Televiziunea Națională Bulgară (în , Bălgarska naţionalna televiziia) sau BNT (БНТ) este televiziunea publică a Bulgariei. Compania a fost fondată în 1959 și a început să difuzeze pe data de 26 decembrie a aceluiași an. A început să difuzeze în culori în 1970. Sediul BNT se află în Sofia, Bulgaria, într-o clădire situată la adresa Str. Sfântul Ștefan nr. 29.

Prima emisiune în direct a BNT a fost parada cu ocazia aniversării Revoluției din Octombrie. BNT este finanțată din fonduri guvernamentale (aproximativ 60%), restul provenind din reclame de televiziune. Ea difuzează două canale de televiziune: BNT 1 și BNT 4 internațional, un canal care vizează doar difuzarea producției TV bulgare. Un alt canal, Efir 2, a existat între 1974 și 2000 și a fost ulterior înlocuit de un canal bTV cu capital privat. Canalul a fost relansat în octombrie 2011 ca BNT 2.

BNT operează patru centre regionale de radiodifuziune, cu sediile în Blagoevgrad (Programul Pirin), Varna (program More), Plovdiv (programul Plovdiv) și Ruse (programul Sever). Au fost fuzionate pentru a crea canalul BNT 2 în octombrie 2011.
După ce Bulgaria a început transmisia oficială digitală-terestră DVB-T la 1 martie 2013, BNT a avut propriul multiplex, disponibil la nivel național și operat de First Digital Ltd. Multiplexul include BNT 1 și BNT 2. Primul nou canal care va fi inclus în multiplex este noul canal HDTV BNT 3.

Istorie
Prima emisiune a primei televiziuni bulgare a fost în 1959. Arhiva avea înregistrări video, fotografii și filme care erau destinate publicului la sfârșitul anilor 1950 și începutul anilor 1960. Din 1964, în televiziune au fost făcute primele jurnale despre filme și au fost transmise primele emisiuni de știri.

Din 1975 au fost realizate primele programe video în formatul de 2 inch. În 1977 a fost creat un fond despre emisia și filmele din program. În 1983 au fost făcute înregistrări pe bandă de un inch. Sfârșitul erei de 2 inch a fost în 1984.

Anul 1991 a fost foarte important pentru Televiziunea Națională Bulgară. Toate înregistrările au început să fie înregistrate pe calculator și digitalizate pentru o calitate mai bună, disponibilă într-o varietate de alte formate. În 1992, a fost creat un fond de aur despre toate arhivele, cu 2.000 de fotografii și 33.000 de obiecte de informare.

Administrare
 Director General - Viara Ankova
 Membri - Boyko Stankushev, Atanas Katsarșev
 Director de program BNT 1 - Sevda Șișmanova
 Director adjunct BNT 2 și BNT World - Ekaterina Genova

Canale
Televiziunea Națională Bulgară transmite în prezent un program de 24 de ore cu acoperire națională - canalul BNT 1, un program cu un accent cultural -canalul BNT 2, un program care transmite mai ales sport și divertisment - canalul BNT 3 și un program pentru bulgarii din străinătate - canalul BNT 4.

Referințe

Legături externe

 http://www.bnt.bg/ Site-ul oficial

Vezi și
 Noapte bună, copii, emisiune de desene animate, transmisă din 1960
 Uniunea Europeană de Radio și Televiziune

Fondări în 1959
Televiziuni din Bulgaria

Televiziunea Națională Bulgară


Šumni pod (eng. noise floor), razina ili amplituda koja predstavlja količinu pozadinske buke nazočne u signalu. Pozadinska buka diže šumni pod i sprječava prijam tiših signala (one ispod šumnoga poda). Neželjena povremena buka poput kašljanja u gledalištu smatra se šumom, ali ne pridonosi šumnomu podu.

Izvori

Obrada zvuka

Šumni pod


Srpska kuhinja je heterogena, iako su burna povijesna zbivanja utjecala i na prehranu naroda, pa svaki kraj ima svoje specifičnosti i razlike. Može se reći da su presudni utjecaji bili bizantsko - grčki, dakle - mediteranski, zatim orijentalni i austrougarski . Priprema hrane sastavni je dio srpske tradicije i kulture. U Srbiji je uobičajeno jesti 3 puta dnevno ( doručak, ručak i večera), uz napomenu da je najvažniji obrok doručak, dok je najčešći obrok obično ručak.

Prehrana je izjednačena s unosom nutrijenata (konzumacijom hrane i pića), ali u širem smislu to je uživanje u stolu. Tim vrlo složenim procesom nastaje ono što se naziva "nacionalna kuhinja", a sastoji se od: izbora namirnica, njihovog uzgoja, pripreme jela, okruženja u kojem se hrana poslužuje, kao i načina posluživanja.

U srpskim selima kuhinja se zvala "kuća", a središnji dio je bio ognjište, koje je bilo važno, kultno mjesto, uz koje se odvijala svakodnevica, okupljala se cijela obitelj. Sjedili su na drvenim klupama, tronošcima i stolicama, posuđe je bilo drveno i zemljano, a u bogatijim kućama bilo je i od bakra. Kruh se pravio od pšeničnog ili kukuruznog brašna.

Srpska kuhinja u prošlosti

Razvoj nacionalne kuhinje možemo pratiti od najranijih prehrambenih navika koje su dio slavenskog naslijeđa srpskog naroda. Početak narodne kuhinje vezan je za dinastiju Nemanjića i može se pratiti kroz cijeli srednji vijek. Bizant kao centar civilizacije imao je veliki utjecaj na kulturu tadašnje Srbije, žene koje su se udavale za srpske plemiće donijele su kulturu odijevanja, higijene i prehrane. Hrana poprima drugačiji okus i izgled, u dvorištu se jede kisela juha, dunavski kavijar bakalara, svježa riba iz Jadranskog mora, pečenje začinjeno češnjakom i mirisnim začinima. Kuhalo se i u "luburi" (goveđi želudac ili kora breze) nekoliko sati na vatri. Pranje ruku prije jela bilo je obavezno, bijela krpa preko stola služila je kao stolnjak i kao ubrus za brisanje ruku. Sastavni dio svakog jela na dvoru bilo je pokvareno vino koje je iznio veliki podrumar sa svojim peharima. Ova je osoba odigrala veliku ulogu i bila je vrlo cijenjena od strane vladara. Veliki pekar se pobrinuo za zalihe brašna i kvalitetu kruha, pazio da ga ima dovoljno i da se ne pokvari. Kuhinje u dvorištu uvijek su bile dovoljno udaljene da miris dima nije smetao blagovaonicama. Pečeno meso donosilo se s ražnja i u pravilu se reklo u blagovaonici. Niži plemići i obični ljudi imali su priliku ne samo vidjeti svog gospodara kako jede, već i probati istu hranu nakon njegova jela. Na taj je način kultura prenesena na niže slojeve, koji su tu tradiciju dalje njegovali i održavali.

Kruh
Hrana je bila biljnog i životinjskog podrijetla. Najvažniji je bio kruh koji se pravio od pšenice, ječma, prosa, zobi, krupice i pira.

Da bi se dobio kruh, žito se mljelo u malim, kućnim, ručnim mlinovima, vodenicama ili mlinovima. Najbolji kruh mijesio se od pšenice, a ječam je bio lošije kvalitete, zatim zob, koji se uglavnom koristio za ishranu konja. Najlošije kvalitete bio je neukusni, crni sirotinjski kruh, koji ima krupno zrno i proso, od kada se smijesa prvenstveno radila tako što se cijelo ili mljeveno žito kuhalo u vodi ili mlijeku.

Kruh se mijesio kao kruh s kvascem ili kiselim tijestom. Peklo se na ognjištu ili u pećnici. Osim kruha i kruha, tu je bio i tost, koji je služio za putovanje, jer je mogao dugo stajati.

Od njega se pravi i pita od razvučenog tijesta, punjena sirom ili mesom.

Namirnice biljnog porijekla
Osim kruha, u srednjovijekovnoj Srbiji bilo je i drugih namirnica biljnog porijekla.

U "vrtovima" oko kuća uzgajalo se povrće . U ćiriličnim tekstovima povrće se zvalo "zelenje", a to su bili: kupus, cikla, tikva, lubenica. "Ljutim zeljem" zvali su se luk i rotkvice. Uzgajale su se i mahunarke kao što su leća, grah, grašak i mak...

U srednjovijekovnoj Srbiji uzgajalo se i voće: kruške, višnje, jabuke, šljive... U okolici Prizrena bilo je mnogo dudinjaka. Dud se uzgajao zbog svoje svilene bube.

Voće i povrće prodavalo se na tržnicama, posebice u gradovima. Voće se jede svježe ili sušeno.

Hrana životinjskog porijekla
Od namirnica životinjskog porijekla - na prvom mjestu je bilo meso, budući da je stočarstvo u Srbiji bilo veoma razvijeno. Stoka je bila kapital naroda, jer nije bilo puno novca. U hrastovim šumama svinje se hrane žirom. Uzgajali su se i ovce, goveda, konji, koze i perad. Meso se prodavalo svježe ili soljeno (što je bilo skuplje). Stari tekstovi spominju i slaninu koju je većina stanovništva koristila u prehrani kao i svinjsku mast. Masnoća je također bila važna.

U tom razdoblju bili su poznati i proizvodi od mesa. Spominju se slanina, pršut i kobasice.

Mnogo se koristilo i meso divljači. Lovile su se divlje svinje, divokoze, jeleni, zečevi, divlje patke, divlje guske, jarebice, golubovi.

Osim mesa, važna namirnica životinjskog porijekla bio je sir, u kolutićima ili komadima. Bilo je nekoliko vrsta sira, mladog, slatkog ili slanog. Srbija je također bila veliki izvoznik sira.

Mlijeko je bilo važna namirnica, koja se čuvala u drvenim posudama. Pravilo se i kiselo mlijeko.

Važan faktor u prehrani bila je riba, riječna i morska. Pripremala se svježa i soljena (trgovalo se i slanom ribom).

Deserti

Tijekom srednjeg vijeka koristio se med. Voće u medu bila je jednostavna i ukusna poslastica. Pod utjecajem bizantske kulture u med su se dodavali i orasi i drugi orašasti plodovi. Goste u kućama uvijek su dočekivali medom u znak dobrodošlice; mladencima je davan med da im život bude sladak. Šećer je također bio poznat, ali kako je bio iznimno skup, nije bio puno zastupljen u prehrani. Radili su se kolači od sira (osobito na obali) kao i vrsta slatke kobasice - marenda. Marcipan je bio vrlo cijenjen. Na kraju jela posluženi su slatkiši.

Pića
Najvažnije piće bila je voda koju je stanovništvo skupljalo s izvora ili bunara. Od alkoholnih pića najzastupljenije je vino, više crveno nego bijelo, medovina, osobito u područjima gdje se nije uzgajala loza i pivo. Medovina je staro slavensko piće koje se pilo ne samo u Srbiji, nego i u drugim balkanskim zemljama, kao i na sjeveru.

Proizvodnja rakije destilacijom se ne spominje tijekom srednjeg vijeka. Ovaj običaj je nastao kasnije. U razdoblju pod turskom vlašću Srbija je postala poznati proizvođač rakije, posebno šljivovice.

Priprema hrane u srednjem vijeku
Hrana se pripremala na masti, loju ili ulju. Ulje se dobivalo od maslina . Lako ulje se smatralo dobrim. Suncokret nije bio poznat. Sva hrana je posoljena . Tijekom srednjeg vijeka dosta su se koristili i začini koje su dovozili trgovci s Jadrana, ali i s Istoka. Korišteni su papar, šafran, cimet, kopar, klinčići.

Ručak se zvao obedom, večera nije bila obavezna. Hrana se pripremala na ognjištu iznad kojeg je visio kotao. Pripremala su se kuhana jela, ali i od sirovog, svježeg povrća, poput kupusa. Večerali su za stolom na kojem su bili stolnjaci. Jelo se od jela, kod plemstva i na dvoru, radilo se od srebra, pozlate i zlata. Žlice, vilice i noževi korišteni su kao pribor.

