Mariánské Lázně (njem. Marienbad) je lječilišni grad u okresu Cheb i češkoj pokrajini Karlovarski kraj na krajnjem zapadu Češke. Zajedno s obližnjim gradovima Karlovy Vary i Františkovy Lázně, Mariánské Lázně tvore "Zapadnočeški lječiliši trokut".
Na gradskom području površine od 51,79 km² je 2022. godine živjelo 12.237 stanovnika stanovnika.
Gradsko središte je jako dobro sačuano i od 1992. god. je proglašeno za češki "rezervat urbanih spomenika", a  2021. god. UNESCO je prepoznao važnost ovih toplica i stavio je grad na popis mjesta svjetske baštine u Europi, zajedno s još 10 europskih lječilišnih gradova pod nazivom: Veliki lječilišni gradovi Europe.

Zemljopisne odlike
Mariánské Lázně se nalaze 25 km jugoistočno od grada Cheba i 31 km jugozapadno od grada Karlovy Vary. Istočni dio općine leži na brdovitom kraju Teplá, jugozapadni dio koji je najnaseljeniji je na ravnom dijelu šumovitom podbrđu Češkog gorja (Český les), a sjeverni dio pokriva Slavkov šuma (Slavkovský les). Većina ovog šumskog područja je Zaštićeni krajolik šume Slavkov (Chráněná krajinná oblast Slavkovský les).

Povijest

Iako je ovo područje naseljeno od davnina, poznato je kako su Češki vladari dinastije Přemyslovići na ovo područje doselili Nijemce u 12. st. Prvi spomen naselja je selo Úšovice iz 1273. god., a ljekoviti izvori na posjedu Opatije Teplá se spominju kao Auschowitzer vrela 1341. god.

Tek zalaganjem Josefa Nehra, liječnika opatije, koji je od 1779. do svoje smrti 1820. godine naporno radio na dokazivanju ljekovitosti izvora, voda se počela koristiti u medicinske svrhe. Ime Marienbad prvi put se pojavilo 1786. godine, 1818. godine postaje pojilište, a 1868. dobiva status grada.

Do početka 20. stoljeća iz Marienbada se godišnje izvozilo oko 1.000.000 boca mineralne vode. Voda iz Izvora Križa (Kreuzquelle, Křížový pramen) je isparavana, a konačni proizvod prodavan je kao laksativ pod imenom sal teplensis. Moderno lječilišno mjesto osnovali su opati Opatije Teplá, posebice Karl Kaspar Reitenberger, koji je također kupio neke od okolnih šuma kako bi ih zaštitio. Negostoljubiva močvarna dolina pretvorena je u krajolik parka s kolonadama, neoklasicističkim zgradama i paviljonima oko izvora.

Potom je uslijedilo drugo razdoblje rasta, tzv. zlatno doba grada između 1870. i 1914. god. kada su izgrađeni ili pregrađeni mnogi novi hoteli, kolonade i druge zgrade od starijih kuća. Godine 1872. grad je dobio željezničku vezu s gradom Chebom, a time i s cijelom Austro-Ugarskom i ostatkom Europe. Grad je ubrzo postao jedno od najboljih europskih lječilišta, popularno među uglednim osobama i vladarima koji su mu se često vraćali. U to vrijeme godišnje je dolazilo oko 20.000 posjetitelja. Također je bilo popularno odmaralište i mjesto za odmor europskih rabina i njihovih hasidskih sljedbenika, udovoljavajući njihovim potrebama košer restoranima, vjerskim molitvenim službama itd.. Prvi golf teren u gradu otvorio je 1905. britanski kralj Eduard VII.., koji je ondje boravio na liječenju, te je stoga najstariji postojeći golf teren u Češkoj i ovom dijelu Europe.

Marienbad je ostao popularno odredište između Prvog i Drugog svjetskog rata, nakon čega je većina njemačkog govornog gradskog stanovništva protjerana, a njihova imovina je prema unaprijed donesenima Benešovim dekretima konfiscirana. Nakon komunističkog državnog udara 1948., Mariánské Lázně je zatvoren za većinu stranih posjetitelja. Poslije Baršunaste revolucije 1989. god. uloženo je puno truda da se gradu vrati njegov izvorni karakter. Danas je to lječilište i popularno odmaralište zahvaljujući svom položaju među zelenim planinama Slavkovský les i Český les, sportskim sadržajima i blizini drugim toplicama, kao što su Karlovy Vary i Františkovy Lázně.

Znamenitosti

Najveća znamenitost grada je njgovih 100 mineralnih vrela (od kojij je 53 tapirano) s visokim postotkom ugljikova oksida i željeza, koji zajedno daju oko 600 l/min. Mnogi izvori su natkriveni paviljonima ili okruženi kolonadama, kao što su:
 Izvor Križa (Křížový pramen), monumentalni paviljon s kupolom na kojoj se nalazi križ, okružen s kolonadom od 72 jonska stupa (1812.-1826.).
 Rudolfovo vrelo (Rudolfův pramen), drveni paviljon iznda izvora.
 Karolinino vrelo (Karolinin pramen) okruženo kolonadom iz 1869. god.
 Ferdinandovo vrelo (Ferdinandův pramen) se flašira pod etiketom Excelsior.
 Ambrožovo vrelo (Ambrožovy prameny)
 Šumsko vrelo (Lesní pramen)
 Pjevajuća fontana (Zpívající fontána) na kolonadi lječilišta.
Od ostalih znamenitosti grada ističu se:
 Gradski muzej na Goetheplatzu sa susjednim geološkim parkom.
 Rimokatolička dekanatska Crkva uznesenja Marijina (1848.) Johanna Gottfrieda Gutensohna
 Evanđeoska crkva Corpus Christi svečano je otvorena 1857. godine.
 Park minijatura Boheminium Park na istoku grada.
 Anglikanska crkva izgrađena je 1879. god. u stilu engleske seoske crkve. Dala ju je izgraditi udovica Johna Scotta, gosta toplica iz Rodona, koji je umro u toplicama 1867. god. Arhitekt iz Londona, William Burges, projektirao je zgradu, a izveo ju je lokalni majstor, Friedrich Zieckler. * Chopinova kuća, u kojoj se nalazi i turistički ured, je nazvana po skladatelju Frédéricu Chopinu koji je 1836. god. živio u kući koja se tada zvala "Bijeli labud" i jedna je od najstarijih zgrada u Mariánské Lázně.

Izvori

Gradovi u Češkoj
Svjetska baština u Češkoj
Veliki lječilišni gradovi Europe

Mariánské Lázně


Das Amt Birgel war ein Amt im Kreis Düren in Nordrhein-Westfalen, Deutschland. Im Rahmen der nordrhein-westfälischen Gebietsreform wurde das Amt zum 1. Januar 1972 aufgelöst.

Geschichte

Gründung des Amtes
Am 1. Oktober 1799 wurde Christian Georg Engels "Agent de Commune" von Birgel im Auftrag der französischen Republik, zu der Birgel seit dem 4. November 1797 gehörte. Seit 1800 führte Engels den Titel "Maire" (dt. Bürgermeister).

Die Mairie (Bürgermeisterei), der von der französischen Besatzung geschaffene Verwaltungsbezirk, umfasste neben Birgel auch die Ortschaften Berzbuir-Kufferath, Gürzenich, Lendersdorf, Mozenborn und Rölsdorf. Sie wurde zunächst als "Mairie Lendersdorf" bezeichnet, später als "Mairie Birgel". Wann die Umbenennung erfolgte, ist nicht bekannt. Die Mairie Lendersdorf bzw. Mairie Birgel gehörte zum "Kanton Düren", "Arrondissement d'Aix-la-Chapelle" im "Département de la Roer".

Aus der "Mairie Birgel" wurde 1815, zu Beginn der preußischen Zeit, die "Bürgermeisterei Birgel", ab 1927 als "Amt Birgel" bezeichnet.

Die weitere Geschichte bis zur Kommunalen Neugliederung

Im Jahr 1882 erwarb die Bürgermeisterei Birgel in Rölsdorf ein Gebäude. Danach wurde die Amtsverwaltung von Gürzenich dorthin verlegt. Das Gebäude wurde 1968 durch einen Neubau in unmittelbarer Nachbarschaft ersetzt.

Bereits seit 1933 gab es in der Gemeinde Rölsdorf Bestrebungen, sich der Stadt Düren anzuschließen. Die Eingemeindung nach Düren erfolgte am 1. April 1937. Dabei wurden neben der Gemeinde Rölsdorf selbst auch Landflächen der Gemeinden Gürzenich und Lendersdorf-Krauthausen der Stadt Düren zugeschlagen. Das Amt Birgel verlor damit 425 Hektar Land, und die Einwohnerzahl verringerte sich um 2684 Einwohner. Die Amtsverwaltung des Amtes Birgel verblieb in Rölsdorf und lag damit ab diesem Zeitpunkt außerhalb des eigentlichen Amtsgebietes.

Kommunale Neugliederung
Bereits am 1. Juli 1969 wurde die Gemeinde Berzbuir-Kufferath mit der Gemeinde Lendersdorf-Krauthausen zur neuen Gemeinde Lendersdorf vereinigt. Durch das Aachen-Gesetz wurde mit Wirkung vom 1. Januar 1972 das Amt Birgel mit den Gemeinden Birgel, Gürzenich und Lendersdorf aufgelöst und an die Stadt Düren angegliedert. Die ehemals amtsangehörigen Orte sind seitdem Stadtteile der Stadt Düren.

Bevölkerungsentwicklung
Die folgende Tabelle zeigt die Einwohnerzahlen des Amtes Birgel. Die Daten sind, soweit nicht anders angegeben, dem Heimatbuch Birgel entnommen.

Die Amtsbürgermeister
Die folgende Tabelle zeigt die Amtsbürgermeister der Bürgermeisterei beziehungsweise des Amtes Birgel. Die Daten sind dem Heimatbuch Birgel entnommen.

Einzelnachweise

Birgel (Düren)
Birgel
Ehemalige Verwaltungseinheit (Kreis Düren)
Aufgelöst 1971

Amt Birgel


Olaylar
 1512 - I. Selim, Osmanlı İmparatorluğu tahtına çıktı.
 1513 - Yenişehir Muharebesi, I. Selim ile ağabeyi Ahmet Sultan arasında gerçekleşen taht kavgasının sonu.
 1558 - İskoç Kraliçesi I. Mary, Dofen II. François ile Notre Dame Katedrali'nde evlendi.
 1704 - Amerika'nın ilk gazetesi olan The Boston News-Letter, John Kampbell tarafından Boston'da basıldı.
 1800 - Dünyanın en büyük kütüphanesi olan Kongre Kütüphanesi kuruldu.
 1830 - Osmanlı Hükûmeti, Yunan Devleti'nin varlığını resmen kabul etti.
 1854 - I. Franz Joseph ile Elisabeth (namıdiğer Şisi) Augustinerkirche'de evlendiler.
 1877 - Rusya, Eflak ve Boğdan'a girerek Osmanlılara savaş açtı, böylece 93 Harbi olarak anılan Osmanlı-Rus savaşı başlamış oldu.
 1898 - İspanya, Küba'nın bağımsızlığını destekleyen ABD'nin Ada'nın boşaltılması isteğini reddederek, ABD'ye savaş ilan etti.
 1909 - İstanbul'a gelen Hareket Ordusu, 31 Mart Ayaklanması'nı bastırdı.
 1915 - İstanbul'da Ermeni topluluğunun önde gelenlerinden 2345 kişi tutuklandı.
 1916 - Patrick Pearse önderliğindeki "İrlanda Cumhuriyetçi Kardeşliği" adlı gizli milliyetçi örgüt, Postane Baskını ile Dublin'de İngiliz egemenliğine karşı Paskalya Ayaklanması'nı başlattı.
 1920 - Mustafa Kemal, Büyük Millet Meclisi Reisliği'ne seçildi.
 1939 -  Hatay Cumhurbaşkanı Tayfur Sökmen, Atatürk'ün ve İnönü'nün bir görevlisi olduğunu belirten bir konuşma yaptı.
 1946 - Ulvi Cemal Erkin'in "Birinci Senfonisi", Ankara Devlet Konservatuvarı'nda ilk kez seslendirildi.
 1955 - Endonezya'nın Bandung kentinde 18 Nisan'da, 29 bağlantısız Afrika ve Asya ülkesinin bir araya geldiği konferans sona erdi; sonuç bildirgesinde sömürgeciliğin ve ırkçılığın son bulması istendi. (bknz. Bandung Konferansı)
 1959 - Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdünnasır, Shell ve Anglo-Egyptian petrol şirketlerini kamulaştırma emri verdi.
 1967 - Sovyetler Birliği'ne ait Soyuz 1 uzay aracı, dünyaya dönüş sırasında yere çakıldı.
 1972 - Türkiye Büyük Millet Meclisi; Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idam kararlarını yeniden onayladı.
 1978 - Ereğli Kömür İşletmesi'nin Armutçuk üretim bölgesindeki grizu patlamasında, 17 işçi öldü.
 1980 - Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne Giden Süreç (1979- 12 Eylül 1980): Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren, not defterine, "Durum hiç de iyi değil. Hiçbir şeyin hâlledildiği yok. Galiba sonunda bu işe müdahale etmek zorunda kalacağız." yazdı.
 1980 - İran'da rehin tutulan 52 Amerikalıyı kurtarmak için girişilen kurtarma operasyonu, rehineler kurtarılamadan sekiz ABD askerinin ölümüyle sonuçlandı.
 2001 - Ankara DGM Cumhuriyet Başsavcılığı, "Beyaz Enerji Operasyonu"na ilişkin soruşturmayı tamamlayarak dava açtı.
 2004 - Kıbrıs'ta Annan Planı için referandum yapıldı. Türk tarafının kabul ettiği plan, Rum tarafının reddetmesi sonucu hayata geçirilemedi.
 2007 - Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Abdullah Gül'ü Cumhurbaşkanlığına aday göstereceklerini açıkladı. Abdullah Gül de Türkiye'nin 11. Cumhurbaşkanı adaylığı için TBMM Başkanlığına başvurdu.
 2012 - ABD Başkanı Barack Obama, Ermenilerin 1915'te yaşanan olayları anma günü olarak seçtiği 24 Nisan'daki konuşmasında, geçen yıl olduğu gibi "Büyük Felaket" anlamına gelen "Meds Yeghern" ifadesini kullandı.

