දේශබන්දු ජෝශප් ෆ්‍රැන්සිස් ඇන්තනි සෝසා (1919 – 8 අප්‍රේල් 2013  ) ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හිටපු විනිසුරුවරයෙකි . ඔහු "විශිෂ්ට ස්වාධීන විනිසුරුවරයෙකු" ලෙස විස්තර කර ඇත, ඔහු "විපතට පත් වූ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් නිර්භීත සහ හඬ නගන ආරක්ෂකයෙකු බවට පත් විය."

අධ්‍යාපනය
සෝසා අධ්‍යාපනය ලැබුවේ මීගමුව මාරිස්ටෙලා විද්‍යාලයේය. ඔහු බණ්ඩාරවෙල ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලය, ලංකා කාර්මික විද්‍යාලය සහ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි සහ ශුද්ධ ගණිතය ඉගැන්වීය.  ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් කලා හා නීතිය පිළිබඳ උපාධිය ලබා ගැනීමෙන් පසු ඔහු ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය අවසන් කිරීමෙන් පසු නීතිඥයෙකු ලෙස ලියාපදිංචි වූ අතර එහිදී ඔහු නීති ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපතිවරයා ද විය.

අධිකරණ වෘත්තිය
නීතීඥයෙකු ලෙස කෙටි කාලයකින් පසු සෝසා බලපිටියේ මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු ලෙස සිය කීර්තිමත් අධිකරණ ජීවිතය ආරම්භ කළේය. මුල් අධිකරණවල මහේස්ත්‍රාත්, දිසා විනිසුරු සහ මහාධිකරණ විනිසුරු ලෙස සේවය කිරීමෙන් පසු 1978 දී අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. 1982 ජනවාරි මාසයේදී ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන විසින් ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයා ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු 1984 පෙබරවාරි මාසයේදී අධිකරණ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගියේය.

වෙනත් කටයුතු
සෝසා වසර 25 කට වැඩි කාලයක් (1979-2005) ශ්‍රී ලංකා නීති වාර්තාවල ප්‍රධාන කර්තෘවරයා විය. ශ්‍රී ලංකා විනිශ්චයකාර ආයතනයේ ආරම්භක අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස මෙරට අධිකරණ නිලධාරීන් පුහුණු කිරීමේදී විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය.  1991-1994 පශ්චාත් කැරලි සමයේ මානව හිමිකම් කාර්ය සාධක බලකායේ (දැන් මානව හිමිකම් කොමිසම ලෙස හැඳින්වේ) ප්‍රථම සභාපතිවරයා ලෙස, රාජ්‍ය බලධාරීන් විසින් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීමේ සිද්ධීන් විමර්ශනය කිරීමේ වගකීම ඔහු සතු විය.  ඔහුගේ කීර්තිමත් හෙළිදරව් කිරීම් අතර ඇඹිලිපිටිය සිසුන්ගේ අතුරුදන් වීමේ සිද්ධිය ද විය.   Brookings ආයතනයේ වාර්තාවකට අනුව, "HRTF පිහිටුවා ඇත්තේ රටේ ජාතික ආරක්ෂක නීති යටතේ රඳවා සිටින අයගේ කොන්දේසි: ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) සහ මහජන ආරක්ෂක ආඥාපනත යටතේ ජනාධිපතිවරයා විසින් හඳුන්වා දුන් හදිසි රෙගුලාසි අධීක්ෂණය කිරීම සඳහා ය. . එහි නීතිමය පදනම් දුර්වල වුවද, HRTF වැදගත් කාර්යයක් ඉටු කළේ එහි ගතික සභාපති, හිටපු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු වන අතර, ඔහු හිටපු අධිකරණ නිලධාරියෙකු ලෙස තම උස භාවිතා කර රැඳවුම් මධ්‍යස්ථානවලට ප්‍රවේශය ලබා ගැනීමට සහ හමුදාපතිවරුන් සමඟ නිතිපතා සම්බන්ධ වීමට භාවිතා කළේය. පදනම."

ඔහු ශ්‍රී ලංකා පදනමේ සභාපතිවරයා වූ අතර ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා කිහිපයක සාමාජිකයෙකු ද විය. 1992 දී ජනාධිපති ප්‍රේමදාස මහතා ඔහුට දේශබන්දු ජාතික ගෞරව නාමයෙන් පිරිනමනු ලැබුවේ ඔහු රටට කළ විශිෂ්ට සේවය අගයමිනි.

වැදගත් විනිශ්චයන්
කොළඹ මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සහ TULF නායක අප්පාපිල්ලේ අමිර්තලිංගම්ගේ නඩු විභාගයේ සභාපතිවරයා ලෙස, 1976 සැප්තැම්බර් 10 දින, සෝසා නඩුව ගොනු කරන ලද හදිසි නීති රෙගුලාසි අවලංගු කරමින් "ප්‍රීති ඝෝෂාවක්" ඇති කළේය.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේදී ඔහු විශේෂයෙන් මූලික අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ ආලෝකමත් විනිශ්චයන් සඳහා පුළුල් ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය. පොලිසිය පෙත්සම්කරුගේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස උල්ලංඝනය කළ බවට ප්‍රකාශ කරන ලද විවියන් ගුණවර්ධනට පහරදීමේ සිද්ධියේ සුවිශේෂී මතය ඔහු ලිවීය.  නඩු තීන්දුවෙන් කුපිත වූ පොලිස් හිතවාදී උද්ඝෝෂකයෝ සෝසාගේ සහ නඩුව විභාග කළ අනෙක් විනිසුරුවරුන් දෙදෙනාගේ නිවෙස්වලට ගල් ගැසූහ.

යොමු කිරීම්

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය
2013 මරණ
1919 උපත්

ජේ. එෆ්. ඒ. සෝසා


Lynne Maria Frederick (Hillingdon, Middlesex, Inglaterra, 25 de julio de 1954 – Los Ángeles, California, Estados Unidos, 27 de abril de 1994), conocida simplemente como Lynne Frederick, fue una actriz inglesa de cine y televisión. Se la recuerda principalmente por haber sido la última esposa del también actor Peter Sellers, entre 1977 y 1980. Dejó el cine tras el fallecimiento de Sellers, y residió en el Gran Los Ángeles hasta su muerte.

Trayectoria artística
Durante la década de los 70 intervino en una treintena de producciones para cine y televisión. Lynne Frederick protagonizó dos películas en España, ambas estrenadas en 1975: El vicio y la virtud, de Francisco Lara Polop y Largo retorno, de Pedro Lazaga. En ese mismo año se puso a las órdenes del realizador italiano Lucio Fulci en el Western Los cuatro del apocalipsis, coprotagonizado por Fabio Testi y Michael J. Pollard. Al año siguiente formaría parte de un importante reparto en El viaje de los malditos, de Stuart Rosenberg, filmada parcialmente también en España. Con su primer marido, el conocido actor de comedia Peter Sellers, rodó El estrafalario prisionero de Zenda (1979), parodia de la historia ya llevada anteriormente al cine en El prisionero de Zenda. Esta sería la última vez que Frederick se puso delante de las cámaras. Años después, en 1985, le sería ofrecido un papel en Karate Kid II, pero acababa de tener a su hija y prefirió centrarse en su cuidado. Tras rechazar aquella última oferta, ya no regresaría al cine.

Vida personal
Al margen de por su trayectoria como actriz, más bien breve, a Lynne Frederick se la recuerda principalmente por haber sido la última esposa del también actor Peter Sellers, con quien contrajo matrimonio el 18 de febrero de 1977.
El 24 de julio de 1980, Sellers murió de un ataque al corazón en pleno proceso de divorcio de Frederick, quien recibió una parte sustanciosa de la herencia del actor.

Tras la muerte de Sellers abandonó la interpretación, volviendo a contraer matrimonio en dos ocasiones.
Estuvo brevemente casada con el periodista David Frost (después Sir David Frost), desde el 25 de enero de 1981; se divorciaron 17 meses después.
Y por último, se casó con el Dr. Barry Unger, un cirujano californiano especialista en cardiología, en diciembre de 1982; se divorciaron en 1991. De este último matrimonio nacería en 1983 la única hija de Lynne, Cassie Unger.

Fallecimiento
Tras un deterioro de su salud, Frederick falleció en su domicilio de Los Ángeles, California, en 1994, a la edad de 39 años, de causas confusas y nunca completamente esclarecidas. Se sospechó sobre un posible suicidio pero la autopsia no encontró evidencias de ello como causa de la muerte.
Sus restos fueron incinerados en el Golden Green Crematorium de Londres.

A Lynne Frederick le sobrevivieron su madre, Iris, y su hija, Cassie.

Filmografía como actriz
Cine
Contaminación (No Blade of Grass)  (1970) como Mary Custance
Nicolás y Alejandra (Nicholas and Alexandra), de Franklin J. Schaffner  (1971) como Tatiana
Enrique VIII y sus seis mujeres (Henry VIII and His Six Wives)  (1972) como Catherine Howard
Vampire Circus, de Robert Young  (1972) como Dora Miller
Moriremos hace cien años (The Amazing Mr. Blunden)  (1972) como Lucy Allen
Giubbe Rosse  (1974) como Elizabeth
Sucesos en la IV fase (Phase IV), de Saul Bass  (1974) como Kendra Eldbridge
El vicio y la virtud, de Francisco Lara Polop  (1975) como Rosa
Largo retorno, de Pedro Lazaga  (1975) como Anna Ortega
Los cuatro del apocalipsis (Four of the Apocalypse), de Lucio Fulci  (1975) como Emmanuella "Bunny" O'Neill
Esquizofrenia (Schizo)  (1976) como Samantha Gray
El viaje de los malditos (Voyage of the Damned), de Stuart Rosenberg  (1976) como Anna Rosen
El estrafalario prisionero de Zenda (The Prisoner of Zenda), de Richard Quine  (1979) como la princesa Flavia

Televisión
Comedy Playhouse (1 episodio, 1971) como Jenny Love
Fathers and Sons (Miniserie de TV, 1 episodio, 1971) como Dunyasha
Opportunity Knocks (1 episodio, 1972) como Never again
Softly Softly: Task Force (1 episodio, 1972) como Judith Oram
No Exit (1 episodio, 1972) como Chica
Away from It All (1 episodio, 1973) como Vinca
Keep an Eye on Denise  (TV Movie, 1973) como Denise
La granja de Follyfoot (Follyfoot)  (2 episodios, 1973) como Tina
Wessex Tales  (1 episodio, 1973) como Rosa Harlborough
Bruce Forsyth and The Generation Game (1 episodio, 1973) como Cenicienta
The Lady from the Sea  (TV Movie, 1974) como Hilde
Masquerade (1 episodio, 1974) como Natalie Fieldman
The Pallisers (3 episodios, 1974)
The Canterville Ghost  (TV Movie, 1974) como Virginia Otis
Play for Today (1 episodio, The Other Woman, 1976) como Niki
Espacio 1999 (Space 1999) (1 episodio, 1976) como Shermeen Williams
Hazlitt in Love (TV Movie, 1977) como Sarah Walker
That's Pantertainment (Documental para TV, 1978) como ella misma, sin acreditar

Filmografía como productora
Cine
El diabólico plan del Dr. Fu Man Chú (The Fiendish Plot of Dr. Fu-Manchu), de Richard Quine (sin acreditar), Piers Haggard y Peter Sellers (sin acreditar) (1980)

Lynne Frederick ejerció como productora ejecutiva. Última película de Peter Sellers, que concluyó personalmente la realización,
comenzada por Richard Quine y Piers Haggard. Este último dirigió la mayor parte y fue quien la firmó.

Referencias

Enlaces externos
http://lynne-frederick-index.wifeo.com Simply Lynne Frederick (Website en inglés, francés y español)
http://sites.google.com/site/lynnefrederickfanpage (Fan page)
http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=7468943
http://www.imdb.com/name/nm0292802/
http://www.imdb.com/name/nm0292802/bio
http://www.lastingtribute.co.uk/tribute/frederick/2561646 (Fan page)
https://web.archive.org/web/20140514124033/http://www.lynne-frederick.com/index.html Tribute to Lynne Frederick

Fallecidos en Los Ángeles
Actrices de cine de Inglaterra
Actrices de televisión de Inglaterra
Actrices de Estados Unidos
Emigrantes ingleses hacia Estados Unidos
Causa de muerte no esclarecida

Lynne Frederick


The 8.8 cm Flak 18/36/37/41 is a German 88mm anti-aircraft and anti-tank artillery gun, developed in the 1930s. It was widely used by Germany throughout World War II and is one of the most recognized German weapons of the conflict. The gun was universally known as the Acht-acht ("eight-eight") by the Germans and the "eighty-eight" by the Allies. Due to its lethality, especially as a tank killer, the eighty-eight was greatly feared by Allied soldiers.

Development of the original model led to a wide variety of guns. The name applies to a series of related guns, the first one officially called the 8.8 cm Flak 18, the improved 8.8 cm Flak 36, and later the 8.8cm Flak 37. Flak is a contraction of German Flugabwehrkanone (also referred to as Fliegerabwehrkanone) meaning "aircraft-defense cannon", the original purpose of the weapon. In English, "flak" became a generic term for ground anti-aircraft fire. Air defense units were usually deployed with either a Kommandogerät ("command device") fire control computer or a portable Würzburg radar, which were responsible for its high level of accuracy against aircraft.

The versatile carriage allowed the 8.8 cm Flak to be fired in a limited anti-tank mode when still on its wheels; it could be completely emplaced in only two and a half minutes. Its successful use as an improvised anti-tank gun led to the development of a tank gun based upon it: the 8.8 cm KwK 36, with the "KwK" abbreviation standing for Kampfwagen-Kanone (literally "battle vehicle cannon", or "fighting vehicle cannon"), meant to be placed in a gun turret as the tank's primary armament. This gun served as the main armament of the Tiger I heavy tank.

In addition to these Krupp designs, Rheinmetall later created a more powerful anti-aircraft gun, the 8.8 cm Flak 41, which was produced in relatively small numbers. Krupp responded with another prototype of the long-barreled 8.8 cm gun, which was further developed into the anti-tank and tank destroyer 8.8 cm PaK 43 gun used for the Elefant and Jagdpanther, and turret-mounted 8.8 cm KwK 43 heavy tank gun of the Tiger II.

Development history

Background

Initially, anti-aircraft artillery guns of World War I were adaptations of existing medium-caliber weapons, mounted to allow fire at higher angles. By 1915, the German command realized that these were useless for anything beyond deterrence, even against the vulnerable balloons and slow-moving aircraft of the period. With the increase of aircraft performance, many armies developed dedicated AA guns with a high muzzle velocity – allowing the projectiles to reach greater altitudes. It was this muzzle velocity, combined with a projectile of high weight, that made the 8.8 cm Flak one of the great World War II anti-tank guns. The first such German gun was introduced in 1917, using the 8.8 cm caliber common in the Kaiserliche Marine (navy).

