Dumortieraceae é uma família da divisão monofilética Marchantiophyta (hepáticas), dentro da superdivisão Bryophyta (ou Briófita), onde se encontram as plantas terrestres avasculares.

Dumortieraceae pertence ao grupo das hepáticas, que são plantas avasculares com ciclo de vida com alternância de gerações. Assim como as demais briófitas, os indivíduos de Dumortieraceae se estabelecem melhor em locais úmidos e sombreados. É uma família que se distribui por regiões tropicais e subtropicais, podendo ser encontrada também em regiões temperadas.

Diversidade taxonômica
Dumortieraceae é uma família com apenas uma única espécie, a Dumortiera hirsuta.

Existem estudos apontando para a possível existência de uma nova espécie pertencente à família Dumortieraceae, a Dumortiera trychocephala Nees que ainda é considerada uma espécie duvidosa, pois ainda não existem dados suficientes para que ela seja aceita como uma segunda espécie da família.

Morfologia
Dumortieraceae é representada por plantas não vasculares, pertencente às hepáticas,  podendo possuir gametófito taloso ou folhoso, sem pigmentação púrpura. Possuem epiderme com câmaras de ar rudimentares ou ausentes, sem poros, escamas ventrais em duas pequenas fileiras, sem papilas; conceptáculos ausentes, arquegônios pedunculados, invólucro tubular e esporos tuberculados, com receptáculos femininos elevados. A espécie Dumortiera hirsuta possui células com organelas de glóbulos lipofílicos que recebem o nome de corpos oleosos.

O carpocéfalo é um órgão que possui apêndices pilosos, sendo sustentado por um pedúnculo com dois grupos de rizóides na face ventral do talo. Esse órgão se transformou para originar os esporângios e até anterídios, a partir de parte da folhagem ou de um ramo inteiro.  Essa característica é única que permite inferir uma possível dorsoventralidade nessa planta.

Possui um ou dois esporófitos que atingem a maturidade. O esporófito consiste em um pé em forma de âncora, uma cerda coluna maciça e uma cápsula oval, achatada na extremidade basal. O esporo maduro originado a partir do esporófito tem formato triédrico e possui exina papilada ao seu redor. Quando o talo atinge a maturidade, ele não apresenta lacunas e não há uma divisão clara entre a clorofilose (enzimas que degradam a clorofila) e as células incolores, localizadas quase no centro do talo, além de que o talo dessas plantas não possuem escamas ventrais.

Dumortieraceae se diferencia das outras divisões de briófitas ao possuírem o gametófito achatado dorsoventralmente. Além disso, seus rizóides são unicelulares e não possuem estômatos em sua cápsula.

Relações Filogenéticas
Com base em análises filogenéticas, D. hirsuta foi realocada em Dumortieraceae, vinda de Marchantiaceae, por conta dos clados parafiléticos. Isso a tornou a única espécie da família.

Essa reorganização é possível porque as análises recentes utilizaram um número limitado de marcadores e essas mostraram que a D. hirsuta está na segunda família basal da ordem Marchantiales. A partir de estudos utilizando sequências completas do genoma do cloroplasto, será possível obter, futuramente, uma melhor relação filogenética em Marchantiales.

Ocorrência no Brasil
A única espécie de Dumortieraceae é encontrada no Brasil com maior ocorrência nas regiões Sul e Sudeste do país, não sendo uma espécie endêmica, devido à sua presença em outras regiões do mundo, principalmente em regiões tropicais e temperadas, úmidas e mais quentes.

Apesar de ser encontrada principalmente nas regiões sul e sudeste do Brasil, a D. hirsuta também pode ser encontrada em alguns outros estados brasileiros como Acre e Goiânia.

Referências bibliográficas

 BIODIC - DICCIONARIO DE BIOLOGÍA. Carpocéfalo. Disponível em: < https://www.biodic.net/palabra/carpocefalo/.>
 BIODIVERSITY4ALL. Dumortiera hirsuta. Disponível em: < https://www.biodiversity4all.org/taxa/162151-Dumortiera-hirsuta.>
 CIGET. CONSIDERACIONES SOBRE EL GÉNERO DUMORTIERA NEES (DUMORTIERACEAE, MARCHANTIOPHYTA) EN CUBA. Disponível em: <https://www.redalyc.org/journal/1813/181363909009/.>
 Crandall-Stotler, Barbara & Stotler, R. & Long, David. (2009). Phylogeny and classification of the Marchantiophyta. Edinburgh Journal of Botany. 66. 155 - 198. 10.1017/S0960428609005393.
 DURANT-ARCHIBOLDA, A. A. et al. An Analysis of Volatile Components of the Liverworts Dumortiera hirsuta subsp. hirsuta and Dumortiera hirsuta subsp. nepalensis (Dumortieraceae) from Panama and Taxonomic Observations on the Species. Natural Product Communications, Online, v. 13, n. 8, p. 1031-1034, abr./2018. Disponível em: < https://doi.org/10.1177/1934578X1801300827.>
 Forrest, Laura & Salazar Allen, Noris & Gudiño, Jose & Korpelainen, Helena & Long, David. (2011). Molecular and morphological evidence for distinct species in Dumortiera (Dumortieraceae). The Bryologist. 114. 102-115. 10.1639/0007-2745-114.1.102.
 GBIF | GLOBAL BIODIVERSITY INFORMATION FACILITY. Dumortiera Nees. Disponível em: < https://www.gbif.org/species/2688612>
 Laura L. Forrest, E. Christine Davis, David G. Long, Barbara J. Crandall-Stotler, Alexandra Clark, Michelle L. Hollingsworth "Unraveling the evolutionary history of the liverworts (Marchantiophyta): multiple taxa, genomes and analyses," The Bryologist, 109(3), 303-334, (1 September 2006).
 NEW PHYTOLOGIST FOUNDATION. Divergence times and the evolution of morphological complexity in an early land plant lineage (Marchantiopsida) with a slow molecular rate. Disponível em: < https://nph.onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/nph.13716.>
 O'Hanlon ME. 1934. Comparative morphology of Dumortiera hirsuta. Botanical Gazette. 96:154–164. doi:  10.1086/334451.
 Singh H, Rai KM, Upadhyay SK, Pant P, Verma PC, Singh AP, Singh PK. Transcriptome sequencing of a thalloid bryophyte; Dumortiera hirsuta (Sw) Nees: assembly, annotation, and marker discovery. Sci Rep. 2015 Oct 20;5:15350. doi: 10.1038/srep15350. PMID: 26481431; PMCID: PMC4611483.
 SISTEMA DE INFORMAÇÃO SOBRE A BIODIVERSIDADE BRASILEIRA. Dumortieraceae D.G.Long. Disponível em: <https://ala-bie.sibbr.gov.br/ala-bie/species/385410#overview.>
Bryophyta
Marchantiophyta
Marchantiales

Dumortieraceae


«Nueva era» puede referirse a:

Música
 New age/Nueva era, género musical;
 Nueva era (1993), álbum de Yuri;
 Nueva era (1997), álbum de Amistades peligrosas;
 Nueva era (2006-), banda de rap española;

Divisiones administrativas
 Nueva Era,  municipio ubicado en Ilocos Norte, Filipinas.

Nueva era (desambiguación)


"Viziuni fugitive", op. 22, reprezintă o serie de lucrări scurte pentru pian, scrise de compozitorul rus Serghei Prokofiev (1891-1953), între anii 1915 și 1917. Premiera lor a avut loc pe 15 aprilie 1918, la Petrograd, în Uniunea Sovietică, premieră în care piesele au fost interpretate de însuși compozitorul. În august 1917, Prokofiev a cântat aceste mici lucrări pentru poetul rus Konstantin Balmont, dar și persoanele aflate în public, la casa unui prieten comun lor. Inspirat de ceea ce a auzit, Balmont s-a apucat imediat de scris un sonet pe baza lucrării muzicale, descriind-o ca fiind "o improvizație magnifică" de Prokofiev, care, plecând de la versurile lui Balmont – În fiecare viziune trecătoare văd cuvinte/Pline de jocul colorat al curcubeelor –, își numise lucrarea Mimolyotnosti. Kira Nikolayevna, o prietenă a casei, vorbitoare de limbă franceză, a făcut imediat o traducere a titlului: Visions fugitives, titlu care va rămâne neschimbat.

Piesele conțin armonii disonante, fiind o muzică similară cu cea compusă de contemporanii lui Prokofiev, Schoenberg și Scriabin, deși păstrează în continuare concepte extrem de originale în spectrul tonalității și a ritmului. Piesele sunt creații muzicale capricioase și, cu toate că exploatează disonanța, sunt plăcute urechii, cu o sonoritate luminoasă, sugerând parcă faptul că Prokofiev și-a dorit să arate o parte mai jucăușă a personalității sale imaginative. Efectul general se regăsește în stilul impresionist, muzică asemănătoare cu cea a lui Debussy, multe dintre pese fiind similare cu privire la stil și sonoritate. Datorită stilului aproape uniform al piesei, interpreții trebuie să aibă multă răbdare și să fie dispuși pentru a lucra la tehnica relativ dificilă și, de altfel, necesară pentru a surprinde esența lucrării.

Datorită faptului că piesele individuale sunt atât de scurte (durează aproximativ unul sau două minute), majoritatea interpreților includ în programul lor un grup de piese. O interpretare integrală a lucrării durează între 18 și 20 de minute, dar datorită tempoului lent și a caracterului expresiv, se întâmplă ca fiecare interpret să opteze pentru un tempo diferit de cel indicat (relaționat, bineînțeles, la dimensiunile scurte ale pieselor).

Lista mișcărilor după denumire (tempo)
 1. Lentamente
Piesa începe ezitant, într-o nuanță de piano, sugerând parcă o persoană care s-ar fi rătăcit. Acordurile bânde, plutitoare, sunt ca niște pete de soare ce strălucesc printr-un baldachin de frunze deasupra capului, mereu schimbătoare în vânt; acestea trebuie cântate cu delicatețe, dar și claritate în același timp. Cu toate acestea, ca și petele de lumină, această piesă durează doar pentru un moment, interpretarea având rareori mai mult de un minut și 40 de secunde.
 2. Andante
Ca și prima piesă, și cea de-a doua este liniștită, cu un caracter ezitant. Totuși, spre deosebire de prima, introducerea deschide rapid drumul unor pasaje disonante de scară în registrul acut, cu o mișcare pendulară în bas. Acest fragment durează aproximativ două minute și 45 de secunde.
 3. Allegretto
Această piesă începe cu o secțiune bazată pe o scară sonoră ce ascende încet, care trece într-o secțiune de interacțiune jucăușă între cele două mâini, terminându-se oarecum abrupt, după câteva acorduri strălucitoare.
 4. Animato
Această mișcare este în mod clar mult mai vioaie decât precedentele. Lucrarea se cântă în tehnică detașată sau staccato în pasajele acordice, iar pentru pasajele de scări melodice se adoptă o tehnică lejeră. După entuziasmul inițial, muzica devine mai calmă, apărând o melodie lentă în bas, iar muzica se va termina în acest cadru liniștit. Fragmentul durează puțin peste un minut.
 5. Molto giocoso
Fiind cea mai scurtă piesă din întreaga lucrare, acest fragment de 30 de secunde este uniform și ușor jucăuș, lăsând impresia că Prokofiev l-a gândit ca un joc muzical.
 6. Con eleganza
Piesa are un caracter dansant, cu o melodie delicată, care "înflorește" rapid și dispare. O altă piesă scurtă, durând aproximativ 40 de secunde.
 7. Pittoresco (Arpa)
Piesa aceasta începe cu un acompaniament narativ în bas, fiind parcă o reminiscență a faimosului început din Concertul nr. 2 pentru pian al autorului. Mâna dreaptă introduce o melodie de fantezie, plutitoare, strălucitoare, ce pare să se dezvolte fără a atinge un climax. Aproape de finalul piesei apar brusc acorduri întunecate în bas, iar muzica pare să se stingă încet. Durata acestei piese este de aproximativ două minute.
 8. Comodo
Această piesă are una dintre cele mai tradiționale (consonante) melodii din întreaga lucrare. Este în general o muzică "solidă" (în opoziție cu luminozitatea celor precedente), sugerând parcă norii unei zi calde de primăvară sau o amintire fericită din copilărie. Durata piesei este de un minut și patruzeci de secunde.
 9. Allegro tranquillo
O melodie ascendentă la mâna dreaptă se pierde într-o goană a mâinii stângi, ce devine noua melodie, întorcându-se însă din nou la melodia luminoasă inițială. Acompaniamentul basului este, în acest caz, destinat pentru a fi cântat mai evidențiat decât de obicei, întrucât completează oarecum linia melodică aflată în registrul acut, având astfel nevoie de susținere. Spre finalul piesei, care durează de obicei două minute, apar câteva sonorități care sugerează clopote.
 10. Ridicolosamente
Mâna stângă cântă un motiv simplu repetitiv, în timp ce la mâna dreaptă începe o melodie grațioasă disonantă, într-un registru mai grav. Mișcarea, după cum sugerează și titlul, este foarte voiasă și comică, durând de obicei aproximativ un minut și 15 secunde.
 11. Con vivacità
Această mișcare a lucrării constă aproape exclusiv în fragmente de scări ascendente și descendente, cu sunete apogiate, combinate cu disonanțe punctate și accentuate. Piesa are, de asemenea, o scurtă secțiune mediană în legato, în tonalitatea si bemol minor. În total, interpretarea durează un minut.
 12. Assai moderato
Această piesă are, în mod evident, un caracter mai greoi și depresiv decât predecentele, atmosfera redată de caracterul piesei sugerând sentimentul straniu că ceva nu se petrece așa cum ar trebui. Mișcarea durează aproximativ un minut și 20 de secunde.
 13. Allegretto
La o primă audiție, piesa pare să se reîntoarcă la atmosfera din prima mișcare a lucrării. În continuare se dezvoltă rapid doar că această expansiune este limitată, muzica revenind la prima secțiune, sub forma ABA. Această piesă durează 45 de secunde.
 14. Feroce
Această piesă este complet distinctă de toate celelalte, fiind bazată pe disonanță și având un caracter de marș. Notele sincopate din bas sunt caracteristice acestei mișcări ce durează mai puțin de un minut.
 15. Inquieto
Basul repetitiv al acestei mișcări sugerează imediat o stare de neliniște, până în momentul apariției unei melodii acordice în staccato ce crește gradual, după care piesa se încheie. Fragmentul durează mai puțin de un minut.
 16. Dolente
Această piesă se distinge de celelate, având o factură polifonă. Materialul sonor cântat de cele două mâini se dezvoltă separat și spre exterior (de exemplu, mâna dreaptă cântă în registrul acut, iar stânga în registrul grav). Și această mișcare durează mai puțin de un minut.
 17. Poetico
Melodia interpretată de mâna stângă este acompaniată de mâna dreaptă (lucru puțin neobișnuit, acompaniamentul regăsindu-se de obicei la mâna stângă). Muzica evoluează spre registrul acut al claviaturii, unde ambele mâini participă într-un schimb de acorduri cristaline. Piesa durează 50 de secunde.
 18. Con una dolce lentezza
Din nou, muzica se reîntoarce la caracterul ezitant, având, totuși, o sonoritate mai plină. Interpretarea durează 40 de secunde.
 19. Presto agitatissimo e molto accentuato
După cum sugerează și titlul, acest fragment este plin de forță, cu multiple dezvoltări în bas. Mișcarea se încheie brusc, cu linia basului cântată de ambele mâini. Fragmentul durează 45 de secunde.
 20. Lento irrealmente
Ultimul fragment pare să sugerează o continuă căutare și are o melodie ușor exotică, ce include câteva pasaje de scară care, după cum s-a întâmplat și în restul fragmentelor, tind să se dezvolte și să evolueze spre registrul acut înainte de a reveni în registrul grav pentru o dezvoltare a basului. Interpretarea durează două minute.