Suvremena srpska kuhinja

Doručak

Doručak je uveden u srpsku ishranu u drugoj polovini 19. stoljeća. stoljeća. Može se nazvati i ranim zdravim obrokom, za koji se poslužuju čaj, mlijeko ili kava te tijesto ili kruh sa slaninom, salamom, kobasicama, jajima ili vrhnjem. Tradicionalna jela:

 razne vrste tijesta (punjene sirom, marmeladom, mesom), kao što su kolači, žužu, kifle, paštete, pereci, lepinje, pletenice, štapići.
 burek
 sendviči (kruh, maslac, med ili džem, vrhnje...)
 jaja sa sirom, kajgana, jaja sa slaninom ili čvarcima

Kruh, peciva i pite

Kruh je jedan od osnovnih sastojaka svakog obroka u Srbiji, čak se može reći da ima svojevrsni ritualni karakter. Tradicionalni pozdrav dobrodošlice je kada se pred gosta iznese kruh i sol. Kruh također ima vrlo važnu ulogu u vjerskim obredima, a čak se smatra i grijehom baciti ovu hranu, koliko god ona trajala.

U mnogim pekarnama i trgovinama kruh se najčešće prodaje u štrucama od 600 grama (bijela štruca), ali sve je popularniji i crni kruh, zatim graham i kruh od mješavine brašna različitih žitarica. Osim kruha, u srpskoj kuhinji značajno mjesto zauzimaju i različite vrste peciva i pita.

Jedan od oblika kruha svakako je lepinja (ili somun), koja je na Balkan došla s Osmanlijama i vrlo brzo postala tradicionalno jelo. Danas se najčešće koristi kao varijanta brze hrane - pljeskavice u lepinji, specijalitet južne Srbije ili "pet polutki sa lukom" (ćevapi! ), specijalitet u Bosni . Među muslimanskim stanovništvom somun je dio tradicionalnog iftarskog obroka za vrijeme praznika Ramazana.

Predjela

 pita
 pihtije
 Vojvođanski rolat s mozgom
 kiseli krastavci

Juhe i variva

U srpskoj kuhinji postoje dvije glavne vrste ovog jela: juha (standardna supa) i varivo (supa sa povrćem, komadići mesa). Ovom jelu se mogu dodati rezanci ili okruglice . Riblja juha ili janjeća juha smatra se delikatesom. Najčešća jela od juhe:

 grah (srpska čorba od pasulja)
 Juha od suhog mesa
 Juha od ječma i leće
 Juha od kupusa i sira
 Juha od špinata, koprive ili kupusa
 Juha od graha
 Juha od rajčice
 Juha od luka
 Ljuta juha od krumpira
 Juha od jaja
 Teleća juha
 Riblja juha
 Riblji paprikaš

Glavna jela

Tradicionalna srpska jela uključuju jela s roštilja, koja su vrlo popularna i glavna su ponuda većine restorana. Često se pripremaju kao tzv. brza hrana. Ova jela uključuju:

 Pljeskavica
 Ćevapi
 Vješalica
 Kobasica
 Miješano meso
 Ražnjići

Druga vrlo popularna jela su:

 teleća glava u trbuhu
 janjeća sarmica
 Punjene paprike
 Gulaš
 Đuveč
 Karađorđev odrezak
 Musaka
 Mućkalica
 Paprikaš
 Bećar paprikaš
 Podvarak
 Prebranac
 Punjene tikvice
 Sarma

 Škembići
 Rezanci s makom
 Svadbeni kupus
 Kolutice od krumpira ili kupusa

Ostala jela od mesa:

 čvarci
 Slanina
 Pršut, pečenica
 Krvarenje
 Kulen
 Sremska kobasica
 Viršle
 Švargla

Salate
Salate u Srbiji uglavnom nisu predjelo, već se poslužuju uz glavno jelo.

 Ajvar
 Trljanica
 Ljutenica
 Urnebes
 Srpska salata
 Šopska salata
 ruska salata
 Kiseli kupus

Slatkiši

Pića
Bezalkoholna pića, zbog obilja kvalitetnih izvora voća i mineralne vode u Srbiji, proizvode veliki broj kvalitetnih sokova i gaziranih i negaziranih mineralnih voda. Karakteristično je i domaće piće boza koje se pravi od kukuruza i kvasca . Kvasac je i bezalkoholna zamjena za pivo. Kafa, koja se zove turska ili crna, vrlo je popularna u Srbiji. Iako manje popularan, konzumira se i čaj, te jogurt i kefir.

U srpskoj kuhinji zastupljena su alkoholna pića, prvenstveno tradicionalna rakija – šljivovica . Vrlo je česta i proizvodnja piva i vina . Rakija se proizvodi od različitog voća (ljekovito voće i začinsko bilje), tako da u srpskoj kuhinji postoje sljedeće vrste rakija:

 Šljivovica
 Lozovača
 Viljamovka
 Jabukovača
 Lincure
 Pelinkovca

Kuhari srpske kuhinje
Prve zapise o modernoj srpskoj kuhinji pripremio je Zaharije Orfelin, a Prvog srpskog kuhara na slavenskom jeziku objavio je 1855. Jerotej Draganović, jeromonah manastira Krušedol i osobni kuhar patrijarha Josifa Rajačića. Prvu kuharicu na narodnom jeziku objavila je Katarina Popović-Midžina 1877. godine pod naslovom Velika srpska kuharica za srpske domaćice, a zbog svoje popularnosti imala je čak šest izdanja do 1930. godine. Kulinarsko izdavaštvo između dva svjetska rata obilježilo je djelovanje Spasenije-Pate Marković, urednice Politike, čiji je Moj kuhar (kasnije Patin Kuvar ) iz 1939. godine. imao dvadeset i četiri izdanja i danas je poznat kao Veliki narodni kuha .

Vidi više

 Maslac u srednjem vijeku

Izvori

Literatura

 Privatni život u srpskim zemljama srednjeg vijeka, priredila Smilja Marjanović-Dušanić, Danica Popović, Klio, 2004., Kako se jelo, str. 113-138 i Kuhinja i stol: jela i svakodnevni život, st. 139-160 (prikaz, stručni).
 Tradicionalni recepti domaće srpske kuhinje / Miodrag Ilić ; [fotografije Kristina Gašpar. . . [itd. ] ; ilustrator Dušan Pavlić ; predgovor Slađana Šobajić ; engleski prijevod Željko Stanimirović]. - Bijeli grad : Linkom-PC, 2018 (Beograd : Alta Nova). - 341 str. : bolestan. ;. ; a) Recepti za kuhanje, srpski COBISS. SR-ID 261177612
 52 Ukusi Srbije, PDF knjiga Turističke organizacije Srbije

Vanjske poveznice
 Tradicionalni recepti domaće srpske kuhinje, autor Miodrag Ilić

Kuhinje po državama
Stranice s nepregledanim prijevodima

Srpska kuhinja


Viforul este o piesă de teatru din 1910; o dramă în patru acte scrisă de Barbu Ștefănescu Delavrancea.
Este a doua parte a Trilogiei Moldovei, care mai conține piesele de teatru Apus de soare (1909) și Luceafărul (1910).

În Viforul, sensul și funcția istorică a personajelor sunt răsturnate; Ștefăniță, domn autoritar, a înfruntat complotul lui Luca Arbore. Spre deosebire de textul piesei, Luca Arbore a avut doi fii (și nu trei), Nichita și Toader - executați după decapitarea tatălui lor. Pârjolirea Țării Românești a avut loc după căsătoria cu doamna Toma iar otrăvirea lui Ștefăniță (dar și rolul doamnei în acest episod)  a fost doar prezumată în cronici. Potrivit Emiliei Milicescu, răstălmăcirea adevărului istoric ar constitui și "o posibilă denunțare a cârdășiei politicianiste din jurul lui Carol I".

Viforul prezintă trei ani (1524 - 1527) din istoria Moldovei.

Prezentare

Personaje

Referințe și note

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești

Legături externe

Barbu Ștefănescu Delavrancea
Piese de teatru românești
Piese de teatru istorice
Trilogia Moldovei
Piese de teatru în 4 acte

Viforul


Agent Nielsen er en eksperimentalfilm instrueret af Christian Alsted efter manuskript af Finn Nesgaard og Christian Alsted.

Handling
Glimt og episoder fra tilværelsen, som agent i livet, efter en skilsmisse...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1971

Eksperimentalfilm fra Danmark

Agent Nielsen


Srpsko Kraljevstvo bila je feudalna država koja se pod Stefanom Nemanjićem (veliki župan 1196. — 1217., kralj 1217. — 1228.). Razvila se iz Raške 1217. godine i trajala je do 16. travnja 1346. godine, kada je za vladavine Stefana Dušana (kralj 1331. – 1346., car 1346. – 1355.) postala Srpsko Carstvo.

Povijest

Uspon Stefana i Save Nemanjića

Godina 1199. obilježila je smrt srpskog velikog župana i osnivača dinastije Nemanjića, Stefana Nemanje. Za sobom je ostavio temelje srpske države i tri sina, Vukana, Stefana i Rastka. Rasprava između dva starija brata o pravu na prvenstvo u državnoj upravi prerasla je u sukob. Sve do prvih godina trinaestog stoljeća tinjala je ova borba, ponekad provaljujući u otvorenu netrpeljivost. U prvo vrijeme Vukan je uspjevao održati vlast u Srbiji, djelujući iz svog sigurnog utočišta u Zeti (bivšoj Duklji) koju je naslijedio još od oca.

Najmlađi Nemanjin sin Rastko od samog početka se uključio u presuđivanje koji od starije braće treba biti vladar u Srbiji. Još kao dječaku otac mu je dao novoosvojeni Hum na upravu. Ali, mladi Rastko je već 1191. napustio Hum i otišao je prijeći u svećenike. Od tada nosi ime opata - Sava i po tome je ostao poznat.

Iako je Nemanja odredio Stefana za svog nasljednika koji je bio veliki župan od 1196., Vukan je, uz pomoć ugarskog kralja Emerika, osigurao premoć u Srbiji i protjerao Stefana, 1202. godine. Tako je Vukan postao velikim županom od 1202. do 1203. Nekoliko godina kasnije, 1204. ili 1205. Stefan je uspio, postepeno osvajajući srpske zemlje, preuzeti vlast u Srbiji uz pomoć Bugara. U vrijeme sukoba između Vukana i Stefana, Vukan je bio taj koji je uživao podršku katoličke vlastele u Zeti. Oslanjao se na prijateljstvo Ugarske i pape. Kada je za trenutak pobijedio Stefana priznao je prvenstvo katoličkoj crkvi i vrhovnu vlast ugarskog kralja. Tako se ipak ostvarila Nemanjina želja da Stefan ovlada zemljom, a da Vukan bude "veliki knez" jedne pokrajine. Prenošenje moštiju Stefana Nemanje iz Hilandara u samostan Studenicu pomoglo je pomirenju između dva brata. Glavnu ulogu u tom činu imao je treći brat, Sava.

U momentu Stefanovog konačnog ustoličenja na čelu srpske države, počelo je jedno novo razdoblje ne samo u srpskoj povijesti, nego i u povijesti čitavog Balkanskog poluotoka. Rušenje Bizantskog carstva pod naletima križara (četvrti križarski rat) i nastanak više novih država (Latinsko Carstvo, Solunska Kraljevina, Nicejsko Carstvo i dr.) na tlu starog carstva promijenio je odnos snaga na jugoistoku Europe. Osamostalio se i Epir, a usporedno sa Srbijom jačalo je i Drugo bugarsko carstvo, a samim padom Bizanta uvelike je ojačala i Ugarska. Stefan je morao u više mahova odbiti vanjske napade kako bi osigurao samostalan razvitak srpske države. Balkanski poluotok se podijelio na dva svijeta. S jedne strane stajale su one države koje su pripadale bizantskom duhu (Srbija, Bugarska i dr.). S druge strane nalazile su se nove države latinskih križara ili male grčke države. Otuda je i izašla prozapadna politika Stefanova.

Poslije pobjede Stefana nad Vukanom i sam Stefan se okrenuo Zapadu, Mletačkoj Republici i Rimu. Najvažniji korak u ovom svom opredjeljenju Stefan je učinio kada se 1207. ili 1208. oženio po drugi put i to venecijanskom princezom Anom Dandolo. Njegova prva žena bila je bizantska princeza Eudokija. Oba braka sklopljena su iz političkih razloga. Ovaj drugi jasno pokazuje kojim putem je htio krenuti. Njegov prvi pokušaj da od rimskog pape Inocenta III. dobije kraljevsku čast nije uspio. Ali, njegova upornost se isplatila 1217. godine. Sava je te godine poslao u Rim svog učenika Metodija koji od pape Honorija III. dobiva blagoslov za krunjenje. Na saboru u samostanu Žiči, Sava je okrunio svoga brata Stefana krunom donesenom iz Rima. Te 1217. Stefan je postao prvi srpski kralj, a vjenčanje krunom je drevni izraz za čin krunjenja i zato dobiva naziv Prvovjenčani, a Srbija je postala prvi put kraljevina. Vladao je nešto više od dva desetljeća (1205 - 1228).