After losing the war, Germany had been forbidden under the terms of the Treaty of Versailles from procuring new weapons of most types. Nevertheless, the Krupp company started the development of a new gun together with Bofors of Sweden. Krupp had the  majority ownership in Bofors since 1921. The original design was a 75 mm model. During the prototype phase, the army asked for a gun with considerably greater capability. The designers started again, using 88 mm caliber.

Prototype 88s were first produced in 1928. This early model, the Flak 18, used a single-piece barrel with a length of 56 calibers, leading to the commonly seen designation L/56.

First generation: Flak 18, 36 and 37

The Flak 18 was mounted on a cruciform gun carriage. A simple-to-operate "semi-automatic" loading system ejected fired shells, allowing it to be reloaded by simply inserting a new shell into a tray. The gun would then fire and recoil; during the return stroke, the empty case would be thrown backward by levers, after which a cam would engage and recock the gun. This resulted in firing rates of 15 to 20 rounds a minute, which was better than similar weapons of the era. High explosive ammunition was used against aircraft and personnel, and armour-piercing and high-explosive anti-tank against tanks and other armored vehicles.

Widespread production started with the Nazi rise to power in 1933, and the Flak 18 was available in small numbers when Germany intervened in the Spanish Civil War. It quickly proved to be the best anti-aircraft weapon then available. The flak detachment with 88s proved accurate and versatile in combat against mainly land targets, the high muzzle velocity and large caliber making it an excellent long-range anti-vehicle and anti-bunker weapon. This experience also demonstrated a number of minor problems and potential improvement opportunities.

The Flak 18's carriage allowed it to fire in an emergency when still on its wheels and without its outriggers, but with a very limited traverse and elevation. For normal emplacement, one single-axle bogie was detached from the front outrigger and one from the rear, side outriggers were then hinged from the vertical position to the ground; the total time to set up was estimated at two and a half minutes. Both modes of operation made the gun much more suitable for fast-moving operations, the basic concept of the blitzkrieg.  The weight of the gun meant that only large vehicles could move it, the Sd.Kfz. 7 half-track becoming a common prime mover.

Targeting indicators were attached to the central controller to each of the four guns of a battery, allowing for coordinated fire. Indeed, with the automatic loading system, the gun layers' job was to keep the gun barrel trained on the target area based on the signals from the controller. The loaders would keep the weapon fed with live ammunition which would fire immediately upon insertion—all while the gun layer aimed the weapon according to the data.

Many of these improvements were incorporated into the Flak 36, which had a two-piece barrel for easier replacement of worn liners. Flak 36s were often fitted with an armoured shield that provided limited protection for the gunners. These shields could be retro-fitted on older Flak 18s as well.

The later model was the Flak 37, which included updated instrumentation to allow the gun layers to follow directions from the single director more easily. In some sources it is mistakenly stated that the Flak 37 was not equipped for anti-armor operation. In fact all 8.8 cm Flak guns were capable of operation in the dual role.

The parts of the various versions of the guns were interchangeable, and it was not uncommon for various parts to be "mixed and matched" on a particular example.

Both Flak 18 and Flak 36 had the same permanently attached fuze setter with two "Zünderstellbecher". The Flak 37/41 had the simplified fuze setter of the 8.8-cm Flak 41.

Second generation: Flak 41

As early as 1939 the Luftwaffe asked for newer weapons with an even better performance, to address the problems of defending against attack by high-flying aircraft. Rheinmetall responded with a new 88 mm design with a longer cartridge and a longer barrel.

A prototype was ready in early 1941 leading to the designation 8.8 cm Flak 41. The new gun fired a  shell at a muzzle velocity of 1,000 m/s (3,280 ft/s), giving it an effective ceiling of  and a maximum of , which General der Flakartillerie Otto Wilhelm von Renz said to be "almost equal to the 128-mm." It featured a lower silhouette on its turntable mounting than did the 8.8-cm Flak 18/36/37 on its pedestal mounting. The barrel was at first a three-section one with a length of 74 calibers, and then redesigned to dual-section with a length of 72 calibers. Improvements in reloading raised the firing rate, with 20 to 25 rounds a minute being quoted.

Because of problems in service, the guns were almost exclusively used in Germany where they could be properly maintained and serviced. The Flak 41 had the disadvantage of complexity, and was prone to problems with ammunition, empty cases often jamming on extraction. Because of the high cost and complexity of this weapon, the Germans manufactured relatively few of them, 556 in all. The first deliveries were made in March 1943 and, as of August 1944, only 157 were fielded; with 318 in January 1945.

Given very low production numbers and ongoing problems with the Flak 41, attempts were made to install the Flak 41 barrel onto other guns' chassis. During 1942 tests were made using the Flak 41 barrel and Flak 37 chassis but these identified that the chassis could not take the strain even when strengthened. Work then continued using a Flak 37 barrel re-chambered for the Flak 41 round and with a muzzle brake.  After other parts were strengthened this functioned as desired. The resulting piece was 74 calibers long (78 with the muzzle brake). Problems with the multi-part barrel construction of the Flak 37 were encountered and a new barrel based on the monoblock construction of the Flak 18 was designed. Production was cancelled after approximately only 13 units were built as the resources required to build these were similar to those needed to produce a true Flak 41 and those were simply no longer available at the time.

A further attempt was made to use a Flak 41 barrel on an existing mount from the 10.5 cm FlaK 39. The resulting unit outperformed the 105 mm original and was called the 8.8 cm Flak 39/41. However, production did not take place as no Flak 41 barrels were available.

Production history
Thousands of 88 mm guns were produced throughout the war in various models and mounts.

Compared to other artillery types, German industry built for example, 570 heavy (caliber 88–128 mm) flak guns, 1,020 field artillery pieces (caliber 75–210 mm), and 1,300 tank guns, anti-tank guns, plus self-propelled guns in December 1943.

Combat history

German use
The 88 mm was used in two main roles: as a mobile heavy anti-aircraft and as an anti-tank gun.  Other uses included firing in support of the troops at the front and as a more static anti-aircraft gun for home defence.

Anti-aircraft defense of the Reich

After 1935, the anti-aircraft defense of Germany was controlled by the Luftwaffe. By the beginning of World War II the Luftwaffes anti-aircraft artillery employed 6,700 light (2 cm and 3.7 cm) and 2,628 heavy flak guns. Of the latter, a small number were 10.5 cm Flak 38s or 39s, the majority were 8.8 cm Flak 18s, 36s or 37s. This was twice as many heavy AA guns as RAF Fighter Command had at the time, with France and the United States having even fewer.

Throughout the entire war, the majority of 88 mm guns were used in their original anti-aircraft role.

The guns were usually equipped with a Kommandogerät system, which was an analog gunnery computer. The Kommandogerät systems were introduced starting in 1925, and the Kommandogerät p40 was the standard system during the majority of the war. It allowed extremely precise fire, and would even take into account how far away the guns were from one another and the aiming crew, cancelling out the offset and aiming all weapons at the same point. This allowed multiple guns to be aimed precisely at the same target by a single command crew of five men, instead of requiring trained crews on each gun.

Radar aiming systems were also developed to complement these systems. The Würzburg radar series of radars was produced in the thousands and used widely. It allowed general area fire without line of sight, but had poor accuracy compared to the visual systems. This resulted in the Giant Würzburg, which had sufficient accuracy to precisely control guns without direct visual contact.

The financial costs associated with anti-aircraft cannon were substantial, especially when compared with fighter aircraft. For example, in January 1943 – at a time when Germany was desperately fighting to regain the strategic initiative in the East and was also facing a heavy bombing campaign in the West – expenditures on anti-aircraft defenses were , whereas all the remaining weapons and munitions production amounted to  (including  of the navy budget and only nine million of the aircraft-related budget).

By August 1944, there were 10,704 Flak 18, 36 and 37 guns in service, now complemented also by the 10.5 cm Flak 38 and 39, and the formidable 12.8 cm Flak 40, owing to the increase in US and British bombing raids during 1943 and 1944. There were complaints that, due to the apparent ineffectiveness of anti-aircraft defenses as a whole, the guns should be transferred from air defense units to anti-tank duties, but this politically unpopular move was never made.

Support of ground troops

The 8.8 cm Flak performed well in its original role of an anti-aircraft gun and it proved to be a superb anti-tank gun as well. An American tanker who survived losing three tanks wrote to Chrysler after V-E Day that "an 88 sure makes quick work of them. They go through them just like they were a piece of paper". Its success was due to its versatility: the standard anti-aircraft platform allowed gunners to depress the muzzle below the horizontal, unlike most of its contemporaries. As WW2 progressed, it was becoming increasingly clear that existing anti-tank weapons were unable to pierce the armor of heavier enemy tanks and ground commanders began increasingly to use the 8.8 cm Flak against tanks.

Similarly to the anti-aircraft role, as an anti-tank weapon the 8.8 cm Flak was tactically arranged into batteries, usually four guns to each. The higher-level tactical unit was usually a mixed anti-aircraft battalion (gemischte Flak-Abteilung). It totaled 12 such guns on average, supplemented by light guns.

The German Condor Legion made extensive use of the 8.8 cm Flak 18 in the Spanish Civil War, where its usefulness as an anti-tank weapon and general artillery piece exceeded its role as an anti-aircraft gun. For the Battle of France in 1940, the army was supported by eighty-eights deployed in twenty-four mixed flak battalions. The 8.8 cm Flak was used against heavily armored tanks such as the Char B1 bis and Matilda II, whose frontal armour could not be penetrated by the standard light 3.7 cm anti-tank gun. The 8.8 cm Flak was powerful enough to penetrate over 84 mm of armor at a range of 2 km, making it an unparalleled anti-tank weapon during the early days of the war and still formidable against all but the heaviest tanks at the end. Erwin Rommel's use of the gun to blunt the British counterattack at Arras ended any hope of a breakout from the encirclement of May 1940. In the entire Battle of France, the weapon destroyed 152 tanks and 151 bunkers.  The Battle of France also saw the introduction of vehicle-mounted 8.8 cm Flak 18s, the so-called "Bunkerknacker" on the Sd.Kfz. 8 heavy tractor.

During the North African campaign, Rommel made the most effective use of the weapon, as he lured tanks of the British Eighth Army into traps by baiting them with apparently retreating German panzers. A mere two flak battalions destroyed 264 British tanks in 1941. Repeated high tank loss from well-placed 8.8 cm Flak guns in the battles of Halfaya Pass earned it the nickname "Hellfire Pass". Later in that theater, in the Battle of Faid in Tunisia, Rommel camouflaged many 8.8 cm Flaks (with additional 7.5 cm Pak 40s and 5 cm Pak 38s) in vegetation-filled areas. Inexperienced U.S. tankers and commanders rushed into a valley at Faid only to be obliterated.  When the U.S. Army's M4 Sherman tanks pursued, concealed German guns picked them off at ranges far beyond those of their 75 mm guns.

For Operation Barbarossa, the invasion of the Soviet Union, Germany deployed the 8.8 cm Flak in 51 mixed AA battalions. They were mostly Luftwaffe-subordinated units attached to the Heer at corps or army level, with approximately one battalion per corps. The weapon saw continuous use on the eastern front. The appearance of the outstanding T-34 and the later KV tanks shocked the German panzer crews and anti-tank teams, who could only penetrate the Soviet tanks' armor at extremely close range on the order of 200 yards when using the standard 37 mm and 50 mm guns, while the Russian 76 mm gun was effective out to 1000 yards.

The 8.8 cm Flak in the anti-tank role was arguably most effective in the flat and open terrain of Libya, Egypt and the eastern front. The less open terrain in Italy and Northern France was less suitable for long-range AT guns. The success of the German anti-tank weapons caused the Allies to take steps to defend against it in new tank designs. On July 18 and 19 1944 a Luftwaffe 8.8 cm anti-aircraft battery was re-purposed by then Major Hans von Luck to attack British tanks near Cagny taking part in Operation Goodwood. Twenty tanks were destroyed by these guns within the first few seconds and at least 40 tanks were knocked out by 8.8 cm Flaks during the engagement. Just as important, the success of the 8.8 cm Flaks spawned the development of dedicated 8.8 cm caliber PAKs (see below) which were even more adept at anti-tank mission due to their lower silhouette design.  By February 1945, there were 327 heavy anti-aircraft batteries facing the Red Army, which was 21 percent of those used for anti-aircraft defense.

Coastal defence
On 14 September 1942, Flak-Abt. I./43 (Major Wegener) employed these guns against a commando landing raid called Operation Agreement by the British Royal Navy near Tobruk. Between them,  Italian 155 mm (6-inch) shore batteries and aerial attack, the destroyer  was so severely damaged that she sank while being towed by .

Use by other armed forces

Italy
In June 1939 Italy had credits of about Lit.300 million  with Germany for the sale of processed materials, therefore the Ministro della Guerra (Ministry of War) proposed that these credits be paid with the sale of 50 batteries of 8.8 Flak (88/55 in the Italian nomenclature), equal to 300 guns with relative ammunition. While the proposal was accepted in principle, the German authorities stated that they did not have that quantity of pieces available, so they paid off the debt in part with 8.8 cm Flak and partly with the 7.5 cm kanon (75/50 in the Italian name). In the proposal presented by the German authorities, the Italian supply of mechanical parts for anti-aircraft guns and anti-tank guns was also envisaged, so the production of components for artillery was started in the workshops  Ansaldo in (Genoa and Pozzuoli) and OTO. The batteries were supplied complete with a Zeiss firing station Mod. 36 and related auxiliary equipment.

The batteries began arriving in Italy a few days after Italy entered the war, and were initially assigned in part to the Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale (Voluntary Militia for National Security, MACA), for the protection of the Italian main cities and partly sent in Libya, for the protection of ports. Some groups were subsequently assigned to mobile motorcycle sections. However it was immediately evident that the Regio Esercito (Italian Royal Army) did not have at its disposal a tractor with characteristics suitable for towing this piece, given that the task was entrusted to Lancia 3Ro, without all-wheel drive. At the end of 1940, 44 pieces and relative firing stations were available.  Starting from October 1942, several batteries, while remaining in German possession, were used by Italian personnel (officers and troops) for the protection of military infrastructures and cities, this practice was further intensified in 1943, reaching more than 100 batteries.  In addition to the cannons that arrived for the canals established in 1940, in 1943, 24 pieces and their tractors were transferred to Italy intended for equipping the 1ª Divisione corazzata "M" (1st Armored Division "M"). The 88/55 in the Regio Esercito was used in its natural role, that is, as an anti-aircraft weapon, its use as an anti-tank cannon was limited to the theaters of Northern Africa (Libya and Tunisia) and only for a few gruppi autocampali (self-transported field artillery groups).

China
In 1937, the Chinese Nationalist Government imported 20 Flak 18 guns and used them to defend the fortifications along the Yangtze River. The Flak 18s were extensively deployed during the all-aerial combat of the Battle of Chongqing and Chengdu.