Doğumlar
 1533 - Sessiz William, Hollanda'nın bağımsızlığını kazandığı Seksen yıl savaşları'nın ilk ve en önemli lideridir (ö. 1584)
 1562 - Xu Guangqi, vaftiz adıyla Paul, Çinli tarımbilimci, astronom, matematikçi, yazar ve devlet adamı (ö. 1633)
 1575 - Jakob Böhme, Alman Hristiyan mistik (ö. 1624)
 1581 - Vincent de Paul, Fransız Katolik rahip, aziz ve tarikat kurucusudur (ö. 1660)
 1620 - John Graunt, İngiliz istatistikçi (ö. 1674)
 1721 - Johann Kirnberger, Alman besteci ve kuramcı (ö. 1783)
 1767 - Jacques-Laurent Agasse, İsviçreli ressam (ö. 1849)
 1784 - Peter Vivian Daniel, Amerikalı bir hukukçuydu (ö. 1860)
 1787 - Mathieu Orfila, İspanyol asıllı Fransız tıp eğitimcisi (ö. 1853)
 1812 - Walthère Frère-Orban, Belçikalı siyasetçi ve devlet adamı (ö. 1896)
 1825 - Robert Michael Ballantyne, İskoç yazar (ö. 1894)
 1845 - Carl Spitteler, İsviçreli şair, yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1924)
 1856 - Philippe Pétain, Vichy Fransası'nın Devlet Başkanı (ö. 1951)
 1862 - Tomitaro Makino, bir Japon botanikçiydi (ö. 1957)
 1874 - John Russell Pope, Amerikalı mimar (d. 1937)
 1876 - Erich Raeder, Alman amiral (ö. 1960)
 1880 - Gideon Sundback, İsveçli mucit (ö. 1954)
 1901 - Talat Artemel, Türk tiyatro ve sinema sanatçısı (ö. 1957)
1905 - Robert Penn Warren, Amerikalı şair, kurgu yazarı ve Pulitzer Ödülü sahibi (ö. 1989)
 1906 - William Joyce, Amerikalı Nazi propagandacısı (ö. 1946)
 1922 - Anton Bogetić, Hırvat rahip ve piskopos
 1924 - Nahuel Moreno, Arjantinli Troçkist önder (ö. 1987)
 1929 - Ferit Tüzün, Türk besteci (ö. 1977)
 1934 - Shirley MacLaine, Amerikalı sinema oyuncusu, yazar ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1936 - Jill Ireland, İngiliz aktris (ö. 1990)
 1937 - Joe Henderson, Amerikalı caz müzisyeni (ö. 2001)
 1938 - Hasanağa Turabov, Azeri oyuncu (ö. 2003)
 1941 - Richard Holbrooke, Amerikalı diplomat, dergi yayımcısı ve yazar (ö. 2010)
 1942 - Barbra Streisand, Amerikalı şarkıcı, oyuncu, yönetmen ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1943 - Anna Maria Cecchi, İtalyan yüzücü
 1947 - Richard John Garcia, Amerikalı piskopos ve din adamı (ö. 2018)
 1952 - Jean-Paul Gaultier, Fransız modacı
 1960 - Philip Absolon, İngiliz ressam
 1961 - Mehmet Uslu, Türk dizi ve sinema oyuncusu (ö. 2018)
 1961 - Erol Budan, Arabesk müziği sanatçısı
 1964 - Djimon Hounsou, Benin doğumlu Amerikalı oyuncu
 1968 - Aidan Gillen, İrlandalı sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu
 1968 - Haşim Taçi, Kosovalı siyasetçi ve Kosova Cumhurbaşkanı
 1969 - Rebecca Martin, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı
 1969 - Gülşah Alkoçlar, Türk oyuncu
 1971 - Stefania Rocca, İtalyan oyuncu
 1973 - Damon Lindelof, Amerikalı senarist ve yapımcı
 1976 - Steve Finnan, İrlandalı futbolcu
 1977 - Diego Placente, Arjantin millî futbol takımı futbolcusudur
 1978 - Mert Kılıç, Türk oyuncu ve manken
 1980 - Fernando Arce, Meksikalı futbolcudur
 1980 - Pınar Soykan, Türk şarkıcı
 1982 - Kelly Clarkson, Amerikalı şarkıcı
 1982 - David Oliver, ABDli engelli koşu branşında yarışan atlet
 1983 - Xetaq Qazyumov, Azeri güreşçi
 1985 - Carlos Bellvís, İspanyol futbolcu
 1985 - Ismael Gómez Falcón, İspanyol futbolcu
 1987 - Rein Taaramäe, Estonyalı bir yol bisikleti yarışçısıdır
 1987 - Jan Vertonghen, Belçikalı millî futbolcudur
 1989 - Elina Babkina, Letonyalı profesyonel basketbolcu
 1990 - Kim Tae-ri, Güney Koreli oyuncu
 1990 - Jan Veselý, Çek basketbolcu
 1991 - Batuhan Karadeniz, Türk futbolcu
 1992 - Joe Keery, Amerikalı aktör ve müzisyen
 1993 - Ben Davies, Galli millî futbolcudur
 1994 - Caspar Lee, İngiltere doğumlu Güney Afrikalı YouTube şahsiyeti, vlogger ve aktördür
 1994 - Vedat Muriqi, Kosovalı futbolcu
 1995 - Doğan Bayraktar, Türk oyuncu
 1996 - Ashleigh Barty, Avustralyalı profesyonel tenis oyuncusu ve eski kriket oyuncusu
 1997 - Yuta Kamiya, Japon futbolcu
 1998 - Ryan Newman, Amerikalı oyuncu ve manken

Ölümler
 1513 - Ahmed Sultan, II. Bayezid'in en büyük oğlu ve Amasya Valisi
 1731 - Daniel Defoe, İngiliz yazar (d. 1660)
 1822 - Giovanni Battista Venturi, İtalyan fizikçi, diplomat, bilim tarihçisi ve katolik rahip (d. 1746)
 1852 - Vasili Jukovski, Rus şair (d. 1783)
 1884 - Marie Taglioni, İtalyan balerin (d. 1804)
 1891 - Helmuth Karl Bernhard von Moltke, Prusyalı mareşal (d. 1800)
 1926 - Sunjong, Kore'nin ikinci ve son imparatoru ve son Joseon hükümdarı (d. 1874)
 1931 - Davit Kldiaşvili, Gürcü yazar (d. 1862)
 1932 - Vasfi Mirza Paşa, Çerkes kökenli asker (d. 1837)
 1935 - Anastasios Papulas, Yunan kuvvetlerinin başkomutanı (d. 1857)
 1941 - Sisowath Monivong, Kamboçya Kralı (d. 1875)
 1942 - Lucy Maud Montgomery, bir Kanadalı yazardır (d. 1874)
 1945 - Ernst-Robert Grawitz, II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nda doktor (d. 1899)
 1947 - Willa Cather, Amerikalı romancı (d. 1873)

 1951 - Eugen Müller, II. Dünya Savaşı sırasında Wehrmacht'ta görev yapan Nazi generali (d. 1891)
 1952 - İbrahim Halil Soğukoğlu, İslam âlimi ve Mürid Hareketi'nin lideri (d. 1901)
 1960 - Max von Laue, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1879)
 1960 - George Relph, İngiliz aktör (d. 1888)
 1967 - Vladimir Komarov, Sovyet kozmonot ve aynı zamanda bir uzay görevi sırasında hayatını kaybeden ilk insan (d. 1927)
 1974 - Bud Abbott, Amerikalı aktör ve komedyen (d. 1895)
 1980 - Alejo Carpentier, Kübalı yazar (d. 1904)
 1982 - Ville Ritola, Fin uzun mesafe koşucusu (d. 1896)
 1983 - Erol Güngör, Türk sosyal psikoloji profesörü (d. 1938)
 1984 - Ekrem Hakkı Ayverdi, Türk yazar ve mühendis (d. 1899)
 1986 - Aydın Emeç, Türk gazeteci ve çevirmen
 1986 - Wallis Simpson, Amerikan bir sosyete üyesidir (d. 1896)
 1991 - Ali Rıza Alp, Türk gazeteci, yazar ve şair (d. 1923)
 2001 - Hasan Dinçer, Türk siyasetçi (d. 1910)
 2003 - Nüzhet Gökdoğan, Türk gök bilimci ve akademisyen (d. 1910)
 2004 - Feridun Karakaya, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (d. 1928)
 2004 - Estée Lauder, Amerikalı girişimci, güzellik uzmanı (d. 1906)
 2005 - Ezer Weizman, İsrail'in 7. Cumhurbaşkanı (d. 1924)
 2005 - Fei Xiaotong, Çinli sosyolog ve insanbilimci (d. 1910)
 2006 - Brian Labone, İngiliz eski millî futbolcu (d. 1940)
 2007 - Alan James Ball, İngiliz eski millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1945)
 2010 - Denis Guedj, Fransız yazar (d. 1940)
 2010 - Özdemir Özok, Türk hukukçu (d. 1945)
 2011 - Ngô Đình Nhu, 1955'ten 1963'e kadar Güney Vietnam'ın first lady'si kabul edilmiştir (d. 1924)
 2011 - Marie-France Pisier, Fransız oyuncu (d. 1944)
 2011 - Sri Sathya Sai Baba, Hint guru, ruhani figür, hayırsever ve eğitimci (d. 1926)
 2014 - Hans Hollein, Avusturyalı mimar ve tasarımcı (d. 1934)
 2014 - Sandy Jardine, İskoç millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1948)
 2014 - Michel Lang, Fransız film yönetmeni ve Tv yapımcısı (d. 1939)
 2016 - Inge King, Almanya doğumlu Avustralyalı heykeltıraş ve sanatçı (d. 1915)
 2016 - Jules Shungu Wembadio Pene Kikumba, bilinen adıyla: Papa Wemba, Demokratik Kongo Cumhuriyeti vatandaşı ünlü şarkıcı ve müzisyen (d. 1949)
 2016 - Klaus Siebert, Alman biatloncu ve çalıştırıcısı (d. 1955)
 2016 - Paul Williams, sahne adı ile Billy Paul, Amerikalı müzisyen ve şarkıcı (d. 1934)
 2016 - Nina Arhipova, Rus aktris (d. 1921)
 2017 - Don Gordon, Amerikalı erkek sinema ve dizi oyuncusu (d. 1926)
 2017 - Inga Maria Ålenius, İsveçli aktris (d.1938)
 2017 - Robert M. Pirsig, Amerikalı yazar ve filozof (d. 1928)
 2018 - Paul Gray, Avustralyalı şarkıcı-söz yazarı, piyanist ve müzik yapımcısı (d. 1963)
 2018 - Henri Michel, Fransız eski futbolcu (d. 1947)
 2019 - Saleh Ahmed, Bangladeşli tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1936/37)
 2019 - Hubert Hahne, Alman otomobil yarışçısı (d. 1935)
 2019 - Jean-Pierre Marielle, Fransız oyuncu (d. 1932)
 2019 - Dick Rivers (doğum adı: Hervé Forneri), Fransız şarkıcı ve oyuncu (d. 1945)
 2020 - İbrahim Amini, İranlı siyasetçi ve din adamı (d. 1925)
 2020 - Namio Harukawa, Fetiş türde eserlere imza atan Japon çizer (d. 1947)
 2020 - Francis Lee Strong (bilinen adıyla: Grandma Lee), Amerikalı stand-up komedyen (d. 1934)
 2020 - Mircea Mureșan, Rumen film yönetmeni (d. 1928)
 2020 - Yukio Okamoto, Japon diplomat, diplomatik analist (d. 1945)
 2020 - Lynn Faulds Wood, İskoç televizyon sunucusu, gazeteci ve aktivist (d. 1948)
 2021 - Ana María Casó, Arjantinli aktris ve tiyatro yönetmeni (d. 1937)
 2021 - Kalawati Bhuria, Hint kadın siyasetçi (d. 1972)
 2021 - Yves Rénier, Fransız aktör, yönetmen, senarist ve dublaj sanatçısı (d. 1942)
 2022 - Willi Resetarits, Avusturyalı şarkıcı, komedyen ve insan hakları aktivisti (d. 1948)

Tatiller ve özel günler
 Ermeni Soykırımını Anma Günü
 Dünya Laboratuvar Hayvanları Günü
 Aşı Haftası (24-30 Nisan 2016)

0424
24

24 Nisan


Stanisław Marcin Ulam (født 13. april 1909, død 13. maj 1984), kaldet for Stan i USA, var en polsk-amerikansk matematiker og kernefysiker, der kendes især for sin teoretiske indsats og arbejde med at skabe brintbomben.

Ulam var en produktiv forsker, der udviklede blandt andet Monte Carlo-metoder, Teller–Ulam-konfigurationen for termonukleare våben (1952), Fermi–Pasta–Ulam–Tsingou problemet, Ulamtal, heldige tal (1955), Ulams spiral (1963), deltog i Manhattan-projektet (fra 1943) samt beviste teorier og foreslog adskillige formodninger inden for teoretisk og anvendt matematik (som Ulam-formodningen), fysik, og biologi.

Ulam opdagede også celleautomaton-fænomenet i biologi.

Han foreslog også kernedrivkraft ved hjælp af kerne-eksplosioner i rumraketter (1946-47), hvilket blev undersøgt med Orion-projektet i USA (1958-63) men aldrig brugt i praksis pga. den store forurening.

Uddannelse og virke

Stanislaw studerede på Lviv Polytekniske Institut siden 1927. Da han var 20 år i 1929, skrev han og offentliggjorde sin første afhandling Concerning Function of Sets i videnskabsjournalen Fundamenta Mathematicae. Han fik sin doktorgrad fra Lviv Instituttet i 1933.

Ulam var meget produktiv og fra den første skrift som studerende frem til sin død i 1984, skrev han mere end 150 afhandlinger om matematiske emner. Han berørte gerne emner som mængdelære, topologi, transformationsteori, ergodisk teori, gruppeteori, algebra, talteori, kombinatorik og grafteori.

I 1935, mødte Ulam John von Neumann i Warszawa og blev af ham inviteret til Institute for Advanced Study i Princeton, New Jersey. Ulam kom til forelæsninger der, holdt af bl.a. Albert Einstein og Oswald Veblen. Under et besøg hos Von Neumann, mødte Ulam G. D. Birkhoff, som foreslog ham at blive ansat på Harvard.

Ulam arbejdede herefter på Harvard fra 1936 til 1939 og rejste tilbage til sin familie i Polen i sommerferierne.

Efter Ulam flygtede med sin bror for bestandig til USA i 1939, blev han ansat som assisterende professor på universitetet i Wisconsin i 1940 og blev amerikansk statsborger i 1941. Han blev gift samme år.

