm.

Algèbre linéaire
Le théorème de Fredholm dans sa version algèbre linéaire stipule que si M est une matrice, alors le complément orthogonal de l'espace des lignes de M est le noyau de M :

De même, le complément orthogonal de l'espace colonne de M est le noyau de l'adjoint :

Équations intégrales
Sous sa forme utilisant les équations intégrales, le  théorème s'exprime comme suit. Soit  un opérateur intégral, considérons les équations homogènes

et son adjoint complexe

Ici,  désigne le conjugué du nombre complexe , et  le conjugué de . Le théorème de Fredholm stipule alors que, pour toute valeur fixe de , ces deux équations ont soit la solution triviale  soit le même nombre de solutions linéairement indépendantes , .

Une condition suffisante pour ce théorème est que  doit être de carré intégrable sur le rectangle  (où a et b peuvent être moins ou plus l'infini).

Ici, l'intégrale est exprimée comme une intégrale unidimensionnelle dans les réels. Ce résultat se généralise dans la théorie de Fredholm, en s'appliquant aux opérateurs intégraux sur des espaces multidimensionnels, cela comprend par exemple, les variétés riemanniennes.

Existence de solutions
L'un des théorèmes de Fredholm, étroitement lié à l'alternative de Fredholm, concerne l'existence de solutions à l'équation intégrale de Fredholm

Des solutions à cette équation existent si et seulement si la fonction  est orthogonale à l'ensemble des solutions  de l'équation adjointe homogène correspondante :

où  est le conjugué de  et le premier est l'un des ensembles complets de solutions pour

Une condition suffisante de ce théorème est que  doit être de carré intégrable sur le rectangle .

Références

 EI Fredholm, « Sur une classe d'équations fonctionnelles », Acta Math., 27 (1903) p. 365–390.

 B.V. Khvedelidze (2001) [1994], "Fredholm theorems", Encyclopedia of Mathematics, EMS Press

Théorème d'analyse fonctionnelle
Algèbre linéaire

Théorèmes de Fredholm


Flugvirkjun er sú grein sem snýr að því að halda loftförum í góðu standi. Flugvirkjar framkvæma reglulegar skoðanir á flugvélum og þeirra hlutum, meta ástand og framkvæma viðgerðir og reglulegt viðhald. Margir flugvirkjar sérhæfa sig í viðhaldi á hreyflum, hjólabúnaði, rafbúnaði og mælum svo eitthvað sé nefnt.

Nám
Flugvirkjun skiptist í bóklegt, verklegt og vinnustaðanám og tekur í kringum þrjú ár. Þegar því er lokið er hægt að taka sveinspróf í flugvirkjun og verið talin flugvirki.
Flugvirkjun er einungis kennt við Tæknaskólann hérlendis. Margir íslendingar hafi lært flugvirkjun í Danmörku eða Bandaríkjunum.

Heimildir

Nám
Iðngreinar

Flugvirkjun


Det biologiske ur er en molekylær mekanisme der regulerer døgnrytmen hos de levende organismer. Mekanismen består af en række gener og deres genprodukter, proteiner, der indgår i et komplekst mønster af vekselvirkninger med bl.a. melatonin, andre hormoner og ydre lyspåvirkninger. For nylig er det også påvist at døgnrytmen kan ændres ved fysisk aktivitet.

Kronobiologerne Jeffrey C. Hall, Michael Rosbash og Michael W. Young er i 2017 blevet tildelt Nobelprisen i fysiologi eller medicin for deres opdagelser af molekylære mekanismer, der kontrollerer det biologiske ur.

Gener og proteiner

I bananfluen:

period genet, koder for PER  proteinet, der virker som feedback hæmmer af period genet over en 24-timers periode.

timeless genet, koder for TIM proteinet, der binder sig til PER proteinet og danner en aktiv feedback hæmmer af transkriptionsfaktorerne CLOCK/CYCLE for period og timeless generne, hvilket resulterer et lavere niveau af PER og TIM proteinerne.

