Francesco Cossiga (d. 26 Temmuz 1928 - ö. 17 Ağustos 2010, Roma) 1979 - 1980 tarihleri arasında İtalya başbakanı ve 1985 - 1992 arasında da İtalya cumhurbaşkanı olan İtalyan politikacı. Sassari Üniversitesi'nde profesör olarak çalışmıştır.

Kaynakça

1928 doğumlular
Sardinya doğumlular
2010 yılında ölenler
İtalya devlet başkanları
İtalya başbakanları
İtalya kamu yönetimi bakanları
İtalya içişleri bakanları
İtalya Cumhuriyet Senatosu başkanları
Orden del Libertador San Martín
Komplo teorisyenleri
11 Eylül saldırıları ile ilgili komplo teorileri
Yüksek Yargı Kurulu (İtalya) başkanları
İtalya Temsilciler Meclisi dışişleri komisyonu başkanları
Yaşam boyu senatörler (İtalya)

Francesco Cossiga


é uma série de anime japonesa baseada no mangá Bleach, escrita por Tite Kubo, além de uma sequência direta da série animada. Em março de 2020, a Weekly Shōnen Jump e o programa em streaming "Bleach 20th Anniversary Project & Tite Kubo New Project Presentation" anunciaram que o último arco da história no mangá, "Thousand-Year Blood War", receberia um projeto de anime.  Em novembro de 2021, foi anunciado que tal projeto seria uma série para a televisão. O trailer e conceitos visuais para a série foram revelados na Jump Festa '22, em 18 de dezembro de 2021.

A série é dirigida por  e estreou na TV Tokyo em 11 de outubro de 2022.   A série terá quatro trechos com intervalos entre eles. O primeiro, The Thousand-Year Blood War, consiste em 13 episódios e terminou em 27 de dezembro do mesmo ano. O segundo, The Separation, foi exibida em julho de 2023.

Após o termino do 13º e último episódio da segunda parte chamada de Ketsubetsu-tan, foi confirmado para 2024 a terceira parte do anime, com o subtítulo de Soukoku-tan (The Conflict).

A abertura ficou a cargo de , no tema , enquanto  cuidou do tema de encerramento, ; Além disso, Kitani também ficou com o tema especial de encerramento para o primeiro episódio, "Rapport", que foi previamente utilizado como tema principal para a 20ª exibição de aniversário, Bleach EX.

Em 3 de outubro de 2022, a Viz Media anunciou que a série seria transmitida no Hulu nos Estados Unidos, e também no Disney+ internacionalmente fora da Ásia. A dublagem em inglês da série da Viz Media começou a ser transmitida no Hulu em 4 de novembro de 2022, e no Brasil a dublagem em português chegou em janeiro de 2023.

Lista de episódios

Lançamento doméstico

Japonês

Notas de rodapé

Ligações externas

Bleach (mangá)
Animes de 2022
Animes de 2023
Temporadas de séries de televisão de 2022
Temporadas de séries de televisão de 2023
!Artigos com texto em japonês
!CS1 japonês-fontes em língua (ja)
!CS1 usa script na língua japonês (ja)
!Identificador IMDb igual ao Wikidata

Bleach: Thousand-Year Blood War


Las elecciones presidenciales de Argentina de 1853 fueron llevadas a cabo el 1 de noviembre para elegir al primer presidente constitucional de la Argentina para el periodo 1854-1860, en la que resultó elegido Justo José de Urquiza. Se realizaron bajo un régimen de «voto cantado», caracterizado por el fraude electoral masivo, la violencia en los comicios, el voto venal (pago) y la baja participación, sin que se permitiera votar ni ser elegidas a las mujeres. Solo concurrió a votar el 1% de la población. La Constitución establecía que la elección del presidente y vicepresidente debía realizarse en forma indirecta y por separado, delegando la elección final de cada uno, en colegios electorales provinciales integrados por representantes elegidos en la elección primaria, por el sistema de lista completa, siendo electos todos los candidatos más votados, en cada distrito electoral.

El 20 de noviembre de 1853 se reunieron los electores y enviaron sus votos al Congreso. El 20 de febrero de 1854 el Congreso hizo el escrutinio y proclamó presidente al general Justo José de Urquiza y vicepresidente al doctor Salvador María del Carril.

Urquiza triunfó en las provincias de Catamarca, Córdoba, Entre Ríos, Jujuy, La Rioja, Mendoza, Salta, San Juan, San Luis y Santa Fe. Mariano Fragueiro triunfó en la provincia de Corrientes. Santiago del Estero y Tucumán no votaron. Buenos Aires no participó por no ser parte de la Confederación.

En la elección del vicepresidente, ningún candidato superó el 50% de los votos en el colegio electoral, razón por la cual correspondió al Congreso Nacional elegir al vicepresidente de entre los dos candidatos más votados, Salvador María del Carril (33 %) y Facundo Zuviría (21 %), resultando finalmente elegido el primero.

Resultados del Colegio Electoral

Resultados por provincia

Véase también
 Elecciones al Senado de Argentina de 1854

Notas

Referencias

Bibliografía

1854
Elecciones en Argentina en 1854

Elecciones presidenciales de Argentina de 1853


O Prémio Fontane era a categoria literária dos Prémios de Artes de Berlim. Este foi assim denominado devido ao seu predecessor, atribuído pela primeira vez em 1913 com o nome Prémio Theodor Fontane de Arte e Literatura e, assim batizado, em homenagem a Theodor Fontane.

História
No ano 1948, a entrega dos Prémios de Artes de Berlim – Jubiläumsstiftung 1848/1948 foi concedida sem o auxílio de quaisquer critérios de atribuição e sem a realização de um júri, mas apenas pelo Senador da Educação [na cidade-Estado de Berlim correspondente ao ministro da Educação]. Assim, os primeiros prémios de artes só foram entregues nas áreas das artes cénicas e da música, mas não da literatura.

Só após a adoção de estatutos de atribuição do prémio é que foi incluído um "Prémio da Literatura" no artigo 20 dos mesmos. Este integrava três prémios do mesmo valor:

 O Prémio Fontane, o qual seria atribuído ao autor de um romance "que enalteceu os ideais democráticos de liberdade e humanidade de uma forma artisticamente convincente", no aniversário da morte de Fontane, a 20 de setembro;
 O Prémio de Drama, "atribuído ao autor da melhor obra dramática do ano anterior";
 O Prémio Literário Berlinense, atribuído ao autor de uma obra literária "publicada por uma editora berlinense", desde que não seja um romance ou uma obra cénica.

Dado que a divisão do prémio se revelou incongruente, pela primeira vez, em 1949, apenas o Prémio Fontane foi entregue a Hermann Kasack pelo seu romance A cidade para lá do rio (em alemão, Die Stadt hinter dem Strom). Em 1950, nenhum Prémio da Literatura foi atribuído. Por decisão do Senado [governo de Berlim], a 14 de fevereiro de 1951, a divisão do prémio foi abolida e a data de entrega adiada para o mês de março. Desde então, o prémio literário seria atribuído como "Prémio Fontane para obras de qualquer género literário". Em 1960, a poetisa Mascha Kaléko deveria ter recebido o Prémio Fontane, todavia esta recusou, pois, um membro do júri era um antigo membro da Schutzstaffel, Hans Egon.

A RDA (República Democrática Alemã) também decidiu continuar com a entrega deste prémio histórico, atribuído já desde 1913: A partir de 1954, o Conselho Distrital de Potsdam (Rat des Bezirks Potsdam) decidiu conceder um prémio com o nome Prémio Theodor Fontane para Arte e Literatura.

O anúncio dos vencedores do Prémio Fontane, uma das categorias dos Prémios de Artes de Berlim, foi feito pelo Senado de Berlim [órgão executivo que governa a cidade] por recomendação de um júri maioritariamente composto por figuras políticas no dia 18 de março de cada ano. Até 1969, foi atribuído pelo Presidente da Câmara [br. Prefeito], em nome do Senado de Berlim. Em 1970, nenhum prémio de Artes de Berlim foi atribuído, devido ao escândalo ocorrido na cerimónia de entrega dos prémios a 18 de março de 1969, em que os vencedores do Prémio Fontane, Wolf Biermann, e do Prémio Literário Geração Jovem, Peter Schneider, entregaram publicamente os seus prémios à oposição extraparlamentar, como demonstração da divergência entre os representantes da ordem estabelecida e da Geração de 68. A partir deste momento, o prémio seria concedido pela Academia de Artes de Berlim Ocidental [hoje Academia de Artes de Berlim] de forma autónoma. No final do ano de 1970, a Academia determinou então novas diretrizes relativas à entrega dos prémios: desde 1971, os prémios são atribuídos sem a realização de uma cerimónia. Hoje em dia, já não são concedidos seis prémios, como antigamente, mas apenas dois Prémios de Artes de Berlim – Jubiläumsstiftung 1848/1949, atribuídos pela Academia de Artes, em nome do Estado de Berlim.

Em 1978, os dois prémios principais foram agregados num só, que desde então passou a ser atribuído todos os anos de forma alternada pelos seis departamentos da Academia. Assim, o prémio só é entregue pelo Departamento de Literatura de seis em seis anos. O Prémio de Artes de Berlim no valor de 15 000€ foi atribuído, desde 2002 até 2009, como "Prémio Fontane". A partir de 2011, o até então Prémio de Artes de Berlim e Prémio Fontane do Departamento de Literatura são entregues com a designação de Grande Prémio de Artes de Berlim.

Premiados
 1949: Hermann Kasack
 1951: Gerd Gaiser, Hans Werner Richter
 1952: Kurt Ihlenfeld
 1953: Edzard Schaper
 1954: Albert Vigoleis Thelen
 1955: Peter Huchel
 1956: Hans Scholz
 1957: Ernst Schnabel
 1958: Günter Blöcker
 1959: Gregor von Rezzori
 1960: Uwe Johnson
 1961: Martin Kessel
 1962: Golo Mann
 1963: Peter Huchel
 1964: Arno Schmidt
 1965: Victor Otto Stomps
 1966: Walter Höllerer
 1967: Walter Mehring
 1968: Günter Grass
 1969: Wolf Biermann
 1972: Hans-Heinrich Reuter
 1975: Hubert Fichte
 1979: Alexander Kluge
 1985: Brigitte Kronauer
 1991: Gerhard Meier
 1997: Wolfgang Hilbig
 2003: Wilhelm Genazino
 2004: Friedrich Christian Delius
 2009: Emine Sevgi Özdamar
 2015: Sherko Fatah

Versão anterior do prémio
Já desde 1913 que um Prémio Theodor Fontane de Arte e Literatura tinha sido atribuído.

Os premiados (entre outros) foram:

 1913: Annette Kolb
 1914: Leonardo Frank
 1915: Carl Sternheim - Entregou o prémio monetário a Franz Kafka.
 1916: Alfred Döblin
 1917: Paul Adler
 1920: Gina Kaus
 1922: Albert Paris Gütersloh

Referências

Weblinks

 Preise, Stiftungen, Stipendien no site da Akademie der Künste [Prémios, Fundações e Bolsas de Estudo no site da Academia das Artes]
Prêmios estabelecidos em 1913
Prémio Fontane
Literatura alemã

Prémio Fontane


حسام الشاه (28 مارس 1967 -)، ممثل سوري. ولد في حمص خريج المعهد العالي للفنون المسرحي وله عدة تجارب واعمال في الإذاعة وفي السينما والمسرح والتلفزيون. مثل في المسلسل البحريني عذاري بدور عماد الشاب السوري المغترب. له تجربة في الإخراج حيث اخرج مسلسل راكورات الذي عرض على القنوات السورية الفضائية والأرضية له أكثر من تجربة في الدوبلاج ومنها المسلسل الكرتوني (شووت) حيث لعب دور حارس المرمى وليد، مسلسل (نور)، مسلسل (سنوات الضياع) التركي.

أعمالة

المسلسلات
 سفر
 الخوالي
 ليالي الصالحية
 باب الحارة
 الحوت
 سري للغاية
 بطل من هذا الزمان
 هروب
 دنيا
 أهل الراية
 ظل المسافات
 الأيام المتمردة
 ليس سرابا
 عمر - ضيف شرف
 بقعة ضوء
 صلاح الدين الآيوبي
 ربيع قرطبة
 قلبي معكم (ضيف شرف)
 سلسلة صور عائلية
 رجال الحسم
 الولادة من الخاصرة 3
 دنيا 2

مسلسلات خليجية
 عذاري (بحريني)

الإخراج
 مسلسل راكورات

المسرح
 عالم صغير
 كسور
 دبلوماسيون
 حكاية علاء الدين
 الحدث السعيد

الدوبلاج
 نور
 سنوات الضياع بصوت علي
 أكليل الورد
 الأجنحة المنكسرة
 لحظة وداع
 دموع الورد بصوت حسن
 وادي الذئاب بصوت سليمان شاكر
 حد السكين
 عائلتان
 قصة شتاء
 قلب شجاع
 العد العكسي
 الأرض الطيبة بصوت محمود ميخائيل
 إيزل
 العشق الاسود
 بنات الشمس
 العمر الضائع
 غيت
 النفس الروحاني
 يونس ايمريه

الرسوم المتحركة
 شوت

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
كوميديون سوريون
مواليد 1975

حسام الشاه


1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 2018./19. predstavlja prvi stupanj županijske lige u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, te ligu četvrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.

U ligi sudjeluje dvanaest klubova, a sustav odigravanja je dvokružan. Prvak 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanske za promociju ide u doigravanje s ostalim dalmatinskim prvacima županijskih liga. Prvak lige NK Croatia iz Gabrila iz sezone  nije dobio licencu za viši rang natjecanja 3. HNL – Jug, pa je ostao u ligi. Novi klub iz niže lige je Maestral iz Krvavca koji je ostvario promociju iz 2. ŽNL.

Zbog nastanka epidemije COVID-19, Hrvatski nogometni savez je prekinuo sva natjecanja. Tako se u županijskog ligi Dubrovačko-neretvanske odigralo samo 12 kola. Iz lige nitko nije ispao, a prvo mjesto pripalo je Orebiću.

Sudionici
 Croatia – Gabrili, Konavle (prvak iz 2018./19.)
 Gusar – Komin, Ploče
 Hajduk 1932 – Vela Luka
 Konavljanin – Čilipi, Konavle
 Maestral – Krvavac, Kula Norinska (promovirani prvak 2.ŽNL 2018./2019.)
 Metković – Metković
 Orebić – Orebić
 Slaven – Gruda, Konavle
 Sokol – Dubravka, Konavle
 ŠD Smokvica – Smokvica
 Žrnovo – Žrnovo, Korčula
 Župa Dubrovačka – Čibača, Župa dubrovačka

Rezultati

Ljestvica
Ljestvica 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanske nakon 12 odigranih kola. Ostala kola nisu odigrana zbog epidemije COVID-19.