Događaj koji je imao još presudniji značaj od ustoličenja Srbije kao kraljevine, bilo je stvaranje srpske autokefalne (samostalne) pravoslavne crkve. Ključnu ulogu u ovoj možda najdalekosežnijoj odluci u srpskoj povijesti imao je Sava Nemanjić. Godine 1219. Sava odlazi u Niceju. Od tamošnjeg cara Teodora I. Laskarisa i patrijarha Manuelala Sarantena Haritopula uspjeva postići akt o samostalnosti srpske crkve. To je značilo da srpski arhijereji stječu pravo potpuno sami birati svog arhiepiskopa. Prvi srpski arhiepiskop postao je Sava u proljeće 1219. godine. Odmah poslije toga, Sava je započeo veliki posao učvršćivanja unutrašnje i vanjske organizacije srpske crkve. Tako su stvorene nove episkopije, obrazovano svećenstvo, a izvodili su se i prijevodi crkvenih spisa. On je bio taj koji je udario temelje srpskog pravoslavlja i u duhovnom i u organizacijskom smislu, kojeg Srbi danas poznaju i prihvaćaju. Arhiepiskop Sava i kralj Stefan su biografijama svog oca Nemanje pokrenuli i srpsku književnost feudalnog vremena.

Vladavina Radoslava, Vladislava, Uroša I. i Dragutina

Sljedeća generacija srpskih vladara - sinovi Stefana Prvovenčana su Radoslav, Vladislav i Uroš I - obilježili su razdoblje stagnacije državne strukture. Sva tri kralja bila su više ili manje ovisna o nekim od susjednih država - Bizanta, Bugarske ili Mađarske. Odlučujuće su imale veze s Mađarima, jer je Urošu naslijedio njegov sin Dragutin, čija je žena mađarska princeza. Kasnije, kada je Dragutin abdicirao u korist svog mlađeg brata Milutina, 1282. godine, mađarski kralj Ladislav IV mu je dao zemljišta u sjeveroistočnoj Bosni, regijiMačvu i gradu Beogradu, dok je uspio pobijediti i pripajati zemlje u sjeveroistočnoj Srbiji. Tako su neki od tih teritorija po prvi puta postali dio srpske države. Njegova nova država zvala se Kraljevstvo Srem. U to je doba naziv Srem bio oznaka za dva područja: Gornji Srem (današnji Srem ) i Donji Srem (danasšnji Mačva). Kraljevina Srijema pod vladavinom Stefana Dragutina zapravo je Donji Srem, ali neki povijesni izvori spominju da je Stefan Dragutin također vladao Gornjim Srijemom i Slavonijom. Nakon što je Dragutin umro 1316. godine, njegov sin, kralj Vladislav II, postao kralj i vladao do 1325.

Vladavina Milutina

Pod Dragutinovim mlađim bratom, kraljem Milutinom, Srbija je ojačala, unatoč tome što je povremeno ratovao na tri različita fronta. Kralj Milutin bio je dobar diplomat koji je bio sklon upotrebi uobičajenih srednjovjekovnih diplomatskih i dinastičkih brakova. Bio je oženjen pet puta, s mađarskim, bugarskim i bizantskim princezama. Također je poznat po izgradnji crkava, od kojih su neki najljepši primjeri srednjovjekovne srpske arhitekture, uključujući samostan Gračanica na Kosovu, katedrala u samostanu Hilandar na planini Athos, i Crkvu sv. Arhanđeo u Jeruzalemu. Zahvaljujući svojim obdarenjima, kralj Milutin proglašen je svetim, unatoč burnom životu. Na prijestolju je uspio njegov sin Stefan, kasnije nazvan Stefan Dečanski.

Kraljevstvo Stefana Dečanskog

Stefan Dečanski proširio je kraljevstvo na istok osvojivši grad Niš i okolne županije, a na jugu stjecanjem teritorija u Makedoniji, izgradio samostan Visokog Dečana u Metohiji, najmonumentalnijem primjeru srpske srednjovjekovne arhitekture, zarađujući mu nadimak, Stefan Dečanski pobijedio je Bugare u bitci kod Velbužda 1330. godine

Kultura

Izvori

Vanjske poveznice

Povijest Srbije

Srpsko Kraljevstvo


Recaizade Mahmud Ekrem (Osmanlı Türkçesi: رجاﺋﻰ زاده محمود اكرم; d. 1 Mart 1847, İstanbul - 31 Ocak 1914, İstanbul), Türk şair ve yazardır. 19. yüzyıl Osmanlı dönemi Türk edebiyatının önde gelen isimlerindendir.

Hayatı
1 Mart 1847 yılında İstanbulda doğdu. Takvimhane Nazırı Recai Efendi'nin oğlu, Ercüment Ekrem Talu'nun babasıdır. Babasından Süryanice ve Farsça öğrendi. 1858'de ilköğretimini tamamladı, özel öğrenim görerek yetişti. Mekteb-i İrfan'ı bitirdikten sonra (1858) girdiği Harbiye İdadisi'ndeki öğrenimini sağlık sorunları nedeniyle tamamlayamadı. Hariciye Nezareti Mektubi Kalemi'nde memurluğa başladı (1862). Tanzimat ve Nafia dairelerinde başmuavinlik (1874), Şura-yı Devlet (danıştay) üyeliği (1877), Mekteb-i Mülkiye ve Galatasaray Sultanisi'nde öğretmenlik (1880-88), birkaç ay Evkaf ve Maarif Nazırlığı (1908), Meclis-i Âyân üyeliği (1908-14) yaptı.

Resmi görevle Trablusgarp'a gönderildi. 1908'de 2. Meşrutiyet'ten sonra kurulan Kamil Paşa kabinesinde Maarif Nazırı oldu. Namık Kemal'le tanışmasının ardından Encümen-i Şuara'ya katıldı. İlk yazıları Namık Kemal yönetimindeki Tasvir-i Efkar gazetesinde yayınlandı. 1870'lerden sonra kendisini tümüyle yazılarına verdi. Batı edebiyatından çeviriler yaptı. 1870'te ilk oyunu Afife Anjelik, 1871'de ilk şiir kitabı Nağme-i Seher yayınlandı. Yaşamını yitirdiğinde Meclis-i Âyan üyesiydi.

Ölümü nedeniyle okullar tatil edilmiş ve büyük bir cenaze töreni düzenlenmiştir. Mezarı, oğlu Nejad'ın kabri yanında, Küçüksu'dadır.

Edebî hayatı

Namık Kemal'le tanışmasının ardından edebiyat çevresine girmiş ve onun Fransa'ya gitmesi üzerine, 1867'de Tasvir-i Efkar gazetesinin yönetimine geçmiştir. Recaizade, üç oğlunun, özellikle de çok sevdiği Necat'ın ölümünden duyduğu acıyı dile getirdiği şiirleriyle daha çok karamsar duygular işledi. Eski edebiyatı savunan Muallim Naci ve çevresiyle girdiği edebiyat tartışmalarıyla Edebiyat-ı Cedide akımının doğmasına zemin hazırladı. Başta Tevfik Fikret olmak üzere döneminin genç şair ve edebiyatçılarını çevresinde topladı. Tanzimat ve Batı düşüncesinin yeni kuşağa benimsetilmesinde önemli rol oynadı.

Kendisinin yetkin tiyatro oyunu olarak bilinen Çok Bilen Çok Yanılır, ölümünden sonra yayımlandı. Sanatta güzellik ilkesine bağlı kaldı. "Sanat sanat içindir" anlayışını savundu. Doğaya dönük, insanı doğa içinde ele alan şiirler yazdı. Aşk ve ölüm temalarını işledi. Eski-yeni edebiyat tartışmalarının merkezinde yer aldı. Tek romanı, Türk edebiyatında realizmin ilk örneklerinden sayılan Araba Sevdası adlı eseridir. Yazar bu eserde ailesinin parasını zevk ve eğlencesine harcayanları eleştirdi. Bu eseri yazdığı dönemde ailesini karşısına almış ve baba mirasından olacağını bile bile eserini yazmaya devam etmiştir.

Eserleri

Şiir
 Nağme-i Seher (1871)
 Yadigâr-ı Şebâb (1873)
 Zemzeme (3 cilt, 1883-1885)
 Tefekkür (düzyazı ile karışık, 1888)
 Pejmürde (düzyazı ile karışık, 1893)
 Talim-i Edebiyat (1897)
 Nijad Ekrem (2 cilt, anılarla birlikte, 1900-1910)
 Nefrîn (1914)
 Takdir-i Elhan (1886)
 Takrizat (1896)
 Ah Nijad
 Bir Kuş
Roman
 Araba Sevdası (1896)
Öykü
 Saime (1888)
 Muhsin Bey Yahut Şairliğin Hazin Bir Neticesi (1890)
 Şemsâ (1895)

 Tiyatro
 Afife Anjelik (1870)
 Atala Yahut Amerika Vahşileri (1873)
 Vuslat Yahut Süreksiz Sevinç (1874)
 Görev Çağrısı (1914)
 Çok Bilen Çok Yanılır (1916)
 Muhsin Bey (1915)
Diğer Eserleri' Nâçiz Ta'lîm-i Edebiyyât (1872)
 Takdîr-i Elhân (1886)
 Kudemadan Birkaç Şair (Biyografi/1888)
 Takrîzât'' (1896)

Kaynakça

 Dr. Adem Çalışkan, "Recâizâde Mahmûd Ekrem'den Bir Na't ve Tahlili", EKEV Akademi Dergisi, Yıl: 8, Sayı: 19, [Ankara] Bahar 2004, ss. 331-348.
 Christopher Ferrard, "Recā'īzāde Mahmūd Ekrem'in Ta'līm-i Edebīyāt'ı ve Osmanlı Edebiyat Eleştirisine Katkısı. Kısım I", (Çev.: Yrd.Doç.Dr. Adem Çalışkan), Studies of Ottoman Domain, C. 3, S. 4, Şubat 2013, ss. 1-23.

1847 doğumlular
1914 yılında ölenler
İstanbul doğumlu yazarlar
19. yüzyıl Türk yazarları
Şûrâ-yı Devlet üyeleri
20. yüzyılda Osmanlılar
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
Realist yazarlar
20. yüzyıl Türk şairleri

Recaizade Mahmud Ekrem


Der Cathedral Mountain ist ein Berg im Zentrum des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt am Ostrand des Cradle-Mountain-Lake-St.-Clair-Nationalparks.

Details
Der Cathedral Mountain ist 1.387 m hoch. Seine Westflanke ist eine spektakuläre Felswand, die ca. 700 m in das Tal des Mersey River abstürzt.

Die Netzkoordinaten im UTM-Koordinatensystem lauten 261622 UTM Zone 55G und eine hochauflösende topografische Karte (1 : 25.000) gibt es von Tasmap (Cathedral (Nr. 4236)).

Westlich anschließend liegt der Mount Ossa, Tasmaniens höchster Berg, im Norden der Mount Pillinger, im Osten der Mount Ragoona und im Süden der Castle Crag in der Du Cane Range. Am Fuß der Westabstürze befindet sich der Oberlauf des Mersey River. Der Overland Track führt 2 km entfernt von der Südflanke vorbei.

Die meisten Landmarken in der Nähe des Cathedral Mountain besitzen Namen, die an die Kirche erinnern, z. B. Chalice Lake, Chapter Lake, Cloister Lagoon, Convent Hill, Bishop Peak, Curate Bluff, Vicar Bluff und Dean Bluff.

In den letzten 30 Jahren ist ein großer Teil des Gipfelaufbaus abgebrochen und in den Regenwald viele Hundert Meter tiefer gestürzt. Dadurch wurde der Regenwald ausgelöscht und stattdessen findet man eine riesige Schutthalde, die fast bis zum Ufer des Mersey River reicht. Die dadurch entstandene Abbruchstelle ist aus vielen Kilometern Entfernung noch sichtbar.