CRY, cryptochrome er et lysfølsomt protein, der i lys hæmmer TIM proteinet.

DBT, doubletime er et protein, der phosforylerer PER proteinet og medfører nedbrydning.

I pattedyr:

tre PER proteiner, PER1, PER2 og PER3 forbinder sig med et af CRY proteinerne, CRY1 eller CRY2 til komplekset PER/CRY, der phosforyleres af CK1 epsilon, casein kinase 1 epsilon i cellekernen og hæmmer CLK/BMAL1, transkriptionsfaktoren for PER og CRYs promotorer.

Funktioner

Mange biologiske funktioner i de multicellulære organismer kontrolleres eller påvirkes af det biologiske ur. Det sker på det molekylære plan gennem aktivering eller hæmning af gener, hvis genprodukter er vigtige komponenter i organismernes funktion som f.eks. søvn,  blodtryk, aktivitetsniveau, hormonniveau, kropstemperatur, immunfunktion og fordøjelse.

Se også

 Kronobiologi
 Det molekylære ur

Eksterne links og referencer

Ur

Biologisk ur


La selva en casa fue un programa de televisión producido por Molinos de Papel y emitido en la cadena Cuatro. Presentado por Frank Cuesta, que se dedica a recorrer la geografía española mostrando la fauna del país y visitando a diversos particulares que crían animales en cautividad. Durante su etapa de aventuras, Frank ha estado acompañado por Santiago Trancho, el cámara que graba la ruta en tierras asiáticas y Sonia López, la directora.

Fue estrenado el domingo 25 de diciembre de 2011 y está avalado y producido por la cadena Cuatro debido al éxito que ha obtenido su primera versión: Frank de la jungla, registrando grandes datos de audiencia en sus dos temporada de emisión con una media de 1.672.000 espectadores y el 8,4% de cuota de pantalla. Se puede considerar un spin-off de Frank de la jungla, formato original centrado en especies y regiones exóticas.

Sinopsis
Frank Cuesta regresa de la jungla para redescubrir la fauna ibérica. En La selva en casa, este aventurero cambia los parajes asiáticos por la península ibérica, donde lidiará con toros bravos, perseguirá a las escurridizas víboras y seguirá las huellas del lobo ibérico.

Frank y su equipo, recorren 32.000 kilómetros de norte a sur y de este a oeste, repasando el reino animal de España. No sólo el salvaje, también los animales que viven en las casas como peculiares mascotas. Entre ellos tigres, chimpancés o iguanas.

Episodios y audiencias

Véase también
 Frank de la jungla
 Natural Frank
 Wild Frank

Enlaces externos
 Web oficial en Cuatro.com
 Facebook oficial del programa
 Twitter oficial del programa
 Programas íntegros en Mitele.es
 Seguimiento del programa en FormulaTV
 Página web oficial de Frank Cuesta
 Wild Frank
 Wild Frank en Animal Planet

 Sitio web oficial > cuatro.com

 Todos los programas íntegros > Mitele.es
 Seguimiento del programa en FormulaTV

Referencias

Molinos de Papel
Programas de televisión de Cuatro
Programas de televisión de España
Programas de televisión de España iniciados en 2011
Programas de televisión finalizados en 2012
Programas de televisión de divulgación de España

La selva en casa


A mariquita-de-connecticut (Oporornis agilis), também conhecida como mariquita-de-cabeça-cinzenta, é uma espécie de ave passeriforme da família das mariquitas que se reproduz na América do Norte e inverna na América do Sul. Apesar do nome, essa espécie raramente migra por Connecticut.

Descrição
É uma ave de tamanho médio, medindo aproximadamente  de comprimento, com  envergadura. As mariquitas-de-connecticut pesam  quando emplumam, atingindo um peso médio de cerca de  quando adultos. No entanto, os indivíduos que se preparam para a migração pesam mais para sobreviver à jornada extenuante e podem pesar até . Esta espécie tem partes inferiores amarelas claras e partes superiores verde-oliva; eles têm um anel perioftálmico claro, pernas rosadas, uma cauda longa, penas secundárias pálidas e um bico fino e pontiagudo. Os machos têm um capuz cinza; as fêmeas e os imaturos são mais marrons e têm a garganta esbranquiçada.