Referințe
Sergey Prokofiev, Behind The Mask. Diaries 1915–1923, Translated from the Russian and Annotated by Anthony Phillips, Cornell University Press, 2008

Legături externe
 Visions fugitives: Scores at the International Music Score Library Project (IMSLP)
Compoziții de Serghei Prokofiev

Visions fugitives


Detachment ist ein Filmdrama aus dem Jahr 2011, das den Alltag von Schülern und Lehrern an einer Schule aus der Sicht eines Aushilfslehrers über einen Zeitraum von drei Wochen zeigt.

Handlung
Henry Barthes hat wieder einmal einen neuen Job. Rastlos wechselt er von Schule zu Schule, unterrichtet mal hier, mal dort und muss sich so auf keine menschlichen Bindungen einlassen. Doch dieses Mal kann er nicht alles von einem emotionslosen und stillen Punkt aus beobachten, denn er findet sich inmitten ausgebrannter Lehrer wieder, die versuchen, ihren Schülern etwas zu vermitteln. Doch diese zeigen keinerlei Interesse.

Damit nicht genug, muss sich Henry auch noch um seinen an Demenz erkrankten Großvater kümmern, der ihn jedes Mal mit der Vergangenheit konfrontiert. Henry möchte davon nichts hören, denn beide haben daran sehr unterschiedliche Erinnerungen. Verdeutlicht werden diese durch Rückblenden, die den Film durchziehen.

Eines Tages begegnet er der minderjährigen Prostituierten Erica. Er nimmt sie aus Pflichtgefühl mit und lässt sie vorübergehend bei sich wohnen. Nach und nach fassen beide Vertrauen zueinander, und Erica verliebt sich in ihn.
Auch Henrys Kollegin, Mrs. Madison, wäre ihm gerne näher als er es zulässt.

In der folgenden Zeit gewinnt Henry das Vertrauen und den Respekt seiner Schüler, indem er ihnen auch Werte vermittelt, die nicht auf dem Lehrplan stehen, und seine Schüler ernst nimmt. Dies imponiert vor allem seiner Schülerin Meredith, die weder von ihren Mitschülern noch von ihren Eltern wirklich wahrgenommen wird. Henry gibt ihr jedoch dieses Gefühl und bestärkt sie in ihren Fähigkeiten. Auch Meredith verliebt sich in ihn. Als er sich ihrer Gefühle jedoch bewusst wird, weist er sie zurück.

Kurze Zeit später stirbt Henrys Großvater, und er fühlt sich leer und zerrissen, wie schon in seinem ganzen Leben. Überrannt von den Geschehnissen, macht er Erica klar, dass sie nicht länger auf der Straße leben könne, jedoch auch nicht länger bei ihm. Denn er weiß, dass er ihr nicht das geben kann, was sie braucht: eine Familie. Er lässt sie von zwei Jugendbetreuern abholen.

Der letzte Tag von Henry Barthes an der Schule ist angebrochen. Nach einer Besprechung der Lehrer mit der Direktorin bieten Schüler auf dem Schulhof Selbstgebackenes an. Auch Meredith hat einen Stand. Henry geht auf sie zu und entschuldigt sich bei ihr dafür, dass er sie verletzt habe. Meredith unterbricht ihn jedoch und verabschiedet sich von ihm. Nachdem sie einen eigens für sich gebackenen Muffin isst, bricht sie tot zusammen. Sie hatte genug vom Leben.

Erschüttert von diesem Ereignis, verlässt Henry die Schule und besucht Erica in der betreuten Einrichtung, wo es ihr gut geht. Sie kann nun ein neues Leben beginnen.

Am Ende sitzt Henry vor seinen Schülern und spricht über die Schwere, die von Zeit zu Zeit auf einem liege. Unterstrichen wird dies dadurch, dass er aus Der Untergang des Hauses Usher liest, während die Kamera durch die verlassene und verwüstete Schule fährt.

Erscheinungstermine
Premiere feierte der Film am 25. April 2011 auf dem Tribeca Film Festival. Am 29. September 2011 war er auf dem 19. Hamburger Filmfest erstmals in Deutschland zu sehen. Er wurde auf weiteren Filmfestspielen gezeigt und erhielt Auszeichnungen.

Detachment war ab dem 16. März 2012 in den USA zu sehen. Kinostart in Deutschland war am 11. April 2013.

Auf DVD und Blu-ray erschien der Film am 30. August 2013.

Kritik
Michael Lang von cineman.ch attestiert Adrien Brody eine Glanzleistung und hebt die kongeniale Schauspielerbesetzung des Films hervor.  "Detachment sucht Antworten auf die existenziellen Fragen allen Seins: Wer bin ich, was will ich, wo will ich hin? Anspruchsvoll, provokant, hochemotional und spannend: Ganz starkes Kino."

Martin Beck von Kino-Zeit.de betont die Regie-, Drehbuch- und Schauspielleistung, aber empfindet den Film dabei als einen wahren "Overkill an emotionalen Kinnhaken, die kaum angemessen aufgenommen werden können."

Ashley Norris in ihrem Blu-Ray Review auf heyuguys.com wertet den Film mit 4,5 von 5 Punkten und hebt den Kontrast zwischen künstlerischem Erfolg und dem Erfolg an der Kinokasse hervor, um ihre Kritik mit den Worten zu schließen: "Detachment ist kein Film für die Wenigen, es ist ein Film, den jeder sehen sollte, und den noch mehr Menschen lieben sollten. Es ist ein Film, der seine Wirkung beim ersten Sehen entfaltet und diese Resonanzkraft auch beim zweiten, dritten und vierten Mal nicht verliert. Eine erschütternde Erfahrung, die eine gewisse Leere beim Zuschauer hinterlassen kann - je nach Blickwinkel."

Till Kadritzke von critic.de hält Detachment formal wie inhaltlich für vollkommen überladen: "Höchstens Adrien Brody kann dem Ganzen ein wenig Kohärenz verleihen".

Felicitas Kleiner meint in Filmdienst, dass der Film "ein bitteres, vorzüglich gespieltes, formal wie inhaltlich außergewöhnliches Schuldrama" darstelle, das "die Handlung um animierte Szenen, Interviews und Exkurse zu Nebenfiguren erweitert". Bildung fungiere dabei "als fragiler Hoffnungsträger in einer Welt, der der Humanismus verloren zu gehen droht".

Produktion
Gedreht wurde an der Mineola Middle School auf Long Island.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Filmdrama
US-amerikanischer Film
Schule im Film

Detachment (2011)


إبراهيم الدقاق (ولد في القدس عام 1929، توفي فيها في حزيران 2016)، مهندس وأكاديمي ومناضل فلسطيني. شارك في تأسيس وأعمال عدة مؤسسات وطنية فلسطينية في الأرض المحتلة.

حياته
التحق بكلية روضة المعارف الوطنية وأتم فيها دراسته الثانوية ونال شهاده المترك عام 1947. درس في الجامعة الأمريكية بالقاهرة العلوم والرياضيات عمل في الكويت كمدرس ثم انتقل عام 1959الى  في إسطنبول Robert College لدراسة الهندسة المدنية وتخرج منها مهندساً.

أشرف على بناء كلية الطيرة للبنات في مدينة رام الله ومدرسة الشوبك الأردنية.

من قادة العمل الوطني الفلسطيني بعد احتلال إسرائيل للأراضي الفلسطينية عام 1967 ومن مؤسسي الجبهة الوطنية الفلسطينية التي حملت أعباء تنظيم العمل السياسي الفلسطيني في السبعينات.

سكرتير لجنة التوجيه الوطني الفلسطيني في الأرض المحتلة التي كانت تضم رؤساء البلديات واطياف الحركة الوطنية والتي نشأت في اعقاب اتفاقية كامب ديفيد.
نقيب المهندسين في الضفة الغربية من 1978 لغاية 1986.

ساهم في تاسيس مجموعة كبيرة من مؤسسات المجتمع المدني الفلسطيني كمجلس التعليم العالي والملتقى الفكري العربي الذي ترأسه من 1978 لغاية 1992.

ترأس مجلس أمناء جامعة بيرزيت عام 1973
وكان المدير المؤسس لمستشفى جمعية المقاصد الخيرية في مدينة القدس.
و تولى مهمة إعمار المسجد الأقصى بعد إحراقة عام 1969.
في عام 2002 عمل على إطلاق المبادرة الوطنية الفلسطينية مع د. مصطفى البرغوثي وحيدر عبد الشافي.

ألف ونشر 5 كتب متعلقة بالقضية الفلسطينية.

توفي في حزيران 2016 القدس ووري الثري في مقبرة باب الساهرة.

تكريم بعد وفاته

 خصصت فصلية القدس الصادرة عن مؤسسة الدراسات الفلسطينية جائزة إبراهيم الدقاق لأفضل مقال عن القدس.
 عام 2016 قلّده رئيس السلطة الفلسطينية «وسام الاستحقاق والتميّز» تقديراً «لدوره الوطني والنقابي، وإسهاماته المخلصة للحفاظ على الهوية العربية التاريخية والحضارية لمدينة القدس ومعالمها».

مراجع

تربويون فلسطينيون
حائزون على وسام الاستحقاق والتميز الفلسطيني
خريجو الجامعة الأمريكية بالقاهرة
خريجو كلية روبرت
مغتربون فلسطينيون في الكويت
مغتربون فلسطينيون في تركيا
مواليد 1929
مواليد في القدس
وفيات 2016

إبراهيم الدقاق


لوس أنديس هو نادي كرة قدم أرجنتيني، وهو نادي أساسي في الأرجنتين. تأسس في 1 يناير 1917. ويقع مقره في ملعب إدواردو غاياردون في بوينوس أيريس.

مراجع

تأسيسات سنة 1917 في الأرجنتين
أندية كرة قدم في الأرجنتين
أندية كرة قدم أسست في 1917
أندية كرة قدم في مقاطعة بوينس آيرس
أندية هوكي حقل أرجنتينية
أندية هوكي حقل في مقاطعة بوينس آيرس

لوس أنديس


Die Iver Hvitfeldt war ein dänisches Küstenpanzerschiff. Es war benannt nach dem norwegisch-dänischen Admiral Iver Hvitfeldt (1665–1710).

Das Schiff folgte dem internationalen Trend mit je einem Geschützturm vorn und hinten. Die Bemühungen der dänischen Marine, weitere Schiffe dieses Typ zu erhalten, scheiterten. Ihr wurden nur die Kleinen Kreuzer der Hekla-Klasse genehmigt. Erst mit den drei Schiffen der Herluf-Trolle-Klasse erhielt die Marine zwischen 1899 und 1908 die seit Jahren geforderte homogene Verteidigungsflotte.