Manhattan-projektet

I 1943 søgte Ulam et job med hjælp af Von Neumann og blev inviteret til Manhattan-projektet i Santa Fe, New Mexico. Her mødte han blandt andet Enrico Fermi, Teller, Oppenheimer, Mary Tsingou og andre forskere, som han arbejdede med.

Brintbomben
Efter 2. verdenskrig var USA igen med i våbenkapløbet, denne gang mod Sovjetunionen, om hvilket land der ville først udvikle brintbomber. Ulam fortsatte med at forske i kernekraft og sammen med Edward Teller udvikle det, der skulle blive til brintbomben. Deres forskning var som Teller-Ulam-konfigurationen afprøvet i form af test-sprængning af Ivy Mike-bomben i USA i 1952.

Orion-projektet
Ulam foreslog også, at kernekraft-eksplosioner, altså små atombomber, skulle bruges som drivkraft i rumraketter. Hans forslag blev udforsket i USA ved hjælp af Orion-projektet, men blev skrinlagt i 1963, da Orion-projektet viste, at atomforureningen ved denne drivkraft var alt for stor til praktisk brug i rumfart.

Privatliv

Ulam kom fra en polsktalende, velhavende jødisk familie i polsk-ukrainske Lviv. Hans velhavende arkitektonkel Michal Ulam yndede at rejse til kasinoerne i Monte Carlo, hvilket inspirerede Stanislaw til at opkalde Monte Carlo-metoder efter.

I august 1939 nåede Stanislaw at rejse til til USA sammen med sin 17-årige lillebror, Adam Bruno, lige før anden verdenskrigs udbrud. Resten af den tilbageblevne Ulam-familie omkom i Holocaust indenfor de næste 2 år. Adam studerede i USA og blev senere til anerkendt historiker, med speciale i Østeuropa og sovjetiske forhold.

I 1941, blev Stanislaw amerikansk statsborger og mødte den franske udveksling-studerende Françoise Aron (1918-2011) på Harvard. De blev gift i 1941 og fik datteren, Claire Anne Ulam. De flyttede fra Los Alamos til Santa Fe, da Ulam blev ansat ved Manhattan-projektet. Som andre "Manhattan-hustruer", vidste Françoise ikke så meget om projektet, der også var en vigtig for krigen statshemmelighed, og passede datteren derhjemme. Senere blev Françoise forfatter til bøger, hvor hun beskrev livet med Stanislaw og hans virke.

Efter Stanislaws død i 1984, donerede Françoise hans skrifter og bøger til Santa Fe Instituttet.

Ulams arv

Betydningen af Ulams forskning blev afspejlet i begreber opkaldt efter ham, eller begreber som han bidrog betydeligt til sammen med andre forskere.

Datalogi
 Stan, statistisk programmeringssprog i C++

Matematik
 Borsuk–Ulams sætning
 Hyers–Ulam–Rassias stabilitet
 Kelly–Ulam formodningen
 Kuratowski–Ulam teori
 Mazur–Ulam teori
 Ulamformodning (i talteori)
 Ulam matrix
 Ulamtal
 Ulams spiral
 Ulams spil
 Ulams pakkeformodning
 Ulam–Warburton cellular automaton

Fysik
 Fermi–Pasta–Ulam–Tsingou problem
 Fermi–Ulam model
 Teller–Ulam-konfigurationen

Kildehenvisninger

Matematikere fra Polen
Matematikere fra USA
Kernefysik
Kernevåben

Stanislaw Ulam


Barrie School is a progressive independent school for students age 12 months through Grade 12 located in an unincorporated area of Montgomery County, Maryland, outside of Washington, D.C.  The school is within the Glenmont census designated place, has a Silver Spring postal address, and is in close proximity to Layhill. Barrie School is a nonprofit school with 501(c)(3) status.

Barrie School has three divisions located on the same campus. The Lower School, which serves children from age 12 months through fifth grade, is Montessori-based. The Middle and Upper School uses a project-based curriculum. The campus has several buildings, a pool, and two ponds. Barrie School's equestrian program closed in 2020 due to the COVID-19 pandemic, and the horses and ponies were re-homed.

History

Founding in Mount Pleasant
The school was founded in 1932 by Frances Littman Seldin as a preschool called the Peter Pan School, located at 1604 Park Road NW in the Mount Pleasant neighborhood of the District of Columbia. A native of New York, Seldin was a graduate of Columbia University and a member of the Naturalist Hiking Club.

Move to Takoma
The school moved to 801 Fern Street NW in the Takoma neighborhood in 1939. A zoning variance to establish a school in the residential neighborhood, which was opposed by the Takoma Park Citizens Association, was granted by the District of Columbia Board of Zoning Adjustment. The new location was a  urban campus. The name was changed to Barrie School when upper grade classes were added, memorializing author J. M. Barrie, creator of the Peter Pan story.

Barrie was described by Mrs. Seldin as a progressive country day school, directly influenced by the work of John Dewey, Maria Montessori, Alfred Adler, and Anna Freud. It was an anomaly among private schools in Washington, D.C., for much of its history because of Mrs. Seldin's then-controversial beliefs about integration, creating a socioeconomically diverse population, and her decision to offer a year-round program and extended hours to serve working parents. Although the name Montessori was rarely used in describing Barrie School during those years, the program was heavily influenced by Maria Montessori's philosophy and program, including practical life, integrated learning and project-based collaborative learning, multiple age class groups, and a culture of partnership between students, parents, and staff.

Move to Montgomery County
In the 1950s, Mrs. Seldin purchased a  country estate on Layhill Road in rural Montgomery County, Maryland. The school began operating there in 1958. The new site was added to continue the school's mission of teaching in a natural setting. Barrie Camp moved to the property. In 1976, the Fern Place campus was closed and the remaining Middle and Lower School classes were moved to the Layhill Road property, with room for 265 students.

The Upper School (Grades 9–12) was closed from 1974 through 1982 as a result of Ms. Seldin's death and the need to sell the Fern Place campus to cover estate taxes, and a building moratorium imposed on new construction in Montgomery County during that period that created a cap on enrollment at the Layhill Road campus.

The high school was reopened in 1982 in time for the 50th anniversary of Barrie School's founding, which was celebrated with the reopening of the Upper School in the former Argyle Junior High School building on Bel Pre Road. That year, Barrie's Upper School was formally recognized by the American Montessori Society as the first Montessori High School in the United States. In that year the Barrie Institute for Advanced Montessori Studies was authorized by the American Montessori Society and Maryland State Commission of Higher Education to offer the first formal teacher preparation for secondary Montessori educators (ages 12–18).

Classes were held until new buildings on the Layhill Road campus were completed in the summer of 1991, bringing the Primary, Lower and Upper Elementary, Middle, and Upper School students together on one campus again.

Barrie Institute for Advanced Montessori Studies
In 1980, the Barrie Institute for Advanced Montessori Studies, offering graduate-level teacher education programs, was founded on Barrie School's Layhill Road campus to provide bridge between the traditional and Montessori schools of education. The training programs have been completed by individuals from the United States, Canada, Trinidad, China, and South Korea.

Alumnus
William C. Smith: Maryland Senate Officer

References

External links

Educational institutions established in 1932
Glenmont, Maryland
J. M. Barrie
Montessori schools in the United States
Private K-12 schools in Montgomery County, Maryland
1932 establishments in Washington, D.C.

Barrie School


Die Freedom Research Foundation ist eine Stiftung in Kalifornien, die 1984 von Jack Wheeler gegründet wurde. Sie ist mitbeteiligt an der Herausgabe der monatlichen Zeitschrift Freedom Fighter.

Sie unterstützte die Reagan-Doktrin, nach der es Ziel der Außenpolitik sein sollte, die sowjetische Ausbreitung durch Unterstützung von Gruppen in Angola, Nicaragua, Kambodscha usw. zu bekämpfen. Dazu zählten neben der KPNLF unter anderem die RENAMO und die UNITA.

Dem Vorstand gehörten Wheeler Alex Alexiev und Mike Kelly an. Alexiev war in den frühen 1980er Jahren bei der US Air Force in der Personalverwaltung. Kelly war Mitarbeiter der republikanischen Senatoren Bill Armstrong und John Tower. Es gelang der Stiftung und Wheeler, dazu beizutragen, dass Ronald Reagan gegen den Willen der CIA die Mudschaheddin militärisch unterstützte.

Weblinks
 Freedom Research Foundation

Einzelnachweise

Politische Organisation (Vereinigte Staaten)
Gegründet 1984

Freedom Research Foundation


Biagio Conte (* 7. April 1968 in Palermo) ist ein ehemaliger italienischer Radrennfahrer.

Sportliche Laufbahn
1991 startete Biagio Conte bei den Straßenweltmeisterschaften und belegte im Straßenrennen der Amateure Rang 53, und er gewann eine Etappe der Internationalen Friedensfahrt. 1996 bekam er bei Scrigno-Gaerne seinen ersten Vertrag. 1999 fuhr er für Liquigas und gehörte zum Sprinterzug für Mario Cipollini. Nach einer Saison wechselte er das Team erneut, um die Chance für eigene Siege zu erhalten.

Seine größten Erfolge waren die Siege auf zwei Etappen Vuelta a España 1996 sowie bei einer Etappe des Giro d'Italia 2000. Bei der Vuelta gewann er die erste Etappe und trug anschließend zwei Tage lang das Maillot amarillo des Gesamtführenden. Darüber hinaus entschied er mehrere hochkarätige Eintagesrennen für sich. 2001 gewann er eine Etappe von Tirreno–Adriatico und zwei Etappen der Regio-Tour.

Berufliches
Ab 2010 arbeitet Conte als Manager des Teams Liquigas, das ab 2013 den Namen Cannondale trug und 2014 sein Engagement beendete. Seitdem betreut er das italienische Junioren-Team Team Work Service Romagnano.

Erfolge
1991
 eine Etappe Internationale Friedensfahrt
1995
 Giro del Belvedere
 Trofeo Città di Castelfidardo
1996
 zwei Etappen Vuelta a España
1997
 Gran Premio Costa degli Etruschi
 Giro dell'Etna
1998
 eine Etappe Circuit des Mines
2000
 eine Etappe Giro d'Italia
2001
 eine Etappe Tirreno–Adriatico
 zwei Etappen Regio-Tour

Grand Tour-Platzierungen

Weblinks

Einzelnachweise

Radsportler (Italien)
Italiener
Geboren 1968
Mann

Biagio Conte


فيديريكو تشازاريني  (مواليد 7 أغسطس 1989 في كاربي - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بولونيا الإيطالي منذ 2007 في مركز الوسط المدافع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كاربي
رياضيون من إميليا-رومانيا
رياضيون من كاربي
لاعبو أسكولي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بولونيا
لاعبو كالياري
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من إميليا-رومانيا
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي أفيلينو
لاعبو نادي ألساندريا
لاعبو نوفارا
مواليد 1989
مواليد في كاربي

فيديريكو تشازاريني


Ostkaka er sænskur ábætir (dessert) sem upphaflega kemur frá Helsingjalandi og Smálöndum. Vanalega er rétturinn borinn fram volgur með  sultu eða ávaxtasósu úr múltuberjum, kirsuberjum, hindberjum, jarðarberjum en einnig oft með týtuberjum og ávöxtum, rjóma og stundum með ís.

Eftirréttir
Sænsk matargerð

Ostkaka


Džudaško natjecanje za žene u kategoriji do 78 kilograma na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Janeiru održano je 11. kolovoza u Carioca Areni 2.

U ovoj kategoriji natjecale su se 18 džudašica iz 18 država U prednatjecanju bile su podijeljene u 4 skupine, iz kojih su se pobjednice borile dalje u poluzavršnici i završnici. Džudašice koje su došle do završnice, plasirale su svoje protivnice iz prednatjecanja u repasaže i kasnije borbu za brončano odličje s poraženima u poluzavršnici.

Zlatno odličje osvojila je američka džudašica Kayla Harrison, koja je u završnici pobijedila Francuskinju Audrey Tcheuméo. Brončana odličja podijelile su Mayra Aguiar iz Brazila i Anamari Velenšek iz Slovenije.

Rezultati

Repasaži

Borba za brončano odličje

Izvori
 www.rio2016.com - Džudo, žene do 78 kg

Džudo na OI 2016.

Džudo na OI 2016. – žene do 78 kg


Petalídi, en , est un village et ancien dème du district régional de Messénie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Messini.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

District municipal dans le Péloponnèse (périphérie)
Village dans le Péloponnèse (périphérie)
Ancien dème en Grèce
Messénie

Petalídi


Anna Hill Johnstone (* 7. April 1913 in Greenville, South Carolina; † 16. Oktober 1992 in Lenox, Massachusetts) war eine US-amerikanische Kostümdesignerin. Johnstone, die sowohl für Filmproduktionen als auch für Theaterinszenierungen Kostüme entwarf, war zweimal für den Oscar nominiert.

Leben
Anna Hill Johnstone besuchte das Barnard College in New York City, dass sie 1934 mit einem Abschluss verließ.
Johnstone begann ihre Karriere am Broadway, wo sie zunächst als Assistentin verschiedener Kostümdesigner wie Irene Sharaff und Lucinda Ballard tätig war. Erstmals als hauptverantwortliche Kostümdesignerin arbeitete Johnstone 1946 bei der Produktion Temper in the Wind, die von Dezember 1946 bis Januar 1947 im Playhouse Theatre aufgeführt wurde. Sie entwarf die Kostüme für große Produktionen wie Anna Hill Johnstone von Tennessee Williams und Nach dem Sündenfall, basierend auf dem gleichnamigen Werk Arthur Millers.
Bei Filmproduktionen arbeitete sie mehrfach für Sidney Lumet und Elia Kazan.

Johnstone war mehr als 50 Jahre mit Curville Jones Robinson verheiratet.