Finland
In 1943–1944 Finland bought 90 8.8 cm FlaK 37 cannons from Germany and they were used for air defence of largest cities in Finland. These cannons played an important role against Soviet air raids in Helsinki in February 1944. After the war these cannons remained in Finnish use as AA-guns until 1977 and after that as coastal guns until the early 2000s. The gun had nickname Rämäpää ("Reckless") after the manufacturer's initials RMB. Several of the Finnish guns survive in museums and as memorials.

Spain
Four batteries (16 guns) of 88 mm guns (Flak 18) initially reached Spain as AA with the Condor Legion in 1936, but it was soon used as anti-tank, anti-bunker and even for counterbattery fire. More guns were sent later, and some 88 mm guns were also supplied to Spanish army units. At the end of the war the Spanish Army was using all of the Flak 18 guns sent, some 52 units.

Initially, the Flak 18 batteries were deployed to protect the airfields and logistics bases of the German Condor legion. The scarcity of artillery among the Nationalist forces and the general low proficiency of the Spanish gun crews forced the usage of the Flak 18 gun in a variety of roles, including as an artillery piece and as an anti-tank gun. Given appropriate ammunition it proved quite capable in both roles. The war in Spain, with its wildly fluctuating front lines and the presence of Russian tanks, forced the Germans to employ the Flak 18 guns in a direct fire mode against ground targets. By the end of the war the 88 mm guns had performed far more missions as an anti-tank and direct-fire Field Artillery gun than as an anti-aircraft gun. During the war German 88 mm guns were involved in 377 combat engagements, only 31 were against enemy aircraft. The use of the 88 mm in direct support of the infantry brought the gun crews in close proximity to the enemy and made the crews susceptible to infantry fire. Casualties among the legion's 88 mm gun batteries in the Spanish Civil War were second only to those among the bomber pilots.

In early 1937 in the fighting around Malaga, a battery of 88 mm guns was assigned to support an infantry brigade. Bad weather grounded the main bomber force, but the assault succeeded, mainly because of the concentrated and accurate fire of the supporting 88 mm guns. Flak 18 batteries were used by the nationalist army at the Battle of Ebro, both for direct fire against pillboxes and also for indirect fire in the advance towards Barcelona.

Following the Spanish Civil War, more Flak 36 models arrived in 1943 (88 guns 88/56 mm Flak-36) and since 1943 they were manufactured under license in Trubia under the denomination FT 44 (about 200 guns).

Allied
The Flak 36 guns were briefly issued in late 1944 to the American Seventh Army as captured weapons. The 79th Field Artillery Battalion (Provisional) was formed from personnel of the 79th and 179th Field Artillery Groups to fire captured German artillery pieces at the height of an ammunition shortage. Similarly, the 244th Field Artillery Battalion was temporarily equipped with a miscellany of captured German 88 mm guns and 105 mm and 150 mm howitzers. By December 31, 1944, the 244th Field Artillery Battalion had fired a total of 10,706 rounds through captured German weapons.

France
In March 1945, France equipped its 401st, 403rd and 407 Anti-Aircraft artillery regiment with captured German 8.8 guns, associated with British GL Mk. II and GL Mk. III radars. The guns remained in service with second-line units until 1953 and then were used for training for a few years.

Yugoslavia
During the Yugoslav wars in the 1990s, various Flak guns were used, mainly by the naval artillery of the Yugoslav People's Army (JNA). The Yugoslav Army (VJ) also used Flak carriages mounted with double 262 mm rocket launch tubes from the M-87 Orkan MLRS, instead of the 88 mm gun. It was capable of deploying cluster bombs, as well as anti-personnel and anti-tank mines, at up to 50 km. Only a few were built in mid-1993, the entire project was generally regarded as unsuccessful.

Greece
Greece had at least 24 guns (8.8) that were used against the Regia Aeronautica during the Italian invasion of Greece in 1940. Later these guns were used against the invading German forces in April 1941.

Vietnam
Beginning in 1954 the Democratic Republic of Vietnam received a number of Flak 88s from the Soviet Union. These cannons were used against US fighter jets in the early 60s.

Comparison with similar anti-aircraft guns
The Flak 18/36/37 was roughly comparable to its Italian and Allied counterparts. As an anti-aircraft gun it fired a 9.2 kilogram (20 lb) shell at a muzzle velocity of 840 m/s to an effective ceiling of 8,000 meters, with a maximum ceiling of 9900 meters. While this was potent against US daylight raids, which generally flew at altitudes of , some aircraft were able to fly higher than the gun's effective ceiling. Some flak batteries used guns worn out from firing beyond their operational lives, which typically limited their effective ceiling to .

In comparison, the British QF 3.7-inch (94 mm) Mark III fired a  projectile at 790 m/s (2,600 ft/s) to an effective ceiling of , and the American 90 mm M1 fired a  shell at 820 m/s (2,700 ft/s) to the same height, while the Italian Cannone da 90/53 fired a 10.33 kg projectile at 830 m/s to an effective ceiling of . The Allied weapons' capabilities were augmented by the introduction of proximity fuzes. The Allies' and Italian weapons were heavier and less mobile, with the Allied weapons being almost useless for ground fire until numerous modifications were carried out. While the US and Italian 90 mm were also used as anti-tank guns—the American gun being in use on their M36 tank destroyer and M26 Pershing heavy tank—their use was considerably more limited than the German 88 due to German tanks being primarily used defensively by 1944 and Allied tanks being used en masse for the attack.

Related developments

8.8 cm KwK 36

The KwK 36 (abbreviation of  36) was a tank gun developed and built by Krupp in parallel to the Flak 36, with which it shared ammunition and ballistics. It was the main armament of the Tiger I heavy tank.

8.8 cm PaK 43 and KwK 43

At the time that Rheinmetall developed the Flak 41, Krupp tried to compete with their 8.8 cm Gerät 42 proposal, which was not accepted for production as an anti-aircraft gun. Krupp continued development, resulting in the dreaded 8.8 cm PaK 43 anti-tank gun and the related 8.8 cm KwK 43 tank gun.

The PaK 43 (an abbreviation of Panzerjägerkanone 43) used a new cruciform mount with the gun much closer to the ground, making it far easier to hide and harder to hit. It was also provided with a much stronger and more angled armour shield to provide better protection to the crew. In addition to the towed version, there were also self-propelled versions of the PaK 43 gun, including the lightly armored Nashorn, and the strongly armored, fully casemate-enclosed Elefant and Jagdpanther tank destroyers.

All versions were able to penetrate about 200 mm (7.9 inches) of armour at 1,000 m (3280 feet), allowing it to defeat the armor of any contemporary tank.

The main armament of the Tiger II heavy tank, the KwK 43 tank gun, was the PaK 43 adapted for tank use, and it was considered for the Panther II tank.

Versions

Guns using the 88×571R mm cartridge

 8.8 cm Flak 18 Had a new semi-automatic breech, making it a rapid fire gun. It entered production in Germany in 1933 and used the Sonderanhänger 201 trailer. its weight was seven tonnes. Its rate of fire was 15 to 20 rounds per minute. It was later fitted with a gun shield to protect the crew when engaging ground targets. It was produced by Krupp.
 Mod 1938 II: Approximately 50 guns were modified so a single man could adjust the elevation and traverse.
 8.8 cm Flak 36 Entered service 1936–37. It used the redesigned trailer Sonderanhänger 202 which enabled a faster time into action from the move. The SdAnh 202 had twin wheels on two similar carriages. It could engage ground targets from the traveling position. Its weight was seven tonnes. Its rate of fire was 15 to 20 rounds per minute. It was produced by Krupp. It was subsequently fitted with a shield to protect the crew when engaging ground targets.
 8.8 cm KwK 36: The main gun of the Tiger I (PzKw VI Ausf. E)  tank. Despite its lineage, some classify it as a parallel development with very similar specifications rather than a derivative of the Flak 36.
 8.8 cm Flak 37: It was an updated version of the Flak 36, the main difference being Übertragungser 37 (a data transmission system). It was produced by Krupp.

Guns using the 88×855R mm cartridge
 8.8 cm Flak 41: This was a weapon developed and produced by Rheinmetall-Borsig to be used with an 855 mm cartridge case. It was fitted to the existing Sonderanhänger 202 as standard and entered service in 1943. The barrel was at first designed as three-section with a length of 74 calibers, and then redesigned to dual-section with a length of 72 calibers.
 8.8 cm Flak 37/41: This weapon was an attempt to allow the Flak 18/36/37 family to fire the more powerful round of the Flak 41. Only 13 built.

Surviving examples
The following museums include 8.8 cm Flak guns in their collections.

 Museu de Armas, Veículos e Máquinas Andrea Matarazzo, Bebedouro/SP.
 Academia Militar das Agulhas Negras (AMAN), Resende/RJ
 1º Grupo de Artilharia Antiaérea (1º GAAAe) Vila Militar, Rio de Janeiro/RJ
 Monumento Nacional dos Mortos da Segunda Guerra Mundial, Two Guns
 Museu Militar Conde de Linhares

 National Naval Museum of Tigre

 Australian Armour and Artillery Museum, Cairns
 Royal Australian Armoured Corps Memorial and Army Tank Museum, Puckapunyal
 Australian War Memorial, Canberra

 Heeresgeschichtliches Museum, Vienna

 Royal Museum of the Armed Forces and Military History, Brussels.

 Canadian War Museum, Ottawa.
 The Ontario Regiment Museum, Oshawa.
 Royal Military College of Canada, Kingston (PAK 43 and Flak 37).

 Danish War Museum, Copenhagen.

 Ilmatorjuntamuseo, Hyrylä
 Kuivasaari Artillery Museum, Helsinki
 Kauppi forest, on top of Tuomikallio as a memorial, Tampere
 Lohtaja, army training area square - map link

 Le Grand Blockhaus, Batz-sur-Mer
 Le Grand Bunker "Musée du Mur de l´Atlantique", Ouistreham
 Musée de la Résistance bretonne, Saint-Marcel, Morbihan(Flak 18)
 Musée du Débarquement, Arromanches-les-Bains
Musée des blindés, Saumur

 Deutsches Panzermuseum, Munster
 Aviation Museum Hannover-Laatzen
 Wehrtechnische Studiensammlung Koblenz
 Luftwaffenmuseum der Bundeswehr, Berlin-Gatow
 Deutsches Technikmuseum, Berlin

 Cavalry Tank Museum, Ahmednagar

 Overloon War Museum, Overloon
 Atlantikwall-Museum, Hook of Holland
 Bevrijdende Vleugels Museum, Best

 The Vintage Aviator (privately owned by Peter Jackson), Masterton

 Trondenes Fort, Harstad
 Fredriksvern, Stavern

Coastal Defence Museum in Świnoujście, Świnoujście
 Muzeum Śląskie (Silesian Museum), Katowice, Poland

 National Military Museum, Romania, Bucharest

 Military Museum, Belgrade, Belgrade

 Pivka Military Museum, Pivka

 South African Museum of Military History Johannesburg

 Museo Histórico Militar, A Coruña
 Flak 36 in Historical Military Museum of Cartagena (Spain)
 Museo Histórico Militar de Valencia

 Imperial War Museum Duxford, Duxford
 Imperial War Museum, London
 Royal Armouries, Fort Nelson, Hampshire
 Muckleburgh Collection, Norfolk
 German Occupation Museum, Guernsey

 Virginia War Museum, Newport News, Virginia. One 76 mm hole in outrigger.
 United States Army Air Defense Artillery Museum, Fort Sill, Oklahoma. (Flak 18, Flak 36, Flak 37, Flak 41, 8.8 cm Flak M39(r))
 National Museum of the United States Air Force, Dayton, Ohio
 The Flying Heritage Collection, Everett, Washington
 Military Aviation Museum Virginia Beach, Virginia (Flak 37 in working condition)
 Palm Springs Air Museum, Palm Springs, California
 National WWII Museum, New Orleans, Louisiana
 2-FlaK 37, Private collection, J Bostek, Michigan www.709th.org
 Indiana Military Museum, Vincennes, Indiana, received from United Kingdom October 22, 2020 and being restored.
 The Texas Air Museum in Slaton, Texas

Gallery

See also
 Flak tower
 8.8 cm SK C/30 naval gun: contemporary German Navy dual purpose anti-surface and anti-aircraft gun

Weapons of comparable role, performance and era
 Bofors 75 mm Model 1929: 75 mm and 80 mm Swedish gun developed alongside the 88 at Bofors
 QF 3.7-inch AA gun: contemporary British anti-aircraft gun, firing a heavier () shell
 Cannone da 90/53: contemporary Italian anti-aircraft gun
 90 mm Gun M1: contemporary US anti-aircraft gun
 85 mm air defense gun M1939 (52-K): contemporary Soviet anti-aircraft gun

References

Explanatory notes

Citations

Bibliography

Further reading

External links

 The 88mm Gun: The Weapon Nazi Germany Used to Destroy Everything
 History of the 88 mm series of guns
 US Military Intelligence document on the 88 mm gun
 The New 88 and Its Carriages
Detailed examination of the effect of 88 mm FlaK on B-17 and B-24 bombers:
 Technical Manual German 88 mm Antiaircraft Gun Materiel – US War Department, 29 June 1943
 Extract from "Handbuch für den Flakartilleristen" – Die 8.8 cm – Flak 1939

88 mm artillery
World War II anti-aircraft guns
World War II anti-tank guns of Germany
Anti-aircraft guns of Germany
Krupp
Rheinmetall
Military equipment introduced in the 1930s

8.8 cm Flak 18/36/37/41


Susvilla es un topónimo y un apellido de origen español.

 Lugares
 Susvilla, barrio de Nates y antigua villa, en Voto ( Cantabria, ).
 Susvilla, barrio del municipio de Villafufre (, Cantabria, ).

Susvilla


نظرية التعلم الاجتماعي  هي نظرية تقول بأن الناس يتعلمون سلوكيات جديدة عن طريق التعزيز أو العقاب الصريحين، أو عن طريق التعلم بملاحظة المجتمع من حولهم. فحين يرى الناس نتائج إيجابية ومرغوبة للسلوك الذي يلاحظونه (من قبل غيرهم)، تزداد احتمالية تقليدهم، ومحاكاتهم، وتبنيهم لهذا السلوك.

النظرية
أول من تحدث عن نظرية التعلم الاجتماعي هو جابريل تارد (1843-1904). رأى تارد أن التعلم الاجتماعي يحصل على أربعة مراحل:

 الاحتكاك الشديد
 تقليد المشرفين
 فهم المبادئ
 سلوك المثل الأسمى

كما يتكون التعلم الاجتماعي من ثلاثة أجزاء: الملاحظة، والتقليد، والتعزيز.

اقترح جوليان روتر، فقد في كتابه التعلم الاجتماعي وعلم النفس السريري (1954) أن تأثير السلوك يلعب دورا في دفع المرء إلى اتخاذ إجراء تجاه هذا السلوك، فالناس تنفر من النتائج السلبية، بينما ترغب الإيجابية.