Pozicije prema kolima 2019./20.

Najbolji strijelci

 13 golova: Jerković Frane (Gusar)

 12 golova: Kordić Ivan (Orebić)

 9 golova: Grbešić Vlaho (Croatia)

 8 golova: Jelavić Drago (Metković)

 6 golova: Hodžić Damir (Croatia)

Povezani članci
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2019./20.
 ŽNL Šibensko-kninska 2019./20.
 1. ŽNL Zadarska 2019./20.
 3. HNL – Jug 2019./20.

Vanjske poveznice

 Nogometni savez županije Dubrovačko-neretvanske
 facebook.com, 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanske županije
 sportnet.hr forum, 1.ŽNL Dubrovačko-neretvanske županije

Izvori

2019-20
dubrovačko-neretvanska-1

1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2019./20.


Ludwig Joseph "Lujo" Brentano (født 18. december 1844 i Aschaffenburg, Bayern, død 9. september 1931 i München) var en tysk socialøkonom.

Efter en for hans udvikling og studier betydningsfuld rejse til England, hvor han satte sig ind i den moderne fagforeningsbevægelse og dens historie, udgav han værket Die Arbeitergilden der Gegenwart og blev i 1872 professor, foreløbig i Breslau.

Brentano arbejdede i Strassburg, Wien, Leipzig og i årene 1891–1916 i München. Brentano blev i december 1918 bayersk folkekommissær for handel og industri, men forlod snart denne post.

Af hans talrige skrifter kan der blandt andet nævnes:
 Ueber das Verhältniss von Arbeitslohn und Arbeitszeit zur Arbeitsleistung (1875, 2., gennemgribende omarbejdede udgave 1893; dansk oversættelse ved Arnold Fraenkel, 1894)
 Das Arbeitsverhältniss gemäss dem heutigen Reent (1877)
 Die Arbeiterversicherung (1879)
 Die Christlich-soziale Bewegung in England (1883)
 Ueber die Ursachen der heutigen sozialen Not (1889)

Fra 1890-årenes slutning vender han sig med fynd mod den agrar-protektionistiske toldpolitik og den stedse mere fordringsfulde etatisme i Tyskland. Dette kan ses i hans efterfølgende værker:
 Die Agrarpolitik (1897)
 Reaktion oder Reform? (1899)
 Das Freihandelsargument (1900)
 Die Schrecken des überwiegenden Industriestaates (1901)
 Die deutschen Getreidezölle (1911).

Af hans Gesammelte Aufsätze blev kun bind I, Erbrechtspolitik - Alte und neue Feudalität (1899) udgivet.

Brentano redigerede fra 1893 to meget omfangs- og indholdsrige samlinger af samfundsvidenskabelige skrifter: sammen med Walter Lotz (Stuttgart) Münchener volkswirtschaftliche Studien og sammen med Emanuel Leser (Leipzig) Sammlung alterer und neuerer staatswissenschaftlichen Schriften des In- und Auslandes, der begge fremdeles udkommer.

Brentano står som en af samtidens betydeligste ledende personligheder i tysk økonomisk videnskab. I klar og åndfuld fremstilling giver hans lærde, men letlæste skrifter stedse dybt tænkte og rammende bidrag til belysningen af de behandlede emner. Han karakteriseres ofte som "katedersocialist", men tilhører nærmest den historisk-etiske retning i socialøkonomien og anvender med udpræget sans for de reale kendsgerninger dens argumentation, bygget på historie, statistik, psykologi og virkelighedsiagttagelse.

Note

Kilder

Nationaløkonomer fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Strasbourgs Universitet
Ansatte ved Wiens Universitet
Ansatte ved Münchens Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet

Lujo Brentano


Eva Notty (født Shawna Street; 7. juli 1982 i Phoenix, Arizona), er en amerikansk pornoskuespiller.

Priser og nomineringer

Kilder

Eksterne henvisninger

Pornoskuespillere fra USA

Eva Notty


Íslenska kvennalandsliðið í handknattleik er landslið Íslendinga í handknattleik og er undir stjórn Handknattleikssambands Íslands. Landsliðsþjálfari er Arnar Pétursson.

Tilvísanir

Tenglar
 Handknattleikssamband Íslands

Handknattleikur á Íslandi
handknattleikur
handknattleikur
Landslið í handknattleik


Spirit es el primer álbum de estudio del grupo de folk metal suizo Eluveitie. Fue lanzado el 1 de junio de 2006 por el sello discográfico Fear Dark Records y relanzado en 2007 por el sello Twilight Records.

Grabación y lanzamiento

Las sesiones de grabación de Spirit finalizaron en diciembre de 2005. Mientras que la batería, el bajo y la voz fueron grabados en el Klangschmiede Studio en Mellrichstadt, Alemania, todos los instrumentos acústicos y las voces secundarias se grabaron en el Ballhorn Studio en Kyburg, Zúrich, Suiza. El disco fue remezclado por Markus Stock de nuevo en el Klangschmiede Studio en enero de 2006, y la remasterización se llevó a cabo en febrero en los estudios de Utrecht, Países Bajos, con la ayuda de Martijn van Groenveldt.

El álbum fue lanzado a la venta el 1 de junio de 2006 y también se lanzó como descarga digital en agosto del mismo año. El 26 agosto de 2006 se lanzó el videoclip de la canción "Of Fire, Wind & Wisdom", el mismo día que su lanzamiento como sencillo. En diciembre de 2006, la banda firmó un contrato discográfico con el sello alemán Twilight Records, el cual relanzó el álbum en 2007.

Músicos invitados

El cantante Guido Rieger realizó las voces secundarias y gritos en la canción "Spirit", Selina y Adrian Wagner del grupo Kindergesang cantaron en "The Song Of Life" y Toby Roth tocó el acordeón en dicha canción.

Letras y diseño artístico

Las letras fueron escritas por el cantante Chrigel Glanzmann, con la excepción de "The Endless Knot" y "Of Fire, Wind & Wisdom", escrito por Ivo Henzi y Chrigel Glanzmann. Las notas de violín de "The Endless Knot", fueron escritas por Daire Bracken, y Duignan Eoin escribió las escalas de "Your Gaulish War".

El diseño artístico del álbum fue realizado por Travis Smith y Chrigel Glanzmann, y la portada de la banda y las fotografías fueron realizadas por Ghislaine Ayer.

Recepción y crítica

Mark James, crítico de metalnews.de le dio al álbum un puntaje de 7 de 10 puntos y elogió sobre todo la "nitidez" de producción. También hizo hincapié en la autenticidad del álbum:

A su vez, Schwermetall.ch asignó 8 de 10 puntos y criticó el dominio del CD:

Ronny Bittner, de la revista alemana Rock Hard alabó especialmente "La combinación de la muerte de Suecia y los elementos paganos" y criticó las remezclas:

Lista de canciones

Personal
 Chrigel Glanzmann - vocales, mandolina, silbido, cornamusa, gaita, guitarra acústica, bodhran
 Rafi Kirder - bajo
 Merlin Sutter - batería
 Linda Suter - violín
 Meri Tadic - violín, vocales
 Ivo Henzi - guitarra
 Siméon Koch - guitarra
 Sarah Kiener - zanfona
 Sevan Kirder - cornamusa, flauta

Véase también
 Anexo:Discografía de Eluveitie

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web Oficial

 Myspace Eluveitie

Álbumes de 2006
Álbumes de Eluveitie

Spirit (álbum de Eluveitie)


Karl Lucius (Zittau, 5. kolovoza 1858. – Dresden, 19. studenog 1927.) je bio njemački general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 123. pješačkom divizijom i XIX. korpusom na Zapadnom i Istočnom bojištu.

Vojna karijera
Karl Lucius je rođen 5. kolovoza 1858. u Zittauu. Srednju školu pohađa u Leipzigu, nakon čega stupa u sasku vojsku. Služi u 5. kraljevskoj saskoj pješačkoj pukovniji "Kronprinz" u Chemnitzu tijekom koje službe pohađa i Prusku vojnu akademiju. U travnju 1887. unaprijeđen je u čin poručnika, nakon čega od 1892. služi u stožeru XII. korpusa u Dresdenu. Iduće, 1893. godine u ožujku, promaknut je u čin satnika, da bi 1896. bio upućen na službu u Glavni stožer u Berlinu gdje se nalazi iduće tri godine. Godine 1899. postaje zapovjednikom satnije u 11. kraljevskoj saskoj pješačkoj pukovniji, da bi iduće 1900. godine bio imenovan inspektorom u Kraljevskim saskim željeznicama.

U travnju 1901. unaprijeđen je u čin bojnika, nakon čega je u rujnu 1903. imenovan načelnikom središnjeg odjela saskog Glavnog stožera. Iduće, 1904. godine, imenovan je načelnikom odjela geografskog odjela u saskom Glavnom stožeru, nakon čega 1906. postaje zapovjednikom bojne u 8. kraljevskoj saskoj pješačkoj pukovniji "Prinz Johann Georg" u Leipzigu. U rujnu 1906. promaknut je u čin potpukovnika, dok čin pukovnika dostiže u ožujku 1910. godine. U travnju 1910. imenovan je zapovjednikom 14. kraljevske saske pješačke pukovnije tijekom koje službe je u lipnju 1913. promaknut u čin general bojnika. Predmetnom pukovnijom zapovijeda tri godine, do listopada 1913., kada postaje zapovjednikom 45. pješačke brigade smještene u Dresdenu kojom zapovijeda i na početku Prvog svjetskog rata.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata 45. pješačka brigada kojom je zapovijedao Lucius nalazila se na Zapadnom bojištu u sastavu 23. pješačke divizije. Tijekom 1914. Lucius zapovijedajući 45. pješakom brigadom sudjeluje u Bitci kod Dinanta, Prvoj bitci na Marni i Prvoj bitci na Aisnei. U ožujku 1915. imenovan je zapovjednikom novoformirane 123. pješačke divizije. S navedenom divizijom tijekom 1915. sudjeluje u Bitci kod Loosa, da bi u ljeto 1916. divizija sudjelovala u Bitci na Sommi u kojoj je pretrpjela velike gubitke.

Krajem srpnja i početkom kolovoza 1916. Lucius je sa 123. pješačkom divizijom premješten na sjeverni dio Istočnog bojišta gdje se nalazi sve do studenog 1917. kada je divizija ponovno vraćena na Zapadno bojište na položaje kod Verduna. Lucius je u međuvremenu, u svibnju 1917. promaknut u čin general poručnika. Tijekom srpnja 1918. sudjeluje u Drugoj bitci na Marni, nakon čega je u kolovozu imenovan zapovjednikom XIX. korpusa zamijenivši na tom mjestu Adolpha von Carlowitza. Navedenim korpusom zapovijeda sve do kraja rata.

Poslije rata
Nakon završetka rata Lucius je zapovijedao XIX. korpusom sve do siječnja 1919. kada ga je na tom mjestu zamijenio Max Leuthold. Umirovio se, te mirno živio u Dresdenu. Preminuo je 19. studenog 1927. godine u 70. godini života u Dresdenu. Od rujna 1887. je bio oženjen s Christom Portius s kojom je imao četiri sina i jednu kćer.

Vanjske poveznice
   Karl Lucius na stranici Prussianmachine.com
   Karl Lucius na stranici Stadtwikidd.de
   Karl Lucius na stranici Deutsche-kriegsgeschichte.de

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Karl Lucius


La Fédération nationale chrétienne des classes moyennes (FNCCM) est une organisation locale qui représente la petite bourgeoisie en Belgique durant l'entre-deux-guerres. Elle fait partie d'une coalition de différents groupes (LNTC/ACW, FCC/FKK et BBB/AAB) formant ensemble l'Union catholique belge, anciennement le Parti catholique. Son siège se situait à Malines.

Contexte historique
Avant la guerre, la petite bourgeoisie constituait une classe peu organisée, elle était composée de petites entreprises et de petits commerces. Mais avec l'élargissement du droit de vote, cette classe moyenne prend plus de visibilité.

À cette époque, il y a dans la classe moyenne un sentiment de délaissement et de frustration, elle ne se sent pas représentée. En effet, il y a d'un côté la classe ouvrière qui possède son propre parti (le P.O.B.) depuis 1885, et qui profite d'une amélioration de sa condition. Et de l'autre, il y a la bourgeoisie qui bénéficie pleinement de la croissance à la suite de la reprise économique des années 1890. Ce sont les intellectuels et les hommes politiques catholiques qui vont encourager les petits bourgeois à s'associer afin de former une organisation puissante. L'augmentation de ces intellectuels catholiques, qui considèrent la classe moyenne comme indispensable au maintien de l'équilibre social, va renforcer la cohésion de cette classe. Face à ce sentiment d'être négligée et face à l'encouragement des intellectuels catholiques, la classe moyenne va commencer à s'organiser et cela va renforcer le « sentiment d'appartenance à un ensemble social qui se différencie très nettement de la classe ouvrière sans pour autant se confondre avec la bourgeoisie ». C'est alors par son opposition aux autres que la classe moyenne va trouver son unité.

C'est donc seulement vers la fin du XIXe siècle que vont commencer à apparaître des organisations pour la défense des intérêts professionnels et économiques des classes moyennes, « ces premières organisations apparaissent dans les grandes villes où se regroupent les patrons appartenant à la même profession ». Et il faudra attendre l'entre-deux-guerres avant de voir l'installation d'une véritable politique des classes moyennes.

Création de la FNCCM
Pour contrer l'évolution politique du parti des ouvriers belges et à la suite de l'instauration du suffrage universel qui a mis en lumière la diversité sociale des électeurs catholiques, des organisations satellites au Parti Catholique se forment et sont nommées "les standen" du Parti catholique. Leur adhésion permet de rejoindre l'Union catholique. Elles sont le marqueur de l'évolution du paysage socio-politique belge.

Parmi ces organisations, on retrouve la Fédération nationale chrétienne des classes moyennes qui surgit en 1919, c'est un des plus faibles standen. Elle a été fondée par le prêtre Isidore Lambrechts. La FNCCM avait pour but de coordonner et de rassembler les classes moyennes locales. L'Union Catholique belge était convaincue de l'importance de ces classes au point de vue social et qu'il fallait leur venir en aide en améliorant leur condition, d'où la nécessité qu'elles s'organisent. Il existe trois autres standen : la ligue nationale des travailleurs chrétiens, le Boerenbond et la Fédération des Cercles catholiques et des associations conservatrices. Ces quatre organisations sont sur un pied d'égalité.