Zugang
Die Westabbrüche sind in der Wandersaison (von November bis April) hauptsächlich über den Overland Track vom Cradle Mountain aus erreichbar. In dieser Zeit gibt es Buchungsgebühren, die Zahl der Wanderer auf dem Overland Track ist begrenzt und er darf nur von Norden nach Süden begangen werden. Außerhalb der Saison darf der Weg auch von Süden nach Norden begangen werden. Weiterhin führen eine Kombination des Arm River Track und des Innes Track zum Berg, ebenso wie der Lees Paddocks Track. Auch gibt es eine Verbindung vom benachbarten Vicar Bluff nach Kia Ora. Diese Alternativrouten schaffen Verbindungen zum Overland Track.

Der einfachste Aufstieg führt vom Südende der Mersey Forrest Road am Ostufer des Lake Rowallan über den Moses Creek Track. Dann geht es weiter zum Chapter Lake, den Grail Falls, dem Chalice Lake und dem Tent Tarn. Von dort ist es noch 2 km bis zum Gipfel durch wegloses Gelände. Manchmal sieht man einige Steinmänner.

Weblinks

Quelle
Tasmap: Cathedral (4236) 1:25 000

Eintausender
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien
Tasmanische Wildnis

Cathedral Mountain


ماتياش راكوشي (باللغة المجرية:Mátyás Rákosi) (ولد 9 مارس 1892 - توفي 5 فبراير 1971) سياسي شيوعي مجري. اسمه الاساسي هو ماتياش روزنفلد. ولد فيما يسمى اليوم بصربيا. كان راكوشي يعتبر بحكم الأمر الواقع حاكم دولة المجر الشيوعية مدة 11 عاما بين 1945 و1956. لم يكن رئيسا رسميا لكنه يعد كذلك أولا بصفته الأمين العام للحزب الشيوعي المجري بين عامي 1945 و1948 وثانيا لأنه بعد ذلك أصبح الأمين العام لحزب العمال المجري في فترة 1948 حتى 1956. اتسمت فترة حكمه بنوع من الدكتاتورية والستالينية.

بداية حياته وعمله السياسي
ولد راكوشي في قرية أدا (صربيا) في مقاطعة باكس- بودروغ في مملكة المجر. وكانت مملكة المجر مع مملكة النمسا دولة واحدة هي الإمبراطورية النمساوية المجرية. ولد راكوشي في عائلة يهودية. كان الابن الرابع لابيه العامل البسيط وأمه التي انجبت سبعة أطفال بعده. راكوشي ابن الاسرة اليهودية رفض الدين اليهودي وباقي الاديان وآمن بالمذهب الشيوعي الملحد.

خدم في جيش الإمبراطورية النمساوية المجرية خلال الحرب العالمية الأولى وأسر في الجبهة الشرقية. بعدة عودته للمجر، انضم للحكومة الشيوعية التي أسست الجمهورية المجرية السوفييتية برئاسة بيلا كون. فر راكوشي إلى الاتحاد السوفيتي بعد سقوط الجمهورية الوليدة على يد القوات الرومانية.

سجن بعد عودته إلى المجر عام 1924 وقضى 16 عاما في الحبس. أطلق سراحه وسلم إلى الاتحاد السوفيتي في 1940 في عملية تبادل بين البلدين حيث استلمت المجر تحف أثرية تابعة لها كانت القوات الروسية قد استولت عليها في فترة الثورة المجرية 1848. في منفاه في الاتحاد السوفيتي، أصبح راكوشي قائد الكومنترن. عاد بعد خمس سنوات إلى بلده المجر وتحديدا إلى دبرسن في 30 يناير 1945. وقد كانت القيادة الشيوعية السوفيتيه أرسلته إلى هناك لتأسيس الحزب الشيوعي.

حاكما للمجر الشيوعية
لما استقرت الحكومة الشيوعية في المجر، عين راكوشي أمينا عاما للحزب الشيوعي المجري. وكان عضوا في المجلس الوطني الأعلى من 27 سبتمبر حتى 7 ديسمبر من عام 1945. وبعد ذلك رئيسا للوزراء بالنيابة من 1945 حتى 1949. ورئيسا للوزراء لفترة بسيطة بالتحديد من فبراير عام 1946 إلى 31 مايو 1947.

في عام 1948 أجبر أعضاء الحزب الشيوعي افراد الحزب الاشتراكي الديمقراطي على دمج الحزبين ليكونا ما سمي بحزب العمال المجري.

يصف راكوشي نفسه باوصاف يبين فيها حبه واخلاصه للزعيم السوفيتي ستالين. ومن هذه الاوصاف «أفضل تابع مجري لستالين» و«تلميذ ستالين». وهو مخترع ما يسميه «تكتيك السجق»، الذي يقصد به طريقته في القضاء على منافسيه السياسيين من غير الشيوعيين و«تقطيعهم كشرائح السجق».

في ذروة حكمه كان يوصف بانه يجعل من حوله يقدسونه ويقدسون شخصيته.

كانت المجر ترزح تحت حكم القائد الجبار راكوشي. الذي كان مقلدا حرفيا لبرامج ستالين السياسية والاقتصادية. كان يلقب بالقاتل الأصلع. جربت هنغاريا في عهده أحد أقسى الدكتاتوريا في أوروبا. قتل نظامه حوالي 350,000 مسؤول ومثقف وأبيدوا وصفوا في الفترة بين 1948 و1956. فرض راكوشي على شعبه حكما شموليا. كان الاعتقال والسجن وحتى قتل الخصوم وأشباه الخصوم والمشكوك فيهم والموجات المختلفة من التصفيات السياسية مستوحاة من نظام ستالين.

كانت البلد بهذا الشكل آيلة للانهيار. في أغسطس 1952، عين رئيسا لمجلس الوزراء، لكن بعدها بفترة وفي 13 يونيو 1953، واسترضاء للساسة السوفيت تخلي عن منصبه لإيمري ناج، مبقيا على منصبه أمينا عاما لحزبه. قاد راكوشي حملة على ناجي. ففي 9 مارس 1955، تهجمت اللجنة المركزية لحزب العمال الذي يرأسه راكوشي وادانت ناجي بتهمة «انحرافه اليميني». انضمت الصحافة الهنغارية إلى الهجوم واتهمت ناجي بكونه مسؤولا عن مشاكل الدولة الاقتصادية وفي 18 إبريل من نفس العام طرد ناجي من منصبه بعد التصويت على ذلك بالإجماع من قبل اللجنة الوطنية. على الرغم من كون الفرصة مواتية لم يعد راكوشي لرئاسة الوزراء لكن الدولة عادت إلى مسارها السابق.

حال الاقتصاد المجري
كان اقتصاد هنغاريا في مرحلة ما بعد الحرب العالمية الثانية يعانى من تحديات عدة. كان أهمها الدمار الذي حصل للأصول الاقتصادية والبنية التحتية للبلد. فقد كانت 40 % من الميزانية الوطنية ضائعة غير الدمار الذي شمل جميع الجسور والطرق والسكك الحديدية وشح المواد الخام وخراب الآلات إلى اخر ذلك.

كانت المجر قد وافقت على دفع تعويضات سنوية تقدر بحوالي 300 مليون دولار إلى دول الاتحاد السوفيتي وتشيكوسلوفاكيا ويوغوسلافيا ودعم الجهات العسكرية السوفيتية. وقدر البنك الوطني الهنغاري تلك التعويضات بأنها تعادل 19 إلى 22 % من الدخل القومي السنوي للبلاد.

بالرغم من هذه المصاعب التي كان اهمها مرور البلاد بتضخم اقتصادي وصف بانه أعلى واضخم معدل تضخم في تاريخ العالم. فاصدار العملة الجديدة تم بنجاح في أغسطس 1946 بناء على خطط الحزب الشيوعي والحزب الاشتراكي الديمقراطي.

في حينها كان إنتاج السلع الاستهلاكية لا يزال منخفضا. لكن حصل تحسن جيد جدا في الإنتاج الصناعي في عام 1949 الذي تجاوز مستوى عام 1938 بنسبة 40% ثم ثلاثة أضعاف في 1953. لكن رغم التقدم في ذلك المجال فان التراجع بل التخلف في مجال الصناعات الخفيفة التي كانت الحاجة اليها ماسه خصوصا في المحافظات وقاد هذا التخلف إلى سخط جماهيري.

إضافة إلى ذلك ادت الاستثمارات الضخمة في القطاعات العسكرية بعد اندلاع الحرب الكورية إلى تقليص وانخفاض السلع الاستهلاكية المعروضة في السوق. وبسبب هذه المشاكل والنقائص اجبر الناس على الادخار وبيع السندات السيادية إلى الناس وزيادة الايجارات والاسعار.

على الرغم من الإنجازات الهامة التاريخية في مجال التصنيع أو ما يسمى بالإنتاج الصناعي في البلاد، كانت هناك اختلالات اقتصادية مع انعدام التصحيح لها. على الرغم من هذا السبب، أدخلت الحكومة تدابير وتسهيلات اقتصادية في عام 1953 مشجعة على الزراعة والصناعات الخفيفة التي كانت المجر في عوز اليها.

الانسحاب القسري والمنفى
لاحقا ألغي منصب راكوشي كأمين عام للحزب تحت ضغوط من المكتب السياسي السوفيتي في يونيو 1956. ويذكر ان الابعاد جاء بعد توصية من نيكيتا خروتشوف شخصيا وبشكل سري. واستبدل راكوشي بإيرنو جيرو.

وبغرض إبعاد راكوشي عن المشهد السياسي الهنغاري كليا، قرر السوفيت اجبار راكوشي على الخروج من المجر والتوجه إلى الاتحاد السوفيتي عام 1956. وتقول الرواية الروسية الرسمية بأن راكوشي ذهب إلى روسيا من اجل تلقي «العناية الطبية».

قضى راكوشي بقية حياته في جمهورية قيرغيزستان التي كانت تابعة للاتحاد السوفيتي. وقبل وفاته بعام واحد، عام 1970، أذنت السلطات لراكوشي بالعودة إلى المجر إذا وعد بعدم المشاركة في أي نشاطات سياسية. رفض راكوشي العرض، وبقي في منفاه حتى توفي في نيجني نوفغورود أو ماكان يسمى غوركي عام 1971 عن عمر يناهز 78 بعد ان ظل 15 عاما كاملة في المنفى.

أعيد جثمانه إلى المجر ودفن في بودابست.

روابط خارجية

مراجع

أسرى حرب الحرب العالمية الأولى المحتجزون لدى روسيا
أسرى مجريون
أسرى نمساويون مجريون في الحرب العالمية الأولى
أشخاص ضد التحريفية
أشخاص في الثورة المجرية في 1956
أشخاص من أدا (صربيا)
أشخاص من مملكة المجر
أعضاء الجمعية الوطنية في المجر (1945–1947)
أعضاء الجمعية الوطنية في المجر (1947–1949)
أعضاء الجمعية الوطنية في المجر (1949–1953)
أعضاء الجمعية الوطنية في المجر (1953–1958)
أعضاء حزب العمال الاشتراكي المجري
اشتراكيون يهود
جمهورية المجر الشعبية
حكام شيوعيون
رؤساء وزراء المجر
ستالينية
سياسيون مجريون
عسكريون نمساويون مجريون شاركوا في الحرب العالمية الأولى
مجريون في الحرب الرومانية المجرية
مجريون مغتربون في الاتحاد السوفيتي
ملحدون في القرن 20
ملحدون مجريون
ملحدون يهود
مواليد 1892
مواليد في الإمبراطورية النمساوية المجرية
ناشطو الإلحاد
وفيات 1971
وفيات في نيجني نوفغورود
يهود مجريون

ماتياش راكوشي


හමුදා සහ නීති ආරක්ෂක භාවිතයන්හීදි අනෙකුත් සාමාන්‍ය තුවක්කුවලට සාපේක්ෂව වඩාත් විශාල පරාසයක් තුළ ඉතා නිරවද්‍ය ලෙස වෙඩි පහර එල්ලකිරීම සඳහා භාවිතා වන තුවක්කු හැදින්වීම සඳහා ස්නයිපර් තුවක්කු යන යෙදුම බහුලව භාවිතා වේ. සාමාන්‍ය ස්නයිපර් තුවක්කුවක් නිර්මාණය කෙරෙනුයේ උපරිම නිරවද්‍යතාවක් ලබාගත හැකි වන පරිදිය. සාමාන්‍යයෙන් එයට දුර දක්නයක් සවිකර ඇත. එමෙන්ම එය සකස් කෙරෙනුයේ හමුදාමය centrefire cartridge සඳහා ගැළපෙන පරිදි වේ. බොහෝ විට ජනමාධ්‍යයන් තුළ මිනිසුන් ඉලක්ක කර ගෙන ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සඳහා භාවිතා කෙරෙන දුර දක්නයක් සවිකර නිරවද්‍යතාව ඉහළ නැංවූ ඕනෑම තුවක්කුවක් හැඳින්වීම සඳහා ස්නයිපර් තුවක්කුව යන යෙදුම භා‍විතා වේ.