Taxonomia
A maioria dos sistemas de classificação considera o gênero monofilético. Costumava ser considerado parafilético, e foi emparelhado com as mariquitas-de-capuz (Geothlypis tolmiei, G. philadelphia e G. formosa) no gênero Oporornis. No entanto, estudos recentes descobriram que essas três mariquitas estavam mais intimamente relacionados com os membros do gênero Geothlypis.

Habitat
Seu habitat de reprodução é pântanos ou florestas decíduas abertas perto de água, especialmente com álamo e abeto, no centro do Canadá e nos estados que fazem fronteira com os Grandes Lagos. Esses habitats tendem a estar em áreas bastante remotas e de difícil acesso; portanto, há poucos dados disponíveis sobre esta espécie de aves. O ninho é um copo aberto bem escondido no musgo ou em uma moita de grama. É feito de "ervas secas, talos de ervas daninhas e crinas".

Vocalização
O canto desta espécie é um  alto e repetido. É semelhante ao canto da mariquita-de-capuz-esverdeado (Geothlypis formosa) e da mariquita-de-coroa-ruiva (Seiurus aurocapilla). O chamado é num tom nasal, soa como uma "bruxa" rouca. Assim como muitos pássaros canoros, seu canto é ouvido durante a época de reprodução, mas raramente durante o outono.

Leitura adicional

Livros
 Pitocchelli, J., J. Bouchie e D. Jones. 1997. Toutinegra de Connecticut (Oporornis agilis) . Em The Birds of North America, No. 320 (A. Poole e F. Gill, eds. ). A Academia de Ciências Naturais, Filadélfia, PA, e a União dos Ornitólogos Americanos, Washington, DC

Relatório
 Cooper JM, Enns KA & Shepard MG. (1997). Status da toutinegra de Connecticut na Colúmbia Britânica . Índice de Pesquisa Canadense. pág. n / D.

Artigos

 Elder DH. (1991). Breeding Habitat of the Connecticut Warbler in the Rainy River District. Ontario Birds. vol 9, no 3. pp. 84–86.
 Ferguson RS. (1981). Summer Birds of the Northwest Angle Provincial Forest and Adjacent Southeastern Manitoba Canada. Syllogeus. vol 31, pp. 1–23.
 Hall D. (1995). On rarity and mischance. The Yale Review. vol 83, no 2. p. 74.

 Jahn O, Viteri MEJ & Schuchmann K-L. (1999). Connecticut Warbler, a North American migrant new to Ecuador. Wilson Bulletin. vol 111, no 2. pp. 281–282.
 Machtans CS. (2000). Extra-limital observations of Broad-winged Hawk, Buteo platypterus, Connecticut Warbler, Oporornis agilis, and other bird observations from the Liard Valley, Northwest Territories. Canadian Field-Naturalist. vol 114, no 4. pp. 671–679.
 McCaskie G. (1970). Occurrence of the Eastern Species of Oporornis and Wilsonia in California. Condor. vol 72, no 3. pp. 373–374.
 McKenzie PM & Noble RE. (1989). Sight Records for Connecticut Warbler Oporornis-Agilis and Yellow-Throated Vireo Vireo-Flavifrons in Puerto Rico USA. Florida Field Naturalist. vol 17, no 3. pp. 69–72.
 McNair DB, Massiah EB & Frost MD. (1999). New and rare species of Nearctic landbird migrants during autumn for Barbados and the Lesser Antilles. Caribbean Journal of Science. vol 35, no 1–2. pp. 46–53.
 Morgan JG & Eubanks TLJ. (1979). Connecticut Warbler Oporornis-Agilis New-Record in Texas USA. Bulletin of the Texas Ornithological Society. vol 12, no 1. pp. 21–22.