L'organisation des classes moyennes a longtemps été désordonnée, en particulier en Wallonie, en raison des différents groupes qui coexistaient. Il y a d'abord eu, dans les années 1920, l'Alliance nationale des classes moyennes chrétiennes, présente majoritairement en Flandre. Mais celle-ci fut concurrencée dès 1927 par l'organisation des classes moyennes dirigée par Fernand Van Ackere, le leader du mouvement des classes moyennes en Wallonie. C'est en 1953 que ces deux mouvements vont se mettre d'accord pour former ensemble la Fédération nationale des classes moyennes chrétiennes.

La FNCCM est une branche du parti social chrétien, né en 1945 à la suite de la Seconde Guerre mondiale. Avec la montée du Parti Catholique, un clivage linguistique apparaît. Ce qui causera la perte en puissance du Bloc Catholique, anciennement Parti Catholique. Mais, les standen continuent de se réunir pour offrir à leurs citoyens loyaux un programme. C'est ainsi que naît le Parti Social Chrétien (PSC). La fédération nationale chrétienne des classes moyennes ainsi que les autres organisations forment donc le PCS. Ce Parti Social Chrétien fut séparé en deux mouvements. Celui de gauche, qui comprenait le Mouvement Ouvrier Chrétien, et celui de droite, qui lui, comprenait les classes moyennes. Cependant, le Parti Social Chrétien, pendant que ces deux mouvements commençaient à prendre trop de place sur la scène politique, a décidé en 1982 de "mettre fin à leurs agissements.".

Jusqu'à la formation du CDH, le parti social chrétien fait partie du gouvernement. Les organisations qui l'entourent n'y sont pas parties mais jouent un rôle important dans la vie politique du parti (nominations, compositions des listes électorales,...). La fédération nationale des classes moyennes fait encore longtemps partie des standen pour la partie francophone du parti.

Activités
La FNCCM, comme les trois autres standen, dispose d'une grande autonomie dans la gestion des intérêts qu'elles représentent en vertu de l'article 3 du Statut de l'Union Catholique Belge. Elle a le libre choix de son organisation, cependant l'UCB lui demande de faire preuve d'un esprit d'union :" Chacun des groupes associera, dans la mesure du possible, tous les membres de l'association à ses réunions d'ordre politique général ou même d'intérêt social particulier. Il les invitera, dans la mesure du possible, à ses fêtes et séances publiques, profitant de toutes les occasions pour établir entre les catholiques une collaboration fraternelle, qui doit être considérée comme l'un de plus sûrs et des meilleurs moyens d'assurer le triomphe de la cause à laquelle tous doivent se dévouer. "Si les standen ne souhaite pas s'organiser de la sorte, l'UCB a prévu dans son statut cinq recommandations, inscrits sous forme de droits : " a. les catholiques ont le droit de se grouper, dans tous les arrondissements, suivant les intérêts ou les idées qui leur sont communs dans le cadre des groupements prévus par I'U.C.B. sans que cette initiative puisse être considérée comme attentatoire à l'Union du parti catholique;

b. ils ont le droit incontestable de développer leur activité de façon absolument autonome;

c. quelle que soit la forme actuelle de l'organisation politique d'un arrondissement, la création de pareils groupements doit être admise et même encouragée;

d. pareil groupement, sérieusement organisé a le droit de participer suivant les conditions à établir dans chaque cas, à la direction politique de la circonscription électorale;

e. un groupement, quelle que soit sa force numérique, n'a jamais le droit de prétendre diriger seul la politique, à l'exclusion des autres catholiques."La FNCCM joue un rôle dans le fonctionnement de l'Union Catholique Belge. Elle envoie 3 délégués à l'assemblée générale de l'UCB, elle désigne aussi les délégués qui iront siéger au Comité directeur. De plus, la FNCCM peut se voir attribuer la présidence de l'UCB puisque c'est un membre d'un des 4 standen qui la préside l'Union successivement.

Disparition de la FNCCM
Par la suite, l'Episcolat Belge se sentira quelque peu inquiet quant à la dispersion des catholiques qui s'opérait dans les différents standen. Ce dernier pensa à réorganiser, dès lors, les différents états sociaux (standen) en un seul parti reprenant toutes les forces catholiques de chaque standen. C'est ainsi que l'UCB va se réorganiser et se nommer le Bloc catholique (BC/KB) en 1936, ce dernier est composé d'un groupe wallon (le Parti Social Chrétien) et d'un groupe flamand (Katholieke Vlaamsche Volksparti). L'objectif est donc de rassembler toutes les classes sociales (ouvriers, classes moyennes, patronat et agriculteurs) sous une même structure unifiée.

Au lendemain de la Seconde Guerre mondiale, les différents politiciens catholiques continuent de se réunir pour ensuite former ce qui sera le Parti Social Chrétien. Ce dernier prend forme à travers "Le Manifeste du Parti Social Chrétien" et met fin aux activités du Bloc Catholique Belge le 20 mai 1945. Les anciens membres du BCB forment alors le nouveau PSC. Toutefois, ce nouveau parti est séparé en deux ailes linguistiques, qui, à la suite de l'éclatement de l'université catholique de Louvain, vont prendre quelques distances et ainsi former à eux seuls des partis :

 Le Parti social-chrétien, dans lequel se trouve toujours les standen dont La Fédération Nationale Chrétienne Des Classes Moyennes
 Le Christelijke Volkspartij.

L'adhésion au parti ne se fait plus via les standen mais de manière individuelle. Cette réorganisation tend à faire disparaître la FNCCM.Néanmoins, les standen continuent d'avoir de l'influence puisqu'ils jouent un rôle sur la confection des listes électorales, la composition des organes du parti et la distribution des mandats. Le PSC-CVP "bénéficie alors de la force de ces standen comme point d'appui et comme base de recrutement, tandis que les standen peuvent compter sur le PSC-CVP comme relais politique capable de défendre leurs intérêts au plus haut niveau de l'État". Cependant, en 1968, le PSC/CVP se divise en une branche francophone et une branche néerlandophone. Cette scission, due à l'affaire de Louvain, impacte les standen car le CVP ne conservera pas son lien avec ces organisations contrairement au PSC.

Références

Ancien parti politique en Belgique

Fédération nationale chrétienne des Classes Moyennes


Georg Curtius (April 16, 1820August 12, 1885) was a German philologist and distinguished comparativist.

Biography
Curtius was born in Lübeck, and was the brother of the historian and archeologist Ernst Curtius.  After an education at Bonn and Berlin, he was for three years a schoolmaster in Dresden, until (in 1845) he returned to Berlin University as privatdocent. In 1849 he was placed in charge of the Philological Seminary at Prague, and two years later was appointed professor of classical philology in Prague University. In 1854, he moved from Prague to a similar appointment at Kiel, and again in 1862 from Kiel to Leipzig. He was teaching lndo-European and the historical grammar of the classical languages at Leipzig. His is contributions were focused "to bridge the gulf between classical philology and Aryan linguistics." As a professor he constantly attempted " to bring Classical  Philology and the Science of  Language  into  closer  relation   with  each  other." This clearly reflected in the works of his pupils, and that of his own.

His philological theories exercised a widespread influence. The more important of his publications are:
Die Sprachvergleichung in ihrem Verhältniss zur classischen Philologie (1845; Eng. trans. by FH Trithen, 1851)
Sprachvergleichende Beiträge zur griechischen und lateinischen Grammatik (1846)
Grundzüge der griechischen Etymologie (1858–1862, 5th ed. 1879)
Das Verbum der griechischen Sprache (1873).
The last two works were translated into English by Augustus Samuel Wilkins and Edwin Bourdieu England.

From 1878 until his death Curtius was general editor of the Leipziger Studien zur classischen Philologie. His Griechische Schulgrammatik, first published in 1852, passed through more than twenty editions, and was edited in English. In his last work, Zur Kritik der neuesten Sprachforschung (1885), he attacked the views of the emerging Neogrammarian school of philology.

Curtius died in  Hermsdorf am Kynast, aged 65, and was succeeded at Leipzig by his studentKarl Brugmann.  The Opuscula of Georg Curtius were edited after his death by Ernst Windisch (Kleine Schriften von E. C., 1886–1887). He was posthumously elected to the American Philosophical Society in 1886.

Notes

References
 This work in turn cites:

Ernst Windisch in Conrad Bursian's Biographisches Jahrbuch für Alterthumskunde (1886)

External links

1820 births
1885 deaths
German philologists
Writers from Lübeck
Recipients of the Pour le Mérite (civil class)
Members of the American Philosophical Society

Georg Curtius


රුක්මිණි දේවි අරුන්ඩේල් (නී නීලකාන්ත ශාස්ත්‍රි; 1904 පෙබරවාරි 29 - 1986 පෙබරවාරි 24) [1] ඉන්දියානු දේවධර්මවාදී, නර්තන ශිල්පිනියක සහ ඉන්දියානු සම්භාව්‍ය නර්තන ස්වරූපයක් වන භාරතනාටම් හි නර්තන ශිල්පිනියකි.  ඉන්දියානු ඉතිහාසයේ රාජ්‍ය සභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස නම් කළ පළමු කාන්තාව ඇයයි. දේවමාලිගාවේ නර්තන ශිල්පීන් වන දේවදාසිවරුන් අතර ප්‍රචලිත වූ මුල් සාදිර් විලාසිතාවෙන් භාරතනාටම්හි වඩාත් වැදගත් පුනර්ජීවනය වූ ඇය සාම්ප්‍රදායික ඉන්දියානු කලා හා ශිල්ප නැවත ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ද කටයුතු කළාය.  අසභ්‍ය කලාවක් ලෙස සැලකෙන භාරත නාට්යයට හේතුව ඇය ඉදිරිපත් කළාය. වික්ටෝරියානු බ්‍රිතාන්‍ය සදාචාරයට සහ ඉන්දියානු ඉහළ කුලයේ ප්‍රභූන්ට එය රසවත් කිරීම සඳහා ඇය සාදිර්ගේ සහජ කාමුකත්වය 'සනීපාරක්ෂාව' ඉවත් කර ඇත. [2]  රුක්මිණි දේවි ඉන්දියාවේ අද ඉන්දියාවේ හැඩගැසුණු පුද්ගලයින් 100 දෙනාගේ ලැයිස්තුවේ දැක්වේ. [3] ඇයට 1956 දී පද්ම භූෂාන්, [4] සහ 1967 දී සංගීත් නටැක් ඇකඩමි සාමාජිකත්වය පිරිනමන ලදී.

රුක්මණී දේවි


164589 La Sagra este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
164589 La Sagra este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la La Sagra par l'Observatorio Astronómico de Mallorca. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 1,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 164001-165000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

164589 La Sagra


Back To Black: B-Side, en Estados Unidos Back To Black: The B-Side y Reino Unido Back To Black: The  Deluxe Edition  es el tercer y último extended play de la cantante británica Amy Winehouse, lanzado el 15 de enero de 2008..

Recepción
Gavin Haynes de NME le dio un 5/10 de calificación, pero expresó que su versión original "vale la pena un 8/10". Robert Christgau de MSN Music, dio al álbum una mención de honor de dos estrellas, lo que indica:

Lista de canciones

Listas musicales

Referencias

EP de 2007
EP de Amy Winehouse
Álbumes en inglés

Back to Black: B-Side


Poetry Chain est une association de poètes en Inde, dont le siège est à Thiruvananthapuram.

Historique, actions
La Poetry Chain est fondée en 1997 par les poètes indiens  et . Elle organise des lectures de poésie, publie des revues de poésie, organise la publication de poésie, organise des rencontres de poètes, et fournit une assistance aux poètes en difficulté.

Les poètes célèbres qui ont donné des lectures de poésie lors d'ateliers Poetry Chain comprennent Ruth Padel, Jayanta Mahapatra, Tapan Kumar Pradhan et Meena Alexander. Les lectures de poésie ont lieu un samedi sur deux. Depuis 2006, le journal de Poetry Chain a une version électronique.

Poetry Chain offre une consultation gratuite aux jeunes poètes indiens. Les poètes Tapan Kumar Pradhan, Bibhu Padhi et Prabhanjan Mishra font partie de son comité consultatif.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Littérature indienne
 Poésie indienne
 Sahitya Akademi

Liens externes

 Site official Poetry Chain

Littérature indienne
Poésie indienne
Fondation en 1997

Poetry Chain


Boluspor, Bolu şehrini temsil eden ve Bolu'da futbol ve basketbol branşında faaliyet gösteren ve şehirle aynı adı taşıyan spor kulübü. 1. Lig'de mücadele etmektedir.

Tarihçe
Boluspor, 28 Aralık 1965 yılında Abantspor Kulübü lokalinde Abantspor ile Bolu Gençlik'in birleşmesi sonrasında kurulmuştur. Başkanlığını İsmail Özer'in yaptığı yönetim kurulunda, Asbaşkan Doğan İleri, Genel Sekreter Ayhan Tüzün, Muhasip Salih Ekşi, Veznedar Hulusi Kayaalp, Genel Kaptan Hulki Avlacıoğlu, üyeler Turgut Hitit, Mustafa Çizmecioğlu, Çetin Salur, Sabri Eratalar, Yaşar Eyüpoğlu, Kemal İnan ve Erol Mengenliydi.

1966-67 sezonunda 2. Lig'deki mücadele 11.'likle sonuçlanmıştır. 1967-68 sezonunda 5.'liği, 1968-69'da 3.'lüğü almış ve 1969-70'te beyaz grup lig şampiyonluğu ile 1. Lig'e yükselmiştir.

İkinci Lig'e dönüş
Boluspor, 1979-80 döneminde 2. Lig A Grubu'nda 1 yıllık mücadele etmiştir. Grup 1.si Mersin İdman Yurdu 1. Lig'e çıkarken, Boluspor B Grubu 2.si Düzcespor'u İzmir Atatürk Stadında 3-0 mağlup ederek 1. Lig'e çıkmıştır.

Boluspor, maçta Çetin - B.İbrahim - Nuri - Allaattin -  Erdem - K. İbrahim - B Mustafa - Selahattin - Çetin - Demir - H. İbrahim düzeninde oynamıştır. Golleri 68 ve 82. dakikalarda K. İbrahim ve 75. dakikada Selahattin atmıştır.

Boluspor bir yıllık 2. Lig yaşamında 4 deplasman galibiyeti (Samsunspor - Sivasspor - Konyaspor ve İdman yurdunu 1-0 Ankara Demirspor 2-1 yenerek) elde etmiştir. Sahasında tek yenilgiyi Samsunspor'dan 1-0'lık sonuçla almıştır.

Boluspor'a 1966 yılında gelen, 13 yıl aralıksız oynayan ve bu arada uzun süre takım  kaptanlığı yapan Tatar Rıdvan Ertan, Boluspor'un 1. Lig deki 4. yılında ancak gol atabilmiştir. Boluspor'a transfer olmadan bir yıl önce  2. Lig de Kırşehirspor'da 17 golle gol kralı olan Sinan Alaybeyoğlu  Boluspor'a transferinin 182. gününde ilk golünü atmıştır.