فإن توقع المرء أن يعود سلوك معين بنتائج إيجابية، أو رأى احتمالية كبيرة في ذلك، تزداد قابلية مشاركتهم الآخرين في هذا السلوك. إن تعزيز السلوك بالنتائج الإيجابية يقود المرء إلى تكرار انتهاجه. ولذلك ترى نظرية التعلم الاجتماعي أن التأثير على السلوك لا ينحصر فقط بالعوامل النفسية، وإنما تلعب المحفزات والعوامل البيئية دورا في ذلك.

توسع ألبرت بندورا (1977) في فكرة روتر وأفكار من سبقوه، فنظريته تشمل التعلم السلوكي والإدراكي. يفترض التعلم السلوكي أن بيئة الشخص المحيطة تدفعه للتصرف بطريقة معينة. أما نظرية التعلم الإدراكي فتقول بأن العوامل النفسية مهمة في التأثير على سلوك المرء. أما نظرية التعلم الاجتماعي فتجمع بين العوامل البيئة والعوامل النفسية. يتطلب تعلم وتقليد سلوك معين ثلاثة أمور: التذكر (تذكر ما لاحظه الشخص)، الإنتاج (القدرة على القيام بسلوك معين)، والدافع (السبب الكافي الذي يرغبك في تبني سلوك معين).

مكونات النظرية
 القوة السلوكية
 التوقع
 قيمة التعزيز
 الحالة النفسية

القوة السلوكية
وتعرف على أنها احتمالية المشاركة في سلوك معين في ظرف معين. أي ما هي احتمالية أن يتصرف الإنسان بطريقة معينة في ظرف من الظروف؟ يتوفر للإنسان عدة خيارات سلوكية عندما يوضع تحت ظرف من الظروف. لكل خيار من هذه السلوكيات طاقة كامنة تجعل الإنسان يخلص إلى تلك التي تحوى أكبر طاقة منها.

التوقع
هي ما يتوقعه الإنسان من نتائج يحتمل أن يعود بها سلوك معين. السؤال المطروح هنا هو: ما هي احتمالية أن ينتج عن هذا السلوك نتائج إيجابية؟
تعتمد ثقة الإنسان في انتهاج سلوك معين على مقدار احتمالية ظهور نتائج إيجابية عنه، فإن كان هذا الاحتمال عاليا، زادت التوقعات بحصول التعزيز بناء على هذا السلوك. أما عن مصدر التنبؤ بحصول التعزيز، فهو خبرات الإنسان السابقة، ولهذا نراه يختلف من شخص لآخر لدرجة يفتقر بها أحيانا إلى المنطق.

قيمة التعزيز
التعزيز هو الناتج الذي يعود به سلوك معين. أما قيمة التعزيز فتشير إلى مقدار رغبة الإنسان في هذه النتائج. فالأشياء التي نحبها، ونرغب فيها تحظى بقيمة تعزيز عالية،

الحالة النفسية
يعتقد روتر أن الموقف ذاته قد يعني أشياء مختلفة لكل شخص، فالحالة النفسية أيضا تختلف من شخص لآخر، فتؤثر على سلوكهم.

مراجع

نظرية التعلم الاجتماعي
نظريات التعلم والتعليم

نظرية التعلم الاجتماعي


Piedras Negras es un distrito del cantón de Mora, en la provincia de San José, de Costa Rica.

Historia
El distrito de Piedras Negras es uno de los cuatro distritos originales del cantón de Mora, sin embargo, en sus inicios también contenía entre sus límites al distrito de Picagres. Desde la segregación de este último, no se han presentado cambios en sus dimensiones territoriales.

Ubicación
Se ubica en el oeste del cantón y limita al norte con el cantón de Alajuela, al oeste con el distrito de Picagres, al suroeste con el cantón de Puriscal, al sureste con el distrito de Jaris, al este con el distrito de Quitirrisí y al noreste con el distrito de Colón.

El distrito se caracteriza por ser el distrito menos poblado  de la provincia de San José y por su riqueza natural.

Geografía

Demografía

Localidades
 Poblados: Chile, Danta, Palma, Quebrada Grande.

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 136
 Ruta nacional 316

Concejo de distrito
El concejo de distrito del distrito de Piedras Negras vigila la actividad municipal y colabora con los respectivos distritos de su cantón. También está llamado a canalizar las necesidades y los intereses del distrito, por medio de la presentación de proyectos específicos ante el Concejo Municipal. El presidente del concejo del distrito es el síndico propietario del PNG, Jesús Porras.

El concejo del distrito se integra por:

Referencias

Distritos del cantón de Mora

Piedras Negras (Costa Rica)


محافظة ني ان  ( بالفيتنامية : Nghệ An ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في الساحل الوسط شمالي.

أعلام

 لي كونغ فينه
 فام فان كويين

المصادر

روابط إضافية
 Nghe An - Ha Tinh Forum

الساحل الوسط شمالي (فيتنام)
خليج تونكين
محافظات فيتنام

محافظة ني أن


Lori Hölzel (geboren Lori Ham; * 10. Oktober 1962 in Oceanside, Kalifornien), besser bekannt unter ihrem Künstlernamen Lori Glori, ist eine US-amerikanische Sängerin, Komponistin und Musikproduzentin.

Leben
Lori Glori war das jüngste von vier Kindern. Ihr Vater Clarence Ham senior war ein Ex-Marine und arbeitete als Chefkoch. Er war ebenso Diakon der Bayview Baptist Church in San Francisco, wo die Familie Ham lebte. Gloris Mutter Deloris Ham war Managerin eines Donut-Shops.
Ihre beiden älteren Schwestern Denise und Angela bildeten zusammen mit einer dritten Sängerin und einer Band, bestehend aus einem Schlagzeuger, einem Bassisten und einem Gitarristen, die Bayview Specials, ein Aushängeschild der Kirche. Als Glori mit zehn Jahren zum ersten Mal vor ihren Schwestern sang, tauschten diese die dritte Sängerin aus. Das Schwesterntrio wurde daraufhin in der christlichen Szene  bekannt, es trat in Kirchen auf und gab Konzerte.
Wenig später nahmen sie an einem Talentwettbewerb als Newcomer "Ham Sisters" teil. Dadurch wurden sie als Backgroundsängerinnen für Tower of Power engagiert. Denise löste anschließend die Band auf.

Kurz darauf wurde Glori von Bill Summers & Summers Heat als Sängerin entdeckt und in die Band aufgenommen. Sie tourte mit der Band durch die USA.

Am 12. Februar 1981 brachte sie ihren ersten Sohn von ihrem Exfreund zu Welt. Sie lebten zusammen bei Gloris Eltern. Wenig später verlobte sie sich mit Bill Summers. Sie trennte sich nach der darauffolgenden Deutschlandtour von ihm und blieb in Deutschland, um dort eine Solokarriere zu starten. Nachdem sie eine Tour mit Jennifer Rush verpatzt hatte, verlor sie die Chance auf ein Soloalbum und zog zurück nach Amerika.

Am 20. Juni 1987 brachte sie eine Tochter auf die Welt.

Glori bekam ein Tourangebot aus Deutschland und lernte dort Joe Hölzel kennen, den Besitzer der Transportfirma, die für das technische Equipment zuständig war. Sie heiratete ihn hochschwanger und zog mit ihm nach Hannover. Sie veröffentlichte den Song My Body & Soul und wurde kurz darauf Leadsängerin der Band Intermission. Damit gelangte sie auch mehrmals in die Charts mit den Songs Give Peace a Chance und Six Days.

Als Nächstes ging sie auf die gleiche Tour, auf der auch DJ BoBo war.
Sie zog mit ihrem Mann und ihren drei Kindern nach San Francisco und ging für eine Tournee nach Amsterdam. Sie verließ ihren Mann kurz darauf mit dem gemeinsamen Sohn.

Bis 2012 lebte Glori bei Basel in der Schweiz und unterrichtete in Stimmbildung und Rhythmustraining bis zu Tipps zur Bühnenshow und zu Interviews.

Diskografie
Solo
 Body-N-Soul
 Show Me the Way
 Praise Him
 That's What He Said
Mit Bill Summers & Summers Heat

 On Sunshine (Album)

Mit Intermission
 Six Days
 Give Peace a Chance

Mit Loft
 Live It Up
 Wake the World

Mit DJ BoBo
 Let the Dream Come True
 There Is a Party
 Pray
 Respect Yourself
 It's My Life
 Shadows of the Night

Mit Captain Hollywood Project
 Flying High
 The Way Love is

Mit Centory
 Take It to the Limit
 Eye in the Sky

Mit Powersound

Freedom Forever

Weblinks
 http://www.LoriGloriMusic.com

Sänger
Songwriter
US-Amerikaner
Geboren 1962
Frau

Lori Glori


La XII edición del Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos se celebró en el Culture and Congress Centre de Lucerna (Suiza) el 27 de mayo de 2004.

De 16 países interesados en participar, 7 consiguieron ser seleccionados para competir en la final televisada de esta edición del certamen.

Austria se convierte en la ganadora de esta edición con su segunda victoria consecutiva, en esta ocasión, representada por Alexandra Soumm tocando el violín.

Ronda preliminar

Participantes y Clasificación

Artistas que regresan
  Andreas Ioannides: Representó a Chipre en la edición anterior.

  Vilde Frang Bjaerke: Representó a Noruega en la edición anterior.

Enlaces externos

 Página web oficial

Predecesor y sucesor

Referencias

Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos
Festivales de música de 2004
Suiza en 2004
Lucerna

Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos 2004


Jacinta Stapleton (Malvern, Victoria; 6 de junio de 1979) es una actriz australiana,  conocida por haber interpretado a Amy Greenwood en la serie australiana Neighbours.

Carrera
Con 10 años Jacinta apareció en la película Boulevard if Broken Dreams donde interpretó a Jassie Garfield.

En 1988 interpretó a Cindy en el episodio "Next to Go" de la serie The Flying Doctors, más tarde interpretó a Heather McTaggart en el episodio "Wilderness" en 1990.

El 10 de julio de 1997 se unió al elenco principal de la exitosa serie australiana Neighbours donde interpretó a Amy Greenwwood hasta el 27 de julio de 2005, después de que su personaje decidiera mudarse.

En 2002 se unió al elenco de la serie policíaca Stingers donde interpretó a la oficial Christina Dicheria hasta 2004. Anteriormente apareció por primera vez en la serie en 2001 donde interpretó a Kristen Rodgers durante el episodio "Psychotic Episode".

En 2006 interpretó a la camarera Sissy en un episodio de la serie Nightmares & Dreamscapes.

En 2013 apareció como invitada en la última temporada de la serie Packed to the Rafters donde interpretó a Carla Calasso, la hermana de Frankie Calasso (Brooke Satchwell).

En 2014 interpretó a Reen Nalli, una ejecutiva de la música americana que trabajó con el grupo "INXS" en la miniserie Never Tear Us Apart: The Untold Story of INXS.

Vida personal
Su hermano mayor es el actor Sullivan Stapleton. Salió con Patrick Hughes.

Filmografía

Películas

Series de televisión

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Jacinta Stapleton on TV.com
 Jacinta Stapleton - Zimbio

Actores de televisión de Australia
Actores de cine de Australia

Jacinta Stapleton


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za kemiju:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 9. travnja: Olga Carević, hrvatska biokemičarka († )

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kemija u 1925.


Robert Francis McMullan (born 10 December 1947) is an Australian former politician who represented the Australian Labor Party in both the Senate and the House of Representatives. He was the first person to represent the Australian Capital Territory in both houses of federal parliament

Early life
McMullan was born in Perth, Western Australia, and educated at Governor Stirling Senior High School and the University of Western Australia where he studied economics and arts. Active in the movement against the Vietnam War, he was conscripted for military service in 1968 but successfully argued in court that he was a conscientious objector. He became an industrial advocate for the trade unions, joining the Labor Party in 1973.

Labor Party involvement
In 1975, McMullan became the Labor Party's Western Australian State Secretary. In 1981, he was elected National Secretary of the Labor Party and he directed the ALP's three successful election campaigns in 1983, 1984 and 1987. He remains the most successful National Secretary of the Labor Party ever.

Parliamentary career
On 16 February 1988, McMullan was chosen by a joint sitting of the House of Representatives and the Senate to fill a casual vacancy in the representation of the Australian Capital Territory in the Senate, caused by the resignation of Susan Ryan. This was the second (and last) time that a territory senate vacancy was filled in this way.

McMullan was Parliamentary Secretary to the Treasurer 1990–93, Minister for the Arts and Minister for Administrative Services 1993–94, Minister for Administrative Services 1994 and Minister for Trade 1994–96 in the government of Paul Keating.

As Arts Minister he was shadowed by Opposition leader John Hewson who had appointed himself as Shadow Arts Minister.

On 6 February 1996 he resigned his Senate seat in order to contest the Division of Canberra in the House of Representatives at the March election; he was successful. The Keating government having been defeated by John Howard, Labor went into opposition and McMullan was elected as a member of the Opposition Shadow Ministry. In 1998, following a redistribution, McMullan moved to the neighbouring seat of Fraser.

McMullan became Manager of Opposition Business (opposite number to the Leader of the House) in 1998, and following Labor's 2001 electoral defeat he was made Shadow Treasurer. In July 2003 McMullan was replaced as Shadow Treasurer by Mark Latham and relegated to the post of Shadow Minister for Finance, taking on additional responsibility for Reconciliation and Indigenous Affairs. McMullan then became Shadow Minister for Finance and Shadow Minister for Small Business.

In Question Time in Parliament, McMullan gained a reputation for repeatedly asking the same question in different words if he did not get a direct answer.  After the 2004 election, McMullan did not stand for election to the Shadow Cabinet, in what was widely seen as an expression of lack of confidence in the leadership of Mark Latham.

Following the election of Kevin Rudd on 4 December 2006 as Opposition Leader in place of Kim Beazley, McMullan returned to the front bench in the junior role of Labor spokesperson on Federal-State Relations, the reform of which was one of Rudd's declared priorities.

In the 2007 federal election McMullan held his seat of Fraser, albeit with a two-party preferred swing to Labor of less than 2%, one-third of the national average swing to Labor.

When the First Rudd Ministry was sworn in on 3 December 2007, McMullan was given the junior post of Parliamentary Secretary for International Development Assistance. On 19 January 2010, McMullan announced he would not contest the next federal election. He retired prior to the 2010 federal election.

External links
 Biographical and other Details on Official Labor Party Web Site; accessed 15 September 2008.

References

1947 births
Living people
Australian conscientious objectors
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Members of the Australian Senate
Members of the Australian Senate for the Australian Capital Territory
Members of the Cabinet of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Canberra
Members of the Australian House of Representatives for Fraser (ACT)
21st-century Australian politicians
20th-century Australian politicians
Australian Labor Party officials

Bob McMullan


Benjamin Aaron "Ben" Shapiro (født 15. januar 1984) er en konservativ amerikansk politisk kommentator og forfatter. Han var i 2015 med til at stifte det selverklærede "konservative medie" The Daily Wire, som producerer nyheder, meningsindhold og anden underholdning (film m.m.), der tager "afsæt i en modkultur" (underforstået: konservative værdier og normer). Han har her siden 2015 været vært på sit eget program (podcast) med navnet "The Ben Shapiro Show". Han er desuden medstifter og tidligere chefredaktør for medievagtholdgruppen TruthRevolt.