ස්නයිපර් තුවක්කු කරුවෙකුගේ හමුදාමය වැඩ කොටසේ ආරම්භය 18 වන සියවසේ අවසානය තරම් අතීතයට දිවෙයි. ස්නයිපර් තුවක්කු කරුවෙකු හැඳින්වීම සඳහා භාවිතා වන ඉංග්‍රීසි වදන වන Sniper යන්න දඩයම් කිරීමට සහ වෙඩි තැබීමට අපහසු වූ Snipe නම් කුරුළු වර්ගය ඇසුරෙන් නිර්මාණය වූවකි. කෙසේ නමුත් ස්නයිපර් තුවක්කුව වඩාත් නූතන නිර්මාණයකි. තාක්ෂණයේ දියුණුවත් සමග එනම් වඩාත් දියුණු දුරදක්න සහ වඩාත් නිරවද්‍ය නිෂ්පාදන ක්‍රමවේද කරලියට පැමීණීමත් සමග සාමාන්‍ය පාබල හමුදා අවිවලට වඩා දිග දුර ක්‍රියාත්මක වන අවි භාවිත කරමින් ඉතා නිවැරදි වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේ හැකියාවෙන් යුත් විශේෂයෙන් පුහුණු කළ සොල්දාදුවන් යොදා ගැනීමේ හැකියාව හමුදාවන්ට හිමි විය. සාමාන්‍ය රයිෆලයක් (සාමාන්‍ය බොල්ට් ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් යුතු රයිෆලයක්) වුවද දුරදක්නයක් සවිකළ විට ස්නයිපර් රයිෆලයක් බවට පත්වෙයි.

ඉතිහාසය දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයෙ දී මොසින් - නගන්ට් (mosin Nagant) රයිෆලය රැසියානු වෙඩි තබන්නන් විසින් බහුලව භාවිතා කර ඇත. මේවායෙ දුරේක්ෂකද සවි කර ඇත.
ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයෙදී, සමගි සංවිධාන හමුදාවන් විසින් barrel – length three power scope mounted on the then premium British…………………………………………………………..

පැරණිතම සනයිපර් රයෆලය දිගු -දුර ˝Peep – sights˝ ලෙසින් නිර්මාණය කර ඇති අතර එය ඉලක්කගත පරාසයක දී භාවිතයට ගනී. පළමු ලෝක යුද්ධය ආරම්භයේ දී පමණක් සනයිපර් රයිෆල කරළියට ආ අතර පළමු හමුදා සනයිපර් රයිෆලය SMLE MK (HT) ලෙස කරළියට එන ලදී.දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේ නිර්මාණය කළ සනයිපර් සම්මත ප්‍රමාණයේ ඒවා විය. ඒවා නිවැරදිව භාවිතා කළ හැකි ලෙසට අතට හුරැ වු 2.5x ප්‍රමාණයේ දුරදක්නයක් සහිත කම්මුලේ තබා ගත හැකි වු ඇණයක් මගින් පහතට හැරවීමෙන් දුරෙක්ෂය භාවිතා කර ප්‍රහාරය එල්ල කල හැකි අයුරින් නිමවා ඇත. යුද්ධය අවසානයේ දී සියළු පාර්ශව වල හමුදා සතුව සනයිපර් රයිෆල් භාවිතා කළ හැකි පුහුණු වු සෙබළුන් විය. එමෙන්ම එදා මෙදා තුර ඔවුන් ඉතා වැදගත් මෙහෙයක් ඉටු කරන ලදහ.

හැකියාව

නිරවද්‍යතාව
0.5 , 1සහ 3 MOA මිනිස් කවන්දයට මීටර් 800 (වමෙන් ) හා මිනිස් හිසට මීටර්100ක් (දකුණින්) සාමාන්‍ය ජනප්‍රිය මතයට එකඟ නොවූත් ස්නයිෆනර් රයිෆල වලට අසාමාන්‍ය නිරවද්‍යතාවක් තිබීමට අවශ්‍ය නොවේ.විශේෂයෙන්ම සිවිල් ක්‍රීඩා රයිෆල් හා සැසදීමේදී එම රයිෆල් ස්නයිෆල් රයිෆල් වලට වඩා නිරවද්‍ය වේ.නමුත් ස්නයිෆර් රයිෆල් වලට හා හමුදාවේ රයිෆල් වලට වඩා නිරවද්‍යතාවෙන් වැඩි හා සමාන වේ. සාමාන්‍යයෙන් හමුදාවේන නිකුත් කරන බැටල් රයිෆලයක (Battlerifle) හෝ ඇසෝල්ට් රයිෆලයක (Assaultrifle) හි MOA (Minute of Arc)මට්ටම වන්නේ 3 සිට 6 අතර අගයන්ය.සාමාන්‍යයෙන් හමුදා ස්නයිෆර් රයිෆලයක නිරවද්‍යතාව MOA මට්ටම් වලින් 0.5 සිට 2 දක්වා අගයන් ගනී. එමෙන්ම පොලිසිය මගින් නිකුත් කරන ස්නයිෆර් අවියක MOA මට්ටම් 0.25 සිට 1.5 දක්වා වේ.කෙසේ වෙතත් සන්සන්දනාත්මකව ගත් කළ තරග වලට යොදා ගන්නා ඉලක්ක රයිෆලයක නිරවද්‍යතාව මට්මම 0.1 MOA දක්වා වේ.

එක්සත් ජනපද හමුදාවේ සම්මතයන්ට අනුව සාමාන්‍යවයන් නිකුත් කර ස්නයිෆර් රයිෆලයකට MOA මට්ටම් 1ක නිරවද්‍යතාවයක් බලාපොරොත්තු වේ. ඒ අඩු වියදම් හා කටුක පරිසර වලදී දක්වන විශ්වසනීය භාවය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ පහසුව හා නඩත්තු කිරීමේ පහසුව වැනි කරුණු වලට නිරවද්‍යතාවය කැපකළ යුතු බැවිනි.මෙවැනි මට්ටමක නිරවද්‍යතාවක් යන්න දළ වශයෙන් යාර 800ක දුරක සිට වෙඩි තැබූ විට අඟල් 8ක විචල්‍යතාවයක් උණ්ඩය ඝට්ටනය ස්ථානයේ පැවතීමයි. මෙය එකී දුර සිට මනුෂ්‍ය රෑපයකට ඉතා ඉහළ සම්භාවිතාවයක් ලෙස සැළකේ.
පොලිස් රයිෆලයකට නිරවද්‍යතාව සම්මත බහුල ලෙස නොපැවතුනත් ඒවා බොහෝ විට 1.5 MOA අගයක සිට 0.5 MOA වැනි ඉහළ නිරවද්‍යතා අගයක් දක්වා විහිදේ.එසේම කලාතුරකින් 0.25 MOA තරම් නිරවද්‍ය වන මිළ අධික රයිෆල් මාදිලිද දක්නට ඇත.

සාමාන්‍යයෙන් පොලීසිය මුහුණ පාන ත්තවයන් 1 MOA අගයක නිවැරදි තාවයක් හොඳින්ම සෑහේ.එසේ වන්නේ පොලීසිය රයිෆල් කුඩා දුර පරාසයන්ට යොදා ගන්නා නිසාය යාර 100 හෝඊට අඩු 30කදී සාපේක්ෂව අඩු නිරවද්‍යතාවයත් පවතින එනම් 1 MOA වැනි අගයක් පවතින රයිෆලයකට පවා නොනවත්තා අගලක ඉලක්කයන්ට පහර දිය හැකිවිය යුතුය එක අගලක් යනු දළ වශයෙන් මනුෂ්‍ය මහපට ඇඟිල්ලේ ප්‍රමානය වේ. එය පොලිස් සැඟවුණු වෙඩික් කරැවන් විසින් ඉක්මන් මරණයක් ළඟා කර දීමට ඉලක්ක කරන මොළ මූළය (Brainsten) වඩා කුඩා වේ.

උපරිම ඵලදායි පරාසය

කාර්යක්ෂමතා පරාසයන්

කාර්යක්ෂමව කටයුතු කළ හැකි, ක්‍රිඩා රයිෆල වලට වඩා ඉතා කාර්යක්ෂම රයිෆල් වර්ගයකි. පොලිස් සේවාවේ හෝ හමුදා සේවාවේ භාවිතා වන රයිෆල් හා සමානව හෝ ඊටත් වඩා වැඩි හැකියාවක් ඇති උපකරණයකි. හමුදා කටයුතු වලදී යොදා ගන්නා ˝යුධමය රයිෆල˝ (Battle Rifle) හෝ ˝ ප්‍රහාරක රයිෆල්˝ (Assault Rifel) 3 හා 6 (MOA) කාර්යක්මතාවයක් දරයි. සම්මත මිලිටරි කටයුතු වලට යොදා ගන්නා MOA නිරවද්‍යතාවය 0.5 සිට 2 අතර වේ. පොලිස් සනයිපර් රයිෆල් 0.25 සිට 1.5 MOA නිරවද්‍යතාවයක් වේ. සන්සන්දනයක් කරනවා නම්, තරගයකට යොදා ගන්නා රයිෆලයක නිරවද්‍යතාවය 0.1 දක්වා මට්ටමකට යයි.

ඇ.එ.ජ. හමුදා සම්මතයන් 1 MOA නරවද්‍යතාවය සම්මත issue සනයිපර් රයිෆල් වෙතින් බලාපොරෙත්තු වේ. එහෙත් මෙම නිරවද්‍යතාවය අඩු මිල, කර්කෂ පරිසරයක කටයුතු කිරිම, භාවිතය හා නඩත්තුවේ පහසුව යන කාරණා හේතුවෙන් වැදගත් නොවේ. මේ ආකාරයේ නිරවද්‍යතාවයක් පැහැදිලි කළ හැක්කේ යාර 800ක් ඇතින් සිටින මිනිස් ජායාවක් තුඩ අගල් 8වන උණ්ඩයකින් ඉලක්ක කිරිමට හැකියාවයි. එය එම පුද්ගලයාට අනතුරක් කිරිමට සෑහේ.
පොලිස් කටයුතු සදහා යොදන රයිෆල් වල නිරවද්‍යතාව පුළුල්ව පවතින්නේ නොමැති වුවත් සාමාන්‍යයෙන් එය 1.5 MOA සිට 0.5 MOA ද්කවා වේ. එමෙන්ම ඉතා මිළ අදික වර්ග වල 0.25 MOA දක්වා වේ. සාමාන්‍යය අවස්ථා වලදී 1 MOA ප්‍රමාණයක නිරවද්‍යතාවක් පිළිබද සෑහිමට පුළුවන. මීට හේතු වන්නේ පොලිසිය කෙටි දුර කටයුතු සදහා මේවා යොදා ගැනීමයි. යාර 100ක් හෝ ඊට වඩා අඩු නම් 1 MOA නිරවද්‍යතාවයකින් අගල් 1ක ඉලක්කයකට වරින් වර ප්‍රහාර එල්ලකළ හැක. එක් අගලක් යනු මිනිසාගේ මාපට ඇගිල්ලේ තරමට සමානයි. එය ක්ෂණික ඝාතන සදහා පොලිස් ස්නයිපර් භටයන් යොදා ගන්නා මොළ මුල (Brain stem) වඩා කුඩාය.