Baugeschichte

Die Iver Hvitfeldt hatte die damals übliche Verbundpanzerung. Der Mittelteil war nach dem System der damaligen Zitadellpanzerung umfassend geschützt; die Enden verfügten nur über ein einfaches gewölbtes Panzerdeck. Die 26-cm-Geschütze wurden von der deutschen Firma Krupp geliefert, hatten eine verbesserte Reichweite von 9.500 m und konnten alle 4 Minuten feuern. Gegenüber der vorangehenden Tordenskjold mit ihrer 35,5-cm-Kanone (9000 m/alle 10 Minuten ein Schuss) konnte sie weiter und schneller schießen. Die ebenfalls von Krupp gelieferten 12-cm-Geschütze waren in Schwalbennestern aufgestellt, um einen möglichst großen Feuerbereich zu haben.

Die Iver Hvitfeldt konnte wie auch die Tordenskjold zwei kleine Torpedoboote mitführen, die von Thornycroft als Nr. 8 und 9 geliefert wurden. Zwei Boote mit den Nummern 6 und 7 hatte Thornycroft 1884 bereits für das Panzerschiff Helgoland geliefert. Die Iver Huitfeldt führte ihre Torpedoboote von 1890 bis 1894 mit; danach wurden die 16-t-Boote von 20,5 m Länge bis 1916 selbständig als Torpedoboote 2. Klasse eingesetzt.

Einsatzgeschichte

Die im April 1884 vom Stapel gelaufene Iver Hvitfeldt kam alle drei Jahre für etwa vier Monate in Dienst und führte dann selbständige Reisen sowie Übungen im Geschwader durch. Ihre erste Indienststellung erfolgte am 1. Juni 1887 für vier Monate.

1890 und 1893 erfolgten die nächsten Indienststellungen. 1893 führte sie im Herbst eine Übungsreise mit den kleinen Geschützten Kreuzern Valkyrien und Gejser sowie vier Torpedobooten durch. Am 6. Juni 1896 stellte das Panzerschiff wieder in Dienst und lief dann ab dem 13. Juli mit der Valkyrien nach England, um Dänemark bei der Hochzeit des Prinzen Carl (1872–1957) mit der britischen Prinzessin Maud (1869–1938), dem späteren ersten Königspaar des ab 1905 wieder selbständigen Norwegens, zu vertreten. Der Reise schlossen sich die üblichen Übungen an. Die nächste aktive Phase der Iver Hvitfeldt folgte 1899.

Am 18. Dezember 1903 brach ein Brand an Bord des Schiffes aus, während es in der Marinestation Holmen in Kopenhagen aufgelegt war. Es gab erhebliche Sachschäden, aber keine Menschen kamen zu Schaden. Die Schäden konnten während des Winters wieder beseitigt werden und im Sommer 1904 wurde das Schiff wieder aktiviert. Letztmals wurde das Schiff dann 1907 zum Flottendienst herangezogen.

Der Verteidigungsplan von 1909 sah vor, dass die Iver Hvitfeldt nur noch der Verteidigung Kopenhagens dienen sollte. Im Ersten Weltkrieg, in dem fast alle Schiffe der dänischen Marine zur Sicherung der Neutralität aktiv waren, blieb die Iver Hvitfeldt als Materialreserve in der Orlogsværftet und gab ihre Schnellfeuerwaffen an andere Schiffe der Marine ab. 1918 wurde sie Wohnschiff, aber im folgenden Jahr zum Abbruch verkauft.

Die dänischen Küstenpanzerschiffe

Erneute Namensverwendung

 Von 1947 bis 1964 verfügte die dänische Marine über das Torpedoboot Huitfeldt (zuletzt P 520) von 901 t, dessen Bau schon im Weltkrieg unter deutscher Besetzung zusammen mit dem Schwesterschiff Willemoes begonnen worden war.
 Von 1978 bis 2000 besaß die dänische Marine das Schnellboot Huitfeldt (P 543, 260 t) der zehn Boote umfassenden Willemoes-Klasse, von der das Schwesterboot Sehested (P 547) in Kopenhagen-Holmen als Museumsschiff erhalten ist.
 2008 bestellte die dänische Marine drei Fregatten der Iver-Huitfeldt-Klasse (5850 t); das Typschiff Iver Huitfeldt (F 361) wurde im Januar 2011 in Dienst gestellt.

Literatur
 Hans H. Hildebrand, Albert Röhr, Hans-Otto Steinmetz: Die deutschen Kriegsschiffe: Biographien – ein Spiegel der Marinegeschichte von 1815 bis zur Gegenwart. Koehlers Verlagsgesellschaft, Herford,
 R. Steen Steensen: Vore panserskibe. Marinehistorisk Selskab, 1968

Weblinks

 Iver Hvitfeldt (1887–1919)

Panzerschiff (Dänemark)
Küstenpanzerschiff
Dampfmaschinenschiff
Einzelschiff
Orlogsværftet

Iver Hvitfeldt (Schiff)


Goran Gabrilo (13. rujna 1977.), hrvatski nogometni sudac iz Splita. Sudac je najvišeg ranga u Hrvatskoj, 1. HNL.

Sin nogometnog sudca Ante Gabrila.

Igrao mali nogomet u Splitskoj ligi. Poslije je bio kondicijski trener MNK Split Ship Management. Bavio se i plivanjem, leđnim stilom na 100 i 200 metara, gdje je bio juniorski reprezentativac i višestruki pobjednik s prvenstava Hrvatske. Sudi od 1996. godine. Sudački uzor mu je bio Edo Trivković. U 1. HNL sudi od 2009. godine. Prva prvoligaška utakmica koju je sudio je Međimurje  Istra 4:2. Poznate utakmice koje je sudio su povijesni gradski derbi Hajduka i Splita, Splita i Hajduka, te povijesne revijalne prijateljske utakmice povodom 100. obljetnice Hajduka, Hajduk  Slavija i Hajduk  Barcelona. Doktorirao kineziologiju temom Incidencija, rizici i protektivni faktori ozljeđivanja kod nogometnih sudaca u Hrvatskoj. Radi na Kineziološkom fakultetu u Splitu, na katedri za plivanje. Na stručnim studijima drži segment rekreacije i fitnessa.

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski nogometni suci
Šport u Splitu

Hrvatski plivači

Goran Gabrilo


චමෝද් සිල්වා (උපත 1995 පෙබරවාරි 24) ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2017 මාර්තු 21 වන දින 2016-17 දිස්ත්‍රික්ක එක්දින තරඟාවලියේදී පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කය වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු ලැයිස්තු A තරඟයට පිවිසියේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1995 උපත්

චමෝද් සිල්වා


Exotic probability is a branch of probability theory that deals with probabilities which are outside the normal range of [0, 1].

According to the author of various papers on exotic probability, Saul Youssef, the valid possible alternatives for probability values are the real numbers, the complex numbers and the quaternions. Youssef also cites the work of Richard Feynman, P. A. M. Dirac, Stanley Gudder and S. K. Srinivasan as relevant to exotic probability theories.

Of the application of such theories to quantum mechanics, Bill Jefferys has said: "Such approaches are also not necessary and in my opinion they confuse more than they illuminate."

See also
 Negative probability
 Signed measure
 Complex measure

References

External links
 http://physics.bu.edu/~youssef/quantum/quantum_refs.html
 https://web.archive.org/web/20040327004613/http://fnalpubs.fnal.gov/library/colloq/colloqyoussef.html
 Measuring Negative Probabilities, Demystifying Schroedinger's Cat and Exploring Other Quantum Peculiarities With Trapped Atoms
 MathPages - The Complex Domain of Probability

Probability theory

Exotic probability


Anders Fridén, İsveçli melodik death metal grubu In Flames vokalistidir. Ayrıca Dark Tranquillity ve Passenger'ın eski üyesidir. The Jester Race albümünden beri Anders Fridén, grubun ana söz yazarıdır.

İsveçli erkek şarkıcılar
İsveçli heavy metal şarkıcıları
İsveçli söz yazarları
Dark Tranquillity
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl erkek şarkıcıları

Anders Fridén


ولد آدم يشاري (28 نوفمبر، 1955 - 7 مارس، 1998)في بريشتينا عاصمة دولة كوسوفا الديمقراطية، كان جنرالا في قوات جيش تحرير كوسوفا وكان يحظى باحترام الألبان بسبب قتاله ومقاومته في سبيل استقلال كوسوفا عن صربيا التي عدته إرهابيا ويعتبر يشاري بطل قومي في ألبانيا.

خلفيته
والده كان معلما يدعى شعبان مولده في 28 نوفمبر يتوافق مع يوم استقلال ألبانيا ويوم العلم الألباني.

عمله
في 2 يوليو 1990 أعلن برلمان كوسوفا انضمامه كجمهورية سابعة في يوغسلافيا وأعلن دستورا جديدا سرعان ما انظم يشاري إلى المتطوعين في جمهورية ألبانيا لتشكيل ما بات يعرف باسم جيش تحرير كوسوفا.

قاتلت عائلة يشاري اليوغسلاف الصرب من بداية التسعينات لكن هذا الأمر ظل مخفيا من قبل الساسة الألبان المعتدلين ومن قبل حكومة بلغراد بهدف الحفاظ على الحالة السياسية الموجودة في حينه. في صبيحة 30 ديسمبر 1991 قامت القوات الاتحادية اليوغسلافية بتطويق منزل آدم يشاري الذي قاوم هو ورفاقه مقاومة باسلة أدت إلى انسحاب القوات اليوغسلافية، ثم هوجم يشاري في مقر إقامته في بيرزاك بواسطة قوات الشرطة الصربية في 22 يونيو، 1998 والذين خابوا مرة أخرى بسبب قدوم أصدقاء والده شعبان من الغابات لمساعدته.

وفاته
في ساعات الفجر الأولى في 5 مارس، 1998 هوجم مقر عائلة يشاري مرة أخرى بقوات أخرى أكبر من الجيش الصربي وقوات الشرطة الصربية التي كانت قد أعدت نفسها جيدا للقضاء عليه حيث شكلت حلقة أخرى من القوات حول بيته لمنع وصول أي نوع من المساعدات له، تشكلت القوات من الشرطة وعربات نقل الجنود المدرعة والمدفعية المجهزة من مصنع الذخيرة القريب وحاصروا العائلة لمدة يومين.

كانت الحصيلة مقتل 58 شخصا من عائلته من ضمنهم 28 طفلا وامراة. الناجي الوحيد كان أحد أبناء أخيه في الحادية العشرة من العمر.

الإرث
أصبح آدم رمزا لاستقلال كوسوفا حيث لبس العديد قمصانا عليها صورته بعد استقلال كوسوفا في 17 فبراير 2008 ومكتوب عليها باللغة الألبانية «يا عم لقد تحقق».

معرض صور

مراجع

أشخاص أدينوا بتهم تتعلق بالإرهاب
أشخاص من سكندراي
ثوريون كوسوفيون
جرائم قتل في أوروبا 1998
جرائم قتل في كوسوفو عقد 1990
عسكريون ألبان في القرن 20
عسكريون كوسوفيون
فدائيون قتلوا في عمليات قتالية
قتلة ألبان
قوميون ألبان في كوسوفو
مغتالون في كوسوفو
مواليد 1375 هـ
مواليد 1955
ناشطو استقلال
وفيات 1418 هـ
وفيات 1998
وفيات بإطلاق النار في صربيا
وفيات بإطلاق النار في كوسوفو
جرائم 1998 في كوسوفو
أفراد عسكريون من سكندراي

آدم يشاري


Filiz Akın (d. 2 Ocak 1943, Ankara), Türk sinema oyuncusu, yazar ve sunucudur. Türkan Şoray, Hülya Koçyiğit ve Fatma Girik ile birlikte Yeşilçam'ın dört yapraklı yoncası olarak tasvir edilir.

Türk sinemasının asil, modern, kentli ve zarif yüzü olarak sinema tutkunlarının hayranlığını kazanan Filiz Akın, beyaz perdenin Avrupai yüzü, kolejli kızı, sarışın yıldızı olarak da tanınmaktadır. Sinema oyuncuları Türkân Şoray, Hülya Koçyiğit ve Fatma Girik ile birlikte, Türk sinemasının bir dönemine damgasını vurmuş dört önemli kadın oyuncudan biri kabul edilir.

Filiz Akın orta öğrenimini tamamladıktan sonra bir seyahat şirketinin Ankara acenteliğinde çalışmaya başladı. Gönderdiği fotoğrafıyla Artist mecmuasının 1962 yılındaki yarışmasını kazandı. Memduh Ün'ün ısrarıyla Akasyalar Açarken filmi için kamera karşısına geçmeyi kabul etti. Böylece 13 yıl sürecek aktif oyunculuk kariyeri başladı. 1964 yılında Kadın Berberi filminin setinde tanıştığı yapımcı-yönetmen Türker İnanoğlu ile evlendi. 1965'te oğlu İlker İnanoğlu doğdu. 1974 yılında Türker İnanoğlu'ndan boşanan Akın, Babaların Babası filmiyle 1975 yılında sinemaya veda etti.