Hans første bog fra 2004, "Brainwashed: How Universities Indoctrinate America's Youth" , begyndte han at skrive, da han blot var 17 år gammel, hvilket gør ham til den yngste nationale syndikerede klummeskribent i USA.  Han hår siden skrevet adskillige bøger – i alt 15 bøger per juni 2021.

Han var i perioden 2012 til 2016 editor-at-large på mediet Breitbart News, men opsagde i marts 2016 denne stilling, da mediet – i henhold til Ben Shapiro – ikke udviste tilstrækkelig støtte til en af mediets egne rapportere, Michelle Fields, som havde påstået, at Corey Lewandowski (Donald Trumps tidligere kampagnechef) havde overfaldt hende.

Bøger
Shapiro har (pr. maj 2021) udgivet 15 bøger og har yderligere en bog planlagt til

 Brainwashed: How Universities Indoctrinate America's Youth (ISBN 0-78526148-6). WND Books: 2004.
 Porn Generation: How Social Liberalism Is Corrupting Our Future (ISBN 0-89526016-6). Regnery: 2005.
 Project President: Bad Hair and Botox on the Road to the White House (ISBN 1-59555100-X). Thomas Nelson: 2008.
 Primetime Propaganda: The True Hollywood Story of How the Left Took Over Your TV (ISBN 0-06209210-3). Harper Collins: 2011.
 Bullies: How the Left's Culture of Fear and Intimidation Silences America (ISBN 1-47671001-5). Threshold Editions: 2013.
 The People vs. Barack Obama: The Criminal Case Against the Obama Administration (ISBN 1-47676513-8). Threshold Editions: 2014.
 A Moral Universe Torn Apart (ISBN 978-1945630941). Creator's Publishing: 2014.
 What's Fair and Other Short Stories (ASIN B016R28SLM; Amazon e-book; ikke længere tilgængelig). Revolutionary Publishing: 2015.
 True Allegiance (ISBN 1-68261077-2). Post Hill Press: 2016.
 Say It's So: Papa, Dad, Me and 2005 White Sox Championship Season (ISBN 978-1546751731). CreateSpace Independent Publishing Platform: maj 2017.
 The Right Side of History: How Reason and Moral Purpose Made the West Great (ISBN 978-0062857903). Broadside Books: 2019.
 Facts Don't Care about Your Feelings (ISBN 978-1949673166). Creators Publishing: november 2019.
 How to Destroy America in Three Easy Steps. (ISBN 978-0063001879). Harper Collins: 2020.
 Catastrophic Thinking (ISBN 978-1949673265). Creators Publishing: februar 2020.
 Facts (Still) Don't Care About Your Feelings (ISBN 978-1949673166). Creators Publishing: september 2020.
 (Kommende). The Authoritarian Moment: How the Left Weaponized America's Institutions Against Dissent (ISBN 978-0063001824). Broadside Books: juli 2021.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Los Angeles
Amerikanere i 2000-tallet
Debattører
Jøder fra USA

Ben Shapiro


Orza es una vasija de la familia de las ollas, de boca ancha, aunque más cerrada que en estas, base plana y recogida, con dos o más asas o sin ellas, y vidriada en el interior y en su tercio superior exterior. Tiene como variedades el orzo (que Menéndez Pidal hace derivar del «urceus» latino) y la orzuela u orcilla, vasija menor de la serie alfarera. Se fabrican de muy diferentes tamaños, desde medio litro hasta diez litros de capacidad y, en algunos alfares, mayores. Empleada para conservar en aceite la matanza y otros alimentos: queso, berenjenas, pimientos, etc.

Su etimología, para Corominas y el DRAE: del latín urceus, jarra, jarro u olla. Para el renacentista Antonio de Nebrija: vaso de barro, haciendo derivar la voz orça del latín orca-ae (tinaja).

Orzas de barro

En algunos alfares de Aragón se llamaba así a las cazuelas mondongueras o de conserva, las mayores con capacidad para cuarenta y cinco litros, con cuatro asas y vidriadas del todo (así en Tobed).

En los años 1970, en el importante foco alfarero alicantino de Agost, el único obrador que hacía orzas vidriadas era el de Pedro Mollá Castelló. Las más grandes, con capacidad para treinta y cinco litros, presentaban cuatro asas, siendo lo habitual que tuvieran solo dos.

También son típicas las orzas de matanza de Lucena (Córdoba), donde tradicionalmente se diferenciaban siete tamaños, cada uno con su denominación propia: arrobera, cuartillera, pastoril, perrenga grande, perrenga chica, orza chica y levaudera; todas ellas vidriadas, de perfil panzudo y con dos asas y borde resaltado, decoradas con una cenefa vegetal (las más pequeñas) o un ramo (las grandes). El dibujo, estilizado y bello, por sencillo, se consigue con verde de cobre, manganeso marrón y ocre.

Orzas de libro
Las orzas, esas desconocidas del , van y vienen por las páginas de la literatura en lengua castellana, desde los Documentos de los Reyes Católicos o las páginas pícaras de Hurtado de Mendoza, hasta las doradas de Lope o Cervantes, y cruzando el Atlántico con el exilio español, desembarcan en las Cosmogonías del alba en el poema Quetzalcoalt, de Agustí Bartra:

Orzas de bodegón

Véase también
 Lomo a la orza
 Olla de barro
 Queso en aceite
 Parrón

Notas

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Orza (recipiente)


كيلان هي مدينة صغيرة إلى الشرق من طهران في إيران (35.4 ن 52.1 هاء). اسم «كيلان» يعني بلغتهم الدارجة «مكان الملوك». وفي المنطقة الجبلية من «كيلان» وأغلب سكانها من الاكراد، تم العثور على بقايا طعام لإنسان عاش هناك في العصر الحجري. الجبال المحيطة بالمدينة، مثل دار علي، مع بقايا متناثرة من عصور ما قبل التاريخ. واعتبارا من عام 2006 نحو 3000 نسمة، مع . وإن كان لا يظهر على في أسلوب حياتهم البسيطة، 75 في المئة من سكان المدينة حاصلون على درجات أكاديمية، وينطبق ذلك على افراد هذه المدينة.
{وهناك قرية عراقية تاريخية بنفس الاسم قرب المدائن (جيلان العراق)وأغلب سكانها من اكراد كيلان الشرقية ذكرها الجغرافين العرب ونسب أليها البعض الشيخ عبد القادر الجيلاني } وهناك مناطق في أفغانستان وتركيا وكوسوفي ومصر وتونس تحمل نفس الاسم
ذكر الإمام ابن كثير في كتاب البدايه والنهايه
وَقَعَتِ الْحَرْبُ بَيْنَ التَّتَرِ وَبَيْنَ أَهْلِ كِيلَانَ، وَذَلِكَ أَنَّ مَلِكَ التَّتَرِ طَلَبَ مِنْهُمْ أَنْ يَجْعَلُوا فِي بِلَادِهِمْ طَرِيقًا إِلَى عَسْكَرِهِ فَامْتَنَعُوا مِنْ ذَلِكَ، فَأَرْسَلَ مَلِكُ التَّتَرِ خَرْبَنْدَا جَيْشًا كَثِيفًا سِتِّينَ أَلْفًا مِنَ الْمُقَاتِلَةِ، أَرْبَعِينَ ألفا مع قطلو شاه وَعِشْرِينَ أَلْفًا مَعَ جُوبَانَ، فَأَمْهَلَهُمْ أَهْلُ كِيلَانَ حَتَّى تَوَسَّطُوا بِلَادَهُمْ، ثُمَّ أَرْسَلُوا عَلَيْهِمْ خَلِيجًا مِنَ الْبَحْرِ وَرَمَوْهُمْ بِالنِّفْطِ فَغَرِقَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ وَاحْتَرَقَ آخَرُونَ، وَقَتَلُوا بِأَيْدِيهِمْ طَائِفَةً كَثِيرَةً، فَلَمْ يفلت منهم إلا القليل، وكان فيمنقتل أمير التتر الكبير قطلو شاه، فَاشْتَدَّ غَضَبُ خَرْبَنْدَا عَلَى أَهْلِ كِيلَانَ، وَلَكِنَّهُ فرح بقتل قطلو شاه فَإِنَّهُ كَانَ يُرِيدُ قَتْلَ خَرْبَنْدَا فَكُفِيَ أَمْرَهُ عنهم، ثُمَّ قُتِلَ بَعْدَهُ بُولَايْ. ثُمَّ إِنَّ مَلِكَ التتر أرسل الشيخ براق الَّذِي قَدِمَ الشَّامَ فِيمَا تَقَدَّمَ إِلَى أَهْلِ كِيلَانَ يُبْلِغُهُمْ عَنْهُ رِسَالَةً فَقَتَلُوهُ وَأَرَاحُوا النَّاسَ مِنْهُ، وَبِلَادُهُمْ مَنْ أَحْصَنِ الْبِلَادِ وَأَطْيَبِهَا لَا تُسْتَطَاعُ، وَهُمْ أَهْلُ سُنَّةٍ وَأَكْثَرُهُمْ حَنَابِلَةٌ لَا يَسْتَطِيعُ مُبْتَدِعٌ أَنْ يَسْكُنَ بَيْنَ أَظْهُرِهِمْ.

أماكن مأهولة في مقاطعة دماوند
مدن محافظة طهران
مقاطعة دماوند

كيلان


Der Pacific Motorway ist eine Autobahn im Südosten des australischen Bundesstaates Queensland. Er verbindet den Inner City Bypass (M3) in der Innenstadt von (Brisbane) mit dem Pacific Highway (R1) nordwestlich von Tweed Heads an der Gold Coast im Bereich der Grenze nach New South Wales.

Der Streckenabschnitt auf dem Stadtgebiet von Brisbane hieß anfangs Riverside Expressway. Den ersten Teil dieser Autobahn, der 1973 in Brisbane eröffnet wurde, nannte man früher South East Freeway. Der South East Freeway erhielt die Nummer F3, aber 1994 wurden dieser Name und die Nummerierung ad acta gelegt. Seitdem gehört dieser Abschnitt auch zum Pacific Motorway und wird als M3 bezeichnet.

Die Autobahn ist vom Logan Motorway (QM6) bis zum Smith Street Motorway (S10) achtspurig ausgebaut und die Geschwindigkeit ist dort auf 110 km/h begrenzt. Auf den anderen Streckenabschnitten besitzt sie vier oder sechs Spuren und die Geschwindigkeitsbeschränkung beträgt 100 km/h. Der Pacific Motorway führt durch die wichtige Ferienregion Gold Coast, wohin der meiste Straßenverkehr aus Brisbane fließt. In den Jahren 1990–1998 wurden für diese Autobahn einschließlich ihres Ausbaus AU-$ 2 Mrd. aufgewendet.

Im März 2006 stellte die Regierung von Queensland eine Planung für wesentliche Änderungen am Streckenabschnitt zwischen Springwood und Daisy Hill vor. Diese betraf hauptsächlich den Ausbau der Ein- und Ausfahrten und sollte die Verkehrsprobleme an den Zubringerstraßen beheben. Diese Planung führte zu öffentlichen Protesten, hauptsächlich von Leuten, deren Grundstücke und Häuser für die Umbaumaßnahmen enteignet werden sollten. Die Planungen für den Streckenabschnitt zwischen Daisy Hill und Loganholme begann im August 2007.

Es gibt auch Pläne, den vierspurigen Abschnitt von Nerang nach Tugun nach und nach auf sechs Spuren zu erweitern.

Der Tugun Bypass wurde 2008 fertiggestellt. Er ist vierspurig ausgebaut und soll erst 2025 auf sechs Spuren erweitert werden.

Die Autobahn erschließt viele Touristenattraktion der Gold Coast, wie die Warner Bros. Movie World, Wet'n'Wild Water World und Dreamworld.

Servicezentren
Als der Pacific Motorway im September 2000 ausgebaut wurde, war er die erste Autobahn in Queensland, die mit Servicezentren ausgestattet wurde. Es gibt zwei davon, eine in Stapylton für den Verkehr Richtung Süden und eine in Coomera für den Verkehr Richtung Norden. Es gibt dort Tankstellen von BP, Schnellrestaurants von McDonald's und anderen Ketten, Picknickplätze und Geschäfte. Die Dächer sind mit Solarpaneelen zur Stromversorgung der Einrichtungen versehen.

Radarfallen
Eine fest installierte Radarfalle für den Verkehr Richtung Norden befindet sich in Tarragindi und eine eben solche in Loganholme kurz nach dem Anschluss des Logan Motorway.

Ausfahrten und Autobahndreiecke

Bemerkungen
Die Ausfahrten sind aufsteigend von der Innenstadt von Brisbane aus nummeriert.

Literatur

Weblinks

Pacific Motorway. Queensland Department of Main Roads

Einzelnachweise

Straße in Queensland
Straße in New South Wales
Straße in Australien und Ozeanien

Pacific Motorway


Murat Ocak (d. 1 Ocak 1982, Samsun), defansın solunda görev yapan Türk eski millî futbolcudur.

Kariyeri

Kulüp kariyeri
Murat Ocak futbola amatör olarak Samsun Yolspor'da başladı. Ardından Samsunspor'un altyapısında forma giydikten sonra 2001 yılında 3. Lig ekiplerinden Çarşambaspor'da profesyonelliğe geçerek iki sezon burada iki sezon da Çorumspor'da oynadı. Çorum'da gösterdiği performansla 2005-06 sezonu başında İstanbul Büyükşehir Belediyespor'a transfer oldu. Takımıyla sezon boyunca 32 maça çıkarken bu maçların hepsinde 90 dakika forma giydi. Sezon sonunda ilk kez millî takıma çağrılan Murat, böylece büyük takımların transfer listesine girdi. 30 Haziran 2006 tarihinde ise Ali Güzeldal karşılığında 4 yıllığına Trabzonspor'a transfer oldu. Sezonun ilk yarısında 12 maça çıkan Murat, kış transfer döneminde Ceyhun Eriş karşılığında sezon sonuna kadar MKE Ankaragücü'ne kiralandı. Yeni takımında yarım sezon boyunca 6 maça çıkabilen genç futbolcu, 2007-08 sezonu başında daha önce de formasını giydiği İstanbul Büyükşehir Belediyespor'a kiralık olarak gönderildi.

Çıktığı ilk maç olan Fenerbahçe karşılaşmasında bir gol atarak takımının galip gelmesini sağladı. Sezon boyunca fazla forma şansı bulamayan Murat, sadece 10 maça çıkabildi. Sezon sonunda Trabzonspor'a dönen Murat Ocak, Selçuk İnan transferi karşılığında Manisaspor'a verildi. Ancak
Çaykur Rizespor'da oynamak istemesi üzerine bu takıma satıldı ve yeni kulübüyle 2 yıllık sözleşme imzaladı.