පොලිස් සිනයිෆර් රයිෆල් මෙන් නොව හමුදා සිනයිෆර් තම ඉලක්කයට හැකි ඈතින්ම පිහිටවනු ලැබේ.එවිට සැඟවුණු වෙඩික්කරු සොයා ගැනීමට අපහසු විම වැනි විශාල පරාසය නිසා වන වාසි වැඩිවේ. කෙසේ වෙතත් මැෂින් තුවක්කු ,බැටල් රයිෆල් ප්‍රති ස්නයිෆර් රයිෆල් වලට ස්නයිෆර් රයිෆලයේ පරාසයට සම වීමට හෝ එය අභිබවා යෑමට හැක.පවතින හමුදා ස්නයිෆර් රයිෆල වලින් ප්‍රසිද්ධතම (භාවිතයේ පවතින සංඛ්‍යාවන් අනුව ) ඒවායේ කුටීර සකසා ඇත්තේ 308 කුටීර පතරොම් වලට‍ය.එනම් 7.62 x51mm සහ 7.62x54mm R වලටය. මෙම ශේණියේ ස්නයිෆර් රයිෆර් මීට සමාන පරාස සහිත හමුදාවේ පවතින වෙනත් අවි පවා තරග කළ යුතු නිසා ඒවා අවිකල්පයෙන්ම සිටින ස්ථානය සැඟවෙන සේ දක්ෂ ක්‍ෂේත්‍ර කුසලතාවයෙන් හිමි විය යුතු වේ.

සුවිශේෂී හමුදා ස්නයිෆර් රයිෆල වල නූනත ප්‍රවනතාවය වන්නේ විශාල පරාසයක් ලබා ගත හැකි වන සේ විශාල තුවක්කු විශ්කම්භ සහිාත වීමයි.මේවාට උදාහරණ සලස පුද්ගල නාශක 0.338 Hapuo Macgnam පතරොම් වන යුද්ධ අවි 0.50 BING 14.5x114mm වේ. මේවා සැගවුණු වෙඩික් කරුවන්ට දරන්නට වඩා අවධානම අවම කරන අතර මෙම අවි වලට සමාන අවි නොදරන සතුරන් හමුවේ සැඟවීමට ස්ථානයක් සෙවීමට ගත කරන කාලයද අඩු කරයි.

මේවාත් බලන්න
 මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ මැෂින් තුවක්කු
 විශාල මැෂින් තුවක්කු (කාල තුවක්කු)

තුවක්කු
ආයුධ

ස්නයිෆර් තුවක්කු


Kristian Elster der Jüngere (* 17. März 1881 in Trondheim; † 6. November 1947 in Oslo) war ein norwegischer Schriftsteller, Literaturkritiker und Literaturhistoriker.

Leben
Elster war der Sohn des Schriftstellers Kristian Mandrup Elster, der wenige Wochen nach seiner Geburt starb. Seine Mutter, Sanna Fasting, zog mit ihren drei Söhnen zunächst in ihren Heimatort Førde und später nach Kristiania (Oslo).

Nach seinem Abitur, das er 1900 ablegte, studierte Elster Rechtswissenschaft und arbeitete dann ab 1906 als Justizbeamter, zunächst in Mandal und dann im Ministerium für Landwirtschaft.

Nachdem er bereits 1905 eine Erzählung veröffentlicht hatte, folgte 1907 sein erstes Buch, eine Sammlung von Erzählungen. Seinen Durchbruch hatte er jedoch in den 1910er-Jahren mit Romanen, nämlich mit der von 1911 bis 1913 erschienenen autobiographischen Trilogie I lære, Landeveien und Mester, sowie mit dem 1917 erschienenen Min bror Harris.

Ab 1911 arbeitete Elster außerdem als Literaturkritiker für die Zeitung Intelligenssedler, zunächst parallel zu seiner Beamtentätigkeit. 1918 schied er aus dem Staatsdienst aus, um sich ausschließlich der Literatur zu widmen. Ab 1919 schrieb er auch Kritiken für die Zeitungen Aftenposten und Nationen.

1922 begann er mit der Arbeit an einer Darstellung der norwegischen Literaturgeschichte, die in Konkurrenz zum Werk von Francis Bull und Johan Fredrik Paasche treten sollte. Elsters Werk erschien 1923 und 1924 als Illustreret norsk litteraturhistorie und wurde 1934 und 1935 neu aufgelegt.

Elster veröffentlichte neben zahlreichen Romanen auch Erzählungen, Theaterstücke, Kinderbücher und den Gedichtband Fjeldets fange. In seinem Werk befasste er sich – ähnlich wie Nini Roll Anker – mit der Entwicklung des Beamtenstands in einer von politischen Veränderungen geprägten Zeit. Er behandelte in seinen Romanen auch häufig den Gegensatz zwischen träumerischem Ästhetizismus und aktivem sozialen Wirken.

Werke
Romane
 Thorbjørn Hille (1908)
 Byen og havet (1909)
 De unge hjerter (1910)
 I lære (1911)
 Landeveien (1912)
 Mester (1913)
 Ilden (1915)
 Min bror Harris (1917)
 Av skyggernes slegt (1919; deutsch Das Amtsrichterhaus am Fjord, 1929)
 Guldet og de grønne skoger (1921)
 Den skjønne ungdom (1923)
 Den hellige Andreas (1925)
 Bonde Veirskjæg (1930; deutsch Jon Maar und die Juristen, 1938)
 Da jeg kom til anseelse (1931)
 Fugl Fønix (1932)
 Arken (1935)
 Helg (1937)
 Den røde sparebøsse (1942)
 Fra paradisets have (1945)

Erzählungen
 Fortællinger (1907)
 En fin historie (1938)

Kinderbücher
 Den ensomme ø (1921; deutsch Drei Jungen auf einer Insel, 1932)
 Tirdalsbrøderne (1933)

Theaterstücke
 Uten hjem (1911)
 Min høire hånd (1919)
 Chefen (1926)

Lyrik
 Fjeldets fange (1919)

Einzelnachweise

Autor
Literaturhistoriker
Literatur (Norwegisch)
Norweger
Geboren 1881
Gestorben 1947
Mann

Kristian Elster der Jüngere


The Dakotas is a collective term for the U.S. states of North Dakota and South Dakota. It has been used historically to describe the Dakota Territory, and is still used for the collective heritage, culture, geography, fauna, sociology, economy, and cuisine of the two states.

Etymology
The name "Dakota" refers to the Dakota people.

History

The territory now known as the Dakotas includes a large portion of the ancestral land of Native American tribes, in particular various tribes of Sioux such as the Dakota people, also known as the Santee Sioux. The United States government stakes its claim to the land through the Louisiana Purchase and Rupert's Land accusation. The region historically involved a complex series of conflicts between the U.S. government and Native American tribes (and among themselves).

For a while the region consisted of the Minnesota and Nebraska territories until in 1861, the U.S. government formed the Dakota Territory, which included both the modern states of North and South Dakota but also large swaths of present day Montana and Wyoming. The fall of 1861 resulted in a poor harvest and was followed by a harsh winter, leading to extreme hardship for the Dakota in the region. Desperate for food and money, they were denied loans by local traders. A series of raids in the spring of 1862 ultimately resulted in Dakota War of 1862 between the U.S. government and the Dakota people. The U.S. won the war, the aftermath which included a mass hanging of 38 people on December 26, 1862, the largest mass execution in U.S. history. The remaining Santee Dakota people were exiled by the U.S. government to the Dakota Territory.

The end of the war did not solve the conflicts between Native Americans and the Americans. Fighting would continue, for example along the Bozeman Trail, until the Treaty of Fort Laramie in 1868. The treaty established the Great Sioux Reservation and "designated the Black Hills as 'unceded Indian Territory' for the exclusive use of native peoples." The subsequent discovery of gold in the Black Hills in 1874 by George Armstrong Custer's Black Hills Expedition, would cause a gold rush and the U.S. to violate the treaty. The Indian Appropriations Act of 1876 went into effect on August 15, 1876. This was referred to as "sell or starve" by the Native Americans and led to the Great Sioux War of 1876. The conflict between the Sioux and miners and the U.S. forces backing them would culminate in the Battle of the Little Bighorn, also known as "Custer's Last Stand", the most significant battle of the war. Despite being a Sioux victory, Battle of the Little Bighorn preceded the Agreement of 1877 which took away the Black Hills and forced Native Americans onto reservations (see Black Hills land claim) and left the Sioux with little means to address their grievances.

Before he left office, President Cleveland signed a bill on February 22, 1889, halving the Dakota Territory along their modern borders. This bill was ratified by Congress, and President Harrison eventually signed the paper work create the US states of North Dakota and South Dakota on November 2, 1889, deliberately signing such that it was unknown which was officially created first.

The debate over the land within the Dakotas, specifically the Black Hills, is unsettled. The Sioux in 1920 began a legal battle over their ancestral lands within the US system of justice. Sixty years later, the US Supreme Court upheld in 1980's United States v. Sioux Nation of Indians case that tribal land was illegally taken from the Sioux and ruled they deserved financial compensation. The Sioux Nation has refused the offer because the land was "never for sale" and wants the land back.

Overview
The two states combined have a population of 1,670,324, slightly less than Idaho, ranking at 39th place. The Dakotas have a total area of 147,878 square miles (383,177 square kilometers), which would rank 4th among U.S. states, right before Montana. The two states also have a population density of 9.8 per sq. mi (3.8 per km2).

The Dakotas are within the Midwestern United States, with the western portion in the High Plains. The PBS miniseries New Perspectives on the West noted historically important areas within the Dakotas, including the Black Hills, the town of Deadwood, Fort Buford, Standing Rock Reservation and Wounded Knee. The Upper Missouri River and the Upper Missouri River Valley are important geological features in the area, as well.

The area is mostly inhabited by people of Northern European origin. 44.9% of the population are of German ancestry, 21.8% of Norwegian, and 9.6% are of Irish heritage.

Both of the Dakotas have humid continental climate, with warm to hot summers and cold to even subarctic temperatures in winter. Due to the difference in circle of latitude, temperatures differ by degrees between the southern and northern areas, even inside the respective states.

Main cities
The following are the top twenty-two most populous cities in The Dakotas. Pierre, South Dakota, and Bismarck, North Dakota, are the respective state capitals.
 Sioux Falls, South Dakota: 202,078
 Fargo, North Dakota: 131,444
 Rapid City, South Dakota: 78,824
 Bismarck, North Dakota: 74,445
 Grand Forks, North Dakota: 58,692
 Minot, North Dakota: 47,759
 West Fargo, North Dakota: 39,985
 Aberdeen, South Dakota: 28,210
 Williston, North Dakota: 27,029
 Dickinson, North Dakota: 25,679
 Mandan, North Dakota: 24,206
 Brookings, South Dakota: 23,993
 Watertown, South Dakota: 23,019
 Jamestown, North Dakota: 15,849
 Mitchell, South Dakota: 15,659
 Yankton, South Dakota: 15,411
 Huron, South Dakota: 14,263
 Pierre, South Dakota: 14,091
 Spearfish, South Dakota: 12,193
 Box Elder, South Dakota: 11,746
 Vermillion, South Dakota: 11,695
 Brandon, South Dakota: 11,048

See also
The Californias
The Canadas
The Carolinas
The Floridas
The Virginias

References

Further reading
 McMacken, R. (2006) Off the Beaten Path: The Dakotas. Globe Pequot.

External links
 Historic map of the Dakotas

Midwestern United States
Regions of the United States
Geography of North Dakota
Geography of South Dakota

The Dakotas


جوزيف فينغلوس ، من مواليد 18 فبراير 1936 في روجومبيروك في تشيكوسلوفاكيا، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق، ومدرب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق.

درب منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم منذ عام 1978 وحتى عام 1982، وفي عام 1986 انتقل إلى تدريب منتخب ماليزيا لكرة القدم حتى عام 1987، وفي عام 1988 عاد إلى تدريب منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم حتى عام 1990، وفي عام 1993 درب منتخب سلوفاكيا لكرة القدم، واستمر في تدريبهم حتى عام 1995، وفي عام 1995 انتقل إلى تدريب منتخب عمان لكرة القدم، ودربهم حتى عام 1997.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سلوفاكيون
لاعبو كرة قدم من روجومبيروك
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص من روجومبيروك
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في أستراليا
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في البرتغال
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في تركيا
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في ماليزيا
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في اليابان
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في سلطنة عمان
رياضيون من جيلينا
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون
لاعبو كرة قدم سلوفاكيون
لاعبو نادي سلوفان براتيسلافا
مدربو أستون فيلا
مدربو الدوري الإسكتلندي الممتاز
مدربو بطولة أمم أوروبا 1980
مدربو جيف يونايتد إيتشيهارا تشيبا
مدربو كأس العالم 1982
مدربو كأس العالم 1990
مدربو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون
مدربو كرة قدم سلوفاكيون
مدربو كرة قدم سلوفاكيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في أستراليا
مدربو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
مدربو كرة قدم مغتربون في البرتغال
مدربو كرة قدم مغتربون في اليابان
مدربو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
مدربو كرة قدم مغتربون في تركيا
مدربو كرة قدم مغتربون في عمان
مدربو كرة قدم مغتربون في ماليزيا
مدربو منتخب أستراليا لكرة القدم
مدربو منتخب تشيكوسلوفاكيا الوطني لكرة القدم
مدربو منتخب سلوفاكيا لكرة القدم
مدربو منتخب عمان لكرة القدم
مدربو نادي سلتيك
مدربو نادي كوشيتسه
مواليد 1936
مواليد في روجومبيروك
وفيات 2021
مدربو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون مغتربون
مدربو نادي فنار باغجة لكرة القدم
لاعبو كرة قدم من إقليم جيلينا

جوزيف فينغلوس


A Rádio Maria – Brasil é uma emissora de radiodifusão brasileira que integra a Família Mundial da Rádio Maria e que emite uma programação totalmente especializada em conteúdos religiosos católicos.