3 Ekim 1976'da Mersin'de yapılan maçta Boluspor, Mersin İdman Yurdu ile 2-2 berabere kalırken, kalecinin sağ bileği kırılmıştır. Kaleye geçen Çetin'in kramponla yüzü yırtılınca santrafor Sadullah son 20 dakika kalecilik görevini üstlenmiştir.

Geçmiş yıllarda 3. Lig'e düşmüştür. Boluspor, 2006-07 sezonunda 2. Lig A kategorisine çıkmayı başarmış, bir sezon sonra da Süper Lig'e katılma şansını, play-off finalinde Eskişehirspor'a  yenilerek kaçırmıştır. 2008-09 sezonu içerisinde Boluspor, amaçları doğrultusunda Azeri futbolcu Ilgar Gurbanov'u kadrosuna katmıştır. 2008-09 sezonunda da Play-Off oynama başarısı göstermiş ise de, yarı finalde Karşıyaka'ya penaltı atışları sonucu elenip, 2009-10 sezonunda da 1. Lig'de mücadele etmiştir. 2009-10 1. Lig devre arasına 8. olarak girmiş ve sezon sonunda 9. olmuştur.

2010-11 sezonu öncesinde 6 yıl başkanlık görevini sürdüren Necip Çarıkçı görevi bırakmış ve başkanlığa Emin Semercioğlu seçilmiştir. Bu sezon teknik direktörlüğe Levent Eriş getirilmiştir. Takım, sezonu 7. sırada tamamlamıştır. 2011-12 sezonunda da bir önceki sezonda olduğu gibi yine play-off'un kıyısından dönerek ligi 7. bitirmiştir. 2012-13 sezonunda ligi 10. olarak noktalamışlardır. Kulüp, 2013 yılında öz kaynaklara dönerek takımın başına Erzurum Hınıslı ve Boluspor'un eski futbolcularından Ali Beykoz'u getirmiştir.

Başarı çizgisi
1959'da 8'li 2 grup halinde futbola dönemine giren 25 yaşındaki Türkiye, 1. Lig'de, Boluspor 5. Senesinde iken Ligin 13. senesinde 1. Lige giriş yapmıştır. Geride kalan 10 yıl da tam 300 lig müsabakası oynamıştır. 95 galibiyet, 103 beraberlik, 102 mağlubiyet alırken 295 gol atmıştır. 36 gol yemiştir. 10 yılda toplam 293 puan alırken - 21 averaj sağlamıştır. 10 yılda 90 futbolcuya forma giydirmiştir. Bunların 10'unu kaleci, 16'sı geri dörtlüde, 24'ü orta sahada 40'ı ileri uçta yer almışlardır. Kadrosunda futbolculuk yapan Kaleci Mehmet Başaygün daha sonra antrenör yardımcılığı, 1977-78 sezonunda tam yetkili antrenörlük, 1979-80 'de Galip Türkkan'a yardımcı antrenörlük yapmıştır. Uzun yıllar Boluspor formasını giyen ve takım kaptanlığı yapan Japon Rıdvan lakaplı Rıdvan Ertan ise takımda 1980-81 sezonunda Cahit Sinan'a yardımcı antrenörlük yapmıştır.

Başlıca antrenörleri
 1970-71: Schileru Dincă (Romanya)
 1971-72: Kadri Aytaç
 1972-75: Valeriu Neagu (Romanya)
 1975-76: Galip Türkan
 1976-77: Valeriu Neagu (Romanya)
 1977-78: Gürsel Aksel
 1978-79: Fethi Demircan
 1979-80: Galip Türkan -
 1979-80: Mehmet Başaygün
 1979-81: Cahit Sinan
 1981-83: Nevzat Güzelırmak
 1983-84: Cahit Sinan
 1983-84: Erdem Tuğal
 1984-85: Cahit Sinan
 1984-85: Mehmet Başaygün
 1985-87: Valeriu Neagu (Romanya)
 1986-87: Çetiner Erdoğan
 1986-89: Mehmet Başaygün
 1988-89: Çetiner Erdoğan
 1989-90: Mehmet Başaygün
 1989-90: Şenol Güneş
 1990-91: Tınaz Tırpan
 1990-92: Şenol Güneş
 2006-07: Kemal Kılıç
 2006-07: Ali Güneş
 2007-09: Serhat Güller
 2009-10: Coşkun Demirbakan, Mustafa Uğur, Cüneyt Karakuş
 2010-11: Levent Eriş, Hüsnü Özkara
 2011-12: Cihat Arslan, Özcan Kızıltan,Bahri Kaya
 2012-13: Serhat Güller, Oğuz Çetin
 2013-14: Ali Beykoz, Besim Durmuş, Engin Korukır, Yılmaz Özen
 2014-15: Reha Kemal Erginer,
 2015-16: Cüneyt Karakuş, Fatih Tekke
 2016-17: Fuat Çapa
 2017-18: Fuat Çapa, Sait Karafırtınalar
 2018-19: Sait Karafırtınalar, Orhan Kaynak
 2019-20: Giray Bulak, Osman Özköylü, Fırat Gül
 2020-21: Ahmet Taşyürek, Reha Kemal Erginer
 2021-22: Reha Kemal Erginer, Emre Toraman
 2022-23: Sait Karafırtınalar, Muzaffer Bilazer

Hakkında diğer bilgiler
Boluspor'un ilk başkanı İsmail Özer'dir. En uzun başkanlığı Muzaffer Işın yapmıştır. 2. Lig hesaba katıldığında ise, Kamil Bilgihan ismi öne geçmektedir.

1973'te İbrahim Mısırlıoğlu, 1974'te Hulki Avlacıoğlu, 1975-78'de Muzaffer Işın, 1979-80'de Yener Bandakcıoğlu, 1981'de ise Hulki Avlacıoğlu başkanlık görevlerini üstlenmişlerdir.

Başkanlar
 1965-1967 : İsmail Özeren
 1967-1969 : Kamil Bilgihan
 1970 : Muzaffer Işın
 1970-1973 : Kamil Bilgihan
 1973-1974 : Mustafa Çizmecioğlu
 1974-1975 : Hulki Avlacığlu
 1978-1981 : Yener Bandakçıoğlu
 1981-1985 : Hulki Avlacığlu /2003-2004 : Yener Bandakçıoğlu
 1985-1988 : Yener Bandakçıoğlu
 1988-1992 : Yılmaz Becikoğlu
 1992-1993 : Necdet Gören
 1993-1994 : Mehmet Süha Alparslan
 1994-1995 : Mehmet İnceayan
 1995-1998 : Yılmaz Becikoğlu
 1998-1999 : Necdet Gören
 1999-2000 : Yüksel Ceylan
 2000-2001 : Mehmet İnceayan
 2001-2003 : Yüksel Ceylan
 2004-2010 : Necip Çarıkçı
 2010-2011 : Emin Semercioğlu
 2011-2012 : Necip Çarıkçı
 2012-2013 : Abdullah Abat
 2013: Mehmet İnceayan
 2014-2016 : Savaş Abak
 2016-2020 : Necip Çarıkçı
 2020-2022 : Abdullah Abat
 2022 : Oğuzhan Özçelik
 2022 : Savaş Abak

Millî olma istatistiği

 Alahattin Yolaçan 4 ümit millî, 30 A milli
 Aydın Çelik 2 ümit millî
 Cengiz Tomaç 4 amatör millî
 Çetiner Erdoğan 2 A Millî, 5 ümit millî
 Halil İbrahim Eren 5 A ve 7 ümit millî
 İbrahim Sarıkaya 7 ümit millî
 Nurettin Koç 37 genç millî
 Sinan Alayoğlu 2 A Millî ve 1 B Millî
 Vadi Kesimal 2 ümit millî
 Ahmet Yılmaz 8 amatör millî

Türkiye Kupası ve Boluspor

Boluspor Türkiye Kupası'nda 6 kez çeyrek final,1 kez yarı final,1 kez de final sevinci yaşamıştır.

Boluspor'un 1. Lig'e çıktığı ilk sezon olan 1970-71 sezonunda 1.turda Samsunspor'u içeride 2-0 dışarıda 1-0 yenerek statü gereği çeyrek finale çıkmış ve Fenerbahçe'nin rakibi olmuştur. Rakibine her 2 maçta da 1-0 yenilerek kupaya veda etmiştir.

1974-75 sezonunda; 1.turda Eskişehir Havagücü'nü 2-0 ve 0-0,2.turda MKE Kırıkkalespor ile her iki maçta da 0-0 berabere kalmasına karşın penaltılarla turu geçen ekip olmuştur. Çeyrek finalde Galatasaray karşısında evinde ilk maçı 2-0 kaybetmesine rağmen deplasmanda rakibini 3-1 yenerek yarı finale adını yazdırmıştır. Yarı finalde ise Trabzonspor ile karşılaşan Boluspor ilk maçta deplasmanda 3-0 yenilmiş,2.maçta kendi evinde 1-0 kazanmasına rağmen kupaya veda etmiştir.

1975-76 sezonunda kupaya 3.turdan katılan Boluspor, ilk olarak Bursaspor'u deplasmanda 2-0 yenilmesine karşın kendi evinde 2-0 yenerek elemiş, bir sonraki tur olan 4.turda Antalyaspor'u 2-1 ve 0-0'lık sonuçlarla geçerek çeyrek finale yükselmiştir. Çeyrek finalde MKE Ankaragücü ile oynayan Boluspor her iki maçı da 1-1 tamamlamış ve penaltılarla elenmiştir.

1980-81 sezonunda Türkiye Kupası'ndaki en büyük başarısına imza atan Boluspor, kupaya 5.turdan dahil olmuş ve ilk turda Erzurumspor'u 5-0 ve 0-0 ile,6.turda Kocaelispor ile her iki maçta da 0-0 berabere kalmasına rağmen penaltılarla 3-0'lık skorla yenmiştir. Çeyrek finalde Galatasaray'ı 1-0 ve 2-0 ile geçen Boluspor, yarı finalde ise Bursaspor'u 1-0 ve 0-0'lık sonuçlarla eleyerek finale adını yazdırmıştır. Finalde MKE Ankaragücü'ne ilk maçta deplasman 2-1 yenilen Boluspor ikinci maçta sahasında rakibiyle 0-0 berabere kalarak finalde kaybetmiştir.

1983-84 sezonunda kupaya 5.turda katılan Boluspor rakibi Adanaspor'u 1-0 ve 0-0'lık sonuçlarla elemiş ve 6.turda da Vefa Simtel'i 0-0 ve 1-0'lık skorla eleyerek çeyrek finalde Trabzonspor ile eşleşmiştir. Rakibine her iki maçta da 2-0 yenilen Boluspor kupaya çeyrek finalde veda etmiştir.

1987-88 sezonunda yine çeyrek final başarısı gösteren Boluspor;3.turda Menemenspor'u 3-0 ve 8-0'la,4.turda Bursaspor'u 3-1[G] 1-0(M) skorlarla geçmiş, çeyrek finalde Zonguldakspor'a ilk maçta 1-0 yenilmiş 2 maçta da kendi evinde 2-1 yenmesine rağmen kupaya veda etmiştir.

1989-90 sezonunda tek maç üzerinden oynanan kupada Boluspor kupaya 5.turdan dahil olmuş ve bu turda Konyaspor'u 5-2 yenerek çeyrek finale çıkmıştır. Çeyrek finalde Beşiktaş'a 5-0 yenilerek kupaya veda etmiştir.

2011-12 sezonunda 1. Lig ekibi olmasına rağmen Türkiye Kupası'nda çeyrek finale çıkma başarısı gösteren Boluspor; 2.turda Fethiyespor'u 5-1,3.turda Gençlerbirliği'ni 3-2,4.turda Beşiktaş'ı 1-0 yenerek çeyrek finale adını yazdırmıştır. Tarafsız sahada oynanan maçta Kardemir Karabükspor'a 1-0 yenilerek kupaya veda etmiştir.

Boluspor'un Avrupa Macerası
Boluspor, 1972-73 sezonunu 33 puanla 5. sırada tamamlayınca, 1973-74'te Balkan Kupası'na katılmıştır. Bu kupada, Bulgaristan'ın Sofya Akademik, Romanya'nın Sport Clup Bacau takımlarıyla eşleşmiştir. Bu maçlarda alınan sonuçlar şöyledir:
 20.03.1974 Akademik - Boluspor : 6-0
 11.04.1974 Boluspor - Sport Clup Bacau : 2-2
 16.05.1974 Boluspor -  Akademik : 4-2
 30.05.1974 Spor Clup Bacau - Boluspor :2-0

1973-74 sezonunu ise 3. sırada tamamlayınca bir sonraki sezon UEFA Kupası'nda oynamaya hak kazanmış, ilk turda Dinamo București'ye elenmiştir.
18.09.1974 Boluspor - Dinamo Bükreş : 0-1
02.10.1974 Dinamo Bükreş - Boluspor : 3-0

Avrupa Maçları

Ayrıca bakınız

 Türk takımlarının Avrupa kupaları tarihi

Güncel kadro

Teknik heyet

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 20 Sezon

1970-1979, 1980-1985, 1986-1992
 1. Lig: 27 Sezon

1966-1970, 1979-1980, 1985-1986, 1992-1996, 1997-2001, 2007-
 2. Lig: 3 Sezon

2001-2002, 2005-2007
 3. Lig: 4 Sezon

1996-1997, 2002-2005

Başarılar
 1. Lig
Şampiyonluk (2) 1969-1970, 1985-1986

İkincilik (1) 1979-1980

Play-Off Final (1) : 2007-2008

Play-Off Yarı final (3) : 2008-2009, 2016-2017, 2017-2018

2. Lig

Şampiyonluk (1) 2006-2007
 3. Lig
Şampiyonluk (1) 1996-1997

İkincilik (1) 2004-2005
 1969-70 Başbakanlık Kupası: Şampiyon
 1980-81 Başbakanlık Kupası: Şampiyon
 1969-70 Gençlik ve Spor Bakanlığı Kupası: Şampiyon
 1973-74 Süper Lig: Üçüncü
 1980-81 Türkiye Kupası: Finalist
 2011-12 Türkiye Kupası: Çeyrek final

Geçmiş Yılların Puan Durumu

Oyuncu İstatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Boluspor Resmi Web Sitesi
 BStore Resmi Web Sitesi
 Boluspor Haber Sitesi
 Boluspor'un şanlı tarihi: 1987-1988 sezonu mahkemelik oldu

1965'te kurulan futbol kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri
Boluspor

Boluspor


Biyolojik sınıflandırmada alt tür, bir türün dağılım alanı içinde farklı bölümlenmelerde yaşayan ve birbirlerinden morfolojik özelliklerinin farklılıkları ile ayrılan iki ya da daha fazla popülasyondan her biri için kullanılan terimdir. Tek bir alt tür kendi başına tanınamaz: Bir türün ya hiç alt türü yoktur ya da soyu tükenmiş dahi olsa en az iki alt türü olabilir. Bilimsel literatürde alt tür için subsp. ya da ssp. kısaltması kullanılır.