Filmografie (Auswahl)
 1948: Jenny (Portrait of Jennie)
 1954: Die Faust im Nacken (On the Waterfront)
 1955: Jenseits von Eden (East of Eden)
 1956: Baby Doll
 1957: Das Gesicht in der Menge (A Face in the Crowd)
 1966: Die Clique (The Group)
 1968: Die Nacht, als Minsky aufflog (The Night They Raided Minsky's)
 1970: Zwei dreckige Halunken (There Was a Crooked Man...)
 1971: Wer ist Harry Kellerman? (Who Is Harry Kellerman and Why Is He Saying Those Terrible Things About Me?)
 1972: Der Pate (The Godfather)
 1972: Mach's noch einmal, Sam (Play it again, Sam)
 1975: Die Frauen von Stepford (The Stepford Wives)
 1976: Öl (The Next Man)
 1981: Ragtime
 1987: Die Flucht ins Ungewisse (Running on Empty)

Nominierungen
 Oscarverleihung 1973: Nominierung für das "Beste Kostümdesign" für Der Pate
 British Academy Film Award 1973: Nominierung für das "Beste Kostümdesign" für Der Pate
 Oscarverleihung 1982: Nominierung für das "Beste Kostümdesign" für Ragtime

Weblinks

 Nachruf in der New York Times vom 19. Oktober 1992

Kostümbildner (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1913
Gestorben 1992
Frau

Anna Hill Johnstone


BürgerForum live war eine Bürgersendung im Bayerischen Fernsehen, in der Bürger über aktuelle Themen, die Bayern bewegen, in einem Gasthaus live diskutieren konnten. Einmal im Monat am Mittwoch um 20:15 Uhr wurde ein Ort in Bayern ausgewählt, in den das BR-Team kam, um die Live-Sendung zu produzieren. Bei der Auswahl der Orte wurde darauf geachtet, dass alle Regionen Bayerns gleichermaßen berücksichtigt werden. Im Saal vor Ort moderierte Tilmann Schöberl den Diskurs der Bürger, zu dem auch bayerische Politiker und Experten für das jeweilige Thema der Sendung eingeladen wurden.

Weitere Bürgersendungen
Am Mittwoch um 20:15 Uhr wurde im BR Fernsehen bis März 2016 jede Woche eine Bürgersendung ausgestrahlt, in der sich Bürger beteiligen konnten oder die Belange der Bürger diskutiert wurden. Neben BürgerForum live gab es für europäische Themen die Sendung Jetzt red i – Europa. Außerdem wurden zu dieser Zeit auch BR unterwegs und die Bayerntour gezeigt. Als einzige Bürgersendung ist auf diesem Sendeplatz Jetzt red i verblieben, die sich um Probleme der bayerischen Politik kümmert.

Weblinks
 Offizielle Homepage von Bürgerforum live

Fernsehsendung (Deutschland)
BR Fernsehen

Bürgerforum live


Durval Bellegarde Marcondes ( - ) est un psychiatre et psychanalyste brésilien, fondateur et pionnier du mouvement psychanalytique brésilien. Il est cofondateur, avec Franco da Rocha, en 1927, de la Sociedade Brasileira de Psicanálise, première association psychanalytique d'Amérique latine.

Biographie
Durval Marcondes fait ses études de médecine à l'université de São Paulo, dont il est diplômé en 1924 avec une spécialité en psychiatrie. Il découvre la psychanalyse durant ses études, grâce au travail de diffusion de Francisco Franco da Rocha, psychiatre et professeur à la faculté de médecine et il fonde avec celui-ci, en 1927, la Sociedade Brasileira de Psicanálise. La société édite une revue, Revista brasileira de psicanálise à partir de 1928. Il envoie le premier numéro de la revue à Sigmund Freud et sollicite en 1929 l'adhésion de la société brésilienne à l'Association psychanalytique internationale. La société brésilienne souhaite aligner sa formation sur celle prônée par l'Institut psychanalytique de Berlin, et demande qu'un psychanalyste didacticien s'installe au Brésil. La venue de René Spitz ne se fait pas, pour des raisons de politique interne au pays. La Sociedade Brasileira de Psicanálise quant à elle est dissoute en 1930. Adelheid Koch, psychanalyste berlinoise exilée pour fuir les persécutions anti-juives des nazis, s'installe avec sa famille au Brésil en 1936, à la demande d'Ernest Jones. Elle analyse Durval Marcondes et d'autres, assure des supervisions et anime des séminaires. Elle fonde en 1944 le Grupo psyichanalítico de Sao Paulo, qui est accepté par l'API sous l'intitulé de Sociedade Brasileira de Psicanálise de São Paulo, d'abord à titre provisoire en 1945, puis définitivement en 1951.

Durval Marcondes est président de la Sociedade Brasileira de Psicanálise de São Paulo à deux reprises. Il prend part à la fondation de lAssociação Brasileire de Psicanálise en 1967 et en est le premier président.

Marcondes est également connu pour ses contributions à la santé publique et à l'enseignement universitaire, appliquant et diffusant les théories de Freud aux débuts de la psychanalyse. Il ouvre un service de santé mentale scolaire à São Paulo dont il devient le directeur. Il donne des cours à l'université de São Paulo et dans divers établissements d'enseignement supérieur de la ville, inaugurant le champ de recherche et de développement théorique de la psychanalyse dans un contexte universitaire en Amérique latine. Il est l'auteur d'un unique ouvrage, en 1951, A Medicina e a Psicologia.

Publications (sélection)

 « A higiene mental escolar por meio da clínica desorientação infantil », Revista de Neurologia e Psiquiatria de São Paulo, .
 « Contribuição para o problema do estudo dos repetentes da escola primária: condições físicas, psíquicas e sociais », Revista de Neurologia e Psiquiatria de São Paulo, .
 « Clínica de orientação infantil: suas finalidades e linhas gerais de sua organização », dans Noções gerais de higiene mental da criança. São Paulo: Livraria Martins, 1946.
 (dir.) Noções gerais de higiene mental da criança'', São Paulo: Martins, 1946.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Psychanalyse au Brésil

Liens externes

 .

Psychiatre brésilien
Psychanalyste brésilien
Naissance en novembre 1899
Naissance à São Paulo
Décès en septembre 1981
Décès à São Paulo
Décès à 81 ans

Durval Marcondes


ماك ميني : هو حاسوب شخصي يصنع من قبل شركة أبل يتميز بحجمه الصغير. وهو يشبه تصميم الحواسب الشخصية السابقة (Mini-ITX). وهو ذو حجم صغير مقارنة بأحجام الحواسيب الشخصية المعهودة: 16,2 سم² وبسماكة 5,1 سم. ويزن 1,31 كغ، ولكن مزود الطاقة يشكل تقريبًا ثلث حجم الحاسوب.

تم الإعلان عن الماك ميني يناير 2005 في مؤتمر ومعرض عالم ماك  ولقد تم تحديثه بمعالجاتٍ حديثهٍ وتوسّعات عديدة منذ ذلك الحين، ولقد تم الإعلان عنه مع الآيبود شفل من قبل ستيف جوبز، والماك ميني والآيبود شفل تعتبر بدائل متاحة أكثر من الأجهزة الأخرى لأنها أقل تكلفة، ووصفت من قِبل ستيف جوبز «ماك في متناول اليد أكثر من أي وقت مضى»

في الثالث من مارس 2009، بعد 19 شهر من التحديث الذي قبله، قامت أبل بتحديث الماك ميني، ويضم كرت رسومات إنفيديا، ومنافذ الشاشة الجديدة وتسمى  كما هو موضح في الوصلة Mini DisplayPort
حيث أنها أصبحت قياسية في جميع أجهزة ماك الحالية. مع أن لها ملحقات ووحدات إدخال وإخراج جديدة، إلا أن لها نفس المعالج. ومع كرت الرسومات الجديد سمح للجهاز بتحمل تطبيقات تستخدم الرسومات بشكل مكثف لم تقم الأجهزة السابقة بتشغيلها. وقامت أبل بتصدير الجهاز مع معالجات إنتل كور 2 ديوو بسرعة 2.0 جيجاهيرتز بشكل قياسي وتستطيع زيادتها إلى 2.26 جيجاهيرتز وذاكرة الوصول العشوائي 1 جيجابايت بشكل قياسي و2 جيجابايت مع الإصدار الأعلى، مع القدرة على زيادتها إلى 4 جيجابايت، تم تطوير الشبكة اللاسلكية إلى 802.11n ويوجد بالجهاز 5 مداخل ناقل متسلسل عام وتم تبديل وصلة السلك الناري من نوع 400 إلى 800.

نظرةٌ عامةٌ

اعتباراً من 28 أغسطس 2009، ماك ميني يباع مع نظام تشغيل ماك أو إس سنو ليوبارد (فهد الثلج) 10.6 ، وكالعادة سيكون محمل بحزمة آيلايف والمتصفح سفاري، وإصدار تجريبي لحزمة البرامج المكتبية من أبل آيورك. ماك ميني القائم على معالجات إنتل يأتي مع برنامج فرونت رو وهو برنامج يستخدم مع جهاز التحكم عن بعد من أبل ويقوم بإدارة وسائل الإعلام.

ماك ميني هو أول حاسوب مكتبي من أبل لا يأتي معه فأرة ولوحة مفاتيح. الماك ميني موجه للزبائن المبتدئين الذين يريدون التحويل إلى نظام ماكنتوش ولديهم شاشة حاسوب وفأرة ولوحة مفاتيح.

=
من يناير 2005 إلى يوليو 2005
===
 معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.25، 256 ميجابايت رام و40 جيجابايت قرص صلب بسعر 499 دولار أمريكي
 معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.42، 256 ميجابايت رام و80 جيجابايت قرص صلب بسعر 599 دولار أمريكي

كل نموذج يحتوي على:
 قارئ/حارق سي دي، قارئ دي في دي
 إىه تي آي راديون 9200 بسعة ذاكرة 32 ميجابايت مدمج بمنظومة عرض مرئي وواجهة رقمية مرئية
 إثنين ناقل متسلسل عام وواحد سلك ناري
 مدخل إيثرنت ومودم
 سماعاتٌ مدمجةٌ ومدخل لسماعات الرأس ومدخل أخر للاقط الصوت

اختياري حسب الطلب:
 قارئ/حارق سي دي، قارئ/حارق دي في دي
 ذاكرة تصل إلى 1 جيجابايت
 مخرج للصورة إلى التلفاز
 بطاقات توسعة للبلوتوث والواي فاي

من يوليو 2005 إلى أكتوبر 2005

في 26 يوليو 2005، تمت عدة تغييرات من أهمها زيادة الذاكرة إلى 512 ضعف الإصدارات السابقة التي كانت 256 ميجابايت.
 معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.25، 256 ميجابايت رام و40 جيجابايت قرص صلب بسعر 499 دولار أمريكي
 معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.42، 256 ميجابايت رام و80 جيجابايت قرص صلب بسعر 599 دولار أمريكي

في إصدار معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.42 تم إزالة المودم كتجهيز أساسي، ولكن يمكن طلبه كتجهيز اختياري.
 يمكن شراء نسخة معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.42 قارئ/حارق سي دي، قارئ/حارق دي في دي بقدرة إعادة الكتابة على القرص.

من أكتوبر 2005 إلى فبراير 2005
 تم زيادة بطاقة عرض مرئي إلى 64 ميجابايت
 معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.25 تمت زيادته إلى 1.33
 معالج باور بي سي جي 4 بسرعة 1.42 تمت زيادته إلى 1.5
 تمت زيادة الكاشي إلى 8 ميجابايت

ماك ميني كور

من فبراير 2006 إلى سبتمبر 2006

في فبراير 2006 تم الإعلان على النماذج الجديدة المبنية على معالجات إنتل  مستبدلةً خط الإنتاج القديم المبني على معالجات باور بي سي:
 1.5 جيجاهرتز إنتل كور سولو، قرص صلب ساتا بسعة 60 جيجابايت، قارئ دي في دي قارئ/حارق سي دي بسعر 599 دولار أمريكي
 1.66 جيجاهرتز إنتل كور ديو، قرص صلب ساتا بسعة 80 جيجابايت، قارئ/حارق دي في دي قارئ/حارق سي دي بسعر 799 دولار أمريكي

و كلا النموذجين يحتوي على:
 512 ميجابايت رام قابلة للزيادة إلى 2 جيجابايت.
 أربعة منافذ ناقل متسلسل عام 2.0.
 منفذ واحد السلك الناري 400.
 فتحة إخراج الصوت وفتحة إدخال الصوت.
 منفذ مخرج واجهة رقمية مرئية.
 جيجابت إيثرنت.
 شبكة لاسلكية وبلوتوث.
 حاكوم من أبل وبرنامج فرونت رو
 إنتل جي إم أي 950 بسعة ذاكرة 64 ميجابايت مشتركة مع الذاكرة الرئيسية.

ماك ميني كور2 ديو

أغسطس 2007

في السابع من أغسطس تم تطوير عتاد وبرامج الماك ميني، متضمناً:
 معالج جديد كور2ديو بسرعة 1.83 و2.0 جيجاهرتز.
 1 جيجابايت رام (2x512) يصل إلى 2 جيجابايت.
 قرص صلب بسعة 80 جيجابايت و120 جيجابايت.
 بطاقة عرض مرئي من إنتل بسعة 64 ميجابايت مشتركة مع الرام.

نوفمبر 2008
 نظام تشغيل ماك أو أس أكس 10.5.

مارس 2008

في الثالث من مارس تم تطوير الماك ميني ب عتاد جديد بعد 19 شهر من أخر تطوير، متضمناً:
 معالج جديد كور2ديو بسرعة 2.0 جيجاهرتز أو 2.26 جيجاهرتز.
 1 أو 2 جيجابايت رام (2x512) يصل إلى 4 جيجابايت.
 قرص صلب بسعة 120 جيجابايت و320 جيجابايت.
 بطاقة عرض مرئي من إنفيديا بسعة 128 أو 256 ميجابايت مشتركة مع الرام (1 جيجابايت رام يعطي 128 ميجابايت و2 أو أكثر جيجابايت يعطي 256)
 قارئ/حارق دي في دي.
 تم تبديل السلك الناري 400 بسلك ناري 800.
 تم زيادة منفذ يو إس بي واحد ليصبح المجموع خمسة منافذ.
 مخرج الواجهة الرقمية المرئية تغير إلى منفذ أصغر.

الماك ميني في 2007 لم يكن يدعم آي إي إي إي 802.11n، ولكن أصبح يدعمها في إصدارات 2009. الماك ميني الجديد يحتوي على لوحة أم لديها سرعة نقل 1066 ميجاهرتز مع بطاقة العرض المرئي من إنفيديا بسعة 128 أو 256 ميجابايت مشتركة مع الرام، وهذة المواصفات موجودة في الماك بوك برو الجديد.

معلومات عامة عن الماك ميني بمعالجات إنتل

المودم

على الرغم من أنه تم إزالته تماماً من الماك ميني، إلا أنه يباع بشكل منفصل يوصل في الماك ميني عن طريق الناقل المتسلسل العام وسعره 29 $ دولار أمريكي  أو 169 درهم إماراتي  و199 ريال سعودي.