Está concessionada em Nova Veneza e sediada em Goiânia, respectivamente cidade e capital do estado de Goiás. A sua torre de transmissão fica localizada na Fazenda Barreiro, zona rural de Nova Veneza, e opera na frequência de 99.9 MHz.

História

Voz FM (2013–2017)
Em 2013, a antena emissora foi arrendada pela Igreja Assembleia de Deus Ministério Esperança passando a rádio respetiva a se chamar Voz FM.

Em 2016, devido a um desacordo ocorrido entre membros da Igreja Assembleia de Deus Ministério Esperança e os proprietários da 92.1 FM, foi anunciado que a Voz FM deixaria a frequência em 5 março de 2016.

Ainda em março de 2016, após 20 dias fora do ar, a Voz FM voltou a operar na frequência 92.1 FM.

Em 9 de fevereiro de 2017, a Voz FM encerrou as suas atividades na frequência 92.1 FM.

92.1 FM (2017–2019)
Depois do encerramento das atividades da Voz FM na frequência a emissora foi vendida para a Fundação Padre Pelágio de propriedade do Padre Robson, e passou a se identificar como 92.1 FM; no entanto, a emissora ficou operando em modo automático por 3 anos.

Em junho de 2018, a emissora começou a retransmitir a programação da Rádio MEC.

NovaBrasil FM Goiânia (2019–2020)
A primeira passagem da NovaBrasil na capital goiana, foi em 2018, quando era criada a antiga afiliada da rede em 102.9 FM. Na época, a frequência era administrada pela mesma empresa que controlava a Alpha FM Goiânia. Porém, no dia 6 de março de 2019, a frequência deixou de transmitir a rede, e passou a transmitir uma programação de expectativa, até ser anunciada a criação da 89 FM A Rádio Rock Goiânia.

Em maio de 2019, foi confirmada que a rede voltaria a capital goiana, na frequência 92,1 MhZ. Essa irá pertencer ao Grupo RCI, a mesma empresa que controla a Positiva FM, e que vai controlar a futura afiliada da Mix FM, em 95,7 MhZ, antiga frequência da Rede Pai Eterno.

No dia 29 de maio, a emissora entrou no ar como Nova Veneza FM, e passou a veicular chamadas de expectativa, e seguindo o mesmo modelo da rede.

No dia 12 de junho, a emissora entrou no ar, a partir das 18h, durante a transmissão do programa Radar, passando a transmitir a programação da rede.

Antena 1 Goiânia (2020-2022)
Em 1 de outubro de 2020, emissora deixou de retransmitir a NovaBrasil FM e passar fazer a expectativa para o retorno da Antena 1, já teve passagem por Goiânia entre o 1997 e 2008, operando em 105.3 FM (que atualmente abriga a Rede Aleluia). A estreia estava marcada para o dia 1 de outubro, mas, a estreia só aconteceu no dia 5 de outubro.

Em 27 de dezembro de 2021, a emissora deixou de retransmitir a programação da Antena 1 e passou a transmitir uma programação com músicas de formato MPB (Música Popular Brasileira). Meses antes ainda com a rede, ela estava em alguns momentos fora do ar e com os intervalos mudos sem anunciantes.

Em 17 de janeiro de 2022, a emissora mudou de frequência saindo da 92.1 FM e indo para 99.9 FM, a mudança de frequência foi devido a mudança da migração do AM para o FM de Goiânia para o dial convencional, com isso algumas emissoras tiveram que mudar de sintonia. Em 25 de janeiro de 2022 o canal volta e repetir a Antena 1.

Porém, no dia 15 de julho, a emissora deixou de retransmitir novamente o sinal da Antena 1, sendo executado no momento músicas do mesmo formato.

Rádio Maria Brasil (2022 - Atual)
No última semana de julho de 2022, o Grupo RCI vendeu as operações da 99.9 FM para a Associação Rádio Maria do Brasil, e, com isso, no dia 27, a emissora começou a transmitir o sinal da emissora que antes operava via web desde meados de 2010. A Rádio Maria é uma emissora católica fundada originalmente na Itália com o objetivo de propagar a voz da Igreja Católica e as mensagens da Santíssima Virgem Maria a todos os continentes do mundo. No Brasil, a sede da emissora é justamente em Goiânia. A estreia no rádio aconteceu no 1º dia de agosto, com a presença de Vittorio Vicardi que é o presidente da Família Mundial da Rádio Maria, e do arcebispo de Goiânia, Dom João Justino.

Ver também
 Família Mundial da Rádio Maria
 Aparições marianas

Ligações externas
 Rádio Maria (Brasil) – Website oficial
 Emissão on-line da Rádio Maria (Brasil)
 Rádio Maria (Brasil) no Facebook

Estações de rádio cristãs
Estações de rádio do Brasil
Estações de rádio fundadas em 2019

Rádio Maria Brasil


Shuichi Gonda (født 3. marts 1989) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2010||1||0
|-
|2011||0||0
|-
|2012||0||0
|-
|2013||1||0
|-
|2014||0||0
|-
|2015||||
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Shuichi Gonda


Izvori

 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek

1979-80
1979-80 Osijek
Osijek

Liga MNS Osijek 1979./80.


NGC 217 este o galaxie spirală, posibil galaxie lenticulară, situată în constelația Balena, membră a grupului NGC 151 (care include galaxiile NGC 217, NGC 151, MCG -2-2-30 și MCG -2-2-38). A fost descoperită în 28 noiembrie 1785 de către William Herschel. De asemena, a fost observată încă o dată în 14 decembrie 1830 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 216
 NGC 218

Legături externe
 NGC 217 pe spider.seds.org
 NGC 217 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1785
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 217


Cajidiocan ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Romblon, in der Verwaltungsregion IV-B, Mimaropa. Sie hat  Einwohner (Zensus ). Sie wird als Gemeinde der vierten Einkommensklasse auf den Philippinen und als teilweise urbanisiert eingestuft.

Die Topographie der Gemeinde ist gekennzeichnet durch das Gebirge auf der Insel Sibuyan, dessen höchster Gipfel der 2.058 Meter hohe Guiting-guiting ist. Kleinere Teile des Mount Guiting-guiting Natural Park liegen auf dem Gebiet der Gemeinde. Ihre Nachbargemeinden sind San Fernando im Süden und Magdiwang im Westen, die lange schmale Küstenebene grenzt an die Sibuyan-See.

In der Gemeinde ist die School of Agriculture and Environmental Sciences und die School of Industrial Technology der Romblon State University angesiedelt.

Baranggays
Die Gemeinde setzte sich 2011 aus 14 Barangays zusammen:

Weblinks

Ort auf den Philippinen
Provinz Romblon

Cajidiocan


O furacão Nicole foi um furacão extenso de categoria 1 de final de temporada em novembro de 2022. A décima quarta tempestade nomeada e oitavo furacão da temporada de furacões no Atlântico de 2022, Nicole formou-se como um ciclone subtropical em 7 de novembro, de uma área não tropical de baixa pressão perto das Grandes Antilhas, e fez a transição para um ciclone tropical no dia seguinte. Então, seguindo um caminho semelhante ao do furacão Dorian três anos antes, Nicole atingiu a costa em 9 de novembro, nas Grande Ábaco e em Grande Bahama nas Bahamas, onde se fortaleceu em um furacão de categoria 1. Em 10 de novembro, atingiu a costa duas vezes na Flórida, ao sul de Vero Beach e depois a noroeste de Cedar Key, depois de emergir brevemente sobre o Golfo do México. Nicole então enfraqueceu para uma depressão enquanto se movia sobre o Panhandle da Flórida e fez a transição para um ciclone extratropical em 11 de novembro, antes de se dissipar no norte da Nova Inglaterra no dia seguinte.

Nicole se tornou apenas o terceiro furacão de novembro registrado a atingir a Flórida, junto com o furacão Yankee de 1935 e o furacão Kate em 1985. Nicole cruzou a mesma região da Flórida devastada seis semanas antes pelo furacão Ian, e foi o primeiro furacão a atingir a costa leste da Flórida desde o Katrina em 2005. Apesar de ser relativamente fraco, o grande tamanho de Nicole produziu fortes chuvas e ventos fortes nas Grandes Antilhas, nas Bahamas e na Flórida, interrompendo o fornecimento de energia e causando danos significativos em muitas áreas. Dias de forte fluxo de vento on-shore na costa leste da Flórida produziram erosão severa nas praias, especialmente nos condados de Volusia, St. Johns e Flagler. Onze mortes no total foram relacionadas à tempestade, seis na República Dominicana e cinco na Flórida.

História meteorológica

Em 4 de novembro, o Centro Nacional de Furacões (NHC) começou a monitorar o nordeste do Mar do Caribe e o sudoeste do Oceano Atlântico, onde se esperava que um grande sistema não tropical de baixa pressão se desenvolvesse dentro de alguns dias. Em 5 de novembro, uma área de baixa pressão produzindo chuvas desorganizadas e tempestades se desenvolveu ao norte de Porto Rico. Beneficiando-se do influxo de ar tropical úmido do Mar do Caribe e temperatura da superfície do mar muito quente de , a perturbação logo exibiu algumas características subtropicais, e gradualmente se tornou mais bem organizada. Essa tendência continuou no dia seguinte, com um centro de circulação suficientemente bem definido se desenvolvendo, convecção profunda aumentando e uma faixa de ventos com velocidades atingindo  ocorrendo a leste do centro. Como resultado, o distúrbio foi classificado como tempestade subtropical Nicole às 09:00 UTC em 7 de novembro, enquanto localizado cerca de  a leste do nordeste das Bahamas. Na manhã seguinte, a convecção do núcleo interno do sistema melhorou e o raio de seus ventos máximos se contraiu, indicando que Nicole havia se transformado em um ciclone tropical. Às 16:55 UTC em 9 de novembro, Nicole pousou em Marsh Harbour, na Ilha Grande Ábaco, com ventos sustentados de . Várias horas depois, a tempestade se fortaleceu em um furacão de categoria 1 ao mesmo tempo em que atingiu a costa da Grande Bahama com ventos sustentados de . Às 08:00 UTC na manhã seguinte, Nicole atingiu a costa na Ilha North Hutchinson, ao sul de Vero Beach, Flórida, com  ventos. Nicole então enfraqueceu para uma tempestade tropical no interior, enquanto se movia pelo estado, embora permanecesse bem organizada, com ventos com força de tempestade tropical estendendo-se por 555 km a nordeste de seu centro. Como resultado, chuvas fortes caíram no centro e norte da Flórida e sudeste da Geórgia. Mais tarde naquele dia, seu centro emergiu brevemente sobre o Golfo do México, ao norte de Tampa, antes de se mover novamente para a costa a noroeste de Cedar Key, na região de Big Bend, na Flórida. No interior, a tempestade enfraqueceu para uma depressão, conforme se movia para o sudoeste da Geórgia. Mais tarde, na tarde de 11 de novembro, Nicole fez a transição para um ciclone pós-tropical enquanto estava sobre a Virgínia Ocidental. Então, depois de passar pelo nordeste dos Estados Unidos, os remanescentes se dissiparam no dia seguinte na costa leste.

Preparações

Bahamas
Após o desenvolvimento de Nicole, o Governo das Bahamas emitiu um alerta de tempestade tropical às 09:00 UTC em 7 de novembro, para o noroeste das Bahamas. Isso foi alterado para um alerta de furacão três horas depois. Então, às 21:00 UTC, um alerta de furacão foi emitido para o noroeste das Bahamas, incluindo Ábacos, Berry Islands, Bimini e Ilha Grande Bahama. Um alerta de tempestade tropical também foi emitido para Ilha de Andros, Nova Providência e Eleuthera. A partir das 09:00 UTC de 10 de novembro, todos os alertas foram descontinuados para o noroeste das Bahamas.