Ekonomik gerekçelerle Kasım 1975 - Mayıs 1981 döneminde sahnede şarkıcılık yaptı. 1982 yılında Bubi Rubinstein ile evlenip Paris'e yerleşti. 14 yıl aradan sonra 1989 yılında Geçmiş Bahar Mimozaları dizisi için tekrar kamera karşısına geçti. 1992'de Güzelliklere Merhaba ile ilk kitabını yayınladı. 1993'te Rubinstein'dan boşanan Akın, 1994'te dönemin MİT müsteşarı Sönmez Köksal ile evlendi. 1998-2002 yıllarında Paris sefaretinde bulundu. 2002'de yakalandığını öğrendiği nazofarenks kanserini ABD'de gördüğü tedavinin yanı sıra sevenlerinin iyi dilekleri ve dualarıyla yendi. Bu süreci ve sonucu 2005 yılında Hayata Merhaba ismiyle kitaplaştırdı. Gördüğü ağır kemoterapi ses tellerine zarar vererek sesinin değişmesine, ameliyata hazırlık işlemleri ise bir kulağında işitme kaybına yol açtı. İzleyen yıllarda kansere karşı farkındalık oluşturmak amacıyla çeşitli kampanyalara destek verdi, panellere katıldı. 2006'da Filiz Akın ile Güzellik, Zayıflama ve Genç Kalma Üzerine isimli 3. kitabını yayınladı. 2011 yılında Gün Akşam Oldu dizisi için son kez, o da bir bölümlüğüne, kamera karşısına geçti. Kırkından sonra girdiği mutfak zaman içinde bir tutkuya dönüşünce 2013 yılında bu kez Lezzete Merhaba dedi.

2004-2007 yılları arasında Sabah Gazetesi'nde köşe yazarlığı yaptı. 2008'de Kanal 1 televizyon kanalında Filiz Akın'la Sohbetler, 2009 yılında Habertürk kanalında Filiz Akın'la Hafta Sonu Sohbetleri programını sundu.

Oyunculuk kariyerinin ilk yıllarında şımarık zengin kız rollerini oynayan Akın sonraki filmlerinde daha çok masum, kırılgan ve fedakar kadınları canlandırmış, siyah saçlıların saltanatını yıkıp Türk sinemasında sarışın esas kadın sayfası açmıştır. Karakter derinliği taşıyan rolleriyle Gurbet Kuşları, Kader, Umutsuzlar, Ankara Ekspresi, Utanç ve Memleketim, Akın'ın en beğenilen filmleri arasındadır.

Akın, Ankara Ekspresi filmiyle 1971 Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü göğüslemiş, özellikle 2000 yılından sonra pek çok onur ödülü almıştır.

Filiz Akın sinemada aktif olduğu yıllarda Türk Sinemasının en iyi giyinen oyuncusu unvanına sahip olmuştur.

Hayatı ve kariyeri

Ailesi ve ilk yılları
Filiz Akın, 2 Ocak 1943'te Ankara'da doğdu. Annesi Ankaralı kadın terzisi Habibe Leman Şaşırmaz, babası Afyonlu hakim Bekir Sami Akın'dır. Annesi baba tarafından Arnavut, babası ise anne tarafından Çerkestir. Annesinin ikinci evliliğinden kız kardeşi Günseli doğdu. Anneannesi Halime Hanım'ın öz babası Atatürk'ün şifrecisi, üvey babası da Atatürk'ün kalem müdürü olup Atatürk kıyafet seçiminde zevkine güvendiği için zaman zaman Halime Hanım'ın fikrini alırdı. Filiz Akın 3 yaşına kadar babası hakim Sami Bey'in görev yaptığı Beypazarı'nda yaşadı. 5,5 yaşında ilkokula başladı. İlköğrenimini Ankara, Kızılay'da bulunan Sarar İlkokulunda tamamladı. 7 yaşındayken annesi ile babası ayrıldı.
 Kolej yılları ve sonrası
Filiz Akın ortaokul ve liseyi Ankara Koleji'nde yatılı ve burslu okudu. Okulda yaptığı resimler ve kompozisyon çalışmaları ile çeşitli ödüller aldı. Tüm sınıfları başarı ile geçti, öğretmenleri tarafından ideal öğrenci olarak gösterildi. Okulda en bilinen özelliği çok iyi taklit yapmasıydı. 1960 yılının Haziran ayında kolejden mezun oldu. Koleji bitirdikten sonra American Export Lines isimli New York merkezli seyahat şirketinin Ankara acenteliğinde çalışmaya başladı. 2 yıl çalıştığı bu şirketin deniz kısmının şefi oldu. İyi derecede İngilizce ve Fransızca öğrendi, ayrıca  İtalyanca öğrenmeye çalıştı. Diğer yandan Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nde devam mecburiyeti olmayan Arkeoloji Bölümü'nde bir dönem okudu.

Yeşilçam'a adım
Filiz Akın, lise arkadaşı Oya San'ın annesinin ısrarı ile Artist mecmuasının düzenlediği yarışmaya fotoğrafını gönderdi ve 1962 yılında birinci oldu. Ancak ödülün kendisine Akasyalar Açarken filminde oynarsa verileceği söylenince vazgeçti. Dergi yöneticileri ve filmciler kendisini ikna etmek için İstanbul'dan Ankara'ya geldiler ancak ikna olmadı. Fakat Memduh Ün de Ankara'ya kadar gelip ısrar edince teklifi kabul etti. İşi ve üniversiteyi bırakıp annesiyle birlikte İstanbul'a gitti. Kendisine yardımcı olan derginin yöneticilerine ve Memduh Ün'e güven duyması sinemaya başlamasına yardımcı oldu. Anlaşmayı imzaladı ve 1962 yılında ilk filmi olan Akasyalar Açarken'i Göksel Arsoy'la birlikte çektikten sonra prodüktörler kendisine bütün yılını dolduran bir program hazırladılar.
1962-1975 Sinema yılları
Filiz Akın, 3 yıl süren aktif sinema kariyerinde başta Cüneyt Arkın, Ediz Hun ve Kartal Tibet olmak üzere, Ayhan Işık, Sadri Alışık, Yılmaz Güney, Tarık Akan ve Kadir İnanır da dahil, döneminin neredeyse bütün erkek yıldız oyuncularıyla başrolü paylaşma fırsatı buldu. Ancak Türk sinemasının en önemli yönetmenlerinin en önemsiz filmlerinde rol aldı. Çok sıradan filmlerde de oynadı; Battı Balık, Uçurumdaki Kadın, Asfalt Rıza gibi, keşke hiç yer almasaydım, dediği filmlerde de.

1. Antalya Film Festivali'nde en iyi film ve en iyi yönetmen ödüllerini alan 1964 yapımı Gurbet Kuşları, Akın'ın Türk sinema tarihine geçen ilk filmi oldu. Cüneyt Arkın'ın da ilk filmi olan Gurbet Kuşları, Türk sinemasında ilk göç filmi olmasının yanı sıra bir kadın göğsünün bir Türk filminde ilk kez göründüğü film olma özelliğini taşımaktadır.

Oyunculuğunun, güzelliğini ve yıldızlığını geride bıraktığı ilk filmi 1968 yapımı Kader kabul edilmektedir. Bu filmdeki Elif rolüyle 1968'de Gazeteciler Yüksekokulu öğrencileri tarafından yılın kadın sanatçısı ödülüne layık görüldü. Başrolünü Cüney Arkın'la paylaştığı Kader, Akın'ın da en beğendiği filmlerindendir.

Umutsuzlar, Ankara Ekspresi, Utanç, Dağlar Kızı Reyhan ve Yankesici Kız Hacer serisi kendisinin en çok etkilendiği filmleri arasındadır.

1971 yılında Ankara Ekspresi filmindeki Hilda rolüyle 8. Altın Portakal Film Festivali en iyi kadın oyuncu ödülünü aldı. Akın, aynı ödülü Umutsuzlar filmindeki Çiğdem ve Utanç filmindeki Bahar rolleriyle de almayı dilemiş ancak bu dileği gerçekleşmemiştir.

24 Mart 1972 tarihli Pazar Mecmuası'na verdiği bir röportajda aynı yıl Yılmaz Güney ile İzin adlı bir film çekeceklerine değinmiştir ancak film çekilmemiştir.

Mayıs 1962 ile Eylül 1972 arasında 105 film çevirdi. Kariyerinde toplam 116 film çeviren Filiz Akın 1975 yılında sinemayı bıraktı.

1965 yılında ilk eşi Türker İnanoğlu ile olan evliliğinden oğlu İlker doğdu. Bu dönemde aile Topağacı semtindeki evlerinde yaşadı. 1964 yapımı  Kadın Berberi filminin setinde tanışıp aynı yıl evlendiği Türker İnanoğlu ile evliliği 10 yıl sürdü, çift 1974'te Almanyalı Yarim filminden sonra boşandı.

 1975-1982
Sinema filmlerinden sonra İstanbul Bankası'''nın reklam filmlerinde oynayan Filiz Akın 1977 yılında TRT'de Podyum Show isimli eğlence ve müzik programının sunuculuğunu yaptı. 1979 yılında Haldun Dormen'in yazdığı Bir Ayrılık adlı tiyatro oyununda rol aldı.

1979 yılında  İzmir Fuarı'nda assolist olarak sahne aldı.

Eylül 1979'da İzmir Efes Oteli'ne girerken bir saldırgan tarafından bacağından bıçaklandı. Kısa sürede yakalanan saldırgan, savcılığa verdiği ilk ifadede Filiz Akın'a âşık olduğunu ancak onun kendisine karşılık vermediğini, bu sebeple bıçakladığını söyledi. Daha sonra ifadesini değiştirdi ve mafya babası Mehmet Nabi İnciler'in kendisini azmettirdiğini söyledi. Filiz Akın ise saldırıyı hafif bir yarayla atlattı ve aynı gece yaralı bir hâlde sahneye çıktı.

 Perdeden sahneye geçiş
1970'li yılların ikinci yarısından itibaren halkın yeni oyuncağı haline gelen televizyonun, aileleri evde tutmaya başlamasıyla Türk sineması sokaktaki bekar erkeği çekecek seks filmlerine ve şarkıcı, türkücü melodramlarına yönelince Filiz Akın da perdeyle yol ayrımına geldi. O günlerde sponsorları olan Türkan Şoray'ın aksine, Filiz Akın sinemayı sürdürebileceği benzer bir destekten yoksundu. Aşk ilişkisine benzettiği sinemayla ilişkisinde sinema kendisini terk etmeden kendisi sinemayı terk ederek, diğer birçok Yeşilçam oyuncusunun yaptığı gibi, kendisine belirli bir yaşam standardını sağlayacak paraların sunulduğu sahneye geçiş yaptı. Pek çok filminde sahneye çıkıp şarkı söylerken görülen Filiz Akın'ın sahne serüveni bu kez rol gereği değil, gerçekti. Kasım 1975'te başlayıp Mayıs 1981'de son bulan bu şarkıcılık evresinde başta İstanbul, Ankara ve İzmir'dekiler olmak üzere gazinolarda ve fuarlarda assolistlik yaptı, Zeki Müren, Bülent Ersoy ve Ferdi Tayfur gibi dönemin ünlü ses sanatçılarıyla çeşitli programlar ve organizasyonlar çerçevesinde sahneyi paylaştı. Akın'ın pek anmak istemediği bir dönemdir bu aynı zamanda.

 1982-2002
Filiz Akın, 1982 yılında Bubi Rubinstein ile evlendi. Evliliği boyunca 11 yıl Paris'in Neuilly ve Bougival semtlerinde yaşadı. 11 yıl evli kalan çift 1993 yılında ayrıldı.

1989'da televizyon dizisi Geçmiş Bahar Mimozaları için tekrar kamera karşısına geçti. Rutkay Aziz, Müşfik Kenter ve Nurseli İdiz gibi oyuncularla başrolü paylaştığı bu dizideki Hümeyra rolüyle bambaşka bir Filiz Akın olarak seyircileriyle buluştu. Akın, Hümeyra'yı şu sözlerle anlatmıştır:Paris'e yerleştikten tam dokuz yıl sonra, Geçmiş Bahar Mimozaları'ndaki Hümeyra rolü teklif edildi. Aslında katı ilkeleri olan bir kadındı. Benden farklıydı. Ancak hatalarını anlayıp aileyi yeniden bir araya getirme uğraşı ile farklı bir kimlik sergiliyordu ve dizinin başkadın rolüydü.Akın, Umutsuzlar ve Utanç filmlerinin yanı sıra Geçmiş Bahar Mimozaları dizisiyle de bir ödül sahibi olmayı istemiştir.

1991 yılında babası Sami Akın'ı kaybetti.

Mayıs1994'te dönemin Millî İstihbarat Teşkilatı müsteşarı Sönmez Köksal ile Ankara'da evlendi. Evlenince Ankara'ya taşındılar. Çiftin nikâh şahitliklerini dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ile TBMM Başkanı Hüsamettin Cindoruk yaptı.

Akın, 4 yıl Paris sefaretinde olmak üzere bu dönemde toplam 15 yıl Fransa'da yaşadı.

 Paris sefireliği
Eşi Sönmez Köksal'ın Şubat1998'te Paris Büyükelçisi olarak görevlendirilmesiyle Filiz Akın resmen Paris Sefiresi oldu  ve 4 yıl Paris sefaretinde bulundu. Paris'te Türkiye'yi tanıtmak amacıyla düzenlenen La Fayettedeki Türk-Osmanlı ürünleri standı, Bagatelle bahçelerindeki Lale Parkı ve Türk ressamları sergisi, Versay'daki büyük sergi gibi etkinliklerde gösterdiği özen ve çabaları ile bir kültür elçisi olan Filiz Akın ayrıca kültürüyle, zarafetiyle Fransızları etkiledi.

 2002-günümüz
2002 yılında bir çeşit burun ve ağız arkası kanseri olan nazofarenks'e yakalandığını öğrendi. Teksas Üniversitesi'ne bağlı MD Anderson Kanser Merkezi'nde tedavi oldu  ve kanseri yendi.

2004-2007 yılları arasında Sabah Gazetesi'nde köşe yazıları yayınlandı.