مكونات الماك ميني

يحتوي الماك ميني على قرص صلب نوع 2.5 بوصة (من نوع أي تي أي في معالجات الباور بي سي وساتا في معالجات الإنتل)، وحدة المعالجة المركزية والمكونات الداخلية مخصصة للأجهزة الجوالة كالمحمول، مقارنةً بالأجهزة المكتبية التي تكلف أقل ولكن تتطلب طاقة أكثر وتأخذ حيز أكبر من الماك ميني. على حسب ما ذكر من موقع أبل أن الجيل الأول من الماك ميني كان يستهلك 32 - 85 واط بينما الماك ميني المزود
بمعالجات إنتل تستهلك 23 -110 واط.

الرسوميات

الماك ميني الحالي يحتوي على وحدة معالجة الرسومات من نوع إنفيديا جيفورس 9400إم  بسعة 128 أو 256 ميجابايت مشتركة مع الرام. قرار استخدام وحدة معالجة الرسومات من إنتل التي كانت تستخدم في الإصدارات الأولى لقي الكثير من النقد خاصة من الأشخاص الذين يلعبون ألعاب حاسوب أو يستخدمون برامج تستخدم رسوميات عالية، والذين شعروا أنها خطوة إلى الوراء من قبل أبل. كانت أبل تسوق للماك ميني جي 4 بأنه يقارن بالحواسيب العادية لوجود وحدة معالجة الرسومات من أيه تي آي راديون 9200  بسعة 32 ميجابايت ، وتعتبر جيفورس 9400إم نموذج تنافسي في الرسوميات في أجهزة الحاسوب الأخرى في فئتها السعرية.

ماك ميني كمسرح منزلي

الماك ميني مناسب جداً ليكون مسرح منزلي لوجود التطبيقات المناسبة لذلك ولصغر حجمه ووجود سواقة قرص مدمج سي دي ودي في دي وجهاز تحكم عن بعد ومعالج كور2 ديو.

فتح الجسم الخارجي والتعديلات

بعض مستخدمين الماك ميني قاموا بفتحه باستخدام سكين المعجون  أو قطاعة البيتزا لفتح الماك ميني لكي يقوموا بإضافة ذاكرة عشوائية أرخص من التي تباع من أبل. أما المصدر الرسمي من أبل فقد شرح العملية بطريقة أخرى وبالتفصيل باستخدام أسلاك لسحب البلاستيك الأبيض من الأسفل. وفي حال فتح الغطاء فإن الضمان لا يلغى لكن في حال كسر أي شيء فإن الضمان لا يشمله. أما التعديلات فإنها زيادة الذاكرة العشوائية إلى 4 جيجابايت وترقية كرت الشبكة إلى 802.11 إن. وفي نموذج عام 2009 يمكن تبديلقارئ الأقراص المضغوطة إلى قرص صلب ثاني من نوع ساتا.

مراجع

أجهزة كمبيوتر ماكنتوش إكس 86
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2005
حواسيب شخصية
حواسيب ماكنتوش حسب خط الإنتاج
ماكنتوش
منتجات عرضت في 2005

ماك ميني


7691 Brady este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7691 Brady este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

7691 Brady


Martin Chevallaz, né le  à Lausanne, est un officier et une personnalité politique suisse du canton de Vaud. Il a notamment été responsable en Suisse romande de la campagne de l'Action pour une Suisse indépendante et neutre (ASIN) contre l'adhésion à l'Espace économique européen en 1992.

Biographie

Famille et carrière militaire
Martin Chevallaz est né le  à Lausanne. Il est le fils du conseiller fédéral Georges-André Chevallaz et le frère du conseiller national et municipal radical lausannois Olivier Chevallaz.

Il choisit de faire carrière dans l'armée et obtient, en 1985, le grade de major, puis atteint, en 1992, le grade de lieutenant-colonel. Sa campagne contre l'adhésion à l'Espace économique européen, traitée plus en détail ci-dessous, ralentit sa carrière militaire et ce n'est qu'en 1999 qu'il atteint le grade de brigadier et qu'il prend le commandement en tant que chef d'état-major du corps d'armée de montagne 3, après plusieurs années de travail administratif à Berne. En 1987, il devient vice-président de la section lausannoise de la Société suisse des officiers, puis président l'année suivante. Au tournant des années 1990, il prend la tête d'un groupe d'officiers vaudois opposés à la réforme  conduite par le conseiller fédéral Kaspar Villiger. Il fait également partie du comité d'officiers romands qui rédige un Manifeste pour une armée digne de ce nom, lui aussi opposé à Armée 95.

Opposition à l'Espace économique européen
En 1992, lors de la campagne référendaire sur l'adhésion de la Suisse à l'Espace économique européen (EEE), Martin Chevallaz est l'un des principaux opposants en Suisse romande. Il estime notamment que la Suisse perdrait sa souveraineté en adhérant et que le Traité de Maastricht est d'inspiration socialiste, même s'il dit se sentir européen. À la fin de l'année 1991, il devient responsable de la campagne de l'Action pour une Suisse indépendante et neutre (ASIN), qui le salarie à partir du mois d'août 1992. Pour pouvoir mener campagne, il doit en effet démissionner de son poste d'instructeur militaire à l'été 1992, un congé d'un an lui ayant été refusé par son commandant de corps, Jean-Rodolphe Christen. À ce titre, Chevallaz participe à de nombreux débats dans l'ensemble de la Suisse romande. Il se retrouve en revanche en porte-à-faux avec le Parti radical-démocratique (PRD), dont il est également membre. Le , l'adhésion à l'EEE est rejetée par le peuple suisse, mais le non n'atteint pas les  qu'il avait espérés en Suisse romande.

Après la campagne, Martin Chevallaz n'est pas réintégré dans ses fonctions d'instructeur militaire. Il affirme qu'une telle réintégration lui aurait été promise, ce que conteste Jean-Rodolphe Christen. Il continue temporairement à travailler pour l'ASIN, dont il est vice-président pour la Suisse romande, puis obtient un poste administratif pour l'armée à Berne fin 1993, avant de retrouver un poste de commandement en 1999 avec le grade de brigadier. C'est pendant cette période, en 1993, qu'il décide de quitter le Parti radical-démocratique. En 1994, il démissionne de la vice-présidence de l'ASIN, association avec laquelle il est en désaccord au sujet de la création d'un corps suisse de casques bleus qu'il soutient. Il quitte plus tard l'ASIN elle-même en raison du ton qu'elle emploie dans ses campagnes.

Parcours politique dans le canton de Vaud
En 2002, il adhère à l'Union démocratique du centre, même s'il n'apprécie pas toujours le style de communication de ce parti. Le  de la même année, il est élu de l'arrondissement de Pully au Grand Conseil du canton de Vaud, où il siège jusqu'au . En 2004, à la suite de la démission du socialiste Pierre Chiffelle, il se déclare candidat au Conseil d'État du canton de Vaud avant d'avoir obtenu l'accord de son parti. L'UDC, le Parti radical-démocratique et le Parti libéral lui apportent leur soutien. Il est toutefois clairement battu dès le premier tour de scrutin, obtenant  des voix contre  pour le socialiste Pierre-Yves Maillard. Fin 2005, il annonce son retrait de la vie politique après sa promotion au poste de commandant de la Brigade d'infanterie 2.

Nouveau changement de parti en 2011 toutefois, puis qu'il décide de quitter l'UDC en raison de l'évolution du parti, qu'il qualifie de « radicalisation ». En avril 2011, il est parmi les fondateurs de la section vaudoise du Parti bourgeois-démocratique (PBD) et en devient le premier président. En mars 2012, il est à nouveau candidat au Conseil d'État et obtient près de  des voix. Il démissionne de la présidence du PBD vaudois en août 2012 après un rapprochement entre le PBD et le Parti démocrate-chrétien (PDC) au niveau suisse.

Quelques années plus tard, il milite à nouveau au sein de l'UDC et se présente en 2016, sans succès, à l'exécutif de la commune d'Épalinges.

Martin Chevallaz est par ailleurs membre de plusieurs organisations écologistes telles que le WWF et l'Initiative des Alpes, mais également du mouvement Écologie libérale, avec lequel il s'engage en faveur d'une initiative populaire demandant la sortie du nucléaire en 2003.

Notes et références

Liens externes

Député au Grand Conseil du canton de Vaud
Naissance à Lausanne
Brigadier de l'armée suisse
Personnalité politique vaudoise
Personnalité du Parti radical-démocratique
Personnalité de l'Union démocratique du centre
Personnalité du Parti bourgeois démocratique

Martin Chevallaz


Taiane Santi Martins (Vacaria, Rio Grande do Sul, 1988) é uma escritora e pesquisadora que se dedica ao
estudo das literaturas africanas desde 2010. Mikaia, seu primeiro romance, foi vencedor do Prêmio Sesc de Literatura de 2022 e será publicado em novembro pela Editora Record.

Biografia
É Doutora em Escrita Criativa pela Pontifícia Universidade Católica do Rio Grande do Sul (2020), mestra em Literaturas Estrangeiras Modernas, com ênfase em Literaturas Francesa e Francófonas, pela  Universidade Federal do Rio Grande do Sul (2016). Graduada em História, pela Universidade do Estado de Santa Catarina (2013) e em Letras Língua e Literatura Francesa pela Universidade Federal de Santa Catarina (2013). Idealizadora e editora da Travessa em Três Tempos.

Participou de várias antologias recentes tais como Subsolo 2020 (Zouk, 2022), não escrevo porque (EdiPUCRS, 2021), tudo soma zero (Class, 2019), Não culpe o narrador (Class, 2018), Translações Singulares (Class, 2017) e Onisciente contemporâneo (Bestiário, 2016). Tem contos e poemas publicados em revistas brasileiras.

Prêmios
Prêmio SESC de Literatura 2022 na categoria Romance.

Ligações externas

Escritoras do Brasil
Naturais de Vacaria
Romancistas do Brasil
Escritores do Rio Grande do Sul

Taiane Santi Martins


Adelges laricis est une espèce d'insectes hémiptères de la famille des Adelgidae (pucerons lanigères) que l'on trouve sur les aiguilles du Mélèze.

Sous-espèce
Selon  :
 Adelges laricis potaninilaricis Zhang & Guangxue, 1980

Notes et références

Liens externes

Espèce d'Hémiptères (nom scientifique)
Sternorrhyncha

Adelges laricis


was a town located in Iwata District, Shizuoka Prefecture, Japan.

As of 2005, the town had an estimated population of 19,306 and a density of 678 persons per km2. The total area was 28.46 km2.

Asaba Town was created from Asaba Village in 1956.

On April 1, 2005, Asaba was merged into the expanded city of Fukuroi and thus no longer exists as an independent municipality.

Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Fukuroi, Shizuoka

Asaba, Shizuoka


KBNL es una estación de radio localizada en Laredo (Texas). Es más conocida como Radio Manantial. Emite música religiosa y charla religiosa para los radio escuchas de Laredo y Nuevo Laredo.

Referencias

FKBNL
FKBNL

KBNL-FM


Mönchevahlberg ist ein Dorf im Landkreis Wolfenbüttel in Niedersachsen und ein Ortsteil von Dettum.

Name

Es gibt drei Dörfer mit dem Namen Vahlberg, die an der Asse liegen, einem Höhenzug im Landkreis Wolfenbüttel. Es sind dies neben Mönchevahlberg Klein Vahlberg und Groß Vahlberg, die mit dem Dorf Berklingen die Gemeinde Vahlberg bilden.

Des Weiteren gibt es den kleinen Ortsteil Mönchevahlberg-Zuckerfabrik, der auf halber Strecke nach Dettum liegt und mit Mönchevahlberg nach Dettum eingemeindet wurde. Bahnfahrern ist die Ansiedlung, wo nur noch wenige bauliche Reste an die einstige Zuckerfabrik erinnern, besser bekannt als Haltepunkt Dettum an der Bahnstrecke Wolfenbüttel–Schöppenstedt.

Das Benediktinerkloster St. Aegidien zu Braunschweig besaß in der frühen Zeit von Mönchevahlberg einen Ackerhof. Daher stammt vermutlich der Dorfname.

"Fal", der Ursprung der Ortsnamen, bedeutet "erdfarben". 1528 ist das Dorf erstmal als "Moneke Vahlberge" dokumentiert worden.

Geschichte

Es wird angenommen, dass Mönchevahlberg durch Bauern und Jäger gegründet wurde. 1134 wurde der Ort erstmals urkundlich erwähnt.

Nach der Reformation wurde der Ackerhof der Mönche an die Universität Helmstedt verlehnt und die daraus erwirtschafteten Erträge gingen seit 1576 zum größten Teil an die Studentenfreitische der Universität.

Der ehemalige Meierhof im Dorf hat einen dreistöckigen Bergfried mit hohen Giebeln und Hofgebäuden. Hofgebäude sind durch Inschriften mit 1463 und 1760 datiert. Es gibt Bestrebungen, den Hof in die Liste denkmalgeschützter Gebäude aufzunehmen.

Um 1800 hatte das Dorf eine Kirche und Schule, fünf Ackerhöfe, sechs Kothöfe und 14 Feuerstellen.

Am 1. März 1974 wurde Mönchevahlberg in die Gemeinde Dettum eingegliedert.

Heute

Mönchevahlberg hat drei Vereine, den Mönchevahlberger Freundes- und Förderkreis (MÖFF), einen Schützenverein mit Schützenhaus und den Förderverein der Freiwilligen Feuerwehr Mönchevahlberg/Weferlingen. Seit 2010 findet jährlich ein Weihnachtsmarkt statt. Darüber hinaus am 1. Mai 2016 zum zehnten Mal das alljährliche Fußballturnier mit Auswahlmannschaften aus umliegenden Ortschaften statt.

Mönchevahlberg gehört zur Evangelisch-lutherischen Kirchengemeinde Dettum, Bansleben, Hachum und Weferlingen.

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Wolfenbüttel
Dettum
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Wolfenbüttel)
Gemeindeauflösung 1974

Mönchevahlberg


An Dendrobium womersleyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas M. Reeve. An Dendrobium womersleyi in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. w. autophilum
 D. w. womersleyi

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium womersleyi


Čermany este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 352 de locuitori.

Istoric
Localitatea Čermany este atestată documentar din 1257.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čermany


Dilong (帝龍, însemnând "dragonul împărat") este un gen de dinozaur tyrannosaurid bazal. Singura specie este Dilong paradoxus. A fost găsit în Formația Yixian a Cretacicului timpuriu, lângă Lujiatun, Beipiao, în provincia vestică a Chinei, numită Liaoning. A trăit aproximativ acum 126 de milioane de ani.