Zoolojide, Uluslararası Zoolojik Adlandırma Koduna göre alt tür, türün altında yer alan ve bilimsel ad alabilen tek taksondur. Botanikte ve mikolojide, Uluslararası Alg, Mantar ve Bitki Adlandırma Yasasına göre türün altındaki taksonlar için varyete gibi başka infraspesifik taksonlara bilimsel ad verilebilir. Bakteriyolojide ve virolojide, bakteri adlandırması ve virüs adlandırmasına göre tür altındaki taksonların tanımlanmasına yönelik bazı öneriler bulunmakla birlikte sıkı kurallar yoktur.

Bir alt türün tanınmasına taksonomist karar verir. İki ayrı popülasyonun ayrı birer tür olarak değil de iki alt tür olarak tanınmasında kullanılan yaygın kıstaslardan biri seçilim değerine zafiyet vermeden kendi aralarında üreyip melezleşebilmeleridir. Alt türler, doğal yaşam ortamlarında coğrafi tecrit ya da cinsel seçilim nedeniyle melezleşmezler. Alt türler arasındaki farklar genellikle türler arasındaki farklardan daha az belirgindir.

Adlandırma

Bir türün bilimsel adı iki Latince kelimeden oluşur. İlk kelime cinsi ikinci kelime türü belirtir. Bir alt türün bilimsel adı farklı adlandırma yasalarına göre biyolojinin farklı dallarında biraz farklı olarak oluşturulur. Zoolojide, Uluslararası Zoolojik Adlandırma Koduna bir alt türün bilimsel adına trinomen denir ve üç kelimeden oluşur; iki kelimeli türün bilimsel adından sonra alt türün adı eklenir. Örneğin parsın bilimsel adı Panthera pardustur. Panthera pardus fusca bilimsel adı ise Hint parsı alt türünü tanımlayan bilimsel addır.

Botanikte alt tür, tür taksonun altında sınıflandırılan varyete, alt varyete, form ve alt form gibi diğer taksonlardan yalnızca biridir. Taksonomik seviyeyi belirtmek için alt tür adından önce subsp. ya da ssp. kısaltması kullanılmalıdır. Örneğin adi kızılağacın (Alnus glutinosa) bir alt türü olan sakallı kızılağacın bilimsel adı Alnus glutinosa subsp. barbatadır.

Bakteriyolojide adlandırma yasasıyla açık olarak kurala bağlanmış olarak tür taksonunun altında yalnızca "alt tür" bulunmaktadır ama infrasubspesifik taksonlar bakteriyolojide büyük önem taşımaktadır; adlandırma yasasının Ek 10'unda böyle taksonların tanımlanmasında eşbiçimliliği teşvik etmek için bazı tavsiyeler verilmiştir. 1992 yılından önce varyete taksonu olarak yayımlanmış bilimsel adlar alt tür olarak kabul edilmiştir. Botanikte olduğu gibi "subsp." kısaltması kullanılmaktadır: Bacillus subtilis subsp. spizizenii.

Nominotipik alt tür ve otonimler

Zoolojik adlandırmada bir tür alt türlere ayrıldığında, ilk olarak tanımlanmış olan popülasyon, ikili bilimsel adından sonra tür epitetini tekrar eden "nominotipik alt tür" ya da "nominat alt tür" olarak kabul edilir. Örneğin Sturnus vulgaris vulgaris (genellikle S. v. vulgaris olarak kısaltılır) sığırcığın (Sturnus vulgaris) nominotipik alt türüdür.

Botanik adlandırmada tür adını tekrarlayan alt türe "otonim alt tür" denir.

Şüpheli vakalar
Zoologlar belirli bir popülasyonun alt tür mü yoksa tür mü olduğu konusunda anlaşamadıkları durumda tür adı ayraç içinde yazılabilir. Örneğin Larus (argentatus) smithsonianus şeklinde yazıldığında bu bazı zoologların bu kuşu Larus argentatus türünün alt türü olarak tanıdıklarını bazı zoologların ise Larus smitsonianus adıyla ayrı bir tür olarak kabul ettiklerini gösterir.

Kaynakça

Taksonlar
Biyoloji terminolojisi

Alt tür


RBS TV Erechim es una emisora de televisión brasileña con ubicación en la ciudad de Erechim, RS. Retransmite la programación de la Rede Globo y genera programas locales de buena audiencia, como el Jornal do Almoço y RBS Notícias. Es una red regional de transmisión de la RBS TV, que tiene su ubicación en Porto Alegre.

Programación
La RBS TV Erechim produce un bloque local para el Jornal do Almoço (Jornal del Almuerzo), presentado por Liliane Martins, y un bloque local para el RBS Notícias, presentado por Giulia Perachi. El resto de la programación es ocupada por los programas generados por RBS TV de Porto Alegre y los programas de la TV Globo.

Consignas
 Uma emissora a serviço da comunidade (Una estación a servicio de la comunidad) - 1991
 Aqui o Rio Grande se vê - 1993
 Cada vez mais perto de você (Cada vez más cerca de usted) - 1994
 Tudo por você - 1996
 Sempre o melhor pra você (Siempre lo mejor para usted) - 2001
 A gente mostra, você vê(Nosotros mostramos, usted ve) - 2002
 Sua vida na TV (Su vida en la TV) - 2003
 A gente faz pra você (Nosotros lo hacemos por usted) - 2008

Véase también
 Grupo RBS
 RBS TV

Referencias

Enlaces externos

 Blog oficial de la estación
 Portal ClicRBS

 Página de RBS TV Erechim en Twitter

RBS TV

RBS TV Erechim


David LaChapelle (11 Mart, 1963, Fairfield, Connecticut, ABD), moda, reklam ve fotoğrafçılık sanatı üzerinde çalışan ve genellikle sürreal ve esprili stili ile bilinen Amerikalı fotoğrafçı ve yönetmen.

Müzik videoları
1994
 Penny Ford - "I'll Be There"
1997
 The Dandy Warhols - "Not If You Were The Last Junkie On Earth"
 Space Monkeys - Sugar Cane
2000
 Kelis - "Good Stuff"
 Moby - "Natural Blues"
 Enrique Iglesias - "Sad Eyes" (Unreleased)
2001
 Elton John - "This Train Don't Stop There Anymore"
 Mariah Carey feat. Da Brat & Ludacris - "Loverboy"
2002
 Elton John - "Original Sin"
 The Vines - "Outtathaway"
 Christina Aguilera feat. Redman - "Dirrty"
 Avril Lavigne - "I'm With You"
2003
 Jennifer Lopez - "I'm Glad"
 Whitney Houston - "Try It On My Own"
 Christina Aguilera feat. Lil' Kim - "Can't Hold Us Down"
 Macy Gray - "She Ain't Right For You"
 Christina Aguilera - "The Voice Within"
 Blink-182 - "Feeling This"
 No Doubt - "It's My Life"
2004
 The Three Bad Girls - "Like You"
 Britney Spears - "Everytime"
 Joss Stone - "Super Duper Love"
 Norah Jones - "Those Sweet Words"
 Elton John - "Answer In The Sky"
 Elton John - "All That I'm Allowed"
 Gwen Stefani feat. Eve - "Rich Girl"
2005
 Robbie Williams - "Advertising Space"
2006
 Hilary Duff - "Supergirl" (cancelled)
 Elton John - "Someone Saved My Life Tonight"
2007
 Amy Winehouse - "Tears Dry on Their Own"

Kitapları
 LaChapelle Land (1996)
 Hotel LaChapelle (1999)
 Artists and Prostitutes (2006)
 Heaven to Hell (2006)

Ödülleri
1995
 "Best New Photographer of the Year" - Fransız ve Amerikan Foto dergileri
1996
 "Yılın Fotiğrafçısı Ödülü" - VH-1 Moda Ödülleri
1997
 "Sanat Yönetmenleri Kulübü Ödülü" - LaChapelle Land kitabı için en iyi kitap dizayn ödülü
1998
 Life Dergisi Alfred Eisenstadt ödüllerinden dergi fotoğrafçılığında en iyi "Cutting Edge Essay" ve "Style Photography" (Eisies)
1999
 Eisies'de"Yılın kapağı" kategorisi aday gösterildi
2000
 MTV Avrupa Müzik Ödülleri'nde Moby'nin "Natural Blues" şarkısı "En iyi video" seçildi.
2003
 12. yıllık MVPA (Music Video Production Association) ödülleri- Adult Contemporary Video of the year - Elton John "This Train Don't Stop There Anymore"
2004
 13. yıllık MVPA ödülleri- "Yılın yönetmeni" - "Yılın en iyi Rock Videosu" No Doubt "It's My Life"
 Özel jüri ödülü Mountainfilm in Telluride
 Aspen Film Festivali'nde "En İyi Belgesel" ödülü

Dış bağlantılar
 DavidLaChapelle.com  Resmi internet sitesi
 IMDb sayfası

Connecticut doğumlular
Amerikalı fotoğrafçılar
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı video klip yönetmenleri
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
GLAAD Medya Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
1963 doğumlular

David LaChapelle


عقد 1290 هو عقد امتد بين 1 يناير 1290 و31 ديسمبر 1299 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1280 ولحقه عقد 1300.

أحداث

 معركة دنبار (1296)
 معركة كيلي (1299)
 معركة كورزولا (1298)

مواليد

 جوان الثانية، كونتيسة بورغندي (1292)
 ابن قيم الجوزية (1292)
 جان العرجاء (1293)
 إليزابيث من بوهيميا (1292)
 بياتريس من قشتالة (1293)
 عبد الرزاق الإصفهاني (1291)
 يوهان، كونت كليفه (1292)
 ديمتري العيون الرهيبة (1299)
 أبو الربيع المريني (1291)
 كارلو دوق كالابريا (1298)
 كانغراندي الأول ديلا سكالا (1291)

وفيات

 سعدي الشيرازي (1291)
 إبراهيم بن لقمان (1294)
 معز الدين كيقباذ بن بغرا خان بن بلبن (1290)
 المنصور سيف الدين قلاوون (1290)
 رابان صاوما (1294)
 إبراهيم أبوالعفيا (1291)
 جلال الدين الخبازي (1292)
 محيي الدين بن عبد الظاهر (1292)
 أبو حفص عمر بن يحيى (1295)
 جون الأول، دوق برابانت (1294)
 جيتوني داريتزو (1294)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

وصلات خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1290 ابتداءً من

عقد 1290


A prova dos 100 metros peito feminino da natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022 ocorreu nos dias 19 e 20 de junho, em Budapeste, na Hungria.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+2).

Resultados

Eliminatórias
Esses foram os resultados das eliminatórias. A prova foi realizada no dia 19 de junho com início às 09:32.

Semifinal
Esses foram os resultados das semifinais. A prova foi realizada no dia 18 de junho com início às 18:29.

Final
A final foi realizada em 20 de junho às 19:48.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Eventos do Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022

Natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022 - 100 m peito feminino


සංශෝෂණය යනු එක් ද්‍රව්‍යයක් තවෙකකට සම්බන්ධනය වන සංසිද්ධිමය භෞතික සහ රසායනික ක්‍රියාවලියකි. සංශෝෂණයෙහි විශේෂ ප්‍රත්‍යයන් පහත ලිපි වල සාකච්ඡා කෙරෙයි:

 අවශෝෂණය - එක් අවස්ථාවක පවතින ද්‍රව්‍යයක් වෙනස් අවස්ථාවක පවතින තවෙකකට සංයෝජනය කිරීම (නිද.  ඝනයක් විසින් ද්‍රව අවශෝෂණය කිරීම හෝ  ද්‍රවයක් විසින් වායු අවශෝෂණය කිරීම);
 අධිශෝෂණය -  වෙනත් කලාපයක පෘෂ්ඨයට  අයන සහ අණු භෞතින බද්ධතාව හෝ බන්ධනය (නිද. ඝන උත්ප්‍රෙරක පෘෂ්ඨයකට  ප්‍රතිකාරක අධිශෝෂණය වීම);
 අයන හුවමාරුව -  විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යයන්  දෙකක් හෝ විද්‍යුත් විච්ඡේද්‍යය ද්‍රාවණයක් සහ සංකීර්ණයක් අතර අයන හුවමාරුව.

භෞතික රසායන විද්‍යාව

සංශෝෂණය


Blús fyrir Rikka er plata með íslenska tónlistarmanninum Bubba Morthens sem kom út þann 1. júlí 1986. Platan var önnur plata Bubba þar sem að Magnús Þór Jónsson (Megas) birtist en þeir sungu lögin Fatlafól og Heilræðavísur #2 á plötu Bubba frá 1983, Fingraför. Þeir sungu lag Megasar, Um skáldið Jónas, og lag Bubba, Ísbjarnarblús, á Blús fyrir Rikka auk þess að Bubbi söng lag Megasar, Skutullinn, eins síns liðs. Bubbi söng auk þess blúslög á ensku á borð við Rock island line eftir Breska söngvarann Lonnie Donegan. Á plötunni voru upptökur frá tónleikaferðalögum Bubba frá 1985, aðallega úr Konu-túrnum sem Bubbi fór í með kassagítarinn sinn einungis.

Blús fyrir Rikka var eina plata Bubba frá árunum 1980-1990, fyrir utan Ísbjarnarblús, Konu og Geislavirkir, sem kom ekki út endurbætt í tilefni fimmtugsafmælis Bubba.

Lagalisti
 Rauðir fánar
 Eins og gengur
 Blindsker
 Skutullinn
 Talað við Gluggann
 Giftu þig 19
 Biðin
 Litli hermaðurinn
 Reykjavík brennur
 Vilmundur
 Skeggrótarblús
 Um skáldið Jónas (með Megasi)
 Ísbjarnarblús (með Megasi)
 Í spegli Helgu
 Syndandi í hafi móðurlífsins
 Blús fyrir Rikka
 Haustið á liti
 Systir minna auðmýktu bræðra
 Segulstöðvarblús
 Mescalin
 Rómeó og Júlía
 Rock island line
 Silver city bound
 Let us walk together

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 1986

Blús fyrir Rikka


Alva Christine Ellisor (Galveston, 26 de abril de 1892 – 22 de setembro de 1964) foi uma geóloga e estratígrafa norte-americana.

É considerada a primeira mulher estratígrafa dos Estados Unidos.