2005 yılında Türkiye Meme Vakfı yararına, kansere karşı destek amaçlı "sarı bilezik" kampanyasını başlattı, 1 milyon adet bilezik satıldı. 2005 yılında toplumda kansere olan farkındalığın artırılması amacıyla düzenlenen ve Hacettepe Üniversitesi Umut Evi projesi yararına düzenlenen "mavi bilezik" kampanyasının tanıtımına destek verdi.

Onursal Başkanlığını yaptığı merkezi Amerika'da olan Starkey İşitme Vakfı'nın Türkiye kolu EMÖV Vakfı ile "Türkiye'de İşitmeyen Kalmasın" projelerine 2007'den itibaren destek oldu.

2006 yılında Beypazarı'nda 3 yaşına kadar yaşadığı konağın bulunduğu sokağa belediye meclisi tarafından "Filiz Akın Sokak" ismi verildi.

2008 yılında Kanal 1 televizyonunda "Filiz Akın'la Sohbetler" programını sundu.

2009 yılında Habertürk TV'de  "Filiz Akın'la Hafta Sonu Sohbetleri" programını sundu.

2013 Kasım ayında üçüncü kitabı Lezzete Merhaba'nın imza günü için 32.Tüyap İstanbul Kitap Fuarı'nda sevenleriyle buluştu.

Filiz Akın, TED Üniversitesi Mütevelli Heyet üyesidir.

 Kitapları
 Güzelliklere Merhaba, Altın Kitaplar Yayınevi, 1992
 Hayata Merhaba, Epsilon Yayınevi, 2005
 Filiz Akın ile Güzellik, Zayıflama ve Genç Kalma Üzerine, Epsilon Yayınevi, 2006
 Lezzete Merhaba, Epsilon Yayınevi, 2013

 Hakkında yazılanlar
 Dört Yapraklı Yonca, Onların Sihri Neydi?, Bircan Usallı Silan, Epsilon, 2004
 Başrolde Filiz Akın, Pınar Çekirge, Altın Bilek Yayınları, 2014Filiz Akın, Burçak Evren, DKİV Yayınları, 2010
 Ayrıca Atıf Yılmaz'ın "Hayallerim, Aşkım ve Sinema" (1990), Türker İnanoğlu'nun "Bay Sinema" (2004), Agâh Özgüç'ün "Türk Sineması'nın Kadınları" (2008) isimli kitaplarında Filiz Akın portreleri yer aldı.

 Filmografisi

Filiz Akın, 22 filmle en çok Cüneyt Arkın'la film çekmiştir. Bunu, 21 filmle Ediz Hun ve 15 filmle Kartal Tibet izlemiştir. Ayhan Işık'la 6 film, İzzet Günay'la 5 film, Kadir İnanır'la 4 film ve Tarık Akan'la 3 film çevirmiştir.

Başrolü Cüneyt Arkın'la paylaştığı Yıkılan Yuva (1967) olumsuz bir karakteri canlandırdığı tek filmidir.

İlk renkli filmi 1968 yapımı Aşka Tövbe'dir.

1963 yapımı İki Gemi Yanyana, Akın'ın seslendirdiği tek filmidir. Filiz Akın'ı diğer tüm filmlerinde Adalet Cimboz, Jeyan Mahfi Tözüm, Tijen Par, Nevin Akkaya ve Sema Aybars seslendirmiştir.

1966 yapımı Günahkar Kadın, Akın'ın Türkan Şoray'la birlikte çektiği tek filmidir.

Akın'ın başrolü Tarık Akan'la paylaştığı 1971 yapımı Tatlı Dillim filmi, aynı zamanda Kemal Sunal'ın ilk filmidir.Sefiller (1966), Sözde Kızlar (1967), Aşkım Günahımdır (1968), Aşka Tövbe (1968), Ömrümün Tek Gecesi (1968), Sabah Yıldızı (1968), Karlı Dağdaki Ateş (1969), Yaralı Kalp (1969), Ankara Ekspresi (1970) ve Zambaklar Açarken (1973) edebiyat yapıtlarından uyarlama filmleridir.

1973 yapımı Karateci Kız filminde Akın'ın Bülent Kayabaş'ı öldürdüğü sahne, 2012 yılında video paylaşım sitelerinde dublajlı olarak paylaşılınca kısa sürede viral oldu; sahne tüm zamanların en kötü ölüm sahnesi ilan edildi, sayısız parodisi yapıldı ve The Ellen DeGeneres Show gibi talk show'larda gösterildi.

Akın, 13'ü aşkın filmindeki rolünde Selma ismini taşımıştır, en az 14 filminde ise Filiz adını kullanmıştır. Çıtkırıldım (1966) filmindeki rolünde hem adı Filiz    hem de soyadı Akın'''dır.

Birlikte çalıştığı yönetmenlerden bazıları şunlardır: Memduh Ün, Atıf Yılmaz, Ertem Eğilmez, Orhan Elmas, Halit Refiğ, Metin Erksan, Süreyya Duru, Yılmaz Güney, Muzaffer Arslan, Safa Önal, Mehmet Dinler.

Film listesi

 1962: Akasyalar Açarken
 1962: Şehvet Uçurumları
 1962: Battı Balık
 1962: Sahte Nikâh
 1962: Aşk Merdiveni
 1963: Bekarlık Sultanlıktır
 1963: Beyoğlu Piliçleri
 1963: Kızlar Büyüdü
 1963: Ölüm Bizi Ayıramaz
 1963: Beyaz Güvercin
 1963: Ölüme Çeyrek Var
 1963: Bana Annemi Anlat
 1963: İki Gemi Yanyana
 1963: Zoraki Milyoner
 1963: Arka Sokaklar
 1963: Genç Kızların Sevgilisi
 1964: Yankesici Kız
 1964: Gurbet Kuşları
 1964: Şoför Nebahat ve Kızı
 1964: Kadın Berberi
 1964: Meyhaneci
 1964: Uçurumdaki Kadın
 1964: Kardeş Kanı
 1964: On Güzel Bacak
 1964: İstanbul Sokaklarında
 1964: Cübbeli Gelin
 1964: Filinta Kadri
 1964: Prangasız Mahkumlar
 1964: Paylaşılmayan Sevgili
 1964: Korkunç Şüphe
 1964: Asfalt Rıza
 1964: Tığ Gibi Delikanlı
 1965: Yankesicinin Aşkı (Yankesici Kızın Aşkı)
 1965: Tamirci Parçası
 1965: Babasına Bak Oğlunu Al
 1965: Fakir Gencin Romanı
 1965: Ölüme Kadar
 1965: Mirasyedi
 1965: Oğlum Oğlum
 1965: Sevinç Gözyaşları
 1965: Şakayla Karışık
 1966: Çıtkırıldım
 1966: Affedilmeyen
 1966: Kolejli Kızın Aşkı
 1966: Vur Emri
 1966: Kaderin Cilvesi
 1966: Efkarlıyım Abiler
 1966: Bar Kızı
 1966: Erkek Severse
 1966: Affet Sevgilim
 1966: Acı Tesadüf
 1966: Günahkar Kadın
 1967: Silahlı Paşazade
 1967: Ayrılık Saati
 1967: Sözde Kızlar
 1967: Bekar Odası
 1967: Affet Beni
 1967: Paşa Kızı
 1967: Hindistan Cevizi
 1967: Cici Gelin
 1967: Yıkılan Yuva
 1967: Serseriler Kralı
 1967: Sefiller
 1968: Arkadaşımın Aşkısın
 1968: Kader
 1968: Hırsız Kız
 1968: Sabah Yıldızı
 1968: Baharda Solan Çiçek
 1968: Efkarlı Sosyetede
 1968: Aşka Tövbe
 1968: Yuvana Dön Baba
 1968: Gül ve Şeker
 1968: Ömrümün Tek Gecesi
 1968: Benim de Kalbim Var
 1968: İstanbul Tatili
 1968: Aşkım Günahımdır
 1968: Bazi-e eshgh
 1969: Son Mektup
 1969: Cilveli Kız
 1969: Karlı Dağdaki Ateş
 1969: Lekeli Melek
 1969: Yaralı Kalp
 1969: Hüzünlü Aşk
 1969: Dağlar Kızı Reyhan
 1969: Yumurcak
 1970: Yuvasız Kuşlar
 1970: Yumurcak Köprüaltı Çocuğu
 1970: Fadime
 1970: Ankara Ekspresi
 1970: Yarım Kalan Saadet
 1970: Saadet Şehri
 1970: İşportacı Kız
 1970: Aşktan da Üstün
 1970: Güzel Şoför
 1970: Beyaz Güller
 1971: Küçük Sevgilim
 1971: Umutsuzlar
 1971: Emine
 1971: Ömrümce Unutamadım
 1971: Oyun Bitti
 1971: Fadime Cambazhane Gülü
 1971: Seni Sevmek Kaderim
 1971: Yumurcağın Tatlı Rüyaları
 1971: İki Esir
 1971: Mah-pishooni
 1972: Utanç
 1972: Ayrılık
 1972: Yumurcak Küçük Şahit
 1972: Tatlı Dillim
 1973: Karateci Kız
 1973: Soyguncular
 1973: Acı Hayat
 1973: Zambaklar Açarken
 1973: Ağlıyorum
 1974: Yumurcak / Veda
 1974: Almanyalı Yarim
 1974: Memleketim
 1975: Tatlı Cadının Maceraları
 1975: Yumurcak Belalı Tatil
 1975: Babaların Babası
 1989: Geçmiş Bahar Mimozaları
 2011: Gün Akşam Oldu

Ödüller
1971: 8. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Ankara Ekspresi
 1972: Gazeteciler Yüksek Okulu - Sinemada Yılın Kadın Sanatçısı Ödülü
 1974: Gazeteciler Cemiyeti - Yılın Kadın Sanatçısı Ödülü
 1992: Altın Kitaplar Onur Ödülü
 2000: 37. Altın Portakal Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2001: Altın Portakal Kültür ve Sanat Vakfı - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2003: İstanbul Uluslararası Film Festivali - Yaşamboyu Onur Ödülü
 2004: Çağdaş Sinema Oyuncuları Derneği - "2004 yılı oyunculuk ödülleri
 2005: 74.İzmir Enternasyonal Fuarı - "Sinema Burada Festivali" Onur Ödülü,
 2005: Magazin Gazetecileri Derneği - 12. Altın Objektif Ödülleri - Yaşam Meslek Onur Ödülü
 2005: 12. Altın Objektif Ödülleri Yaşam Meslek Onur Ödülü
 2006: Isparta Süleyman Demirel Üniversitesi - "Fahri Doktor" unvanı
 2008: 45. Antalya Altın Portakal Film Festivali - "Festival Nişanı"
 2009: 16. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2010: Yeşilçam Ödülleri - Kültür ve Sanat Hizmet Ödülü
 2010: 21. Ankara Uluslararası Film Festivali - Aziz Nesin Emek Ödülü
 2010: Beykent Üniversitesi - Türk Sineması Sevgi Günü Onur Ödülü
 2011: 6. Uluslararası Dadaş Film Festivali - Onur Ödülü
 2011: Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema - Sinema Onur Ödülü
 2012: Magazin Gazetecileri Derneği - 18. Altın Objektif Ödülleri - Meslek Onur Ödülü
 2012: Datça Altın Badem Sinema ve Kültür Festivali - Onur Ödülü
 2013: 4.Malatya Uluslararası Film Festivali - Onur Ödülü
 2014: Türk Tayland Dostluk Ödülü
 2014: Magazin Gazetecileri Derneği - 20.Altın Objektif Ödülleri - Yaşam Boyu Meslek Onur Ödülü
 2015: Kırmızı Lale Film Festivali - Yaşam Boyu Başarı Ödülü
 2015: 15. Frankfurt Türk Film Festivali Onur Ödülü
 2015: 1. Çanakkale Kısa Film Festivali Onur Ödülü

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Filiz Akın

1943 doğumlular
Ankara doğumlu kadın oyuncular
Arnavut asıllı Türkler
Çerkes asıllı Türkler
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk televizyon sunucuları
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde öğrenim görenler
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
Yaşayan insanlar
İnanoğlu ailesi

Filiz Akın


La Chine participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin comme nation hôte du 4 au . Il s'agit de sa sixième participation à des Jeux d'hiver.

C'est la plus grande délégation à concourir aux Jeux acr la Chine peut qualifier des sportifs dans chaque catégorie. La délégation est aussi compléter par 121 membres (entraineur, préparateur). Le biathlète et para-skieur de fond Guo Yujie et le para-hockeyeur sur glace Wang Zhidong ont eu l'honneur d'être les porte-drapeaux de la Chine lors de la cérémonie d'ouverture.

Médaillés

Compétition

Curling

La Chine est qualifié d'office en tant que pays hôte mais elle est de toute façon une meilleures équipes puisqu'elle est le tenante du titre paralympique et du titre de champion du monde 2021. Sous la direction de leur entraineuse Yue Qingshuang, l'équipe retenue pour ce tournoi est
Skip: Wang Haitao
Third: Chen Jianxin
Second: Zhang Mingliang
Lead: Yan Zhou
Remplaçant : Sun Yulong

Para-hockey su

L'équipe de Chine est qualifiée d'office, avec comme dernier meilleur résultat lors des mondiaux 2021 d'être sorti leader du groupe de seconde division. Pour ce tournoi officiellement mixte, on notera la présence de Yu Jing, seule athlète féminine pour cette épreuve et la troisième joueuse de para-hockey sur glace à participer aux Jeux paralympiques.