Descoperire
Dilong a fost descris de paleontologul Xu Xing și colegii săi în 2004. Numele său este derivat din chinezul 帝 dì însemnând "împărat" și 龙 / 龍 lóng însemnând "dragon".  "Di", "împărat", se referă la relația de rudenie al acestui animal cu Tyrannosaurus rex, tiranozauridul "rege". "Long" este folosit pentru a numi dinozaurii chinezi în același mod cum latinul -saur(us) este în vest. Numele speciei, paradoxus, este o latinizare a cuvântului  παράδοξον din greaca antică, însemnând "împotriva înțelepciunii primite".
Dinozauri
Dinozauri din Cretacic
Genuri de dinozauri

Dilong


Ultramarine are an English electronic music duo, formed in 1989 by Ian Cooper and Paul Hammond. Their work blends elements of techno, house and ambient music with acoustic instrumentation, the influence of the 1970s Canterbury scene, and other eclectic sources. They are best known for their 1991 album Every Man and Woman Is a Star, reissued on Rough Trade the following year.

Biography
Cooper and Hammond first worked together in the band, A Primary Industry, during the mid-1980s.  Following the split of that band, they formed Ultramarine and released their debut album Folk in April 1990 on the Belgian label Les Disques du Crépuscule. The duo's second long player, Every Man and Woman Is a Star (initially released in 1991 by Brainiak Records and reissued as an expanded version by Rough Trade in 1992), was described by music writer Simon Reynolds in his book Energy Flash as "Perhaps the first and best stab at that seeming contradiction-in-terms, pastoral techno... all sun-ripened, meandering lassitude and undulant dub-sway tempos... like acid-house suffused with the folky-jazzy ambience of the Canterbury scene."

Live appearances during this period included a US tour in 1992 with Meat Beat Manifesto and Orbital and US and European tours in 1993 supporting Björk. The group's collaborative work has included a songwriting and recording partnership with Robert Wyatt, recordings with Kevin Ayers and David McAlmont, plus numerous live and studio sessions with members of the London jazz scene, including Lol Coxhill, Elton Dean, Dave Green, Roger Beaujolais, Greg Heath and Jimmy Hastings.

Every Man and Woman Is a Star was followed by the albums United Kingdoms (1993), which features an extensive collaboration with Robert Wyatt, Bel Air (1995) and A User's Guide (1998). After a long sabbatical, the group released their sixth album, This Time Last Year in 2013. Every Man and Woman Is a Star was reissued by Rough Trade in 2014 as a triple vinyl set, including a previously unreleased 1992 John Peel BBC Radio 1 session.

Ultramarine simultaneously released a double-album Signals Into Space and a mini-album Meditations on Les Disques du Crépuscule in 2019. Signals Into Space includes songs written in collaboration with Anna Domino and contributions from saxophonist Iain Ballamy.

The group appears on Woo's album Arcturian Corridor (2020), remixing the track Arc II.

Musicians
Ian Harvey Cooper (born 15 August 1966, Derby, England)
Paul John Hammond (born 7 December 1965, Chelmsford, Essex, England)

Discography

Albums
Folk (Les Disques du Crépuscule, 1990 / Foam On A Wave, Reissue 2020)
Every Man and Woman Is a Star (Brainiak Records, 1991 / Rough Trade, 1992, Reissue 2014)
United Kingdoms (Blanco Y Negro (UK); Sire (US), 1993)
Bel Air (Blanco Y Negro, 1995)
A User's Guide (New Electronica, 1998)
This Time Last Year (Real Soon, 2013)
Signals into Space (Les Disques du Crépuscule, 2019)
Meditations (Les Disques du Crépuscule / Real Soon, 2019)
Send and Return (Blackford Hill, 2023)

Compilation albums
Companion (LTM, 2003)

Singles and EPs
Wyndham Lewis (Les Disques du Crépuscule, 1989)
Stella (Les Disques du Crépuscule / Dancyclopaedia, 1990)
Stella (Brainiak Records, 1991)
Weird Gear / British Summertime (Brainiak Records, 1991)
Saratoga / Nova Scotia (Rough Trade, 1992)
Nightfall in Sweetleaf (Rough Trade, 1992)
Kingdom (Blanco Y Negro, 1993)
Barefoot (Blanco Y Negro, 1994)
First Air (Blanco Y Negro, 1995)
Sketches (Blanco Y Negro, 1995)
Hymn (Blanco Y Negro, 1996)
Hymn Remixes (Blanco Y Negro, 1996)
On the Brink (New Electronica, 1998)
Carl Craig Remixes (Real Soon, 2003)
Find a Way (Real Soon, 2011)
Acid / Butch (WNCL, 2011)
Passwords (Real Soon, 2014)
Peel Session 1992 (Rough Trade, 2014)
Blackwaterside (Random Spectacular, 2018)
Breathing (Real Soon / Les Disques du Crépuscule, 2018)
Interiors (Blackford Hill Audio, 2021)
$10 Rework (Real Soon, 2022)

References

External links

 Official website
Full discography at Discogs
 Biography at LTM
 Ultramarine article by Kevin Pearce, Your Heart Out, July 2013

English electronic music duos
Male musical duos
Folktronica musicians
Musical groups from Essex
Musical groups established in 1989
Sire Records artists
Rough Trade Records artists

Ultramarine (band)


Jesús González Ortega (Valparaíso, Zacatecas, 20 de janeiro de 1822 - Saltillo, Coahuila, 28 de fevereiro de 1881) foi um soldado e político mexicano; governador de Zacatecas que foi um notável aliado do presidente Benito Juárez durante a Guerra da Reforma e durante a intervenção francesa no México. Ele é notável por defender a cidade de Puebla do exército francês de 16 de março de 1863 a 16 de maio de 1863.

Durante a Intervenção Francesa, ele teve um desentendimento com Juarez, devido ao fato de que em 1865, a presidência deveria passar constitucionalmente para Gonzales Ortega, mas Juarez manteve o poder devido às circunstâncias extraordinárias, uma situação que foi aceita pela maioria do partido liberal. Ele continuou a defender sua reivindicação à presidência, levando à sua prisão em 1867 e, pouco depois, seu partidário José María Patoni foi sequestrado e assassinado pelo general Benigno Canto, levando a rumores e uma alegação do próprio Canto de que ele estava agindo sob ordens de Ministro da Guerra Ignacio Mejía, uma acusação que o governo negou veementemente. González Ortega desistiu de sua reivindicação, foi perdoado no ano seguinte e não desempenhou mais nenhum papel na vida pública. Ele morreu em 1881.

Militares do México

Jesús González Ortega


İnternod, İki nod arasındaki sürgün parçası. Nodlar, büyüyerek yaprak, kozalak, kök ve çiçek gibi yapıları oluşturan tomurcukları bir arada tutmaktadır.

Bitki anatomisi
Bitki morfolojisi

İnternod


ساينس  هي دورية علمية تنشرها الجمعية الأمريكية لتقدم العلوم. وبصفة عامة تعتبر من أكثر الدوريات المرموقة في مجال العلوم. وقد أسست من قبل صحفي في نيويورك، جون مايكلز، منذ عام 1880، بدعم مالي من قبل توماس إديسون، ثم من ألكسندر غراهام بيل.
 إمكانية الوصول يمكن الوصول إلى المجلة مباشرة عن طريق الإنترنت, من خلال الموقع الرسمي لها على الشبكة العنكبوتية, فقط من خلال الاشتراك. (أعضاء AAAS) وللانتقال إلى العناوين (IP Addresses) الخاصة بالمراكز التي تشترك بهذه المجلة...
و يمكن للطلاب, 12-K مدرسين, واّخرون ممن يمكنهم الاشتراك بأسعار مخفضة. ولكن منذ عام 1997 فإن الأوراق العلمية التي يتم نشرها فتكون بالمجان فقط بالتسجيل في الموقع وذلك فقظ بعد سنة من تاريخ النشر.

انظر أيضا
 ساينس نيوز

روابط خارجية

مراجع

تأسيسات سنة 1880 في الولايات المتحدة
دوريات باللغة الإنجليزية
دوريات جامعية متعددة التخصصات
مجلات علمية
منشورات أسست في 1880

ساينس


Enyalius leechii é uma espécie do gênero Enyalius.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1885 por George Albert Boulenger. O espécime tipo foi coletado em Santarém, no Pará, Brasil.

leechii
Espécies descritas em 1885

Enyalius leechii


Die Einrichtung einer Schutzzone ist in Österreich eine sicherheitspolizeiliche Maßnahme. Schutzzonen werden von Sicherheitsbehörden verordnet, um Minderjährige vor den Auswirkungen krimineller Handlungen an bestimmten Orten effektiver schützen zu können. Sie stellen im Gegensatz zum Platzverbot kein generelles Betretungsverbot dar, sondern ermöglichen es den Organen des öffentlichen Sicherheitsdienstes, bestimmte Personen, von denen kriminelle Handlungen zu erwarten sind, aus der Schutzzone zu weisen und ihnen das Betreten derselbigen zu untersagen.

Gesetzliche Regelung
Gesetzlich geregelt ist die Schutzzone in  Sicherheitspolizeigesetz. Der Paragraph gliedert sich in vier Absätze, die unterschiedliche Aspekte der Durchführung einer Schutzzonen-Erklärung näher determinieren.

Im ersten Absatz wird geregelt, dass die Sicherheitsbehörde einen bestimmten Ort, an dem überwiegend Minderjährige von den Auswirkungen gerichtlich strafbarer Handlungen bedroht sind, mittels Verordnung zur Schutzzone erklären kann. Als geeignete gerichtlich strafbare Handlungen, die die Einrichtung einer Schutzzone rechtfertigen, werden durch das Gesetz solche nach dem Strafgesetzbuch, dem Verbotsgesetz und insbesondere dem Suchtmittelgesetz bezeichnet. Weiters wird festgelegt, dass die Schutzzone ein Schutzobjekt, wie etwa eine Schule, einen Kindergarten oder ein Kindertagesheim, sowie einen Bereich im Umkreis dieses Schutzobjekts umfasst. Der genaue Bereich, der nicht mehr als 150 Meter im Umkreis um das Schutzobjekt reichen darf, wird von der Sicherheitsbehörde mittels Verordnung festgelegt.

Der zweite Absatz definiert näher, wie die Verordnung, mit der eine Schutzzone eingerichtet wird, auszusehen und was diese zu beinhalten hat. Es handelt sich dabei um Formvorschriften, die die Sicherheitsbehörde bei sonstiger Nichtigkeit der Verordnung jedenfalls zu beachten hat. Dazu gehört es etwa, die genaue Bezeichnung der Schutzzone und die Dauer, während der die Verordnung gelten soll, sowie den Tag des Inkrafttretens der Verordnung in dieser genau zu benennen. Ebenfalls trifft der zweite Absatz Anweisungen bezüglich der Aufhebung der Verordnung, die erfolgen soll, wenn keine Gefährdung mehr vorhanden ist oder jedenfalls längstens nach sechs Monaten. Sollte sechs Monate nach dem Inkrafttreten der Verordnung die Gefährdung nach wie vor bestehen, so muss die Behörde zur Aufrechterhaltung der Schutzzone eine neue Verordnung erlassen.

Literatur
 Rudolf Hinterreiter: Schutzzone: Die verfassungsrechtlichen Voraussetzungen und Probleme der Schutzzonenregelung nach dem Sicherheitspolizeigesetz. Universität Innsbruck, Dissertation 2009
 Gerhard Pürstl und Manfred Zirnsack: Sicherheitspolizeigesetz. Manz'sche Verlags- und Universitätsbuchhandlung, Wien 2011 ISBN 978-3214130985
 Andreas Hauer und Rudolf Keplinger: Sicherheitspolizeigesetz – Kommentar. Linde Verlag Wien, Wien 2005, ISBN 3-7073-0684-4

Einzelnachweise

Versammlungsrecht (Österreich)
Sicherheitspolizeirecht (Österreich)

Schutzzone (Sicherheitspolizeigesetz)


Jairo Alberto Arrieta Obando (Nicoya, Guanacaste, Costa Rica, 25 de agosto de 1983), conocido deportivamente como Jairo Arrieta , es un futbolista costarricense que juega de delantero en Jicaral Sercoba, de la Liga de Ascenso de Costa Rica.

Trayectoria

A. D. Guanacasteca
Jairo Arrieta debutó en la Primera División con el equipo de Guanacasteca el 3 de agosto de 2002, en un compromiso frente a Liberia. En esa oportunidad, entró de cambio por Sherman Vásquez al minuto 52'. Jugó dos temporadas y acumuló 54 apariciones y realizó 13 anotaciones.

Brujas F. C.
Pasó al Brujas a partir de la temporada 2004-05. Disputó dos temporadas y marcó 11 goles en 53 compromisos desarrollados.

Deportivo Saprissa
En su periodo defendiendo la camiseta saprissista, Jairo se convirtió en el futbolista con más anotaciones en la historia de los torneos cortos de los morados, con 44 en total. Ganó el título de la temporada 2006-07, así como de las campañas de Invierno 2007 y 2008 y los certámenes de Verano 2008 y 2010. En competiciones internacionales, fue subcampeón de la Copa Interclubes Uncaf 2007 y se hizo con el segundo lugar de la Copa de Campeones de la Concacaf 2008.

Columbus Crew S. C.
El 26 de abril de 2012, el Columbus Crew da por un hecho la incorporación de Jairo en el club.

Debutó en la decimonovena fecha de la Major League Soccer del 14 de julio, como titular con la dorsal «25» contra el Sporting Kansas City en el Mapfre Stadium. Marcó un total de nueve goles en su primera campaña.

El 18 de noviembre de 2014, se confirma que su conjunto ya no contaría con él para la siguiente temporada.

Orlando City S. C.
El 10 de diciembre de 2014, Jairo encontró nuevo equipo mediante el draft, siendo el sexto escogimiento del Orlando City. No obstante, sin realizar su debut en competición oficial, el 14 de enero de 2015 su conjunto hizo un intercambio con el D.C. United con el motivo de obtener una plaza para otro futbolista internacional.

D. C. United
En su debut en la Major League Soccer 2015 del 7 de marzo ante el Montreal Impact, Arrieta marcó el gol de la victoria 1-0 al minuto 58'. En la temporada de liga, el delantero alcanzó la cifra de veintiocho presencias y concretó cinco tantos.

El 7 de diciembre de 2015, el club toma la decisión de no renovarle su contrato.

New York Cosmos
El 14 de enero de 2016, el New York Cosmos de la North American Soccer League adquirió los servicios del atacante. Contabilizó un total de veintiocho apariciones en liga con siete goles marcados. Adicionalmente, tuvo tres participaciones en el certamen de copa. El 13 de noviembre se hizo con el título de liga luego de vencer en penales al Indy Eleven.