2011-12 sezonunun başında 2. Lig ekiplerinden Altay'a transfer oldu.

Millî takım kariyeri
Murat Ocak, millî takıma ilk kez EURO 2008 elemeleri kapsamında yurtdışında yapılan hazırlık maçları için 2006'da çağrıldı. İlk millî maçına ise Estonya ile oynanan ve 1-1 berabere biten maçta çıktı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
Bafra doğumlular
Samsun doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
68 Yeni Aksarayspor futbolcuları
Pazarspor futbolcuları
Giresunspor futbolcuları
Altay SK futbolcuları
Karşıyaka SK futbolcuları
Çaykur Rizespor futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
İstanbul Başakşehir FK futbolcuları
Çorumspor futbolcuları
Çarşambaspor futbolcuları
Samsunspor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları

Murat Ocak


සම්ගුක් සගි (삼국사기, 三國史記, තුන් රාජධානිවල ඉතිහාසය) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියාවේ තුන් රාජධානි වන ගොගුර්යෝ, බෙක්ජේ සහ සිල්ලා රාජධානි පිළිබඳ වන ඓතිහාසික වාර්තාවකි. සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය රචනා කොට ඇත්තේ පුරාතන කොරියාවේ උගත් ජනයාගේ ලේඛන භාෂාව වූ සම්භාව්‍ය චීන බසිනි. මෙය සම්පාදනය කිරීමට නියෝග කරන ලද්දේ ගොර්යෝවේ රජකු වූ ඉන්ජොං (රාජ්‍ය. 1122-1146) රජු විසිනි. මෙය සම්පාදනය කිරීහට මූලිකත්වය ගන්නා ලද්දේ රාජ්‍ය නිලධාරියකු සහ ඉතිහාසඥයකු වූ, කිම් බුසික් (金富軾) සහ කනිෂ්ඨ විද්වතුන්ගෙන් සැදි මඬුල්ලක් විසිනි. 1145දී මෙය නිමකෙරිණි. මෙය කොරියාව තුළ වඩාත් ප්‍රකට වී ඇත්තේ එය කොරියානු ඉතිහාසය පිළිබඳ පවත්වා පැරණිතම වංශකථාව නිසායි.

පසුබිම
සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය සම්පාදනය කිරීමේ දී (මේ සඳහා "රචනා කිරීම" යන්නට වඩා "සම්පාදනය" යන වදන වඩාත් උචිත ය. එයට හේතුව මෙහි ඉතිහාස තොරතුරු බොහෝමයක් පැරණි ඉතිහාස වාර්තාවලින් ලබාගත් ඒවා වීමයි.) කිම් බුසික් විසින් චීන අධිරාජ්‍යයේ සම්ප්‍රදාය අනුගමනය කොට ඇත. චීන මුතුන්මිත්තන් විසින් ඉතිහාසය රචනා කිරීමේ දී අනුගමනය කළ ක්‍රමවේදය ඔහු ද අනුකරණය කොට තිබේ.

විශේෂයෙන්ම, ඔහු විසින් පැරණි හන් රාජවංශයේ (ක්‍රි.පූ. 206 - ක්‍රි.ව. 24) නිලධාරියකු වූ සිමා ක්වියෑන්ගේ කෘතිය කෙරෙහි අවධානය යොමුකොට ඇති බැව් පෙනේ. එම කෘතිය වර්තමානයේ මහා ඉතිහාසඥයාගේ වාර්තා ලෙස හැඳින්වෙන අතර එය ක්‍රි.පූ. 100දී පමණ ෂීජි 史記 (එනම් ලියන්නාගේ වාර්තා) යන ගෞරවනීය තේමාවෙන් යුතුව ලියා ඇත. මේ බවට ඉඟියක් ලබාදෙමින්, කිම් බුසික් සිය කෘතිය 三國史記, සම්ගුක් සගි ලෙස නම්කොට ඇත. සගි (වර්තමානයේ 사기) යනු චීන ෂීජි යන්නෙහි කොරියානු ස්වරූපයයි.

මෙහි දී අනුගමනය කෙරුණු චීන ඉතිහාසලේඛන සම්ප්‍රදාය තුළ රාජවංශික ඉතිහාසය අනුවාර්ෂික වාර්තා (බොංගි, 本紀), වගු (ප්යෝ, 表), ශාස්ත්‍රීය නිබන්ධන (ජි, 志), සහ චරිතාපදාන (යෝල්ජෝන්, 列傳) ලෙස අංග හතරක් දැකගත හැකි ය.

12වන සියවසේ දී සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය සම්පාදනය කිරීමට සාධත ගණනාවක්ම හේතු විය. මෙම හේතූන් දළ වශයෙන් දාර්ශනික සහ දේශපාලන හේතූන් ලෙස වර්ගීකරණය කළ හැක. මෙයට බලපෑ දාර්ශනික සාධක කිම් බුසික් විසින් සිය කෘතියේ ප්‍රස්තාවනාවෙහි මෙසේ රචනා කොට ඇත,

වර්තමාන විද්වතුන් සහ ඉහළ නිලධාරීන් අතර පංච සම්භාව්‍ය ග්‍රන්ථ 五經 සහ වෙනත් දාර්ශනික නිබන්ධනවල ඇතුළත් කරුණු සම්බන්ධයෙන් ප්‍රවීණත්වයක් දරන සහ සාකච්ඡාවෙහි දක්ෂ අය වෙති...එමෙන්ම ක්වින් සහ හන් ඉතිහාස වාර්තා පිළිබඳව ද එසේම ය. නමුත් අපගේ දේශයෙහි ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා වූ සිදුවීම් පිළිබඳ ඔවුන් මුළුමණින්ම නොදැනුවත් ය. මෙය සැබැවින්ම ශෝකවිය යුතු කාරණයකි.

මෙම ප්‍රකාශය ග්‍රන්ථකරණයට පෙළඹවූ පැහැදිළි සාධක දෙකක් හඳුනාගත හැක. ඉන් ඒකක් නම් කොරියාවේ තුන් රාජධානි යුගයේ දැනුම පිළිබඳ තිබූ හිස්තැන සම්පූර්ණ කරවීමට ය. තුන් රාජධානි වන ගොගුර්යෝ, බෙක්ජේ, සහ සිල්ලා යන සෑම රාජධානියක්ම තමන්ගේම ඉතිහාස වාර්තා සම්පාදනය කොට තිබුණ ද, අඛණ්ඩ යුද්ධ හේතුවෙන් ඒවායින් විශාල ප්‍රමාණයක් විනාශ විය. ගොගුර්යෝ සහ බෙක‍්ජේහි බිඳවැටීමෙන් පසු මෙම වාර්තා විසිර ගියේ ය. ග්‍රන්ථකරණයේ අනෙක් අභිප්‍රයා වූයේ දේශීය කොරියානු උගතුන්හට දේශීය ඉතිහාසය පිළිබඳව හැදෑරිය හැකි ඉතිහාස ග්‍රන්ථ සම්පාදනය කිරීම සහ කොන්ෆියුසියානු ආචාරධර්ම පිළිබඳ කොරියානු නිදසුන් සැපයීමත් ය. මෙය මැදි-ගොර්යෝ යුගයේ රාජවංශයේ කොන්ෆියුසියානු අදහස් ශීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වීමත් සමග වඩාත් වැදගත් විය.

නමුත් මෙම ග්‍රන්ථය සම්පාදනය කිරී‍මේ සෙසු අරමුණු පැහැදිළි නැත. චීන සම්ප්‍රදාය අනුව, රාජවංශික ඉතිහාසයක් සම්පාදනය කිරීම දේශපාලනික අරමුණු ඉටු කරගැනීමක් විය. රාජවංශික ඉතිහාසයක් රචනා කරන ලද්දේ එහි අනුප්‍රාප්තික රාජවංශය විසින් වන අතර, එමගින් සිය පූර්වප්‍රාප්තිකයාගෙන් රාජ්‍යය පාලනයට ලද වරම හුවා දැක්වීම අරමුණු කෙරිණි. මෙම ග්‍රන්ථය සම්බන්ධයෙන් නම්, සම්ගුක් සගි ගොර්යෝ රජුගේ අනුග්‍රහය ලද නිල රාජකාරියක් වූ අතර, එහි සම්පාදක මණ්ඩලය මධ්‍යම වංශවතුන්ගෙන් සමන්විත විය. පෙර සඳහන් කළ පරිදි, මෙහි එක් අරමුණක් වූයේ කොන්ෆියුසියානු නිලධාරිවාදය තුළ විද්වතුන් සහ වංශවතුන් හට සිය ස්වදේශික උරුමය සහ කොන්ෆියුසියානු අගයයන් සඳහා පවතින දේශීය විභවය වටහා දීමයි.

කෙසේනමුත්, "ස්වදේශික උරුමය" යන්න සම්ගුක් සගි තුළ ප්‍රධාන වශයෙන්ම අර්ථකථනය කොට ඇත්තේ "තුන් රාජධානි උරුමය" ලෙසයි. මෙමගින් තුන් රාධානි (තුන් රාජධානි විසින් ඈඳාගන්නා ලද අසල්වැසි ප්‍රතිවාදී රාජ්‍ය වූ බුයෝ, මහන්, සහ ගයා සමග සැසඳීමේ දී) කොරියාවේ ලෝකසම්මත පාලක රාජධානි ලෙස පෙන්වීමට උත්සාහ දරා ඇති බව පෙනේ. මේ නිසා තුන් රාජධානිවල නීත්‍යානුකූල අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස ගොර්යෝවේ නීත්‍යානුකූලභාවය සහ ගෞරවය ඔප් නැංවීම මෙහි අරමුණ වන්නට ඇත. මෙම ක්‍රමය අනුව චෙංතොං 正統, හෙවත් "ලෝකසම්මත අනුප්‍රාප්ති වංශය" නව රාජධානිය කෙරෙහි අනුගත කිරීමට උත්සාහ දරා තිබේ. මේ බව කිම් බුසික් සිය 1145 අනුස්මරණයේ ඍජුව සඳහන් කොට නොතිබුණ ද, එහි අරමුණ පැහැදිළිව වටහාගත හැක. ගොර්යෝවේ ඉන්ජොං රජුට කිම් බුසික් ලවා තුන් රාජධානිවල ඉතිහාස ග්‍රන්ථයක් සම්පාදනය කිරීමට බලවත් අවශ්‍යතාවක් ද විය. සම්ගුක් සම්පාදනය කිරීම මගින් සිය නීත්‍යානුකූල භාවය සුරක්ෂිත කොටගෙන, තුන් රාජධානිවලින් "අධිකාරී ප්‍රාවරණය" (හෙවත් ස්වර්ග වරම) ස්ථාපනය කිරීමට ගොර්යෝවට අවශ්‍ය විය. මේ නිසා තුන් රාජධානිවල අවසන් සාමාජිකයා වූ එක්සත් සිල්ලාව වර්ණනා කරමින් බල්හේ රාජ්‍යය නොසලකා හැරි ජේවං උන්ගි හෝ ගොර්යෝ දොග්යොං (高麗圖經) වැනි ග්‍රන්ථවලින් සම්ගුක් සගි තරමක් වෙනස් වේ.

අන්තර්ගතය

සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථ 50කට වෙන්කළ හැක. මුලින් සෑම ග්‍රන්ථයක්ම රචනා කරන ලද්දේ රෝලක ආකාරය ගත් ලියවිලි (권, 卷) ලෙසයි. ඒවා පහත පරිදි පෙළගැස්විය හැක:

සිල්ලා වාර්තා
ලියවිලි 12කි, නාගි/සිල්ලා බොංගි, 나기/신라 본기, 羅紀/新羅本紀.
ග්‍රන්ථය 01. ගෝසෝගන් හ්යොක්ගොසේ, චාචෞං නම්හේ, ඉසාග්‍යුම් යුරි, තල්හේ, පාසා, ජිමා, ඉල්සොං
ග්‍රන්ථය 02. ඉසාග්‍යුම් අදල්ලා, බොල්හ්‍යු, නේහේ, ජෝබුන්, චොම්හේ, මිචු, යුර්යේ, ගිරිම්, හ්‍යුල්හේ
ග්‍රන්ථය 03. ඉසාග්‍යුම් නේමුල්, සිල්සොං, මරිප්ගන් නුල්ජි, ජාබි, සෝජි
ග්‍රන්ථය 04. මරිප්ගන් ජිජ්‍යුං, රජ බෝප්හ්‍යුං, ජින්හ්‍යුං, ජින්ජි, ජින්ප්යොං
ග්‍රන්ථය 05. රැජින සොන්දොක්, ජින්දොක්, රජ තේජොං මුයොල්
ග්‍රන්ථය 06. රජ මුන්මු - පළමුවන කොටස
ග්‍රන්ථය 07. මුන්මු රජ - දෙවන කොටස
ග්‍රන්ථය 08. රජ සින්මුන්, හ්යෝසෝ, සොංදොක්
ග්‍රන්ථය 09. රජ හ්යෝසොං, ග්යොංදොක්, හ්යේගොං, සොන්දොක්
ග්‍රන්ථය 10. රජ වොන්සොං, සෝසොං, ඒජං, හොන්දොක්, හ්‍යුංදොක්, හුයිගං, මිනේ, සින්මු
ග්‍රන්ථය 11. රජ මුන්සොං, හොනාන්, ග්යොංමුන්, හොන්ගං, ජොංගං, රැජින ජින්සොං
ග්‍රන්ථය 12. රජ හ්යෝගොං, සින්දොක්, ග්යොංමියොං, ග්යොන්ගේ, ග්යොංසුන්

ගොගුර්යෝවේ වාර්තා
ලියවිලි 10කි, යෝගි/ගොගුර්යෝ බොංගි, 여기/고구려 본기, 麗紀/高句麗本紀.
ග්‍රන්ථය 13. ඥානවන්ත රජ දොංමියොං, දීප්තිමත් රජ යුරි,
ග්‍රන්ථය 14. රජ දේමුසින්, මින්ජුං, මොබොන්,
ග්‍රන්ථය 15. මහා රජ තේජෝ, රජ චදේ
ග්‍රන්ථය 16. රජ සින්දේ, ගොගුක්චොන්, සන්සං
ග්‍රන්ථය 17. රජ දොංචොන්, ජුංචොන්, සෝචොන්, බොංසං, මිචොන්
ග්‍රන්ථය 18. රජ ගොගුක්වොන්, සොසුරිම්, ගොගුග්යැං, ග්වංගෙතෝ, ජංසු,
ග්‍රන්ථය 19. ශ්‍රීමත් රජ මුන්ජා, රජ අන්ජං, අන්වොන්, යැංවොන්, ප්යොංවොන්,
ග්‍රන්ථය 20. රජ යොන්ග්යෑං, යොංන්‍යු
ග්‍රන්ථය 21. රජ බෝජං - පළමුවන කොටස
ග්‍රන්ථය 22. රජ බෝජං - දෙවන කොටස

බෙක්ජේහි වාර්තා
ලියවිලි 6කි, ජෙගි/බෙක්ජේ බොංගි, 제기/백제 본기, 濟紀/百濟本紀.
ග්‍රන්ථය 23. රජ ඔන්ජෝ (රාජවංශයේ ආදිකර්තෘ), දරු, ගිරු, ගේරු, චොගෝ
ග්‍රන්ථය 24. රජ ගුසු, සබන්, ගොයි, චෙක්ග්යේ, බුන්සෝ, බිර්යු, ග්යේ, ග්‍යුන්චොගෝ, ග්‍යුන්ගුසු, චිම්න්‍යු
ග්‍රන්ථය 25. රජ ජින්සා, අසින්, ජොන්ජි, ගුයිසින්, බියු, ගේරෝ
ග්‍රන්ථය 26. රජ මුන්ජු, සම්ග්‍යුන්, දොංසොං, මුර්යොං, සොං
ග්‍රන්ථය 27. රජ විදොක්, හ්යේ, බොප්, මු
ග්‍රන්ථය 28. රජ උයිජා

කාලානුක්‍රම වගු
ලියවිලි 3කි, යොන්ප්යෝ, 연표, 年表.
ග්‍රන්ථය 29.
ග්‍රන්ථය 30.
ග්‍රන්ථය 31.