L'entraîneur Nikolay Sharshukov a appelé 17 joueurs masculins et une féminine dans une équipe qui fera ses débuts paralympiques en jouant à domicile.
 Gardiens  1 - Wang Wei , 20 - Ji Yanzhao
 Défenseurs  7 - Xu Jinqiang, 24 - Zhu Zhanfu , 3 - Lyu Zhi, 22 - Hu Guangjian, 5 - Bai Xuesong, 12 - Che Hang
 Attaquants  8 - Wang Zhidong, 17 - Shen Yifeng , 23 - Cui Yutao , 15 - Song Xiaodong, 19 - Zhang Zheng , 32 - Li Hongguan , 11 - Yu Jing , 28 - Tian Jintao , 30 - Qiu Dianpeg, 18 - Wang Jujiang

Ski alpin

Ski nordique

Biathlon

Ski de fond

Snowboard

Notes et références

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Chine aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Chine aux Jeux paralympiques

Chine
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Chine aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


Frynseflagermusen (Myotis nattereri) er en flagermus i familien barnæser. Den er vidt udbredt i Europa, men findes kun spredt i Danmark. Den har en karakteristisk langsom flugt med svirrende og hurtige vingeslag tæt op ad mure eller helt inde mellem grene på træer og buske. Frynseflagermusens navn kommer af den krans af små, stive hår, der sidder langs bagkanten af haleflyvehuden.

Udseende
Frynseflagermusen er en ret lille flagermus med et vingefang på 25 cm, en kropslængde på cirka 4,5 cm og en vægt på 5-12 g. Pelsen er brunlig på oversiden og gråhvid på undersiden med en tydelig grænse mellem de to sider fortil. Sporebrusken, der strækker sig langs haleflyvehuden fra hælen og halvvejs ned mod halespidsen, er S-formet svunget. Haleflyvehudens frie kant mellem sporebrusk og halespids er besat med en række stive ombøjede børster. Det kan dog være svært at se dette på levende dyr, fordi haleflyvehuden rulles sammen mod undersiden.

Levevis
Føden består af fluer, mindre biller, sommerfuglelarver og mange andre insekter, og også mejere og edderkopper. Byttet tages både flyvende og direkte fra blade, stammer og vægge ligesom tilfældet er for langøret flagermus. Om dagen kan den både opholde sig i huse og hule træer.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Herluf Winge (1857-1923). Bind 5: Pattedyr i bogserien Danmarks Fauna. Gads Forlag 1908

Småflagermus
Danske arter i Habitatdirektivet
Danmarks pattedyr

Frynseflagermus


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Plavecký Peter enthält die 32 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Plavecký Peter im Okres Senica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Plavecky Peter


Le Carnegie Science Center est l'un des quatre , avec Carnegie Museum of Art, Carnegie Museum of Natural History et The Andy Warhol Museum. Il est situé dans le , en face du stade de Heinz Field, à Pittsburgh en Pennsylvanie.

Historique
Son prédécesseur était le Buhl Planetarium and Institute of Popular Science Building, qui a ouvert ses portes le 24 octobre 1939. Le Buhl Planetarium était le cinquième grand planétarium aux États-Unis et a été populaire pendant plusieurs décennies. Cependant, dans les années 1980, il avait commencé à montrer des signes de vieillissement. Une expansion a été exclue, l'institut a donc été transféré dans le quartier du Château. Cependant, il est devenu évident pour l'Institut Buhl que les efforts de relocalisation nécessiteraient plus de personnel qu'ils ne pouvaient en fournir. À ce stade, l' Institut Carnegie (sous la direction de ) est intervenu, montrant son intérêt à fusionner avec l' Institut Buhl. Les deux parties ont accepté la fusion en 1987. Le 5 octobre 1989, la construction a commencé sur le bâtiment de 40 millions de dollars, conçu par l'architecte local , qui a été rebaptisé Carnegie Science Center à la suite de la fusion. Le planétarium et l(observatoire Henry Buhl Jr. a été réinstallé dans cette nouvelle construction. Le Centre a ouvert ses portes en octobre 1991.

Exposition
Le Carnegie Science Center est le musée le plus visité de Pittsburgh. Il a quatre étages d'expositions interactives. Parmi ses attractions figurent :
 le Buhl Planetarium, qui présente les dernières technologies de projection numérique,
 le Rangos Giant Cinema (promu comme "le plus grand écran de Pittsburgh"),
  Highmark SportsWorks : C'est l'une des plus grandes expositions scientifiques et sportives au monde, avec plus de 30 expériences interactives auxquelles les visiteurs peuvent participer,
 le ,
l' (un sous-marin de la Seconde Guerre mondiale),
 Le Roboworld, présenté comme "la plus grande exposition permanente de robotique au monde". L'exposition Roboworld contient plus de 30 écrans interactifs présentant "tout ce qui est robotique", et est également la première maison physique du Robot Hall of Fame de l'Université Carnegie-Mellon. Il est fermé le dimanche lorsqu'il y a un match à domicile des Steelers.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

 Liste de musées aux États-Unis
California Science Center
Musée des Sciences et de l'Industrie de Chicago

Liens externes

Musée à Pittsburgh
Musée scientifique aux États-Unis
Musée fondé en 1991

Carnegie Science Center


Der Comedy Club ist  eine Veranstaltungsreihe in Bremen, in der verschiedene Stand-up-Künstler Auszüge aus ihren aktuellen Programmen zeigen.
Moderiert wird der Comedy Club Bremen im Wechsel von Malte Janssen, Tine Kuntze, Christopher Kotoucek und Mario Roggow.

Geschichte
Die Veranstaltungsreihe beginnt am 7. März 2008 mit einem Special, der Comedy Nacht an der Schlachte.
In sieben verschiedenen Bars, auf der Bremer Flaniermeile Schlachte, treten an einem Abend sieben Comedians auf. Ein stilisierter Smiley dient als Markenzeichen und als Motto gilt  "Bremen ist lustig". Die Idee hinter dem Comedy Club Bremen ist, dass man als Bremer nicht nach Hamburg, Berlin oder Köln fahren muss, um einen Abend zu lachen.
Seit dem 10. April 2008 findet jeden ersten Donnerstag im Monat ein Comedy Club Abend, mit jeweils drei Comedians, in wechselnden Locations der Bremer Gastronomie statt. Bremen Vier Moderator Simon Beeck moderierte bis Juni 2011 die Comedy Club Abende, seit Januar 2012 moderiert Malte Janssen, und seit 2021 auch Tine Kuntze beide von Radio Bremen Vier immer im Wechsel mit dem Comedy Club Gründer und FRITZ Hausherrn Christopher Kotoucek.
Der Comedy Club Bremen hat im November 2010 im Veranstaltungstheater Fritz ein neues Zuhause gefunden. Zusätzlich ist der Comedy Club ebenso in Bremen und in Norddeutschland "on Tour" zu sehen. Hier ist Mario Roggow, der als Comedy-Club-Moderator der ersten Stunde bereits seit der Comedy Nacht an der Schlachte 2008 mit dabei ist, Gastgeber und Moderator.

In der Comedy Talent Show haben noch unbekannte Comedians, aus Bremen und ganz Deutschland, die Chance vor großem Publikum aufzutreten und sich für den Comedy Preis, in der Kategorie Nachwuchs, zu qualifizieren.

Comedy Preis
Einmal im Jahr verleiht der Comedy Club Bremen den Comedy Preis. Die Preise werden von den Besuchern der monatlichen Comedy Club Abende, durch Abgabe eines Stimmzettels bestimmt.

Gäste
Auswahl von Comedians, die im Comedy Club Bremen auftreten, in alphabetischer Ordnung:

 Don Clarke
 John Doyle
 Robert Louis Griesbach
 Nils Heinrich
 Fabian Hintzen
 Sascha Korf
 Otto Kuhnle
 Ole Lehmann
 Ingo Oschmann
 Philip Simon
 Murat Topal
 Wolfgang Trepper
 Heino Trusheim
 David Werker
 Emmi und Herr Willnowsky
 Dr. Pop
 Johannes Flöck
 Der Storb
 Luke Mockridge
 Christian Schiffer (Komiker)
 Abdelkarim (Kabarettist)
 Meltem Kaptan
 Lisa Feller
 Lutz von Rosenberg Lipinsky
 Marius Jung
 Dittmar Bachmann
 Ingmar Stadelmann
 Maxi Gstettenbauer
 Tahnee
 Sven Bensmann
 Thomas Schmidt (Komiker)
 Marcel Mann
 Heinz Gröning
 Kerim Pamuk
 Ausbilder Schmidt
 Herr Schröder
 Tamika Campbell
 Hennes Bender
 Jens Heinrich Claassen
 Benni Stark
 Roberto Capitoni
 Markus Barth (Autor)
 Onkel Fisch
 Alain Frei
 Helmut Hoffmann (Komiker)
 Faisal Kawusi
 Özcan Coşar
 Freddy Farzadi
 Johnny Armstrong
 Gesa Dreckmann
 Kay Ray
 Christian Schulte-Loh
 Salim Samatou
 David Anschütz
 Dave Davis (Komiker)
 Ingo Appelt
 Andrea Volk
 Frederic Hormuth
 Chris Tall
 David Kebekus
 Murat Topal
 Nizar (Komiker)
 Markus Krebs
 Ill-Young Kim
 Masud Akbarzadeh
 Tobias Mann
 Tutty Tran

Einzelnachweise

Weblinks
 Internetpräsenz des Comedy Club Bremen

Comedy
Kunst (Bremen)
Veranstaltung in Bremen

Comedy Club Bremen


L'Audi A5 (désignation de type interne "8T") est un modèle de voiture de tourisme du constructeur automobile allemand Audi AG, qui a été fabriqué dans deux sites de production entre 2007 et 2016. Alors que le coupé et la Sportback, y compris les versions S/RS, sortaient de la chaîne de montage d'Ingolstadt, toutes les versions du cabriolet (désignation de type interne "8F") étaient fabriquées à l'usine de Neckarsulm. L'A5 coupé, conçu par Walter de Silva, a été officiellement présenté le 6 mars 2007 au Salon international de l'automobile de Genève.

Histoire
L'A5 est basée sur la plate-forme de l'Audi A4, mais elle a été présentée six mois avant. Elle est apparue en juin 2007 sous la forme d'un coupé (type AU484) pour concurrencer la BMW Série 3 coupé et la Mercedes-Benz Classe CLK. Le 3 décembre 2008, les A5 et S5 cabriolet (type AU485) ont été présentées, elles ont célébré leur première publique au Salon international de l'automobile d'Amérique du Nord 2009. Elles remplacent la version cabriolet de l'Audi A4. La gamme A5 a également été élargie pour inclure une variante à hayon cinq portes avec l'ajout de la Sportback. Cela a été officiellement présenté au Salon de l'automobile de Francfort en septembre 2009. Selon la Kraftfahrt-Bundesamt, 23 415 Audi A5/S5 ont été nouvellement immatriculées en Allemagne en 2010, dont 54,6 % avec des moteurs diesel. Les propriétaires commerciaux représentaient 65,0 % des nouvelles inscriptions. Depuis la saison 2012, Audi utilise la voiture de course Audi A5 DTM dans le Deutsche Tourenwagen Masters, dont la forme de la carrosserie est basée sur celle de l'A5.

Variantes du modèle
Audi A5 coupé (de juin 2007 à juin 2016)
Audi S5 coupé (de juin 2007 à juin 2016)
Audi A5 cabriolet (de mars 2009 à novembre 2016)
Audi S5 cabriolet (de mars 2009 à novembre 2016)
Audi A5 Sportback (de septembre 2009 à octobre 2016)
Audi S5 Sportback (de novembre 2009 à octobre 2016)
Audi RS5 coupé (d'avril 2010 à juin 2015)
Audi RS5 cabriolet (de novembre 2012 à juin 2015)

Particularités selon l'équipement
Toit panoramique en verre (sur le coupé)
Distribution variable Audi valvelift à deux niveaux dans le moteur TFSI de 2.0 L (pour la vanne de sortie) et le moteur FSI de 3.2 L (pour la soupape d'admission)
Système d'infodivertissement MMI
Traction intégrale (quattro)
Feux de circulation diurne à LED (au xénon)
Éclairage au xénon de série à partir des modèles avec le moteur de 140 kW (190 ch), de série sur tous les modèles en Autriche et en Suisse
Système audio multicanal Bang & Olufsen
Téléphone de voiture avec prise en charge du profil d'accès SIM
Transmission intégrale avec S tronic et différentiel sport en option pour l'essieu arrière provenant de l'Audi S4 à partir de septembre 2009 (seulement pour les modèles avec le moteur TDI de 3.0 L, les moteurs essence V6 et l'Audi RS5)

Lifting
En juillet 2011, Audi a présenté les versions révisées de toutes les variantes de carrosserie, dont le lancement sur le marché a eu lieu le 5 novembre 2011. Extérieurement, cette version révisée se reconnaît, entre autres, au bord inférieur incurvé des phares avant. Depuis ce lifting, le moteur TDI de 3.0 L est disponible avec deux niveaux de puissance : 150 kW (204 ch) et 180 kW (245 ch), tandis que le moteur TDI de 2.7 L a été supprimé. Le V6 de 3,2 L a également été retiré de la gamme et a été remplacé par un moteur TFSI 3,0 L de 200 kW (272 ch) et 400 Nm. La puissance du moteur TDI de 2.0 L a été augmentée à 130 kW (177 ch) et 380 Nm et il est désormais également disponible avec une transmission automatique. Le moteur TFSI de 2.0 L et 132 kW (179 ch) a été omis des moteurs essence et le moteur TFSI de 1.8 L délivre désormais 125 kW (170 ch) au lieu de 118 kW (160 ch).