Al término de la temporada, el 6 de diciembre de 2016 quedó separado del equipo debido a la suspensión de operaciones del mismo.

C. S. Herediano
Arrieta regresó a su país tras su paso en el balompié estadounidense, y cuando tenía todo arreglado para firmar con el Cartaginés, el 16 de diciembre de 2016 termina siendo fichado de último momento por el Herediano.

Enfrentó su primer juego con la camiseta rojiamarilla el 8 de enero de 2017, como titular del estratega Hernán Medford en la jornada inaugural del Campeonato de Verano, frente al Pérez Zeledón (victoria 2-0) en el Estadio Rosabal Cordero. Inició su cuota goleadora en la fecha siguiente sobre Belén y finalizó la campaña con quince concreciones, siendo el segundo máximo anotador por detrás de los veintidós que realizó Erick Scott. Dos de sus tantos se dieron en la serie final contra el Deportivo Saprissa, que sirvieron para coronar a su club como campeón.

El 23 de diciembre de 2017, obtiene el subcampeonato del Torneo de Apertura tras perder la final ante el Pérez Zeledón.

El 20 de mayo de 2018, nuevamente se convierte en subcampeón del Torneo de Clausura frente al Deportivo Saprissa, en donde Jairo fue protagonista en la tanda de penales al fallar su lanzamiento.

Ante la falta de oportunidades en el cuadro estelar del entrenador colombiano Jaime de La Pava, el delantero decide finiquitar su contrato en mutuo acuerdo con la directiva florense el 3 de septiembre de 2018.

Deportivo Saprissa
El 7 de septiembre de 2018, Jairo firma por una temporada en el Deportivo Saprissa, institución a la regresa después de seis años. Hizo su debut el 12 de septiembre, en el duelo contra Grecia en el cual ingresó de cambio al minuto 28' por el lesionado Randy Chirino. El 30 de septiembre, en el juego frente a San Carlos, el atacante falló un penal al minuto 25' y un remate en el que el balón se estrelló en el poste. A pesar de esa situación, supo reponerse mediante un doblete en los minutos iniciales del segundo tiempo, y así acabó una sequía de cinco meses sin marcar. Concluyó el certamen con trece apariciones, aportó dos tantos y sirvió la misma cantidad en asistencias.

Afronta su primer partido del Torneo de Clausura 2019 el 13 de enero, alcanzando la totalidad de los minutos en el empate de local a dos goles contra Limón. Cuatro días después, se destapó con un triplete sobre Carmelita para la victoria por 4-1. La cantidad de tantos conseguida en dicho encuentro le permitió a Jairo alcanzar las cien anotaciones en Primera División. El 2 de febrero, vino desde el banquillo y sentenció el triunfo a domicilio por 0-2 ante San Carlos. El 10 de marzo, de la misma manera entró de cambio para definir la victoria de 0-2 ante Guadalupe, tras aprovechar la mala recepción de un defensor y así asegurar su disparo bien colocado al minuto 82'. El 17 de marzo anota en la victoria 2-1 frente a Herediano. El 22 de mayo se oficializa su salida del club tras no renovar su contrato.

A. D. San Carlos
El 22 de mayo de 2019, el delantero se convierte en nuevo refuerzo de San Carlos a petición del técnico Luis Marín. Arrieta descartó una oferta del fútbol boliviano y firmó por dos torneos cortos.

Fútbol Consultants
El 17 de enero de 2021, el delantero vuelve al fútbol de Costa Rica para jugar en el Fútbol Consultants Desamparados de la Segunda División de Costa Rica. Debutando contra la Asociación Deportiva Municipal Turrialba y marcando su primer gol el 22 de enero de 2021, donde terminaría anotando un doblete en el empate contra Aserrí Fútbol Club por la segunda jornada del Torneo Clausura 2021 de Segunda División de Costa Rica

Jicaral Sercoba
El 21 de septiembre de 2021, el delantero se convierte en nuevo refuerzo de Jicaral bajo el mando del técnico César Eduardo Méndez quien recién asumía el puesto después de la salida de Martín Arriola. Volviendo así a la Primera División de Costa Rica. Debutando el 25 de septiembre de 2021 en la derrota de 1-0 de visita contra Club Sport Herediano por la jornada 13 del Apertura 2021. Dos jornadas más tarde anotaría su primer gol al minuto 81 en la derrota de visita 2-1 ante el Sporting Football Club en el Estadio Ernesto Rohrmoser.

Selección nacional

Categorías inferiores
Jairo representó a la Selección Sub-20 de Costa Rica en la fase preliminar eliminatoria hacia el Torneo de la Concacaf 2003. Su país no tuvo éxito y se quedó sin posibilidades de acceder a la competición final.

Disputó el torneo de fútbol de los Juegos Olímpicos de Atenas 2004 con la Selección Sub-23. Vio participación en tres de los cuatro compromisos de su combinado, hasta llegar a la instancia de los cuartos de final, serie en la que se dio la eliminación frente a Argentina.

Participaciones en juveniles

Selección absoluta
El delantero debutó con la selección absoluta el 11 de diciembre de 2011, en un amistoso celebrado en el Estadio Pedro Marrero de La Habana contra el combinado de Cuba. El entrenador Jorge Luis Pinto le dio la oportunidad de mostrarse en el once inicial y el marcador terminó empatado a un gol.

Enfrentó su primera competencia formal en la Copa Centroamericana 2013 que se desarrolló en territorio costarricense. Arrieta debutó con gol el 18 de enero en la victoria 1-0 sobre Belice. Después jugó contra Nicaragua (2-0) y marcó su segundo tanto el 22 de enero ante Guatemala (1-1). Su país fue líder de grupo y superó en la semifinal a El Salvador y en la final a Honduras para proclamarse campeón. El delantero recibió la distinción de máximo anotador.

Posteriormente, fue considerado en dos nóminas de la eliminatoria de Concacaf para la Copa Mundial 2014, donde tuvo acción en el encuentro del 7 de junio de 2013 contra Honduras.

Su siguiente competición se dio en la Copa de Oro de la Concacaf 2013, disputando todos los compromisos de los costarricenses e incluso marcó un tanto ante Cuba el 9 de julio. Su selección quedó eliminada tras perder en cuartos de final frente a los hondureños.

Participaciones internacionales

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido jugado el 17 de enero de 2022.

Fuente: National Football Teams - Transfermarkt - Soccerway.

Selección
 Actualizado al último partido jugado el 25 de enero de 2014.

Fuente: Transfermarkt.

Goles internacionales

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Costa Rica
Futbolistas de la Asociación Deportiva Guanacasteca
Futbolistas del Brujas Fútbol Club
Futbolistas del Deportivo Saprissa
Futbolistas del Deportivo Saprissa en los años 2010
Futbolistas del Columbus Crew SC
Futbolistas del Orlando City Soccer Club
Futbolistas del D.C. United
Futbolistas del New York Cosmos (2010)
Futbolistas del Club Sport Herediano
Futbolistas del Club Sport Herediano en los años 2010
Futbolistas de la Asociación Deportiva San Carlos
Futbolistas de Costa Rica en la Copa de Oro de la Concacaf de 2013

Jairo Arrieta


Canaanimys es un género extinto de caviomorfos que vivió en el Eoceno Medio hace 41 millones de años en lo que ahora es Sudamérica. La única especie conocida: C. maquiensis fue descrita por Antoine y colaboradores en 2011.

Los restos fósiles se encontraron en la zona superior de la Formación Yahuarango (que data del Luteciense superior), en la Amazonia en las inmediaciones del río Ucayali, Perú. Junto a él también aparecieron los roedores del género Cachiyacuy. Ambos géneros parecen ser los más antiguos roedores de Sudamérica; C. contamanensis tenía el tamaño de una rata pequeña y las otras dos especies el tamaño de un ratón de campo.

Etimología
Combinación de Canaan, nombre de una comunidad nativa local Shipibo, y mys, griego para ratón.

Especies
 Canaanimys maquiensis

Referencias

Hystricomorpha
Mamíferos del Eoceno
Fósiles de Perú
Géneros de mamíferos
Mamíferos extintos de América del Sur

Canaanimys


An Eleocharis torticulmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Galen Smith. An Eleocharis torticulmis in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleocharis

Eleocharis torticulmis


Müstakimler, Bolu - Bolu] ili merkez ilçesine bağlı köy
 Müstakimler, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Müstakimler


Yerleşim yerleri
 Gönen, Balıkesir, Balıkesir ili ilçesi
 Gönen, Isparta, Isparta ili ilçesi
 Gönen, Gerger, Adıyaman ili Gerger ilçesine bağlı köy
 Gönen, Beyşehir, Konya ili Beyşehir ilçesine bağlı köy
 Gönen, Lice, Diyarbakır ili Lice ilçesine bağlı mahalle

Gönen


Pinocchio i Hollywood er en børnefilm fra 1999 instrueret af Jørgen Klubien efter eget manuskript.

Handling
Jørgen Klubiens vigtigste læreplads har været den amerikanske tegnefilmindustri. Herfra vender han animeret hjem som hovedpersonen i sin delvist selvbiografiske variation over Pinocchio. Den lille trædukke vil erobre verden med sin ukuelige fantasi og sin beskedne tegneblyant. I Hollywood ryger han i kløerne på den skruppelløse hr. Strombolo, men så griber den frelsende engel ind - i skikkelse af selveste Dronningen af Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Pinocchio i Hollywood


Die Società Anonima Officine Turkheimer per Automobill e Velocipedi war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Max Turkheimer, der bereits seit 1888 Fahrräder herstellte, gründete 1905 in Mailand das Unternehmen zur Produktion von Automobilen. Die Markennamen lauteten für das kleine Modell Turkheimer und OTAV, für das große Modell nur OTAV. 1907 kam es zur Zusammenarbeit mit Junior. 1908 endete die Produktion. Außerdem vertrieb das Unternehmen Fahrzeuge von Turgan Foy.

Fahrzeuge
Das erste Modell war ein Kleinwagen, der unter beiden Markennamen angeboten wurde und sich gut verkaufen ließ. Der luftgekühlte Einzylindermotor hatte zu Beginn der Bauzeit 4 PS Leistung, zum Ende 5,5 PS. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 35 km/h angegeben. Die Kraftübertragung zur Hinterachse erfolgte mittels Riemen.

Bereits 1906 kam der 18/24 HP dazu. Der Vierzylindermotor, der aus zwei Zylinderblöcken bestand, hatte 2800 cm³ Hubraum, Doppelzündung, ein Dreiganggetriebe und Kardanantrieb.

2019 wurde ein erhalten gebliebenes Fahrzeug von 1905 zum Kauf angeboten.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989
 Axel Witula: Le più belle azioni d'epoca Portafoglio Storico, Bologna 2016, ISBN  978-8895848105 (italienisch)

Weblinks

 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 12. Februar 2012)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)
Produzierendes Unternehmen (Mailand)
Gegründet 1905
Aufgelöst 1908


La Palestine comme métaphore est un recueil d'entretiens avec Mahmoud Darwich, traduit en français et publié chez Actes Sud, dans la collection Sindbad, en 1997.

Dans ces entretiens, le poète aborde plusieurs sujets, en particulier l'importance qu'a prise la Palestine non en tant que pays mais en tant que métaphore pour autre chose. La Palestine devient .

Les idées développées dans les poèmes et dans les entretiens de Mahmoud Darwich ont influencé l'universitaire Edward Saïd, qui lui a rendu hommage pour avoir .

Ce volume d'entretiens .

Notes et références

Recueil d'entretiens
Œuvre de Mahmoud Darwich

La Palestine comme métaphore


Bobičasta gušavica (, sin. Cucubalus baccifer), vrsta pušine, trajnice iz porodice klinčićevki. Nekada je bila ukljućivana u danas nepriznat rod gušavica (Cucubalus), pa joj je otuda ostalo i ime.

Ljekovita je biljka raširena po Europi i Aziji, raste i u Hrvatskoj, gdje joj je uobičajen naziv gušavica. Stabljika je razgranata, naraste oko 1 metar, ali i više. Listovi su ovalni, ušiljenog vrha i nasuprotni. Cvjetovi su zelenkastobijeli, s 10 prašnika i pet latica, koji cvatu od lipnja do rujna. Plod je mesnata boba, otuda i ime bobičasta gušavica, koji su dok su mladi, zeleni, a kasnije pocrne.

Mladi listovi su jestivi i kuhaju se i jedu kao špinat.

Ime roda Cucubalus u Antici je označavao korovne biljke, a dolazi od cacos (loš) i ballos (bacati)

Izvori

Vanjske poveznice

Pušina

Bobičasta gušavica


En konduktør eller byggeleder er en arkitekt, en erfaren håndværker eller bygningskonstruktør, der leder og tilser det daglige arbejde på en bygning, når selve hovedarkitekten ikke kan være til stede. Konduktør er i almindeligvis en yngre arkitekt, som på denne måde erhverver sig øvelse og erfaring i sit fag, men også større entreprenører, mur- og tømrermester bruger ofte konduktør ved større byggeforetagender.

Referencer

Arkitekter
Stillingsbetegnelser

Byggeleder


Marcus Paul Blucas (d. 11 Ocak 1972, Pensilvanya), Amerikalı oyuncudur.

Gençlik yıllarında basketbol oynadı. İngiltere Ligi'nde bir sezon forma giydi. Daha sonra avukatlık yapmaya başlarken, kararını değiştirdi ve oyuncu oldu. İlk filmi 1995 yılında rol aldığı "Inflammable" dir.

Marc Blucas'ın en ünlü yapımı, 2 sezon boyunca oynadığı televizyon dizisi Buffy the vampire slayer'dır.