 Parmelee DF & Oehlenschlager RJ. (1972). Connecticut Warbler Nest in Hubbard County Minnesota. Loon. vol 44, no 1. pp. 5–6.
 Rogers TH. (1982). The Spring Migration March 1 – May 31, 1982 Northern Rocky Mountain Intermountain Region Canada USA. American Birds. vol 36, no 5. pp. 875–877.

 Shanahan D. (1992). Notes on calls of breeding Connecticut warblers. Ontario Birds. vol 10, no 3. pp. 115–116.
 Shier GR. (1971). 1st Fall Record of the Connecticut Warbler in Colorado. Colorado Field Ornithologist. vol 10, pp. 19–20.

Ligações externas
 Mariquita-de-connecticut - Cornell Lab of Ornithology
 Mariquita-de-connecticut – Oporornis agilis– USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter

Aves descritas em 1812
Aves da América do Sul
Aves do Canadá

Mariquita-de-cabeça-cinzenta


Jens Martin Gammelby (født 5. februar 1995) er en dansk fodboldspiller, der spiller som forsvarsspiller for HamKam.

Karriere
Jens Martin Gammelby, der stammer fra Ikast, spillede i sin ungdom først for FC Midtjylland, inden han kom til Silkeborg IF.

Silkeborg IF
Gammelby fik sin debut i Superligaen den 27. marts 2014, da han startede inde i en 1-0-sejr over Hobro IK.

Gammelby skrev i april 2014 under på en ny treårig aftale med Silkeborg, således parterne har papir på hinanden frem til 2017.

Fra sommeren 2015 spillede Jens Martin Gammelby fodbold på fuld tid.

Brøndby IF
Det blev offentliggjort den 22. maj 2018, at Jens Martin Gammelby havde underskrevet en 5-årig aftale med Brøndby IF. Gammelby tiltrådte i klubben 13. juni samme år. Den 29. juli 2018 debuterede Gammelby mod Hobro IK som indskiftning for Lasse Vigen i det 90. minut, der endte med 2–1 sejr. I løbet af sin første sæson i Brøndby kæmpede han for at komme i startopstillingen da cheftræner Alexander Zorniger, der foretrak først Johan Larsson og siden Kevin Mensah på højre back-position. Gammelby spillede 17 kampe og scorede et mål i sin første sæson i klubben.

I løbet af 2019–20 sæsonen under den nye cheftræner Niels Frederiksen fortsatte Gammelby med at kæmpe for at komme i startopstillingen, hvor Frederiksen også foretrak Mensah og Larsson på hans position.

Lyngby
Den 5. oktober 2020, skiftede Gammelby til Lyngby Boldklub på et sæsonlangt lån med mulighed for at købe. Han debuterede to dage senere, den 7. oktober, i en 5–4-sejr over Brønshøj i den DBU Pokalen. Han rykkede ned i 1. division med Lyngby den 9. maj 2021 efter et tab til sidst placerede AC Horsens, før han vendte tilbage til Brøndby, efter at hans låneaftale udløb. Dette skete til trods for at have oplevet en stærk sæson individuelt og scoret 4 mål i 27 samlede kampe, da han var den foretrukne mulighed som højrefløj for holdet.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Jens Martin Gammelby  på silkeborgif.dk

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra FC Midtjylland
Fodboldspillere fra Silkeborg IF
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub

Jens Martin Gammelby


Başekin, Sinop ilinin Saraydüzü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1947 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 126 km, Saraydüzü ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Köye bağlı Karayaprak mevkiinde ve Kuyunun Yanı mevkiinde birer antik yerleşim alanı bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saraydüzü belde ve köyleri

Başekin, Saraydüzü


est une série télévisée en quatre épisodes de  créée J.P. Delaney et diffusée du  au  sur BBC One et aux États-Unis sur HBO Max. Il s'agit d'une adaptation du roman à succès du même titre de Delaney, publié en 2016.

Cette série est inédite dans tous les pays francophones.

Synopsis

Une femme traumatisée tombe amoureuse d'une maison minimaliste extraordinaire. Elle tombe sous le charme de l'architecte qui l'a conçue à l'origine. Mais tout n'est peut-être pas comme il y paraît.