Notes et références

A5
Automobile des années 2000
Automobile des années 2010
Véhicule à transmission intégrale
Berline

Audi A5 I


විල්මට් ආතර් ද සිල්වා (1869 මාර්තු 15 - 1942 අප්‍රේල්) යනු ලංකාවේ පශු වෛද්‍යවරයෙක්, දේශපාලනඥයෙක් සහ දානපතියෙක් විය. ඔහු ලංකාවේ දෙවන රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා (1936-1942) සහ ලංකා ජාතික කොංග්‍රසයේ හිටපු සභාපතිවරයෙකි.

ළමා අවධිය
විල්මට් ආතර් ද සිල්වා 1869 මාර්තු 15 වන දින උණවටුනේ දී උපත ලැබූ අතර, ඔහුගේ මූලික අධ්‍යාපනය බොනවිස්ටා පාසලෙන් ද, ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ගාල්ල රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයෙන් ද ලබා ඇත. පසුව ඔහු බොම්බායේ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ අතර පසුව කොළඹ මහ නගර සභාවේ පශු වෛද්‍යවරයා ලෙස සේවය කළේය. ඔහු වසර පහළොවක් බෞද්ධ පරමවිඥානාර්ථ සංගමයේ (BTS) සභාපති සහ BTS පාසල්වල සාමාන්‍යාධිකාරීවරයා ද විය. ඔහු අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධාන චරිතයක් සහ මුදල් සම්පාදකයෙක් ද විය.

දේශපාලන ජීවිතය
1952 දී ලංකා ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට තේරී පත් වූ මන්ත්‍රීවරයකු සහ 1931 ලංකා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභා මැතිවරණයේදී මොරටුවෙන් ලංකාවේ ප්‍රථම රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට තේරී පත් වූ අතර පළාත් පාලන විධායක කමිටුවේ ද සේවය කළේය. 1936 ලංකා රාජ්‍ය සභා මැතිවරණයේදී ඔහු දෙවන රාජ්‍ය සභාවට මොරටුවෙන් නැවත තේරී පත් වූ අතර එහිදී ඔහු සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා සහ සෞඛ්‍ය විධායක කමිටුවේ සභාපති ලෙස තේරී පත් විය. කන්නන්ගරගේ අධ්‍යාපනයට, ද සිල්වාගේ අධ්‍යාපනයට, එතුමාගේ පාලන කාලය තුළ දිවයිනේ සෞඛ්‍ය සේවාවන් විශාල ලෙස වැඩිදියුණු කළේය. ඔහු 1942 පෙබරවාරි 18 වන දින සෞඛ්‍ය සහ වයස යන හේතු මත සිය තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්විය. සෞඛ්‍යය, බුදුදහමේ පුනර්ජීවනය, අමද්‍යප ව්‍යාපාරය සහ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් ව්‍යාපාරය සඳහා ඔහුගේ දායකත්වය වෙනුවෙන් ඔහු දිවයින ජාතියේ ජාතික වීරයෙකු ලෙස සැලකේ.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ද සිල්වා මොරටුවේ ධනවත් බෞද්ධ පවුලකින් පැමිණි කැතරින් (පෙර ශ්‍රී චන්ද්‍රසේකර) සමඟ විවාහ වූ අතර ඇයගේ කෝටිපති පියා මුදලියාර් සයිමන් ප්‍රනාන්දු ශ්‍රී චන්ද්‍රසේකරගේ බූදලයට උරුමකම් කීවේය. ඔහු විසින් හදා වඩා ගත් ලංකා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ නියෝජ්‍ය කථානායක ශ්‍රීමත් සුසන්ත ද ෆොන්සේකා ඔහුගේ ඥාති පුත්‍රයාය.

දානපතිකම
ආචාර්ය ද සිල්වා සහ ඔහුගේ බිරිඳ ප්‍රසිද්ධ දානපතියන් වූ අතර, ඔවුන් 1922 දී ශ්‍රී ලංකාධර සමිතිය ආරම්භ කළේ, වැල්ලවත්ත, හයි ස්ට්‍රීට් හි අඩු වරප්‍රසාද ලත් ගැහැණු ළමයින් සහ කාන්තාවන් සඳහා අවශ්‍ය ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිකරමිනි. වැල්ලවත්ත හයි ස්ට්‍රීට් පාර එතැන් සිට ඩබ්ලිව්ඒ ද සිල්වා මාවත ලෙස නම් කර ඇත. ඔහු ජවහර්ලාල් නේරු, රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් සහ ඩොනොග්මෝර් සාමිවරයා වැනි අයට සංග්‍රහ කළ රාජ්‍යයට ඔහුගේ නිවස ශ්‍රාවස්ති මන්දිරය රජයට ප්‍රධානය කළේය.

යොමු කිරීම්

1942 මරණ

ඩබ්ලිව්. ඒ. ද සිල්වා


Monopsoni, tek alıcının birden fazla satıcının olduğu bir piyasaya hakim olduğu iktisadi bir durumdur. Monopole benzer fakat monopsonide satıcı yerine alıcı tektir.

Ayrıca bakınız
 Arz Esnekliği

Piyasa başarısızlığı
Ekonomi terimleri
Mikroekonomi

Monopson


Trent Grant Mitton est un joueur de hockey sur gazon australien qui joue pour les WA Thundersticks et les Kookaburras. Mitton est un attaquant.

Mitton a d'abord rejoint l'équipe australienne dans le cadre de l'équipe de 19 membres en Champions Trophy lors de l'édition 2010 à Mönchengladbach, en Allemagne. Il fait partie de l'équipe australienne médaillée d'or aux Jeux du Commonwealth de 2010 à New Delhi.

Son père est Grant Mitton qui a représenté l'Australie aux Jeux olympiques d'été de 1984 à Los Angeles et son grand-père est Don Mitton qui a fait de même en Nouvelle-Zélande en 1958.

Mitton joue pour les Thundersticks de WA dans le Championnat australien. Il a joué pour l'équipe lors de la première rencontre de la saison 2011.

En décembre 2011, Mitton a été nommé l'un des quatorze joueurs à faire partie de l'Australie aux Jeux olympiques d'été de 2012. Bien que cette équipe ne soit pas dans le top vingt-huit et séparée de l'entraîneur d'entraînement olympique, l'entraîneur australien Ric Charlesworth n'a pas exclu de sélectionner uniquement dans l'équipe d'entraînement, les joueurs du développement olympique ayant une chance d'être éventuellement appelé à représenter l'Australie aux Jeux olympiques. Il s'est entraîné avec l'équipe du 18 janvier à la mi-mars à Perth.

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1990
Joueur australien de hockey sur gazon
Médaillé d'argent olympique australien
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance à Perth (Australie-Occidentale)
Médaillé d'or aux Jeux du Commonwealth

Trent Mitton


The Wind from the Sun este o colecție de povestiri științifico-fantastice scrise de Arthur C. Clarke și publicată în 1972 de Harcourt Brace Jovanovich. În limba română a fost tradusă de Mihai-Dan Pavelescu ca Lumina întunericului și a apărut în 2002 în Colecția Sci-Fi a Editurii Teora.

Cuprins
"Prefață"
""The Food of the Gods"
"Maelstrom II"
"The Shining Ones"
"The Wind from the Sun"
 "The Secret"
"The Last Command"
"Dial F for Frankenstein"
"Reunion" (Reîntâlnirea)
"Playback"
"The Light of Darkness"
"The Longest Science-Fiction Story Ever Told"
"Herbert George Morley Roberts Wells, Esq."
"Love That Universe"
"Crusade"
"The Cruel Sky"
"Neutron Tide"
"Transit of Earth"
"A Meeting with Medusa"

În limba română
 "Prefață"
 "Hrana zeilor"
 "Maelstrom II"
 "Luminescenții"
 "Vântul solar"
 "Secretul"
 "Ultimul ordin"
 "Formați "F" de la "Frankenstein""
 "Reuniunea"
 "Play-back"
 "Lumina întunericului"
 "Cea mai lungă povestire science-fiction scrisă vreodată"
 "Herbert George Morley Robert Wells, Esq"
 "Iubiți acest Univers"
 "Cruciada"
 "Cerul crud"
 "Talazul neutronic"
 "Culminația Pământului"
 "Întâlnire cu Meduza"

Referințe

Legături externe

Vezi și
Lista cărților științifico-fantastice publicate în România după 1989
Listă cu povestirile lui Arthur C. Clarke traduse în limba română

Colecții de povestiri de Arthur C. Clarke
Cărți din 1972
Colecții de povestiri științifico-fantastice
1972 în științifico-fantastic

Lumina întunericului


Michael Rogers ist der Name folgender Personen:
* Michael Rogers (Aktivist) (* 1964), US-amerikanischer Fundraiser und Aktivist für die Rechte Homosexueller
 Michael Rogers (Ornithologe) (Michael John Rogers; 1932–2006), englischer Ornithologe
 Michael Rogers (Radsportler) (* 1979), australischer Radrennfahrer
 Michael Rogers (Schauspieler) (Michael John Rogers; * 1964), kanadischer Schauspieler
 Michael Dennis Rogers (* 1958), US-amerikanischer Politiker aus Alabama, siehe Mike D. Rogers
 Michael J. Rogers (* 1963), US-amerikanischer Politiker aus Michigan, siehe Mike J. Rogers
 Michael R. Rogers (* 1954), kanadischer Eishockeyspieler, siehe Mike Rogers (Eishockeyspieler)
 Michael S. Rogers (* 1959), US-amerikanischer Marineoffizier, Vizeadmiral und Geheimdienstchef

Siehe auch:
 Michael Rodgers
 Michelle Rogers

Michael Rogers


La no disyunción es el error o defecto en la separación de los cromosomas homólogos durante la anafase de la división celular meiótica.

Se denomina «disyunción» a la separación o segregación de ambos miembros de un par de cromosomas homólogos durante la meiosis. Por error, dos cromosomas homólogos pueden migrar al mismo polo en la anafase generando gametos con un cromosoma de más (n+1) y el otro gameto con uno de menos (n-1). A esto se le denomina «no disyunción». Estos gametos anormales pueden ser fecundados por uno normal y generar embriones con 2n+1 cromosomas (trisómicos como en el síndrome de Down) o monósomicos (con un cromosoma de menos) 2n-1, los cuales generalmente son inviables.

Fuentes

Genética, Absterger. Tercera edición. Editorial Omega.kk

Genética

No disyunción


Sergio Castillo (n. Cuba; c. 1955 - f. España; marzo de 2012) fue un músico (baterista y percusionista), productor musical y arreglista español nacido en Cuba.

Trayectoria
Fue miembro de la banda de Miguel Ríos en la década de 1980, así como coarreglista del disco Mentiras piadosas de Joaquín Sabina. También participó en discos de distintos artistas de rock, pop o flamenco como Estopa, Azúcar Moreno, Navajita Plateá, Nacha Pop, Miguel Bosé, Manolo Tena, "Harly" Heinrich G. Quintero, Santiago Auserón, Peret, Mecano, Amaral, o Rosendo Mercado, entre otros.

Falleció en marzo de 2012 a causa de un cáncer.

Referencias
 www.aireflamenco.com
 www.ticketea.com

Bateristas
Músicos de Cuba
Músicos de España

Sergio Castillo (músico)


رابيد شير  هي خدمة استضافة ملفات عبر الإنترنت تأسَّسَت عام 2002. حلَّ الموقع عام 2009 ضمنَ أعلى عشرين موقعًا من حيثُ عدد الزوار شهريًا، حيثُ كان يحتوي على 10 بيتابايت من الملفات التي رفعها مستخدمي الموقع كما كان الموقعُ قادرًا على التعامل مع ما يصلُ إلى ثلاثة ملايين مستخدم في وقت واحد. بعد مداهمة الشرطة لشركة ميجا أبلود وإسقاطها للموقع عام 2012، غيَّر موقع رابيد شير هو الآخر من طريقةِ عمله لردعِ استخدام خدماته لتوزيع الملفات على أعداد كبيرة من المستخدمين المجهولين مقابل تركيزهِ على الاشتراك الشخصي في تخزين الملفات على السحابة. انخفضت نتيجة لذلك شعبيّة الموقع بشكلٍ حاد، وبحلول نهاية آذار/مارس من عام 2015 توقَّفً الموقع عن العمل إلى أن استحوذت عليهِ شركة كينجسلي غلوبال  عام 2017.

التاريخ
تأسَّسَ رابيد شير  من قِبل كريستيان شميد في مولهايم بألمانيا، حيثُ كان في البداية يحملُ اسم إيز شير  وغُيّر اسمهُ لاحقًا إلى رابيد شير  فتخصَّصَ أكثر في استضافة الملفات على النت. أسَّسَ كريستيان شميد عام 2004 شركة رابيد شير آي جي  التي دخلت عالم الإنترنت في آب/أغسطس 2004، واتخذت من بار في دولة سويسرا مقرًا لها في العام 2006. لطالما تجنَّب شميد أنظار الإعلام والجمهور، لكنه تولى إدارة الشركة بعد مغادرة الرئيس التنفيذي ومدير العمليات بوبي تشانغ في نيسان/أبريل 2010.