Biografia
Ellisor nasceu em Galveston, no Texas, em 1892. Era filha de William Lee Ellisor e Emma J. (Osterman) Ellisor. Aos 8 anos, sobreviveu ao furacão de 1900 em Galveston, que acabou matando seus dois irmãos mais novos. Ela e a mãe foram resgatadas do telhado da casa pelos bombeiros. Oradora de sua turma, em 1915, ela se formou com honras no curso de geologia da Universidade do Texas em Dallas, sendo uma das únicas mulheres da turma.

Depois de se formar, Ellisor começou a lecionar no ensino médio na Ball High School, em Galveston. Ficou na escola por pouco tempo, pois decidiu retornar para a faculdade a fim de continuar os estudos para se tornar professora universitária. No mesmo período em que Ellisor voltou para a universidade, ela começou a fazer pesquisa na área de geologia com a supervisão de dois professores, Francis L. Whitney e Hal P. Bybee.

Um de seus primeiros artigos foi publicado em 1918, sobre vários fósseis por ela descobertos. Estes mesmos fósseis foram depois publicados no livro Texas Cretaceous Fossils, de W.S. Adkin (1928). Em 1918, Ellisor era professora de geologia na Universidade do Kansas e em 1919 começou a trabalhar no Serviço Geológico do Kansas.

Carreira
Em 1920, Ellisor trocou de área e começou a trabalhar na Humble Oil & Refining Company, onde foi contratada pelo geólogo Wallace Pratt, para projetar um laboratório de pesquisasse o desenvolvimento de petróleo e gás natural, bem como outros minerais. Foi na área de pesquisa de petróleo que Ellisor desenvolveu a maior parte de suas pesquisas e se tornou conhecida e respeitada na área. Seu pioneirismo atraiu muitas mulheres para a área.

Ellisor criou um laboratório para estudar o Cretáceo e o Cenozoico e meses após a abertura, ela fez uma grande descoberta sobre foraminíferos, em um dos poços de petróleo em Goose Creek, na Carolina do Sul. Seu estudo indicou a presença de antigos recifes de coral no domo de sal de Damon Mound, no Condado de Brazoria, no Texas.

Ela foi uma das primeiras a ver o potencial do uso de foraminíferos para correlacionar rochas de poços de perfuração. Essas descobertas seriam a base para algumas de suas maiores conquistas científicas nos anos seguintes. Ellisor descobriu vários novos foraminíferos: pelo menos quinze novas espécies e sete variedades.

Apesar de suas contribuições, ela nunca foi creditada por sua descoberta sober foraminíferos em The Trek of the Oil Finders de Edgar Owen, que creditou exclusivamente J.A. Udden, Edwin T. Dumble, Joseph Augustine Cushman e Jesse J. Galloway. No entanto, os quatro só puderam concluir suas descobertas pela pesquisa da própria Ellisor, bem como de suas co-autoras Esther Applin e Headwig Thusnelda Kniker. Ellisor, juntamente com Applin e Kniker, propuseram a ideia de usar microfósseis para localizar e encontrar poços de petróleo.

Ellisor continuou a ser influente por conta própria, tendo seu trabalho publicado por muitas organizações geológicas reconhecidas nos Estados Unidos. De suas muitas realizações, algumas de seus maiores cargos na ciência foram ser membro da Sociedade Geológica da América e vice-presidente da Sociedade Geológica de Houston por dois anos.

Últimos anos e morte
Ellisor trabalhou para a Humble Oil & Refining Company por 20 anos, até se aposentar em 1947. Engajada em ações filantrópicas por toda sua carreira, Ellisor doou três mil livros para a biblioteca da Universidade do Texas.

Morte
Ellisor morreu em 22 de setembro de 1964, em Galveston, no Texas, aos 72 anos. Seu corpo foi cremado e as cinzas entregues para a família.

Prêmios e homenagens
 1924 - vice-presidente do Serviço Geológico de Houston
 1930 - vice-presidente da Sociedade Geológica de Houston
 1941 - vice-presidente da Sociedade de Geologia Sedimentar
 1948 - membro honorário da Sociedade Geológica de Houston

Ligações externas

Naturais de Galveston
Cientistas dos Estados Unidos do século XX
Geólogos dos Estados Unidos
Alunos da Universidade do Texas
Mulheres na ciência

Alva C. Ellisor


The Cold Light of Day ist ein US-amerikanischer Actionfilm, der am 4. April 2012 in Spanien Premiere feierte. In Deutschland erschien der Film am 3. Mai; in den Vereinigten Staaten ist der Film am 7. September angelaufen. Summit war an der Produktion beteiligt und übernahm die Vermarktung in den Vereinigten Staaten. In Deutschland wurde die Vermarktung von Concorde übernommen.

Handlung
Bei einem Segelurlaub mit seiner Familie in Spanien werden plötzlich Will Shaws Eltern, dessen Bruder und zukünftige Schwägerin entführt. Er wendet sich an die örtliche Polizei, muss dabei aber feststellen, dass sie ihm wenig hilft. Dagegen trifft er unerwartet auf seinen Vater Martin, der auf der Flucht zu sein scheint und ihm gesteht, dass er als Agent für die CIA arbeitet. Kurz darauf wird er erschossen und nun ist Wills eigenes Leben in großer Gefahr. Er kann noch die Waffe und das Handy seines Vaters an sich nehmen, dann lassen die Mörder die Leiche verschwinden. Die Anrufliste des Handys nutzt Will für eigene Ermittlungen, denn die örtliche Polizei verweigert jegliche Zusammenarbeit. Die Agentin Jean Carrack, mit der Martin zusammenarbeitete, scheint ein falsches Spiel zu spielen. Sie behauptet, Martin hätte brisante Informationen an einen verfeindeten Staat verkauft. Will hingegen hält seinen Vater für aufrichtig.

Als das Handy seines Vaters klingelt, geht er zögerlich ran. Die Entführer fordern die Herausgabe eines Aktenkoffers von ihm, sodann würden die Geiseln freigelassen. In seiner Not erscheint er ohne den Koffer (da er ihn auch gar nicht besitzt) zur Übergabe. Die Entführer stellen sich als Israelis heraus und er erfährt, dass die Agentin Jean Carrack selbst die Überläuferin ist und nicht Martin Shaw. Will verspricht, bei der Beschaffung des Koffers zu helfen. Er fordert Carrack heraus und am Ende einer wilden Verfolgungsjagd durch die Innenstadt von Madrid erschießen die israelischen Agenten Carrack und nehmen den Koffer an sich. Die Geiseln kommen frei und Will kann seine Familie wieder in die Arme schließen.

Hintergrund
Gedreht wurde ausschließlich in Spanien, unter anderem in Madrid und den Küstenorten Teulada-Moraira und Javea.

Synchronisation
Die deutsche Synchronisation wurde unter anderem von Nicolas Böll, Manfred Lehmann und Karin Buchholz übernommen.

Kritik
Der Film wurde überwiegend negativ aufgenommen. Rotten Tomatoes verzeichnet eine Wertung von lediglich 5 %, basierend auf über 40 Kritiken.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
US-amerikanischer Film
Actionfilm
Thriller

The Cold Light of Day


Die Portugal International 1999 im Badminton fanden vom 14. bis zum 17. Januar 1999 in Caldas da Rainha statt. Es war die 34. Auflage dieser internationalen Titelkämpfe in Portugal.

Finalergebnisse

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=15F1DE40-9111-481B-B29E-55CFCF6DA35C

1999
Badminton 1999
EBU Circuit 1998/99
Badmintonwettbewerb in Caldas da Rainha

Portugal International 1999


Zatchistka (en russe : , littéralement : nettoyage) est un terme militaire russe non officiel pour désigner une « opération de nettoyage (pièce par pièce) d'un bâtiment ». Dans le contexte de combats, cette opération est effectuée par des patrouilles armées réalisant des fouilles de maison en maison. Le terme est principalement associé, mais non exclusivement, à la « phase d'insurrection » de la deuxième guerre de Tchétchénie après le rétablissement des « opérations de maintien de la paix » russes en Tchétchénie. Plusieurs opérations de zatchistka sont devenues notoires à la suite d'accusations de violations des droits humains, confirmées ou non par les forces russes, y compris le nettoyage ethnique et le pillage. Le terme zatchistka est alors devenu exclusivement associé à ces violations, en particulier en Tchétchénie.

Zachistkas notables

En Tchétchénie

Alkhan-Kala
L' est une zatchistka menée sur une semaine par les forces spéciales russes Spetsnaz à Alkhan-Kala, au sud-ouest de la capitale Grozny, du 22 au 28 juin 2001. L'opération s'est soldée par une victoire russe majeure, notamment par la mort d'Arbi Baraïev, un chef de guerre séparatiste tchétchène de haut rang, islamiste et figure du crime organisé.

Tsotsin-Yourt
L' est une zatchistka menée sur quatre jours par les Spetsnaz russes à Tsotsin-Yourt, à partir du 30 décembre 2001. Officiellement, des affrontements armés ont éclaté entre les forces russes et les séparatistes tchétchènes dans l'important village de Tsotsin-Yourt, au sud-est de Grozny. L'issue de l'opération est contestée et les troupes russes ont été accusées de larges violations des droits humains.

Borozdinovskaïa
L'opération Borozdinovskaïa est une zatchistka menée par des membres du bataillon spécial Vostok, une unité ethnique tchétchène appartenant aux Spetsnaz, le 4 juin 2005 dans le village de la minorité ethnique Avar de Borozdinovskaïa, près de la frontière tchétchène avec le Daghestan. Au moins 12 habitants, dont 11 Avars, ont été tués ou ont « disparu ». Des représentants des autorités fédérales russes ont exprimé leur indignation face à l'incident et le commandant de l'unité responsable a été condamné.

En Ukraine

Boutcha
Le massacre de Boutcha pourrait être une zatchistka du fait de la présence d'une série de crimes de guerre présumés, incluant le meurtre de masse, le viol et la torture qui auraient été commis par les troupes russes contre les civils ukrainiens dans la ville de Boutcha, au cours de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022. Des photographies de cadavres dans les rues de Boutcha suscitent une vive réaction internationale et interrogent sur un caractère systématique (maison par maison) propre à la zatchistka bien que la Russie réfute être à l'origine de ces crimes.

Autres zatchistkas

Passage à tabac de masse à Blagovechtchensk
Le passage à tabac de masse de Blagovechtchensk désigne une opération de zatchistka menée durant quatre jours par l'unité OMON locale à Blagovechtchensk, en Bachkirie, du 10 au 14 décembre 2004. Environ 500 à 1 500 personnes, soit 2,5 % de la population de Blagovechtchensk, ont été arbitrairement détenues par la police spéciale OMON et soumises à des violences physiques. Les détentions massives, qui ont même concerné des adolescents et des personnes handicapées, ont été critiquées comme étant une punition collective pour Blagovechtchensk, qui était l'une des rares villes de Bachkirie à voter contre le troisième mandat de Mourtaza Rakhimov à la présidence de la Bachkirie.

Articles connexes
 Crimes de guerre de la fédération de Russie
 Première guerre de Tchétchénie
 Seconde guerre de Tchétchénie
 OMON
 Spetsnaz

Références

Guerres de Tchétchénie
Forces armées de la Russie
Crime de guerre en Tchétchénie
Crime de guerre russe

Zatchistka


A train is a form of rail transport comprising a series of connected vehicles that usually run along a rail track to transport cargo or passengers.

Train(s) may also refer to:

People
 Train (surname)
 Matt Bloom (born 1972), American professional wrestler sometimes known as A-Train
 Ice Train (wrestler) (born 1967), Harold Hogue, former American professional wrestler

Transport
 Roller coaster train, the specialized vehicle which transports riders around a roller coaster track
 Camel train, a series of camels carrying goods or passengers in a group
 Overland train, a type of oversized semi-trailer truck that could travel over most terrain
 Road train, a truck design used in remote areas of Australia to move bulky loads efficiently
 Trackless train, a road-going articulated vehicle
 Wagon train, a group of wagons traveling together, especially the American West

Science and technology
 Train (unidentified sound), one of six unidentified sounds recorded by the U.S. National Oceanic and Atmospheric Administration
 Gear train, an interconnected series of gears in a machine
 Wheel train (horology), the gear train of a mechanical watch or clock
 LNG train, a natural gas liquefaction unit
 Print train, on a train printer
 Software release train, a concept in software engineering
 Wave train, a finite burst of wave action that travels as a unit

Arts, entertainment, and media

Games
 Train (board game), a board game by Brenda Romero
 Trainz, a railroad-operations simulation video game

Music

Groups
 Train (band), an American rock band

Albums
 Train (album), their debut album

Opera

 "Train", scene 1 from the first act of Einstein on the Beach, composed by Philip Glass

Songs
 "Train" (3 Doors Down song), 2008
 "Train" (Goldfrapp song), 2003
 "Train", by 4 Non Blondes from Bigger, Better, Faster, More!, 1992
 "Train", by the Bats from Couchmaster, 1995
 "Train", by Ketsumeishi, 2007
 "Train", by Lagwagon from Let's Talk About Feelings, 1998
 "Train", by Nitro Nitra, representing Delaware in the American Song Contest, 2022
 "Train", by P-Model from Perspective, 1992
 "Train", by Red Box from Motive, 1990
 "Train", by Uncle Tupelo from No Depression, 1990
 "Trains", by Nav from Emergency Tsunami, 2020
 "Trains", by Porcupine Tree from In Absentia, 2002
 "Trains", by the Vapors from New Clear Days, 1980

Other arts, entertainment, and media
 Train (film), a 2008 American horror film
 Trains (magazine), a magazine devoted to trains and railroads
 Train Heartnet, a fictional character in the anime series Black Cat
 "Trains", a monologue by Reginald Gardiner
 Train (TV series), a 2020 South Korean television series

Legislation
Tax Reform for Acceleration and Inclusion Law (TRAIN Law), a legislation which made reforms on taxation in the Philippines
 Transparency in Regulatory Analysis of Impacts on the Nation Act (TRAIN Act), U.S. House legislation sponsored by John Sullivan

Other uses
 The Redstone Acceleration & Innovation Network (TRAIN), a medical research organization
 Train, Bavaria, a town in Bavaria, Germany
 Train (clothing), the long back portion of a skirt or dress that trails on the ground behind the wearer
 Train (military), the supply and support units of an army
 Train, the male peafowl's elongated upper tail covert feathers as used in display
 Train, or to "run a train", the process of multiple men having sexual intercourse with a single female, with little to no breaks between "sessions"; this is often a form of gang rape
 Whale oil, historically called train or train oil

See also
 Powertrain, the components that generate and deliver power for a vehicle
 Soul Train
 The Train (disambiguation)
 Train Train (disambiguation)
 Training, the acquisition of useful knowledge and skills through instruction
 Trane (disambiguation)

Train (disambiguation)


Aigüestortes i Estany de Sant Maurici Nationalpark (), er en af Spaniens fjorten nationalparker, og den eneste i Catalonien.