ඓකික නිබන්ධන
ලියවිලි 9කි, ජි, 지, 志.
ග්‍රන්ථය 32. චාරිත්‍ර සහ සංගීතය
ග්‍රන්ථය 33. වාහන, වස්ක්ත්‍ර සහ නිවෙස්
ග්‍රන්ථය 34. සිල්ලාවේ භූගෝල විද්‍යාව
ග්‍රන්ථය 35. ගොගුර්යෝවේ භූගෝල විද්‍යාව + 景德王 නව නම්
ග්‍රන්ථය 36. බෙක්ජේහි භූගෝල විද්‍යාව + 景德王 නව නම්
ග්‍රන්ථය 37. භූගෝල විද්‍යාව (http://www.khaan.net/history/samkooksagi/samkooksagi.htm හි මෙම කොටස හිස්ව දක්වා ඇත)
ග්‍රන්ථය 38. සිල්ලා රජයේ කාර්යාල.
ග්‍රන්ථය 39. සිල්ලා රජයේ කාර්යාල.
ග්‍රන්ථය 40. සිල්ලා රජයේ කාර්යාල.

චරිතාපදාන
ලියවිලි 10කි, යෝල්ජොන්, 열전, 列傳.

ග්‍රන්ථය 41. කිම් යුසින් (1)
ග්‍රන්ථය 42. කිම් යුසින් (2)
ග්‍රන්ථය 43. කිම් යුසින් (3)

ග්‍රන්ථය 44. යුල්ජි මුන්දොක් 을지문덕, ගෝචිල්බු 김거칠부 , ගෝදෝ 거도, යි සබු 이사부, කිම් ඉම්මුන් 김인문, කිම් යැං 김양, හ්‍යුක්චි සංජි 흑치상지, ජං බොගෝ 장보고,  ජොං න්‍යොන් 정년, සදාහම් කුමරු 사다함공

ග්‍රන්ථය 45. යුල්පාසෝ 을파소, කිම් හුජික් 김후직,  [නොග් චෙන්]  祿真, මිලු 밀우, න්‍යුයු 유유 纽由, මියොංනිම් දප්-බු 명림답부, සොක් උරෝ 석우로, පාක් ජේසං 박제상, ග්විසන් 귀산, ඔන්දල් 온달

ග්‍රන්ථය 46. විද්වතුන්. කංසු 강수, චෝයි චිවොන්, සෝල් චොං

ග්‍රන්ථය 47. හ්වාරංවරු. හේනොන් 해론, සෝනා 소나, ච්විදෝ 취도 (驟徒), නුල්චොයි 눌최, සෝල් ග්යේදු 설계두, කිම් ර්යොං-යුන් 김영윤 (金令胤), ග්වන්චං 관창, කිම් හ්‍යුම්-උන් 김흠운, යෝල්ගි 열기 (裂起), බින්යොංජා 비령자 (丕寧子), ජුක්ජුක් 죽죽, පිල්බු 필부 (匹夫), ග්යේබෙක් 계백

ග්‍රන්ථය 48. ප්‍රශංසනීය. හ්යංදොක් (පුත්‍රයා), සොංගක් (පුත්‍රයා), සිල්හ්යේ 실혜 (實兮) (කවියා), මුල්ග්යේජා 물계자 (සෙබලා), බෙක්ග්යොල් ගුරුතුමා 백결 선생 (සංගීත), කිම් කුමරු 검군, කිම් සෙං 김생 (චාරුලේඛන ශිල්පියා) සහ යෝ ගුකිල්, සොල්ගෝ 솔거 (චිත්‍ර ශිල්පියා), චියුන් (දියණිය), සෝල්සි (දියණිය), දෝමි (භාර්යාව).

ග්‍රන්ථය 49. පරාජය කිරීම්. චං ජෝරි 창조리, යොන් ගේසොමුන් 연개소문

ග්‍රන්ථය 50. පසුකාලීන රජවරු. ගුං යේ 궁예, ග්යොන් හ්වොන් 견훤

ඓතිහාසික ප්‍රභව
සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය රචනා කොට ඇත්තේ ගු සම්ගුක්සා (舊三國史, තුන් රාජධානිවල පැරණි ඉතිහාසය) සහ හ්වාරං සෙගි (花郞世記, හ්වාරංවරුන්ගේ වාර්ෂික වාර්තා) වැනි වෙනත් පැරණි ඓතිහාසිකා වර්තා පාදක කර ගනිමිනි. මින් බොහෝමයක් වර්තමානයේ දක්නට නැත.

බාහිර ප්‍රභව පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේ දී, පිළිවෙලින් ක්‍රි.ව. 712දී සහ 729දී ප්‍රකාශයට පත්කෙරුණු කොජිකි 古事記, "පුරාතන කටයුතුවල වාර්තා" හෙවත් නිහොන් ෂොකි 日本書紀 වැනි ජපන් වංශකථාවලට කිසිදු ආශ්‍රේයයක් ඇතුළත් කොට නැත. ඇතැම්විට කිම් බුසික් එම මූලාශ්‍ර පිළිබඳ දැන නොසිටින්නට ඇත. නැතහොත් ජපන් මූලාශ්‍ර සඳහන් කිරීම අවමානයකැයි සිතන්නට ඇත. ඒ වෙනුවට, ඔහු වඩාත් ගෞරවනීය අයුරින් චීන රාජවංශික වංශකථා සහ නිල නොවන චීන ලේඛන පවා පරිහරණය කොට ඇත. මේ අතර වෙයි ෂු (魏書, වෙයිහි ග්‍රන්ථය), සැන්ගුවෝ චි (三國志), ජින් ෂු (晉書), ජියු ටෑංෂු (舊唐書, ටෑංහි පැරණි ඉතිහාසය), ෂින් ටෑංෂු (新唐書, ටෑංහි නව ඉතිහාසය), සහ සිචි ටොංජියෑන් (資治通鑑, රජයේ උපකාරයට විස්තීර්ණ කැඩපතක්) වැනි ග්‍රන්ථ ප්‍රමුඛත්වයක් ගනියි.

විචාර

කිම් බුසික් සිල්ලා සම්භවයක් ඇති වංශවතකු විය. ඔහු බෞද්ධාගමිකයකු වුව ද, රාජ්‍ය පාලන මූලධර්මය ලෙස ඔහු බුදු දහමට වඩා කොන්ෆියුසියානුවාදයට සහාය පලකොට ඇත. චීනය සමග ආරවුල් වැළැක්වීම සඳහා ඔහු විසින් චීන අධිරාජයා වෙත පඬුරු කප්පම් ලබා දී ඇත. මේ නිසා ඔහුගේ පසුබිම සහ නැඹුරුභාවය සම්ගුක් සගි තුළින් නිරූපණය වේ යැයි විශ්වාස කෙරේ.

නිල වශයෙන්, පරණි ගොගුර්යෝ සහ බෙක්ජේ රාජධානි පැරණි සිල්ලාව හා සම තත්ත්වයේ සැලකිණි. මෙම රාජ්‍ය ත්‍රිත්වයටම "අගුක් (아국, 我國)" යන පදය ව්‍යවහාර වූ අතර, ඔවුන්ගේ හමුදා "අබ්යොං (아병, 我兵)" ලෙස හැඳින්විණි. උක්ත වචන ද්විත්වයෙහි අර්ථය පිළිවෙලින් "අපතේ ජාතිය" සහ "අපගේ හමුදා" පරිදි වේ. උචාහරණයක් ලෙස 21වන ග්‍රන්ථයේ (ගොගුර්යෝහි බෝජං) ගොගුර්යෝ සෙන්පතියකු වූ යැං මන්චුන්ව කිම් බුසික් විසින් වර්ණනා කොට ඇත. ඔහු අන්සි බලකොටුව වැටළීමේ දී ටෑංහි ටයිෂොං අධිරාජයාව පරාජය කළ බැවින් කිම් විසින් ඔහුව වීරයකු ලෙස හඳුන්වා ඇත.

එසේවුව ද, චරිතාපදාන කොටසෙහි මාතෘකාවලින් බහුතරය සිල්ලාවට (68%) අයත් වන අතර, සිල්ලාවේ ලියවිලි විශ්වසනීයත්වයේ සහ අභීතභාවයේ විශිෂ්ට උදාහරණ ලෙසින් සම්පාදනය කොට ඇත. එසේම, ජයග්‍රහණය කළ සිල්ලා රාජ්‍යයෙන් ලේඛන ලබාගැනීම, එක්සත් කිරීමේ යුධ මාලාවේ දී ලේඛනාගාර විනාශයට පත්වූ අනෙක් සෙසු රාජධානි දෙකට සාපේක්ෂව පහසු වන්නට ද ඇත.

ඇතැම් කොරියානු ඉතිහාසඥයින් විසින් සම්ගුක් සගිහි ඇතුළත් වාර්තා විවේචනය කොට ඇත්තේ චීනය සහ පැරණි සිල්ලාව වෙත එහි පක්ෂග්‍රාහීව කරුණු වාර්තා කොට ඇති හෙයිනි. මේ අතර සින් චේහෝ ද වේ. මැක්බ්‍රයිඩ් අනුව, සින් චේහෝගේ පහත පාඨයන් තුළින් මේ බව පැහැදිළි වේ:
 තුන් රාජධානි යුගයේ සැබෑ වීරයා නම් කොගුර්යෝ සෙන්පති උල්චි මුන්දෙක් ය. ඔහු 612දී සුයි අධිරාජ යැං-ටිගේ දැවැන්ත ආක්‍රමණික හමුදාව උපයායක් මගින් සල්සු (චොංචොන්) ගංගාවේ උගුලකට සිර කරවී ය. මෙය විශිෂ්ට විජයග්‍රහණයකි. (නමුත් මේ සඳහා වෙන්කොට ඇත්තේ 44නක ග්‍රන්ථයේ එක් පිටුවක් පමණි)
 41 සිට 43 දක්වා ග්‍රන්ථ ප්‍රධාන වීරයකු වූ කිම් යුසින් හට වෙන්කොට තිබුණ ද, ඔහු ප්‍රඥාව හෝ නිර්භීතභාවය නිසා ප්‍රකට වූවකු නොවේ. නමුත් ඔහු රාජාලියකු මෙන් ප්‍රයෝගකාරී, භයානක දේශපාලනඥයකු විය. ඔහුගේ දිවියේ මහා ජයග්‍රහණ යුධ බිමේ දී ලත් ඒවා නොවේ. ඔහු සිය අසල්වැසි රාජ්‍ය රහස් ප්‍රයෝග මගින් යටත් කරගත් තැනැත්තෙකි.
 මීට අමතරව, සම්ගුක් සගිහි සම්පාදකයින් විසින් කිම්ගේ පරාජයන් නොවැදගත් ජයග්‍රහණ ලෙසත්, සුළු ජයග්‍රහණ අතිශයෝක්තියෙන් යුතුවත් වර්ණනා කොට ඇත.
 සම්ගුක් සගිහි මෙම සියලු විරූපණයක් කොන්ෆියුසියානුවාදයට දැඩිව නැඹුරු වීමෙන් සිදුවූ දෝෂයන් වේ. එසේම තුන් රාජධානි යුගයේ ද්කනට ඇති රණකාමී ස්වභාවය ද ඉන් ගම්‍ය නොවේ. සෑම දෙයක්ම කොරියාවේ චීනකරණය සහ ගොගුර්යෝවේ පැරණි මැංචූරියානු වසම අහිමි වීමට හේතු විය.

නමුත් චීනය කෙරෙහි දක්වා ඇති උසස්භාවය (සදේජුඋයි) සලකා යම් කෙනකුට (මැක්බ්‍රයිඩ් හා එකඟව) මෙවැන්නක් දැකගත හැක:
රජු පැවසූයේ, 'අප වෙනුවෙන් ටෑං හමුදා අපගේ සුතරන් විනාශ කොට ඇත. ඔවුනට විරුද්ධ වී, අප ඔවුන් සමග යුධ වැදුණහොත් දෙව්ලොව පවා අපට උපකාර කරාවි ද?'
යුසින් පැවසූයේ, 'සුනඛයකු සිට ස්වාමියාට බියක් දැක්වුව ද, ස්වාමියා ඌගේ පාදයක් පෑගුවහොත් ඌ සපාකනු ඇත. මෙම අපහසුතාව හඳුනාගැනීමෙන් අපට අපවම මුදාගත නොහැක්කේ කෙසේ ද? මහා රජුනි, මම ඔබගෙන් විමසමි. එයට අවසර ලබාදෙන්න.'  (ග්‍රන්ථය 42)

එසේම ගොර්යෝ බලවත් ජනයා වෙත ද ගෞරවනීය භාවයක් ආරූඪ කොට ඇති බව ද යමකුට දැකගත හැක්කේ ය. (කිම් කිචුං සමග) එහි දී බොහෝ චරිතාපදානවල අවසානය ද්වි-පාර්ශ්වික ස්වරූපයක් ගෙන තිබේ. උදාහරණයක් වශයෙන් ජුක්ජුක් චරිතාපදානයේ (ග්‍රන්ථය 47), ආධුනික ජුක්ජුක්ගේ ධෛර්යය හා දේශානුරාගය පිළිබඳව මෙන්ම සිල්ලාවේ ඉහළම වංශවතුන් වූ කිම් පුම්සොක් කුමරුන්ගේ අයපත් කල්ක්‍රියාව පිළිබඳ යොමුකොට ඇත්තේ අඩු අවධානයකි.