Distribution
Acteurs principaux
 Gugu Mbatha-Raw : Jane Cavendish
 David Oyelowo : Edward
 Jessica Plummer : Emma Matthews
 Ben Hardy : Simon, le petit-ami d'Emma

Acteurs récurrents
 Ian Conningham : James Clarke
 Amanda Drew : Carol
 Mark Stanley : Saul
 Rakhee Thakrar : Mia
 Ben Addis : Peter Creed
 Natasha Atherton : Leona

Production

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée britannique des années 2020
Série télévisée de la BBC
Série télévisée de HBO Max
Série télévisée dramatique
Adaptation d'un roman britannique à la télévision
Série télévisée se déroulant au Royaume-Uni
Thriller (série télévisée)
Série télévisée en anglais

The Girl Before


An Aegilops peregrina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni René Charles Maire och Marc Weiller. An Aegilops peregrina in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. p. cylindrostachys.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aegilops

Aegilops peregrina


Celje (Almanca: Cilli, Macarca: Cille), Slovenya'nın bir ili normal bir Orta Avrupa yerleşim birimi. Sultan II. Bayezid zamanında Osmanlı topraklarına katılan şehir bugün Slovenya sınırları dahilindedir.

Tarihi
Sloven köylü isyanı sırasında Türklere karşı 1515 yılında kendisini savunmuştur. Pek çok yerel soylu, Protestan Reformu sırasında Protestanlığı dönüştürüldü ancak bölge Counter-Reformasyon sırasında Roma Katolikliğine dönüştürüldü.

Celje, Napolyon Savaşları sırasında Habsburg'ların Avusturya İmparatorluğu'nun bir parçası haline geldi. 1867 yılında, Avusturya-Prusya Savaşı sırasında, Avusturya yenilgisinden sonra, şehir Avusturya-Macaristan'ın parçası haline geldi.

Viyana-Trieste demiryolu hattı üzerindeki ilk hizmeti 27 Nisan 1846 tarihinde Celje'de meydana geldi.

19. yüzyıl ve 20. yüzyılın başlarında sonunda Celje, Slovenler için yankı uyandırdı Alman milliyetçiliğinin merkezi oldu. 1910 nüfus sayımına nüfusun% 66.8 Alman olduğunu gösterdi. Nüfus artışı bu dönemde istikrarlı oldu. 1900 yılında, Celje 6743 nüfusu vardı ve 1924 yılında bu sayı 7.750 ye ulaşmıştı. Belediye Başkanları Binası ve Kent Konseyi 1896 yılında inşa edilmiştir. Telefon hattı 1902 yılında kuruldu ve şehre 1913 yılında elektrik verildi.

Sloven ve Alman etnik milliyetçiliği 19. ve 20. yüzyıllarda arttı. I. Dünya Savaşı sonucunda 1918 yılında Avusturya-Macaristan çöküşüyle birlikte, Celje Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'nın (daha sonra Yugoslavya olarak da bilinir) bir parçası haline geldi. Bu dönemde, kent hızlı bir sanayileşme ve nüfus önemli bir büyüme yaşadı.

Celje, Nisan 1941'de Nazi Almanyası tarafından işgal edildi. Gestapo 16 Nisan 1941 tarihinde Celje'ye geldi. Teftiş için SS lideri Heinrich Himmler üç gün sonra bu kente geldi. Savaş sırasında şehir önemli iletişim hatları ve askeri tesisleri hedefleyen müttefik bombardımanlarına maruz kaldı.  Şehrin savaş öncesi 20 bin nüfusu vardı ve savaş sırasında 575 kişiyi hayatını kaybetti. Bunlar çoğunlukla 20 ve 30 yaşları arasındaydı. 1.500 'den fazla insan Sırbistan veya Üçüncü Reich Almanyası içine sürüldü. Yaklaşık 300 kişi gözaltına alındı ve yaklaşık 1000 kişi Celje hapishanelerinde tutuklu kaldı. Sayısı bilinmeyen vatandaşlar 'zorla' Alman ordusuna askere alındı. Yaklaşık 600 "çalıntı çocuk" Almanlaştırma için Nazi Almanyası'na götürüldü.