Filmleri
 Başkanın Kızı (2004)
 Zirveye Tırmanış (2003)
 Onlar (2002)
 Bir Zamanlar Askerdik (2002)
 Yaz Aşkları (2001)
 Yaşamın Renkleri (Pleasantville, 1998)
 Prey for Rock & Roll (2003)
 I Capture the Castle (2003)
 Inflammable (1995)
 Eddie (1996)

Dış bağlantılar
 IMDB Sayfası
 Marc Blucas hayran sitesi

1972 doğumlular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Wake Forest Üniversitesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular

Marc Blucas


مفتاح  مدينة صغيرة في شمال الجزائر تفع على بعد 26 كم من الجزائر العاصمة وعلى بعد 41 كم من مدينة البليدة هي إحدى بلديات ولاية البليدة عاصمة دائرة مفتاح. ويجاورها كل من الحراش (ولاية الجزائر) ومطار الجزائر العاصمة (الهواري بومدين) شمالا ومدينة الاربعاء (ولاية البليدة)و بلدية خميس الخشنة (ولاية بومرداس) شرقا ومن الجنوب بلديتي صوحان و الجبابرة ولاية البليدة
تربية: تضم بلدية مفتاح 32 ابتدائية و12 متوسطة (باحتساب بلدية الجبابرة التي تتبع بلدية مفتاح في قطاع التربية) و4 ثانويات هي: ثانوية أحمد الكفيف بحي 5 جويلية (لاصاص)، متقنة الرائد مقراني السعيد بحي 20 أوت، ثانوية قصار بحي الترايكية، ثانوية زروق الوناس بحي سيدي حماد الجديد.
هي بلدية سميت بهذا الاسم نسبة للشهيد سي مفتاح، و كانت تسمى بقالم كانت تقطنها قديما 43 عائلة قديما قبل أن تحول في الفترة الاستعمارية إلى ريفي rivet تخليدا لجنرال فرنسي.

ولقد شهدت بلدية مفتاح تقدما ملحوظا نوعا ما بعد العشرية السوداء في التسعينات واليوم تشهد المدينة توسعا عمرانيا ملحوظا نظرا لإقبال السكان بسبب قربها من المناطقة الصناعية في الوسط.

و تشتهر المدينة بمصنع الاسمنت وبعض المصانع الأخرى رغم أن لها طابع زراعي نتيجة تواجدها في سهل متيجة

كما يسود المنطقة نوع من التلوث الجوي نتيجة الغبار الذي ينتجه مصنع الإسمنت والذي سبب معاناة فئة من السكان وأطفال المنطقة، لكن في الفترة الأخيرة عرفت مدينة مفتاح تحسنا في الجو بسبب فلترة مصنع الإسمنت أدى إلى انخفاض معتبر للغبار في الجو.

أعلام
 قاي مول
 أبو مصعب عبد الودود
 نور الدين درويش

المراجع

مفتاح

مفتاح (ولاية البليدة)


La Segunda División Peruana 1956, la 14° edición del torneo, fue jugada por diez equipos.

El ganador del torneo, Porvenir Miraflores, logró el ascenso a la Primera División de 1957 mientras que Unión Callao perdió la categoría al haber ocupado el último lugar.

Ascensos y descensos
{|
|- style="vertical-align: top;"
|

</td>|}

{|
|- style="vertical-align: top;"
|

|}

Equipos participantes

Tabla de posiciones

{| bgcolor="#f7f8ff" cellpadding="3" cellspacing="0" border="1" style="font-size: 95%; border: gray solid 1px; border-collapse: collapse;text-align:center;"
|-
| style="background:#ccffcc;" width="20" |
| bgcolor="#ffffff" align="left" | Campeón y ascendido a la Primera División de 1957
|-
| style="background:#FFD9C9;" width="20" |
| bgcolor="#ffffff" align="left" | Descendido a la Liga del Callao 1957.
|}

Enlaces externos
  La Historia de la Segunda: Es cosa de dos

1956
Fútbol en 1956
Perú en 1956
Fútbol en Perú en 1956

Segunda División Peruana 1956


Vekil sunucu veya yetkili sunucu, (İngilizce:  veya yalnızca ) İnternet'e erişim sırasında kullanılan bir ara sunucudur. Bu durumda, örneğin bir ağ sayfasına erişim sırasında doğrudan bağlantı yerine:

 Tarayıcı vekil sunucuya bağlanır ve hangi sayfayı istediğini söyler
 Vekil sunucu gerekiyorsa o sayfaya bağlanır ve içeriği alır
 Vekil sunucu tarayıcıya içeriği gönderir

Bilgisayar ağlarında, bir vekil sunucu diğer sunuculardan kaynakları isteyen istemcilerin talepleri için bir aracı olarak davranan sunucudur. Bir istemci vekil sunucuya bağlanır, bazı servisler ister, örneğin bir dosya, bağlantı, ağ sayfası veya farklı bir sunucudan uygun diğer kaynaklar gibi ve vekil sunucusu, kolaylaştırmak ve karmaşıklığını kontrol etmek için bir yol olarak talebi değerlendirir. Bugün birçok vekil, ağ vekilleridir.

Vekil sunucu, İnternet'e erişim sırasında ara makine olarak kullanılan makinedir. İnternet'e erişim sırasında vekil görevi görürler. İnternet'e erişim sırasında direkt bağlantı yerine bu tür bağlantılar üzerinden bağlanılır ve ana bağlantıyı isteyen makine geçici olarak kimliğini gizleyebilir. Çünkü İnternet'e bu makineler üzerinden bağlanıldığından karşı tarafın, bağlanan makineyi değil üzerindeki vekil sunucuyu görecektir. Bu tür makineler son zamanlarda özellikle hackerlar tarafından kimlik gizlemek için pek tercih edilmiyor. Daha çok ülke kısıtlaması olan sitelere giremeyen kullanıcıların bu yöntemi kullanarak İnternet'e girebilmesi gibi. Örneğin Türkiye'de YouTube'un kapalı olduğu dönemde bu yöntem üzerinden girilebilmesi gibi.

Bu teknoloji, birçok avantaj sağlar:
 Fazladan hız: vekil sunucu, çok ziyaret edilen sayfaları önbelleğine alabilir. Bu durumda, o sayfa ziyaret edilmek istendiğinde dünyanın öbür ucundaki bir sunucuya bağlanmak yerine önbellekteki bilgi okunur.
 Fazladan kontrol: vekil sunucu, istenen sayfalara erişim verip istenmeyenlere erişim vermeyebilir. Kimin hangi sayfaya girdiğini bellekte tutabilir. Gerekiyorsa, içeriği değiştirerek (örneğin küfürleri silerek) verebilir.
 Fazladan güvenlik: vekil sunucu, virüslü dosyaları otomatik olarak temizleyebilir. Ayrıca, ağda hiç kimsenin İnternet'e doğrudan erişimi olmadığı için bir virüsü veya zararlı bir programı yayma ihtimalini de azaltır.

 Fazladan gizlilik: Özellikle Çinliler, Google ve Vikipedi gibi Çin hükûmetince yasaklanan sitelere bağlanmak için bu yönteme başvururlar.
 Asgari erişim: Kullanıcılar, özellikle hükûmet tarafından yasaklanan (teknik tabiriyle "erişimi engellenen") İnternet sitelerine bağlanmak için bu yönteme başvururlar.

Genelde İnternet servis sağlayıcılar, şirketler ve büyük ağlar (kampüs ağları gibi) tarafından kullanılır.

Vekil sunucu tipleri
Bir vekil sunucusu kullanıcının yerel bilgisayarında veya İnternet üzerindeki kullanıcının bilgisayarı ve varılacak sunucular arasındaki çeşitli noktalarda doğru çalışabilir.
İstekleri ve değiştirilmemiş yanıtları geçiren bir vekil sunucu genellikle bir ağ geçidi veya tünelleme vekili olarak adlandırılır.
Bir hazır vekil, kaynakların geniş bir aralığından geri almak için kullanılan, İnternet'e dönük bir vekildir.
Bir karşıt sunucu, genellikle özel bir ağ üzerinde bir sunucuya erişimi kontrol etmek ve korumak için bir başlangıç aşaması gibi kullanılan İnternet'e dönük bir vekildir.

Hazır vekil sunucular

Hazır vekil sunucular, hedef sunucuya bağlanmak için istemci sunucu isimlerinin yerine vekil olurlar. Hazır vekil sunucular kaynağın geniş bir aralığından erişilebilir. 'hazır sunucu' ve 'iletme sunucusu' terimleri, davranım ve böyle girişimlerin genel bir tanımıdır. Bu makalede ters vekil sunucu dışında tanımlanan vekil sunucuların tipleri, genel olarak hazır vekil sunucu kavramının daha fazla özelleştirilmiş alt tipleridir.

Açık vekil sunucular

Bir açık vekil sunucu, herhangi bir İnternet kullanıcısı tarafından erişilebilen bir iletim vekil sunucusudur. Ağ taraması yapılıyorken veya diğer İnternet servislerini kullanıyorken kimliği bilinmeyen bir açık vekil sunucu, IP adresini gizli tutmak için kullanıcılara izin verir. Ancak anonimliğin değişen dereceleri vardır.

Ters vekil sunucular

Bir ters vekil sunucu, sıradan bir sunucu olmayı isteyenler ortaya çıkan bir vekil sunucudur. İstekler, isteği işleyici olan bir veya daha fazla merkez sunuculara iletilir. Ağ sunucusundan doğrudan gelmiş gibi yanıt döndürülür. Ters vekil sunucular bir veya daha fazla sunucunun komşusunda yüklenir. İnternet'ten gelen bütün trafik ve komşusunun ağ sunucularının birinin hedefi ile vekil sunucu üzerinden gider.

Ters vekil sunucuları yüklemek için bazı sebepler vardır:
 Şifreleme/SSL hızlandırma: Güvenilir Web siteleri oluşturulduğu zaman, SSL şifrelemesi Web sunucusunun kendisi tarafından sık sık yapılmaz, ama bir ters sunucu tarafından bu SSL hızlandırma donanımı ile donatılmıştır. Ayrıca bir sunucu, sunucuların isteğe bağlı bir sayısı için SSL şifreleme sağlamayı bir tek SSL vekili sağlayabilir, her sunucuya ayrı bir SSL Sunucu Sertifikası için ihtiyacı ortadan kaldırarak, ortak bir DNS ismi veya SSL bağlantıları için IP adresini paylaşmak zorunda olması SSL sunucu arkasındaki bütün sunucuların dezavantajıdır.
 Yük dengeleme: Ters sunucu birkaç Web sunucusuna yük dağıtabilir, her Web sunucusu kendi uygulama alanına servis verir. Böyle bir durumda, ters vekil sunucusu her Web sayfasının URL'sinin tekrar yazılmasına ihtiyaç duyar.
 Hizmet/önbellek statik içeriği: Bir ters vekil sunucu, resim ve diğer statik grafik içeriği gibi önbelleğe alarak Web sunucularını yükleyebilir.
 Sıkıştırma: Vekil sunucu yükleme zamanını hızlandırmak için içeriği en uygun hale getirebilir ve sıkıştırabilir.
 Örnek alıcıyı doyurmak: İstemciye yavaşça örnek alıcıyı doyurmak ve Web sunucuya gönderilen içeriği ön belleğe alma ile Web sunucuları üzerindeki yavaş istemciler tarafından sebep olunan kaynak kullanımı azaltılır.
 Güvenlik: Vekil sunucu ek olarak bir savunma katmanıdır ve bazı işletim sistemi ve Web sunucu özel saldırılarına karşı korur. Ancak, genellikle büyük bir tehdit olarak kabul edilen, Web uygulaması veya hizmetinin kendisine karşı olan saldırıları için herhangi bir koruma sağlamaz.
 Dış ağ yayıncılığı: İnternet'e bakan ters bir vekil sunucu, bir organizasyon için bir iç güvenlik duvarı sunucusuyla iletişim kurmak için kullanılabilir. Güvenlik duvarı, arkasındaki sunucuları tutuyorken bazı fonksiyonlara erişimi dış ağ sağlar. Eğer bu yol kullanılırsa, güvenlik ölçüleri bu sunucunun tehlikeli olması durumunda alt yapının geri kalanını korumak için düşünülmelidir, kendi Web uygulamasının İnternet'ten gelen saldırılara maruz kalması gibi.

Performans geliştirme vekil sunucuları
İlgili konuların veya bozulmaların belirli bağlantılarını azaltmak için tasarlanmış bir vekil sunucudur. Performans geliştirme vekil sunucuları genel olarak Gidiş dönüş zamanı (RTT) ve büyük paket kaybı ile kablosuz bağlantıların yüksek duyarlılığında TCP performansını geliştirmek için kullanılır. Ayrıca sık sık çok farklı yükleme ve indirme oranları içeren yüksek asenkron bağlantılar için kullanılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hacker terimleri
İnternet protokolleri

Vekil sunucu


Obulo (Obolu) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Atsabe (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Obulo eine Fläche von 8,82 km². Nun sind es 5,27 km². Der Suco liegt im Südwesten des Verwaltungsamt Atsabe. Nördlich liegen die Sucos Laubono und Lacao und östlich der Suco Atara. Im Süden und Westen grenzt Obulo an das zur Gemeinde Bobonaro gehörendem Verwaltungsamt Bobonaro mit seinen Sucos Soileco und Maliubu. Die Grenze zu Bobonaro bilden Flüsse, wie der Babalai und der Bulobu. Sie gehören zum System des Lóis.

Im Nordosten von Obulo befinden sich die Dörfer Locoubu (Lakubu), Atubrao (Atubrau), Obeto, Motoubu und Atulara. Im Zentrum liegt der Ort Biliubu (Biliubu) und im Süden die Ortschaft Suriubu (Siriubu).

Im Suco befinden sich die sieben Aldeias Atubrao, Atulara, Biliubu, Locoubu, Motoubu, Obeto und Suriubu.

Einwohner

Im Suco leben 994 Einwohner (2022), davon sind 492 Männer und 502 Frauen. Im Suco gibt es 350 Haushalte. Über 97 % der Einwohner geben Kemak als ihre Muttersprache an. Minderheiten sprechen Tetum Prasa, Mambai oder Bunak.

In Obulo haben sich die Kemak, wie in Marobo (Gemeinde Bobonaro) mit benachbarten Bunak vermischt. Marobo und Obulo pflegen daher enge Beziehungen zueinander.

Geschichte

Gouverneur José Celestino da Silva führte im März 1895 eine Offensive gegen Obulo und das eng mit ihm verbundene Marobo, um sie endgültig für Portugal zu unterwerfen. Erst im Mai war Obulo geschlagen. Der kommandierende Hauptmann Eduardo da Câmara berichtete über die Einwohner von Obulo, dass sie im Krieg führen sehr geschickt seien. Sie könnten den Zagaia 50 Meter weit werfen, um einen Mann zu Fall zu bringen und seien auch mit dem Schwert furchtlos. Man habe sie nur mit Gewehrfeuer auseinandertreiben können.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Adriano Mau Mau zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Angelino da Conçeicão und 2016 Domingos da Silva Maia.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Obulo (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Obulo (tetum; PDF;)
 Seeds of Life: Suco information sheets Atsabe (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Obulo


Hin kínverska stúfsnjáldra (fræðiheiti: Blarinella quadraticauda) er tegund snjáldra.

Heimildaskrá

Snjáldrur

Kínverska stúfsnjáldra