තුන් රාජධානි සහ එක්සත් සිල්ලා යුගයන්ගේ කොරියානු ඉතිහාසය හැදෑරීමේ දී කිම් බුසික්ගේ සම්ගුක් සගි මූලාශ්‍රය තරමක් අවදානම් සහගත බැව් පෙනේ. මෙම මූලාශ්‍රය වැදගත් වන්නේ එහි කෘතිය නිසා නොව සම්ගුක් සගි සහ එහි බෞද්ධ ප්‍රතිමූර්තිය බඳු සම්ගුක් යුසා නැමැති මූලාශ්‍ර සෙස යුගය පිළිබඳ ශේෂව පවතින එකම මූලාශ්‍ර වීමයි. එසේම එහි අන්තර්ගත දැවැන්ත තොරතුරු ප්‍රමාණය ද අතිශය වැදගත් වේ. උදාහරණයක් වශයෙන් සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථ මාලාවේ 35 සහ 36 ග්‍රන්ථවල දැක්වෙන පරිවර්තන වගු පැරණි කොගුර්යෝ භාෂාව ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ දී මහෝපකාරී වී ඇත.

ග්‍රන්ථාවලිය

නොඉඳුල් පෙළ

බටහිර භාෂාවලට පරිවර්තන
සම්ගුක් සගිහි එකම සම්පූර්ණ බටහිර භාෂා පරිවර්තනය 1959 සහ 2001දී කොටස් දෙකක් ලෙස නිකුත් වූ රුසියානු සංස්කරණය බැව් පෙනේ.

කෙසේනමුත්, සම්ගුක් සගි කෘතියේ විවිධ කොටස් ඉංග්‍රීසි භාෂා ග්‍රන්ථ සහ ලිපි ගණනාවක් තුළ දක්නට ලැ‍බේ. ඉන් වැදගත් කෘති පහත දැක්වේ:

සම්පූර්ණ සිල්ලා බොංගිහි පරිවර්තනය

සම්පූර්ණ ගොගුර්යෝ බොංගිහි පරිවර්තනය

සම්පූර්ණ බෙක්ජේ බොංජිහි පරිවර්තනය

තනි පරිවර්තන

 Gardiner, Kenneth H.J. 1982. "Legends of Koguryǒ (I-II): Samguk sagi, Annals of Koguryǒ." Korea Journal, 22(1): 60-69 and 22(2): 31-48. [translation of book one of the Goguryeo bongi].
 Jamieson, John Charles. 1969. "The Samguk sagi and the Unification Wars." Ph.D. dissertation, University of California, Berkeley. [Translation of books 6 and 7 of the Silla bongi and eleven of the biographies, mostly of men of Silla].

ආශ්‍රේය ග්‍රන්ථ

පොදු වසම් පර්යේෂණ පත්‍රිකා

 .

සම්පූර්ණ කළ යුතු ආශ්‍රේයයන්

 Gardiner, K.H.J. "Samguk sagi and its Sources." Papers on Far Eastern History, 2 (September 1970): 1-41.: rem East Asian History is available at http://www.eastasianhistory.org/archive
 Shim, Seungja. "Plants and Animals in the Place Names of Samguk Sagi." In Proceedings of the 9th Annual Conference, 10–15 April 1985, Association for Korean Studies in Europe. Le Havre: Association for Korean Studies in Europe, 1985.
 Soloviov, Alexander V. "Kim Busik's Samguk Sagi: the 12th Century Man Viewpoint on Korean Culture". Major Issues in History of Korean Culture: Proceedings of the 3rd International Conference on Korean Studies, Moscow, December 17–20, 1996. Moscow: International Center for Korean Studies, 1997:71-74.
 Yi, Chong-hang. "On the True Nature of 'Wae' in Samguk sagi." Korea Journal, 17:11 (November 1977): 51-59.

මේවාත් බලන්න

සම්ගුක් යුසා
ගොර්යෝ-සා
ජොසොන් රාජවංශයේ අනුවාර්ෂික වාර්තා
කොරියාවේ පාලකයෝ
කොරියාව හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

12වන සියවසේ ඉතිහාස ග්‍රන්ථ
කොරියාව පිළිබඳ ඉතිහාස ග්‍රන්ථ

සම්ගුක් සගි


MiG-31 (; NATO rapor adı: Foxhound), Mikoyan Gurevich tarafından 1975'te geliştirilen iki kişilik, iki motorlu yüksek irtifa önleme uçağı olan MiG-25'in geliştirilmiş türevidir. Asıl görevi nükleer füzeler, casus uçaklar ve bombardıman uçaklarını önlemek ya da imha etmektir.

Uçak, Mikoyan tasarım bürosu tarafından daha önceki MiG-25 "Foxbat" ın yerini alması amacıyla tasarlanmıştır; MiG-31, MiG-25 alt yapısına dayalıdır ve tasarım öğeleri ortaktır. MiG-31, dünyanın en hızlı savaş jetleri arasındadır. Soğuk Savaş'ın sona ermesi ve 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Rusya Hava Kuvvetleri ve Kazakistan Hava Kuvvetleri tarafından işletilmeye devam edilmektedir. 2020 yılında mevcut uçak gövdelerinde hizmet ömrünü 2.500 saatten 3.500 saate çıkarmak için yapılan duyuruda, Rusya Savunma Bakanlığının MiG-31'in 2030 veya sonrasına kadar hizmette kalmasını beklediği doğrulanmıştır.

Teknik özellikleri

Kullanıcılar

 : Kazakistan Hava Kuvvetlerince,SSCB Hava Kuvvetlerinden Kazakistan'a verilen 25 adet MİG-31/MiG-31B uçağı kullanılmaktadır.
 : 2007 yılında Suriye ile yapılan anlaşma uyarınca Rusya'ya 8 adet MIG-31 siparişi verilmiş ancak İsrail'in baskısı ve Suriye'nin mâli kaynaklarının yetersizliği nedeniyle 2009'da bu sipariş askıya alınmıştır. Rusya'nın resmi haber ajansı Sputnik'in 16.08.2015 tarihli haberinde Rusya'nın Suriye'deki Esad rejimine 6 adet MİG-31 tipi savaş uçağını teslim ettiğini açıkladı. Uçaklar, Şam'da Mezze askeri havaalanına indirilmiştir.
 : Onaylanmamış bilgilere göre 45-55 adet MIG-31, İran'nce Rusya'dan satın alınmış ve son derece gizli bir şekilde bilinmeyen üslerde saklanmaktadır. Rapora göre Devrim Muhafızları'na verilen uçaklar, bu kurumun hava kuvvetlerinde teknik donanım yetersizliği ve eğitimli personel yetersizliği nedeniyle İran Ordusu hava kuvvetlerine verildiği yazmaktadır.

Kaynakça

 Bibliyografya

em

Rus savaş uçakları
31
Çift motorlu jetler

Mikoyan MiG-31


Heli Malongo Airways es una aerolínea con base en el aeropuerto Quatro de Fevereiro en Luanda, Angola, que ofrece vuelos chárter regionales de pasajeros.

Flota

Flota Actual
En enero de 2023, la flota de Heli Malongo Airlines se compone de las siguientes aeronaves con una media de edad de 12.7 años:

{| class="toccolours sortable" border="1" cellpadding="3" style="border-collapse:collapse"
|+ Flota de Heli Malongo Airways
|-
!Avión
!En servicio
!Plazas
|-
|Bombardier Dash 8 Q400
|2
|
|-
|Total
|2
|
|-
|}

Flota Histórica

Referencias

Aerolíneas de Angola

Heli Malongo Airways


Chapais war ein französischer Schachspieler im späten 18. Jahrhundert.

Die Lebensdaten von Chapais sind unbekannt. Es wird davon ausgegangen, dass er Kaufmann oder Händler war. Aufgrund seiner Sprachkenntnisse war er vermutlich vielartig gebildet.

Herbert Bastian hält Chapais aufgrund von Schriftvergleichen und anderer Indizien für ein Pseudonym des französischen Mathematikers Gaspard Monge.

Um 1780 verfasste er das Schachmanuskript Essais-analytiques sur les échecs, in dem ungefähr 60 eigene Stellungen erstveröffentlicht werden sollten. Aus nicht geklärten Umständen wurde das Manuskript nicht gedruckt. Nachdem Tassilo von Heydebrand und der Lasa 1855 in den Besitz des Manuskripts gelangt war, verwendete er es laut der dortigen Bibliografie für das Handbuch des Schachspiels erstmals in dessen vierter Auflage von 1864.

Einzelnachweise

Werke
 Chapais, Jean Mennerat, Harrie Grondijs, Rieneke van Zutphen: Essais-analytiques sur les échecs avec figures. RUEB, Rijswijk 2009.

Literatur
 Herbert Bastian: Die geheime Leidenschaft des Gaspard Monge, in: SCHACH, 10/2017, S. 32–43.
 Herbert Bastian: The Chapais Manuscript - Origin, Author and Significance for Chess Theory, in: Herbert Bastian, Frank Hoffmeister, Jean-Olivier Leconte (Hrsg.): La France et son apport dans le jeu d'échecs en Europe, Berlin 2021, S. 27–61.

Schachspieler (Frankreich)
Schachspieler
Franzose
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben im 18. oder 19. Jahrhundert
Mann

Chapais (Schachspieler)


Samatzai (sardisk: Samatzài) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 174 meters højde og har 1.680 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 31,16 km² og grænser til kommunerne Barrali, Donori, Guasila, Nuraminis, Pimentel, Serrenti og Ussana.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Samatzai


Margarida Alves Martins é uma psicóloga portuguesa conhecida por seus trabalhos sobre aprendizagem de leitura e escrita. É professora do Instituto Universitário de Ciências Psicológicas, Sociais e da Vida, em que dirige o Centro de Investigação em Educação.

Alumni da Universidade de Coimbra
Psicólogos de Portugal
Pedagogos de Portugal

Margarida Alves Martins


Proba de schi alpin, slalom uriaș masculin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 18 februarie 2018 la Yongpyong Alpine Centre.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Rezultate
Probele au început la orele 10:15, respectiv 13:45.

Referințe

Schi alpin la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi alpin la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - Slalom uriaș (masculin)


Chitul este un material fluid sau vâscos alcătuit dintr-un amestec de substanțe minerale sau vegetale care servește la lipit, chituit, nivelat etc.

Materiale de construcție

Chit


Lippershey ist ein kleiner, schüsselförmiger Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite im Osten der Ebene des Mare Nubium, nordöstlich des Kraters Pitatus und westlich von Purbach.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem niederländischen Optiker Hans Lipperhey offiziell benannt.

Weblinks

 Lippershey auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Lippershey (Mondkrater)


The Gerard P. Kuiper Airborne Observatory (KAO) was a national facility operated by NASA to support research in infrared astronomy. The observation platform was a highly modified Lockheed C-141A Starlifter jet transport aircraft (s/n: 6110, registration: N714NA, callsign: NASA 714) with a range of 6,000 nautical miles (11,000 km), capable of conducting research operations at altitudes of up to 48,000 feet (14 km).

Aircraft
The KAO was based at the Ames Research Center, Moffett Field, near Sunnyvale, California. Prior to its conversion to the airborne observatory, it had served as Lockheed's demonstrator for a potential civilian version of the C-141.

Though it began operation in 1974 as a replacement for an earlier aircraft, the Galileo Observatory (itself a converted Convair 990 (N711NA) that was destroyed in a collision with a U.S. Navy Lockheed P-3C Orion patrol aircraft in 1973), the KAO wasn't dedicated until May 21, 1975. The KAO flew at altitudes of 41,000 to 45,000 feet, and flew a total of 1,417 times.

The KAO has a 160-foot wingspan, measures 145 feet long, and stands 39 feet high. A typical crew consisted of two pilots, a flight engineer, the mission staff, and the flight team, and the aircraft provided a stable platform for missions lasting up to seven and a half hours. The KAO flew mostly out of Moffett Field, but also flew out of New Zealand, Australia, American Samoa, Panama, Japan, Guam, Brazil, Ecuador, Chile, Houston (Texas), and Hawaii.

During a flight in 1978 that took off from American Samoa, two of the observatory's four engines failed soon after takeoff, and after the aircraft staggered and instrument power was shut down, the flight engineer had to crank down the landing gear manually.

Telescope
The KAO's telescope was a conventional Cassegrain reflector with a 36-inch (91.5 cm) aperture, designed primarily for observations in the 1 to 500 μm spectral range.  Its flight capability allowed it to rise above almost all of the water vapor in the Earth's atmosphere (allowing observations of infrared radiation, which is blocked before reaching ground-based facilities), as well as travel to almost any point on the Earth's surface for an observation.

History
The KAO made several major discoveries, including the first sightings of the rings of Uranus in 1977 and a definitive identification of an atmosphere on Pluto in 1988.  The KAO was used to study the origin and distribution of water and organic molecules in regions of star formation, and in the vast spaces between the stars. Kuiper astronomers also studied the disks surrounding certain stars that may be related to the formation of planetary systems around these stars. It took infrared spectrum measurements of the planet Mercury in 1995. No quartz or olivine in Mercury's surface rocks was detected.

Peering still deeper into space, KAO astronomers studied powerful far-infrared emissions from the center of our galaxy and other galaxies. Scientists on board the KAO tracked the formation of heavy elements like iron, nickel, and cobalt from the massive fusion reactions of supernova SN 1987A.

The KAO was retired in 1995 and is viewable at Moffett Field, although it is no longer airworthy. It has been succeeded by a Boeing 747-based airborne observatory equipped with a larger aperture telescope, the Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy (SOFIA). SOFIA completed its first test flight on April 26, 2007 and its telescope saw first light on May 26, 2010. Initial "routine" science observation flights began in December 2010 and the observatory was at full capability with about 100 flights per year. SOFIA was recently retired, with its last flight on September 30, 2022.

See also
Gerard Kuiper
Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy (SOFIA)
Infrared astronomy

References

External links

About the Kuiper Airborne Observatory
Infrared Astronomy: The Kuiper Airborne Observatory
Live from the Stratosphere
The Compact Cosmic Ray Telescope aboard the Kuiper Airborne Observatory
Kuiper Airborne Observatory Marks 30th Anniversary of its Dedication
NASA's Kuiper Airborne Observatory, 1971–1995:An Operations Retrospective With a View to SOFIA nasa.gov

Airborne observatories
NASA vehicles
Ames Research Center
Individual aircraft
Gerard Kuiper

Kuiper Airborne Observatory


Kemer köprü, ters dönmüş bir asma köprü olarak düşünülebilir.

Asma köprü gibi kemer köprü de, uç noktalara kirişten daha çok kuvvet iletir; ama bu durumda uçları çekmeye değil, itmeye çalışır. İtme kuvveti, zemini köprünün bir parçası haline getirir, böylece yapıda gereçten tasarruf sağlar. Ama bunun için, güvenilir temeller gerekmektedir. Bu tür yapımda, esneklik önemli bir sorun oluşturmaz. Orta nitelikli çelik kullanılır ve köprü, oldukça geniş bir kemer ya da bir kiriş biçiminde inşa edilerek, burkulmaya karşı dayanıklı olması sağlanır.

Ayrıca bakınız
 Köprü
 Mostar Köprüsü
 Taşköprü (Üsküp)
 Taşköprü (Prizren)

Kemer köprü