Savaşın sona ermesinden sonra, halkın geri kalanı hariç Almanca konuşulan kısmı kentten ihraç edildi.

Celje, 1991 yılındaki On Gün Savaşı'ndan sonra bağımsız Slovenya'nın parçası haline geldi. Kasabanın turistik yerleri, 1241 yılında kurulan manastır ve 16. yüzyıldan kalma bir saraydır.

Kardeş Şehirleri
   Grevenbroich (Almanya)
   Singen (Almanya)

Resim Galerisi

Kaynakça

Slovenya'daki şehirler

Celje


Mary Arizona "Zonia" Baber (Kansas Township, 24 de agosto de 1862 – East Lansing, 10 de janeiro de 1956) foi uma geógrafa e geóloga norte-americana. Inventora, é conhecida por seus métodos inovadores no ensino de geografia, enfatizando a experimentação e o trabalho de campo, técnicas ainda hoje utilizadas.

Biografia
Baber nasceu na cidade de Kansas Township, no estado de Illinois, em 1862. Era filha de Amos Baber e Nancy Rebecca Baber. Como em sua cidade não tinha escolas além do ensino fundamental, ela precisou se mudar para Paris, 210 km de distância, indo morar na casa de um tio. Assim que se formou no ensino médio, ela ingressou no curso de magistério, para se formar professora.

Baber trabalhou por dois anos como diretora de uma escola particular, de 1886 a 1888. Então ela aceitou um cargo de professora na Cook County Normal School, hoje a Universidade Estadual de Chicago, onde foi chefe do Departamento de Geografia, de 1890 a 1899. Lecionou história, geografia estrutural e ciências naturais. Estes cursos focavam principalmente em geografia, estudos continentais, meteorologia e geomatemática. Lecionou também geologia, incluindo a primeira turma a aceitar mulheres.

Em 1904, tornou-se bacharel em ciências. De 1901 a 1921, Baber foi professora associada e chefe da cadeira de geografia e geologia do Departamento de Educação da Universidade de Chicago. Foi também diretora da University of Chicago Laboratory Schools, uma escola de ensinos fundamental e médio pertencente à universidade.

Com relação ao ensino, Baber preferia se concentrar no trabalho de campo, permitindo que seus alunos atuassem e descobrissem por si próprios, em vez de apenas memorizar fatos e datas. Os métodos de ensino de Baber são usados ainda hoje.

Baber promovia viagens de campo e experiência em primeira mão em vez da memorização de fatos e datas, mas também trabalhou para melhorar os auxílios convencionais de aprendizado. Durante seu tempo como presidente da Liga Internacional das Mulheres para a Paz e a Liberdade (WILPF), ela criou um comitê para examinar os livros didáticos a fim de substituir frases e conceitos antiquados ou inadequados por outros destinados a impedir a perpetuação de preconceitos.

Baber foi sufragista, lutou pelo direito das mulheres imigrantes poderem votar. Dentro da universidade, lutou para que mais mulheres pudessem concluir o ensino universitário e que pudessem atuar na Chicago Geographical Society, que ajudou a fundar.

Design
Em 1896, Baber criou uma nova carteira escolar especificamente para o ensino de geografia e outras áreas científicas. Diferente das carteiras comuns, a de Baber tinha prateleiras e compartimentos destinados a armazenamento, o que possibilitava o uso da carteira com o material sempre à mão.

Morte
Baber morreu em 10 de janeiro de 1956, em East Lansing, aos 93 anos. Ela foi sepultada no Cemitério Evergreen, Illinois.

Ligações externas

  Sobre geógrafas canônicas - Rede Brasileira de História da Geografia e Geografia Histórica

Naturais de Illinois
Geógrafos dos Estados Unidos
Geólogos dos Estados Unidos
Mulheres na ciência
Professores da Universidade de Chicago

Zonia Baber