Abrigos temporários foram abertos em vários locais na Grande Bahama e nas Ilhas Ábaco. Várias centenas de pessoas se refugiaram neles quando a tempestade se aproximou.

Estados Unidos
A Amtrak cancelou ou modificou seus serviços Auto Train, Silver Meteor e Silver Star entre 8 e 11 de novembro.

Flórida
O governador da Flórida, Ron DeSantis, declarou estado de emergência em 7 de novembro, abrangendo 34 condados, incluindo Miami-Dade, Broward e Palm Beach. O presidente Joe Biden declarou estado de emergência na Flórida em 9 de novembro, e ordenou que a assistência federal fosse fornecida aos governos estaduais, tribais e locais para aliviar os impactos da tempestade que se aproximava. Os alertas de tempestades tropicais e furacões, bem como os avisos, estavam em vigor para a parte sul da Flórida, bem como os avisos de tempestades.

Várias escolas foram fechadas em vários condados, Vários parques temáticos da Flórida Central, como o SeaWorld Orlando e o Busch Gardens Tampa Bay, anunciaram que seriam fechados em 10 de novembro, devido à tempestade; O Universal Orlando e o Walt Disney World expressaram a esperança de poder abrir em algum momento durante o dia. A data de início de 10 de novembro do torneio de golfe Pelican Women's Championship em Belleair (oeste de Tampa), foi adiada devido à aproximação da tempestade, e o evento foi reduzido para 54 buracos. Um desfile do Dia dos Veteranos foi cancelado em Jacksonville, assim como uma cerimônia no condado de Hillsborough. Funcionários do Centro Espacial Kennedy atrasaram o lançamento do Artemis 1 da NASA em dois dias, até 16 de novembro. O foguete permaneceu na plataforma de lançamento durante a tempestade.

Os principais aeroportos da região: Palm Beach, Daytona Beach e Orlando, suspenderam as operações enquanto Nicole passava. Além disso, as autoridades locais emitiram ordens de evacuação obrigatória para residentes de ilhas-barreira, áreas baixas e casas móveis.

Estados vizinhos
Alertas de tempestades e tempestades tropicais foram emitidos para a costa da Geórgia do Sul. Além disso, vários sistemas escolares na Geórgia do Sul fecharam suas escolas. Alertas de tempestade tropical e avisos foram emitidos para a costa da Carolina do Sul. Avisos de inundação costeira foram emitidos com antecedência. Avisos de mau tempo e alertas de enchentes foram emitidos para vários condados da Carolina do Norte. Além disso, o Hersheypark no centro-sul da Pensilvânia fechou em 11 de novembro em preparação para a tempestade.

Impacto

Pequenas Antilhas
A perturbação precursora de Nicole trouxe fortes chuvas para várias ilhas das Pequenas Antilhas, causando inundações e deslizamentos de terra. Os afetados foram Dominica, Santa Lúcia, e Guadalupe, ainda se recuperando da passagem do furacão Fiona em meados de setembro. Antígua e Barbuda, Saint Kitts e Nevis e as Ilhas Virgens Britânicas também observaram chuvas fortees. Nenhum grande dano causado pela tempestade ou perda de vidas foi relatado.

Grandes Antilhas
Chuvas torrenciais de 100–200 mm cairam em Porto Rico de 4 a 6 de novembro. Totais de chuva semelhantes foram relatados na República Dominicana. Algumas localidades da capital, São Domingos, receberam até 232 milímetros; pelo menos seis pessoas foram mortas pela tempestade. Além disso, várias centenas de casas foram danificadas e o setor agrícola do país foi afetado negativamente.

Bahamas
Inundações e tempestades inundaram Grande Bahama, Grande Ábaco e Nova Providência, entre outras ilhas. Além disso, árvores caídas e falta de energia foram relatados no noroeste das Bahamas. Uma maré de tempestade de quase 1,2 m foi relatado perto de Treasure Cay na Grandet àbaco. Ondas relacionadas à maré inundaram algumas partes de Nassau, em Nova Providência. Não houve relatos de ferimentos graves ou mortes como resultado da tempestade nas Bahamas.

Estados Unidos

Flórida
Nicole trouxe grandes inundações para a costa leste da Flórida. Quase 50 condomínios costeiros, residências unifamiliares e hotéis no condado de Volusia, anteriormente danificados pelo furacão Ian seis semanas antes, desabaram ou correm o risco de desabar devido à forte erosão da praia causada pelas duas tempestades. Além disso, no Condado de St. Johns, o oceano agitado danificou 9,7 a 11,3 km de trecho da State Road A1A e partes alagadas de Saint Augustine. Danos significativos ao A1A também ocorreram no condado vizinho de Flagler. Uma estimativa de custo inicial de danos à propriedade nos condados de Volusia e Flagler combinados excede $ 500 milhões. Na manhã de 10 de novembro, o nível da água do oceano em Jacksonville era de 1,09 m acima da praia-mar, superando o recorde de 0,98 m estabelecido pelo furacão Matthew em 2016.

Houve cinco mortes na Flórida como resultado de Nicole. Duas pessoas foram mortas depois de serem eletrocutadas por linhas de energia caídas em Conway. Duas pessoas morreram em um acidente na Turnpike, na Flórida. Outra pessoa foi encontrada morta em Cocoa em um iate.

Ventos próximos à força do furacão foram registrados em várias estações meteorológicas quando Nicole desembarcou, incluindo  em Port St. John e  em Melbourne; no interior, uma rajada de vento de  foi registrado em Orlando. A maior rajada de vento, , foi gravado no Complexo de Lançamento 39B do Centro Espacial Kennedy, onde Artemis 1 estava no bloco. O foguete sofreu pequenos danos, mas foi liberado para lançamento pela NASA após os reparos e foi lançado com sucesso em 16 de novembro.

Restos humanos no que se acredita ser um local de enterro de nativos americanos na Ilha de South Hutchinson foram desenterrados pela erosão da tempestade, perto do ponto de desembarque. Anteriormente, os furacões Dorian, em 2019, e Sandy, em 2012, desenterraram ossos centenários de nativos americanos naquela mesma área geral.

Grande parte da Flórida experimentou chuvas fortes, rajadas de vento e falta de energia enquanto Nicole atravessava o estado. Mais de 300.000 residências e empresas ficaram sem energia em todo o estado.

Outros estados
Nicole causou fortes chuvas e rajadas de vento em toda a costa leste dos Estados Unidos. Na Geórgia do Sul, 2.700 clientes ficaram sem energia. Inundações causadas por tempestades foram relatadas no extremo norte de Charleston, Carolina do Sul.

Partes da Carolina do Norte e da Virgínia estavam sob vigilância de um tornado em 11 de novembro; dois tornados EF0 de curta duração foram confirmados perto de Tignor e Dinwiddie, Virgínia, com danos limitados a árvores, dependências e equipamentos agrícolas. Uma chuva encharcada caiu sobre as montanhas da Carolina do Norte: o total mais alto foi 213 mm perto do Mount Mitchell State Park.

Em 11 de novembro, 60 mm de chuva caiu em Pittsburgh, Pensilvânia, estabelecendo um novo recorde para aquele dia. Em Youngstown, Ohio, 59 mm de chuva caiu; foi o dia mais chuvoso do ano na cidade. Partes da Interestadual 81 na Pensilvânia fecharam brevemente devido a inundações. Na área metropolitana de Nova Iorque, 900 clientes ficaram sem energia devido aos ventos e chuvas remanescentes de Nicole.

Ver também

 Ciclones tropicais em 2022
 Cronologia da temporada de furacões no Atlântico de 2022
 Lista dos furacões mais caros no Atlântico
 Furacão Jeanne (2004) - furacão de categoria 3 que teve uma trilha semelhante
 Furacão Eta (2020) - atingiu a costa oeste da Flórida em novembro como uma tempestade tropical

Referências

Ligações externas

 Arquivo consultivo do National Hurricane Center sobre o furacão Nicole
 Arquivo de resumo de tempestades do NWS Weather Prediction Center para fortes chuvas e ventos fortes associados a Nicole

Temporada de furacões no oceano Atlântico de 2022
Furacões no oceano Atlântico de categoria 1
Ciclones tropicais em 2022
Furacões no Porto Rico
Furacões na República Dominicana
Furacões nas Bahamas
Furacões na Flórida

Furacão Nicole (2022)


Athlético New Oil FC (bis 2022 Atlético Olympic FC, vollständiger Name: Henry Athlético Olympique Football Club) ist ein afrikanischer Fußballverein aus Bujumbura in Burundi.

Geschichte
Der Verein spielt aktuell in der Burundi Premier League. Bisher gelangen ihnen zwei nationale Meistertitel (2004 & 2011), sowie 2000 der einzige Pokalsieg. 2012 nahm man erstmals an der CAF Champions League teil. 2022 fusionierte Atlético Olympic FC mit New Oil FC zu Athlético New Oil FC.

Stadion
Seine Heimspiele trägt der Verein im 22.000 Zuschauer fassenden Prince Louis Rwagasore Stadium in Bujumbura aus.

Erfolge
 Burundi Premier League (2): 2004, 2011
 Burundischer Fußballpokal: 2000

Statistik in den CAF-Wettbewerben

 2001: Der Verein verzichtete aus finanziellen Gründen auf die Spiele gegen Kumbo Strikers und schied aus dem Wettbewerb aus.

Quellen und Einzelnachweise

Burundischer Fußballverein
Organisation (Bujumbura)
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt
Sport (Bujumbura)

Athlético New Oil FC


Analiza valorii adăugate (, ) este o metodă de studiere a procesului în scopul identificării problemelor. Valoarea adăugată reflectă creșterea valorii produsului peste costurile inițiale ale materialelor, bunurilor intermediare etc. Această analiză vine în ajutorul unei echipe care urmărește să privească în mod critic pașii separați ai unui proces, în scopul diferențierii pașilor (etapelor) care adaugă valoare de cei (cele) care nu adaugă valoare.

Situații de folosire

Cazurile frecvente de folosire a acestei analize pot fi următoarele:

 Atunci când se realizează fluxul unui proces pentru a se asigura faptul că nu sunt incluse activități care nu adaugă valoare;
 La analiza unei diagrame flux, pentru identificarea tuturor surselor de "pierderi" ale unui proces.

Procedura de efectuare a analizei

1. Se obține sau se întocmește o diagramă flux detaliată sau o diagramă a desfășurării unui proces.

2. Pentru fiecare etapă a procesului se pun următoarele întrebări:
 Este necesară această activitate pentru producerea ieșirilor (outputs) ?
 Contribuie această activitate la satisfacerea cerințelor clientului?

Dacă răspunsul la ambele întrebări este da, atunci se etichetează sau se marchează această etapă printr-un cod de culoare (verde) ca fiind adăugare de valoare reală (AVR).

3. Dacă răspunsul a fost negativ cel puțin la una dintre întrebări se pune suplimentar următoarea întrebare: contribuie această activitate la necesitățile organizației? Dacă răspunsul este afirmativ, atunci se etichetează sau se marchează această etapă printr-un cod de culoare (galben) ca fiind adăugare de valoare pentru organizație (AVO).

4. Dacă răspunsul la toate întrebările a fost negativ, atunci această etapă (activitate) se etichetează sau se marchează printr-un cod de culoare (roșu) ca fiind non-adăugare de valoare (NAV).

5. Se analizează activitățile care nu adaugă valoare pentru a le diminua sau pentru a le elimina din proces, fără ca această diminuare/eliminare să dăuneze procesului.

Definirea activităților

 Activitățile uzuale din categoria NAV sunt: inspecția (controlul), reprelucrarea, inventarierea materialelor, așteptarea, rotația materialelor. Activitățile costurilor non-calității nu adaugă de obicei valoare.

 Activitățile uzuale din categoria AVO sunt: programarea timpului, întreținerea, gestionarea informațiilor, contabilitatea, activități administrative.

 Activitățile uzuale AVR sunt: primirea comenzii pentru produse, fabricarea, livrarea produselor, oferirea asistenței, comunicarea informațiilor necesare pentru client.

Note

Afaceri
Managementul calității
Valoare

Analiza valorii adăugate