كانَ موقع رابيد شير الأصلي على النطاق رابيد شير دوت دي ، ثمّ بدأَ في وقتٍ لاحقٍ موقعٌ ثانٍ هو رابيد شير دوت كوم  الذي عملَ بالتوازي مع رابيد شير دوت دي لعدة سنوات. أُغلق في الأول من آذار/مارس 2010 موقع رابيد شير دوت دي ووُجّه المستخدمون الذين يزورون الموقع إلى رابيد شير دوت كوم فيما لم تعد الملفات المستضافة على الموقع الأول متاحة للتنزيل. صدرت في نفسِ العام أيضًا إحصائيّةٌ أكّدت على أن موقع رابيد شير يستقبلُ مئات الملايين من الزوار شهريًا وأنه من بين أشهر 50 موقعًا على الإنترنت.

تسببت الدعاوى القضائية التي رفعها مالكو المحتوى المحمي بحقوق الطبع والنشر والتي شُوركَت على رابيد شير في قيامِ الأخير بمراجعة طريقة عمله خاصّة بعدما أُسقط موقع ميغا أبلود  – الذي كان يُقدّم نفس الخدمة – من قِبل السلطات الأمربكيّة لنفس السبب تقريبًا. غيّرت الشركة تركيزها إلى خدمات التخزين السحابية خاصّة المدفوعة منها، وقد أدى هذا إلى انخفاضٍ في الإيرادات بمقدار ثلاثة أرباع في أيّار/مايو 2013، ثمّ هوى الموقع في ترتيب أليكسا إلى أقل من 1400 بحلول نهاية عام 2014 بعدما كان في مراكز متقدمة.

ذكر موقع الويب بي سي تيب دوت سي إتش  في أواخر شباط/فبراير من عام 2014 استنادًا إلى تقارير من موظف سابق في رابيد شير أن الأخير قدمَ إنذارًا نهائيًا لـ 23 من موظفيهِ البالغ عددهم 24 موظفًا ما أجبر عددًا منهم على الاستقالة باستثناء واحدٍ أنهت الشركة عقده. وردَ اعتبارًا من منتصف آذار/مارس أن رابيد شير تعملُ مع موظفٍ واحدٍ فقط وهو شخصٌ كان يُمثّل الدعم الفني في الموقع كما يُدير الحسابات ويردُّ على استفسارات العملاء وما إلى ذلك. أعلنت الشركة في الثالث عشر من آذار/مارس 2014 عن زياداتٍ في أسعار خدماتها المدفوعة بحوالي 150% كما قلَّصت سرعات خدماتها المجانيّة وحدَّت من سعتهم.

أعلنت رابيد شير في العاشر من شباط/فبراير 2015 على صفحتها الرئيسية أنها ستُغلق خدماتها نهائيًا في الواحد والثلاثين من آذار/مارس من نفس هذا العام ولن تكون البيانات التي استضافتها بعد هذا التاريخ متاحة حتى للعُمَلاء الذين حمّلُوها. عرضت الصفحة الرئيسية للموقع في الواحد والثلاثين من آذار/مارس 2015 إشعارًا بإغلاق الخدمة.

الخدمات
عند رفعِ ملفٍ ما على الموقع، يُزوِّد رابيد شير رافع الملف عنوان يو آر إل فريدٍ يُمكن عبره تحميل الملف المرفوع، كما يُمكن مشاركة هذا الرابط مع أي شخصٍ آخر لينزل الملف. لا يسمحُ الموقع لأيّ مستخدمٍ بالبحث في خوادمه عن المحتويات المرفوعة. كان لدى رابيد شير في نيسان/أبريل 2008 مساحةُ تخزينٍ قدرها 5.4 بيتابايت للمستخدمين، يسمحُ الموقع للمستخدمين الذي يُسجّلون حسابًا عليهِ (حساب مدفوع) بمزايا أكبر مثل سرعة التنزيل غير المحدودة والتنزيل الفوري (بدلاً من فترة انتظار بين كل تنزيلٍ وآخر) وتنزيل العديد من الملفات في وقت واحد وتخطي قائمة الانتظار وإمكانية قطع التنزيلات وإعادة تشغيلها وتحميل وتنزيل ملفات أكبر تصلُ إلى 2 جيجابايت وإلى مساحة تخزينٍ تصلُ إلى 50 جيجا بايت من البيانات لفترة غير محدودة.

حتى الفاتح من تمّوز/يوليو 2010، قامت رابيد شير بتشغيل برنامج حوافزٍ يُكافئ رافعي الملفات بما يُعرف برابيد بوينتس  وفقًا لعدد المرات التي نُزِّلت فيها هذه الملفات. كانت النقاط قابلة للاستبدال لاشتراكات رابيد شير المميزة أو المدفوعة، لكنّ الشركة أوقفت البرنامج لتجنب الانطباع بأنها تكافئ مستخدميها على تحميل مواد محمية بحقوق الطبع والنشر. كانت التنزيلات التي قام بها الأشخاص الذين ليس لديهم اشتراك في الحساب المميز الحالي تخضع لقيودٍ مثل الانتظار القسري لعدة دقائق بين التنزيلات. لقد تباينت مدة الانتظار على مر السنين من 15 دقيقة إلى أكثر من ساعتين ونصف بين كل تنزيلٍ وتنزيلٍ آخر.

البرمجيات
عرضت رابيد شير برنامجين للكمبيوتر لتبسيط إدارة الملفات.

رافع رابيد شير
يسمحُ برنامج رافع رابيد شير  بالرفعِ ولو في فترة الانتظار على عكس ما هو معمولٌ به في الموقع مثلًا، ومع ذلك فلا يُمكن عبر البرنامج استئناف التحميل بعد توقيفه لأنّ هذه الميزة مخصصة للذين يدفعون اشتراكًا شهريًا أو سنويًا فقط، كان رافع رابيد شير متاحًا لنظام مايكروسوفت ويندوز فقط.

مدير رابيد شير
يحتوي برنامج مدير رابيد شير  على العديد من الميزات أكثر من برنامج رافع رابيد شير لا سيما الرفع خلال فترة الانتظار واستئناف التحميل بالإضافة إلى التنزيل. تعملُ النسخة المرتبطة بالموقع مع ويندوز فيستا وويندوز 7 وأنظمة تشغيل ماكينتوش وكذا لينكس وفي وقتٍ أسبق ويندوز إكس بي.

30 كب/ثانية
في 24 فبراير 2012، أعلن رابيد شير أنه بسبب النقل غير المشروع ردًا على إغلاق ميغا أبلود، قد حدد للحسابات المجانية سرعة قصوى 30 كيلو بايت/ثانية. لرفع قبعة التحميل ويقترح على الأعضاء استعمال حسابات رابيد برو (مدفوعة).

قضايا قانونية
زعمت منظمة حقوق الأداء الألمانية  في التاسع عشر من كانون الثاني/يناير 2007 أنها فازت بأمرٍ قضائي مؤقت ضد كل من رابيد شي دوت دي ورابيد شير دوت كوم حيثُ قِيلَ إن الأخير قد استخدم أعمالًا محمية بموجب حق المؤلف لأعضاء في المنظمة بطريقة غير قانونيّة. نتيجةً لذلك، بدأ موقع رابيد شير في فحصِ الملفات التي تُرفع على خوادمه عبر مقارنتها بقاعدة بيانات للملفات التي أُبلغَ عنها بالفعل على أنها غير قانونية. بمقارنةِ إم دي5 للملفات، بدأ الموقع في منع إعادة تحميل الملفات غير القانونية، ومع أن هذه الطريقة كانت كافيّة لتجاوز العواقب في القانون الأمريكي إلا ثبت لاحقًا – في المحكمة – أنه لن يُجنّب المواقع عددًا من العواقب بموجب القانون الألماني. أجبر هذا القرار الأخير رابيد شير على فحصِ جميع الملفات التي تُرفع قبل نشرها.

سلَّمت رابيد شير في نيسان/أبريل 2009 إلى شركات التسجيل الكبرى التفاصيل الشخصية للقائمين بالتحميل الذين حمّلوا الملفات المحمية بحقوق النشر، وورد أن الموقع كان مجبرًا على سلكِ هذا المسار بسبب تسرب نسخةٍ من ألبوم داث ماغنتيك لفرقة ميتاليكا. تسببت هذه الواقعة في جدلٍ كبيرٍ وبعد حوالي الشهر نشرت رابيد شير بيانًا على موقعها على الإنترنت تُؤكّد فيه:

حصلَ ستة ناشرين على أمر قضائي ضد شركة رابيد شير آي جي – التي تتخذُ من سويسرا مقرًا لها – كانت محكمةٌ ألمانيةٌ في هامبورغ قد أصدرتهُ في العاشر من شباط/فبراير 2010 وأصبحَ ساري المفعول في السابع عشر من شباط/فبراير من نفس العام. يُلزم الأمر القضائي شركة رابيد شير بتنفيذ تدابير لمنع المشاركة غير القانونية للملفات لـ 148 عملاً محميًا بحقوق الطبع والنشر ورد في الدعوى التي رُفعت في الرابع من شباط/فبراير، كما قضت المحكمة بأن رابيد شير يجبُ أن تراقب موقعها للتأكد من عدم تحميل المواد المحمية بحقوق الطبع والنشر ومنع الوصول غير المصرح به إلى المواد من قِبل مستخدميها وستخضعُ الشركة لغرامات كبيرة في حالةِ عدم الامتثال. في السياق ذاته، صرح التجمع الدولي لمكافحة القرصنة التابع لحكومة الولايات المتحدة بالكونغرس أن الموقع

ألغت المحكمة الإقليمية العليا في دوسلدورف مرتين أوامر قضائية أقامتها شركة كابلايت بيكتشرز  وهي شركة ألمانية لتأجير الأفلام وأقراص دي في دي ضد رابيد شير، حيثُ أعلنت المحكمة أنه لا يمكن تحميل مضيف الملف المسؤولية عن نشر المواد المحمية بحقوق الطبع والنشر من قِبل أطراف ثالثة وألغت الأمر الزجري الذي أيدته في البداية محكمة مقاطعة دوسلدورف، وأشارت المحكمة أيضًا إلى أن مضيف الملفات ليس ملزمًا باستخدام مرشح الكلمات لأن هذا سيمنع أيضًا النسخ القانوني. رفضت محكمة المقاطعة الجنوبية لولاية كاليفورنيا في أيّار/مايو 2010 أمرًا قضائيًا ضد رابيد شير قدمه ناشر المجلة المثيرة عبر الإنترنت بيرفكت 10 ، وأعلنَ القاضي الذي يرأسُ الجلسة أن المدعي قد فشل في رفع قضية ذات مصداقية تفيد بأن رابيد شير قد انتهكت حقوق الطبع والنشر أو دعمت انتهاك تلك الحقوق.

في قضية 2009-2010 المرفوعة ضد رابيد شير من قبل أتاري أوروب  خلصت محكمة دوسلدورف الإقليمية العليا في الاستئناف إلى أن الاستخدام غير القانوني لرابيد شير كان من قِبل أقليةٍ صغيرةٍ من مستخدميها، وأن الافتراض بخلاف ذلك كان بمثابة اشتباه في خدمات الاستضافة. لاحظت المحكمة أيضًا أن الموقع أزال المواد المحمية بحقوق الطبع والنشر عند الطلب ولم يُوفّر تسهيلات بحث عن مواد غير قانونية، وخلصت إلى أن اقتراحات المدعي لمنع مشاركة المواد المحمية بحقوق الطبع والنشر كانت غير معقولة أو لا طائل من ورائها، وحكمت أيضًا على أن رابيد شير لا يُمكن تحميلها المسؤولية عن انتهاكات حقوق النشر من قِبل مستخدميها وأنه بينما كانت الخدمة قانونية لا يمكن منع أقلية من الاستخدام غير القانوني من خلال الإجراءات الأخرى المقترحة - على سبيل المثال التصفية القائمة على الكلمات الرئيسية (وهذا يُمكن أن يضرَّ بالاستخدام القانوني)، أو المراجعة اليدوية لعمليات التحميل (وهذا غير ممكن)، أو تحليل عنوان آي بي (وهذا أيضًا غير ممكنٍ على اعتبار أن عناوين الآي بي تتغيّر باستمرار).

استجابةً للبيان الصحفي الصادر عن التجمع الدولي لمكافحة القرصنة بالكونغرس وحُكْمِ المحكمة الألمانية في كانون الأول/ديسمبر 2010، استعانت رابيد شير بخدمات شركة دوتكو ورلد وايد  لممارسة بعض الضغوط في الكونغرس الأمريكي لصالحِ الشركة الأولى. أيّدت المحكمة الإقليمية العليا في هامبورغ في آذار/مارس 2015 ثلاثة قراراتٍ سابقةٍ بأن مُضيف الملف يمكن أن يتحمَّل مسؤولية نشر المواد المحمية بموجب حقوق النشر من قِبل أطراف ثالثة. عُقدت في أيلول/سبتمبر 2018 محاكمة جنائية لثلاثة من مديري رابيد شير للمساعدة التجارية في انتهاك حقوق الطبع والنشر في زوغ بسويسرا.

ملاحظات

المراجع

استضافة ملفات
انحلالات سنة 2015 في سويسرا
تأسيسات سنة 2002 في ألمانيا
تأسيسات سنة 2002 في سويسرا
مواصفات إنترنت انحلت في 2015
مواقع ويب أسست في 2002
مواقع ويب غير نشطة

رابيد شير