Nationalparken ligger i en højde mellem 1.600 og godt 3.000 meters højde i en vild bjergregion i Pyrenæerne, med toppe op til 3.017 m (Besiberri Sud) og næsten 200 søer, mange med vand fra gletsjere Parken har et areal på 141 km² og en bufferzone på 267 km² omkring parken. Parkens navn på Catalansk er Aigüestortes i Estany de Sant Maurici, frit oversat "Meanderstrømmene (i Riu de Sant Nicolau) og Sankt Mauricesøen".

Nationalparken består af to dale (Sant Nicolau and L'Escrita) mellem floderne Noguera Pallaresa og Noguera Ribagorzana. Comaloforno er det højeste bjerg, med toppen 3.033 moh.

I parken lever bl.a. pyrenæisk gemse, murmeldyr, lækat, rådyr, og blandt fuglene er der (sortspætte, lille korsnæb, lammegrib og kongeørn.

Nationalparken, der har administration i byerne Espot og Boí, blev oprettet i 1955 og var den anden i Pyrenæerne, efter Ordesa y Monte Perdido Nationalpark, der blev oprettet i 1918.

Gallery

Eksterne kilder og henvisninger

 Aigüestortes i Estany de Sant Maurici på Parcs de Catalunya
 Catalonia Parks and Natural Highlights  på rural-pyrenees-guide.com

Nationalparker i Spanien
Catalonien


An Oryzopsis obtusa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf ngan Daniel Oliver. An Oryzopsis obtusa in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis obtusa


Artvin ( (artvini),  (Artvin),  (Ardvin), ); Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nin doğu ucunda bulunan bir şehirdir ve Artvin ilinin merkezidir.

Artvin, Orta Çağ'da Gürcistan'ın bölgelerinden biri olan Klarceti'deki yerleşmelerden biriydi. Önemli yolların geçtiği bir kavşakta yer alıyordu. Bir yandan Erzurum, Bayburt, Ardahan ve Ardanuç'a, diğer yandan Batum ve Hopa'ya açılıyordu. Şehir ayrıca Çoruh Havzası'nda Artvin ile Batum arasındaki su yoluyla taşımacılığın iskelelerinden biriydi.

Etimoloji
Artvin, Ahameniş döneminde, Gürcistan'da da yayılmış bir din olan Zerdüştiliğe bağlı olarak ortaya çıkmış bir yer adı olarak kabul edilir. Artvin Gürcüce kaynaklarda "Artvini" ve "Artavani" olarak geçer. 18. yüzyıl Gürcü tarihçi ve coğrafyacı Vahuşti de bu yerleşmeden "Artavani" olarak söz etmiştir. Bu yer adının kökü olan Arta, eski Farsça'dan gelir ve Zerdüştilikte "Aša" olarak da bilinen tanrının adıdır. Arta, sadece Artvin'e değil, Artanuci, Artahi, Artaani ve Artaşeni'ye de adını vermiştir.  Artvin adı, Arta'ya Gürcücede kelimeye bir şeyi taşıyan anlamı veren "-ovani" sonekinin eklenmesi sonucunda ortaya çıkmıştır. Arta-ovani zaman içinde Arta-vani, Art-vani ve Art-vin'e dönüşmüştür. Artavani "Arta'yı barındıran yer" anlamına gelir. Bu da Artvin'de tanrı Arta adına inşa edilmiş bir tapınağın bulunduğunu göstermektedir. Arta adı inşa edilen tapınakların akarsu kıyılarında olduğu bilinmektedir. Artvin'deki tapınağın da, Çoruh Nehri kıyısında, Artvin Kalesi'nin bulunduğu yer olduğu tahmin edilmektedir. 18. yüzyılın sonunda kaleme alınmış olan Gürcüce bir kaynakta kentin adı Artvanisi / Artavanisi (ართვანისი / ართავანისი) biçiminde yazılmıştır.

Ancak Artvin kentinin çevresinin adı Artvin değil, Ligani ve Livani'ydi. Kartlis Tshovreba'da bu yörenin adı sadece Nigali ve Nigali Vadisi olarak geçmektedir. Ancak Nigali daha geniş bir coğrafyanın adıydı. Bu adlandırmalar farklılıklar göstermekle birlikte, çok eskilerden gelen Nigali, Ligani ve Livani adının Osmanlı döneminde Livane ve Livana'ya dönüşmüş, Osmanlı kayıtlarında da Livana olarak yer almıştır.

Tarihçe

Çoruh Havzasında bulunan Artvin, antik çağda Kolhis ve İberya sınırları içinde yer alıyordu. Bazı araştırmacılar, Yunan mitolojisinde adı geçen Fasis Nehrinin Rioni değil, Artvin'in de kıyısında yer aldığı Çoruh olduğunu ileri sürerler.  Artvin'in Kolheti döneminde Tunç Çağı yerleşmesi olduğu kabul edilir. Klasik kronolojiyle bölge tarihini aktaran kaynaklara göre, bulunduğu yer itibarıyla Artvin, İÖ 8. yüzyılda Kimmerler, İÖ 7. yüzyılda İskitler tarafından istila edildi. İÖ 200 yılında İberya Krallığı'nın, İÖ 119'da Pontus'un, İÖ 65 yılında Roma'nın egemenliğine girdi. 1944 yılında Kılıç Kökten'in yaptığı kazılarda il çevresinde MÖ 3500-2200 yıllarına tarihlenen Kura-Aras (Erken Trans-Kafkasya Kültürü) ile ilişkilendirilen yerleşim izlerine rastlanmıştır.

Artvin, erken Orta Çağ'da Gürcülerin önemli merkezi olan Tao-Klarceti bölgesinde, 8-9. yüzyıllarda kurapalatilerin yönettiği bir yerdi. Sonra birleşik Gürcistan Krallığı içinde yer aldı. Birleşik Gürcistan krallığını parçalanmasından ve Moğol istilasından sonra 13. yüzyılda Gürcü atabeglerin yönetimine girdi. 16. yüzyılda, Gürcü atabeglerini gerileten Osmanlıların eline geçti. Osmanlılar Tao-Klarceti'yi tamamen ele geçirince bu topraklarda Çıldır Eyaleti'ni kurdular. Artvin bu eyalet içinde Livana (Nisf-i Livana) adlı livanın (sancak) merkeziydi. Uzun süre Osmanlı yönetimi altında kalan Artvin, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Rusların eline geçti.

Bu savaştan sonra Artvin ve çevresinden Gürcülerin önemli bir kısmı göç etti. Bu tarihten kısa bir süre önce, 1874'te Giorgi Kazbegi'nin tespitine göre Artvin kentinde Gürcüce seyrek konuşuluyor olmasına karşın arka mahallelerde neredeyse herkes Gürcüce konuşuyordu. Artvin Gürcülerden sonra önemli bir Ermeni nüfusa sahipti. Şehrin tamamında 2.000 ev vardı. Bunlardan 100'ü Gregoryen Ermenilerine, 600'ü Katolik Ermenilerine, geri kalanlar ise Müslümanlara aitti. Bu dağılıma uygun olarak ahalinin beş camisi, dört Katolik ve bir Gregoryan kilisesi vardı. Şehirde sekiz kahvehane ve 250 dükkân bulunuyordu. Evler dağın dik bir yamacına yan yana sıralı bir şekilde kuruluydu. Şehrin kenar bölümlerinde zeytin bahçeleri,  incir ağaçları içinde köy diye adlandırılan yerler vardı. 1874'te bölgeyi gezen Giorgi Kazbegi Artvin'da ticaretle sadece Ermenilerin meşgul olduğunu yazar. 1882 yılında Artvin'de iki Ermeni Gregoryen, üç Ermeni Katolik kilisesi, üç deri fabrikası, yedi okul vardı. Rus yönetimi sırasında Artvin kenti aynı adlı ilin (okrug) merkeziydi.

Rus idaresinin 1886 yaptığı nüfus sayımına göre Artvin kasabası Batum Oblastı sınırları içindeki Artvin Okrugu'nun merkeziydi. Artvin Okrugu'nun nüfusu 52.434 kişiden oluşuyordu. Bu nüfusun % 34,5 (17.814 kişi) Gürcü, % 50,3'ü (26.395 kişi) Türk, %14,8'i (7.775 kişi) Ermeni, %0,3 (154 kişi) Kürt, % 0,6'sı (296 kişi) Çingene olarak kaydedilmişti.  Artvin Okrugu'ndaki kazalardan biri olan Artvin kazasında (uçastok) ise, 12.919 kişi yaşıyordu. Bu nüfusun % 53,5'i (6.913 kişi), % 46,5'i (6.001 kişi) Türk ve %  0,1'i (5 kişi) Ermenilerden oluşuyordu. Artvin kasabasında ise 6.442 kişi yaşıyordu.

9 şubat 1897 tarihinde Rusya'da yapılan genel nüfus sayımı esnasında Artvin Okrugu'nda da nüfus sayımı yapılmıştır. Bu nüfus sayımında cinsiyet, yaş, milliyet, mezhep, toplumsal zümre, meslek, okur-yazarlık, öğrenim, şehirleşme oranı, ana dili, doğum yeri, uyruğu, medeni durumu gibi ayrıntılı sorular sorulmuştur. Kutaisi Guberniyasına bağlı Artvin Okrugu'nuın toplam nüfusu 56.140 kişiydi. Mezhep ve din dağılımında nüfusun %84'ü Müslüman, %8,5'i Ermeni Katolik ve Protestan, %5,5'i Ortodoks Ermeni, %2'si diğer Ortodoks gruplardı. Anadile göre dağılımda %74'ü Türkçe, %12'si Ermenice, %10'u Gürcüce ve %2'si de Rusça konuşuyordu.

I. Dünya Savaşı sonlarına doğru Rus ordusunun bölgeden çekilmesinin ardından Artvin, 1918-1921 arasında bağımsız olan Gürcistan sınırları içinde yer aldı. 7 Mayıs 1920'de yapılan Moskova Antlaşması'yla Sovyet Rusya, Artvin ve Ardahan bölgelerini Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti'nin bir parçası olarak tanıdı. 1921'de Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükûmeti'nin Gürcistan hükûmetine 23 Şubat 1921'de verdiği nota doğrultusunda Gürcü birlikleri bölgeden çekildi. Türk birlikleri genel bir harekâtla Tao-Klarceti bölgesinin büyük kısmını (Artvin ve Ardahan) ile Batum'u ele geçirdi. Ancak Türk birlikleri Giorgi Mazniaşvili komutasındaki Gürcü ordusu tarafından Batum'dan çıkarıldı ve sadece Artvin ve Ardahan bölgeleri Türkiye sınırları içinde kaldı. 4 Ocak 1936 tarihinde yeni kurulan Çoruh ilinin adı, 17 Şubat 1956 tarihinde TBMM'inde kabul edilen 6668 sayılı kanunla Artvin olarak değiştirilerek bu ilin merkezi yapılmıştır.

Tarihsel yapılar

Artvin kentindeki en önemli tarihsel yapı Artvin Kalesi'dir (47 x 37 m). Livane Kalesi olarak da bilinen yapı, şehrin kuzeybatı kısmında, Çayağzı mahallesi sınırları içindedir. Çoruh Nehrine hakim, nehrin sağ tarafında ve nehirden 70 metre yükseklikteki bir tepede yer alır. Bir kulesi bulunan kale, bugüne büyük ölçüde sağlam ulaşmıştır. Artvin Kalesi, Bagrationi Hanedanı'nın Gürcü kralı Büyük Aşot tarafından 937 yılında yaptırılmıştır. 16. yüzyılda Osmanlıların eline geçen kale, birkaç kez onarılmıştır. Bugün askeri bölge içinde olan Artvin Kalesi 2004 yılında onarılmıştır. Kale içinde kilise ve sarnıç kalıntıları vardır. Bugünkü Artvin kenti sınırları içinde altı kilisenin varlığı bilinmektedir. Bu kiliselerden dördü Katolik kilisesiydi. 19-20. yüzyıllarda kilise olmaktan çıkan veya yıkılmış olan bu yapılar arasında Kardzveli Kilisesi önemli bir yere sahiptir. Bu kilisede çok sayıda Gürcüce elyazması kitap bulunuyordu. Ne var ki bu el yazmaları sonradan kaybolmuştur.

Coğrafya
Dağlık bir alanda Çoruh vadisinin sol yamacında meyilli bir arazide kurulmuş olan Artvin kenti, Borçka'ya değin olan kesimde Çoruh vadisini izleyen, Borçka'dan sonra da Doğu Karadeniz kıyı dağlarını Cankurtaran Geçidi ile Karadeniz kıyısındaki Hopa ilçesine bağlanmaktadır.

İklim
İklim tüm yıl boyunca yağışlıdır ve kışları ılık, her mevsim bol yağışlı bir iklim hüküm sürmektedir. Çoruh Nehrinin de etkisiyle daha az yağışlı, kışları pek sert geçmeyen ılıman bir iklim görülür.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 Artvin ilinde bulunan yaylalar listesi

Kaynakça

Artvin tarihi
Tao-Klarceti

Artvin


La liste des ponts sur le Niger comprend des ponts et des traversées (sur des barrages) sur le fleuve Niger.
À partir de Bamako, il n'y a que 14 ponts permettant de traverser le fleuve Niger, un  étant en construction au Nigeria. En dehors de ces ponts, seules des barques assurent la traversée.

Guinée
 pont ferroviaire de Kouroussa, premier pont sur le cours du fleuve Niger.
 second sur la route N1 à Koumana.
 Le pont de Faranah sur la route nationale 1 de Conakry-N'zérékoré à l'entrée de la ville de Faranah

Mali
 Pont du Roi-Fahd, à Bamako.
 Pont des Martyrs, à Bamako.
 Pont de l'amitié sino-malienne, à Bamako. Il a été inauguré le jeudi 22 septembre 2011 par le président de la République, dans le cadre des festivités du 51e anniversaire de l'Indépendance correspondant également avec les 51 ans des relations d'amitié entre le Mali et la Chine d'où le nom du pont. La première pierre du pont a été posée le 13 février 2009 par les chefs d'État malien Amadou Toumani Touré et chinois Hu Jintao lors de sa visite d'État effectué en novembre de la même année au Mali. Ce pont résulte d'une promesse de la République populaire de Chine faite au Mali en novembre 2006, lors du sommet Chine-Afrique. Les travaux de constructions ont pris 27 mois d'intenses travaux menés par les ingénieurs et les ouvriers maliens et chinois, soit huit mois avant le délai contractuel qui expirait en avril 2012. Ils ont coûté plus de 30 milliards F cfa entièrement financés par un don du gouvernement chinois. Il a une longueur de 1 616 mètres.
 Barrage de Markala.
 Pont de Wabaria, à Gao.
 Pont de Kayo, à Koulikoro

Niger
 Pont Kennedy, à Niamey.
 Pont de l'amitié Chine-Niger, appelé aussi pont chinois car construit par eux, mis en circulation en 2012.
 Pont Général Seyni Kountché à Niamey, inauguré le 18 février 2021 par le président de la République constitue le deuxième pont construit par la République populaire de Chine pour le Niger.
 Pont Gaya Malanville reliant le Niger au Bénin.

Nigeria
 Barrage Kainji.
 Barrage de Jebba.
 Pont à Adaha, sur la route Abuja-Lokoja (Nigeria).
 Pont à Itobe, sur la route Ajaokuta-Ayangba (Nigeria).
 :en:River Niger Bridge, à Onitsha.
 :en:Second Niger bridge, à Onitsha, en construction.

Références

Liens externes

Niger

Géographie du Niger
Géographie du Nigeria
Géographie du Mali
Géographie de la Guinée

Liste des ponts sur le Niger


London School of Economics and Political Science ya da kısaca LSE olarak da bilinen London School of Economics, 1895 yılında Fabian Derneği üyeleri olan Beatrice ve Sidney Webb tarafından Londra'da kuruldu. Okul, bugün Londra Üniversitesi'ne bağlı kolejlerden biridir.

Okul yapısı

37 ünlü devlet adamı yetiştiren LSE, bunun yanında siyaset, uluslararası ilişkiler ve ekonomi dallarında sayısız ünlü isim yetiştirmiştir. Okulun mezunlarından veya okulda görev yapmış profesörlerden bugüne dek 13 kişi Nobel Ödülü'ne layık görülmüştür. LSE, İngiliz The Guardian gazetesi tarafından "siyasete dünyadaki diğer tüm üniversitelerden daha çok etki yapan okul" olarak tanımlanmıştır.

Üniversite sıralamalarında İngiltere içinde en iyi 3 üniversite arasında bulundan LSE, İngiliz The Times gazetesinin eğitim eki olan THES tarafından da dünya genelinde en iyi 11. ve sadece sosyal bilimler alanında ise de Harvard Üniversitesi'nden sonra dünyada en iyi 2. üniversite seçilmiştir.

LSE; Antropoloji, İktisat, İşletme, Hukuk, Siyasal Bilimler, Uluslararası ilişkiler, Felsefe, Sosyoloji, Ekonomi tarihi, Uluslararası Tarih gibi alanlarda 30'dan fazla lisans ve 120'den fazla lisansüstü programı sunmaktadır.

Okulun şu anki rektörü, Minouche Shafik'tır. LSE, ayrıca dünyanın en büyük sosyal bilimler kütüphanelerinden biri olan İngiliz Siyasal ve İktisadi Bilimler Kütüphanesi'ni (BLPES) bünyesinde barındırmaktadır.

Dış bağlantılar

 LSE anasayfası
 LSE Türk Mezunlar Derneği sayfası
 LSE hakkında Milliyet'te çıkan haber,18 Haziran 2006
 LSE hakkında Hürriyet'te yayımlanan haber,18 Haziran 2006

Londra Ekonomi Okulu


800 meter løb for herrer under Sommer-OL 2016 fandt sted den 12. august - 15. august 2016.

Turneringsformat
Konkurrencen blev afviklet med indledende heats, semifinaler og finale. Efter de indledende heats gik de 24 bedste videre til tre semifinaler. I disse kvalificerede de to bedste sig til finalen mens der også var plads til de to bedste tider.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Heats
Kvalifikationsregel: De første 3 i hvert heat (Q) og de næste tre hurtigste (q) er videre til semifinalen.

Heat 1

Heat 2

Heat 3

Heat 4

Heat 5

Heat 6

Heat 7

Semifinaler
Kvalifikationsregel: De første to i hvert heat (Q) og de næste to, som er hurtigste (q) er videre til finalen

Semifinale 1

Semifinale 2

Semifinale 3

Medaljefordeling

Referencer

Eksterne henvisninger
 http://doc.rero.ch/record/256687/files/Olympic_Sport_Explanatory_Guide_Athletics.pdf?version=1
 https://www.rio2016.com/en/athletics
 https://www.iaaf.org/home

800 meter løb (herrer)

Atletik under sommer-OL 2016 - 800 meter løb (herrer)


Demetrio Albertini (født 23. august 1971 i Besana in Brianza, Italien) er en italiensk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Klubkarriere

Albertini er bedst kendt for sine hele 14 år hos Milano-storklubben AC Milan, som han repræsenterede fra 1988 til 2002. Han spillede næsten 300 Serie A-kampe for klubben og var en del af holdets meget succesfulde periode i 1990'erne. Her blev det til en lang række titler, blandt andet fem italienske mesterskaber og tre Champions League-titler.

Senere i karrieren spillede Albertini for blandt andet Lazio samt spanske FC Barcelona. Også her var han med til at vinde titler, blandt andet det spanske mesterskab i 2005. Han stoppede karrieren samme år.

Landshold

Albertini spillede hele 79 kampe for Italiens landshold, som han debuterede 21. december 1991 i en EM-kvalifikationskamp på hjemmebane mod Cypern.

Albertini var en del af det italienske hold, der vandt sølv ved VM 1994 i USA, og spillede samtlige italienernes syv kampe i turneringen. I turneringens finale mod Brasilien scorede Albertini i den afgørende straffesparkskonkurrence, men da tre andre af de italienske skytter brændte, endte kampen alligevel med brasiliansk sejr.

Senere deltog Albertini også ved EM 1996 i England, VM 1998 i Frankrig, samt EM 2000 i Belgien og Holland. Ved sidstnævnte turnering nåede italierne også frem til finalen, og var kun få sekunder fra sejren, men måtte i sidste ende se sig besejret af Frankrig.

Efter karrierestop

Efter at have indstillet sin karriere har Albertini blandt andet arbejdet som vicepræsident i det italienske fodboldforbund, samt siddet i ledelsen hos Parma FC.

Titler
Serie A
 1992, 1993, 1994, 1996 og 1999 med AC Milan

Supercoppa Italiana
 1992, 1993 og 1994 med AC Milan

Mesterholdenes Europa Cup/Champions League
 1989, 1990 og 1994 med AC Milan

UEFA Super Cup
 1989 og 1994 med AC Milan

Intercontinental Cup
 1989 med AC Milan

Coppa Italia
 2004 med Lazio

La Liga
 2005 med FC Barcelona

U/21-EM
 1992 med Italien U/21

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra AC Milan
Fodboldspillere fra Atlético Madrid
Fodboldspillere fra FC Barcelona
Fodboldspillere fra SS Lazio
Fodboldspillere fra Atalanta BC
Fodboldspillere fra Calcio Padova
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1994
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1996
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2000

Demetrio Albertini


Yatırım, belirli bir kaynağın ya da değerin, gelir sağlamak amacıyla kalıcı bir biçimde kullanılmasıdır. Tüketim kavramından temel farkı, kullanılan kaynak ya da değerin işlem sonunda tükenmemesidir. Yatırım harcamasının sonucunda ortaya çıkan yatırım, orta ve uzun dönemde getiri sağlamaya devam eder.

Dar anlamda yatırım, yatırım mallarının satın alınması şeklindeki yatırım harcamasıdır. Geniş anlamda ise verimliliğin artırılması amacıyla insan kaynaklarına yapılan harcamalar da yatırım olarak kabul edilmelidir.

Yatırımcılar genellikle daha riskli yatırımlardan daha yüksek getiri beklerler. Düşük riskli bir yatırım yapıldığında, getiri de genellikle düşüktür.

Yatırımcılara özellikle acemi yatırımcılara, genellikle belirli bir yatırım stratejisi benimsemeleri ve portföylerini çeşitlendirmeleri tavsiye edilir. Farklılaşma genel riski azaltmanın istatistiksel etkisine sahiptir.

Terminoloji ve risk
Bir yatırımcı, akıllıca yapmadığı sürece yatırdığı sermayenin bir kısmını veya tamamını kaybetme riski taşır. Yatırım, sermayeye yapmadan veya risk taşımadan elde edilen arbitrajdan farklıdır.

Tasarruflar, finansal açıdan sağlayıcının temerrüde düşme riskini (normalde uzak) taşır.

Döviz tasarrufları da döviz kuru riski taşır: Bir tasarruf hesabının para birimi, hesap sahibinin ana para biriminden farklıysa, iki para birimi arasındaki döviz kurunun olumsuz şekilde değişme riski vardır. Böylece tasarruf hesabının değeri azalır ve hesap sahibinin ana para biriminde ölçülür.

Tasarrufların aksine, yatırımlar hem daha çeşitli risk faktörlerini hem de daha fazla belirsizliği ve daha fazla risk taşır.

Sanayiden sanayiye oynaklık, bağlı olarak az ya da çok bir risktir. Örneğin; biyoteknoloji'de yatırımcılar, küçük piyasa değerli ama hızla yüz milyonlarca değerinde olabilen şirketlerdeki büyük kârın peşindedirler. Araştırılan ürünlerin yaklaşık %90'ının yasal düzenlemeler ve farmakolojideki karmaşık talepler nedeniyle piyasaya sürülememe riski, ortalama bir reçeteli ilacın 10 yıl ve 2.5 milyar ABD Doları değerinde sermaye gerektirmesidir.

Kaynakça

Sosyal güvence
Ekonomi terimleri

Yatırım


Mürşit, Tasavvufta tabi olunan kâmil insan örneği. İslam tasavvuf ekollerinin hemen hemen tamamında müritlerini (tabiilerini ya da intisaplılarını) terbiye eden Kur'an ve Sünneti Seniyyeye ait ölçüleri hayata geçirerek bu ölçüleri nefsinde bizzat yaşayan ve bağlılarını Dinin esasları, Dini hayat, Tevhit, Marifetullah, konusunda terbiye ederek onları fenafillaha (Allahta Fani olmaya) eriştirmek için önderlik eden öğretmen (Kelime anlamı: irşad eden.)

Mürşit, mürid için terbiye etmede üstlendiği rolden dolayı manevi baba sayılır. Hatta mürşide baba şeklinde de hitap edilir. Peygamber Muhammed'e de sahabenin baba olarak hitap etmesiyle ilgili manevi ve gerçek babayı ayırmak üzere olan bir Kur'an âyeti şöyledir:

Ahzab Suresi: 40 - Muhammed, sizin adamlarınızdan hiçbirinin babası değildir. Ama Allah'ın Resulü ve peygamberlerin sonuncusudur. Allah her şeyi hakkıyle bilendir.''

Mürşitlere izafe edilen olağanüstü hâllerden (Kerametlerden) dolayı, halk arasında "Mürşit uçmaz, mürit uçurur" deyimi kullanılır.

Tasavvuf terimleri
Dinî kavramlar

Mürşit


A horse-drawn boat or tow-boat is a historic boat operating on a canal, pulled by a horse walking beside the canal on a towpath.

United Kingdom
The Romans are known to have used mules to haul boats on their waterways in the UK. Boat horses were the prime movers of the Industrial Revolution, and they remained at work until the middle of the 20th century. A horse, towing a boat with a rope from the towpath, could pull fifty times as much cargo as it could pull in a cart or wagon on roads. In the early days of the Canal Age, from about 1740, all boats and barges were towed by horse, mule, hinny, pony or sometimes a pair of donkeys. Many of the surviving buildings and structures had been designed with horse power in mind. Horse-drawn boats were used well into the 1960s on UK canals for commercial transport, and are still used today by passenger trip boats and other pleasure traffic.

The Horseboating Society has the primary aims of preserving and promoting Horseboating on the canals of the United Kingdom. There are horseboat operators at Foxton, Godalming, Tiverton, Ashton-under-Lyne, Newbury, Llangollen and Maesbury Marsh, Shropshire on the Montgomery Canal.

NB Maria

Maria is Britain's oldest surviving wooden narrowboat, built in 1854 by Jinks Boatyard in Marple, and was never converted to have an engine. From 1854 to 1897, Maria was used to carry railway track ballast for the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway. It was then used as a maintenance boat until 1962, lay abandoned for nine years until being salvaged in 1972 and converted to a passenger boat in 1978. In 2000 it was restored to near original operating condition.

Maria is currently owned by Ashton Packet Boat Company. It is sometimes loaned to the Horseboating Society and has taken part in several of their events, including British Waterways' "Coal and Cotton" event, celebrating the Leeds and Liverpool Canal's history of transporting coal from Leeds and Wigan to Liverpool, and taking cotton from Liverpool docks to Leeds.

In 2006 it was the first boat to have been legged through Standedge Tunnel in 60 years. A UK Government minister and a local Member of Parliament took turns at legging Maria through the highest, longest, and deepest canal tunnel in the UK.

See also

Experiment (horse powered boat)
Flatboat
Horseboating Society
Narrowboat
Team boat
Trekschuit (horse-drawn boat in the Netherlands)

References

External links
http://www.canaljunction.com/craft/horsedrawn1.htm
http://www.horsedrawnboats.co.uk/
The Horseboating Society
Kennet Horse Boat Company
Tiverton Canal Company

Boat types
Animal-powered vehicles
Horse transportation

de:Treideln
pl:Burłak

Horse-drawn boat


An Dendrobium samoense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb. An Dendrobium samoense in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Samoa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium samoense


ශ්‍රී ලංකාවේ ඉපැරණි දාගැබ්හී අත්තිවාරමට සම්බන්ධ කොට සතර දිශාවට මුහුණලා පවතින පරිදි ගොඩනංවා ඇති ප්‍රක්ෂේප හතර වාහල්කඩ ලෙස හැඳින්වේ. මෙරට දාගැබ හා සම්බන්ධ වූ තවත් සුවිශේෂ නිර්මාණයක් සේ සැළකෙන මෙම නිමැවුම කුමක් අරමුණු කොට ගනිමින් තනන ලද්දක්ද යන්න අපැහැදිලි වේ. බොහෝ විට දාගැබේ අලංකාරත්වය වර්ධනය කිරීම සඳහා වා සැළකේ. පුරාවිද්‍යාඥ සෙනරත් පරණවිතාන මහතාට අනූව වාහල්කඩ ගොඩනැංවීම ක්‍රි.පූ. 1 වන සියවසේ දී පමණ ආරම්භ වන්නට ඇතැයි පැවසෙයි.

අනුරාධපුර මිහින්තලය කණ්ඨක චෙෙත්‍යයේ දැකගත හැකි නැගෙනහිර දොරටු වාහල්කඩ මෙරට උසස්ම ඝණයේ වාහල්කඩ සේ සැළකේ.

මූලාශ්‍ර

දාගැබ් වාහල්කඩ